Γενέθλια, υπ'αριθμόν 4 !

Όπως είναι γνωστό, ο χρόνος είναι μια πολύ σχετική μονάδα μετρήσεως για πολλά πράγματα. Κι όσο για την έννοια του 'χρόνου' στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, το θέμα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο. Έτσι, όσα μπλογκ είναι π.χ. 5-6 ετών θεωρούνται 'υπέργηρα'. Από την άλλη, ένα μπλογκ που 'αναπνέει' μόλις ένα με δυο χρόνια, δεν απέχει πολύ από την μετεφηβική του ηλικία.. Αυτό όμως εδώ το μπλογκ που σήμερα συμπληρώνει ολόκληρα τέσσερα χρόνια ζωής, άραγε σε ποιά ηλικιακή κατηγορία να το κατατάξω; 

Άδικα αναρωτιέμαι, αφού έτσι κι αλλιώς με τις ηλικίες δεν τα πάω καθόλου καλά έτσι κι αλλιώς. Και τελικά, σημασία έχει ότι σήμερα το ΑλλούΚιΑλλού γιορτάζει τα τέταρτά του Γενέθλια, ούτε λίγο - ούτε πολύ.

Οι 12 μήνες που περάσαμε εδώ μέσα παρέα, σίγουρα δεν μάς έκαναν να βαρεθούμε. Τα ραγδαία γεγονότα μέσα κι έξω από την Ελλάδα μάς τσίτωσαν τόσο πολύ, που όσο και να προσπάθησα να βρω κάποια θεματική.. μονωτική ταινία, τελικά δεν μπόρεσα να αποφύγω την επικαιρότητα. Εκ του αποτελέσματος μάλιστα βλέπω ότι μάλλον δεν ήθελα να το παίξω 'υπερπροστατευτικός γονιός' και να αφήσω το μπλογκ να χαίρεται την παιδικότητά του. Κι έτσι έχω την εντύπωση ότι κατά τους μήνες που πέρασαν, το ΑλλούΚιΑλλού με το ανάλαφρο ονοματάκι του έγινε λίγο περισσότερο ειδησεογραφικό απ'όσο θα περίμενα. 

Ο Φεβρουάριος του 2011 βρήκε τον Αραβικό Κόσμο σε μία από τις περισσότερο δραματικές φάσεις της νεώτερής του Ιστορίας. ΄Υστερα από την πολιτειακή ανατροπή της Τυνησίας και της Αιγύπτου, σειρά πήρε ο πιο 'αδύναμος κρίκος' στο πολιτειακό status quo στα αραβικά κρατίδια του Περσικού Κόλπου : το Μπαχρέιν. Ένα μικροσκοπικό νησιωτικό βασίλειο που είχα την τύχη να το επισκεφθώ επανειλημμένα κατά το παρελθόν. Οι συχνοί αναγνώστες των αναρτήσεών μου θα έχετε παρατηρήσει μια 'εμμονή'  με τα εκεί τεκταινόμενα. Δεν είναι τυχαίο αυτό - και όσοι από σας έχετε ταξιδέψει πολύ, θα με καταλάβετε : Όποια πέτρα έχεις πατήσει παίρνει κάτι από σένα - κι ό,τι έχει δει η σκιά σου ποτέ δεν το ξεχνά εντελώς. 

Είναι αυτονόητο ότι η μοίρα αυτής της μικρής χώρας δεν είναι σπουδαιότερη από άλλες μεγαλύτερες και σημαντικότερες γεωστρατηγικά. Όμως -και θυμηθείτε το αυτό-, τα λιγοστά τετραγωνικά του χιλιόμετρα αποτελούν τον 'μπούσουλα' για την οριοθέτιση των περιφερειακών συσχετισμών μεταξύ Ιράν - Δύσης και αυτό που είχε επικρατήσει να ονοματίζεται ως "Αραβική Άνοιξη".

 

Τον Μάρτιο βρέθηκα να αναπολώ το παρελθόν. Αναπόφευκτο αυτό, όταν ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια βρέθηκα να τα πίνω με παλιούς αγαπημένους συμμαθητές και συμμαθήτριες στο πρώτο επίσημο Reunion όλων των αποφοίτων του '90 , όλων των σχολείων της Ρόδου. Μια βραδιά που θα τη θυμάμαι πιστεύω για πάντα -και επάξια θα τη χαρακτήριζα ως ΤΟ γεγονός της μπλογκοχρονιάς που πέρασε. Τι βίντεο, τι δημοσιεύσεις στον τοπικό Τύπο, τι γκλαμουριά αλλά και τι συγκίνηση! Και τι ωραία που είναι να γερνάς με παρέα! Να συναντάς ανθρώπους  που έχεις να τους δεις χρόνια και χρόνια και παράλληλα να μη χρειάζεται να συστήνεσαι. 

Ο ίδιος μήνας ήταν βέβαια ξεχωριστός και για έναν ακόμα λόγο : Ενδεικτικό του γενικότερου ξεχαρβαλώματος που διανύουμε, η επέτειος της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα ..άργησε μια μέρα και γιορτάσθηκε στις 8 Μαρτίου, ανήμερα της ..Ημέρας της Γυναίκας.
Θα μού πείτε, από γραμματικής απόψεως "η Δωδεκάνησος" θηλυκού γένους είναι.. Σωστό κι αυτό, δε λέω. Αξέχαστο όμως ήταν το μπάχαλο που προηγήθηκε, αλλά όπως διαπιστώθηκε λίγους μήνες αργότερα, το μπάχαλο που συνόδευσε παρελάσεις και επετειακές εκδηλώσεις την 28η Οκτωβρίου 2011 ήταν ακόμα πιο μεγαλειώδες.. 

Τέλος, ο Μάρτιος τελείωσε με μια άκρως τσαντισμένη ανάρτηση για κάποια αφίσα που κυκλοφόρησε στο τοπικό διαδίκτυο, που διαφήμιζε κάποιο πάρτυ με ένα απίστευτο photoshop με θύμα το.. Λάβαρο της Αγίας Λαύρας, παραμονές 25ης Μαρτίου. Ευτυχώς όμως, δόθηκαν οι αναγκαίες εξηγήσεις, η αφίσα 'κατέβηκε' και τα πάντα μπήκαν στη θέση τους και ευτυχώς χωρίς παρεπόμενα.. (τι ιστορία κι αυτή! και μάλιστα με κλικαρίσματα-ρεκόρ).

Και όλος αυτός ο πραγματικά επεισοδιακός Μάρτιος πλαισιώθηκε και με τον σεισμό στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας, αλλά και με μία άλλη τραγωδία λίγο πιο κοντά μας -και όλα αυτά συνέβησαν σχεδόν συγχρόνως.
Μιλάμε, για μεγάλη γρουσουζιά αυτός ο Μάρτιος..

Ο Απρίλιος του '11 είχε βρει το μπλογκ μπουχτισμένο από τα κακά μαντάτα πανταχόθεν, και έτσι αποφάσισε να προσπαθήσει να κάνει τη διαφορά καθ'όλη τη διάρκεια της Εβδομάδας των Παθών με μία σύντομη ενότητα αναρτήσεων με κοινό σημείο αναφοράς κάποια "Καλά Νέα". 

Η καταχνιά στην επικαιρότητα αλλά και στη διάθεσή μας συνεχίζεται -άρα εκ του αποτελέσματος θεωρώ ότι μάλλον απέτυχα να μάς 'αισιοδοξήσω'.. Ήταν όμως μια ενότητα αναρτήσεων που (περιέργως πως) διαβάστηκε πολύ. 

Πολύ διαβάστηκε και η ανάρτηση για το φωτογραφικό ενσταντανέ/τσάκωμα κάποιων αμέριμνων Ροδιτών να κάνουν βουτιές χειμωνιάτικα από το αθάνατο Τραμπολίνο μας (οράτε ανωτέρω..), ενώ αμφιλεγόμενες κρίσεις (όρα: επικρίσεις) δέχθηκα όταν στράβωσα με τις ανεκδιήγητες απαγορεύσεις που θεσμοθετήθηκαν στη Γαλλία σχετικά με τις τακτικές τύπου Ιράν -αλλά στην ευρωπαϊκή τους έκδοση- (ναι, για την απαγόρευση της μαντήλας δια νόμου σε δημόσιους χώρους μιλάω.. Απαράδεκτο και ως μέτρο αλλά και ως ιδεολογικό υπόβαθρο για νομοθετικές πρακτικές μιας χώρας ευρωπαϊκής και δημοκρατικής.) 

