ο ενδοπαλαιστινιακός ακήρυχτος πόλεμος των εντυπώσεων

Παρά το ότι ο απολογισμός της τελευταίας στρατιωτικής αναμέτρησης Ισραήλ-Χαμάς όσον αφορά την εξουδετέρωση στρατηγικών στόχων κλίνει σαφώς υπέρ της οργανωμένης ισραηλινής πολεμικής μηχανής, αναμφισβήτητα τα κέρδη της Χαμάς τόσο έναντι του Ισραήλ όσο και έναντι των αντίπαλων ένοπλων ομάδων εντός της Γάζας είναι κατά πολύ περισσότερα.

Δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη ότι η ισραηλινή πολεμική αεροπορία θα έπληττε υπερπολλαπλάσιους στρατιωτικούς και διοικητικούς στόχους στη λεπτομερώς χαρτογραφημένη Γάζα. Αντιθέτως, έκπληξη αποτέλεσε ότι η Χαμάς κατάφερε και εκτόξευσε ρουκέτες ιρανικής τεχνολογίας όχι μόνο προς το Τελ Αβίβ, την πόλη-σύμβολο της ισραηλινής ευδαιμονίας, αλλά και προς την ίδια της Ιερουσαλήμ, η οποία τόσο λόγω της θρησκευτικής της σπουδαιότητας αλλά και του μαζικού παλαιστινιακού μουσουλμανικού πληθυσμού της, μέχρι τώρα ήταν σταθερά έξω από το πολεμικό σκηνικό του παρελθόντος. Έκπληξη επίσης αποτέλεσε και το πρελούδιο του οκταήμερου πολέμου Ισραήλ-Χαμάς : η ανατίναξη αστικού λεωφορείου στο κέντρο του Τελ Αβίβ, γεγονός που έφερε στο προσκήνιο μακρινές μνήμες της δεκαετίας του '90. 

Το συμπέρασμα που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει ύστερα από 8 μέρες και νύχτες πολεμικών επιχειρήσεων, συνοψίζεται ως εξής : Λίγους μήνες πριν θα ήταν αδιανόητο για τον μέσο ισραηλινό πολίτη να ακουστούν σειρήνες στο Τελ Αβίβ και στην Ιερουσαλήμ και να ανοίξουν ξανά τα καταφύγια, που για δεκαετίες τώρα παρέμεναν ερμητικά κλειστά. Και η Χαμάς διέψευσε τις προβλέψεις.

Και ενώ τα ποσοστά δημοφιλίας του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου γνωρίζουν κατακόρυφη πτώση ύστερα από την εφαρμογή της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός, παρά τον εντυπωσιακό μεγάλο αριθμό στόχων που επλήγησαν στη Γάζα, τις εντυπώσεις κερδίζει σταθερά η Χαμάς όχι μόνο στα άρθρα των πολιτικών αναλυτών του εξωτερικού αλλά και στις σελίδες των ισραηλινών εφημερίδων, αλλά κυρίως στην παλαιστινιακή κοινή γνώμη εντός και εκτός Γάζας. 

Μετά το όργιο παραπληροφόρησης του παλαιστινιακού πληθυσμού, ο οποίος λίγες μέρες πριν έβγαινε στους δρόμους για να πανηγυρίσει ότι οι ρουκέτες της Χαμάς είχαν δήθεν κάψει μέχρι την ίδια την Κνέσσετ, το ισραηλινό κοινοβούλιο στην καρδιά της Ιερουσαλήμ – γεγονός το οποίο ουδέποτε συνέβη-, πράγματι η Χαμάς και οι υποστηρικτές της έχουν λόγους να πανηγυρίζουν παρά τις μεγάλες υλικές και ανθρώπινες απώλειες.

Αμέσως μετά την ανανέωση της προεδρικής θητείας του Αμερικανού Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα και ενώ φημολογείτο έντονα ότι πλέον η Συρία και το Ιράν θα βρίσκονταν στο στόχαστρο των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή, η Χαμάς αποφάσισε να υπενθυμίσει την παρουσία της στο περιφερειακό σκηνικό, προσφέροντας αφ'ενός στο Ιράν τον αντιπερισπασμό που επιθυμούσε, αφ' ετέρου επιδιώκοντας να κερδίσει έδαφος στο εσωτερικό της Λωρίδας της Γάζας έναντι άλλων παλαιστινιακών ένοπλων ομάδων, με κυριότερη την Ισλαμική Τζιχάντ που ολοένα αύξανε την επιρροή της λόγω της δυσαρέσκειας του τοπικού πληθυσμού, που βιώνει χρόνια τώρα την πολιτική στασιμότητα και την απομόνωση της Γάζας, για την οποία φέρει σημαντικές ευθύνες και η ηγεσία της Χαμάς. Η σύγκριση του επιπέδου ζωής που έχουν οι ομοεθνείς τους στη Δυτική Όχθη που διοικείται από την μετριοπαθή Φατάχ του Αμπού Μάζεν, συνέτεινε στο να θελήσει η Χαμάς να δώσει στον εαυτό της ένα δυνατό υπαρξιακό άλλοθι, που θα έπειθε τους κατοίκους της Γάζας ότι – παρά τις δυσκολίες και παρά το ότι η καθημερινότητα στη Ραμάλα είναι κατά πολύ καλύτερη- η Χαμάς μέρα με τη μέρα φέρεται να είναι η μόνη πατριωτική φωνή που απέμεινε για τον Παλαιστινιακό λαό.  

ο ηγέτης της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγια
και ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Αμπού Μάζεν

Η Φατάχ από την πλευρά της παρακολούθησε αθόρυβα τις εξελίξεις στη Γάζα. Τα επίσημα παλαιστινιακά μέσα ενημέρωσης στη Ραμάλα και στις άλλες πόλεις που ελέγχει η Παλαιστινιακή Αρχή μετέδιδαν τα γεγονότα αποψιλωμένα από τις εθνικιστικές κορώνες της Χαμάς, αφήνοντας τον 'δρόμο' να μιλήσει μόνος του. Σημειώθηκαν διαδηλώσεις στη Δυτική Όχθη, οι οποίες έτυχαν σχεδόν μηδαμινής δημοσιογραφικής κάλυψης από πλευράς επίσημης παλαιστινιακής πλευράς.

Οι εντυπώσεις που κέρδισε η Χαμάς με την κατάπαυση του πυρός προβληματίζουν έντονα την επίσημη Παλαιστινιακή Αρχή, έως του σημείου να είναι δύσκολο πια να κρυφτεί η δυσαρέσκεια της 'ενδοτικής' Φατάχ έναντι της σκληροπυρηνικής Χαμάς "που κατάφερε να αναγκάσει την κυβέρνηση Νετανιάχου να μην δώσει το πράσινο φως στον ισραηλινό στρατό να ανακαταλάβει τη Γάζα" – κι ας είχε φωνάξει 30.000 εφέδρους έτοιμους να μπουν και να επαναλάβουν ό,τι είχε συμβεί τέσσερα χρόνια πριν.

Στο φύλλο της 22/11, η έγκυρη ισραηλινή εφημερίδα Χα'Άρετς, δημοσιεύει ρεπορτάζ που βασίσθηκε σε αναφορά που φέρεται πως απέστειλε ισραηλινός διπλωμάτης που υπηρετεί σε σημαντική διεθνή πρωτεύουσα, βάσει της οποίας παλαιστίνιος ομόλογός του και εκπρόσωπος της Παλαιστινιακής Αρχής στην ίδια πόλη εκφράζει την αγανάκτησή του έναντι της Χαμάς και των τακτικών της. Τακτικές που στην ουσία εκθέτουν τη Φατάχ και την αποδυναμώνουν τόσο διπλωματικά διεθνώς όσο και στα μάτια της παλαιστινιακής κοινής γνώμης στις πόλεις της Δυτικής Όχθης. Ο παλαιστίνιος διπλωμάτης ούτε λίγο ούτε πολύ φέρεται να είπε ότι εάν ο ισραηλινός στρατός πραγματοποιήσει χερσαία εισβολή στη Γάζα, δεν πρέπει να κάνει 'μισές δουλειές'. "Ο Ισμαήλ Χανίγιε και ο Μαχμούντ Αλ-Ζαχάρ να μείνουν μόνο με τα σώβρακά τους", φέρεται να είπε επί λέξει ο παλαιστίνιος διπλωμάτης αναφερόμενος στους ηγέτες της Χαμάς. "Αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα να γίνει χερσαία επιχείρηση."

Εάν αναλογιστεί κανείς ότι μια τέτοια φράση ειπώθηκε την περασμένη Δευτέρα, όταν τα ισραηλινά μαχητικά σφυροκοπούσαν παλαιστινιακούς στόχους και παράλληλα η Χαμάς έστελνε ρουκέτες στο Τελ Αβίβ, γίνεται αντιληπτό ότι το χάσμα Χαμάς-Φατάχ έχει μπει πλέον σε μια νέα, απίστευτη τροχιά.

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα ενδοπαλαιστινιακής πόλωσης γίνεται αντιληπτή η πρόθεση του Προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Αμπού Μάζεν να φέρει ξανά στο προσκήνιο το αίτημά του για τη διεθνή αναγνώριση ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους.

