Κωνσταντινούπολις reviewed

Καιρός είναι νομίζω να επιστρέψω στην πραγματικότητα και να αποχαιρετίσω την Κωνσταντινούπολη, που μού επεφύλαξε πολλές ευχάριστες εκπλήξεις λίγο πριν πάει στον αγύριστο το γκαντέμικο 2010 και αμέσως μόλις μάς έκανε ποδαρικό το δυσκολότερο 2011. 

Πλάκα-πλάκα, σχεδόν ..φάγαμε το πρώτο μισό του πρώτου μήνα του χρόνου.

Νομίζω πως πολλά σάς είπα και σάς έγραψα σ'αυτήν τη σχετικά σύντομη ενότητα αναρτήσεων για την Κωνσταντινούπολη του 2010, και είναι καιρός να δώσω λίγο τόπο στις εικόνες από την Βασιλεύουσα, που για τον έναν ή για τον άλλο λόγο, δεν χώρεσαν στα κείμενα του μπλόγκεως.

Αρχίζουμε λοιπόν :

Η Ιστικλάλ ΟΛΟΑΔΕΙΑ. 

Ναι, εγώ αυτό το θεωρώ αξιοθέατο. Ήταν μόλις 8 το βράδυ της πρώτης εργάσιμης Δευτέρας μετά την Πρωτοχρονιά και -κυρίες και κύριοι- αυτός ο πεζόδρομος που έλεγες ότι δεν αδειάζει ΠΟΤΕ, ορίστε, νά που αδειάζει κι αυτός! 

Δεν πίστευα στα μάτια μου. Πήρα την ψηφιακή και απαθανάτισα με ζηλευτή ψυχραιμία αυτό το τόσο σπάνιο φαινόμενο.

Το μεγάλο ερώτημα, στο οποίο ποτέ δεν κατάφερα μέχρι τώρα να δώσω τη σωστή απάντηση σ'όποιον με ρωτούσε. Κι ας έχω επισκεφθεί την Πόλη πάνω από 5 φορές στη ζωή μου. 

"Και τώρα πού είμαστε; 

Στην ευρωπαϊκή ή στην ασιατική πλευρά;"
(πάντοτε γεωγραφικά μιλώντας..). 

Ευτυχώς πάντως διαπίστωσα ότι δεν είμαι ο μόνος τουρίστας που αναρωτιόταν το ίδιο ακρβώς πράγμα.

Κοιτώντας τον χάρτη της Πόλης φτιαγμένο από ζωγραφιστά πλακάκια στο σταθμό του μετρό της πλατείας Τακσίμ, είχα την ελπίδα να καταλάβω πού βρίσκεται τι -και βεβαίως πού βρισκόμουν κι εγώ.

Εις μάτην!

Κι όσο για τους περαστικούς, βιάζονταν υπερβολικά και τα λιγοστά τουρκικά μου το πιθανότερο θα ήταν να με πρόδιδαν..

"Εσύ, πόσα εκατοστά τό'χεις;" 

Η εφευρετικότατη και -αν μη τι άλλο- κατά τι προκλητική διαφημιστική εκστρατεία της τουρκικής GreenPeace. 

Ευτυχώς και ο υπότιτλος πάντως : 

"Άν δεν υπάρχουν μικρά ψάρια, δεν υπάρχουν ούτε μεγάλα.." 

 Θες-δε θες, την αφίσα πάντως την κοιτάς..

Στο Ισραήλ και στις αραβικές χώρες το λένε "Shakshuka", οι βυζαντινοί μάλλον το έλεγαν Σφουγγάτο, σ'εμάς είναι το φαγητό χωρίς όνομα -αφού περιγράφεται ως "Ντομάτες μ'Αυγά". 

Στην Πόλη πάντως και γενικώς στην Τουρκία, το παραγγέλνεις ως Menemen, επειδή προφανώς εφευρέθηκε στην ομώνυμη κωμόπολη.

Προσωπικά, όλα αυτά με αφήνουν παντελώς αδιάφορο, αρκεί να καταναλώνω κάθε μέρα μία μερίδα από δαύτο.

Γιατί ως γνωστόν.. 

"..μία ΜενεμέΝ τηΝ ημέραΝ κάνειΝ τοΝ γιατρόΝ (ε)ΠέραΝ..."

Σωστά;

Όλες τις τελευταίες αναρτήσεις από την Πόλη του 2010 

μπορείτε να τις βρείτε ομαδοποιημένες πατώντας είτε ΕΔΩ 

είτε στην ειδική σελίδα των ενοτήτων αυτού του μπλόγκεως

(έτσι, γιατί είτε είμεθα νυκοκύρηδες είτε δεν είμεθα!)