Απαράδεκτος ήταν και ο τρόπος που μάς εκλαμβάνουν οι γείτονές μας, Τούρκοι καταναλωτές, ειδικά όταν μάς χαρίζουν με φιλευσπλαχνία τα.. μπισκότα τους στα σύνορα του Έβρου. Αν την ξεχάσατε αυτήν την ανάρτηση, ρίξτε της μια ματιά, δε βλάπτει. Παραμένει επίκαιρη, όσο συνεχίζεται η τουρκόφωνη κατάληψη των prime time των καναλιών μας. (Περαστικά σας, όλων σας που έχετε ζαλίσει τα μηχανάκια της AGB, άντε μην πω..)

Ο Μάιος ήταν ένας μήνας όλος κατάθλιψη. Το παραδέχομαι.

Οι διαμαρτυρίες στο Σύνταγμα είχαν την τιμητική τους σε όλη την ελληνική μπλογκόσφαιρα. Έκρινα πως πραγματικά δεν είχα τίποτα να προσθέσω από τους συναδέλφους αθηναίους μπλόγκερ, που έβλεπαν τα γεγονότα μπροστά στα μάτια τους. Προσπάθησα να διασκεδάσω τις εντυπώσεις και προσπάθησα να βρω κάποιον τρόπο να δω την πραγματικότητα αλλιώς. Τελικά, την κατάθλιψη δεν την απέφυγα. Το Σύνταγμα και ό,τι αυτό έλεγε μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών μας αποτελεί ακόμα κοινωνικό αίτημα. 

Ακούει κανείς;.. 
(μπα!.. ακόμα νομίζουν ότι απλώς ψιχαλίζει..)

Με το που μπήκε ο Ιούνιος αποφάσισα επιτέλους να ανεβάσω μια ανάρτηση που σάς την είχα 'φυλαγμένη' έξι μήνες πριν. Οι φωτογραφίες που είχα τραβήξει από εκείνο το παζάρι σκουπιδιών στο Θησείο κάποια Κυριακή του Ιανουαρίου του 2011 με είχαν κάνει να μην ξέρω πού πατώ και πού βρίσκομαι. Αφορμή, εκείνο το βιντεάκι της τότε κυβέρνησης για τα επιτεύγματά της ύστερα από 20 μήνες ευδοκίμου υπηρεσίας. Δεν αντέχω ούτε να την ξαναδιαβάσω. Όσοι από σας όμως το θέλετε πραγματικά, τι να πω : ιδού.
Οι υπόλοιποι αρκεστείτε στο αξέχαστο εκείνο κυβερνητικό βίντεο και είμαι σίγουρος ότι θα οργιστείτε κι εσείς -εκ νέου. Όπως και τότε :

Και εκεί, κάπου στα μέσα Ιουνίου αποφάσισα ότι πραγματικά δεν αντέχω να μιλάω για την επικαιρότητα. Ήταν ο μήνας που υπέγραψα το διαζύγιό μου με την τηλεόραση και την ενημέρωση γενικότερα -και αποφάσισα να αλλάξω ρότα, γιατί δεν μπορούσα άλλο ρε παιδιά, πώς να σάς το πω αλλιώς..
Σωσίβιο τελικά αποδείχθηκε και για μένα αλλά και γι'αυτό εδώ το μπλογκ η προβολή της χορευτικής παράστασης "Πινόκιο" που διοργάνωσε με επιτυχία η σχολή χορού της παιδικής μου φίλης Σοφίας Μελισσουργού. 

το συνεργείο εκείνης της μέρας : Νίκος Τζεδάκης, Γιώργος Τζεδάκης, Γαβριήλ Χαρίτος

Ναι, υπάρχουν παιδιά που ζουν τη δική τους παιδική ηλικία και τολμούν να ξεκαρδίζονται στα γέλια. Μια αξέχαστη εμπειρία γυρισμάτων στα τείχη της μοναδικής μας Παλιάς Πόλης, στη Ρόδο, που ακόμα και σε αυτή τη συγκυρία είναι το πιο όμορφο και το πιο ανεπτυγμένο νησί της χώρας -κι ας ακούγεται υποκειμενικό αυτό. Στο κάτω κάτω Ροδίτης είμαι, τι άλλο θα σάς έλεγα; 

Βάλσαμο ήταν και οι πραγματικά πρωτοποριακές για τα τοπικά δεδομένα θεατρικές παραστάσεις που αυτό το μπλογκ είχε την τύχη και την τιμή να προβάλλει στο ευρύ κοινό. Από πού ν'αρχίσω και πού να τελειώσω, πραγματικά δεν ξέρω. Από τον "Μπήντερμαν και τους Εμπρηστές" που ανέβασε η θεατρική ομάδα "Εξαίρεση" σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Σταθόπουλου; Από το "Rhodeway Musical" που ξαναζωντάνεψε το ξεχασμένο "Ήχος καί Φως" με τις πιο ελπιδοφόρες φωνές της νέας γενιάς ροδιτών τραγουδιστών με ιθύνοντα νου την αγαπημένη χορεύτρια και χορογράφο Μαρία Μανιώτη; 

Και μιας και τα λέμε όλα τώρα μαζεμένα - α;ς μεταφερθούμε μερικούς μήνες μετά : Ποιός δεν θυμάται τους "Ηλίθιους" που ανέβασε η θεατρική ομάδα "Τεχνηέντως" σε σκηνοθεσία Σουσάνας Καρδούλια, τον περασμένο Νοέμβριο; Την έκθεση φωτογραφίας "Επινοώντας την Ελπίδα" της Τάνιας Φραράκη. Την καθιερωμένη χριστουγεννιάτικη συναυλία της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Ρόδου στον Ι.Ν. Ευαγγελισμού που διηύθυνε ο Μιχάλης Καλαεντζής. Την πρωτοποριακή παιδική παράσταση "Χριστουγεννιάτικα Μπερδέματα" με τους γονείς στο ρόλο των ηθοποιών, που συναποτελούν την πολλά υποσχόμενη ομάδα θεάτρου "Τα Παιδία Παίζει", σε σκηνοθεσία Βίκυς Θεολόγη. Και τέλος, το πρώτο πανευρωπαϊκό βραβείο που κέρδισε ποτέ μία φωτογραφία ..made in Rhodes!

Και αν κάτι με κάνει να μην το κλείνω αυτό το μπλογκ (δε σας κρύβω πως το σκέφτηκα αρκετές φορές τους μήνες που πέρασαν) είναι ότι μέσα από δω πιστεύω ότι δίνεται σε ροδίτες καλλιτέχνες η απαραίτητη ώθηση αλλά και το κίνητρο να κάνουν πολλά πράγματα ακόμα. Να προχωρήσουν μπροστά και να φτάσουν ακόμα πιο ψηλά -μιας και ο,τιδήποτε γράφεται εδώ, αναρτάται παράλληλα και στο ευρείας πλέον αναγνωσιμότητας πόρταλ TheInsider.gr, με το οποίο πλέον με συνδέουν ισχυροί διαδικτυακοί δεσμοί, σχεδόν... συγγενικοί, ύστερα από τόσο καιρό συνεργασίας.    

Τον περασμένο Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο το μπλογκ μεταφέρθηκε στο Ισραήλ -ξέρω, οι παλιοί αναγνώστες, δεν εκπλήσσεσθε πια. Μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια 'μπλογκοζωής' δεν νομίζω πως υπάρχει άλλο ελληνικό μπλογκ που μιλά περισσότερο για εκείνη την τόσο ενδιαφέρουσα αλλά και τόσο αμφιλεγόμενη γωνιά της Γης -και για τα καλά της αλλά και για τα στραβά της-. 

Με τις γεωπολιτικές συνθήκες να αλλάζουν δραματικά, αλλά και την πρόσφατη αναθέρμανση των σχέσεων Κύπρου, Ελλάδας και Ισραήλ, νομίζω πως τελικά οι αναρτήσεις που κατά καιρούς έχουν γραφτεί εδώ μέσα μπορούν να βοηθήσουν τον μέσο έλληνα αναγνώστη να πάρει μια γεύση με τι μοιάζει η ζωή εκεί, χωρίς να θεωρηθεί ότι περιγράφω έναν.. Παράδεισο επί της Γης.

Το περασμένο καλοκαίρι βρέθηκα στην κυριολεξία μέσα στην καρδιά των διαδηλώσεων της ισραηλινής μεσαίας τάξης κατά του πολυετούς άκρατου φιλελευθερισμού που δοκίμασε η μικρή εκείνη χώρα. Άνθρωποι σαν εμένα και σαν εσάς, που και εκείνοι φώναζαν αγανακτισμένοι για την καθημερινή μείωση της αγοραστικότητας του μισθού τους. Διαδηλώσεις μαζικές, κατά τη διάρκεια των οποίων οι διαδηλωτές.. γιουχάιζαν (μα, στην κυριολεξία γιουχάιζαν όμως!)  τους πολυώροφους ουρανοξύστες των 5-6 τρισεκατομμυριούχων της τοπικής επιχειρηματικής πραγματικότητας που ελέγχουν όλη την οικονομία. Ένα κίνημα αγανακτισμένων πολιτών με αίτημα την επιστροφή του Κράτους Πρόνοιας, που ολοένα και εκεί εξαφανίζεται μέρα με τη μέρα. 