Όπως είχε ανακοινωθεί λίγες μέρες πριν τις εχθροπραξίες Ισραήλ-Χαμάς, ο Πρόεδρος Αμπού Μάζεν επέλεξε τη συμβολική μέρα της 29^ης Νοεμβρίου 2012 για να ζητήσει εκ νέου από τον ΟΗΕ να αποφασίσει να αναγνωρίσει την παλαιστινιακή ανεξαρτησία, θέλοντας να ανακαλέσει στη μνήμη της διεθνούς διπλωματίας την 29^η Νοεμβρίου 1947, ημέρα κατά την οποία η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αποφάσισε τη δημιουργία δύο κρατών στην Παλαιστίνη, ένα εβραϊκό και ένα αραβικό. Αυτή η συμβολική κίνηση έρχεται να προσδώσει στην Παλαιστινιακή Αρχή το άλλοθι που τόσο πολύ χρειάζεται : το άλλοθι της ίδιας της ύπαρξής της, εκμεταλλευόμενη τη δυνατότητά της να εκφέρει λόγο στα διεθνή fora, ως "η μόνη νόμιμη εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού".

Από την άλλη, η σημερινή Παλαιστινιακή Αρχή πολύ λίγα έχει τη δυνατότητα να προσφέρει στην πράξη, με ένα εξωτερικό χρέος τεράστιο, με δημοσίους υπαλλήλους που έχουν να πληρωθούν μήνες και με μία οικονομία που εξαρτάται εξ ολοκλήρου από το Ισραήλ, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ, τους διεθνείς δανειστές και τις δυτικές ανθρωπιστικές οργανώσεις. Από την άλλη πλευρά, η ισραηλινή κυβέρνηση δεν έχει κανέναν λόγο να δείξει περαιτέρω διαλλακτικότητα σε περίοδο προεκλογική και βέβαια ύστερα από μία κατάπαυση πυρός, που κανένα όφελος δεν προσέφερε στον κυβερνώντα πολιτικό σχηματισμό. Υπ' αυτές τις ζοφερές γι' αυτήν συνθήκες, μία ακόμα απόπειρα κινητοποίησης της διεθνούς κοινότητας εκ μέρους της Παλαιστινιακής Αρχής, και μάλιστα σε επίπεδο ΟΗΕ, το πιθανότερο είναι να πέσει ακόμα μια φορά στο κενό, δίνοντας παράλληλα ακόμα μια ευκαιρία στη Χαμάς να ενδυναμώσει και πάλι το γόητρό της, αυτή τη φορά χωρίς να χρειαστεί να ρίξει ούτε μία ρουκέτα..  

Συρία : μια χώρα προς τουρκική επιτήρηση;

Ενώ ο εμφύλιος στη Συρία συνεχίζεται και η διεθνής κοινότητα παραμένει αμήχανη στο τι μέλλει γενέσθαι στο Προεδρικό Μέγαρο της Δαμασκού, διαπιστώνονται βασικές ομοιότητες με άλλες περιφερειακές κρίσεις της Μέσης Ανατολής που συνέβησαν κατά το παρελθόν. 

Παρά την γεωστρατηγική και διπλωματική πολυπλοκότητα που διακρίνει την περιοχή, το ασφαλέστερο συμπέρασμα που μπορεί να εξάγει κανείς εξετάζοντας διαχρονικά τα τεκταινόμενα είναι πως τελικά, στη Μέση Ανατολή εκπλήξεις δεν υπάρχουν : 

Όποτε εκδηλώνονται ενδοκοινοτικές -εθνοτικές, πολιτικές ή θρησκευτικές- διαμάχες σε κάποια από τις χώρες της ευρείας Μέσης Ανατολής, και από τη στιγμή που δεν υπάρχουν εσωτερικοί πολιτικοί μηχανισμοί αποσώβησής τους, είναι ζήτημα χρόνου αυτές οι διαμάχες να αποκτήσουν υπερχειλή περιφερειακή ή διεθνή διάσταση. 

Η Συρία, αν και έδινε επί δεκαετίες την εντύπωση ενός κράτους με εσωτερική σταθερότητα, τελικά αποδείχθηκε ότι κάτω τέτοιο δεν ήταν αληθές. Παρά το ότι στη δεκαετία του '80 το καθεστώς του Χάφεζ Άσσαντ έδειξε το σκληρό του πρόσωπο καταστρέφοντας ολοκληρωτικά την πόλη Χάμα, που ήλεγχαν οι τότε αντικαθεστωτικοί αντάρτες, τίποτα δεν συνηγορεί στην υπόθεση ότι ο σημερινός εμφύλιος αποτελεί τη συνέχεια όσων συνέβησαν τότε. Παρόλαυτά, άγνωστες αποτελούν ακόμα οι ιδεολογικές καταβολές των σύριων αντικαθεστωτικών, αφού οι πηγές πληροφόρησης από το εσωτερικό της χώρας είναι λιγοστές.

Είναι γεγονός ότι πολύ λίγα ξέρουμε για το όραμα που έχουν οι αντάρτες για τη χώρα τους, όταν πλέον αυτή δεν θα διοικείται από το καθεστώς του προέδρου Άσσαντ που φυλλορροεί. Αυτό όμως που σίγουρα ξέρουμε είναι ότι η Διεθνής Κοινότητα, και ιδιαίτερα η Δύση, κοιτά τα τεκταινόμενα με περισσή αμηχανία. 

Η δυτική στάση έναντι της εκρηκτικής κατάστασης στη Συρία, πολύ λίγο θυμίζει την αποφασιστική τακτική που ακολούθησε στις ανάλογες περιπτώσεις της Τυνησίας, της Λιβύης λίγους μήνες πριν -χωρίς να υπολογίσουμε τη στάση έναντι του Ιράκ ή του Αφγανιστάν. 

Η τωρινή δυτική αμηχανία όμως, δεν είναι ανεξήγητη.

Ανάλογη αμηχανία επέδειξε η Νατοϊκή Συμμαχία, μεσούντος του Ψυχρού Πολέμου στα μέσα της δεκαετίας του '60. Οι αιματηρές ενδοκοινοτικές ταραχές στην Κύπρο είχαν απειλήσει σοβαρά τη συνοχή του ΝΑΤΟ, καθότι η ενδοκυπριακή διαμάχη είχε δημιουργήσει αντίστοιχη ένταση ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία , χώρες-μέλη της συμμαχίας. Παράλληλα, η ΕΣΣΔ από τη μια και η νασερική Αίγυπτος από την άλλη, είχαν βρει την ευκαιρία να διευρύνουν τις σφαίρες επιρροής τους στην περιοχή λαμβάνοντας καθαρή θέση υπέρ της ελληνοκυπριακής πλευράς, με αποτέλεσμα αφ'ενός η Αθήνα να αποδυναμώνεται από επιχειρήματα εντός Νατοϊκών πλαισίων, αφ'ετέρου η Άγκυρα εκμεταλλεύθηκε τις περιστάσεις, λαμβάνοντας ρόλο του δυτικού τοποτηρητή στο νησί μια δεκαετία αργότερα..

Χαρακτηριστικό είναι το συμπέρασμα του τότε Πρέσβη του Ισραήλ στην Άγκυρα, Μοσέ Σασσών, ο οποίος αναλύοντας την τότε κατάσταση στην Κύπρο σε απόρρητη έκθεσή του τον Απρίλιο του 1964, επιρρίπτει ευθύνες για τον εκτροχιασμό της ενδοκοινοτικής διαμάχης στην ίδια τη Νατοϊκή Συμμαχία και στην αμηχανία που επεδείκνυε, θεωρώντας την μάλιστα ως την μόνη ηττημένη από τις εξελίξεις που ολοένα έθεταν την κατάσταση στην περιοχή εκτός ελέγχου. 

Τότε μάλιστα, και ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '60, είχε εκτιμήσει ότι εάν δεν εκδηλωθεί εγκαίρως μια ενιαία δυτική στάση, τότε τίποτα δεν θα μπορούσε να σταματήσει μια τουρκική εισβολή στο νησί κάποια στιγμή στο μέλλον. Ήταν σαφές ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '60 πως η Δύση, θέλοντας να διασφαλίσει την απεμπόλιση του νασερισμού αλλά και του κινδύνου 'κουβανοποίησης' της Κύπρου, προτίμησε την Τουρκία ως τοποτηρητή.

Εδώ και μήνες στη Συρία ζούμε ένα παρόμοιο σενάριο "δυτικής αμηχανίας", με αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό της κατάστασης τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στην περιοχή γενικότερα. Παράλληλα, αυτή η αμηχανία εκ μέρους της Δύσης αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα να εκδηλωθούν ψύγματα του πάλαι ποτε διπολισμού μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. Διπλωματικές προσπάθειες αντιμετώπισης της συριακής κρίσης εντός των πλαισίων του ΟΗΕ πέφτουν στο κενό λόγω της σαφούς φιλοκαθεστωτικής στάσης που υιοθετούν η Ρωσία και η Κίνα. 

