όταν το Ισραήλ τραγουδά στα περσικά..

Παρά το χρόνιο πολεμικό κλίμα ανάμεσα στο Ιράν και το Ισραήλ, η ισραηλινή μουσική βιομηχανία δείχνει να μην το συμμερίζεται.
Τις εβδομάδες που μάς πέρασαν, με τη βοήθεια του ίντερνετ αλλά και της ιδιαίτερα ζωηρής διαφημιστικής 'επιχείρησης' γνωστής δισκογραφικής εταιρείας της χώρας, η περσική γλώσσα αποδεικνύεται τελευταία  ως η πιο ..αγαπητή γλώσσα στα ισραηλινά charts. 

 Ρίτα

Η 11η Δεκεμβρίου 2011 ίσως τελικά να μείνει στην ιστορία της σύντομης ισραηλινής pop-culture, επειδή ακριβώς είναι η πρώτη ημέρα κυκλοφορίας σε όλα τα δισκοπωλεία της χώρας της πρώτης ισραηλινής δισκογραφικής παραγωγής στα.. περσικά (!)

Η πασίγνωστη ποπ-σταρ Ρίτα (η αντίστοιχη "Άννα Βίσση" του Ισραήλ) αποφάσισε να ξεθάψει παλιές κι αγαπημένες μελωδίες μέσα από τα ξεχασμένα σεντούκια της προσφυγιάς της δικής της και της οικογένειάς της. 

Η αειθαλής 49χρονη τραγουδίστρια, γέννημα Τεχεράνης και θρέμμα Τελ Αβίβ, πραγματοποιεί το πολιτιστικό της Ρεσάλτο στο παρελθόν. Και μαζί μ'αυτήν, και το ισραηλινό κοινό που καλείται να γνωρίσει τη μελωδική γλώσσα ενός λαού που σίγουρα αδικείται ποικιλοτρόπως από το ακραίο ισλαμικό καθεστώς που ορίζει την τύχη του από το 1979 μέχρι σήμερα.

Είναι αλήθεια ότι μέχρι τώρα, εξαιρώντας την εντυπωσιακότατη σκηνική της παρουσία, η Ρίτα μάλλον δεν με ενθουσίαζε (οι νέοι αναγνώστες, διαβάστε μια παλιά ανάρτηση για το θέμα, πατώντας εδώ). 

Οι μέχρι σήμερα δισκογραφικές της δουλειές χαρακτηρίζονταν από το γενικότερο κλίμα της καταναλωτικής λαίλαπας που άρχιζε αργά αργά και σταθερά να αλλάζει μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο τη φυσιογνωμία της ισραηλινής κοινωνίας. 

Μαζί μ'αυτήν, στραπατσάρισε και την ντόπια μουσική σκηνή, μεταλλάσσοντάς την σε κακέκτυπο αμερικανικών προτύπων τύπου "Fame Story". Έτσι, η Ρίτα, όπως και πάρα πολλές άλλες pop stars παγκοσμίως, έδειχναν να ενδιαφέρονται περισσότερο για το 'φαίνεσθαι' παρά για το 'είναι', με μουσικές συνθέσεις που απλώς επαναλάμβαναν γνωστά ευρωπαϊκά μοτίβα παλιών Eurovision, και παράλληλα δεν παρέλειπαν να θυμίσουν στον ακροατή-καταναλωτή το γνωστό αξίωμα : Αν δεν χρησιμοποιήσεις την κορμοστασιά σου σωστά, το τραίνο πάει-τό'χασες! 

Ε, αυτή η σχεδόν σταλινική προσέγγιση που είχα υιοθετήσει όλα αυτά τα χρόνια ως προς τα πεπραγμένα της Ρίτα (αλλά και όλης της παρόμοιας φουρνιάς τραγουδιστών σε ελλαδικό και παγκόσμιο επίπεδο), μ'έκανε να πατήσω με πολύ μεγάλη διστακτικότητα το "play" στο βίντεο-κλιπ που ακολουθεί.

Και τελικά ...αναθεώρησα!

Γι΄αυτό, πριν πάτε παρακάτω, δείτε την! 

