"θές τσίχλα;"

Σάββατο πρωί στήν ἔρημο σημαίνει ὅτι ἐκεί πού ξύπνησες...ἐκεί θά μείνεις μέχρι νά νυχτώσει, ἄν δέν διαθέτεις δικό σου μεταφορικό μέσο..

Ὄχι, δέν πρόκειται γιά τοπικό ἔθιμο.
Ἁπλά, τό πρωί τοῦ Σαμπάτ δέν ὑπάρχουν οὔτε λεωφορεῖα οὔτε τίποτα καί ἄν δέν ἔχεις κάποιο δικό σου αὐτοκίνητο, τήν πάτησες. Μένεις στό ἕνα καί μοναδικό καφέ πού μένει ἀνοιχτό στό Μιτσπέ Ραμόν καί ..ἀποδέχεσαι τή μοίρα σου.
Ἄλλη μία ἐφαρμογή τῆς θεωρίας τῆς μοναδικῆς ἐπιλογῆς πού σᾶς ἐξέθεσα κάποιες ἀναρτήσεις πρίν. Δέν εἶναι κακό. Ἐπανάληψη μήτηρ μαθήσεως.. Ἀν καί πρίν νά σιγουρευτῶ, τό παίζω χαζοτουρίστας καί ρωτάω μήπως καί ἄν ὑπάρχει κάποια ἐναλλακτική γιά νά μήν πῶ πώς -πάει, χάθηκε ἕνα Σαμπάτ-.
"Ἄν εἴσαι τυχερός καί σέ πάρει κανένας περαστικός ὅπου θές νά πᾶς, ἀλλιῶς, τά λεωφορεῖα γιά Μπεέρ Σέβα ἀρχίζουν κατά τίς 6-7 τό ἀπόγευμα, λίγο πρίν 'βγεῖ' τό Σαμπάτ."
Ἀπίθανο τό σενάριο νά βρῶ ἕνα τέτοιο catch.

Καφεδάκι, κρουασάν καί μπόλικη ὑπομονή λοιπόν,
μέ τό σκονισμένο μου μαύρο σακίδιο νά χάσκει στά πόδια μου.

Δέν εἶχα παρά νά παρακολουθῶ τά καμώματα τῆς μαρίδας πού ἔτρεχε πέρα δῶθε γύρω μου καί σφαζόταν γιά τό ποιός θά πρωτοπάρει τό τάδε πλαστικό περίεργο πλάσμα πού εἶχε κάποιο περίεργο ὄνομα (μά ἀπό τί ρῆμα βγαίνει ἡ λέξη Πόκεμον; λατινικά μιλάνε;). Οἱ μικρές εἶχαν τρελλάνει τόν πιτσιρίκο στήν κλεψιά καί οἱ γονείς ἀπό δίπλα ἄρχιζαν νά κάνουν παρατηρήσεις τοῦ τύπου "ἄμα θέλετε νά τόν παίζετε νά μήν κάνετε ζαβολιές. νά κλέβετε ἡ μιά τήν ἄλλη, ὀρίστε μας!" κι ἄλλα τέτοια παιδαγωγικά.. Στό μεταξύ ὄμως ὁ καυγᾶς τῶν μικρῶν, φωτογραφικά τουλάχιστον ἦταν ἐξαιρετικά ἐνδιαφέρων καί πολύ θά ἤθελα νά πέσει καί καμμιά σφαλιάρα, μεταξύ μας. Γιά τό καρέ βρέ ἀδερφέ
Λίγο πρίν γίνει ὄμως κι αὐτό, νά'σου κι ἔρχεται κι ἕνας κόπρος καί τό θέμα "αὐτό τό Πόκεμον ποιός θά τό πάρει" ἔγινε αὐτομάτως παρελθόν.
"Εἶναι δικό σας τό σκυλί;" μέ ρωτάει ὁ μπόμπιρας.
"Ὄχι!", λέω.
Καί τότε ἔπεσαν ὅλα πάνω του, ἀφού σιγουρεύτηκαν πώς ὄντως δέν ἀνῆκε σέ κανέναν.

