ξανασυναντώντας την Άλις..

Το μόνιμο και βασικό παράπονό μου με τους τοπικούς κινηματογράφους της Ρόδου ανέκαθεν ήταν το πόσο γρήγορα 'ξεφορτώνονταν' αβασάνιστα τις ταινίες του  αγαπημένου μου Γούντυ Άλλεν. Βία μια βδομάδα προβολή κι έπειτα ..δρρρρόμο κι έεεεεξω απ'την πόρτα!!
 
Ούτε λίγο ούτε πολύ, έτσι περίπου έχασα τις δύο τελευταίες του ταινίες τα δύο τελευταία χρόνια : με το ένα χέρι έτοιμο να βγάλει από το πορτοφόλι τα 7 ευρώ για το εισιτήριο και το άλλο να χτυπάει ρυθμικά το κούτελό μου, παρατηρώντας ποιά ταινία ΔΕΝ θα έπαιζε σήμερα το σινεμά..

Αυτή τη χρονιά αποφάσισα να μη μού τη φέρουν έτσι μπαμπέσικα οι σινεμάδες και έσπευσα να μη χάσω την φετινή γουντυαλλενική εποποιία ονόματι "Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχροινό άνδρα", η οποία σημειωτέον είναι από τις λίγες των οποίων ο ελληνικός τίτλος μεταφράζει όσο το δυνατόν ακριβέστερα τη γνήσια έκδοση (λέμε τώρα, χωρίς αυτό να έχει πάντα κάποια ιδιαίτερη σημασία). 

Αποτέλεσμα : οι ροδίτικοι σινεμάδες φέτος... δικαιώθηκαν (!) για το επί χρόνια 'γρήγορο πέρασμα' του διάσημου σκηνοθέτη από τις αίθουσές τους.   

"Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχροινό άνδρα" (2010)

Τη γνωστή απάντηση των καλοχτενισμένων κυριών προσπαθώντας να δικιολογηθούν γιατί άραγε αποχαυνώνονται καθημερινά με τα ανεκδιήγητα σήριαλ τύπου "Τόλμη και Γοητεία", "Σάντα Μπάρμπαρα" και "Λάμψη", φαίνεται πως ο Γούντυ μας την έχει πλέον εμπεδώσει καλά. 
"Τα πάντα βγαίνουν απ'τη ζωή", λέει. 

Κι έτσι η νέα του ταινία επαναλαμβάνει κατά τρόπο οικτρό το γνωστό τετράπτυχο γάμος-βαρεμάρα-απιστία-χωρισμός, χωρίς ίχνος έκπληξης και έμπνευσης. Φρόντισε να πασπαλίσει το σενάριο με κάποιο υπερφυσικό βίτσιο τύπου "κι εκεί που πίνουμε τον καφέ μας, ας μάθουμε τι λέει κι η μοίρα μας" και σε συνάρτηση με την στάνταρ αφηγηματικότητα του 'σκηνοθέτη-παντογνώστη', τις νευραλγικές ατάκες -που σαφώς παραπέμπουν στη φυσική του μούσα Μία Φάροου, και τσούπ!  
Νά'τηνα πάλι η ίδια γνωστή συνταγή... 

Για να γίνω περισσότερο σαφής, το "Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχροινό άνδρα" δεν είχε τίποτα να προσθέσει, συγκρίνοντάς το με το σενάριο και τα θέματα που έθιγε το αξέχαστο εκείνο "Άλις", την (δυστυχώς) τελευταία ταινία με την τελείως "Αλλενική" από κάθε άποψη Μία Φάροου. Σύμφωνοι, το σεναριακό τετράπτυχο ήταν το ίδιο ακριβώς, η πλοκή παρόμοια όπως βέβαια και το τέλος, ακόμα και η μουσική υπόκρουση πανομοιότυπη. Τη διαφορά όμως έκαναν η διανομή, η πηγαία ενσάρκωση των ρόλων και η όχι τόσο εμφανής επιλογή ηθοποιών-κραχτών για να πέσουν τα λεφτά όσο γίνεται περισσότερα.. Και μη μού πει κανείς ότι ο Μπαντέρας θα ονειρευόταν ποτέ να παίξει σε ρόλο που θα γραφόταν από τον Γούντυ μας! Εεεεε όχι! Υπάρχει και κάποιο όριο!