Δεν είμαι φαν των διαδηλώσεων. Ίσως επειδή κατά βάθος παραμένω -και πάντα θα είμαι- ένας ροδίτης επαρχιώτης που ο κόσμος μου περιορίζεται εκεί που θέλω εγώ και όχι εκεί που θέλει η πραγματικότητα. Επειδή όμως πιστεύω ότι έτσι όπως έχει καταντήσει η παγκόσμια πραγματικότητα, η μεσαία τάξη είναι παντού. Και μια χαρά διαδήλωσα, και φώναξα και γιουχάισα και το ευχαριστήθηκα κιόλας.

Θεωρώ μεγάλη τύχη που είδα και αυτήν την πλευρά μιας κοινωνίας που μπορώ να κατανοήσω λόγω της γλώσσας αλλά και λόγω πολλών παλιών καλών αναμνήσεων. Θεωρώ όμως και μεγάλη τύχη ότι αυτό εδώ το μπλογκ είχε αποτελέσει εκείνους τους μήνες την μοναδική ελληνόφωνη  πηγή πληροφόρησης για ένα κοινωνικό κίνημα που πολλά είχε να 'πει' σε όλους εμάς τους Έλληνες, τους απλούς πολίτες που βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτό το κοινωνικά απάνθρωπο δημοσιονομικό γκέτο. 

Οι αναρτήσεις για τους ισραηλινούς αγανακτισμένους (αν θέλετε να τις διαβάσετε, είναι όλες τους συγκεντρωμένες εδώ)  κέρδισαν νέο αναγνωστικό κοινό που δεν το περίμενα, όχι μόνο στην Ελλάδα μέσω του Insider, αλλά και πλήθος ελληνόφωνων και ελληνομαθών που ζουν μόνιμα στο Ισραήλ. Και αυτό ήταν άλλη μια ατίμητη εμπειρία, που κατάλαβα ακόμα περισσότερο όταν ήρθα σε επαφή με αναγνώστες που δεν φαντάστηκα πόσο πολύ με κλίκαραν επί σειρά ετών.
Είπαμε, οι εμπειρίες του blogging είναι μοναδικές, όπως και να το κάνουμε.

Πέραν όμως αυτών, δεν μπορούσαν να λείψουν και οι αναλύσεις για τα γεγονότα που τάραξαν την τοπική επικαιρότητα όσον καιρό βρισκόμουν εκεί, και που ελπίζω να διαφώτισαν τον μέσο έλληνα αναγνώστη.

Τι να πρωτοθυμηθώ από το καλοκαίρι που μάς πέρασε;
Την ΙΟΝ Αμυγδάλου στα βουνά της Ιερουσαλήμ; (ξέρετε πόσα πολλά κλικαρίσματα κερδίζει αυτή η ανάρτηση όλους αυτούς τους μήνες; Θα εκπλαγείτε!). Τα ..μπουζουκομάγαζα στη Γιάφα;  Τα δημοσιεύματα του Τύπου που μύριζαν.. 'Νταλάρα'; Το αντιτουρκικό μένος στους δρόμους του Τελ Αβίβ; Τον τρελλό τελαβιβιώτη ταξιτζή;;
Τι να λέμε τώρα! 
Αποκάλυψη το μπλογκίστικο καλοκαίρι του 2011.. Καλά δε λέω;

Ο Οκτώβριος με προσγείωσε απότομα στην ελληνική πραγματικότητα. Μια χώρα αγνώριστη που βράζει στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας σχεδόν καθημερινά. Αποκορύφωμα : οι μαζικές αυθόρμητες διαδηλώσεις στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου. 

Και δεν σάς κρύβω ότι εκείνη η μέρα έχει μείνει στη μνήμη και στην καρδιά μου ως η πιο ελπιδοφόρα μέρα που γνώρισε η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ναι, υπήρξε μια εξαιρετικά σκληρή μέρα για πολλούς. Αλλά υπήρξε αληθινή. Υπήρξε ακομμάτιστη. Υπήρξε μια όμορφη μέρα, που δεν χόρταινα να βλέπω τα βίντεο που ανέβαιναν στο ίντερνετ το ένα μετά το άλλο, απ'άκρη σ'άκρη της Πατρίδας. Ίσως η μοναδική μέρα που πραγματικά μίλησε ο Λαός, χωρίς καν υπόνοια κομματικής ντιρεκτίβας κανενός.
Απόδειξη για τη γνησιότητά της : η μαζική κομματική καταδίκη της.
Θυμηθείτε αυτήν εδώ την ανάρτηση για να μην ξεχάσετε ποτέ αυτήν την τόσο κακόηχη ομοφωνία.

Τον Νοέμβριο αυτό εδώ το μπλογκ έκανε γνωστό ένα νέο site που πιστεύω ότι σίγουρα θα πιάσει τόπο και θα βοηθήσει πολύ την πολυπληθή πλέον ευπαθή ομάδα των ελλήνων ανέργων. Πρόκειται για μία πρωτοποριακή ιδέα ανευρέσεως εργασίας, με τη βοήθεια του διαδικτύου που ως γνωστόν δεν γνωρίζει όρια. Η δημιουργική ομάδα του Videografiko.gr που βρίσκεται στην Αθήνα, μάς ζήτησε να τής σκαρώσουμε ένα μικρό διαφημιστικό για το διαδίκτυο, δίνοντάς μας έτοιμο το κείμενο και αφήνοντάς μας να βρούμε μόνοι μας τι κρύβεται στον πάτο ενός κάδου απορριμάτων.. 

Όσοι ψάχνουν δουλειά, δε χάνουν τίποτα να δοκιμάσουν την τύχη τους και εκεί. Προς το παρόν, η υποβολή μαγνητοσκοπημένου βιογραφικού (ή όπως λέγεται.. "Βιντεογραφικού") είναι δωρεάν!
Τα πρώτα δείγματα της νέας αυτής προσπάθειας είναι ενθαρρυντικότατα, και πιστεύω ότι θα ακούσουμε για αυτήν την πρωτοπόρο ιστοσελίδα πολλά περισσότερα, μέσα στο 2012.

Ο Δεκέμβριος αλλά και ο Ιανουάριος που μάς πέρασε ήταν μήνες αποχωρισμών. Το 2011 δεν θα το πεθυμήσουμε, αυτό είναι σίγουρο, έτσι κι αλλιώς.
Θα πεθυμήσουμε όμως τη μεγάλη Λουκία Ρικάκη που μάς έφυγε άκαιρα τον Δεκέμβριο του περασμένου χρόνου, όπως και τον Θόδωρο Αγγελόπουλο που έκανε την πατρίδα μας διάσημη παντού.

Τελειώνοντας την αναδρομή του τέταρτου χρόνου ζωής αυτού εδώ του μπλογκ, δεν μπορώ να παραλείψω το τρίπτυχο διαφημιστικό πρότζεκτ που ανέθεσε σε μένα και στον καλό φίλο, συνάδελφο δικηγόρο και συνεργάτη ως προς την κοινή μας κινηματογραφίζουσα τρέλλα Νίκο Τζεδάκη, η Εταιρεία Ανάπτυξης Κοινοτικών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων "ΠΑΝΑΚΕΙΑ" που εδρεύει στη Ρόδο.

Ήταν η πρώτη φορά που μάς ζητήθηκε να κάνουμε μια καθαρά τηλεοπτική διαφήμιση με κοινωνικό μήνυμα, και οφείλω να ομολογήσω πως και τα τρία αυτά βίντεο τα αγαπώ ιδιαίτερα. Δεν  είναι λίγο πράγμα για δύο καθαρά ερασιτέχνες του χώρου να βλέπουν τη δουλειά τους να παίρνει τη βούλα και τη σφραγίδα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. 

Ούτε στο πιο τρελλό μας όνειρο! 

Τελικά, πλάκα στην πλάκα, τώρα που το ξανασκέφτομαι, και παρά τη γκρίνια μου -που κινδυνεύει να μού γίνει δεύτερη φύση- πολλά καλά πράγματα άφησε τελικά στο μπλογκ μία από τις πιο καταθλιπτικές χρονιές που γνώρισε ποτέ. 
Και ενώ σταθερά όλες οι αναρτήσεις του μπλογκ συνεχίζουν να αναδημοσιεύονται στο πόρταλ TheInsider.gr, πρόσφατα εγκαινιάσθηκε και μία καινούργια συνεργασία στην ιστοσελίδα  γνώμης New-Deal.gr, με καθαρά ειδησεογραφικό περιεχόμενο.
Με λίγα λόγια, ανασκουμπώθηκα για τα καλά..