Οι ευρωπαϊκές χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ αδυνατούν να βρουν κοινό σημείο ανάληψης δράσης, κυρίως λόγω της νομισματικής κρίσης που μαστίζει την κοινωνική και πολιτική τους σταθερότητα. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνονται να παρατηρούν αμήχανα τα τεκταινόμενα επειδή γνωρίζουν πολύ καλά ότι εάν η Συρία αποτελέσει έναν ακόμα Νατοϊκό στόχο -όπως είχε αποτελέσει κατά το παρελθόν η Σερβία και πρόσφατα η Λιβύη- αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την αναζωπύρωση ενός νέου Ψυχρού Πολέμου έναντι της Ρωσίας, την απαρχή μίας στρατιωτικής επέμβασης κατά του Ιράν, με αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα απειλούσαν σοβαρά την ασφάλεια του Ισραήλ, του σημαντικότερου συμμάχου τους στην περιοχή. 

Η παρουσία ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στο συριακό λιμάνι Ταρτούς δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας ότι η Μόσχα επιθυμεί να έχει τον πρωτεύοντα -αν όχι τον τελευταίο- λόγο για το ποιός θα είναι ο Σύρος Πρόεδρος της επόμενης μέρας. 

Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η ισραηλινή κυβέρνηση πιέζει τους τελευταίους μήνες εντονότατα την αμερικανική ηγεσία να λάβει αποφασιστικά μέτρα κατά της ιρανικής πυρηνικής μηχανής, χωρίς ακόμα να έχει καταφέρει να βρει υποστηρικτές στο περιβάλλον του Προέδρου Ομπάμα.

Όπως ακριβώς στην περίπτωση της Κύπρου της δεκαετίας του '60, έτσι και στην περίπτωση της αυτοσπαρασσόμενης Συρίας του 2012, η Τουρκία αναμένει υπομονετικά να αναδεχθεί το ρόλο που η αμήχανη Δύση δείχνει πως δεν είναι σε θέση να αναλάβει. Άραγε, μία τουρκική στρατιωτική κατοχή ενός τμήματος της Συρίας θα αποτελούσε σήμερα μία ρεαλιστική λύση "δυτικής επιτήρησης";

Εάν υποθέσουμε ότι η Άγκυρα θα αναδεχθεί για ακόμα μια φορά το ρόλο του δυτικού 'τοποτηρητή' της περιοχής, αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να τη φέρει αργά ή πολύ γρήγορα αντιμέτωπη με έναν νέο κουρδικό ανταρτοπόλεμο όχι μόνο στο κατεχόμενο τμήμα της Συρίας αλλά και στις τουρκικές πόλεις όπου υπάρχει έντονο κουρδικό στοιχείο. 

Από την άλλη πλευρά, η Τουρκία δεν μπορεί πλέον να υπολογίζει στην ισραηλινή γεωστρατηγική περιφερειακή κάλυψη, δεδομένου ότι η Άγκυρα έκανε ό,τι μπορούσε για να εγκαθιδρύσει εξαιρετικά πρώιμα το νεοθωμανικό της όραμα, ρίχνοντας το Τελ Αβίβ στην "αγκαλιά" της Λευκωσίας και στην αναντικατάστατη ενεργειακή συνεργασία Κύπρου-Ισραήλ στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο. 

Έτι περαιτέρω, η αγνόηση της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στα συριακά παράλια αλλά και στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο θα είχε μοιραίες επιπτώσεις, προσδίδοντας ανεπιθύμητες διεθνείς διαστάσεις στο συριακό πρόβλημα. Τέλος, δεν είναι καθόλου βέβαιο εάν η Δύση πράγματι εξυπηρετείται από τις τουρκικές νεοθωμανικές βλέψεις, οι οποίες κατά το πρόσφατο παρελθόν εκδηλώθηκαν με διπλωματικούς χειρισμούς που εν πολλοίς ξάφνιασαν τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους γενικότερα.

Οι σημερινές εύθραυστες γεωπολιτικές ισορροπίες στη Μέση Ανατολή, οι πρώτες ενδείξεις αναβίωσης του διεθνούς διπολισμού με αφορμή την επικείμενη κατάρρευση του καθεστώτος Άσσαντ, αλλά και το ρίσκο υψηλού κινδύνου τόσο εκ μέρους της Δύσης όσο και εκ μέρους της Άγκυρας, δεν επιτρέπουν ίδιες λύσεις στη Συρία με αυτές που η Δύση επέλεξε για την Κύπρο του '60 και του '70. 

Μία πιθανή αναβάθμιση της Τουρκίας, αναλαμβάνοντας το ρόλο του τοποτηρητή δια της κατοχής συριακού εδάφους, θα έχει ως αποτέλεσμα την ενίσχυση του ήδη υπάρχοντος κουρδικού Δούρειου Ίππου στο εσωτερικό της αφ'ενός, αφ'ετέρου το νεοθωμανικό της όραμα είναι ασύμβατο με την πραγματικότητα μιας κατοχής αραβικών εδαφών -γεγονός που θα την εξομοίωνε στα μάτια των Αράβων, ούτε λίγο ούτε πολύ, με το Ισραήλ.. 

Από την άλλη, η Άγκυρα δεν θα μπορούσε να ελπίζει πλέον σε αποφασιστική ισραηλινή στήριξη υπό τις παρούσες συνθήκες, αφού έτσι κι αλλιώς η αναβίωση μιας τέτοιας συμμαχίας θα αναιρούσε παντελώς το νεοθωμανικό δόγμα Νταβούτογλου, που η τουρκική κυβέρνηση έχει υιοθετήσει ως θεμέλιο λίθο της περιφερειακής της πολιτικής.

Παρ'όλ'αυτά, οιαδήποτε εκτίμηση για τις επερχόμενες εξελίξεις στη Συρία καθίσταται εξαιρετικά ελλιπής, όσο δεν αποσαφηνίζονται οι ιδεολογικές καταβολές των σύριων αντικαθεστωτικών και το πώς αντιλαμβάνονται τη θέση της Συρίας στην περιοχή μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Άσσαντ. 

Αποφασιστικό ρόλο θεωρείται σίγουρο ότι θα παίξει η στάση της Ρωσίας, η οποία αφ'ενός στηρίζει διπλωματικά το καθεστώς Άσσαντ, αφ'ετέρου όμως διατηρεί στρατιωτική παρουσία στη χώρα αναμένοντας να δει την επόμενη μέρα για να πει -ή για να επιβάλει- την τελευταία της λέξη. Και στο ενδεχόμενο ύπαρξης μιας ακόμα τουρκικής επιτήρησης στην περιοχή, η Ρωσία προς το παρόν τουλάχιστον, δεν έχει κανέναν λόγο να πει "Ναι".

Τουριστικοί Φαινότυποι (Μέρος Γ' και Τελευταίο)

Μιας και φέτος κυνηγάμε τους τουρίστες με το κυάλι, και μιας και σάς το έχω υποσχεθεί εδώ και καιρό, με αυτήν εδώ την ανάρτηση τελειώνω το αφιέρωμα στους Τουριστικούς Φαινότυπους. (Για τους αδιάβαστους -κακά παιδιά!- , το Μέρος Α' θα το βρείτε εδώ και το Μέρος Β' θα το βρείτε εδώ).

Τώρα θα μού πείτε - και ίσως με το δίκιο σας, εδώ που φτάσαμε- "Τι μάς νοιάζουν μωρέ οι Φαινότυποι; Ας έρθουν επιτέλους οι τουρίστες φέτος, κι ας μην ξέρουμε γρι για τους φαινότυπούς τους". Ομολογώ πως δεν μπορώ να αντιτάξω τίποτα σ'αυτό. Επειδή όμως μού φαίνεται πως φέτος ..μόνοι μας θα το περάσουμε αυτό το ρημάδι το καλοκαίρι, καλό είναι να ξέρουμε πέντε πράγματα εκ των προτέρων για τους τουρίστες που ΘΑ μας έρθουν ..έστω του χρόνου. 

Σας φύλαξα για το τέλος έναν φαινότυπο που έχει παντελώς εξαφανισθεί από την τουριστική Ρόδο. Έτσι, για να μαθαίνουν οι νέοι, αλλά κυρίως για να αναπολούν οι παλιοί τι τουριστικές αγορές και πόσες τουριστικές ευκαιρίες χάθηκαν άνευ σπουδαίου λόγου και στην κυριολεξία μέσ'απ'τα χέρια μας.. 

Λοιπόν, Κυρίες και Κύριοι..

Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν..

Ο Ιαπωνικός Φαινότυπος 

Ο Λάκης Λαζόπουλος είχε έρθει δεύτερος, όταν ασχολιόταν με τον ..Ανώνυμο Γιαπωνέζο Τουρίστα - τύπου "Τι Είδε Ο Γιαπωνέζος". Εμείς οι Ροδίτες ξέραμε ήδη, και μάλιστα πολλά χρόνια πριν, τι έβλεπε (και βέβαια τι φωτογράφιζε μανιωδώς).

