πανευρωπαϊκή καριέρα, made in Rhodes!

Προφανώς δεν το γνωρίζετε : 

Το 2012 είναι το "Ευρωπαϊκό Έτος Διαλόγου μεταξύ των Γενεών" και με αυτήν την ευκαιρία το "Ευρωπαϊκό Δίκτυο Εκπαίδευσης και Εξειδίκευσης" γνωστό και ως EU-NET, είχε διοργανώσει έναν πανευρωπαϊκό διαγωνισμό φωτογραφίας με αυτό ακριβώς το θέμα. Έτσι, διάφοροι κοινωνικοί φορείς και σωματεία των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κλήθηκαν να επιλέξουν και να στείλουν από μία φωτογραφία επαγγελματία ή ερασιτέχνη φωτογράφου, για να επιλεγεί η φωτογραφία εκείνη που θα πλαισιώσει και θα χρωματίσει με τον πιο εύστοχο τρόπο το φετινό Ευρωπαϊκό Έτος Διαλόγου μεταξύ των Γενεών. Και παρ'όλο που όλο αυτό ακούγεται σαν κάτι το εξαιρετικά απλό, στην πράξη κάθε άλλο παρά εύκολο ήταν.. Επί μήνες οι υπεύθυνοι του Σπιτιού της Ευρώπης στη Ρόδο έσπαγαν το κεφάλι τους να βρουν ποιά φωτογραφία να στείλουν -και κατ'αρχάς, από πού θα τη βρουν..!

Ήταν μέσα Ιουλίου του 2011, και όπως κάθε χρόνο ο Σύλλογος "Ωρίωνας" πραγματοποιεί στο Παραδείσι (σ'ένα από τα πιο αγαπημένα μου ροδίτικα χωριά, άλλωστε σάς το'χω ξαναπεί αυτό) την ετήσια έκθεση φωτογραφίας και ζωγραφικής. Αν και η έκθεση ήταν φέτος ελαφρώς αδικημένη, από άποψης χώρου και δημοσιότητας σε σχέση με τις προηγούμενες, μπορώ να πω ότι με εξέπληξε ακόμα μια φορά ευχάριστα. Το κυριότερο όμως : ανάμεσα στις φωτογραφίες της, μία από αυτές μού χτύπησε δυνατά το "καμπανάκι". Αυτουργός ήταν ο ερασιτεχνικός φακός της Κατερίνας Χατζηχριστοδούλου. 

Με το που είδα τη φωτογραφία, χωρίς δεύτερη σκέψη και 'επί τόπου' έριξα τα σχετικά τηλέφωνα. Δείτε την όμως κι εσείς, πριν σας πω τη συνέχεια:

Η Κατερίνα Χατζηχριστοδούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρόδο. Αποφοίτησε από το ΤΕΙ Φυσιοθεραπείας στη Λαμία και οι μεταπτυχιακές της σπουδές είχαν αντικείμενο μεθόδους αντιμετώπισης του πόνου στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Από το 2007 εργάζεται ως φυσιοθεραπεύτρια στο Κέντρο Αποθεραπείας, Φυσικής και Κοινωνικής Αποκατάστασης Ρόδου (ευρύτερα γνωστού ως ΚΑΦΚΑ) και η ερασιτεχνική της ενασχόληση με τη φωτογραφία συστηματοποιήθηκε μόλις πριν ένα χρόνο, μέσα από τα μαθήματα φωτογραφίας του "Ωρίωνα". 

Η χαμογελαστή ηλικιωμένη κυρία είναι μία από τους ασθενείς του Κέντρου και η κοπέλα που μάς χαμογελάει στο φακό είναι μία από τις συναδέλφους της Κατερίνας. Μία λήψη τυχαία και καθόλου σκηνοθετημένη, όπως έμαθα εκ των υστέρων. Μια ματιά 'της στιγμής', χωρίς πολλή σκέψη αλλά με γερή δόση αυθορμητισμού. 

Οι κακές γλώσσες μάλιστα λένε πως η Κατερίνα, μανιώδης ερασιτέχνης φωτογράφος, κυκλοφορεί νυχθημερόν με τη μηχανή της παραμάσχαλα και με το που έπιασε το ενσταντανέ είπε στα ξαφνικά ένα "Ώπα! Ακίνητες!" -και όλα τα υπόλοιπα, είναι γνωστά..

από την απονομή του Πρώτου Βραβείου που έγινε στην πόλη Μετς της Γαλλίας

τον Οκτώβριο του 2011

Κι έτσι, κυριολεκτικά από το πουθενά και κατά τύχη, αυτή η φωτογραφία κατάφερε και... τσέπωσε χωρίς πολύ κόπο το Πρώτο Πανευρωπαϊκό Βραβείο του Διαγωνισμού παρακαλώ. Η επιλογή έγινε στο Μετς της Γαλλίας, τον Οκτώβριο που μας πέρασε.

Και ορίστε , νά'την!  