 

όλα καλά, ok..
τα εκατοστά σου όμως
δε μάς τά'πες...

Blogging εν Πόλει..

Τελικά το απλό συμπέρασμα που έβγαλα από την τελευταία μου τσάρκα στην Κωνσταντινούπολη, είναι το εξής ένα : 

Μπορεί αυτή η πόλη να έχει τόσους κατοίκους όσους έχουν δύο Ελλάδες μαζί, αλλά εάν συμβαίνει να ξέρεις τους κατάλληλους ανθρώπους για τα κατάλληλα πράγματα, πολύ γρήγορα νομίζεις πως είσαι σε μια πάρα πολύ βολική ..κωμόπολη!

Και ως μπλόγκερ και δη μανιώδης, θα επικεντρωθώ στον τομέα μου.

Άνθρωπος-κλειδί για να ανοίξει για μένα η Κωνσταντινουπολίτικη Πύλη της τουρκικής μπλογκόσφαιρας υπήρξε η παλιά καλή φίλη Anıl Altaş, η οποία μέσα σε ένα χρόνο και κάτι μήνες που είχα να την δω από τον γάμο του αδελφού της (θυμάστε τον γάμο στην Πόλη τον περασμένο Μάρτιο; όχι; ε, νά'τος!), εξελίχθηκε ούτε λίγο ούτε πολύ σε μία μικρή 'γκουρού'  στον χώρο του μάρκετινγκ, δημοσιεύοντας το βιβλίο της "E-Ticaret" , έναν πρακτικό οδηγό επιβίωσης στον απέραντο χώρο του ηλεκτρονικού εμπορίου, των κοινωνικών δικτύων και σε ο,τιδήποτε έχει να κάνει με το διαδίκτυο και την προβολή κάθε είδους προϊόντων και υπηρεσιών. Η συνεργασία της μάλιστα με μία από τις μεγαλύτερες εκδοτικές επιχειρήσεις της γείτονος, το πράσινο βιβλίο της Anıl, έφτασε απ'άκρη σ'άκρη ολόκληρης της Τουρκίας. 

Από κει και πέρα, καταλαβαίνετε ότι ο χώρος του τουρκικού μπλόγκινγκ έγινε ...ακόμα ένα οικείο περιβάλλον. Ένας χώρος όχι τόσο ερασιτεχνικός όσο ο δικός μας, ο ελληνικός. Οφείλω μάλιστα να πω πως σε σχέση με την ελληνική μπλογκόσφαιρα, η τουρκική είναι μάλλον αναλογικά μικρότερη. Ίσως επειδή ακόμα τα παραδοσιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν έχουν χάσει την αίγλη τους, οι εφημερίδες δεν μένουν στα αζήτητα και τα δελτία ειδήσεων στα αμέτρητα τηλεοπτικά κανάλια δεν έχουν χάσει τα prime-time ποσοστά θεαματικότητας. 

Από την άλλη μεριά, η τουρκική μπλογκόσφαιρα μπορεί να αριθμεί λιγότερα ιστολόγια από τα δικά μας εδώ στην Ελλάδα (με καθε επιφύλαξη σάς μεταφέρω ότι συνολικά τα τουρκικά μπλογκ είναι μόνο 6.000-7.000), όμως μπορεί εύκολα να διακρίνει κανείς ότι τα περισσότερα μπλογκ είναι περισσότερο "επαγγελματικών προδιαγραφών" και οι συντάκτες των δημοφιλών ιστολογίων τα χειρίζονται ως μέσο προώθησης της δουλειάς τους και όχι τόσο ως προσωπικά ημερολόγια. 

Δεν ξέρω αν τελικά ζήλεψα αυτό το μοντέλο blogging, δεν κρύβω όμως ότι αυτή η προοπτική με εντυπωσίασε. 

Και ίσως είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς εδώ, στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, ίσως τώρα ζούμε την εποχή της αθωότητας -την οποία βάζω στοίχημα πως δεν την έχουμε ακόμα πάρει εντελώς χαμπάρι, αλλά κάποτε μπορεί και να την νοσταλγήσουμε... (Μάλιστα, θέλω κάποια στιγμή να σάς γράψω για ένα βιβλίο που διάβασα τις προάλλες, για το πώς έχει εξελιχθεί το αμερικανικό μπλόγκινγκ και είτε θα ενθουσιαστείτε είτε θα σάς σηκωθεί η τρίχα κάγκελο, παίδες!) -

ο Πύργος του Γαλατά (την ημέρα) 

Μιάς και η Anıl είχε αρκετό ελεύθερο χρόνο, μιά και δυό πήραμε τον πεζόδρομο της Ιστικλάλ, φτάσαμε στο τέρμα της, στο Tünel, και ...πάντα με τα λάπτοπ μας παραμάσχαλα, κατευθυνθήκαμε στην μποέμ γραφική συνοικία γύρω από τον Πύργο του Γαλατά (όπου και με κατάχεσε στο κούτελο κι ένα περιστέρι, γεγονός το οποίο με συμφέρει να θεωρώ γούρι, κι ας ξέρω πια πολύ καλά πως όλα αυτά είναι απλώς βλακείες, αλλά λέμε τώρα..). 

