επίλογος

Η πολυετής κατοχή έχει δημιουργήσει ένα δικό της status quo, που κανείς δεν μπορεί ούτε να αγνοήσει ούτε να κάνει πως δεν καταλαβαίνει.
Σε λίγες μέρες αρχίζουν ξανά οι συνομιλίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων ενώ η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δε φαίνεται ιδιαίτερα αισιόδοξη, αν κρίνουμε από όσα λέγονται κι ακούγονται από τα ΜΜΕ των δύο πλευρών. Λίγη αισιοδοξία όμως δε βλάπτει. Άλλωστε τι νόημα έχουν οι συνομιλίες εάν προδιαγράφεται μία (ακόμα) αποτυχία..

Δίνεται η εντύπωση ότι τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και αργά ή γρήγορα Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι φαίνεται ότι θα κληθούν να αποφασίσουν για το μέλλον της πατρίδας τους, όπως πριν λίγες μέρες μάς έδωσαν να καταλάβουμε σχετικές δηλώσεις αξιωματούχων των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Ανεξάρτητα όμως από τα χρονοδιαγράμματα και τις βαρύγδουπες δηλώσεις, έχω την αίσθηση ότι υπάρχουν ακόμα πολλές άλυτες απορίες για τον μέσο τρίτο παρατηρητή..
Είναι άραγε έτοιμοι οι Κύπριοι και από τις δυο πλευρές να πάρουν γενναίες αποφάσεις -κάτι που μοιραία σημαίνει αμοιβαίες υποχωρήσεις- ;
Θέλουν οι Κύπριοι -ανεξάρτητα από την εθνοτική τους καταγωγή- να απαλύνουν τις πληγές του παρελθόντος;
Θέλουν οι Κύπριοι να δουν με άλλο μάτι την έννοια 'Μητέρα Πατρίδα';
Τελικά, θέλουν (όλοι) οι Κύπριοι ένα κοινό μέλλον;


Το τελευταίο βίντεο του 7ημέρου είναι πάλι ενός ανώνυμου videographer (δανείστηκα τον όρο από ένα σχόλιο και τον υιοθέτησα.. ευχαριστώ Λουκία!..) με το ψευδώνυμο Triton79er που απλά ξύπνησε ένα πρωί, ανέβηκε σε κάποια στέγη της Λευκωσίας - δεν ξέρουμε σε ποιά απ'τις δύο.. - και η κάμερά του κατέγραψε τις πρώτες ακτίδες του (ενός και μοναδικού) ήλιου.

Ο ήχος είναι φυσικός και φαίνεται πως ήταν πολύ πρωί για να σκεφτεί να χρησιμοποιήσει τρίποδα. Ίσως γι'αυτόν ακριβώς το λόγο και το διάλεξα..

κατοχή sui generis

Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003, αλλά και το πιο πρόσφατο πανηγυρικό και μεγάλης συμβολικής σημασίας άνοιγμα της Λήδρας μετά από μισό αιώνα, είναι τα τελευταία επεισόδια της κυπριακής περιπέτειας.
Και βέβαια, τόσο το άνοιγμα στο Ληδρα Πάλας όσο και το άνοιγμα της Οδού Λήδρας ήταν μέρες χαράς και συγκίνησης για κάθε Κύπριο, ανεξάρτητα από την εθνοτική του καταγωγή. Τι καλύτερο από έναν πρόσφυγα να μπορεί να δει ξανά το μέρος που γεννήθηκε, τη γειτονιά που άφησε μια μέρα του Ιουλίου δεκαετίες πριν; Κι ας μην ξεχνάμε ότι πρόσφυγες έγιναν και οι Τουρκοκύπριοι, που εγκατέλειψαν τις εστίες τους που βρίσκονταν στη Λεμεσό, στη Λάρνακα και στην Πάφο. Η πίκρα της προσφυγιάς δεν έκανε διακρίσεις ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Και οι δύο πλήρωσαν -και μάλιστα ακριβά- τις επιλογές των ηγεσιών τους όπως και των πάσης φύσεως έξωθεν 'εγγυήσεων'.