Η φωτογραφία της ροδίτισας Κατερίνας Χατζηχριστοδούλου φιγουράρει πρώτη πρώτη στην αφίσα που μέσα στο 2012 θα κυκλοφορεί συχνά-πυκνά ανά την Ευρώπη, και μαζί μ'αυτήν και όλες οι υπόλοιπες φωτογραφίες που διαγωνίσθηκαν, σε μία κινητή ομαδική έκθεση, που θα ταξιδέψει όλη τη Γηραιά Ήπειρο -ούτε λίγο, ούτε πολύ!-

Ε, δεν έχω δίκιο κι εγώ 

να νιώθω πραγματικά πολύ τυχερός,

που όσο νἀ'ναι, 

έβαλα το χεράκι μου λιγουλάκι..; 

Ε;

"Λεφτά Υπάρχουν!" ..

Περιέργως η είδηση της μέρας, ανήμερα των φετινών Χριστουγέννων της Κρίσης της Ευρωζώνης δεν μάς έρχεται ούτε από το χωριό του Άη Βασίλη (που κι αυτό βρίσκεται εντός Ευρωζώνης, μην ξεχνιόμαστε!), ούτε καν από την ίδια την Βηθλεέμ όπου συνέβη το ευτυχές γεγονός πριν από 2011 χρόνια.. 

Ευτυχώς, ο Θεός του Ίντερνετ φροντίζει να μην μένει ουδέν κρυπτόν- ακόμα και αν πρόκειται για ένα σεμνό άρθρο της Matangi Tonga, της αγγλόφωνης δηλαδή εφημερίδας του μακρυνού ξεχασμένου Βασιλείου των Νησιών Τόνγκα, στον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό.

Λεφτά Υπάρχουν! (...στα Τόνγκα)

Με χαρά και αγαλίαση λοιπόν, οι συντάκτες της Matangi Tonga ανακοινώνουν στο αναγνωστικό κοινό της χώρας ότι η κραταιά Ευρωπαϊκή Ένωση θα δώσει τελικά το ποσό των 12 εκατομμυρίων ευρώ στις μακρινές εκείνες χώρες του Ειρηνικού Ωκεανού, προκειμένου να αναπτυχθεί ο Τουρισμός τους και να βελτιωθούν οι κτηριακές εγκαταστάσεις όπου στεγάζονται οι τελωνειακές τους αρχές. Το ποσό αυτό αποτελεί μόνο ένα μέρος του 10ου κατά σειρά ευρωπαϊκού μερικότερου χρηματοδοτικού πακέτου ανάπτυξης του Νοτίου Ειρηνικού, στο οποίο περιλαμβάνεται το πρόγραμμα 'SPEITT' (Strengthening Pacific Economic Integration Through Trade)..

(το άρθρο της εφημερίδας Matangi Tonga βρίσκεται αυτούσιο εδώ!)

Η χαρμόσυνη αυτή συμφωνία εκατομμυρίων ευρώ υπεγράφη μεσούσης της κρίσης της Ευρωζώνης και δη μόλις πριν από 5 μέρες, στις 20 Δεκεμβρίου 2011. 

Και όπως ήταν αναμενόμενο και λογικό, γέμισε τους εκεί ιθαγενείς με ανείπωτη χαρά, που ταιριάζει και στο πνεύμα των Αγίων τούτων Ημερών!

χαρούμενοι Τονγκανοί το γλεντάνε άγρια χορεύοντας ένα παραδοσιακό "Λάκα-Λάκα"

και με το δίκιο τους!

Ύστερα από αυτά τα υπέροχα νεά, το μόνο που μού έρχεται στο μυαλό αυτήν την όμορφη ώρα, είναι να απευθυνθώ σε όλους εμάς τους γαλαντώμους Ευρωπαίους πολίτες και να μάς ευχηθώ μέσα απ'όλη μου την καρδιά : Καλά Χριστούγεννα!

το 'φθηνό' ευρώ του Μαυροβουνίου

Η ευτυχής κατάληξη των ενταξιακών συνομιλιών μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Κροατίας είναι σίγουρο πως δεν αποτελεί είδηση.

Ύστερα από δέκα και πλέον χρόνια διαρκούς παζαρέματος με το Ζάγκρεμπ και αφού τελικά λύθηκαν οι εδαφικές διαφορές με την Ιταλία και τη Σλοβενία (προς όφελος των δεύτερων), η Κροατία φαίνεται πως επιτέλους θα απολαύσει τις πολλές παλιές ευρωπαϊκές υποσχέσεις των παραδοσιακών της συμμάχων: της Γερμανίας και της Αυστρίας.

Ωστόσο, ένα άλλο κράτος που προήλθε από την πρώην Γιουγκοσλαβία
ακολούθησε την ανάποδη οδό. 

Με τη λήξη του εμφυλίου της Γιουγκοσλαβίας, το μικροσκοπικό Μαυροβούνιο προσπάθησε να περισώσει τον εαυτό του από τις επιπτώσεις της ήττας του Μιλόσεβιτς, προσφέροντας 'γην και ύδωρ' όχι μόνο στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ, αλλά κυρίως στη Γερμανία. 

Το Γερμανικό Μάρκο υιοθετήθηκε ως το μόνο επίσημο νόμισμα στη χώρα, στέλνοντας σαφέστατο μήνυμα στο οικονομικά εξαθλιωμένο Βελιγράδι ότι η κρατική τους συγχώνευση και πολιτική τους συμπόρευση  θα έφταναν πολύ σύντομα σε ένα τέλος. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το Γερμανικό Μάρκο κατέστη το επίσημο νόμισμα και της αυτόνομης περιοχής του Κοσόβου -παρά το ότι επισήμως ακόμα ανήκε διοικητικά στην Νέα Γιουγκοσλαβία.