Έτσι, το μόνο που μού απομένει να ..μού ευχηθώ για τους επόμενους 12 μήνες είναι να συνεχίσω να έχω την ..πολυτέλεια να μπλογκάρω. Πες οι συνθήκες ζωής, πες το κόψιμο των αποδοχών γενικώς, πες ίσως και η επιλογή των αρχηγών του μικρού μας Γκέτο να αυξήσουν το κόστος πρόσβασης στο ίντερνετ -για ευνόητους λόγους πάντα-, όλα αυτά με βάζουν σε σκέψεις.. 

Τέλος πάντων, ας μην κλείσω τα φετινά γενέθλια με απαισιοδοξία!

Θα τα πούμε λοιπόν και του χρόνου από δω, θέλουν-δεν θέλουν όλοι αυτοί...

Κι όπως είπαμε και παλαιότερα :

Την ώρα που κάποιοι μεγαλώνουν παιδιά, 

κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να αναθρέφουν ..Μπλογκς.

γενέθλια, φαλάφελ και συμπάθεια

Να πω την αλήθεια, τα φετινά μου γενέθλια δεν με πολυαπασχολούν. 

Κι άμα δεν υπήρχε το facebook, το μπλογκ και το κινητό μου τηλέφωνο, μπορεί και να μην με απασχολούσαν καν. Όχι γιατί δεν θέλω να μετράω τα χρόνια, αλλά γιατί θεωρώ ότι αυτό που μού είπε πριν μήνες μια παλιά συμμαθήτρια από το Δημοτικό (που μιλάμε μέσω του ίντερνετ αλλά έχω να τη δω στην πραγματικότητα απο τόοοοοοοοτε) είναι τελικά το σωστό. 

"Ο χρόνος είναι μία μονάδα μετρήσεως 

που είναι τελείως διαφορετική για τον καθένα."

Εύκολη υπεκφυγή ε;

Πάρτε το όπως θέλετε.

Πάντως οι ευχές είναι πάντοτε ευπρόσδεκτες.

Τα φετινά γενέθλια λοιπόν, τα..μαγνητοσκοπήσαμε με τη Ντόρις λίγες μέρες πιο πριν. Και αποκλειστικά για.. τις ανάγκες αυτού εδώ του μπλόγκεως βέβαια!!!

Πήραμε λοιπόν τα ποδαράκια μας και μια-και-δυό και από το κέντρο του Τελ Αβίβ βρεθήκαμε στο λιμάνι της Γιάφα και μάλιστα στο πιο χαρακτηριστικό της σημείο. Εκεί ακριβώς που η Γιάφα μετράει το χρόνο : στην Πλατεία του Ρολογιού! 

Και φάγαμε του σκασμού στο πιο γνωστό αραβικό εστιατόριο της περιοχής. Στο εστιατόριο του Χατζ Καχίλ (ναι, είναι ονοματεπώνυμο και το ξέρει όλος ο ντουνιάς).

Κι επειδή ξέρω ότι βαριέστε τα μεγάλα κείμενα, 

το βίντεο.. δικό σας!

-Βρε Ντόρις, πώς θα είμαστε μετά από χρόνια; 

το έχεις σκεφτεί;"

-Γαβριήλ σε νόμιζα για ξύπνιο..

Όπως ακριβώς είμαστε τώρα!

τάδε έφη. 

Χρόνια μου πολλά.

μπλογκ ετών τριών..

Ο τρίτος χρόνος αυτού εδώ του μπλογκ μπορώ να πω πως υπήρξε περιπετειώδης.

Ξέρω, θα μού πείτε "μα καλά, και πέρσι τα ίδια έλεγες.. Περιπετειωδέστατη η δεύτερη χρονιά του μπλόγκεως..".
Σύμφωνοι.

Αλλά φέτος το περιπετειώδες του θέματος είχε άλλο χαρακτήρα και θα σάς εξηγήσω αμέσως τι εννοώ: Δεν σάς κρύβω ότι δεν ήταν λίγες οι φορές που μού πέρασε από το μυαλό να σταματήσω να ασχολούμαι με δαύτο, να σάς πω μία ωραία προωΐα ένα ξεγυρισμένο "άντε μπάυ και άντε γειά" και να τελειώσουν όλα εδώ. Αμέσως μετά όμως, άλλαζα γνώμη -και τα αποτελέσματα τα βλέπετε..-

Και δεν αποκλείεται τελικά να ήταν αυτός ο λόγος που το μπλογκ πέρασε πολλές αλλαγές μέσα σ'αυτήν την τρίτη χρονιά της ζωής του : για να μην τα παρατήσω.

Τον περασμένο Φεβρουάριο έγινε ένα πραγματικά... κοσμοϊστορικό γεγονός, που επηρέασε το μπλογκ όσο δεν φαντάζεστε. Κι εκεί που ήμουν έτοιμος να σβήσω εκείνο το email που μού έστειλε η δημοσιογραφική ομάδα της πάλαι ποτε Ελληνικής Υπηρεσίας του BBC (πιστεύοντας πως ήταν ακόμα ένα spam στα εισερχόμενά μου) βρέθηκε αυτό το μπλογκ να ποζάρει στα φώτα του νεότευκτου τότε ειδησεογραφικού πόρταλ www.theinsider.gr που άρχισε να υφίσταται από τις 25 Φεβρουαρίου 2010. Έτσι, η τρίτη χρονιά ζωής του ΑλλούΚιΆλλοῦ άρχισε πολύ αισιόδοξα και με πολύ κέφι.
Με αυτόν τον τρόπο, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω, οι αναγνώστες του αυτομάτως έγιναν πολύ περισσότεροι απ'όσο θα φανταζόμουν. Και δεν σάς κρύβω ότι ακόμα με ευχαριστεί πάρα πολύ αυτή η συνεργασία -και υπάρχουν και πολλές άλλες στιγμές που έχουν σχέση με αυτήν την ...ουρανοκατέβατη σχέση, που έφερε καλούς νέους φίλους στον δικό μου προσωπικό μικρόκοσμο-.
Τάσο, Ανδρέα, σας ευχαριστώ πολύ για την εμπιστοσύνη!  

Διαβάζοντας τις αναρτήσεις από την εποχή πριν την επέλαση του ΔΝΤ, δεν σάς κρύβω ότι νιώθω ένα ..τσιμπηματάκι στην καρδιά. Σαν να έχουν περάσει χρόνια και χρόνια από τα τέλη του περασμένου Φεβουραρίου, τότε που πολύ μάς είχε κακοφανεί το εξώφυλλο ενός γερμανικού περιοδικού, που έδειχνε την Αφροδίτη της Μήλου να ...προοικονομεί τι ακριβώς θα μάς περίμενε λίγους μήνες αργότερα. Έτσι, για να νοσταλγήσουμε λίγο τις παλιές καλές στιγμές, που ακόμα νομίζαμε ότι η έννοια "ελληνική μαγκιά" έχει περισώσει την αίγλη της, ορίστε και η σχετική ανάρτηση που τότε είχε συγκεντρώσει πολλά κλικαρίσματα.  

Ο Μάρτιος ήταν πραγματικά πολύ... μπλογκίστικος. Η πρωτοποριακή αφήγηση της σύγχρονης μεταφοράς του χαρακτήρα της μυθικής Μήδειας με συνοδεία χορογραφίας επί σκηνής αποτέλεσε το πρώτο καλλιτεχνικό γεγονός της περασμένης μπλογκοχρονιάς, που το ΑλλούΚιΆλλοῦ παρακολούθησε και υποστήριξε ..μέχρι τελικής πτώσεως. Όλοι οι συντελεστές υπήρξαν εξαιρετικοί όχι μόνο στη δουλειά τους αλλά και στον τρόπο προσέγγισης του ροδιακού κοινού. Το καλλιτεχνικό αυτό εγχείρημα ούτε εύκολο ήταν, ούτε εύπεπτο. Υπήρξε όμως εξαιρετικά εμπνευσμένο και κέρδισε όσους το είδαν. Απόδειξη : επαναλήφθηκε λίγους μήνες μετά, στις αρχές Σεπτεμβρίου, στο πολύ 'γκράντε' προαύλιο του Αρχαιολογικού Μουσείου στην Παλιά Πόλη της Ρόδου.   