Rita - "Shaneh" (από το άλμπουμ "Ha' Smekhot Sheli")

 
Δεν είναι τυχαίο ότι το νέο της άλμπουμ ονομάζεται "Οι Χαρές Μου".
Αυτό φαίνεται. 

Επιτέλους η Ρίτα τραγουδά στη μητρική της γλώσσα, στη γλώσσα του σπιτιού της. Κι επιτέλους κατάλαβα κι εγώ τι έφταιγε τόσα χρόνια με τα κάπως "σπασμένα" της εβραϊκά : Η γλυκιά περσική της προφορά!

Παράλληλα όμως, με αυτή τη δισκογραφική της δουλειά, η Ρίτα φέρνει στο προσκήνιο ένα Ιράν που οι περισσότεροι από μας δεν γνωρίζουμε. Ένα Ιράν που εάν θέλει και εφόσον του επιτρέπεται, μπορεί και να συγκινείται, και να ερωτεύεται, ακόμα και να διασκεδάζει με σύγχρονους ρυθμούς. Ένα Ιράν που θα έχει το δικαίωμα να αγνοεί τις απίστευτες κορώνες που κατά καιρούς ξεφωνίζουν οι εκπρόσωποι της τωρινής πολιτικής ηγεσίας της χώρας.

Rita - "Shah Dumad" (από το άλμπουμ "Ha'Smekhot Sheli")

Τώρα, για το πραγματικά εύστοχο timing που επιλέχθηκε να κυκλοφορήσει η πρώτη ..ισραηλινή μουσική παραγωγή στην περσική γλώσσα (!) 

-οι απόψεις διίστανται :

Μήπως έχουμε να κάνουμε με χαρακτηριστικό δείγμα 

ισραηλινής πολιτικής προπαγάνδας; 

-Δεν αποκλείεται.

Μήπως πρόκειται περί μίας ακόμα τακτικής ψυχολογικού πολέμου μέσω του διαδικτύου, με αποδέκτες την νέα γενιά του σημερινού Ιράν, που δεν έχει συνηθίσει να βλέπει καλλίγραμμες και ιδιαίτερα ελαφρά ντυμένες περσίδες τραγουδίστριες; 

-Ούτε κι αυτό αποκλείεται.

Ή μήπως πρόκειται απλώς περί ενός έξυπνου διαφημιστικού τρικ, 

με σκοπό την προώθηση της τραγουδίστριας στη διεθνή μουσική σκηνή; 

-Σύμφωνοι. Αλλά αυτό δεν αποκλείει και όλα τα παραπάνω...

Το σίγουρο συμπέρασμα όμως είναι πως, εάν η Ρίτα αποτελεί τελικά το αντιπροσωπευτικό δείγμα του περσικού γυναικείου DNA
- αυτό και μόνο είναι ένας πολύ καλός λόγος να ..εξαφανισθούν επιτέλους τα τσαντόρ και, μαζί μ'αυτά, κι οι μουλάδες που τα επιβάλλουν..

Η Ρίτα ερμηνεύει το κλασικό περσικό τραγούδι "Gole Sangam" - σε εκπομπή της ισραηλινής τηλεόρασης το 2004, με καλεσμένο τον νυν φυλακισμένο και τότε Πρόεδρο της χώρας Μοσέ Κατσάβ, ο οποίος και αυτός κατάγεται από το Ιράν.

Ρίξτε μια ματιά στο επίσημο website της Ρίτα, 

όπου μπορείτε να αγοράσετε

το νέο της άλμπουμ 

πατώντας  εδώ.