Την 1η Ιανουαρίου του 2002 τα εθνικά ευρωπαϊκά νομίσματα καταργούνται και αντικαθίστανται από το ευρώ. Το γερμανικό μάρκο πέρασε στην Ιστορία και το Μαυροβούνιο έπρεπε να επιλέξει είτε να κυκλοφορήσει κάποιο δικό του εθνικό νόμισμα είτε να ακολουθήσει την νέα νομισματική ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Επέλεξε τη δεύτερη λύση, χωρίς να πάρει επίσημη άδεια από κανέναν.

Το Μαυροβούνιο είναι η πρώτη χώρα που υιοθέτησε το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, χωρίς να ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να ανήκει στην Ευρωζώνη και βέβαια χωρίς να ελέγχεται η δημοσιονομική του πολιτική από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Αθόρυβα, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις και διαβουλεύσεις, δημιουργήθηκε ένας ..ανεπίσημος χρήστης του ευρώ μέσα στην καρδιά των δυτικών Βαλκανίων. Επρόκειτο άραγε για 'νομισματική πειρατεία';  Όχι ακριβώς.

Το ευρώ στο Μαυροβούνιο είναι ..φθηνό. 

Τον Ιανουάριο του 2005, τρία μόλις χρόνια μετά την αυθαίρετη υιοθέτηση του ευρώ στη χώρα, για να αλλάξεις ένα 20ευρω έπρεπε να περιμένεις στην ουρά κάποιας από τις τοπικές Τράπεζες για να σου το χαλάσουν σε 4 ταπεινά χαρτονομίσματα των 5€. Το ακριβότερο πιάτο σε ένα καλό εστιατόριο δεν μπορούσε να στοιχίζει περισσότερο από 2,50€. Η 'χρυσή κασετίνα Καρέλια΄ (!) κόστιζε κάτι λιγότερο από 1,50€ ενώ στην Ελλάδα τα ίδια τσιγάρα ακριβώς φλέρταραν τότε τη διπλάσια τιμή. Τα χρήματα που κυκλοφορούσαν στις καθημερινές συναλλαγές γίνονταν αποκλειστικά με λεπτά του ευρώ, και ο μέσος μηνιαίος μισθός κυμαινόταν ανάμεσα στα160€ με 200€..

Περιέργως όμως, έβρισκες τα πάντα, παντού- και φθηνά. 

Το φθηνό ευρώ του Μαυροβουνίου μπορεί να μην είχε το 'πρεστίζ' του αυθεντικού, τη δουλειά του όμως την έκανε μια χαρά. Τα παραθαλάσσια θέρετρα της χώρας είχαν προσελκύσει ήδη από το 2005 σημαντικούς ιταλούς, γερμανούς και αυστριακούς επενδυτές. Μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, καζίνο και μαρίνες κτίσθηκαν χάρη στο ντόπιο φθηνό εργατικό δυναμικό, που όμως μπορούσε να επιβιώσει με ένα νόμισμα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κόστου ζωής της χώρας. Μια ζωή που βέβαια δεν μπορούσε να αγνοήσει τα βαλκανικά έθιμα : δωροδοκία των κρατικών υπαλλήλων κάθε βαθμίδας, απουσία οργανωμένης κρατικής δομής, με δημοφιλέστατο το αθάνατο σπορ της φοροδιαφυγής. 

Αυτή η περίεργη 'νομισματική πειρατεία' ουσιαστικά ωφέλησε το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, με αποτέλεσμα πολύ γρήγορα η όμορφη αυτή χώρα να μεταβληθεί σε ένα de facto 'οικονομικό προτεκτοράτο' που βρισκόταν κυριολεκτικά 'κάτω από τη μύτη' της τακτοποιημένης θεσμικά Ευρωζώνης. Από τη στιγμή όμως που εξυπηρετούσε και εξυπηρετεί τα γερμανικά, αυστριακά και ιταλικά συμφέροντα, το Μαυροβούνιο σήμερα -επισήμως τουλάχιστον-,  δεν δείχνει να αντιμετωπίζει κάποιο φοβερό δημοσιονομικό πρόβλημα, αφού στην ουσία δεν ελέγχεται από κανέναν. 

Απλώς ..πωλείται (ξεπουλιέται) και ..επιβιώνει πέρα από κάθε είδους ανούσιες 'δομές', 'συμβούλια', 'Eurogroup' και ούτω καθ'εξής.

από την ενθουσιώδη διαφημιστική εκστρατεία με το σύνθημα "Ευρώ : Το δικό μας νόμισμα" 

στο αισιόδοξο μεταπολεμικό Μαυροβούνιο του 2002

Αυτή η καθαρά βαλκανική νομισματική ευρω-κωμωδία συνεχίζει να εκτυλίσσεται από την υποβολή αίτησης προσχώρησης του Μαυροβουνίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι και σήμερα. Μία διαδικασία που ούτως ή άλλως προχωρά με ρυθμούς χελώνας, παρέα με τις αντίστοιχα συνεχιζόμενες διαβουλεύσεις ανάμεσα στην ΕΕ, τη Σερβία και την ΠΓΔΜ.