Η ελεύθερη κυκλοφορία των Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων ικανοποίησε την ανθρώπινη περιέργειά τους να δουν ξανά τα σπίτια τους, να δουν τις γειτονιές τους, να διαπιστώσουν με τα μάτια τους όλα αυτά που άκουγαν φιλτραρισμένα από τις ηγεσίες τους επί χρόνια, να τα επιβεβαιώσουν ή να τα διαψεύσουν. Η πρωτοβουλία όμως του ανοίγματος των οδοφραγμάτων προήλθε από το κατοχικό καθεστώς, και αυτό το δεδομένο έχει τη δική του σημειολογία.
Ήταν η εποχή του 'Όχι" στο σχέδιο Ανάν από το Νότο και του αντίστοιχου 'Ναι' από τον Βορρά. Ήταν τότε που η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο ΟΗΕ άλλα περίμεναν από τους Ελληνοκυπρίους και άλλα έβλεπαν στην πράξη. Ήταν τότε που η δυσαρέσκεια των Τουρκοκυπρίων προς την ηγεσία του Ψευδοκράτους μεγάλωνε ενώ παράλληλα συνειδητοποιούσαν την οικονομική ανέχεια και τη διεθνή απομόνωση που τούς επιβλήθηκε από την Άγκυρα και το στρατό της. Το άνοιγμα του οδοφράγματος στο Λήδρα Πάλας στην ουσία είχε σκοπό να εξυπηρετήσει επικοινωνιακά το κατοχικό καθεστώς. Γι'αυτό το λόγο άλλωστε εκείνο το αποφάσισε και έως ένα βαθμό το κατάφερε.
Πώς κατάφερε - ή πώς τουλάχιστον προσπάθησε να 'κερδίσει' επικοινωνιακά με τη νέα κατάσταση που δημιουργήθηκε; Απάλυνε προς στιγμή τη δυσφορία των Τουρκοκυπρίων έναντι του καθεστώτος. Έδωσε στον έξω κόσμο την εικόνα ότι δήθεν το Ψευδοκράτος είναι αυτό που επιθυμεί τη λύση ενώ οι Ελληνοκύπριοι δήθεν επιθυμούσαν τη διχοτόμηση. Ακόμα περισσότερο, έδωσε την ψευδαίσθηση σε όσους δεν γνωρίζουν σε βάθος την κυπριακή πραγματικότητα, ότι με το πυροτέχνημα του ανοίγματος της Πράσινης Γραμμής 'το πρόβλημα λύθηκε κάπως' και ότι ακόμα και με εποίκους, με κατοχικό στρατό, με αγνοούμενους και με σπίτια που δεν κατοικούνται από τους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, 'όλα πάνε καλά', όχι βέβαια εντελώς καλά αλλά...΄κάπως καλά'
Η Ελληνοκυπριακή πλευρά, μετά το Όχι' στο σχέδιο, δεν είχε πολλά περιθώρια ελιγμών και ως νόμιμη κυβέρνηση του νησιού, όχι μόνο δεν αποθάρρυνε τους Τουρκοκυπρίους πολίτες της να έρχονται στις ελεύθερες περιοχές αλλά τους πρόσφερε διαβατήρια, νέες ταυτότητες και τους έδωσε την ευκαιρία να ενημερώσουν τις κτηματολογικές εγγραφές που αφορούσαν τα ακίνητά τους στον Νότο. Και πολύ καλά έκανε.
Αλλά το παιχνίδι των εντυπώσεων κατ'αρχήν το έχασε, γιατί το πρώτο βήμα για την ελεύθερη κυκλοφορία των Kυπρίων σε όλο το νησί ήρθε -και μάλιστα αναπάντεχα- από τους ...εισβολείς! Οξύμωρο; Και όμως..

Ανεξάρτητα, όμως από το ποιός έκανε το πρώτο βήμα και ποιός ακολούθησε ποιόν -άλλωστε το θέμα πια ευτυχώς έχει μόνο θεωρητική σημασία- το άνοιγμα της Πράσινης Γραμμής είναι μια θετική εξέλιξη και τελικώς έδωσε την ευκαιρία στην νόμιμη κυβέρνηση -έστω, σε βάθος χρόνου- να διασκεδάσει τις αρνητικές γι'αυτήν εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν έξω από την Κύπρο μετά το "Όχι" στον Ανάν, κάνοντας συνείδηση στους Τουρκοκυπρίους πολίτες της ότι η κατοχή δεν τους έφερε με κανένα τρόπο ούτε οικονομική ευημερία ούτε καλύτερη ποιότητα ζωής.