"Ἔχουμε ἤδη δύο σκυλιά καί τρία γατιά στήν αὐλή καί ψάρια στήν κουζίνα. Δέν ἔχει ἄλλο ζῶο στό σπίτι. Τέρμα!" Οἱ γονείς ἀνένδοτοι. Τά πιτσιρίκια τσίριζαν καί μένα ἄρχιζε νά μέ τρελλαίνει ἕνας πονοκέφαλος μετά ἀπό ὅλα αὐτά τά δράματα πού συνέβαιναν ἐκεῖνο τό πρωί τοῦ Σαμπάτ, ἄλλο πράμα..
Ἐν τέλει, οἱ αὐστηροί τόνοι συνεχίστηκαν ἀπό τήν μεριά τοῦ αὐτοκινήτου.
"Λοιπόν, θά ἔρθετε πίσω στό Τέλ Ἀβίβ ἤ θά μείνετε ἐδῶ μόνα σας στίς πέτρες καί μέ τό σκυλί παρέα;". Διαμαρτυρίες καί κακό. Τελικά ἀνάβει ἡ μηχανή τοῦ αὐτοκινήτου καί τά πιτσιρίκια ἔγιναν καπνός. Ἀκόμα καί νά ὑπῆρχε θέση γιά μένα ἀκόμα καί στό πορτ-μπαγκάζ πού λέει ὁ λόγος, μέ τέτοια βαβοῦρα ἀδύνατον νά ἄντεχα 4 ὥρες διαδρομή μέχρι τόν πολιτισμό.

Ἔπρεπε νά τό πάρω ἀπόφαση.
Μιτσπέ Ραμόν μέχρι τό βράδυ... Καί λεωφορεῖο.
Καί μέχρι τότε: τσιγάρα, καφέδες καί ἐφημερίδα
(δέν εἶχα καί μαγιώ πού νά πάρει, νά ρίξω καμμιά βουτιά στήν πισίνα διάολε..).
Δέν τά σχεδίασα καλά..

Θά πέρασε μιά ὥρα καί ἀκούγεται ἕνα βουητό μέσ' ἀπ' τό πουθενά καί πρίν καλά καλά τό καταλάβω, παρκάρει ἕνα τεράστιο.. Οὔνιμολ, σάν αὐτά πού κυκλοφοροῦσαν κάααααποτε στά χωριά τῆς Ρόδου ὅταν ἤμουν πιτσιρικᾶς, νά κάτι σάν αὐτό ἐδῶ ἦταν! . Αὐτά τά τεράστια φορτηγά μέ τήν φοβιστική μουτσούνα, σάν ἀγελάδα. (Τά θυμᾶστε;).
Φουριόζος ὁ ὀδηγός καί ἡ γυναίκα του βγαίνουν γιά τό διπλανό μπακάλικο.

Μοῦ 'ρχεται φλάς. Πληρώνω γρήγορα τούς τέσσερεις καφέδες καί τά ἕξι κρουασάν πού εἶχα καταβροχθίσει (μία ἀπό τίς πολλές βλακεῖες πού εἶχα κάνει ἐκεῖνες τίς μέρες τῆς τρελλῆς διάρροιας....). Τρέχω μέσα στό μπακάλικο.

Ὁ ὀδηγός τοῦ φορτηγοῦ παραμάσχαλα μέ τέσσερα πακέτα ντόπια τσιγάρα Nobles (τά χειρότερα, ἄρα βαρύτερα, ἄρα φθηνότερα - ὅρᾶτε ἀριστερά) καί ἡ γυναίκα του μέ κάτι περιδικά τύπου Cosmopolitan ἐπίσης ντόπιας παραγωγῆς καί τσίχλες (κι αὐτές ντόπιες, ἄρα φτηνές).