Όπως θα ήταν φυσικό, το Μαυροβούνιο έχοντας ήδη την εμπειρία του ευρώ από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του,θα έπρεπε να βρίσκεται πολλά βήματα μπροστά από τους λιγότερο 'αξιοποιημένους' γείτονές του. Αντιθέτως, η πορεία του Μαυροβουνίου προς την Ευρώπη δείχνει να είναι το ίδιο τραχειά με τις απότομες κορφές των βουνών του..

Οι κατά καιρούς λεπτομερέστατες εκθέσεις της ΕΕ σχετικά με την αίτηση του Μαυροβουνίου να καταστεί πλήρες μέλος της θίγουν τα γνωστά κεφάλαια-προϋποθέσεις εισδοχής του, εκτιμώντας ότι η μικρή αυτή χώρα θα πρέπει να γίνει ακόμα περισσότερο εξωστρεφής στα ευρωπαϊκά οικονομικά συμφέροντα. Και ενώ οι αξιολογήσεις των Βρυξελλών είναι θετικότατες σε σχέση με ζητήματα που άπτονται των δομών του πολιτεύματος, της οικονομίας, της επιχειρηματικότητας και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ξαφνικά ανέκυψε ένα ..απρόσμενο εμπόδιο : 

Η ύπαρξη του 'πειρατικού ευρώ' στο Μαυροβούνιο!

Στις 15 Οκτωβρίου 2007 η Ευρωπαϊκή Ένωση, αξιολογώντας την αίτηση προσχώρησης του Μαυροβουνίου, τόνισε στις αρχές της βαλκανικής χώρας ότι "μόνο οι 27 χώρες-μέλη της Ευρωζώνης έχουν δικαίωμα να χρησιμοποιούν το ευρώ ως το εθνικό τους νόμισμα" και ότι "μόνο μία χώρα-μέλος της ΕΕ έχει το δικαίωμα να γίνει μέλος της Ευρωζώνης, και μάλιστα εφόσον τηρήσει συγκεκριμένα κριτήρια που έχουν τεθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση". 

"Montenegro: the best well-kept secret.."

"Μαυροβούνιο: το καλά φυλαγμένο μυστικό.."

Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο λοιπόν, ενώ η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση (βλ. Γερμανία, Αυστρία και Ιταλία) ουσιαστικά επέτρεψε και ουσιαστικά ωφελήθηκε από αυτήν την πρωτοφανή νομισματική 'πειρατεία', η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση χρησιμοποιεί τα τετελεσμένα που η ίδια δημιούργησε για να πετύχει με ακόμα περισσότερο ευνοϊκούς γι'αυτήν όρους την εισδοχή μιας βαλκανικής χώρας που εξαρτάται εξ ολοκλήρου από την (αποκλειστικά γερμανική πλέον) ισχυρή οικονομική διείσδυση...

Και βέβαια, η εισδοχή στην ΕΕ αυτού του μικροσκοπικού κράτους-προτεκτοράτο θα επιτευχθεί όταν ξεπουληθεί στη σημερινή Ευρώπη 100% - και μάλιστα με τόκο. 

Διαφορετικά, αργά ή γρήγορα, 

είτε θα καταστραφεί 

είτε θα.. αυτοκαταστραφεί.

Υπάρχει άραγε 'φθηνό ευρώ';

Μα και βέβαια υπάρχει...!

 Στα Βαλκάνια όμως, πληρώνεται πολύ ακριβά...

(οράτε Ελλάδα..)

 

no euro - no party..

Νομίζω πως ύστερα από τις συνεχείς απ'ευθείας τηλεοπτικές μεταδόσεις των πολιτικών εξελίξεων των τελευταίων ημερών, κάθε σχόλιο περιττεύει. Τι να πούμε για τους θεσμούς της χώρας, για τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τους θεσμούς του Συντάγματος...  

Απ'όπου και να το πιάσει κανείς -πάει, κάηκε.

Δεν θέλω να σας κάνω τον έξυπνο, 

αλλά από την αρχή αυτό το ευρώ ποτέ μου δεν το χώνεψα. 

Η πρώτη μου επαφή με το ευρώ έγινε στη Λισαβώνα, όταν βρέθηκα εκεί την Πρωτοχρονιά του 2002. Και νομίζω πως η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται : Είχα αγανακτήσει περιμένοντας ώρες επί ωρών στις τράπεζες και στα ΑΤΜ της πορτογαλικής πρωτεύουσας. Μαζί με μένα, αγανακτούσαν και οι ντόπιοι, με πρώτους και καλύτερους τους έρμους τους πορτογάλους τραπεζοϋπαλλήλους, οι οποίοι αντί να βρίσκονται με τις οικογένειές τους χρονιάρα μέρα, έπρεπε να μοιράζουν αυτά τα κρύα ψευτοχαρτονομίσματα που μύριζαν Monopoly.

τηλεοπτικό ρεπορτάζ για την πρώτη μέρα του ευρώ (1-1-2002)

Το βλέπαμε όλοι σαν αστείο, σαν παιχνίδι. 