Όμως , από τον Απρίλιο του 2003 μέχρι σήμερα πέρασαν σχεδόν 5 χρόνια και η sui generis κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο νησί δεν έχει προηγούμενο σε καμιά άλλη χώρα που βρίσκεται υπό κατοχή. Όσα εστιατόρια και καφετέριες τυχαίνει να βρίσκονται κοντά στα φυλάκια θησαυρίζουν. Τουρίστες έρχονται στον Νότο και μετά ξεκλέβουν μερικές μέρες -ή μένουν αποκλειστικά- στον Βορρά πληρώνοντας εκεί τα μισά λεφτά. Οι Τουρκοκύπριοι απέκτησαν τα νόμιμα δικαιώματά τους ως πολίτες της νόμιμης κυβέρνησης του νησιού, διατήρησαν όμως και τα δικαιώματά τους ως πολίτες του Ψευδοκράτους. Ανάλογα κέρδη για τους Ελληνοκύπριους δεν υπάρχουν και όσο συνεχίζεται αυτή η 'μεσοβέζικη' κατάσταση, φοβάμαι ότι θα επαληθευθεί το ρητό 'ουδέν μονιμότερο του προσωρινού'. Και το πιθανότερο που θα μπορούσε κανείς να περιμένει θα ήταν μια 'βελούδινη' εκ νέου διχοτόμηση, με τους εποίκους να βρίσκονται εκεί που βρίσκονται, τους αγνοούμενους να συνεχίζουν να αγνοούνται, τους ξένους να αγοράζουν ελληνοκυπριακά ακίνητα το ένα μετά το άλλο και το ανέμελο 'σούρτα-φέρτα' στη Λήδρας να συνεχίζει αδιάκοπα...
'Για η καμήλα ψοφά , για ο Αγάς πεθαίνει' θα πετούσε την ατάκα ο Νασρεδδίν Χότζας, και δεν θα είχε καθόλου άδικο - δυστυχώς!! -

Μα αυτό τελικά είναι η λύση;
Ποιόν εξυπηρετεί αυτή η πλαστή ευδαιμονία;
Μέχρι πότε θα χρωματίζεται με 'παλ' χρώματα μια αδίστακτη στρατιωτική κατοχή;
Και δεν είναι τυχαίες οι ακραίες θέσεις που εξέφρασαν λίγες μέρες πριν στα Κατεχόμενα ο Τούρκος Πρωθυπουργός και η τοπική ηγεσία. Έπεται μήπως συνέχεια;

Στο βίντεο σήμερα, το άνοιγμα της Οδού Λήδρας χωρίς σχόλια. Με φυσικό ήχο, όπως είχε μεταδοθεί από το ευρωπαϊκό ειδησεογραφικό κανάλι Euronews.
Έτσι , για να θυμηθούμε τα ...παλιά

η μία και η άλλη

34 χρόνια διαίρεσης δεν είναι λίγα και τα αποτελέσματά της είναι πια ολοφάνερα σε κάθε επισκέπτη της κυπριακής πρωτεύουσας. Αρκεί να περπατήσει κανείς κατά μήκος του εμπορικότερου δρόμου της πόλης, την Οδό Λήδρας, και σε λιγότερο από 'ένα τσιγάρο δρόμο' μεταφέρεται τρεις δεκαετίες πίσω. Είναι σαν να έχεις πατήσει pause σε μια βιντεοκασέτα του '80, να πατάς πάνω-κάτω τα κουμπιά του τηλεκοντρόλ και το βουβό πλάνο να μην αλλάζει με τίποτα.
Ενώ όλα αυτά τα χρόνια η μόνη επαφή που είχε κανείς με τον Βορρά ήταν κάποια 'κλεφτά' βίντεο ξένων τουριστών από τις κατεχόμενες πόλεις, στο μεταξύ αναπτύχθηκαν δύο τελείως διαφορετικές 'Λευκωσίες', η μια δίπλα στην άλλη.
Η μία να θέλει να ξεχάσει την άλλη. Η μία να θέλει να αγνοεί την άλλη. Και τώρα που οι μάσκες έπεσαν και τους χωρίζει μόνο μια σφραγίδα σε κάποιο μικρό λευκό χαρτί, προσπαθεί να γνωρίσει η μια την άλλη από την αρχή.