Μόλις βρήκαμε στα δεξιά μας την πλατεία του Πύργου του Γαλατά (είναι εκνευριστικοί τελικά όλοι αυτοί οι τουρίστες να περιμένουν στοιβαγμένοι να ανέβουνε τα σκαλοπάτια -με μοναδικό σκοπό να τα ξανακατέβουνε! έλεος!), αντί να στρίψουμε προς το πλήθος, στρίψαμε αριστερά, στον μεγάλο κατηφορικό δρόμο. 

Εννοείται βεβαίως πως ρωτήσαμε κανά δυό μπακάλικα στο δρόμο, για να μάς πουν πού ακριβώς βρίσκεται η οδός Dibek (Ντιμπέκ) για να φτάσουμε τελικά στο νέο και καρα-στυλάτο καφέ ονόματι... Blogger's Base, που είχε ανοίξει μόλις 3-4 μέρες πριν, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2011.

Την ιδέα την βρήκα εξαιρετική!

Ένα καφέ -εννοείται με όλα τα διαδικτυακά κονφόρ- φτιαγμένο αποκλειστικά από μπλόγκερς για τους άλλους συν-μπλόγκερς (και τους φίλους τους βέβαια!). 

Η ιδέα για το στέκι αυτό ήταν του παλαίμαχου της τουρκικής μπλογκόσφαιρας Mansur Forutan, ο οποίος αυτήν την περίοδο ασχολείται πυρετωδώς με τα δύο μπλογκ του : το εναλλακτικό γενικού ειδησεογραφικού ενδιαφέροντος www.bizibozmaz.com και το μουσικό με έμφαση στο βινύλιο www.galaxymuzikevi.com.  Όταν όμως οι μπλόγκερς ενώνουν τις δυνάμεις τους, είναι απλώς θέμα χρόνου να γεμίσει το τσαρδί. 

Σ'αυτό συνέβαλε ο διασημότερος, όπως έμαθα, μπλόγκερ της γείτονος, Yiğit Kalafatoğlu (Γιγίτ Καλαφάτογλου) ο οποίος κατά κοινή ομολογία γράφει τις δικές του χρυσές σελίδες στην ιστορία του τουρκικού μπλόγκινγκ στο www.yicit.com, σχολιάζοντας την επικαιρότητα αλλά και ό,τι άλλο νομίζει πως πρέπει να σχολιαστεί. Δυστυχώς τα τουρκικά μου αποδεικνύονται πάρα πολύ φτωχά για να καταλάβω κάτι περισσότερο πλην των εικόνων που συνοδεύουν τα κείμενά του, αλλά για να βραβευθεί το μπλογκ του ως ο καλύτερος προσωπικός ιστοχώρος της Τουρκίας για το 2009 και για να δίνει συνεντεύξεις στο κρατικό ραδιόφωνο της Πόλης, ε, δεν μπορεί, θα είναι καλός σίγουρα.

Το αισθάνθηκα μάλλον για πρώτη φορά στη ζωή μου. Το να λες ότι "έχεις μπλογκ", είναι στην ουσία το διαβατήριο για να γνωρίσεις ανθρώπους που πάνω-κάτω σού μοιάζουν αλλά και τούς μοιάζεις σε πολλά. Κι ας μην μπορέσεις ποτέ να διαβάσεις τις αναρτήσεις τους, ούτε κι εκείνοι τις δικές σου. 

Και όποιος μπλόγκερ δεν το έχει νιώσει ακόμα αυτό το συναίσθημα, νομίζω πως when in Constantinople, θα άξιζε να πάρει το λάπτοπ του στο Blogger's Base, όχι μόνο για να ...ψαρέψει νέες αναρτήσεις αλλά και να επιβεβαιώσει το γνωστό "ὅμοιος ὁμοίω ἀεί πελάζει" !

Η Tülin Kermen, γνωστή δημοσιογράφος για θέματα μόδας και lifestyle, με μία από τις μακροβιότερες στήλες με τίτλο Tülin-Tülout στην σαββατιάτικη έκδοση της εφημερίδας Sabah ανέλαβε να σπάσει τον (έτσι κι αλλιώς ελάχιστο) πάγο για τα καλά, και να με ξεναγήσει on camera σε αυτό το ολοκαίνουργιο πρωτότυπο καφέ. 