Και τι αθώοι που ήταν τότε οι άνθρωποι ε; 

Θυμάστε χαρές; 

Θυμάστε υφάκι όταν δεν χρειαζόταν πια να εξηγούμε στα ανταλλακτήρια εντός και εκτός Ευρώπης τι είναι η 'δραχμή', που δεν την άλλαζαν έτσι κι αλλιώς; Και τι μεγαλεία, τι χλιδή αυτή η Ελλάδα, που ήταν τέλος πάντων μια πλούσια, ευρωπαϊκή, προηγμένη χώρα. Απ' όπου περνούσε άφηνε τους πάντες άφωνους και μαγεμένους με τις καταπληκτικές της στατιστικές και τα μακροοικονομικά της δεδομένα. Κι όταν λέμε 'όλους', σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν ακόμα και εμείς, οι Έλληνες πολίτες. 

Βάζω στοίχημα ότι ποτέ δεν καταλάβαμε πώς συνετελέσθη εκείνο το μικρό ελληνικό οικονομικό θαύμα : μια χώρα που κατέληξε να μην παράγει τίποτα απολύτως, ως δια μαγείας να συγκαταλέγεται στις πιο εύρωστες οικονομίες της Γηραιάς Ηπείρου. Και να μάς συγχαίρουν όλοι κι από πάνω! Καταπληκτικό δεν ήταν; Δεν ήταν ένα θαύμα; Θυμάστε;

Ωδή στη Χαρά

Σε λίγες εβδομάδες συμπληρώνονται 10 χρόνια από εκείνη την μοιραία Πρωτοχρονιά του 2002. Κι όποιος θα ήθελε να γιορτάσει τη δεκάχρονη επέτειο της επιβολής του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, να σηκώσει το χέρι του! 

Για να δω.. 

Χέρια δεν βλέπω! 

Το σκέφτεστε ε; 

Δεν ξέρω για σάς, εγώ πάντως λέω να μην πάω στο πάρτυ. Κανένα κέφι δεν έχω να γεμίσω το σπίτι με μπλε και κίτρινα μπαλόνια προς τιμήν του Γιούρο. Αυτό είναι σαφές. Και σαφές είναι επίσης ότι δε με παίρνει να νοσταλγώ ούτε την πάλαι ποτε δραχμή...!

Οπότε, και επ'ευκαιρία των 10χρονων αυτού του γουρλίδικου νομίσματος, το μόνο που μού απομένει να κάνω είναι απλώς να ...μην ξεχάσω ανοιχτά τα φώτα που δεν θα μού είναι απολύτως απαραίτητα.  
Και να εύχομαι αυτό το κακό όνειρο να λήξει γρήγορα. 

Όσο πιο γρήγορα γίνεται..

ποιές ἐκλογές;

Ἄν θά ὑπῆρχε μιά δουλειά πού δέν θά μποροῦσα νά κάνω αὐτές τίς μέρες εἶναι νά κάτσω καί νά ἀναλύσω τά ἀποτελέσματα τῶν χθεσινῶν ἐκλογῶν. Καί ὁ λόγος εἶναι ἁπλός :
Αὐτό πού συνέβη χθές δέν ἦταν ἐκλογές.
Νά πῶ καί τό χειρότερο; Δέν ἦταν κἄν δημοσκόπηση!
Χθές ἦταν μιά ἡλιόλουστη Κυριακή πού γέμισε τίς παραλίες, τίς καφετέριες καί τά beach bar καί τίποτε μά τίποτε παραπάνω.



Ἄντε τώρα νά κάτσεις καί νά ἀναλύσεις πῶς καί γιατί οἱ μισοί Ἕλληνες ψηφοφόροι δέν πέρασαν οὔτε ἀπ'ἔξω ἀπό τά ἐκλογικά τμήματα.
Ἄντε τώρα νά κάτσεις καί νά ὑποθέσεις τίς προθέσεις τοῦ 50% πού ἔκανε ..κοπάνα.
Ἅντε τώρα νά πεῖς ποιός "νίκησε" καί ποιός "ἔχασε", "γιατί" καί "πῶς".
Μά μπορεῖ νά βγεῖ σοβαρό συμπέρασμα γιά ἕνα ἐκλογικό ἀποτέλεσμα, ἤ ἔστω νά ἀναλυθοῦν τά στοιχεία μιᾶς δημοσκόπησης, ὅταν οἱ ψήφοι ἤ τό "δεῖγμα" ἔγιναν καπνός;



Οἱ ψηφοφόροι δέν μίλησαν, τά είσιτήρια τῆς παράστασης ἔμειναν ἀπούλητα, ἡ σκηνή παρ'ὅλ'αὐτά φωτίστηκε, τό ἔργο παίχτηκε ἀλλά.. τά χειροκροτήματα ἦταν ἠχογραφημένα.
Κάπως ἔτσι θά μείνουν στή μνήμη πολλῶν αὐτές οἱ ἐκλογές, ἐνώ ὁ πανάκριβος γραφειοκρατικός κυκαιώνας τῶν Βρυξελλῶν θά συνεχίζει νά λειτουργεῖ, ὅπως πρίν ἀπ'αὐτές.



Τά φιλμάκια πού παρεμβάλλονται σ'αὐτές τίς γραμμές εἶναι τά πολιτικά σποτάκια κάποιου λιβανέζικου κόμματος, γιά τίς κοινοβουλευτικές ἐκλογές πού ἔγιναν έκεί, χθές κι αὐτές, 7 Ἰουνίου 2009, ἀνήμερα μέ τίς δικές μας...

Μιλοῦν ἀπό μόνα τους
- καί νομίζω πώς δυστυχῶς ἀφοροῦν καί ἐμᾶς..

γιές μέν! ὀ-κέι!