μαργαριτάρια της οργής

Η αλήθεια είναι πως την πρώτη φορά που είχα δει από κοντά το πολυδιαφημισμένο σήμα κατατεθέν του Μανάμα, της πρωτεύουσας του Μπαχρέην, ομολογώ πως απογοητεύθηκα. Ήταν σαν να είχαν συνομοτήσει όλες οι τουριστικές μπροσούρες να με πείσουν πόσο μεγαλόπρεπο θα φάνταζε το τεράστιο γύψινο μαργαριτάρι, το οποίο μάλιστα στηριζόταν στον αέρα από έξι κατάρτια παραδοσιακών ψαράδικων του Περσικού Κόλπου.
Όταν όμως το ταξί έκανε ολόκληρο το γύρο του roundabout, φεύγοντας από το αεροδρόμιο του Μπαχρέην προς το κέντρο της πόλης, σχεδόν ασυναίσθητα θυμάμαι πως είχα μονολογήσει "μα καλά, αυτό ήταν όλο κι όλο;".

Ναι. Αυτό ήταν όλο κι όλο. 

Πολύ πιο μικρό απ'όσο φανταζόμουν. 

Πολύ πιο κοντό απ'όσο μού φαινόταν στις τουριστικές καρτ ποστάλ.

Και τα έξι κατάρτια, που συμβόλιζαν κάθε μία από τις έξι χώρες-μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Αραβικού (ή Περσικού) Κόλπου, τα βρήκα αρκετά μπανάλ κατ'αρχάς ως σύλληψη, αλλά κυρίως ως εκτέλεση. 

Δώδεκα περίπου χρόνια πριν όμως, δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι αυτό το μετρίου μεγέθους γλυπτό θα γινόταν το σημείο αναφοράς αυτών των κρύων ημερών του Φεβρουαρίου που διανύουμε. Ότι το γρασιδένιο roundabout γύρω από το μπαχρεηνιώτικο μαργαριτάρι, ή -όπως το λένε οι ντόπιοι- το "Λούλου", θα άλλαζε χρήση τόσο βιαστικά.

η Πλατεία του Μαργαριταριού, 16.2.2011

Η χθεσινή τρίτη μέρα των ταραχών στο Μπαχρέην σημαδεύθηκε από ακόμα περισσότερη ένταση στους δρόμους του κέντρου του Μανάμα. Η Πλατεία του Μαργαριταριού συγκεντρώνει μόνιμους πια θαμώνες, με σκηνές και πλακάτ, καθιστώντας το την καρδιά της μπαχρεηνιώτικης αντιπολίτευσης. Μία αντιπολίτευση όμως που διαφέρει σε πάρα πολλά από αυτήν που είχε για σύμβολό της την Πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου.

πρωινό τσάι στο roundabout

το wifi 'Κέντρο Τύπου' των διαδηλωτών

Παρά το ότι οι πολίτες του Μπαχρέην έθαψαν χθες ακόμα έναν νεκρό από τις ταραχές της 14ης Φεβρουαρίου, η αντιπολίτευση δεν βρήκε ακόμα ένα κοινό σύνθημα που θα κατάφερνε να τη συσπειρώνει. 

Βλέποντας τις στιχομυθίες των σχολίων που ανταλλάσσονται στο μπλογκ του ντόπιου σταρ της μπλογκόσφαιρας Μαχμούντ Αλ-Γιούσεφ (από τις λίγες μη ελεγχόμενες αγγλόφωνες πηγές της ντόπιας μπλογκόσφαιρας), είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρει κανείς το κοινό στίγμα όσων εκδηλώνουν τη δυσαρέσκειά τους -με τελικό αποδέκτη την εξουσία.

16.2.2011, πριν την κηδεία  

Όλοι εναντίον όλων : 

Πρώτα πρώτα, οι Σιίτες κατά των Σουνιτών. Οι υπέρμαχοι της ελευθερίας του λόγου κατά της κυβέρνησης (αλλά όχι απαραίτητα και  κατά του Βασιλιά). Οι υπέρμαχοι της ελευθερίας του λόγου κατά του Βασιλιά (αλλά όχι και απαραίτητα κατά της κυβέρνησης!). Οι 'καθαρόαιμοι' ντόπιοι μπαχρεηνιώτες κατά των ευρωπαίων που τούς παίρνουν τις καλές δουλειές. Οι 'καθαρόαιμοι' ντόπιοι μπαχρεηνιώτες κατά των ινδών και πακιστανών μεταναστών που τούς παίρνουν τις (κακές) δουλειές. Αυτοί που θρηνούν και θεωρούν υπεύθυνο το κράτος συλλήβδην. Αυτοί που είναι κατά των μουλάδων, σουνιτών και σιιτών. Αυτοί που θέλουν να δημιουργηθεί ένα Μπαχρέην κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση της 'μητέρας πατρίδας' Περσίας. Αυτοί που θέλουν να συνεχίσει το Μπαχρέην να θεωρεί τον εαυτό του "Δύση" και τους μουλάδες γενικώς να παραμείνουν αποκλειστικά εντός των τεμένων τους. 