"Μέ συγχωρεῖτε... Ἐ...Σαμπάτ Σαλώμ", εἶπα νά κάνω τό καλό παιδί.
"Μήπως πάτε πρός τό Τέλ Ἀβίβ;" ρώτησα
"Ποιό Τέλ Ἀβίβ ρέ φίλε; Ἔχεις δεῖ τέτοιο φορτηγό νά μπαίνει στό Τέλ Ἀβίβ; Στό Κιμπούτς πάμε, στήν Ἰοτβάτα."
"Στήν Ἰοτβάτα;" (νόοοοοτια, πιό νότια ἀκόμα καί ἀκριβῶς πάνω στά σύνορα μέ τήν Ἰορδανία, καρα-Ἔθνική Ὀδός δηλαδή καί στήν τελείως ἀντίθετη κατεύθυνση ἀπό τόν ..πολιτισμό)

Κοντοστάθηκα.
"Ἔ, καί δέ μέ παίρνετε κι ἐμένα;"
Δίσταζε ὁ ὀδηγός.
"Πάρε τόν βρέ Μόσε. Σοβαρό παιδί φαίνεται. Διαβάζει καί "Χα'Ἄρετς" (σάν νά λέμε "Καθημερινή" ἕνα πράμα, ἄρα εἶμαι ἀπό σπίτι..)", λέει ἡ γυναίκα του(;).

"Καλά, καί πῶς ξέμεινες ἐδῶ; Αὐτοκίνητο δέν ἔχεις;"
"Τουρίστας εἴμαι.. Μπερδεύτηκα μέ τά δρομολόγια. Θά πάρω μετά ἀπό τήν Ἰοτβάτα τό λεωφορεῖο τό βράδυ νά γυρίσω Τέλ Ἀβίβ ἤ μπορεῖ νά πάω καί στή Νεκρά Θάλασσα ἤ στό Ἐϊλάτ, δέν ξέρω ἀκόμα. Κι ἔχω σκυλοβαρεθεῖ ἐδῶ.."
"Κι ἀπό ποῦ εἶσαι;" ἡ ἀνάκριση συνεχιζόταν (καί μέ τό δίκιο του, ποῦ μέ ἤξερε)
"Ἀπό Ἑλλάδα"
"Ἄχχχ, Ἑλλάδα! Κάναμε τό μήνα τοῦ μελιτός μας ἐκεί. Τί ὠραῖα!" (σκουντάει μέ νάζι τόν παχύδερμο Μόσε)
"Ἄχ τί μουσική, τί θάλασσα. Ἔχουμε καί κάτι cd στό φορτηγό μέ τόν Καζαντζίδη, θά τρελλαθεῖς. Ἄντε ἔλα! Σέ παίρνουμε!", ἀποφάσισε ἡ μαντάμ.
Ἔκανα τόν ἐνθουσιασμένο μέ τήν ἰδέα τοῦ Καζαντζίδη
(Θεέ μου, τί ἄλλο θά μέ περίμενε!).

Χωρίς πολλές κουβέντες, σκαρφαλώνω στό χακί φορτηγό καί ἐκεί πού ἔψαχναν τά cd, τό ραδιόφωνο ἔβαλε αὐτό τό τραγουδάκι πού σᾶς τό βρῆκα στό βίντεο πού ἀκολουθεῖ..
(καί τό ζήτημα "Καζαντζίδης" εὐτυχῶς ... ξεχάστηκε)

"BeReshit" - "Ἐν Ἀρχῆ Ἦν.."
Ρουχάμα Ράζ καί ἡ Χορωδία "Μοράν"

Ὁ ὀδηγός καί ἡ γυναίκα του μέ τήν τσίχλα στό στόμα ἔμειναν ἄφωνοι.
"Θεός φυλάξοι!
Ποῦ τό ἔμαθες αὐτό τό τραγούδι πού μιλάει γιά τό...προπατορικό ἁμάρτημα;
Σᾶς τά μαθαίνουν αὐτά στήν Ἑλλάδα;
Δέν εἶσαι.. θρησκευάμενος!"

"Ἄαααα, μά δέν ξέρετε ὅτι ἡ.. Ρουχάμα Ράζ εἶναι πασίγνωστη στήν...Ἑλλάδα;;;
Χαμός γίνεται στά δισκάδικα! Ἀνάρπαστη! Φίρμα, σᾶς λέω!"
(σχεδόν τό πίστεψα κι ὁ ἴδιος)

"Σοβαρά;;;; Ἀπίστευτο!
Σ'ἐμᾶς εἶναι πιά πολύ ξεπερασμένη!
Ἐ, αὐτό δέν τό περίμενα!" γελάει ὁ ὀδηγός.