Μην παρεξηγήσετε τον αμοιβαίο ενθουσιασμό μας και τα πολλαπλά σαρδάμ. Δεν είχαν περάσει καλά-καλά ούτε πέντε λεπτά της ώρας που βρισκόμουν εκεί μέσα, και η μπαταρία της ψηφιακής μου μηχανής ήταν στα τελευταία της, οπότε καλύτερο βίντεο απ'αυτό που ακολουθεί δεν μπορούσα να πάρω. 

Όσο για τα αγγλικά και των δυό μας -παντελώς broken! 

Γι'αυτό σάς παρακαλώ.. επιείκεια.   

Ήταν εμπειρία!

Και βέβαια, εννοείται πως φύγαμε... νύχτα από το στέκι μας, 

γιατί απλώς ..δεν ξεκολλάγαμε από κει πέρα!...

ο Πύργος του Γαλατά (τα μαύρα μεσάνυχτα...)

Το Blogger's Base βρίσκεται στην συνοικία του Γαλατά, στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης, στην οδό Dibek Sokak 17. Είναι ανοιχτό από τις 9 το πρωί και κλείνει μέχρι να φύγει κι ο τελευταίος πελάτης μετά τα μεσάνυχτα. Διαθέτει wifi, καφέ, βουτήματα, αλκοόλ, πικάπ, μεγάλη συλλογή δίσκων βινυλίου καθώς και δική του σελίδα στο facebook. 

Μειονέκτημα : Απαγορεύεται το κάπνισμα εντός.

Πλεονέκτημα : Γνωρίζεις τους πάντες καπνίζοντας εκτός.

μία ερώτηση :

στην Τουρκία, οι bloggers συνταξιοδοτούνται; 

Quorsum Hoec Tam Putida Tendum?

Στα λατινικά ήμουνα, λέει, πολύ καλός μαθητής. 

Γιατί να διαφωνήσω;159 στα 160 στις Πανελλαδικές ήταν λίγο;

Όμως, (για να ξεκαβαλήσουμε για λίγο το καλάμι) όσοι είστε πάνω-κάτω της δικής μου γενιάς, όλοι μας θυμόμαστε ότι τα λατινικά που μαθαίναμε στο Λύκειο ήταν κάτι σαν ταχύρρυθμα, ειδικά φτιαγμένα δηλαδή για τις εξετάσεις που μάς περίμεναν  τον Ιούνιο και όχι για να πιάσουμε ψιλή κουβέντα με τον Κικέρωνα -Θεοί 'σχωρέστε τον-. 

Αυτά τα απλά μού ήρθαν στο μυαλό, δεκαετία και βάλε από τότε που μετέφραζα στην τάξη το good-old πασίγνωστο λατινικό χιτάκι "regina rosas amat", ενώ κατά διαολεμένη σύμπτωση σε όποια παραμελημένη γωνιά του δρόμου βρισκόμουν στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης, έπεφτα μονίμως πάνω σε ένα πολύ διακριτικό γκράφιτι με την εξής ακατανόητη ερώτηση, που -δεν μπορεί- προφανώς λατινική θα ήταν : 

"Quorsum Hoec Tam Putida Tendum?"

Δεν ξέρω ποιά ασυνήθιστη εμμονή έκανε αυτόν τον κάποιον να γυρνάει από σοκάκι και σοκάκι και να "εκλατινίζει" όποιον τοίχο έβρισκε μπροστά του. Το πιο ανησυχητικό όμως ήταν ότι αυτή η απίστευτη εμμονή αυτού του 'κάποιου' μού δημιούργησε εμένα μία άλλη, χειρότερη! 

Να φωτογραφίζω αυτό το γκράφιτι σε όποια γωνιά το έβρισκα μπροστά μου...

Συνολικά - 37 πόζες σε 37 διαφορετικά σημεία. 

Τι μπελάς!

Δεν με πιστεύετε ε; 

Ύστερα από ένα πρόχειρο ξεψάχνισμα στο ίντερνετ, προς μεγάλη μου ικανοποίηση διαπίστωσα ότι δεν είμαι ο μόνος που έξυνε το κεφάλι του με απορία διαβάζοντας αυτήν την ακαταλαβίστικη ερώτηση στους τοίχους. Φόρουμ επί φόρουμ στην Τουρκία για το τι άραγε σημαίνει, αλλά και για το εάν και κατά πόσον πρόκειται όντως περί σωστών λατινικών. 

Απάντηση -τουλάχιστον απ' όσο μπορούσα να καταλάβω- ουδεμία!