Δέ θά ζαλίσω κανέναν (οὔτε κἄν τόν ῎ιδιο μου τόν ἑαυτό) σχετικά μέ τό ἄν τελικά θά πᾶμε νά ψηφίσουμε σήμερα ἤ ὄχι.
Ἄλλωστε, ὅλα τά κανάλια καί ὅλα τά ραδιόφωνα θά μᾶς βομβαρδίσουν κανονικά μέ ὅ,τι ἐπιχείρημα μπορεῖ κανείς νά φανταστεῖ νά πᾶμε, νά τρέξουμε, νά τσακιστοῦμε καί νά τή ρίξουμε αὐτή τή ρημάδα τήν ψῆφο.

Καλά ντέ, θά πᾶμε.
Ἐντάξει.

Κι ἄς μήν ἔχει ἁρμοδιότητες τό ἀνώτατο αἰρετό κοινοβουλευτικό ὄργανο τῆς Εὐρώπης.
Θά πᾶμε γιατί γουστάρουμε τήν ὅλη διαδικασία.
Χαρτάκια, φακελάκια, κουρτινούλες, ὅλο τό σέτ.

Τό τραγουδάκι ἀφιερωμένο ἐ-ξαι-ρε-τι-κά!
Τόσο στούς ἀπέχοντες λουόμενους
ὅσο καί στούς (τελευταίους καί καταϊδρωμένους λόγω ζέστης) ψηφοφόρους..



Ι'm a Poor Lonesome Cowboy

Εῑμαι ἕνας φτωχός καί μόνος κάου-μπόυ

Εὐρωεκλογ(ι)ές μέ μιᾶ(ν) μαΘΚιᾶ(ν)..

Σέ ἀντίθεση μέ τά καθ'ἡμᾶς, ἡ Κύπρος φαίνεται νά σέβεται περισσότερο τήν ἀργία τῆς Κυριακῆς καί ἀντί νά στοιβάζονται οἱ ψηφοφόροι στίς οὐρές τῶν ἐκλογικῶν τμημάτων κυριακάτικο, στή Μεγαλόνησο ψηφίζουν γιά τίς Εὐρωεκλογές σήμερα, Σάββατο, μετά ἤ πρίν κάνουν τά ψώνια τους.
Δέν τό βρίσκω καθόλου παράλογο καί εἰλικρινά δέν μπορῶ νά καταλάβω γιατί θά πρέπει καλά καί σώνει οἱ ἐκλογές στήν Ἑλλάδα νά γίνονται Κυριακές..
Εἴμαστε πού εἴμαστε ὅλο καί πιό ἀπρόθυμοι νά μπαινοβγαίνουμε στά μπλέ παραβάν, νά χάνουμε καί τίς Κυριακές μας ;..

τό τηλεοπτικό σποτάκι (μέ κυπριακό σπηκάζ παρακαλῶ)
τῆς μάλλον ἀποτυχημένης εὐρωπαϊκῆς καμπάνιας
που σκοπεύει στήν προσέλκυση τοῦ ἐνδιαφέροντος
τῶν κυπρίων ψηφοφόρων

Σκέφτηκα λοιπόν σήμερα, Σάββατο 6/6/2009, τήν ὥρα πού τό 3,43% τῶν ἀναγνωστῶν αὐτοῦ τοῦ blogεως θά εἶναι ἀπασχολημένο νά ἐπιλέξει μεταξύ ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ καί...μπάνιου, τό ὑπόλοιπο 83,33% τῶν καρατσεκαρισμένα Ἑλλαδιτῶν κλικαδώρων -και ἐμοῦ συμπεριλαμβανομένου- νά κάτσουμε καί νά ξεχάσουμε λίγο τή δική μας φετινή ἐκλογική μιζέρια καί νά ξεχαστοῦμε μέ αὐτά τά κάπως ..μακρόσυρτα καί ἐξωτικά κυπριακά κομματικά ἀρκτικόλεξα.

Ὄχι, αὐτό δέν πρόκειται νά τό κάνω ἐγώ.
Ἀγκάρεψα εἰδικά γι'αὐτόν τόν σκοπό τόν πολύ καλό φίλο καί συνάδελφο μπλόγκερ Μαρῖνο Κλεάνθους, ὁ ὁποῖος κάθησε κι ἔγραψε κοτζάμ ἑνότητα ἀναρτήσεων γιά ὅοοολα τά κόμματα πού παίρνουν μέρος στίς Κυπριακές Εὐρωεκλογές ἀλλά καί γιά τούς ἀνεξάρτητους ὑποψηφίους πού κατά τό παρελθόν σάν νά μήν τούς χαμογέλασε πολύ ἡ κάλπη.


Τό καλό μέ τίς ἀναρτήσεις τοῦ Μαρίνου εἶναι ὅτι φροντίζει -ὑποψιάζομαι, μέ νύχια καί με δόντια- νά μήν ἀποκαλύπτει ποιό κόμμα ὑποστηρίζει (κάτι τό ὁποῖο προσωπικά ἐγώ θεωρῶ κάτι περισσότερο ἀπό ἄθλο!) .
Ἔτσι, ὅσον καιρό παρακολουθῶ τό ἱστολόγιό του -πλάκα πλάκα τό διαβάζω ἀπό τήν πρώτη του ἀνάρτηση καί...πλάκα πλάκα, θά τολμήσω νά πῶ πώς τό ἀλλοῦκιἀλλοῦ καί τό ἱστολόγιο τοῦ Μαρίνου εἶναι κατά κάποιον τρόπο...δύο μπλογκίστικα ἀδελφάκια, καί μάλιστα σχεδόν δίδυμα!- βλέπω πώς ἔχει καταφέρει νά κερδίσει ἀναγνώστες ἀπό ὅλο τό πολιτικό φάσμα τῆς Κύπρου, καί μάλιστα χωρίς καμμία διαρροή.