από την ταινία "Άλις" (1990)

Ίσως τελικά είναι επιτέλους καιρός ο αγαπημένος Γούντυ να τιμηθεί με κάποιο βραβείο "τιμής ένεκεν" από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, και να αποσυρθεί στα ενδότερα άπαξ και δια παντός. 
Για την ώρα πάντως, μάλλον επαξίως θα πρέπει (και) φέτος να φάει την ίδια 'πόρτα' στις ροδιακές κινηματογραφικές αίθουσες. 

Αν πάλι παραδόξως συμβεί το αντίθετο, 

ε τότε είναι που θα απογοητευθώ ακόμα(!) περισσότερο..      

Φαρ-Μά-Κι στάζει το πληκτρολόγιό σου σήμερα!

μπα σε καλό σου...!

Reunion

Οι ευτυχείς συγκυρίες δεν αφήνουν κανέναν αδιάφορο. Κι όταν αυτές σε οδηγούν στο θέατρο, δύσκολα απογοητεύουν. Έτσι, ο δρόμος που έχει τη δική του ιστορία με έβγαλε την περασμένη Κυριακή στο Θέατρο "Τόπος Αλλού" στην Κυψέλη (Κεφαλληνίας 17 και Κυκλάδων), όπου νέοι καλλιτέχνες με όμορφα δείγματα γραφής καθένας στον χώρο του, είχαν το δικό τους Reunion.   

Η θεατρική 'επίσημη πρώτη' του κυρίως 'κινηματογραφικού' μέχρι τώρα ηθοποιού Γιάννη Κοκιασμένου -συμπρωταγωνιστή της βραβευμένης "Στρέλλας" Μίνας Ορφανού στην ομώνυμη ταινία-, η φρέσκια θεατρική και κινηματογραφική παρουσία της νέας ταλαντούχου ηθοποιού Κάτιας Γκουλιώνη, η επίσης θεατρική 'πρώτη' του καλού φίλου και νεαρού ροδίτη σκηνοθέτη Γρηγόρη Ρέντη, το πρώτο της βήμα επί ελληνικής σκηνής ως δραματουργός της καλής φίλης Αρασέλης Λαιμού όπως και της νεαρής Σοφίας Αδαμοπούλου που επιμελείται του φωτισμού, τα σκηνικά της Καλλιόπης Ανδρεάδη (κι αυτή 'του κουτιού'!) όλοι αυτοί και καθένας ξεχωριστά έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και με το σπαθί τους πήραν 'άριστα δέκα'.

Η παράσταση "Reunion" αποτελείται από δύο μονόπρακτα του βραβευμένου με Πούλιτζερ και Όσκαρ αμερικανού θεατρικού συγγραφέα, σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ντέηβιντ Μάμμετ : το "Reunion" και το "Μαύρο Πόνι". Δύο έργα που δένονται έξυπνα από τον σκηνοθέτη της παράστασης αποτελώντας ένα ευσύνοπτο σπονδυλωτό δραματουργικό δοκίμιο γύρω από τη σχέση πατέρα-κόρης. 

 Γιάννης Κοκιασμένος

Μία συνάντηση που έμελλε να πραγματοποιηθεί ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια αμοιβαίας απουσίας, με ερωτήματα αναπάντητα, με συναισθήματα ακατέργαστα, με φράσεις που είχαν χρόνια να ειπωθούν. Η σιωπή γίνεται εκκωφαντική με την αμηχανία να βρίσκει τη δική της γωνιά στο τακτοποιημένο σαλόνι. Μία αμηχανία που εκφράζεται άλλοτε με φλυαρία και άλλοτε με το νευρικό άναμμα κάποιου τσιγάρου που λίγο αργότερα σβήνει βιαστικά.