Ο Μάρτιος συνεχίστηκε με αναρτήσεις από το Ψευδοκράτος στην Κατεχόμενη Κύπρο. Ένα νησί που κάθε φορά καταφέρνει να με συγκινεί με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο και που όσες φορές κι αν το έχω επισκευθεί, κάθε φορά ανακαλύπτω μια ακόμα πολύ σημαντική λεπτομέρεια που μού είχε ξεφύγει. Η παλιά πόλη της Λευκωσίας ήταν πιο γλυκιά από ποτέ. Η τυρόπιτα του Hurricane ακόμα με λιγώνει, ενώ γύρω τριγύρω ακόμα κι ο αέρας αποτελούσε προϊόν προς πώληση..

Όσο για τη Μόρφου, είχα πολύ μεγάλη δυσκολία να βάλω τις λέξεις στη σωστή σειρά, ύστερα από τόσες σουβλιές στο στήθος που σε πονάνε όταν περπατάς σε αυτήν την κυριολεκτικά λεηλατημένη πόλη. Ό,τι είδα τον χειμώνα, μπόρεσα να κάτσω και να γράψω γι' αυτά μόνο όταν μπήκε ο Ιούλιος, -στις μέρες της επετείου της τουρκικής εισβολής-.

Ο Απρίλιος βρήκε το μπλογκ να ασχολείται με τις εκλογές του τουρκικού Ψευδοκράτους, εν μέσω καφέδων και τσαγιών ένθεν και ένθεν των οδοφραγμάτων (ξέρετε τι ωραία ασχολία είναι αυτή; όχι;). Ανέμελες μέρες. Γιατί ποιός άραγε θα φανταζόταν τι θα επακολουθούσε...

Η επέλαση του ΔΝΤ δεν αποτελεί μόνο σημαντικότατο γεγονός της σύγχρονης ιστορίας του Ελληνικού κράτους. Είναι ένα γεγονός που άφησε το στίγμα του και σε όλη την ελληνική μπλογκόσφαιρα. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ελληνικό μπλογκ, είτε γράφεται στην Ελλάδα είτε έξω,  που να μην είχε ασχοληθεί τη χρονιά που μάς πέρασε με το οικονομικό μπάχαλο της χώρας και με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μετά από την ανάρτηση όπου φιγουράρει το βίντεο-διάγγελμα του ΓΑΠ στο Καστελλόριζο, έκανα να πιάσω το πληκτρολόγιο βδομάδες.

Συνήθως ο Απρίλιος δεν είναι μήνας καλός για μπλόγκινγκ. Ο νορμάλ λόγος είναι οι διακοπές του Πάσχα. Ο Απρίλιος και ο Μάιος του '10 όμως θα μείνουν στην δική μου προσωπική Ιστορία ως οι πιο μελαγχολικοί ανοιξιάτικοι μήνες των τελευταίων ετών. Θυμάστε την περσινή Πρωτομαγιά; Θυμάστε πώς είχε καταντήσει το κέντρο της Αθήνας την άνοιξη που μάς πέρασε; Να πω την αλήθεια, εγώ θα τα είχα ξεχάσει όλα αυτά, αν δεν έβαζα τον εαυτό μου στη διαδικασία να κάνω αυτήν εδώ την ανασκόπηση. Κι αν είστε στα κέφια σας, δεν σάς συμβουλεύω να πατήσετε τα links των αναρτήσεων.

Αντιθέτως, εκείνος ο Μάιος κατάφερε και με "γλύκανε" απρόσμενα, με το χαρούμενο βιντεάκι που είχα γυρίσει για μια παιδική θεατρική παράσταση, τις "Θεατροπαιδειές" της Μαρίας Μανιώτη, Μια ανάσα χαράς ήταν όμως και η παράδοση των εσόδων από τις παραστάσεις της Θεατρικής Ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου στο Ίδρυμα "Ο Άγιος Ανδρέας", με σκοπό την κατασκευή της αίθουσας αισθητηριακής ολοκλήρωσης. Ένα έργο που εγκαινιάσθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2010, μόλις λίγους μήνες μετά, γεγονός το οποίο μάς γέμισε με ακόμα περισσότερη χαρά.Και εμένα αλλά και το μπλογκ, που αφιέρωσε αναρτήσεις και αναρτήσεις για όλο αυτό το εγχείρημα -και από καλλιτεχνικής πλευράς αλλά και κυρίως από άποψη κοινωνικής ευαισθησίας.

Η μελαγχολική άνοιξη έδωσε τη σειρά της στο καλοκαίρι -που κι αυτό δεν ήταν το καλύτερο-.

Ο Ιούνιος ήταν ένας πραγματικά πολύ...μπερδεμένος μήνας για αυτό εδώ το μπλογκ. Οι μισές αναρτήσεις του ασχολούνταν με τις εξελίξεις στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο μετά τον χαμό που έγινε στο Mavi Marmara και ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις ισορροπίες στη γειτονιά μας. Οι αναρτήσεις αυτές κέρδισαν μεγάλη προσοχή του κοινού και στο πόρταλ του TheInsider.gr, και ενώ οι εξελίξεις έτρεχαν, η ειδησεογραφία δεν πρόδωσε τις εκτιμήσεις.

Οι άλλες μισές αναρτήσεις εκείνου του μήνα ήταν αφιερωμένες στην συναυλία "Θάλαττα-Θάλαττα". Ένα μουσικό ταξίδι με βαρκάρηδες νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες του νησιού μας. Και το μπλογκ πολύ χάρηκε που ενημέρωσε τον κόσμο και τον έκανε να ξεφύγει λίγο από την καταθλιπτική ατμόσφαιρα που πλανιόταν παντού (και) τότε.. Όσο για το διαφημιστικό βιντεάκι της παράστασης : ήταν η πρώτη φορά που πρόσθεσα και ολίγον... σενάριο στο όλο θέμα. Ε, μην φανταστείτε και τίποτα το φοβερό. Αλλά - ε, ας το πούμε. 

Ο Ιούλιος του '10 έχει ιδιαίτερη σημασία για αυτό εδώ το μπλογκ.

Άλλαξε το χρώμα του από κίτρινο σε άσπρο
και τού άφησε ένα πολύ σημαντικό δώρο :
Ένα Σαλιγκάρι.
Το λουκ της σελίδας άλλαξε παντελώς, αφήνοντας όμως ανέπαφα τα βασικά σημεία της δομής της ύλης (μην σάς τρελλάνω κιόλας!). Όσο για το σαλιγκάρι, ομολογουμένως ώρες ώρες μού σπάει τα νεύρα. Γιατί δεν κάθεται μόνο στην κεφαλίδα δίπλα από τον τίτλο του μπλογκ. Χώνει τη μύτη του παντού και έκτοτε αυθαδιάζει κάθε φορά που τελειώνω την ανάρτησή μου. Προφανώς ξέρει τι κάνει, αφού είναι γνωστό τοις πάσι ότι εγώ δεν θα έβαζα ποτέ "καραβόλους" στο πιάτο μου!
Οπότε...με κάνει ό, τι θέλει.  

Ο Αύγουστος βρήκε το μπλογκ... στα νεύρα του!
Κάτι είχε ακουστεί ότι τα μπλογκ θα πρέπει να ελεγχθούν/εξατομικευθούν/κατανεμηθούν/τακτοποιηθούν...
Δεν κατάλαβα και πάρα πολλά, και για να είμαι ειλικρινής, από τότε δεν ξανακούσθηκε κάτι περίεργο. Γεγονός πάντως ήταν ότι τόσο εγώ όσο και το σαλιγκάρι μου, είχαμε πάθει μια ολίγη παράκρουση (εκτός του ότι φάγαμε πάνω από τον μισό μας Αύγουστο μέσα στη μίζερη Αθήνα και στο μετρό της..).

Κάθε Σεπτέμβριος είναι μήνας αναπολήσεων.
Γιατί να χαλάσει η παράδοση;
Έτσι, ο περασμένος Σεπτέμβριος με βρήκε να μιλάω ξανά και ξανά για την Νάξο. Ένα μέρος που συνιστώ στους πάντες για το καλοκαίρι (μην πω, ακόμα και για το Πάσχα).  Δεν έλειψε όμως και η ανάλυση των δημοτικών εκλογών στην Τουρκία (να μην ξεχνιόμαστε!) ενώ το έπος του Σεπτεμβρίου τελειώνει με ένα απρόσμενο βραβείο από το αγαπημένο μου Δεσποινάριον (που οι τακτικοί αναγνώστες πια, την ξέρετε πλέον πολύ καλά, έτσι δεν είναι;).