Τώρα, γιατί αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἰδιαιτερότητα τή θεωρῶ ἀπαραίτητα καλή γιά μᾶς τούς Ἑλλαδίτες ἀναγνώστες; Μά εἶναι πάρα πολύ ἁπλό!
Τά κείμενα τοῦ ἱστολογίου τοῦ Μαρίνου, ἐπειδή ἀκριβῶς εἶναι κομματικά οὐδέτερα, ἀφήνουν τούς "τοποθετημένους" σχολιαστές νά μήν ..μασᾶνε τά λόγια τους ἤ ἁπλά νά συμφωνοῦν ἀκατάπαυστα καί μέσα ἀπό τά σχόλια, πιάνεις τό σφυγμό τοῦ γενικότερου κλίματος.
Εἶναι κάτι σάν...blog 2 σέ 1, ἕνα πράγμα. Δέν ξέρω ἄν μέ πιάσατε..

ok ok ok...ἄς μήν τό ζαλίζουμε παραπάνω! Γιατί, ναί ξέρω.
Πρέπει ἐπιτέλους νά ἀποφασίσετε κι ἐσεῖς οἱ ἐν Ἐλλάδι
περί τοῦ καυτοῦ διλήμματος :
"ἐκλογές ἤ μπάνιο"..

Ἄν ὄμως ἀκόμα δέν τήν κοπανήσατε γιά ρηλάξ, μιᾶς πού κάτσατε στ'αυγά σας, ἔ νά μή σᾶς ἀνοίξω τήν ὄρεξη γιά τό γεμάτο φετίχ μπλαβῖζον παραβάν καί τήν ἀνεπανάληπτη ἐκείνη μοναξιά τοῦ ψηφοφόρου, ὅσο τέλος πάντων αὐτή διαρκεῖ ἐκεί μέσα; Ἄντε, σάν καλά παιδάκια που εἴστε, ἄντε βρέ, ρίξτε μιά ματιά (ἤ μήπως νά τό πῶ...."μαθκιά;") στό κυπριακό πολιτικό σκηνικό καί μάλιστα ἐκ τῶν ἔσω γιά τίς σημερινο-αὐριανές Εὐρωεκλογές (ἤ ὅπως ἀλλιῶς θέλετε νά τίς ἀποκαλέσετε τέλος πάντων..) ὅπως περιγράφεται ἀπό τήν ἑνότητα τῶν ἀναρτήσεων στό ἱστολόγιο τοῦ Μαρίνου.

Γιά λόγους καθαρά ..συστηματικούς, προτείνω νά ἀρχίσετε ἀπό τά μεγαλύτερα κόμματα ΑΚΕΛ καί ΔΗΣΥ, μετά πηγαίνετε στό ΔΗΚΟ καί στήν ΕΔΕΚ , ὕστερα σᾶς περιμένουν τά μικρότερα ΕΥΡΩΚΟ καί τό Κίνημα Οἰκολόγων Περιβαλλοντιστῶν καί, τέλος, στή γωνία νά'τοι κι οἱ δύο ἀνεξάρτητοι ὑποψήφιοι : ὁ ἄγνωστος σέ μένα μέχρι τώρα τοὐλάχιστον Οὔτοπος καί ὁ γνωστός -κυρίως γιά τήν ἰδιαίτερη ἀντίληψή του περί Ἑλληνικῆς Γραφῆς- Μάριος Ματσάκης.
Μάλιστα, εἰδικά περί ...Οὐτόπου (καλῶς ἐτονίσθη;), τό ἱστολόγιο τοῦ Μαρίνου ἐνετρίφησε δεόντως καί δέ λέω τίποτε παραπάνω!
Τό μόνο πού σᾶς λέω εἶναι νά κλικάρετε ἐδῶ καί τέλος..

Καλή ψῆφο στίς ἐλεύθερες περιοχές μας.

εὐτυχισμένο 1984

Καί μεσούσης τῆς κρίσης, νά'τες καί οἱ ἐκλογές γιά τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ἡ χαρά τοῦ διαφημιστῆ, ἡ χαρά τῶν ἐταιρειῶν παραγωγῆς καί τῶν τηλεοπτικῶν ντημπέητ, ἡ χαρά τῶν εἰδημόνων δημοσιογράφων. Κι ἐκεί πού περίμενα πώς κάπως θά ληφθεῖ ὑπ'ὄψιν ἡ δημοσιονομική ἀδυναμία καί ἡ ἀνέχεια στίς τσέπες τῶν πολλῶν, ὅλα γίνονται σάν νά μή συμβαίνει τίποτα, σάν νά μήν τρέχει τίποτα. Καί ξανά πρός τή δόξα τραβᾶμε ἐμεῖς οἱ εὐτυχεῖς Εὐρωπαίοι. Ἀλήθεια πόσα χρήματα θά κατασπαταληθοῦν γι'αὐτές τίς ἐκλογές πού θά ἀναδείξουν τή νέα σὐνθεση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου, πού θεσμικά τοὐλάχιστον (καί δυστυχῶς) ἔχει ἐλάχιστες οὐσιαστικές νομοθετικές ἀρμοδιότητες; Κι ἄν κανείς μέ πείσει ὁτι στήν οὐσία δέν κάνει κουμάντο ἡ ΜΗ-ἐκλεγμένη Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή (ἡ "Κομισιόν" ὅπως τή λέμε πιό ραφιναρισμένα) , θά τοῦ βγάλω τό καπέλο καί θά τοῦ πῶ καί συγχαρητήρια καί ὅσα πολλά μπράβο θέλει!