"Καί, δέ μοῦ λές; Ἐσεῖς στήν Ἑλλάδα δηλαδή...
..Σέ τί πιστεύετε; Στούς Δώδεκα Θεούς;"
μέ ρωτάει ἡ βαμμένη ξανθιά συνοδηγός.

"Ἐεεε... Ὄχι ὅλοι μας...", εἴπα.

"Ἐντάξει, δέν ἔχει σημασία. Ὅλοι ἄνθρωποι εἴμαστε.."
[σιγή]
"Πάντως τό τραγούδι αὐτό τό ξέρεις πολύ καλά!", συνέχιζε
[σιγή]
"Τέλος πάντων... Θές τσίχλα;"

ἔπεται συνέχεια....

κουβέρτα γιά τόν Αὔγουστο

Σᾶς ὑποσχέθηκα νύχτα..
..σᾶς ἔφερα σούρουπο

μέ τή θερμοκρασία νά πέφτει 20 βαθμούς καί βάλε σέ σχέση μέ τή μέρα,
μέ τόν ἀέρα νά φυσάει κρύος ἀπό τά κίτρινα βουνά
καί ἡ κουβέρτα νά ἀποτελεῖ εἴδος πρώτης ἀνάγκης
-κι ἄς ἦταν μέσα Αὐγούστου.

Ἡ μεταμόρφωση τῆς ἐρήμου μέσα σέ μιά μέρα.

Ἔχει καί τά καλά της αὐτή ἡ ἀλλαγή.

τό μοναδικό τζάζ-γκρουπάκι τῆς πόλης
μέ τούς ἐνθουσιώδεις ἑρημίτες groopies του
λίγα λεπτά μετά τήν Πρωτοχρονιά τοῦ 2009

Ναί, ἐπίτηδες διάλεξα τίς ὄχι καί πολύ καλά ἐστιασμένες φωτογραφίες.
Σκέφτηκα πώς ἴσως ἔτσι μᾶς φανεῖ πιό ὄμορφη ἡ ἀποψινή πανσέληνος.
(μά κοιτάξτε καί λίγο...ἔξω! ...καί λίγο πάνω!...)

καί τό χώμα βάφτηκε πράσινο..

Καί τώρα λίγη γκρίνια.

Γιατί ὅσο καί νά βρίσκεσαι μέσα στά χώματα καί στίς πέτρες τῆς ἐρήμου, καί μάλιστα χιλιάδες μίλια μακρυά, δέ γίνεται νά μή σοῦ ἔρθουν στό μυαλό χίλιοι-μύριοι συνειρμοί μετά τόν φλεγόμενο Αὔγουστο, πού ἀκόμα μιά φορά ζήσαμε στήν Ἑλλάδα καί φέτος.

Γιατί πῶς μπορεῖς νά ἀγνοήσεις τό γεγονός ὅτι αὐτά τά πάρκα καί οἱ κήποι βρίσκονται στό κέντρο μιᾶς πόλης τῆς ἐρήμου πού δέν θά ὑπῆρχε ἄν δέν κατασκευαζόταν αὐτό τό ὑδραγωγεῖο σέ σχῆμα διαστημόπλοιου;
Πῶς μπορεῖς νά ἀγνοήσεις αὐτούς τούς μικρούς μαύρους σωλῆνες πού ξερνοῦν ἀνά 20 δευτερόλεπτα καί μιά στάλα νερό γιά τά λουλούδια τῆς πρασιᾶς;
Πῶς μπορεῖς νά ἀγνοήσεις τά καταπράσινα πάρκα μέ γκαζόν μέσα στή μέση τεράστιων ἐκτάσεων ἀπό κιτρινοκαφέ χώμα;
Καί γιατί νά μήν τσαντιστεῖς μέ αὐτά πού μετέδωσαν ὅλοι οἱ τηλεοπτικοί σταθμοί τοῦ κόσμου γι'αὐτό πού (ξανα)περάσαμε στήν Ἐλλάδα, καί πού χωρίς καμμία ἀμφιβολία θά ξαναπεράσουμε καί τοῦ χρόνου, καί τοῦ ἀντίχρονου, μέχρι νά καεῖ κι αὐτό τό ὑπεράνω πάσης ὑποψίας ....Ἄλσος Παγκρατίου [πρίν ἀνακηρυχθεῖ (ὅ μή γένοιτο) ..Ἐθνικός Δρυμός, ὡς δείγμα δάσους].