Η έλευση των Σαμουράι θυμάμαι μάς είχε βρει αμέριμνους, έναν κάποιον βροχερό χειμώνα στα μέσα της δεκαετίας του '80. Και ξαφνικά το νέο έσκασε και το κέντρο της πόλης της Ρόδου γέμισε με παρέες-παρέες χαμογελαστών, κοντών, και για την εποχή εκείνη εξαιρετικά προσεγμένα καλοντυμένων τουριστών. Μη φανταστείτε τίποτα το εκκεντρικό. Σπορ ντύσιμο, αλλά ..ατσαλάκωτο, φρεσκοσιδερωμένο, με χρώματα βαλμένα έτσι ώστε να περνούν σχεδόν ..απαρατήρητα. 

Θυμάμαι σαν παιδάκι, χάζευα τις φωτογραφικες τους μηχανές, αλλά κυρίως τις θήκες τους. Φερμουάρ από δω, τσέπες από κει, τι να σάς λεω. Κι αυτοί οι φακοί που αποκαλύπτονταν έτσι ξαφνικά. Ακόμα αισθάνομαι δέος μπροστά σε εκείνην την διαστημική τεχνολογία, που τη χειρίζονταν με τόση ευκολία, με τόση μαεστρία παναθεμά τους!

Εξαιρετικά αθόρυβοι έως εκνευριστικά ευγενείς, έδιναν μια γερή ανάσα στις χειμωνιάτικες επιταγές των ντόπιων εμπόρων. Πότες όμως δεν υπήρξαν ποτέ, αφού ως γνωστόν, τούς λείπει ένα ένζυμο και δεν αντέχουν το πολύ αλκοόλ. Τα εμπορικά μαγαζιά της Παλιάς Πόλης όμως, τα τιμούσαν δεόντως. 

Άλλο βασικό χαρακτηριστικό :  δεν έρχονταν ποτέ κατά μόνας. Δεν έρχονταν όμως ούτε και ως συνηθισμένο τουριστικό γκρουπ. Έρχονταν πάντα όλοι μαζί και δη ως.. Εταιρεία! Και το Έψιλον γραμμένο με Κεφαλαίο , αφού η έννοια της Εταιρείας στη Χώρα του Ανατέλοντος Ηλίου είναι κάτι το ιερό. Κάτι σαν τον Αυτοκράτορα Χιροχίτο. 

Και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, δεν αποκλείεται αυτός να ήταν ο λόγος που δεν θα έβλεπες ποτέ μα ποτέ έναν γιαπωνέζο τουρίστα π.χ. να ξεσαλώνει στα μπουζούκια ή μια γιαπωνέζα να τσιλιμπουρδίζει εδώ κι εκεί. Οι συνταξιδιώτες ήταν όλοι τους συνάδελφοι και το κλίμα προφανώς δεν θα σήκωνε πολλά πολλά.. Εξ ού και το "ασέξουαλ" του εν λόγω Φαινοτύπου.

Έλα όμως που δεν ήταν και τελείως έτσι!

Και θα σάς πω αμέσως τι εννοώ.

Όταν θεσπίστηκε ο πολιτικός γάμος στην Ελλάδα, οι μικρές κοινωνίες -όπως αυτή της Ρόδου- στάθηκαν ιδιαίτερα επιφυλακτικές σε τέτοιους άθεους νεωτερισμούς. Άμα δεν παντρευτείς με παπά και με κουμπάρο, με ρύζια, με χορό του Ησαΐα και με το ανεκδιήγητο "η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα- κλατς με το τακούνι", Γάμος δεν νοείτο.

Και όμως! 

Το Δημαρχείο της Ρόδου κάθε χειμώνα έκανε έναν ωραιότατο σεφτέ, με τα τέλη που πλήρωναν οι ..Γιαπωνέζοι που ήθελαν καλά και σώνει να.. παντρευτούν στη Ρόδο, και δη πολιτικά! Δεν ξέρω ποιός ευφυής τουριστικός πράκτορας σχεδόν.. επέβαλε στα νεαρά ζευγάρια της Ιαπωνίας να θέλουν την ευλογία του εκάστοτε Ροδίτη ..Ληξιάρχου(!!) για να αρχίσουν τη νέα τους ζωή. Θα ήθελα όμως, έστω και αργά, να τού δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια! 

 

Αμέτρητα γιαπωνέζικα σπιτικά άνοιξαν με αυτόν τον όλως ανορθόδοξο τρόπο και δη made in Rhodes. Κι έτσι, νά τα κουφέτα, οι φωτογραφίες και οι τότε πρωτόγονες ροδίτικες επαγγελματικές βιντεοκάμερες Και από το πουθενά, δημιουργήθηκε μια περίεργη σύνδεση του νησιού με αυτόν τον τόσο περίεργο Ιαπωνικό Φαινότυπο. Που σιγά σιγά όμως, άρχισε να αραιώνει τις εμφανίσεις του.. Δυστυχώς.. Κι ας είχαν μπει στον τουριστικό χορό δυναμικά, και μάλιστα σε μια εποχή που η πόλη και το νησί ολόκληρο ζούσε την χειμερία του νάρκη.

Δεν χρειάζεται να σάς το πω εγώ. Το ξέρετε ήδη : 

Οι Γιαπωνέζοι είναι πάνω απ' όλα ευγενείς. 

Δεν θα σού πουν ποτέ μια κακή κουβέντα κατάμουτρα. Δεν θα στραβομουτσουνιάσουν. Προπάντων, σε καμμία περίπτωση δεν πρόκειται να ..κοκκινίσουν απ' το κακό τους (εδώ έβαλε το χεράκι της και η φύση βέβαια). Έτσι, και το πούλμαν να έρθει μια ώρα αργότερα, και η μπριζόλα να είναι σόλα, και το κρασί να έχει γίνει ξύδι - ο γιαπωνέζος θα σε πληρώσει αδιαμαρτύρητα, θα σού χαμογελάσει γλυκά, θα σού υποκληθεί ευγενικά και όλα ωραία και καλά. 

Κι εσύ βέβαια θα νομίζεις ότι απλώς ..τους γέλασες.

Έλα όμως που δεν είναι έτσι!

Μια βδομάδα μετά την αναχώρησή τους, κατέφθαναν αμέτρητα φαξ απ' ευθείας από Ιαπωνία (τότε email δεν υπήρχαν). Και ήταν γεμάτα από παράπονα. Και μάλιστα σε λίστες! Αριθμημένα!
Και κάθε λίστα παραπόνων αφορούσε και διαφορετικούς τομείς! 

Ξεχωριστή λίστα για τα παράπονα για το φαγητό, άλλη για τη διαμονή, άλλη για τις εκδρομές, άλλη για τις τιμές, άλλη για τη συμπεριφορά... Και οι ροδίτες επιχειρηματίες του χώρου γούρλωναν τα μάτια τους, αφού ποτέ δεν θα φανταζόντουσαν ότι αυτοί οι τόσο ευγενικοί και καλόβολοι άνθρωποι θα αγανακτούσαν τόσο πολύ π.χ. από το αυγό που δεν ήταν αρκετά μελάτο μέχρι και τον τρόπο που ο σερβιτόρος τοποθέτησε άγαρμπα και θορυβοδώς τα μαχαιροπήρουνα αγγίζοντάς τους τον ώμο να κάνουν λίγο πιο πέρα... 

Όχι πως δεν υπήρχαν και παράπονα λογικά. Υπήρχαν και μάλιστα πολλά! 

Αλλά, εν πάση περιπτώσει, ο πελάτης συνήθως έχει δίκιο. Κι ακόμα να μην έχει δίκιο, την επόμενη χρονιά κοιτάς να λάβεις υπ'όψιν σου ότι έχεις να κάνεις με έναν Τουριστικό Φαινότυπο που στο κάτω κάτω δίνει ζωή και χρήμα στον νεκρό χειμώνα της Ρόδου, και δικαιούται να έχει μια-δυο παραξενιές στο κάτω κάτω της γραφής. Τίποτα εμείς! Γιαπωνέζοι-ξεΓιαπωνέζοι, Εμείς τον χειμώνα τουρισμό ΔΕΝ κάνουμε επειδή βαριόμαστε. Κι άμα τους αρέσει!  

Έτσι, με τσαμπουκά.

 σαν μού φαίνονται λίγο τσαντισμένοι εδώ

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη - 

Ε, τελικά οι γιαπωνέζοι αποφάσισαν ότι οι ευχές του Ροδίτη ληξιάρχου τούς ήταν πλέον παντελώς άχρηστες (στο κάτω κάτω, Σιντοϊστές είναι οι άνθρωποι..), υπάρχουν και άλλα νησιά στη Μεσόγειο, και όπως και να το κάνουμε, καλός-χρυσός ο Ιαπωνικός Φαινότυπος, απαιτεί όμως κι εκείνος να τον σέβεσαι λιγουλάκι παραπάνω..

Κι έτσι, πάει κι αυτόοοος ο Φαινότυποοοοος...

Ήλθε, Είδε, Νυμφεύθηκε, Υποκλήθηκε, και στην τελική.. Απήλθε.

Άπαξ δια παντός..

Για να το πω και στα παλιά Ροδίτικα..  

"'Έκοψε Ρόδα Μυρωμένα" 

.. κι από τότε- Ούτε εμείς τον ξανάδαμε, Ούτε κι αυτός μάς ξανάδεεε...