Και η λίστα όλο και μακραίνει όσο περνούν οι μέρες, με έναν Βασιλιά να φαίνεται όλο και περισσότερο αμήχανος.

Το σκηνικό στην Πλατεία του Μαργαριταριού αλλάζει μέρα με τη μέρα. Έτσι, ενώ προχθές οι συγκεντρωμένοι έδιωξαν κακήν κακώς σιίτη ιερωμένο που άρχισε να διαβάζει το δικό του μανιφέστο για τα 'αιτήματα της νεολαίας της χώρας', χθες γέμισε με χιλιάδες σιίτες διαδηλωτές κατά του σουνίτη Βασιλιά. Και η ρευστότητα στους κόλπους της αντιπολίτευσης δείχνει να συνεχίζεται.

  Μανάμα, 16.2.2011

Η δημόσια συγγνώμη του Βασιλιά για τους θανάτους τριών διαδηλωτών και οι αναγγελθείσες έρευνες για την απόδοση ευθυνών δεν φαίνεται να ικανοποιούν τα πλήθη. Ατυχέστατη και η ανακοίνωση της κυβέρνησης ότι, "μετά τα πρόσφατα επεισόδια" θα δοθεί έκτακτο επίδομα 1.000 δηναρίων (1.970€!) σε κάθε μπαχρεηνιώτικη οικογένεια -χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο!- για να λειανθούν οι διαφορές με το χρήμα πάλι να ρέει άφθονο. Δεν συγκίνησαν απολύτως κανέναν τα δημοσιεύματα που φέρουν την πολυεθνική που διοργανώνει κάθε χρόνο στο νησί την ιδιαίτερα προσοδοφόρα Φόρμουλα-1, να ψάχνει άλλη πίστα για φέτος -έναν μόλις μήνα πριν τη διοργάνωση των αγώνων. 

Και όλα αυτά, ενώ ο σιιτικός εθνοτισμός του 70% των πολιτών της χώρας ζει τις καλύτερες στιγμές του, ενώ την ίδια στιγμή οι ομοεθνείς και ομόθρησκοι ιρανοί να βγαίνουν και εκείνοι στους δρόμους της Τεχεράνης για παντελώς διαφορετικούς λόγους, διαμαρτυρόμενοι κατά του καθεστώτος Αχμαντινετζάντ.

Τεχεράνη, 15.2.2011

Ο 'ιρανικός κίνδυνος' ποτέ δεν ξεχάστηκε από το επίσημο αμυντικό δόγμα του Μπαχρέην. Από την άλλη, η ιρανική κοινή γνώμη ποτέ δεν κατανόησε γιατί θα έπρεπε το μικροσκοπικό αυτό Βασίλειο να μην αποτελεί μία ακόμα επαρχία του Ιράν, τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών του  Μπαχρέην ταυτίζεται εθνοτικά και θρησκευτικά με την γειτονική 'μητέρα Περσία'. Άλλωστε, δεν ήταν λίγες οι απόπειρες της Τεχεράνης να ελέγξει το Μπαχρέην, ήδη από την εποχή της βρετανικής επικυριαρχίας αλλά και αφού ανεξαρτητοποιήθηκε το 1971, με κυριότερη την απόπειρα πραξικοπήματος από σιίτες ιερομένους το 1981 -με σκοπό την 'επανένταξή' του στον εθνικό κορμό.  Θεωρείται μάλιστα βέβαιο ότι οι ιρανικές προσπάθειες θα συνεχίζονταν, εάν δεν μεσολαβούσε ο μακροχρόνιος πόλεμος με το (σουνιτικό) Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, η εισβολή των ΗΠΑ στην περιοχή και τέλος η διπλωματική απομόνωση της χώρας -αναγκάζοντάς την να φροντίζει τα κεκτημένα της, ξεχνώντας για την ώρα να παίξει ενεργά το σιιτικό της 'χαρτί' στην αντίπερα όχθη του Αραβικού Κόλπου, ο οποίος κατά βάσιν όμως είναι κατά πλειοψηφία... Περσικός.