σταλιά-σταλιά

Ὄχι, τό μπλόγκ δέν ἔχει κέφι νά ρίξει τό φταίξιμο σέ καμμία Πυροσβεστική, σέ κανένα πολιτικό κόμμα καί σέ κανέναν ἐμπρηστή γιά τό χάλι πού παρουσίασε ἡ χώρα καί φέτος τό καλοκαίρι.
Δέν ἔχει κανένα λόγο νά γκρινιάξει περισσότερο τώρα ἀπό πρίν καί ἐπιπλέον δηλώνει ἀκόμα μιά φορά ὅτι δέν πρόκειται νά θίξει καθόλου τό θέμα "προεκλογική περίοδος" πού μᾶς προέκυψε μόλις χθές.
Δέν ἔχει οὔτε τό κέφι ἀλλά κυρίως δέν ἔχει τό κουράγιο νά σχολιάσει τή λιγοστή προσέλευση τῶν Ἀθηναίων καί τῶν Θεσσαλονικαίων στή συγκέντρωση διαμαρτυρίας πού κανονικά δέν θά ἔπρεπε νά πέφτει οὔτε καρφίτσα γιά τό χάλι τοῦ περασμένου μηνός.
Καί δέν θά μπεῖ στή διαδικασία νά κακίσει τά πλήθη πού θά συρρεύσουν στίς ἐπερχόμενες προεκλογικές συγκεντρώσεις τῶν κομμάτων.

Ἁπλή παράκληση:
Μεγενθύνετε τίς φωτογραφίες πού ἀκολουθοῦν,
δεῖτε τις καλά καλά σέ fullscreen
καί ..τίποτα περισσότερο ἀπ'αὐτό.

Μήπως περισσεύουν τά σχόλια;

πέφτει σιγά σιγά ὁ ἥλιος
καί ὁ ἀέρας γίνεται ὅλο καί πιό κρύος

στήν ἑπόμενη ἀνάρτηση
θά ἔχει ἤδη νυχτώσει στό Μιτσπέ Ραμόν

ἔπεται συνέχεια....

ὁ γύρος τοῦ κόσμου σέ 30 λεπτά

Ξέρω, ξέρω....

Καί ὅλοι ξαφνικά ἀρχίσατε νά ἀπασχολεῖστε γιά τίς ἐκλογές καί γιά τό ποιός θά βγεῖ, ποιός θά νικήσει, ποιός θά χάσει καί ὅλα τά γνωστά.
Λοιπόν, μήν περιμένετε τό μπλόγκ αὐτό νά σᾶς συμμεριστεῖ.
(Δέν κατάλαβα! Καί τόσο ὑλικό πού ἔχω μαζεμένο τί θά τό κάνω;
Θά τό φάω;).

Μιλᾶτε καί σεῖς φίλοι μπλόγκερ γιά τίς ἐκλογές,
ποσῶς μέ ἐνδιαφέρει.

Ἐγώ θά συνεχίσω νά κόβω ἀμέριμνες βόλτες στό κέντρο τοῦ Μιτσπέ Ραμόν, στό βορειοδυτικό τμῆμα τῆς ἐρήμου Νέγκεβ, κι ἄς καίει ὁ ἥλιος στούς 43 βαθμούς τή μέρα, κι ἄς κουκουλώνομαι μέ κουβέρτες τό βράδυ μέ τή θερμοκρασία νά πέφτει στά μισά..

Κι ὅποιος θέλει ἀκολουθεῖ.