Έτσι η νότια πλευρά της πόλης έγινε ευρωπαϊκή, υιοθέτησε το ευρω, έβαλε τα καλά της στην Εθνάρχου Μακαρίου -που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την Πατριάρχου Ιωακείμ και τα καφέ του Κολωνακίου- , πεζοδρόμησε τη Λήδρας και τα στενά σοκάκια της 'Λαϊκής Γειτονιάς', καθάρισε τα άλλοτε αδικημένα στενά της συνοικίας της Φανερωμένης, φώτισε τα νεοκλασσικά κτίρια μέσα στα τείχη, γέμισε με μπαράκια δίπλα ακριβώς στα φυλάκια της Νεκρής Ζώνης, κλάδεψε τις πρασιές της, έγινε έδρα πολυεθνικών και πανίσχυρων τραπεζών, απέκτησε επιτέλους την αίγλη της πρωτεύουσας και -δικαιωματικά πλέον- σνομπάρει τη.. 'φτηνιάρικη' Λεμεσό (όπως λένε πολλοί Λευκωσιάτες..).
Αλλά το βράδυ κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει την τεράστια φωτεινή 'σημαία' του Φευδοκράτους που χτίστηκε πέτρα-πέτρα από τον κατοχικό στρατό στην πλαγιά του Πενταδάκτυλου. Ο ευκολότερος τρόπος για να μη χαθεί κανείς στη Λευκωσία -μιας και δεν υπάρχει κοντά κάποια θάλασσα που πάντα βοηθά στο να προσανατολιστείς- είναι αυτή η τεράστια πέτρινη σημαία της απέναντι πλευράς που το βράδυ παίρνει φως και δεν μπορεί με κανένα τρόπο να περάσει απαρατήρητη..

Με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων οι Λευκωσιάτες διαπίστωσαν ότι αυτή η τεράστια επιβλητική σημαία που δέσπωζε όλες αυτές τις 12.784 νύχτες τους δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα ηλεκτροδοτούμενο προπέτασμα μιας ταπεινής κωμόπολης, μιας άλλης Λευκωσίας που σε τίποτα δε θυμίζει αυτό που είναι η κυπριακή πρωτεύουσα σήμερα.
Είναι η Λευκωσία των μικρών σιδεράδικων και των καταστημάτων ρούχων με μπλουζάκια 'Κάλβιν Κλάιν' και 'Αρμάνι' που φτιάχνονται κάπου στην Ανατολία, των φτηνών μεταχειρισμένων κινητών τηλεφώνων. Είναι η Λευκωσία με τα παγκάκια που κάθονται κοντοκουρεμένοι βαριεστημένοι φαντάροι που απλά περιμένουν να περάσει η ώρα για να γυρίσουν στο στρατόπεδο. Είναι η πρωτεύουσα του ψευδοκράτους που η έλλειψη αρκετών αυτοκινήτων απάλλαξε το καθ'ύλην αρμόδιο 'Υπουργείο' του να φροντίσει να εγκαταστήσει φωτεινούς σηματοδότες στους δρόμους. Γέμισε με καρβουνιασμένες ψησταριές στα σκοτεινά σοκάκια, το μόνο που 'φωτίζει' τα στενά και αφιλόξενα σοκάκια της βόρειας πλευράς της πόλης.
Είναι η Λευκωσία της λίρας Τουρκίας.

Αν και πέρασαν 5 χρόνια από τότε που άνοιξαν τα οδοφράγματα, οι τεράστιες διαφορές δεν φαίνεται να αμβλύνονται. Έκπληκτοι οι μεν συνεχίζουν να παρατηρούν διακριτικά τους δε. Πώς ντύνονται, πώς κινούνται στο δρόμο, πώς βλέπουν ο ένας τον άλλον. Εύλογα δημουργείται η απορία πόσα χρόνια θα πρέπει να περάσουν για να συμπλεύσουν αυτές οι ουσιαστικά διαφορετικές πόλεις που ας ελπίσουμε ότι ίσως κάποτε θα πρέπει να αποτελέσουν δύο συνοικίες της μίας και ενιαίας πρωτεύουσας όλου του νησιού.

Συνεργασία ανάμεσα στο Δήμο του Νότου και τον 'Δήμο' του Βορρά, αν και πολύ περιορισμένη, υπάρχει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο από κοινού ψεκασμός και των δύο 'Λευκωσιών' προκειμένου να αντιμετωπιστεί η επιδρομή κουνουπιών πέρσι το καλοκαίρι.
Παρατηρώντας όμως τα απορημένα μάτια του τουρκοκύπριου όταν 'μένει ξερός' από τις τιμές στα κλασάτα μαγαζιά της Λήδρας ή το ελαφρύ μειδίαμα του ελληνοκύπριου όταν στον Βορρά πληρώνει τον καφέ στο 1/10 της τιμής των καφετεριών του Νότου , δε χωρεί αμφιβολία ότι για να ταιριάξουν τα κομμάτια αυτού του παζλ θέλει ακόμα πολλή δουλειά...