η Σιιτική πλειοψηφία σε κίτρινο χρώμα

Δεν έχει καμία σημασία αυτή τη στιγμή να αναλυθεί γιατί υπάρχει τόσος ανταγωνισμός ανάμεσα στη σουνιτική και στη σιιτική έκφανση του Ισλάμ. Άλλωστε, οι αιτίες του κακού ανάγονται στο απώτερο παρελθόν, και είναι σαφές ότι κανείς θνητός δεν είναι σε θέση να γνωρίζει με σιγουριά πώς λατρεύεται ορθότερα ο ένας και μοναδικός Αλλάχ. 

Είναι όμως γεγονός ότι ο σιιτικός παράγοντας είναι ικανός να προκαλέσει ένα ακόμα νέο μοίρασμα των ισορροπιών όχι μόνο στον Περσικό Κόλπο αλλά και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Και αυτό το γνωρίζουν τόσο τα πλούσια αραβικά κρατίδια όσο και η Τεχεράνη. Το σιιτικό στοιχείο είναι εντονότατο όχι μόνο στον 'αδύναμο κρίκο'-Μπαχρέην, αλλά και στο Κουβέιτ, και στο εσωστρεφέστατο Κατάρ, όπως βέβαια και στη 'Μεγάλη Ασθενή' Σαουδική Αραβία. 

Ποιόν όμως θα συνέφερε ένα νέο μοίρασμα της γεωστρατηγικής τράπουλας σε μία τόσο ενεργειακά νευραλγική περιοχή, που είναι σε θέση να επηρεάσει την παγκόσμια οικονομία; 

Μήπως το σιιτικό θεοκρατικό Ιράν ;

Το φαινόμενο-ντόμινο συνεχίζει να ταλανίζει τη Μέση Ανατολή, ανεξαρτήτως θρησκευτικών ρευμάτων. Αυτό γίνεται φανερό ακόμα και στην μη-αραβική Περσία, όπου από χθες άρχισε ένας νέος κύκλος έντασης κυβέρνησης και αντιπολίτευσης -που στην ουσία αποτελεί συνέχεια των διαδηλώσεων των προηγούμενων μηνών.

Από την άλλη όμως, ο σιιτικός αλυτρωτισμός ανέκαθεν συγκινούσε και συσπείρωνε την ιρανική κοινή γνώμη. Το αποδεικνύει η αμέριστη συμπαράσταση της Τεχεράνης προς τους σιίτες της Χεζμπολλάχ στον Λίβανο. Το απέδειξε το μόνιμο ιρανικό ενδιαφέρον προς τους σιίτες του νοτίου Ιράκ. 

Και ποτέ η Τεχεράνη δεν έκρυψε το έντονο ενδιαφέρον της για την πολιτικά αδικημένη σιιτική πλειοψηφία 'της' που θεωρείται εγκλωβισμένη από το πολιτικό σύστημα που εμπνεύστηκαν οι 'λίγοι σουνίτες' του Μπαχρέην. 

Παράλληλα, η πρόσφατη ένταση γύρω από το μνημείο του Μαργαριταριού δίνει ακόμα περισσότερα επιχειρήματα στη ρητορεία του ιρανικού αλυτρωτισμού. 

Ένα από αυτά: Οι τρεις σιίτες νεκροί-θύματα του σουνιτικού μοναρχικού καθεστώτος, που τελεί υπό μόνιμη στρατιωτική προστασία των ΗΠΑ.