Στο μεταξύ, οι φίλοι του σαλιγκαρίου πλήθαιναν.. Αλλιώς δεν εξηγούναι τα επανειλημμένα κλικαρίσματα σε αυτήν την all time classic-ανάρτηση..

Ο Οκτώβριος κάθε χρόνο αποδεικνύεται πάντοτε πιο εξωστρεφής από τους υπόλοιπους μήνες. Τι θέλω να πω με αυτό; Να, σιγά σιγά τελειώνει η τουριστική περίοδος, ο καιρός ακόμα είναι καλός και γίνονται διάφορα στο μικρό μας νησί. Είχε βγει και η βρώμα ότι αυτό εδώ το μπλογκ "γενικώς διαβάζεται" και έτσι δεν μπορώ να πω ότι έπληξα.
Όλοι είχαν την τιμητική τους : Οι ροδίτες εικαστικοί που εξέθεσαν τα έργα τους στο Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης,  οι συνειδητοποιημένοι πολίτες που σήκωσαν στους ώμους τους μία πολύ καλά οργανωμένη καμπάνια ευαισθητοποίησης για την πρόληψη του καρκίνου "βάφοντας" όλη την πόλη με φούξια χρώμα , η Λέσχη Ανάγνωσης Ρόδου που είχε την τόλμη να παρουσιάσει το αμφιλεγόμενο μυθιστόρημα του Βασίλη Γκουρογιάννη "Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή" και τελικά -συγγραφέας και κοινό- κράτησαν τις σωστές ισορροπίες.. Μέχρι και το τρυπητήρι/κεραία κινητής τηλεφωνίας είχε κερδίσει τόση δημοσιότητα, που οι καπετάνιοι του πλοίου "Νικόλαος Χ" που κάνει το δρομολόγιο Ρόδος-Σύμη-Ρόδο γνώρισαν από κοντά περισσότερους αναγνώστες του μπλογκ απ'όσους γνωρίζω εγώ..!

Το βασικότερο όμως γεγονός του Οκτωβρίου που μάς πέρασε (για να μην πω της μπλογκοχρονιάς ολόκληρης) ήταν τα βραβεία Oh My Blog!2010 που έγιναν με όλη την απαραίτητη λαμπρότητα στο σαλόνι του μπλόγκεως και βραβεύθηκαν ο καλύτερος μπλογκερ, η καλύτερη μπλόγκερ και το καλύτερο μπλογκ της Ρόδου... Τι επισημότητα, Τι καλεσμένοι, Τι χορευτικά... Μιλάμε, χλιδή! Κι ας περνάμε "κρίση". Και η φτώχεια θέλει στυλ.

Και εννοείται πως στις 

3 Οκτωβρίου 2011 θα έχουμε τα νέα βραβεία... 

Oh My Blog!2011

- όχι παίζουμε!

Ο Νοέμβριος άρχισε με ένα αξέχαστο καφεδάκι στο στούντιο της ΕΡΑ5, του πέμπτου προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας που απευθύνεται στους απόδημους έλληνες, αλλά... και σε μένα. Ἠταν φαίνεται μοιραίο να γνωρίσω από κοντά την Έλενα Καραγιάννη, τη φωνή που με ξυπνάει κάθε πρωί -όχι γιατί είμαι κι εγώ απόδημος, αλλά επειδή το ραδιοφωνάκι μου που δουλεύει μέσω wifi είναι αλλεργικό στις αγχωτικές ενημερωτικές πρωινές εκπομπές, θέλει να ακούει σωστά ελληνικά, ήρεμες εκτιμήσεις της επικαιρότητας και μια γλυκιά φωνή. Τις ίδιες ακριβώς ιδιοτροπίες έχω και εγώ, και το μπλογκ μου αλλά και το σαλιγκάρι μας. Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία, που και να θέλω, μού είναι αδύνατον να ξεχάσω.

Όπως δεν ξεχνιούνται και οι πολύ ενδιαφέρουσες νεανικές θεατρικές παραστάσεις που είχα δει στην Αθήνα εκείνο τον μήνα : το Reunion του φίλου μου Γρηγόρη Ρέντη και το Δε Λουκ του επίσης καλού μου φίλου Δημήτρη Δημόπουλου.

Και μέσα σ'όλα αυτά, ξαναγύρισα λίγο στα παλιά, ανατρέχοντας στις κιτρινισμένες σελίδες της αγαπημένης μου "Λέσχης" του επίσης αγαπημένου Τσίρκα. Ήταν μια ανάρτηση-κάθαρση για μένα. Ξέρω, ήταν κουραστική εκείνη η ανάρτηση, αλλά είναι ανάγκη να τα διαβάζετε όλα εδώ μέσα;
Ε όχι! Δεν νομίζω!

(Ήταν όμορφος ο Νοέμβριος).

(και σάς έχω και μια έκπληξη από εκείνον το μήνα! Υπομονή!)

Πλάκα-πλάκα, φτάσαμε στον Δεκέμβριο του ταλαιπωρημένου '10 και τελικά, τώρα που τα ξαναδιαβάζω όλα μαζί, από μπλογκίστικης απόψεως, η χρονιά δεν ήταν καθόλου μα καθόλου άσχημη.
Ο μήνας είχε μπει με έναν χαμό από εκδηλώσεις, που αυτό το μπλογκ έπαιζε σημαντικότατο ρόλο. Οι συνάδελφοι από την Θεατρική Ομάδα του Δικηγορικού Συλλόγου Λευκωσίας ήρθαν στο Δημοτικό Θέατρο με την αγγλική κωμωδία "Λεφτά με τη Σέσουλα" και κατά κοινή ομολογία άφησαν εποχή.

Εμείς πάλι, καταφέραμε για όγδοη φορά (!!) να ξαναγεμίσουμε ακόμα και με όρθιους το Δημοτικό Θέατρο με τον πάντα επίκαιρο "Ψεύτη" του Δημήτρη Ψαθά (είδα και την ταινία - δεν μού άρεσε! είμασταν απείρως καλύτεροι, δεν το συζητώ καν!!). Μάλιστα αυτή τη φορά δεν τυπώσαμε ούτε αφίσες ούτε πανώ. Το μόνο που "δούλεψε" ήταν αυτό εδώ το μπλογκ, μια μικρή συνέντευξη στην τοπική τηλεόραση και το τρέηλερ που έπαιζε παντού.  

Και μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό, το μπλογκ προμόταρε ΚΑΙ την έκθεση φωτογραφίας της Νάσιας Στουραΐτη (που μάς έβαλε τα γυαλιά με τα δημιουργήματά της), αλλά ΚΑΙ την ετήσια χριστουγεννιάτικη συναυλία της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Ροδίων..! Κι όταν λέμε "προμοτάρισμα", εννοούμε και αναρτήσεις, και βίντεο και ό,τι άλλο χρειζόταν για να έρθει όσο πιο πολύς κόσμος γινόταν...

Δηλαδή, δεν μπορώ να σάς περιγράψω τι ..τρέξιμο έφαγε αυτό το σαλιγκάρι λίγο πριν σκάσουν μύτη τα Χριστούγεννα!!

Χαλάλι όμως!
Και ναί, τελικά όντως " διαβάζεται"   αυτό εδώ το μπλογκίδριον!

Ο Ιανουάριος του 2011 υπήρξε ταξιδιωτικότατος.

Η Αθήνα δεν είναι όμορφη -τι να κάνουμε-.
Αλλά όταν τη βλέπεις παρέα με άλλους συνμπλόγκερ, όπως και νά'ναι... κάπως φτιασιδώνεται η κατάσταση. Το Bloggers' Blind Party υπήρξε το κάτι άλλο. Οι βόλτες μετά του Δεσποιναρίου ήταν κι εκείνες ένα θέμα που δεν ξεχνιέται. Και βέβαια, όοοολες οι αναρτήσεις της φετινής Κωνσταντινούπολης, που αυτή τη φορά ήταν ομορφότερη από ποτέ -το σωστό να λέγεται!-.
Ξεχωριστή θέση έχει η ανάρτηση εκείνη που υπήρξε η αφορμή να κουβαληθώ στην Πόλη χειμωνιάτικο. Μιλάω για εκείνο το φωτορεπορτάζ στο Mavi Marmara που είχε αγκυροβοληθεί στο λιμάνι Sarayburnu της Κωνσταντινούπολης και η τουρκική οργάνωση IHH το είχε μετατρέψει σε πλωτό μουσείο.
Ήταν η πρώτη φετινή 'αποκλειστικότητα' του TheInsider.gr, και εύχομαι να ακολουθήσουν και άλλες πολλές. 

Δεν έλειψαν όμως και οι προβληματισμοί για τις εξελίξεις που σημειώνονται στην περιοχή μας. 
Η Μέση Ανατολή είναι πολύ πιο κοντά απ'όσο νομίζουμε.. Σίγουρα πολύ πιο κοντά απ΄όσο απέχουν οι Βρυξέλλες..