Χωρίς να αποκλείω βέβαια ότι ούτε κι εκείνος που αποφάσισε να μάς σπαζοκεφαλιάσει ξέρει τι ακριβώς μάς έγραψε, το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι η λέξη tam στα λατινικά σημαίνει "τόσος/τόση/τόσο" και ότι η λέξη tendum στο τέλος της ερώτησης παραπέμπει γραμματικά σε γερούνδιο. Και βέβαια, η λέξη pudita δεν θα μπορούσε παρά να είναι ουσιαστικό, πρωτόκλιτο και γένους θηλυκού. 

Η λέξη όμως που με βάζει σε σκέψεις για το εάν πρόκειται όντως για σωστά λατινικά ή ότι τελικά αυτός ο τύπος με το γκράφιτι απλώς μάς κάνει πλάκα, είναι η λέξη "hoec". 

Γιατί εγώ, με τα ταπεινά ταχύρρυθμα λατινικά του Λυκείου,  μόνο η λέξη "hoc" ξέρω πως υπάρχει. Κι όσο για αυτό το αναφορικοφανές 'Quorsum', με συγχωρείτε αλλά εγώ για "Quorum" το θυμάμαι.

Ή μήπως κάνω λάθος; 

Τι να σάς πω...

Αν πάντως κάποιος ξέρει να μεταφράσει αυτήν την ερώτηση 

(εάν βέβαια υπάρχει μετάφραση), 

ας κάνει τον κόπο να αφήσει ένα σχόλιο. 

Ας το πάρει επιτέλους το ποτάμι, ντε!

 

πάντως, εσύ συνεχίζεις να είσαι 

πολύ σπασικλάκι..!

πφφφφ...

Πόσο πιστεύεις στον Αλλάχ ;

Το φωτισμένο κέντρο της Κωνσταντινούπολης, με τα αμέτρητα μωβ και άσπρα λαμπιόνια, τις πάμπολλες ευχές από νέον για ένα "Ευτυχισμένο 2011" και βέβαια οι αμέτρητοι Άη Βασίληδες στα εστιατόρια και στα τζάμια των κεμπαπτζήδικων, σε τίποτα δεν θύμιζαν στον ανυποψίαστο τουρίστα ότι δεν βρισκόταν στην Ευρώπη. 

Και όμως, η Τουρκία βρίσκεται στην Ανατολή και για το Ισλάμ ο Άγιος Βασίλης είναι μία άγνωστη φιγούρα. Όσο για τον εορτασμό της Πρωτοχρονιάς και τους Χριστουγεννιάτικους στολισμούς : και αυτά τελικά αποτελούν κάποια από τα πολλά κληροδοτήματα του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στο σύγχρονο τουρκικό κράτος, που διαδέχθηκε μία ολόκληρη αυτοκρατορία - την Οθωμανική, με επίσημη θρησκεία της όμως, τη μουσουλμανική.

"Είσαι Μουσουλμάνος - Μην το ξεχνάς. Μη γιορτάζεις τα Χριστούγεννα."

Περιδιαβαίνοντας την πραγματικά ευρωπαϊκότατη και ακμάζουσα από κάθε πλευρά Κωνσταντινούπολη -αυτή τη φορά μάλιστα έδινε την εντύπωση πως ήταν ευρωπαϊκότερη παρά ποτέ, και όχι μόνο στο τουριστικό της κέντρο- δεν θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι σε λίγους μήνες από σήμερα θα περάσει από σπίτι σε σπίτι και από πόλη σε πόλη της γειτονικής μας χώρας ένα τεράστιο ερωτηματολόγιο μιας δημοσκόπησης, προκειμένου να καταγράψει πόσο "θρήσκοι" είναι οι Τούρκοι πολίτες.
Και παρά το ότι κάτι τέτοιο θα ακούγεται τουλάχιστον παράλογο στ' αυτιά των τόσων και τόσων αμέριμνων Ελλήνων τουριστών -που στην κυριολεξία 'κατέλαβαν' φέτος τη Βασιλεύουσα-, είναι πέρα για πέρα αληθινό : Θρησκευτική απογραφή (!) λοιπόν, στην Τουρκία του 2011, που δείχνει να ζει τη δική της οικονομική και επιχειρηματική ακμή, και μάλιστα εν μέσω διεθνούς ύφεσης.

Σύμφωνα με άρθρο του φύλλου της 5/1/11 της αγγλόφωνης έκδοσης της εφημερίδας Hürriyet, το Κρατικό Συμβούλιο Θρησκευτικών Υποθέσεων έδωσε το πράσινο φως για τη διενέργεια μίας πανεθνικής δημοσκόπησης που θα αρχίσει τον ερχόμενο Μάρτιο. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, το ερωτηματολόγιο θα περιέχει εκατοντάδες ερωτήσεις σχετικά με τις σχέσεις θρησκείας και κράτους, την απαγόρευση ή μη της μουσουλμανικής μαντήλας στις κρατικές υπηρεσίες και στα πανεπιστήμια, την υποχρεωτική διδαχή των θρησκευτικών στα σχολεία, τα αιτήματα της κοινότητας των Αλεβιτών καθώς και άλλα θέματα που άπτονται των αρμοδιοτήτων του Συμβουλίου Θρησκευτικών Υποθέσεων. 