Οι σύντομες σκηνές του Reunion προδίδουν το κινηματογραφικό υπόβαθρο του συγγραφέα ενώ συγχρόνως πρωταγωνιστεί σεναριακά και δραματουργικά η έννοια του χρόνου. Η αμηχανία της κόρης εκφράζεται κατά τρόπο μετρημένο και ρεαλιστικό από την Κάτια Γκουλιώνη και  καταφέρνει να τελεί σε πλήρη αντιστοιχία με την χειμαρώδη προσωπικότητα του πατέρα Γιάννη Κοκιασμένου. Και ενώ ο χρόνος κυλά θέλοντας βεβιασμένα να αναπληρώσει το τεράστιο κενό των 20 ετών που πέρασαν άπρακτα ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες, η σκηνοθετική θεώρηση αφήνει ελεύθερο τον θεατή να διαγνώσει εάν και κατά πόσον όσα διαδραματίζονται επί σκηνής αποτελούν πιστή καταγραφή ή το σύνολο αποσπασματικών αναμνήσεων των όσων ειπώθηκαν. 

 

Αυτόπτες μάρτυρες εκείνου του απογεύματος ή μήπως αποδέκτες μιάς έμμεσης αφήγησης; Κι αν τελικά ισχύει το δεύτερο, τότε.. ποιός μάς τα διηγήθηκε όλ'αυτά; Για τον Μάμμετ αλλά και σύμφωνα με τη σκηνοθετική γραμμή, το ερώτημα αυτό φαίνεται πως είναι άνευ σημασίας. 

Άλλωστε την απάντηση τη δίνει το δεύτερο σύντομο μονόπρακτο, το "Μαύρο Πόνι", μέσω του οποίου πατέρας και κόρη αναπληρώνουν την αμοιβαία έλλειψη "κατασκευάζοντας" ουσιαστικά τις αναμνήσεις τους, που τόσο τούς έλειπαν. Και η σχέση τους, έστω καθυστερημένα, αρχίζει από την αρχή. Ή μήπως και αυτό αποτελεί μία ακόμη αμοιβαία ανεκπλήρωτη ευχή;

 Κάτια Γκουλιώνη

Ένα εξαιρετικό θεατρικό 'Reunion', με ευαίσθητα μετρημένες ερμηνείες και με έξυπνο χειρισμό απλών σκηνογραφικών τεχνικών. 

Μία απλή υπενθύμιση του γνωστού συμπεράσματος : 

το θέατρο απαιτεί απλότητα, λιτότητα και κυρίως, ειλικρίνεια. 

Καθένας από τους συντελεστές αλλά και όλοι τους μαζί, αυτό το απλό αλλά συγχρόνως περίπλοκο εγχείρημα το πέτυχαν.

Δείτε το κι εσείς. 

"Reunion" 

του Ντέηβιντ Μάμμετ

Παίζουν : 

Γιάννης Κοκιασμένος (Μπέρνι)

Κάτια Γκουλιώνη (Κάρολ)

Σκηνοθεσία : Γρηγόρης Ρέντης

Δραματουργός / Κοστούμια : Αρασέλη Λαιμού

Σκηνικά : Καλλιόπη Ανδρεάδη

Φωτισμός : Σοφία Αδαμοπούλου

Μετάφραση : Παναγιώτης Ευαγγελίδης

Παραγωγή : Γρηγόρης Ρέντης / Θέατρο "Τόπος Αλλού"

Παρασκευή - Σάββατο στις 23:00, 

Κυριακή στις 21:30.

έως τις 19 Δεκεμβρίου 2010

στο Θέατρο "Τόπος Αλλού" (Κεφαλληνίας 17) στην Κυψέλη

Τιμές εισιτηρίου : 20€ και 15€ (φοιτητικό)

για κρατήσεις θέσεων : 210-8656004

μα τι γίνεται; 

μα σε όοολα τα θέατρα ..

..τα σαλιγκάρια μπαίνουν δωρεάν;;;

   

Δε Λούκ

Δεν χρειάζεται να σάς το πω με πολλά λόγια. 
Όλοι ξέρουμε ότι κρίση-ξεκρίση, η Αθήνα είναι πάνω απ' όλα η πρωτεύουσα της ελληνικής θεατρικής παραγωγής. Δεν σκοπεύω να μακρυγορήσω με άσκοπους προλόγους : 
Σε τούτη 'δω την ανάρτηση αλλά και στην αμέσως επόμενη, έχω σκοπό να σάς μιλήσω για δύο παραστάσεις που είδα τις λίγες μέρες που βρέθηκα στην Αθήνα, τις χάρηκα και σάς προτείνω ανεπιφύλακτα να σπεύσετε να τις δείτε!