Κάθε χρόνο όλοι ανεξαιρέτως παραπονιούνται ότι ο τουρισμός δεν πάει καλά.

Ε λοιπόν, φέτος παιδιά, ο τουρισμός όντως δεν πάει ..καθόλου καλά.

Απ' ό,τι φαίνεται λοιπόν, επειδή αυτό το καλοκαίρι θα το περάσουμε λίγο έως πολύ..μόνοι μας, δεν θα έβλαπτε να σκεφτούμε λίγο πιο σοβαρά σε τι Τουριστικούς Φαινότυπους απευθυνόμαστε, τι πρέπει να κάνουμε και κυρίως τι ΔΕΝ πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε για να τους έχουμε εδώ. 

Και ποιός ξέρει, ας ελπίσουμε ότι του χρόνου θα βλέπουμε να ανοίγουν ξενοδοχεία κι όχι να κλείνουν. Να ανοίγουν εστιατόρια και μαγαζιά και όχι να κυνηγάνε μύγες. Να λέμε ότι όντως ζούμε σε έναν τουριστικό προορισμό που δεν θα μαραζώνει περισσότερο.. 

Άραγε, νοιαζόμαστε γι' αυτό;

Θα βάλουμε μυαλό;   

Αμφιβάλλω.

Καθημερανοητότητα

Είναι αλήθεια, έχω να σάς γράψω πολύ καιρό. 

Δεν το μετανιώνω και μην το θεωρείτε απαραίτητα κακό. Άλλωστε, όλον αυτόν τον καιρό που πέρασε άπραγος,  είχατε τόσες άλλες γωνιές του διαδικτύου να σάς μαυρίζουν την ψυχή. Κι εγώ δεν θα είχα τίποτα το ευχάριστο να σάς πω. Αυτά ως εισαγωγή.

Εάν αυτό θα είχε κάποια σημασία για σας (πολύ αμφιβάλλω), είπα να.. λύσω τη σιωπή μου σήμερα, ανήμερα του Αγίου Πνεύματος. Αφορμή στάθηκε ένα ολοκαίνουργιο βιβλίο που κυκλοφόρησε μόλις δυό βδομάδες πριν. Ένα μυθιστόρημα δια χειρός ενός συνάδελφου μπλόγκερ και 'φίλου από το facebook', με τον οποίον δεν έχω συναντηθεί ποτέ μου δια ζώσης. 

Ο Γιώργος Χατζελένης, πάνω κάτω στην ίδια ηλικία με μένα, νησιώτης κι αυτός -από τη Χίο-, συντηρητής αρχαιοτήτων στο επάγγελμα και εργαζόμενος εδώ και χρόνια στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, είχε την καλοσύνη να μού στείλει με το ταχυδρομείο ένα από τα πρώτα αντίτυπα της "Καθημερανοητότητας" - έτσι λέγεται το μυθιστόρημά του, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη. Και είναι και το πρώτο του.

Μία ιστορία που μιλάει για αλλαγές - μεγάλη υπόθεση αυτό, αυτήν την τόσο ρευστή περίοδο για πολλούς από μας. Και παραδέχομαι ότι η γραφή του κατάφερε να μού κεντρίσει το ενδιαφέρον ήδη από την πρώτη του σελίδα. Χωρίς περισπούδαστες λογοτεχνίζουσες φράσεις, φρου φρου κι αρώματα και πολλές κουβέντες. Το απαιτεί και η εποχή.

 μυωπία; κλικάρετε στην εικόνα για μεγέθυνση..

Η "Καθημερανοητότητα" είναι γραμμένη με τρόπο ευσύνοπτο, χωρίς τίποτα το περιττό και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα γραφής των ανθρώπων της γενιάς μου. Αναμφισβήτητα επηρεασμένη από την γρήγορη εναλλαγή τηλεοπτικών εικόνων, τη δυναμική των διαλόγων και όχι της αφήγησης, τον σύγχρονο τρόπο ζωής που σου δίνει σχετικά λίγο χρόνο να 'φορμάρεις', να εξωρραΐσεις τις εντυπώσεις. 

Πιστεύω πως εάν για παράδειγμα ένας Παπαδιαμάντης θα ξεφύλλιζε αυτό το μυθιστόρημα των 122 σελίδων, θα το έβλεπε σαν ..σημειώσεις για το πλήρες βιβλίο που θα γραφόταν αργότερα. Αυτό όμως είναι τελικά και το μεγάλο του ατού.

Πάντως, νομίζω πως ο ίδιος ο συγγραφέας έχει πολλά πιο ουσιώδη να σάς πει στο βίντεο που ακολουθεί (Ένα βιντεάκι που ..εγκαινιάζει μια ιδέα που δούλευα στο μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό :  πώς είναι να κάνεις μια μικρή συνέντευξη μέσω Skype! Είπαμε, αν μη τι άλλο, ζούμε μεγάλες στιγμές! Συγχωρέστε μου όμως τα μικρά σαρδάμ..)

η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε την 3.6.2012 μέσω Skype, μεταξύ Ρόδου και Αθηνών

Σε αντίθεση με τον τρόπο γραφής, τη θεματολογία και το λογοτεχνικό χρόνο της σημερινής Αθήνας - οι αλλαγές δεν έχουν ούτε ηλικία, ούτε πρόγραμμα, ούτε καν γεωγραφικές συντεταγμένες. Αυτή άλλωστε είναι η γοητεία τους. Κι όποιος δεν έχει την ικανότητα να την αναγνωρίσει, απλώς έχασε.

Συμφωνείτε;

  

Για τους Ροδίτες αναγνώστες : 

Την "Καθημερανοητότητα" θα τη βρείτε στο Bιβλιοπωλείο "Ακαδημία" (Αμερικής 93)

σβήσ'το το ρημάδι το φως!

Έχω την τιμή να βλέπω φάτσα-κάρτα έξω απ'το σπίτι μου ένα γραφείο μίας δημόσιας υπηρεσίας. Με τους υπολογιστές της, τα στυλό και τους φακέλλους στα ράφια της, όλα όσα τέλος πάντων είναι απαραίτητα για την εύρυθμη λειτουργία του Κράτους μας.  Κι ως εδώ, όλα καλά.

Το πρωί για να είμαι ειλικρινής εκεί μέσα δεν ξέρω με τι ακριβώς ασχολούνται. Φαντάζομαι πως θα εργάζονται σκληρά. Δεν έχω κανέναν λόγο να αμφιβάλλω γι'αυτό. Άλλωστε μόνο έτσι δικαιολογείται να ανεμίζει αενάως και δη κουρελιασμένη η ελληνική σημαία στην πρόσοψη της πολυκατοικίας που την φιλοξενεί. Ο φόρτος δουλειάς είμαι σίγουρος πως θα είναι πολύ μεγάλος και είναι φυσικό να μην μπορεί να βρεθεί καιρός για τέτοιες λεπτομέρειες. 

Το θέμα μου όμως Δεν είναι η σημαία.  

Κι εδώ που φτάσαμε πια, και φρεσκοσιδερωμένη και κολλαριστή να ήταν η γαλανόλευκη, δεν θα σήμαινε τίποτα απολύτως..

Από παιδί μού είχαν μάθει να ακολουθώ απλούς κανόνες οικονομίας. Ένας απ'αυτούς αποδεικνύεται τώρα στα γεράματα ιδιαίτερα χρήσιμος : "Στο σπίτι να κλείνω πάντοτε όσα φώτα μού είναι άχρηστα."

Δεν ήταν εύκολο να το μάθω αυτό, το ομολογώ. 

Αμέτρητες οι κατσάδες που άκουγα μικρός του τύπου "Γιατί ξέχασες το φως στο χωλ και μετά πήγες και κοιμήθηκες;", "Πού ξανακούστηκε να αφήνεις την τηλεόραση ανοιχτή και να φεύγεις για το σχολείο το πρωί; Για να καίει χωρίς λόγο μέχρι το μεσημέρι;" Κι έτσι απλά, ο καταναγκασμός "Σβήνω Τα Φώτα Που Δεν Χρειάζομαι" μού έγινε συνήθεια, και σήμερα αποδεικνύεται πολύ χρήσιμη. Μια συνήθεια που κάποτε κάποια ψυχή μού την είχε χρεώσει ως.. τσιγκουνιά. Ε όχι μαντάμ ! Άλλο πράμα να'σαι γαλαντώμος κι άλλο νἀ'σαι σπάταλος με τα λεφτά του άλλου. Και ειδικά τώρα, που η ΔΕΗ δεν σηκώνει καθόλου αστεία..

Αυτές τις γραμμές σάς τις γράφω απόψε, και είναι Σάββατο βράδυ.
Τα φώτα που δεν χρειάζομαι στο σπίτι είναι κλειστά.
Και όμως, το μισό μου σπίτι συνεχίζει να φωτίζεται..

Να πω την αλήθεια, ..ξαφνιάστηκα.

Βγαίνω στο μπαλκόνι και ορίστε τι βλέπω μπροστά μου : 

 Ρόδος, Σάββατο 19 Μαΐου 2012

Το γραφείο της δημόσιας υπηρεσίας που σάς έλεγα : Χιλιοφωτισμένο.