"Τί σχέση έχει με μάς ο Άη Βασίλης;"

Είναι απόλυτα θεμιτό στις σύγχρονες δημοκρατίες τα ΜΜΕ αλλά και τα πολιτικά κόμματα να καταφεύγουν σε εταιρείες δημοσκοπήσεων για να διαπιστωθεί ο σφυγμός της κοινής γνώμης. Η ιδιαιτερότητα όμως αυτής της συγκεκριμένης δημοσκόπησης στη σημερινή Τουρκία (με τον γνωστό τοις πάσι ακήρυχτο πόλεμο μεταξύ ισλαμιστών και κεμαλιστών) συνίσταται στην επιλογή της χρονικής στιγμής της  πραγματοποίησής της : μόλις λίγους μήνες πριν τις -κρίσιμες για το μέλλον του ΑΚΡ- βουλευτικές εκλογές του ερχόμενου Μαΐου.

Όπως διαβεβαιώνουν κρατικοί αξιωματούχοι, τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης θα αναλυθούν μετά την εκλογική αναμέτρηση, τον Ιούνιο του 2011, και εφόσον τα αποτελέσματα των εκλογών αναδείξουν νικητές τους ισλαμιστές του ΑΚΡ αφ'ενός και αφ'ετέρου εάν η δημοσκόπηση δείξει πως οι Τούρκοι πολίτες αρχίζουν να ξεχνούν τα κεμαλικά ιδεώδη χάριν των κελευσμάτων του Κορανίου, θεωρείται βέβαιο ένθεν και κακείθεν ότι το Σύνταγμα της χώρας δεν θα παραμείνει το ίδιο με σήμερα.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία πρόκειται να περάσει μία μακρά ανεπίσημη προεκλογική περίοδο, με ερωτηματολόγια που πρόκειται να διανεμηθούν δειγματοληπτικά σε δεκάδες χιλιάδες πολίτες, προκειμένου να 'μετρηθεί' το ποσοστό της θρησκευτικής τους πίστης. 

Μία δημοσκόπηση, η οποία ναι μεν θα διενεργηθεί από μία ιδιωτική εταιρεία, πλην όμως κατ' εντολήν του νυν κυβερνώντος κόμματος, λίγες εβδομάδες πριν την έναρξη της επίσημης προεκλογικής περιόδου, με ζήτημα προς διερεύνηση τον βαθμό ..πίστης στον Αλλάχ, ενώ το αποτέλεσμά της θα αποτελέσει ουσιαστικά πρόκριμα για τη διατήρηση ή μη αυτής καθαυτής της πολιτειακής φυσιογνωμίας της γειτονικής μας χώρας. 

Μία δημοσκόπηση που στην ουσία καταχράται τους θεσμούς τόσο της κρατικής εξουσίας όσο και αυτό που είθισται να ονομάζεται 'θρησκευτική συνείδηση' αλλά και πολιτειακή συνειδητοποίηση.

Ακόμα ένα μέτωπο κεμαλιστών και ισλαμιστών 

φαίνεται πως έχει μόλις ανοίξει.

οι φωτογραφίες είναι από τα σοκάκια 

του κέντρου της Κωνσταντινούπολης

στα τέλη Δεκεμβρίου 2010

φακός και συμπάθεια..

Είναι τελικά αυτό που λέμε .."Ἡ Πόλις θά σ'ἀκολουθεῖ". 

Γιατί όπως και νἀ'χει, να βρίσκομαι στην Κωνσταντινούπολη και να χάσω :
1) το ηλιοβασίλεμα του Ορτάκιοϋ και
2) το σαλέπι, ξανά στο Ορτάκιοϋ
-τότε τι στο καλό ήρθα ξανά στη Βασιλεύουσα; 

Πλάκα-πλάκα, όσο κι αν μ'αρέσουν οι συχνές εναλλαγές παραστάσεων, μεγαλώνοντας παρατηρώ ότι θέλω να έχω κάποιες βασικές σταθερές. Ελπίζω λοιπόν να μην καταντήσω βαρετός με αυτήν την ανάρτηση που αφορά το ίδιο μέρος που είχα γράψει παλαιότερα (ρίξτε μια ματιά εδώ, οι αρχάριοι του μπλόγκεως). Αλλά, τι να κάνουμε;
Οι νέοι μιλάνε για το παρόν, οι ηλίθιοι για το μέλλον και οι γέροι φλυαρούν για τα παλιά.. 
Νομίζω πως πλέον αρχίζω να ανήκω στην τρίτη κατηγορία.