Η παράσταση "Δε Λούκ" (που μεταφράζεται στα Ελληνικά ως "The Look", αν δεν κάνω λάθος..) δεν είναι ούτε μονόπρακτο με την στενή έννοια του όρου, ούτε τελείως stand-up comedy, ούτε βέβαια και αυτοσχεδιασμός, πόσω μάλλον 'μιούζικαλ'. 

Ο παλαίμαχος του ελληνικού stand-up Δημήτρης Δημόπουλος, κατάφερε σε μία παράσταση 75 μόλις λεπτών να συνδυάσει εκ των ενόντων και με τρόπο έξυπνα λιτό τα χαρακτηριστικότερα στοιχεία από ποικίλους τρόπους σκηνικής έκφρασης. Καθημερινές και άμεσες ατάκες, διαδικτυακή αργκό, υποτυπώδη στοιχεία σκηνογραφίας, κι όλα αυτά δεμένα σεναριακά με πολύ ταλέντο, με καταπληκτικές ζωντανές ερμηνείες των ξένων επιτυχιών του '80 και '90 και με τρεις φρέσκους ηθοποιούς που μού φαίνεται πως θα πρέπει να πιάσετε το δεφτέρι σας και να σημειώσετε προσεκτικά τα ονόματά τους, γιατί κάτι μού λέει πως θα τούς ξανασυναντάμε συχνά πυκνά στο μέλλον -είτε αμιγώς ως ηθοποιούς, είτε αμιγώς ως τραγουδιστές είτε όλ'αυτά μαζί-.

Το σενάριο της παράστασης γράφτηκε μετά την επιλογή των τριών ηθοποιών. Η Ευαγγελία Καρακατσάνη, η Ειρήνη Ψυχράμη και ο Δημήτρης Παπαδάκης φόρεσαν τους ρόλους που  κόπηκαν, ράφτηκαν και γράφτηκαν ειδικά γι' αυτούς, με αποτέλεσμα η φυσικότητα επί σκηνής να σε μπερδεύει αν αυτό που έβλεπες ήταν όντως 'προσχεδιασμένο'. 

Σεναριακό όχημα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ο ..καλύτερος φίλος του μέσου νεοέλληνα 30άρη : το ίντερνετ και πιο συγκεκριμένα το γνωστό facebook, που στη συγκεκριμένη περίπτωση γεννά έρωτες, αντιζηλίες, ίντριγκες και εν ολίγοις ανοίγει τσατ και ενδεχομένως κλείνει σπίτια ή φιλίες ετών. Όσο για τη μουσική υπόκρουση : γνωστά χιτ που δεν ξεχνιούνται με τίποτα, με πραγματικά εξαιρετικές live ερμηνείες των ηθοποιών επί σκηνής. Ιδανική έξοδος για όσους έβλεπαν το 'Μουσικόραμα' της ΕΡΤ από τα μέσα του '80 κι ως τις αρχές του '90.

Δεν θέλω να παραστήσω τον ινστρούκτορα, πάντως είναι αξιοπρόσεκτο τελικά πώς μία γενιά ολόκληρη έμαθε να ερωτεύεται, να ζευγαρώνει, νε πεθυμά και να χωρίζει με τραγούδια που είναι γραμμένα σε γλώσσα διαφορετική απ' αυτήν που ονειρεύεται. Είτε μάς αρέσει είτε όχι, το 'Δε Λουκ' μάς εκφράζει κατάμουτρα έναν σαφή υπαινιγμό για τον τρόπο που η εν πολλοίς 'ανέραστη' γενιά που ενηλικιώθηκε κάτω απ'τη σκιά του AIDS βιώνει σήμερα το φλερτ, μέσα από τα chatrooms, τους 'τοίχους' των προφίλ και με το ποικιλόχρωμο πάτημα του Εnter στο πληκτρολόγιο. 

Και όμως, μπορεί το 'φαίνεσθαι' να νικά στην πρώτη μάχη, τελικά (και ευτυχώς!) το 'είναι' αργά ή γρήγορα κερδίζει τον πόλεμο..