Παντελώς έρημο από υπαλλήλους, αλλά οι διακόπτες ανοιχτοί. 

Προφανώς ξεχασμένοι από χθες. 

Από το μεσημέρι της Παρασκευής. 

Και προφανώς : Το ρεύμα θα καίει μέχρι και το πρωί της Δευτέρας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Έχω παρατηρήσει κάποια Σαββατοκύριακα να καίει μόνιμα το φως της τουαλέτας της συγκεκριμένης δημόσιας υπηρεσίας, και είπα να μην το κάνω θέμα. 

Αλλά αυτή η αποψινή Φωταψία σε ένα γραφείο που στεγάζει μία Δημόσια Υπηρεσία, η οποία με τη σειρά της ανήκει σε ένα Κράτος Χρεωκοπημένο που έχει το Μέγα Θράσος να κόβει το ρεύμα σε απλούς πολίτες που δυσκολεύονται πλέον να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους τα βασικά ..-ε, με όλο το σεβασμό που σάς ...θρέφω, αγαπητοί κύριοι απέναντι :

Αυτή εδώ η Φωταψία είναι τουλάχιστον Πρόκληση!

Πρόκληση με κεφαλαίο το γράμμα Πι.

Ελπίδα - "Κοίτα Το Φως" (1975)

Δώστε βάση στους στίχους!

Αφιερωμένοι λέξη-λέξη στ'αφεντικά απέναντι...

Δίνω ακόμα μία ευκαιρία στο σπάταλο Δημόσιο που κατοικοεδρεύει δίπλα μου.

Γιατί την επόμενη φορά που θα με.. ξαναχρεώσετε με το ρεύμα που σπαταλάτε, 

θα πω Όνομα δρόμου, Αριθμό, Όροφο και (βέβαια) Υπηρεσία.

Επιτέλους!

Σβήστε το το ρημάδι το φως, που σάς πληρώνω! 

Τουριστικοί Φαινότυποι (Μέρος Β')

Παραλίγο να το ξεχάσω με τη χθεσινή και σημερινή βροχή, αλλά -ναι, η τουριστική περίοδος έχει αρχίσει στη Ρόδο για τα καλά. Αφού τελειώσαμε με τους Φαινότυπους του μέσου Γερμανού, Σουηδού, Φιλανδού, Νορβηγού και Άγγλου τουρίστα, συνεχίζω ακάθεκτος με τους λοιπούς..  

(όποιος θέλει να δει αυτό το πόνημα από την αρχή,

 το Μέρος Α' βρίσκεται εδώ!)

Ο Ιταλικός Φαινότυπος

Αγαπημένος. 

Χαρακτηριστικά του δείγματα ενδημούν στη Ρόδο αμέσως μετά την τούρλα του Αυγούστου, όταν πλέον έχουν γυρίσει στα σπίτια τους όλοι οι υπόλοιποι. Φασαριόζοι, μονίμως ντυμένοι στην τρίχα ανεξαρτήτως ημέρας, ώρας, τόπου και χρόνου. Μιλάει πάντα τραγουδιστά και δυνατά χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος. Σκασίλα του για τις αρχαιότητες, μιας και το κέντρο της Ρόδου σίγουρα τού θυμίζει γνώριμες γωνιές. 

Παρ'όλ'αυτά, δεν δείχνει κανενός είδους νοσταλγία για το παρελθόν, γιατί είναι πολύ απασχολημένος στην Dolce Vita (δεν είναι τυχαίο που ο όρος είναι ιταλικός). Αντιθέτως, έτσι και θελήσει να ..μην φύγει και να μείνει μόνιμα εδώ, το κάνει ευχαρίστως και δέχεται τις μύριες όσες αναποδιές που θα τού τύχουν στο διάβα του με χιούμορ. Αν και το ταυτόσημα της "φάτσας" είναι μύθος, είμαστε "συγγενείς" σε πολλά. 

Η επιτεδευμένη του εξωτερική εμφάνιση, όταν συνοδεύεται από χαμόγελα, αποτελεί τον ορισμό της γοητείας. Στην αντίθετη περίπτωση όμως, κάνει τα νεύρα τσατάλια.. Όπως και νά'χει όμως, ..έχει πλάκα -τι να κάνουμε..

Ο Αμερικανικός Φαινότυπος

Σχεδόν αόρατος. 

Κάνει την εμφάνισή του στα ξαφνικά και για λίγο. Ξεμυτίζει για λίγες ώρες από τα κρουαζιερόπλοια -ακόμα και μες στο καταχείμωνο-, και βολτάρει βιαστικά πάνω-κάτω στην οδό Σωκράτους της Παλιάς Πόλης μπαινοβγαίνοντας στα τουριστικά μαγαζιά που ανοίγουν ειδικά και μόνο γι'αυτόν. Αν και δεν το έχω διαπιστώσει ιδίοις όμμασι, λέγεται ότι ψωνίζει πολύ. Και το μεγαλύτερό του προτέρημα : δεν πολυψειρίζει τις τιμές (νά'ναι καλά το στριμωγμένο ωράριο της ακριβοπληρωμένης κρουαζιέρας).  Εξαιρετικά αμήχανος, καθότι έξω απ'τα νερά του. Κι αυτό τον κάνει συμπαθή.

Όπως και νά 'χει πάντως, οι εξ Αμερικής τουρίστες καλό θα ήταν να βάλουν τη Ρόδο στο πρόγραμμά τους για περισσότερες μέρες στο μέλλον, όχι τίποτα -για να'χουμε να γράφουμε περισσότερα την επόμενη φορά..  (καλωσήρθε το Δολλάριο και οι Θείες από την Αμερική)

Ο Ρωσικός Φαινότυπος

Οι κακές γλώσσες έχουν πει πολλά και έχουν υπονοήσει ακόμα περισσότερα. Ίσως γι'αυτό το λόγο, ο Ρωσικός Φαινότυπος είναι ο πιο ενδιαφέρων των τελευταίων ετών. 

Λέγεται ότι ξοδεύουν πολλά. Λέγεται επίσης ότι έχουν να ξοδέψουν ακόμα περισσότερα. Κυκλοφορούν περισσότερο το βράδυ, δεν χάνουν τον καιρό τους και ό,τι θέλουν το θέλουν τώρα, ατάκα κι επιτόπου. Απαιτητικοί, έως ιδιότροποι. Μουρτζούφληδες, έως και θυμωμένοι. Αλλά το χρήμα ρέει εδώ και τώρα, και περί τούτου ουδείς παραπονείται. 

Λέγεται ότι είναι και καλοί χριστιανοί, αλλά γι'αυτό δεν έχω να πω πολλά. Ο ιδιαίτερος αυτός Φαινότυπος δεν ενδημεί στις Μονές... Τουναντίον μάλιστα! 

Το μόνο σίγουρο : δεν έχουμε δει ακόμα τίποτα..

Ο Τουρκικός Φαινότυπος

Σινιαρισμένος, φορτωμένος με ψώνια, και γενικώς : Φοράει Μάρκες Παντού, απ'την κορφή ως τα νύχια. Εμφανίζεται με μαζικότητα στις μουσουλμανικές θρησκευτικές γιορτές, ενώ τρώει, πίνει και ξοδεύει μετά μανίας όπου κι αν βρίσκεται. 

Κούρεμα, χτένισμα, ξύρισμα -πρωί βράδυ στην τρίχα. Κυκλοφορούν κατά οικογένειες και οπωσδήποτε θα κάνουν πολλές γυροβολιές στην Παλιά Πόλη της Ρόδου. Δεν μένουν πολλές μέρες, αλλά οι περισσότεροι θα ξαναγυρίσουν κατά πάσα πιθανότητα του χρόνου. Το μεγαλύτερό τους προτέρημα : δεν κουράζουν τα γκαρσόνια (μιας και ξέρουν τι παραγγέλνουν) και είναι εξαιρετικά φιλικοί. 

Ο Τουρκικός Φαινότυπος συμπίπτει 100% με τον φαινότυπο του Κωνσταντινουπολίτη της συνοικίας Nisantasi - ομώνυμο του αθηναϊκού Κολωνακίου. Και με το όλο κλίμα μας, ταιριάζει μια χαρά. 

Α, όλα κι όλα! Το σωστό να λέγεται.

Ο Ισραηλινός Φαινότυπος

Παντός καιρού. Ειδικά τη χρονιά που μάς πέρασε, δεν μάς εγκατέλειψε ποτέ.
Οι απόψεις για τον ισραηλινό τουρίστα διίστανται. Ψοφάει για τις πολυεθνικές αλυσίδες ρούχων, δεν δείχνει όμως να ενθουσιάζεται για τα ντόπια μαγαζιά. Πάντως, αν κάπου τούς στρώνουν τα κόκκινα χαλιά είναι στα μπουζούκια, όπου έχουν και τις καλύτερες θέσεις. Αυτός ο εξαιρετικά παρεξηγημένος φαινότυπος ενδημεί κυρίως στο Καζίνο (πού αλλού;). Τζογαδόρος μέγας! -μιας και στο Ισραήλ το σπορ απαγορεύεται δια νόμου-. 