Τα δύο σημερινά βίντεο παρουσιάζουν -δίχως ίχνος υπερβολής- τις δύο Λευκωσίες, όπως ακριβώς είναι σήμερα.

η μία



και η άλλη

είναι μειονέκτημα η λήθη;

Σήμερα, 20 Ιουλίου 2008, συμπληρώνονται δώδεκα χιλιάδες επτακόσιες ογδόντα και τέσσερις μέρες από εκείνο το πικρό καλοκαίρι του '74, όταν σε μια μέρα χιλιάδες συμπατριώτες μας έχασαν τα πάντα. Τους ανθρώπους τους, τα σπίτια τους, τους τάφους των προγόνων τους, το παρελθόν τους και μαζί με όλα αυτά το μέλλον τους. Οι αναμνήσεις υπάρχουν ακόμα. Εδώ και τριάντα τέσσερα χρόνια χιλιάδες αγνοούνται και νεκροί δεν έχουν βρει ακόμα τάφο.

Ένα νησί - ένα απέραντο μνημόσυνο.

Η διεθνής κοινότητα τότε κώφευσε. Η παρανομία συνεχίζεται μέχρι τώρα. Ο Τούρκος Πρωθυπουργός επιχαίρει σήμερα με στρατιωτικές φανφάρες στον κατεχόμενο Βορρά, την ίδια στιγμή που η Χαρήτα Μάντολες, γυναίκα-σύμβολο του αγώνα των συγγενών των αγνοουμένων, μόλις χθες -34 ολόκληρα χρόνια μετά την εισβολή- κήδεψε τον πατέρα, τον σύζυγο και τους δυο γαμπρούς της αφού ταυτοποιήθηκε το DNA των κουφαριών τους μέσα από ομαδικούς τάφους κάπου στο Βορρά, από υγρούς λάκους με σκόρπια πεταμένα κόκκαλα ανθρώπων.

Μόλις χθες αποκαλύφθηκαν ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για άλλον ένα ομαδικό τάφο ανάμεσα στα κατεχόμενα χωριά, του Ασώματου και του Κοντεμένου.
Πώς μπορεί να ξεχάσει κανείς τόσο πόνο.

Η σημερινή ταινία είναι ένα φωτογραφικό οδοιπορικό στα τόσο μακρινά και τόσο κοντινά σύγχρονα 'Ματωμένα Χώματά' μας. Γυρίστηκε το 2003, μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, 29 χρόνια μετά από εκείνο το καλοκαιριάτικο πρωινό που ο χρόνος σταμάτησε. Οι αναμνήσεις ξαναζωντάνεψαν για τους ξεριζωμένους, όταν αντίκρυσαν ακόμα μια φορά μετά από δεκαετίες ό,τι άφησαν πίσω τους. Οι πληγές είναι ακόμα ανοιχτές.

Είναι μειονέκτημα η λήθη;

Scrabble για λίγους

'Νευρικά' και γρήγορα πλάνα από τη δικοινοτική Λευκωσία αμέσως μετά την απόρριψη του σχεδίου Αννάν και τα λόγια έδιναν κι έπαιρναν στις δύο αντίπερα όχθες της πόλης.

Και αν αντιπαρέλθει κανείς τις όχι και τόσο ακριβείς λεζάντες του αμερικανού κινηματογραφιστή, το βίντεο αυτό κάνει ένα ειλικρινές 'still' στις απόψεις μεγάλου τμήματος νέων ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Πόσα πραγματικά άλλαξαν από τότε μέχρι σήμερα, που το σχέδιο αποτελεί παρελθόν και οι συνομιλίες άρχισαν ξανά, μετά διακόπηκαν, μετά ξανάρχισαν, αργότερα ξανασταμάτησαν και τώρα είναι κάπου στην αρχή για ακόμα μια φορά;

Το 'ΟΧΙ' έπρεπε να ήταν 'ΝΑΙ';
Ή, εάν θα γινόταν 'ΝΑΙ', θα ήταν το ίδιο 'ΝΑΙ' με αυτό των άλλων;
Άραγε πώς μπορείς να ορίσεις το μέλλον του τόπου σου με μια απλή άρνηση ή κατάφαση;

Ειλικρινής παράθεση ιδεών, αμοιβαία καχυποψία ή απλώς αμφίσημες λέξεις;
Μπορεί η λήθη να συμβαδίσει με την ειλικρίνεια;
Και τελικά τι σημαίνει η απλή λέξη 'μαζί' ;

Και κάτι που πληροφορήθηκα μόλις σήμερα από μια φίλη στην Κωνσταντινούπολη.