Ουφφφφφφφφφ!!

Ε ναι λοιπόν, 

Και τώρα 'πατάμε' στο τέταρτοοοοοοο, 

 με γραφιστικές αλλαγές που με τον καιρό 

δεν αποκλείεται να γίνουν περισσότερες... 

και αυτό ήταν ΤΟ χάιλαϊτ της μπλογκοχρονιάς, 

από το φοβερό και τρομερό..Blind Bloggers' Party

Η φωτογραφία και η τεχνική επεκεργασία της νέας κεφαλίδας του μπλόγκεως 

έγινε από τα στούντιο φωτογραφίας και βίντεο TomTomStudyo της Κωνσταντινούπολης 

και τον φωτογράφο Ozgur Zullal

να το πω;;....

άλλοι αναθρέφουν μωρά...

...κι άλλοι μεγαλώνουν μπλογκ!

..καί ἦτο μία μπλογκοχρονιά..

Έτσι που μάς τά'φερε φέτος τα πάνω-κάτω αυτό το 2010, με την Πρωτοχρονιά να απέχει κάτι μετρημένες βδομάδες από τις Απόκριες και το Πάσχα και να μην ξέρουμε πού πατάμε και πού βρισκόμαστε, αρχίζω να μην αισθάνομαι και πολύ άβολα που κάθομαι και γράφω τι και πώς πέρασε κι αυτή η δεύτερη μπλογκοχρονιά του μπλόγκεως. Γιατί μού συμβαίνει εμένα αυτό; Ξέρω, θα μού πείτε, αφού τα πραγματικά γενέθλια αυτού του μικρού μπλογκομάγαζου πέρασαν καμμιά δεκαριά μέρες πριν, στις 2 Φεβρουαρίου, τι μάς ζαλίζεις;.Έχετε απόλυτο δίκιο. Αλλά φέτος -έτσι άνω κάτω που είναι η κατάσταση ημερολογιακά- αναγκάστηκα να βάλω σε δεύτερη μοίρα τα γενέθλια του μωρού μου, αφού είχαμε και κοτζάμ παράσταση να (ξανα)ανεβάσουμε. Ανέβαλα κι εγώ την ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε για κάποιες μέρες... Τι να κάνω..;

Λοιπόοον...
το δεύτερο έτος ζωής του ΑλλούΚιἈλλοῦ ήταν περιπετειωδέστατο, με τα πάνω του και τα κάτω του, αλλά το σίγουρο είναι ότι θα τού μείνει αξέχαστο. Κατ'αρχάς, δικαίωσε αν μη τι άλλο, το όνομά του. Δεν κάθησε στιγμή στ'αυγά του και με το σακίδιο στον ώμο, άρχισε να γνωρίζει περισσότερο τον κόσμο, αλλού κι αλλού. Η αλήθεια είναι πως τον κόσμο είχε προλάβει να τον μάθει ήδη από την πρώτη του μόλις χρονιά, αλλά σ'αυτήν την τελευταία χρονιά σάν να μού φαίνεται πως τον εμπέδωσε καλύτερα.

Τον περασμένο Φεβρουάριο λοιπόν, που οι αποστάσεις των αργιών σε έκαναν να πρέπει να 'γεμίσεις' μεγάλα κενά, το μπλογκίδριο αποφάσισε να μαζέψει τα μπογαλάκια του, να πάρει το καραβάκι για 'απέναντι' και να κόψει κίνηση στην προεκλογική (και άρα αντιτουριστική τότε) Σμύρνη. Και αφού διεπίστωσε ότι η διαφαινόμενη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος της γείτονος καθόλου δεν τού πήγαινε, μιά και δυό πήρε το λεωφορειάκι από το Μαρμαρίς και δρόμο πήρε-αλλά πολύ περισσότερους δρόμους άφησε. Έκοψε πάνω-κάτω τους εμπορικούς ακατανόμαστους πεζοδρόμους, χάζεψε στην προκυμαία, μάλωσε με σερβιτόρους και τούς έκραξε καλά-καλά στην μπλογκόσφαιρα, γλώσσεψε την μπέρδα του στο σμυρναίικο Κολωνάκι και εν τέλει, άφησε τους γείτονες να εκλέξουν τους δημοτικούς εκπροσώπους που μάλλον τους άξιζαν. Και σκασίλα του. Στο κάτω-κάτω, το μπλογκ είναι αυτό που θα ξυπνήσει μια μέρα είτε με μπούρκα είτε με στρατιωτικά εμβατήρια;
Görüşürüz (ὅ ἐστί μεθερμηνευόμενον "ta leme argotera, darlings"..)


Επιστρέφοντας, νά και μιά γκλαμουριά στον τοπικό Λωτό (καλοδεχούμενη!) και πριν προλάβει να πάρει ανάσα από το jetlag, μιά δεύτερη δόση Τουρκίας το περίμενε στη γωνία. Ξανά-μανά, τα μπογαλάκια του και δρόμο!!! (ψοφάει για ταξίδια το άτιμο!) και βουρ στη Βασιλεύουσα!!!. Όπου γάμος και χαρά, με φόντο τον Βόσπορο. Άξιζε τον κόπο! Δύο πάλαι ποτε ορκισμένοι μποέμ και καλοί φίλοι του -η γαλλόφωνη Βελγίδα Καρίν και ο polyglot Σμυρνιός Ατίλ- ένωσαν τις ζωές τους σε μιά comme-il-faut σοφίτα στο Beyoğlu. Το χάνουμε αυτό; Με τίποτα! Ούτε και τα αξέχαστα προφιτερόλ made by Πολίτες βέρους, ούτε τις ξεχασμένες τσικνιστές μυρωδιές της Λωξάντρας.. Και διαπίστωσε ότι όσο μικρό και να είναι, αυτό το μπλογκ δεν μπορεί να αγνοήσει τις καταβολές του. Και πώς τού ήρθαν τόσες παιδικές αναμνήσεις! (μα πότε πρόλαβε και τις απέκτησε το άτιμο;;). Μα θα μπορούσε ποτέ να αγνοήσει το μαγικό αρκτικόλεξο TRT, αφού ήταν το πρώτο πράγμα που έβλεπε το πρωί αλλά και το τελευταίο που (ξανά)βλεπε κάθε βράδυ έξω από το μπαλκόνι του δωματίου του;
Τελικά, όσο και να προσπάθησε να δει με κατανόηση τη θρησκευτικοπολιτική υστερία των εκεί δημοτικών εκλογών, πάλι 'έθαψε' τους μουσάτους και τις μανδηλοφόρες (τι να κάνει;;;αφού ΔΕΝ τούς πάει μία!!!, τι να κάνουμε!) και έπινε αμέριμνα τα καφεδάκια του σε ό,τι πιο προωθημένο έβρισκε στο διάβα του. Κι ας νοικοκυρεύονταν οι μύριοι όσοι ορκισμένοι μποέμ. Άλλωστε, είπαμε, αυτό το μπλογκ περνάει ακόμα εφηβεία, και δη παρατεταμένη.

Και μπήκε δειλά δειλά η άνοιξη με καταρρακτώδεις εξελίξεις σε εθνικό επίπεδο, με τοπικές αυτή τη φορά προεκτάσεις. Ε, όσο ἈλλοῦΚιἈλλοῦ και νά'σαι, μπορείς να τα γράψεις όλα στα παλαιότερα των υποδημάτων σου; Δεν μπορείς. Αλλά να μην το παρακάνουμε κι όλας.
Κι έτσι ...τό'ριξε στη φωτογραφία και στο (πρώτο) τρέηλερ της μπλογκοχρονιάς που μάς πέρασε. Και το ανίατα κοινωνικό μπλογκίδριον απέκτησε νέους, σταθερούς και καλούς, πολύ καλούς φίλους! (μπρρρρρρρράβο παιδιά! και ποιός δεν πέρασε από το Γαλλικό Κατάλυμα εκείνον τον Απρίλιο!).