Ἀλήθεια, τί ἔγινε ἐκεῖνο τό βιβλίο "ἐπιστημονικῆς φαντασίας" τοῦ Τζῶρτζ Ὀργουελ "1984", πού ὅταν εἴχε γίνει μπέστ-σέλλερ ἐκείνα τά παλιά ἀθῶα χρόνια λέγαμε ὅλοι ἀναφανδόν "μά τί ἔμπνευση! τί γράψιμο! τί φαντασία!" ; Εἴχαμε πραγματικά ἐντυπωσιαστεῖ μέ ἐκεῖνο τό πλῆθος γραφειοκρατικῶν ὑπηρεσιῶν πού προάσπιζαν βασικά ἀνθρώπινα δικαιώματα, τά ὁποῖα τό ὅλο σύστημα διακυβέρνησης εἶχε ἤδη γράψει στά παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων του, καί λέγαμε "μά καλά, αὐτοί οἱ ἥρωες τοῦ βιβλίου ἦταν δυνατόν νά εἶναι τόσο βλάκες;".

Ναί, εἶναι δυνατόν νά ἦταν ὅλοι βλάκες,
καί μάλιστα βλάκες καί μισοί!
Καί εἰδικά ἐμεῖς, φορᾶμε καί περικεφαλαία, λόγω παραδόσεως..

Ὅσο βλάκες θά εἴμαστε ὅλοι ὅσοι στηθοῦμε στήν οὐρά γιά νά ψηφίσουμε τή νέα σύνθεση ἑνός Κοινοβουλίου πού δέν ἀποφασίζει, δέν νομοθετεῖ καί ἔχει ὡς οὐσιαστικό ρόλο νά νομιμοποιεῖ τήν Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή, πού εἶναι ἡ μόνη πού ἀποφασίζει καί νομοθετεῖ σέ πανευρωπαϊκό ἐπίπεδο, ἀποτελούμενη ἀπό μέλη πού δέν ἐκλέγονται ἀλλά διορίζονται καί παύονται ἀπό τίς Κυβερνήσεις τῶν κρατῶν-μελῶν.

Τίς μέρες πού θά ἀκολουθήσουν θά δοῦμε ὑπέροχα προεκλογικά βιντεάκια στίς τηλεοράσεις, θά διαβάσουμε τρελλούς τίτλους στά ταμπλοϊντ τῶν ἐφημερίδων, θά γεμίσουν οἱ τοίχοι μέ ἐμπνευσμένες ἀφίσες, θά θαυμάσουμε τά digital γραφικά τῶν ἐκλογικῶν ἀποτελεσμάτων ὅταν θά μεταδίδονται στά κανάλια, θά μείνουμε ξεροί ἀπό τήν εὐφράδεια τῶν πολιτικῶν ἀναλυτῶν καί ἐν τέλει θά ἀναφωνήσουμε ὅλοι μαζί "μά πόση εὐτυχία μπορεῖ νά ἀντέξει κανείς σέ μιά ἤπειρο πού ὑπάρχει τόση μά τόση μεγάλη δόση Δημοκρατίας, γραμμένη μάλιστα μέ Δέλτα Κεφαλαῖο !!;;"

Δέν εἶναι ἄσχημα ὅλ'αὐτά. Κάθε ἄνθρωπος χρειάζεται ἕνα ἰλουστρασιόν παραμύθι γιά νά ἀντιμετωπίσει τήν ἀντίξοα θλιβερή πραγματικότητα. Ἄλλωστε τά παραμύθια αὐτόν ἀκριβῶς τό σκοπό ἔχουν : νά περνᾶμε καλά.

Περιμένοντας ὄμως στήν οὐρά ἔξω ἀπό τό ἐκλογικό τμῆμα μέ τήν αστυνομική ταυτότητα στο χέρι καί ὥσπου νά μποῦμε σάν τά ἀθῶα ἀρνιά πίσω ἀπό τό μπλέ παραβάν, θά ἦταν χρήσιμο κάπου στήν ἄκρη τοῦ μυαλοῦ μας νά θυμηθοῦμε τούς ἁπλούς ἁπλούστατους στίχους τοῦ τραγουδιοῦ πού ἀκολουθεῖ. Κι ἄς γράφτηκε καί τραγουδήθηκε στήν Ἀμερική δεκαετίες καί δεκαετίες πρίν γιά τελείως διαφορετικούς λόγους, δέν πειράζει..

"Ain't Got No... I've Got Life" - Nina Simone

Δέν ἔχω τίποτα, ἀλλά ἔχω ζωή