Δεν υπάρχει χώρος για καμμία μομφή όταν διαπιστώνεται μία πραγματικότητα, με την οποία δεν έχουμε παρά να πορευτούμε μαζί της και -γιατί όχι- ακόμα και να γελάσουμε. 

Ψυχαγωγία εγγυημένη, διάρκειας 75 λεπτών.

 "Δε Λουκ"

Παίζουν : 

Ευαγγελία Καρακατσάνη

Ειρήνη Ψυχράμη

Δημήτρης Παπαδάκης

Κείμενο/Σκηνοθεσία : Δημήτρης Δημόπουλος

Βοηθός Σκηνοθέτη : Ελένη Κουτσιούμπα

Φωτισμός : Σοφία Αλεξιάδου

Κινησιολογία : Ελένη Βαρελτζή

Παραγωγη : 4actors

κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη

στο dance bar VOID (Ευμολπίδων 26) στο Γκάζι

στις 9.15 το βράδυ

τιμή εισιτηρίου 10€

για κρατήσεις θέσεων : 210-8839657 και 6981 982591

και τα σαλιγκάρια
..μπαίνουν δωρεάν!

βιβλία εναντίον τσιγάρου

Στην αρχή νόμιζα πως θα διάβαζα έναν πρακτικό οδηγό για το πώς να κόψεις το τσιγάρο. Όχι πως στην πραγματικότητα θα ήθελα να το κόψω (αλλιώς θα το έκανα από μόνος μου, όπως άλλωστε τόσοι άλλοι). Όμως όταν είδα στο κόκκινο εξώφυλλο αυτού του βιβλίου ότι αυτές οι "οδηγίες" είχαν γραφτεί  από τον έναν και μοναδικό Τζώρτζ Όργουελ, τότε το πράγμα γινόταν σοβαρότερο. Τελικά.."την πάτησα" από τον παραπλανητικό τίτλο, και το αγόρασα. 

Ο Όργουελ στην φρεσκοτυπωμένη έκδοση των εκδόσεων Μεταίχμιο μάς αποκαλύπτει ενδιαφέρουσες πτυχές της προσωπικότητάς του, που είναι εξίσου χρήσιμες όσο και οι υποτιθέμενες "οδηγίες" για το πώς να κόψεις (ή έστω να ελλαττώσεις) το κάπνισμα, διαβάζοντας.. 

Το "Βιβλία Εναντίον Τσιγάρου" είναι μία συλλογή από μικρά κείμενα που έγραψε ο διάσημος συγγραφέας του "1984" και της "Φάρμας των Ζώων" και που είχαν δημοσιευθεί με τη μορφή επιφυλλίδων σε αγγλικές εφημερίδες και περιοδικά λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.  Και έτσι μού δόθηκε μία πολύ καλή ευκαιρία να διαπιστώσω ότι εάν δεν ξέρεις να αναλύεις τον εαυτό σου όπως είναι, με τα καλά και τα κακά του χαρακτήρα σου, τότε καλύτερα να...κάθεσαι και να καπνίζεις (κι έτσι να μπουκώνεις το στόμα σου -πράγμα ανώδυνο για τους άλλους μιάς και  προφανώς δεν  θα έχεις τίποτα έξυπνο να πεις..). 

Έχοντας διαβάσει στο παρελθόν τα κλασικά μυθιστορήματά του, δεν με εξέπληξε καθόλου ο αυτοσαρκασμός με τον οποίον παρατηρούσε ο Όργουελ τον ίδιο του τον εαυτό, τις αδυναμίες του, τις αναμνήσεις του από το σχολείο που πέρασε εσώκλειστος τα παιδικά του χρόνια, με αυτήν την γλυκόπικρη γεύση που σού αφήνει το παρελθόν όταν έχεις περάσει πολλά, ανεξάρτητα από την αναλογία ανάμεσα στα καλά και στα άσχημα. 

Άλλωστε, το παρελθόν αποκτά εν τέλει αξία μόνο από τον τρόπο που ο ενεστώς χρόνος είναι σε θέση να το διαχειριστεί.

Σάς το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Κι αν στο τέλος κόψετε και το τσιγάρο, δεν θα έχω παρά να σάς πω..

.."θερμά συγχαρητήρια"

 

ήθελα νά'ξερα πότε θα το κόψεις επιτέλους!





.