Το μεγαλύτερό του προτέρημα : η παρουσία του χειμώνα-καλοκαίρι, και κυρίως κατά τις εβραϊκές γιορτές που είναι κινητές, κι έτσι μάς ξαφνιάζουν. Το χειρότερό τους : το δίχως όρια παζάρι στις τιμές όπου κι αν βρίσκονται και για ό,τι θα ήθελαν να αγοράσουν (μέχρι και στα ποτά στα μπαρ... καταντράπηκα τις προάλλες για λογαριασμό τους). Και τελικά, δεν φημίζονται για την ανοιχτοχεριά τους. 

Μήπως θα πρέπει να ανεβάσουμε λίγο τις τιμές στην διαμονή, να ανέβει λιγουλάκι και το έρμο το επίπεδο; Τι λέτε;

Ο Ελληνικός Φαινότυπος

Ο μεγάλος απών. 

Αλλά, πάλαι ποτε, ο καλύτερος όλων. 

Ξόδευε, γέλαγε, αγόραζε, έπινε, ξενύχταγε, ξαναρχότανε και ήταν γενικώς 'έξω καρδιά'. Τώρα, πάνε αυτά. Άφαντος.  

Τον ξεχάσαμε και μάς ξέχασε κι αυτός. Και δεν φταίει μόνο η κρίση. Ανέκαθεν πανάκριβη η μετακίνηση από την ηπειρωτική Ελλάδα μέχρι τα μέρη μας. Οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες έχουν τα χάλια τους και παλιότερα οι αεροπορικές κρατήσεις άκρως προβληματικές. 

Δεν τον αδικώ που δεν μάς έρχεται πια. Δεν αποκλείεται κι εμείς να τον σνομπάραμε αρκετά. Επειδή όμως η φύση απεχθάνεται τα κενά, παρατηρείται φέτος το φαινόμενο πρώην έλληνες τουρίστες από τον βορρά, να έχουν βρει δουλειά στα μέρη μας για την τουριστική περίοδο. 

Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό..

Διάολε, θά'ρθουν καλύτερες μέρες.. 

Πού θα πάει.. δεν μπορεί..

έπεται συνέχεια....

Τουριστικοί Φαινότυποι (Μέρος Α')

Δεν είναι μυστικό - Η Ρόδος είναι ένα μέρος τουριστικό.

Και σ'όλους εμάς που γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε σ'αυτή τη γωνιά της Ελλάδας, αυτός ο μόνιμος συγχρωτισμός με χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο, αναμφίβολα μάς έχει δώσει πολλά. Και δεν μιλάω ούτε για λεφτά ούτε για εξώγαμα (ναι, είναι μεγάλη μας τιμή να κατέχουμε επάξια εις τους αιώνας των αιώνων τον αθάνατο όρο "ροδίτικο καμάκι", τη στιγμή που όλα τα άλλα νησιά μάς ακολουθούν τελευταία και καταϊδρωμένα).

Δεν ξέρω εάν η φετινή τουριστική περίοδος θα μάς σώσει -μάλλον όχι καθ'όπως φαίνεται-. Δεν ξέρω εάν θα γεμίσει το νησί με συνάλλαγμα -καιρός να ξανασυνηθίζουμε τον ξεχασμένο αυτόν όρο σιγά σιγά-. 

Το μόνο για το οποίο βάζω το χέρι μου στη φωτιά είναι ότι το αθάνατο Ροδίτικο Know-How σε ό,τι αφορά τον Φαινότυπο κάθε τουρίστα δεν πρόκειται κανείς να μάς το πάρει απ'τα χέρια μας! Είτε θα έρθουν οι τουρίστες είτε όχι, οι Ροδίτες ξέρουμε καλύτερα από κάθε άλλον το Who-Is-Who κάθε κατόχου διαβατηρίου που πατάει το ποδάρι του φάτσα-κάρτα στο μαχαλά μας.

Ας δούμε λοιπόν τον Φαινότυπο του μέσου ξένου Τουρίστα, προς γνώσιν και συμμόρφωσίν μας. Ένα θέμα που μόνο ένα ροδίτικο μπλογκ θα μπορούσε να το χειριστεί με αξιώσεις.

Αρχίζω λοιπόν :

ο Γερμανικός Φαινότυπος

Αυτός ο πολύ ενδιαφέρων φαινότυπος θα μπορούσε να συνοψισθεί με την πασίγνωστη φράση : We love to hate him. Συνεπέστατος στις κρατήσεις του, κυρίως μεσήλικας, προτιμά τα πεντάστερα ξενοδοχεία και γενικά δεν επιφυλλάσσει πολλές εκπλήξεις. Αντιμετωπίζει με συγκρατημένες εκφράσεις τυχόν φουσκωμένους λογαριασμούς, καπνίζει όπου επιτρέπεται, δεν καπνίζει όπου δεν επιτρέπεται, είναι νομοταγέστατος σε όλα και γενικώς τρώει πολύ. Ακολουθεί κατά γράμμα το όποιο πρόγραμμα εκδρομών, ξυπνάει νωρίς για να μην χάσει το πρωινό του, και σε γενικές γραμμές δεν ξενυχτάει. 

Λατρεύει την ηλιοθεραπεία, όχι όμως και το κολύμπι. Παρατηρεί με κατανόηση τους κακούς δρόμους και το κακό σέρβις που θα βρει στο διάβα του. Και εννοείται : θεωρεί τουλάχιστον αυτονόητο πως όλη η ανθρωπότητα οφείλει να γνωρίζει γερμανικά, μιας και ο μέσος γερμανός δεν ξέρει ξένες γλώσσες. 

Το μεγαλύτερό του όμως προσόν είναι ότι έτσι και ευχαριστηθεί, είναι ικανός να κάνει τις διακοπές του στο ίδιο μέρος, στο ίδιο ξενοδοχείο, ει δυνατόν - στο ίδιο δωμάτιο! Κι όσο ξινός κι αν φαίνεται, τελικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας αυστηρός κριτής. Κι αν τα τεστ περάσουν επιτυχώς, αποτελεί την πλέον σίγουρη επένδυση ..! Τις εποχές μάλιστα που το Δυτικογερμανικό Μάρκο μεσουρανούσε, οι Γερμανοί Τουρίστες γίνονταν μέχρι και αξιολάτρευτοι, μιλάμε..

ο Σουηδικός Φαινότυπος

Μεγάλο κεφάλαιο! Είναι να μην πατήσει το πόδι του ο Σουηδός, αλλά έτσι κι έρθει, πάει έμεινε! Κι όχι μόνο αυτό. Αμέτρητα τα δράματα της ξανθιάς ψηλής σουηδέζας που έκλεισε σπίτια, αμέτρητα όμως και τα σπίτια που ..άνοιξε! Και ξαφνικά, εκεί που όλα τα ροδιτάκια στις παρελάσεις ήταν κοντά και μαυριδερά, ξαφνικά νἀ'σου το σουηδέζικο γονίδιο να κάνει τη διαφορά.

Ανεκτικός σε όλα, χαμογελαστός, καλός πότης αλλά με στυλ, υπομονετικός και αποφασισμένος να περάσει καλά, ο κόσμος να χαλάσει. Χωρίς πολλές απαιτήσεις στο φαγητό, καλόβολος σε όλα του. Και ειδικά οι σουηδέζες, πάνω απ'όλα ερωτεύσιμες και έτοιμες ακόμα και για γάμο ανά πάσα στιγμή. Καθόλου αδιάφορος στα ιστορικά μνημεία, αλλά όχι εις βάρος της διασκέδασής του. Κι αν χάσει και κανένα πρωινό, δεν το κάνει θέμα. Το μεγαλύτερο προσόν - φιλέλληνας χωρίς δεύτερες κουβέντες, και για πολλούς και ποικίλους λόγους.. 

ο Φιλανδικός Φαινότυπος

Παντελώς ασύμβατος με τον Σουηδικό Φαινότυπο (η αντιπάθεια αμοιβαία!) , αλλά τι μάς νοιάζει εμάς; 
Η φράση που τού ταιριάζει περισσότερο είναι το γνωστό "Μη μου τους κύκλους τάραττε!". Αν θες να ξαναδείς τον φιλανδό τουρίστα να ξανάρχεται στο μαχαλά σου ξανά και ξανά, δεν έχεις παρά να τού δώσεις την ψευδαίσθηση ότι δεν κουνήθηκε ρούπι από τη γειτονιά του. Θέλει λίγα, ευχαριστιέται πολύ και έχει τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο να σού το δείχνει. Και για να γίνω σαφέστερος : αν έχει την μπύρα του το πρωί, την μπύρα του το μεσημέρι και την μπύρα του το βράδυ - το ζήτημα θεωρείται λήξαν. Στρατοπεδεύει σ'όποιο μπαρ δει τη σημαία του. Αδιαφορεί για τις εκδρομές, δεν είναι περιπετειώδης και θέλει να κάνει τη ζωή του από απλή έως απλούστερη. Αν μπερδευτεί στο φαΐ και κυρίως στο ποτό, τον έχασες. Αν τού'χεις και την εφημερίδα του από το Ελσίνκι από δίπλα απ'το τραπέζι του, μόλις απέκτησες έναν πιστό φίλο. Θα έρθει και θα ξανάρθει ξανά και ξανά, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Και θα παραγγείλει την ίδια μπύρα, την ίδια ώρα και στο ίδιο κάθισμα του ίδιου μπαρ. Αγαπά την Ελλάδα και όσες φιλανδέζες έμειναν εδώ, έγιναν πιο Ροδίτισες κι απ'τις Ροδίτισες. 