Δυστυχώς η πλατφόρμα του YouTube συνεχίζει να μην είναι προσβάσιμη για τους χρήστες του διαδικτύου στην Τουρκία και έτσι εκεί δεν έχουν τη δυνατότητα να δουν τα βίντεο που βλέπετε όλοι εσείς και να τα σχολιάσουν.

μόνο ήχοι

Το σημερινό βίντεο δεν είναι ούτε επαγγελματικό, ούτε μονταρισμένο και δεν διεκδικεί κανένα βραβείο.
Γυρίστηκε από κάποιον ανώνυμο χρήστη του YouTube, με το ψευδώνυμο 'midnightgardener', με μια απλή βιντεοκάμερα χειρός.
Και το κοριτσάκι, είναι μάλλον η κόρη του.

Φυσικός ήχος από τα στενά σοκάκια της παλιάς Λευκωσίας την ώρα της απογευματινής προσευχής των μουσουλμάνων. Το διάλεξα γιατί με μετέφερε ξανά στη γειτονιά της Φανερωμένης και στην περιοχή του τζαμιού Ομερίγιε, που βρίσκονται δίπλα δίπλα στην ελεύθερη πλευρά της πόλης και ούτε ένα χιλιόμετρο μακριά από τα φυλάκια του 'Βορρά'. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται και το μεγάλο τζαμί της 'άλλης' εξ ίσου παλιάς Λευκωσίας -που παλαιότερα ήταν η ενετική εκκλησία της Αγίας Σοφίας-.
Από εκεί ακούγεται και η προσευχή.
Και ο φακός της κάμερας κάνει τις ίδιες κινήσεις της κόρης του ματιού.

Η ζωή κυλάει κανονικά, τα αυτοκίνητα περνούν το ένα μετά το άλλο, ο κουρέας παίζει μπουζούκι αφού πελάτες δεν υπάρχουν.
Πόρτες, άλλες ανοιχτές κι άλλες κλειστές..

Οι ήχοι έχουν κι αυτοί τη δική τους ιστορία.

..e la merda viaggia liberamente..

Στη Λευκωσία το μόνο που δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς είναι τα αποτελέσματα της κατοχής. Όσο και να θέλεις να μην το βλέπεις, είναι μπροστά σου. Δρόμοι κομμένοι στα δύο, φυλάκια των μεν και των δε. Η στρατιωτική παρουσία δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Ακόμα και μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, το παράδοξο συνυπάρχει με το λογικό. Ή μήπως το παράδοξο έγινε λογικό έτσι ξαφνικά;

Η ταινία 'The Green Line' του Ιταλού νεαρού κινηματογραφιστή Esteban Vivaldi γυρίστηκε τον Ιούνιο του 2004, ένα χρόνο και κάτι μήνες μετά την απόφαση του κατοχικού καθεστώτος να ανοίξει στις 23 Απριλίου 2003 το οδόφραγμα του Ledra Palace -του ξενοδοχείου που εδώ και χρόνια δεν φιλοξενεί τουρίστες αλλά τους αξιωματούχους της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ και βέβαια.... (τι άλλο) συνομιλίες. Πολλές συνομιλίες-.

Μια γλυκόπικρη ματιά στην παράλογη Λευκωσία, μια πόλη που το μόνο που λειτουργεί ενιαία,χωρίς διαχωρισμούς και άσχετα με το τι συμβαίνει στον έξω κόσμο, είναι το... αποχετευτικό της σύστημα (ναι , αυτό είναι κοινό..)
Το ξεχασμένο από τα '70s αεροπλάνο της Cyprus Airways στο πάλαι ποτε διεθνές αεροδρόμιο της πρωτεύουσας, που σήμερα βρίσκεται στη Νεκρή Ζώνη.
Η ταξιδιάρικη διάθεση κάποιου που φεύγει από το νησί ακόμα περισσότερο μπερδεμένος.