Το Ορτάκιοϋ είναι ίσως από τα πιο 'μαγικά' μέρη της Πόλης. Φταίει η θάλασσα, το καταπληκτικής αισθητικής τζαμί, οι πεζόδρομοι και οι χαρτούδες που πουλάνε (εκτός από μαντείες) και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, η σύγχρονη γέφυρα που με το που νυχτώνει φωτίζεται, τα πλοιαράκια που έρχονται και φεύγουν. Δεν ξέρω τι άλλο να σάς πω γι'αυτό το προάστιο. Ό,τι και να σάς πω θα'ναι λίγο. Απλά ψάξτε να το βρείτε στον χάρτη και when in Constantinople, σπεύσατε. 

Σπεύσατε, όχι μόνο για το σαλέπι που σάς είχα γράψει παλιότερα. Σπεύσατε με τις φωτογραφικές σας μηχανές, όπως άλλωστε κάνουν όλοι όσοι βρίσκονται εδώ. Και ήταν τόσο διασκεδαστικό να φωτογραφίζεις ΚΑΙ αυτούς που φωτογράφιζαν αλλά ΚΑΙ αυτούς που φωτογραφίζονταν.
Το παραδέχομαι. Ικανοποίησα πλήρως το αδηφάγα πρωτόγονο ένστικτό μου, που ονομάζεται "αδιακρισία" (πώς αλλιώς;)

Θέλετε απόδειξη;

Ορίστε λοιπόν..

Αρχίζω και συνηθίζω τις μαντήλες πια. Μη σάς πω ότι τις βρίσκω από αγαπησιάρικες έως και... σέξυ. Προφανώς μαμά και κόρη εδώ.
Και αγαπιούνται πολύ.

 

Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια!

Είμαι 100% βέβαιος ότι ο φωτογράφος αυτής της ευσεβούς αγαπημένης πολίτικης οικογένειας με είχε πάρει χαμπάρι από την πρωτη στιγμή. Με άφησε όμως να κάνω τη δουλειά μου, κι εκείνος να κάνει τη δική του. Μη μού χαλάσει το πλάνο!

Πάντως, πολύ το διασκέδασαν όταν διεπίστωσαν ότι σε μια στιγμή έλαμψαν τα φλας από παντού. 

Όσο για την μαντηλοφορούσα νεαρότατη μαμά - Μοντέλο. 

Καλά, μιλάμε, εδώ οι φίλοι μας βρίσκονται εκτός φάσεως.

Μα είναι δυνατόν κοτζάμ Βόσπορος λίγο πρις πέσει ο ήλιος, να γίνεται ένας χαμός γύρω μας από χρώματα και σκιές, και οι γερμανοί τουρίστες να ασχολούνται με το σωστό διάφραγμα; Ξέρω, θα με πείτε ρατσιστή. Έστω! Μα είναι όμως πράματα αυτά;!

...και τελικά έχω την εντύπωση ότι δεν πόζαρε στη φιλενάδα της αλλά μάλλον σ'εμένα.
Στη φίλη της όμως τσιμουδιά!
Και δώσ'του η άλλη να προσπαθεί να βγάλει σωστά τούτη τη ρημάδα τη φωτογραφία..  

Συμπέρασμα : 

Με μαντήλα ή χωρίς, η γυναίκα άμα είναι γυναίκα -τελείωσε!

(εγώ πάντως, μια φορά τής χαμογέλασα...

τώρα, αν με δω στο μπλογκ της -άν έχει-

τότε θα σάς πω..)

ε, να σε δω με μαντηλοφορούσα χεράκι-χεράκι

και τίποτα, μα τίποτα στον κόσμο όλο!

αξέχαστο Mavi Marmara

Φέτος, εκτός από την Αγιά Σοφιά, το Τοπ Καπί, το Μπλε Τζαμί αλλά και τον γιορτινά φωτισμένο πεζόδρομο της Ιστικλάλ, η Κωνσταντινούπολη απέκτησε ακόμα  ένα σημείο αναφοράς και  συλλογικής μνήμης.