Με λίγα λόγια, αξιολάτρευτος φαινότυπος. Και μακάρι να ήταν όλοι έτσι.

 
ο Νορβηγικός Φαινότυπος

Άσπονδοι εχθροί του : οι Σουηδοί. Και σνομπάρει έντονα ο,τιδήποτε Φιλανδικό, έμψυχο και μη.. Αλλά (και πάλι) τι μάς νοιάζει εμάς;

Σε γενικές γραμμές, ισχύουν όλα τα παραπάνω, αν και ομολογουμένως περισσότερο απόμακροι από τους ομοειδείς σκανδιναβικούς φαινότυπους. Δεν φοβούνται τις εκπλήξεις, αν και δεν εκδηλώνουν εύκολα τα συναισθήματά τους. Σε γενικές γραμμές δεν τσιγκουνεύονται στα χαμόγελα. Πάντως, ακόμα κι αν την επομένη δείξουν πως δεν σε ξέρουν -μην το πάρεις προσωπικά : Η ζέστη των 25 βαθμών είναι γι'αυτούς καύσωνας... 

Δεν είναι οι αγαπημένοι μου, ίσως επειδή έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά με τους Σουηδούς και τους Φιλανδούς, όσο κι αν θεωρούν ότι διαφέρουν ριζικά από τους άλλους.. Το μεγαλύτερο προσόν τους : στέκονται στο ύψος τους και δεν προβληματίζουν κανέναν. Οπότε.. ok.

ο Αγγλικός Φαινότυπος

Οι απόψεις διίστανται. Και ίσως όχι άδικα.

Δεν ξέρω με τι tour operators έχουμε μπλέξει, πάντως εάν όλη η Μεγάλη Βρετανία κατοικείται από έναν τέτοιο φαινότυπο, δεν μπορώ να καταλάβω από πού προέρχεται τόσο τουπέ. Από πού ν'αρχίσω και πού να τελειώσω; Από την απαράδεκτη συμπεριφορά; Από τα δημόσια ξεβρακώματα στο Φαληράκι; Από το στραβομουτσούνιασμα επί παντός επιστητού; Από την κακογουστιά στο ντύσιμο; Από τη μιζέρια όταν έρχεται η λυπητερή στο σουβλατζίδικο; Από πού; 

Ας όψεται η οικονομική κρίση αλλά και η δυσδιάκριτου γούστου σεξουαλική λιγούρα, εγχώρια και μη. Είπαμε, μπορεί να είμαστε ένας λαός φιλόξενος, αλλά η αλήθεια καλό είναι να λέγεται πότε πότε..

έπεται συνέχεια... 

Ωραία ρε βλάκα, τα κατάφερες!

Είναι από τις πολύ λίγες φορές που αποφασίζω 

να αναδημοσιεύσω κείμενο που δεν είναι δικό μου.

Οι γραμμές που ακολουθούν ανήκουν στην πολύ καλή μου φίλη Αλίκη Παπαχελά. Και παρά το ότι δεν χρησιμοποιώ εύκολα τους υπερθετικούς, θα τολμήσω να πω ότι μέσα στον ψεύτικο τούτο κόσμο του ίντερνετ, η διαδικτυακή Aliki, το Αλικάκι μας, η δική μου "Άλις" -είναι πάντα παρούσα.

Η Αλίκη βιώνει την κρίση πάνω απ'όλα με χιούμορ, αλλά και με οργή. Όπως όλοι μας. Και οι γραμμές που ακολουθούν, νομίζω πως λίγο έως πολύ, εκφράζουν όλους εμάς, τους πολίτες μιας χώρας που κάθε μέρα δείχνει να μάς αποχαιρετά με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο.

Μάς τσουβάλιασαν όλους μαζί σε ένα σταυροδρόμι που δεν επιλέξαμε. Μάς οδήγησαν παραμονές των εκλογών όλους με καλυμμένα τα μάτια, και μάς ρωτάνε πού θέλουμε να πάμε. Και δεν ξέρουμε τι είναι καλύτερο για μας. Τόση οργή άραγε πού μπορεί να σε οδηγήσει; Πόσο μακριά;

Το κείμενο που ακολουθεί δεν θα μπορούσε παρά να είναι όλο ..δικό μας. 

 

 Αλίκη Παπαχελά

Ωραία ρε βλάκα, τα κατάφερες!

Επειδή σε καλοπληρώσανε, για να μου πείς, ότι με την λιτότητα και την απαξίωση θα βγούμε απ την κρίση που εσύ και τ αφεντικά σου δημιουργήσατε. Πού ακούστηκε ότι κόβοντάς μου τα πάντα θα αναπτυχθώ; Έχεις ακούσει ποτέ, να κόβουν σε μωρό το γάλα και να αναπτύσσεται; Στον θάνατο το οδηγεί!  

Μου έκοψες τα λεφτά, μου έκοψες την ζωή, μου έκοψες τις διόδους...

Και; Τι κατάλαβες; 

Μείωσες την αξία της περιουσίας μου, πατρογονικής και προσωπικής στο 1/4. 

Μού αύξησες την φορολογία στα ανύπαρκτα πιά εισοδήματά μου. 

Μου στέρησες βασικά αγαθά για την επιβίωσή μου.

Με άφησες άνεργο και χωρίς μία.

Με έκανες να μην έχω να πάω μιά βόλτα.

Με έκανες να απομονωθώ απ τους φίλους μου, επίσης επειδή δεν έχω.

Με έκανες να φοβάμαι να σηκώσω το τηλέφωνο ή ν ανοίξω την πόρτα. 

Με έκανες να μην ξέρω τι να πω στα παιδιά μου, γιατί αλλάζουν σχολείο ή γειτονιά.

Με έκανες καταθλιπτικό και κατηφή.

Με έκανες να βλέπω τους τοίχους του σπιτιού μου σαν τα ντουβάρια της φυλακής μου.

Με έκανες να μην μπορώ να βοηθήσω κανέναν δίπλα μου.

Με έκανες να μην ξέρω τι να πω στον γέροντα πρόγονό μου, όταν με ρωτάει "γιατί;"

Με έκανες να μην μπορώ ούτε το κατοικίδιό μου να ταΐσω.

Με έκανες να μην βρίσκω πουθενά χαρά.

Κυρίως με έκανες, την κάνη που ήθελα να στρέψω πάνω σου, 

για όσα κακά μου έκανες, να την στρέφω στο δικό μου κεφάλι.

Τρία δεν κατάφερες να μου πάρεις: 

Την αξιοπρέπεια, την ελπίδα, και το χαμόγελο.

Και μ' αυτά θα σε πολεμήσω, 

όσο και να προσπαθείς να με εξαθλιώσεις μέχρις εσχάτων. 

Τον νου σου, γιατί είναι πολύ ισχυρά όπλα. 

Και τώρα πιά είμαστε απέναντι: 

Ή εσύ ή εγώ! 

Κυριακή κοντογιορτή!

Ελλάδα,

παραμονές Βουλευτικών Εκλογών

της 6ης Μαΐου 2012

Καλά Μυαλά..

Ε όχι!

Δεν θα σάς κάνω τη χάρη να μιζεριάσω ακόμα περισσότερο.

Λίγες μόλις μέρες έμειναν ώσπου να τελειώσει αυτή η τόσο θλιβερή από κάθε άποψη προεκλογική περίοδος. Ας το γιορτάσουμε λοιπόν!  

Ας το διασκεδάσουμε όσο μπορούμε,
..μιάς και δεν μάς παίρνει να κάνουμε τίποτε άλλο πια!

Έτσι απλά, και χωρίς πολλή σκέψη...
..λέω σήμερα να μάς κάνω ένα δώρο!

Απολαύστε το βίντεο που ακολουθεί, με το 'κλείσιμο' μίας από τις πάμπολλες τηλεοπτικές πολιτικές αναμετρήσεις που γίνονται όλες αυτές τις μέρες στα κανάλια της Αθήνας και της Επαρχίας. 

Αποτελεί άλλωστε απτή απόδειξη ότι τελικά δεν έχουν μείνει "κάγκελο" οι τρίχες μόνο του δικού μας κεφαλιού..

 όποιος έχει τα χτένια...

υ.γ. Είναι πολύ πιθανόν η επόμενη ανάρτηση να σάς έρθει λίγο μετά από τις εκλογές της Κυριακής. Αν δεν τα πούμε νωρίτερα, να σάς ευχηθώ από σήμερα Καλή Ψήφο, Καλά Μυαλά -κι όσο για τα.. Μαλλιά σας, ψάξτε γύρω σας, κι όποιο Κάγκελο βρείτε μπροστά σας -ξέρετε εσείς!...