Ο Μάιος αποδείχθηκε μήνας αφορισμών και αναταράξεων, αλλά όλο και κάποια γάτα έβαζε τάξη στην όλη αταξία (τέτοιο σουξέ δεν το περίμενε κανείς!) Εκείνο το μήνα λοιπόν που λέτε, το μπλογκ αποφάσισε ότι σνομπάρει :  
1) τις Ρουβιώδεις εκρήξεις εθνικοφροσύνης,
2) τις 'δημοκρατικές' διαδικασίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
3) τις δήθεν Λαϊκές Δημοκρατίες
και 4) τους κακούς χαρακτήρες .
Και τελικά απαλλάχτηκε επιτέλους από τους λίγους και ενοχλητικούς. Κι ας έγινε talk of the town. Ωφελήθηκε! Και είδε πόσους πραγματικούς φίλους είχε -και δεν το ήξερε, το ηλίθιο!- Εεεεεεε, πώς να προλάβει να μάθει τα πάντα γύρω από την ανθρωπινη ανασφάλεια; Στο κάτω-κάτω είπαμε, ούτε δύο ετών δεν ήταν τότε...-
Ξαλάφρωσε λοιπόν που λέτε, τα είπε κι ένα χεράκι και -Νά'το σήμερα! Υγιέστατο και απαλλαγμένο! Το μόνο που κατάφεραν οι ανώνυμοι σχολιαστές ήταν να αποδείξουν δημοσίως την ποιότητά τους, οπότε... περαιτέρω ενασχόληση - περιττωτερότατη! (και ΔΕΝ πρόκειται για ορθογραφικό lapsus, τοὐναντίον μάλιστα!)

Ιούνιος, μήνας Ευρωεκλογών, άρα μήνας παντελώς αδιάφορος. (τις θυμάστε; όχι; ούτ'εγώ. είχα πάει για μπάνιο). Ο Ιούλιος όμως, αξέχαστος. Μάικλ Τζάκσον πάπαλα. Τόσο μάς απασχόλησε, που ακόμα άλλη μιά επέτειος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, εδώ στο Ελλαδιστάν πέρασε ακόμα μια φορά στα ψιλά. Όχι όμως και στην μπλογκόσφαιρα, ευτυχώς. (και του χρόνου..; δυστυχώς μάλλον ναι..). Κι ύστερα έφτασαν οι μουσαφίρηδεεεεςςςςς. Και τι ωραία είναι η Ρόδος όταν την ξαναγνωρίζεις και ξανα-αναγνωρίζεις μέσα από τους φίλους σου που έρχονται από την 'κυρίως' Ελλάδα!
Ἄη λᾶβ γιοῦ Ντόρις!


Αύγουστος, ο μήνας των συνειδητοποιήσεων. Το μπλογκ ακολούθησε την πεπατημένη και βρέθηκε σε γνώριμα χώματα, γεύσεις και μυρωδιές. Παρατήρησε κι εξήγησε. Περιπλανήθηκε και συνάντησε το χαμένο του DNA και μάλιστα εκεί που δεν το περίμενε. Στα στενοσόκκακα, στις παραλίες, μέχρι και στην έρημο που δεν κουνιέται φύλλο, παρέα με τα αδέσποτα γιαέλ.
Και παρά το ότι πέρασε πολλέεεες εργατοώρες σε Τελαβιβίτικους καμπινέδες (σόρρυ, αλλά το πνεύμα οξύ, το έντερον όμως εισέτι ευαίσθητον), κατάλαβε πως το μπλόγκινγκ έχει καταστεί κάτι το οποίο δεν μπορεί παρά να μην είναι βασικό στοιχείο της καθημερινότητας, ακόμα και στη μέση του πουθενά, μέσα στην έρημο την ίδια. Φτάνει, βέβαια, να υπάρχει wifi..
Και ξαφνικά, νά 'τη η δεύτερη γκλαμουριά, που κατέστησε το ταπεινό τούτο μπλογκ 'foreign'.
Τρεεεεεελλό σουξέ!!

Και το καλοκαιράκι τελείωσε με τη γλυκιά διαβεβαίωση του σύμπαντος ότι ακόμα υπάρχουν ακόμα ...καλοί άνθρωποι, ότι υπάρχουν φίλοι, ότι δεν έχουμε να κάνουμε γύρω μας μόνο με περιττωμενιές.


Οκτώβριος, μήνας βουλευτικών εκλογών αυτή τη φορά. Και τσουπ, πάλι μαζεύει τα μπογαλάκια του το μπλογκ γι' άλλη γη κι άλλα μέρη. Τόσο κοντινά και συγχρόνως τόσο μακρινά. Μπορεί να μη μέθυσε απ'το τσίπουρο κι ούτε καν μύρισε την τοπική φέτα (έχει τις ιδιοτροπίες του, πανάθεμά το!), αλλά πέρασε τόσο καλά εκεί πάνω ψηλά στη Θεσσαλία, που έτσι και το άφηναν εκεί, εκεί θά'μενε, μέχρι τις επόμενες εκλογές! Κι έτσι -κάλπης ἔνεκα- έβαλε μια καινούργια πινέζα ακόμα στο χάρτη του, κι ας μη θυμάται ακόμα και σήμερα τι στο διάολο αποφάσισε να ψηφίσει, μπας και σωθεί αυτό το έρμο τούτο γεωτεμάχιο πού μάς έλαχε.. Και σαν να μην έφτανε τόσο τζόγκινγκ στον κάμπο, νά'σου κι η τρίτη γκλαμουριά της χρονιάς : φτού ξ-Ελευθερία στα λαρισαίικα media.
Ποιός το φανταζόταν;
Πάντως το μπλογκ... με τίποτα!
ἀλλά.....Οὐάη νότ;


Τι να πω για τον Νοέμβριο; Αποδείχθηκε κυριολεκτικά...μοιραίος. Το μπλογκ στρατολογηθηκε κανονικά και ίσια. Βάλθηκε να σηκώσει τους ροδίτες από τα σαλόνια τους και να τούς κουβαλήσει στο Δημοτικό Θέατρο χειμωνιάτικα. Και τα κατάφερε με το παραπάνω. Τι τρέηλερ, τι γκλαμουριές, τι κόσμος, τι κλικαρίσματα, μα τι πλήθος ήταν αυτό! (όχι μόνο στο θέατρο! αλλά και στις καφετέριες! και στο δρόμο! και στους τοίχους! ακόμα και στα αστικά λεωφορεία! έλεος δηλαδή!) Κι η υστερία του ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ ακόμα καλά κρατεί, ακόμα και μετά το τέλος του 2009, με τις δύο έξτρα παραστάσεις του τον μήνα που διανύουμε! Εδώ να δεις μούρη! Απαπαπαπαααα...
Και θα είναι ψέμματα να πω πως δεν το χάρηκα!
Κυρίες και κύριοι, όχι μόνο το χάρηκα....
Το κα-τα-χά-ρη-κα!
όχι αστεία!

Δεκέμβριος και...παλιά μου τέχνη κόσκινο!
Χρώματα Ευρώπης στο Δημοτικό Θέατρο και το τρέηλερ εκπέμπει δορυφορικά, επήγεια και ψηφιακά από κοτζάμ Βουλή, όχι παίζουμε. Και γιατί να μην το παινευτώ δηλαδή;
Και οι σολίστες μας άριστοι, και ο κόσμος πολύς!
Πάντα τέτοια.

Και, τσουπ!, ήρθαν τα Χριστούγεννα. Καιρός να κάνετε κι εσείς κάτι ρε παιδιά! Το μπλογκ ξαναμαζεύει τα μπογαλάκια του προς άγνωστη κατεύθυνση, αλλά αυτή τη φορά ΑΝΕΥ LAPTOP γιατί απηύδησε πια! Και περίμενε υπομονετικά μέχρι τα Φώτα για να αποφασίσετε εσείς τι στο καλό σάς κάνει περισσότερο 'κλικ'.
Μονοτονικό ή Πολυτονικό; Ιδού η απορία..
Και η απάντηση : ισοπαλία! (νότ μπᾶντ!)


Η ημερολογιακή χρονιά τελείωσε ερήμην νέων αναρτήσεων. Όμως, η τελευταία ανάρτηση του 2009, σαν να έχω την αίσθηση ότι, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα μάς ακολουθεί μέχρι ...του χρόνου (φέτος δηλαδή) τέτοια μέρα. Δυστυχώς.
Αλλά, τι να κάνουμε...
κι αυτή τη μπόρα θα την περάσουμε..
Κι αν μπορούμε, ας κάνουμε κι αλλιώς..

Το σίγουρο πάντως είναι πως αυτό εδώ το πτωχό πλην τίμιο μπλογκομάγαζο, θα παλέψει να τα βγάλει τα έξοδά του, θα πληρώσει και τις δόσεις του, και τα ΕΤΑΚ του, και ό,τι στ'ανάθεμα άλλο τού πουν να κάνει θα το κάνει, τι να κάνει;;
Ας όψονται!
Κι ο Θεός μαζί του.. και μαζί μας..

Άντε, φτάνει πια!

Ας σβήσουμε επιτέλους αυτά τα κεράκια....
...έστω και καθυστερημένα..

να μου ζήσεις μωρό μου!
(γούτσουγουτσουγουτσου)