Το πλοίο Mavi Marmara, που η περιπέτειά του έγινε αφορμή να αλλάξει η ρότα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή, βρίσκεται εδώ και μια εβδομάδα στο γραφικό λιμάνι Σαράυμπουρνου στον Βόσπορο. Αμέσως μετά την έλευσή του στην Πόλη, ανακοινώθηκε πως το κοινό θα μπορεί να το επισκέπτεται καθ 'όλη τη διάρκεια των γιορτών του Νέου Έτους. Κι έτσι στο Mavi Marmara πραγματοποιείται καθημερινά ένα πραγματικό λαϊκό προσκύνημα αλλιώτικο απ'τ'άλλα, που αποδεικνύει πόσο χαραγμένα έχουν μείνει στη μνήμη της τουρκικής κοινής γνώμης όλα όσα συνέβησαν στα ανοιχτά της Γάζας την τελευταία εκείνη μέρα του Μαΐου της χρονιάς που μόλις πέρασε.

Το Mavi Marmara γίνεται ολοένα και περισσότερο το σύμβολο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή, γεγονός το οποίο φαίνεται πως ενθαρρύνεται από την επίσημη στάση της κυβέρνησης. Το κλίμα πάνω στο μοιραίο πλοίο εκείνο το ηλιόλουστο μεσημέρι της τελευταίας μέρας του 2010, ήταν εξαιρετικά φορτισμένο.

Δακρυσμένες γυναίκες αφαιρούνται παρατηρώντας τα παιδικά παιχνίδια που προορίζονταν για τα παιδιά της Γάζας και που βρίσκονται βαλμένα με προσοχή στα τραπέζια και τα καθίσματα του Mavi Marmara. Αφίσες με τα πρόσωπα και ένα σύντομο βιογραφικό των νεκρών στα σημεία του πλοίου όπου είχαν βρεθεί τα πτώματά τους. Βίντεο στις οθόνες με το χρονικό της ισραηλινής στρατιωτικής επιχείρησης και φωτογραφίες από εκείνες τις στιγμές. Δεκάδες τα βιβλία εντυπώσεων. Φορτισμένες συναισθηματικά ξεναγήσεις υπό τον ήχο της σιωπής των επισκεπτών.  Πλαστικές λωρίδες στους διαδρόμους του πλοίου, υπενθυμίζοντας ότι εκεί ακριβώς συνετελέσθη πριν λίγο ένα έγκλημα. Τουρκικές και παλαιστινιακές σημαίες παντού. Εκθέσεις μαθητών του Δημοτικού, κολλημένες στους τοίχους με σελοτέηπ. 

Η τουρκική κοινή γνώμη -ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθετήσεως- δεν έχει ξεχάσει την περιπέτεια του Mavi Marmara, όπως επίσης δεν έχει ξεχάσει ότι τα θύματα έπεσαν από πυρά ισραηλινών. 

Η τουρκική ηγεσία δεν δείχνει να επιθυμεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Αντιθέτως, προβάλλει στα  τοπικά ΜΜΕ ολοένα και περισσότερο το ρήγμα που επήλθε στις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις. Και το κοινό ανταποκρίνεται.

Μερίδα πολιτικών αναλυτών παρόλ'αυτά, εκτιμά πως το αρνητικό κλίμα ανάμεσα στην Άγκυρα και την Ιερουσαλήμ αργά ή γρήγορα θα ανατραπεί -γεγονός το οποίο δεν θεωρείται απίθανο, αφού στη Μέση Ανατολή τίποτα δεν είναι και δεν ήταν ποτέ δεδομένο.

Αυτό όμως το έντονο αντισιωνιστικό μπόλιασμα στη συναισθηματικά ευαίσθητη και ολοένα περισσότερο ισλαμικά ευσεβή τουρκική κοινωνία, δύσκολα στο μέλλον θα μπορέσει να ξεχαστεί. 

Κι ακόμα πιο δύσκολα οι μελλοντικές τουρκικές ηγεσίες θα μπορέσουν να αιτιολογήσουν μία εκ νέου μεταστροφή τους, επιθυμώντας και πάλι να αλλάξουν προς το συμφέρον της Άγκυρας τους περίπλοκους γεωστρατηγικούς συσχετισμούς, προσεγγίζοντας παλιές συμμαχίες.

"Σήμερα ήρθαμε εδώ μαζί με τον μπαμπά μου και τον αδελφό μου. Το Mavi Marmara ήρθε σήμερα με τους 9 Μάρτυρες. Οι ισραηλινοί μπάσταρδοι θα πεθάνουν και θα ανεβούμε στο Mavi Marmara και θα σκοτώσουμε τους ισραηλινούς μπάσταρδους με τις σφεντόνες μας.

Ουσβέ Φουρκάν Ακγκιούλ, 9 χρονών"

Το μπλογκ τράβηξε τις φωτογραφίες της ανάρτησης

στο λιμάνι Sarayburnu της Κωνσταντινούπολης, 

την Παρασκευή 31.12.2010 

Μία Αποκλειστικότητα

για το Ειδησεογραφικό Πόρταλ www.theinsider.gr