Μπαχρέην, 16.2.2011

Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν, είναι εάν και κατά πόσον το καθεστώς Αχμαντινετζάντ θα αποφασίσει να ξαναμοιράσει την ενεργειακή τράπουλα στον Περσικό Κόλπο, πράγμα που μέχρι τώρα δεν έχει τολμήσει. 

Σε περίπτωση όμως που το ισλαμικό καθεστώς της Τεχεράνης νιώσει ότι ο έλεγχος στο εσωτερικό της χώρας κινδυνεύσει σοβαρά από το νέα κύμα αναταραχών, θα χρησιμοποιήσει άραγε τα πλείστα ιστορικά επιχειρήματα του σιιτικού αλυτρωτισμού για να συσπειρώσει και πάλι την ιρανική κοινή γνώμη ; 

Άραγε αυτό το -κατά πολλούς- αυθόρμητο φαινόμενο-ντόμινο, 

μέχρι ποιό σημείο είναι σκόπιμο να φτάσει ;

*Από χθες οι χρήστες του ίντερνετ στο Μπαχρέην μπορούν να διαβάσουν το ιστολόγιο "Mahmood's Den"  του Mahmood Al-Yussef  μόνο με ειδικό πρόγραμμα πλοήγησης, καθότι η κυβέρνηση έχει αποκλείσει από χθες την πρόσβαση σε αυτό μέσω των επισήμων διαδικτυακών παρόχων της χώρας. Εμείς όμως, μπορούμε να κλικάρουμε το Κρησφύγετο του Μαχμούντ χωρίς κανένα πρόβλημα.   

Το Κρησφύγετο του Μαχμούντ βρίσκεται στη διεύθυνση : http://mahmood.tv/

**οι φωτογραφίες της ανάρτησης μεταφορτώθηκαν στο Facebook 

την 16.2.2011 από χρήστες που βρίσκονται στο Μπαχρέην 

.

"Νεβρόζ" ΔΕΝ πάει να πει "Έχω τα νεύρα μου"

Ευκαιρία για γιορτή!
Πάνω που τελειώνουν οι απεργίες και η 25η Μαρτίου δε μας βολεύει και πολύ (αφού πέφτει Τρίτη), δε σημαίνει ότι δεν έχουμε λόγους να το γλεντάμε.

Αυτές τις μέρες οι Πέρσες γιορτάζουν το Νεβρόζ, την Πρωτοχρονιά τους δηλαδή. Γεγονός όχι και τόσο γνωστό τοις πάσι όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς στο βίντεο :

...και όμως , να και μια φορά που ο Αχμαντινετζάντ τα είπε μια χαρά!
Οι διαφορές των ημερολογίων είναι πολύ σημαντικό πράγμα.
Έτσι, όπως μας λέει και ο Αλιρεζά Σεφατί στο προσωπικό του blog, η Τεχεράνη άδειασε για να πάει για σκι στα κοντινά χιονοδρομικά κέντρα.
Σκι στο Ιράν;;; Ε, ναι. Ιδού !



Το νεότευκτο blog του Αλιρεζά, νεαρού Πέρση γεννημένου και μεγαλομένου στις ΗΠΑ, παρουσιάζει την άποψη του μη-θρησκόληπτου ομογενούς για τα τεκταινόμενα στη χώρα του, ασκώντας κριτική στο τωρινό καθεστώς. Από την άλλη οι ομορφιές του Ιράν και του λαού του παρουσιάζονται από τα βίντεο των ελεγχόμενων ισλαμικών ΜΜΕ.
Αντιφατικό
Ε, και τι μας νοιάζει;

Ένας ενδιαφέρων και ισορροπημένος συνδυασμός, αρκεί να διατηρηθεί έτσι και στις επόμενες αναρτήσεις.

Καλή χρονιά, λοιπόν,
και αν τύχει ποτέ να σας καλέσουν
στο γιορτινό τραπέζι 'Χαφτ Σιν'
μην αρνηθείτε..
Χαλάλι τα κιλά..

το 'Χαφτ Σιν' της μαμάς του Πέρση blogger!

Τίτλος του blog : Alireza Sefati Blog
Χώρα : Ιράν/ΗΠΑ
Γλώσσα : Αγγλικά