Περπατῶντας τό μεσημέρι ἐπί τοῦ κεντρικοῦ δρόμου Μπέν Γκουριόν, δέν ξέρω πῶς θυμήθηκα μιά (σοφή ἤ χαζή;) ρήση κάποιας (πολύ ἀγαπημένης) ψυχῆς...
"Καί τί θές νά μείνεις στή μεγαλούπολη; Ἐπειδή ἔχει λέει περισσότερες ἐπιλογές.. Μάααλιστα. Ναί, περισσότερα μπάρ, περισσότερες καφετέριες, περισσότερα κλάμπ, περισσότερους ἀνθρώπους. Ὄ-κέι. Καί σοῦ λέω ὅτι μένεις στή μεγαλούπολη. Καί ἀνοίγεις τό Ἀθηνόραμα καί λές: Χμμμμ, ἔχει καί συναυλία σήμερα, ἔχει καί πάρτυ στό Ψ μπάρ, καί συγχρόνως νά καί μιά ἔκθεση ζωγραφικῆς, κι ὅλα αὐτά συμβαίνουν ἐνῶ πέφτουν τά sms σάν χαλάζι μέ χιλιάαααδες προσκλήσεις γιά τό ἴδιο ἀκριβῶς βράδυ. Καί ποῦ θά πᾶς; Μά σέ ΕΝΑ πάρτυ, σέ ΕΝΑ μπάρ, σέ ΕΝΑ ἐστιατόριο! Κι ὅσο γιά τούς φίλους σου, εἶναι ἀνθρωπίνως ἀδύνατον νά τούς δεῖς ὅοοοολους σέ μιά μέρα. Καί τώρα ἐρωτῶ: Καί στήν πόλη τῶν 60.000 ψυχῶν, πού περιτριγυρίζεται ἀπό νερό χειμώνα-καλοκαίρι, ἕνα δεδομένο βράδυ σέ πόσα ἄραγε μέρη θά πήγαινες; Μά...σέ ΕΝΑ! Γιατί ὅσες πολλές ἐπιλογές ἔχεις, τελικά πάντοτε σέ....ΜΙΑ καταλήγεις! Τί ἔχεις νά μοῦ ἀντιτάξεις; ὄχι, γιά πές μου, νά ξέρω ..."

Εἶπες τίποτα Γαβριήλ;

μεσημέρι στό Μίτσπε, 43 βαθμοί Κελσίου ὑπό σκιάν

ναί, εἶναι βίντεο..

Δέν εἶπα τίποτα τότε.
Καί νά'μαι στό Μιτσπέ Ραμόν, στήν κεντρική πλατεία τῆς πόλης, ὅπου βρίσκω τόν ἐαυτό μου νά ἐφαρμόζω πιστά τίς σοφές (ἤ χαζές μήπως;) τούτες ρήσεις.
Καί τό κέντρο τοῦ κόσμου στό "Μίτσπε" (ὅπως τό λέμε χαϊδευτικά) δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά...

αααααὐτό!

Καί τί εἶναι "αὐτό";
Μά τό κτήριο πού συγκεντρώνει ὅοοοολες τίς ἐπιλογές στήν πόλη-τρύπα τῆς ἐρήμου. Καί ἐκεί θά τούς βρεῖς ὅλους. Ὅλες τίς ἠλικίες, ὅλα τά ἐπαγγέλματα, ὅλα τά παιδάκια, ὅλες τίς μαμάδες, ὅλους τούς ὑπαλλήλους (γιατί βαριοῦνται νά πᾶνε δουλειά), τόν ἀστυνόμο, τόν ταχυδρόμο, τούς συνταξιούχους, τούς φαντάρους καί τίς φανταρίνες πού περιμένουν τό λεωφορεῖο νά τούς πάει πάλι "μέσα"..
Μέ λίγα λόγια...ὅλο τό Μιτσπέ Ραμόν.

Ἀρχίζουμε λοιπόν τόν γύρο τοῦ (κοτζάμ) κόσμου σέ 30 λεπτά,
ἀπό τά ἀριστερά πρός τά δεξιά! (ὁρᾶτε φωτό ἀνωτέρω)

Ἄν καί δέ φαίνεται στήν πάνω φωτογραφία, τό κιόσκι τοῦ ΛΟΤΤΟ, ΠΡΟΤΟ, ἐγχώριου ΠΡΟΠΟ μέ ὅλες τίς πιθανές παραλλαγές του, εἶναι τό darling-ἀξεσουάρ κάθε μικρῆς πόλης τοῦ Νότου τῆς χώρας. Μιά δόση γκλαμουριᾶς μέ ἔντονες πορτοκαλί ἀποχρώσεις (ἄραγε ὑπάρχει πιό αἰσιόδοξο χρώμα πού νά ἔχει τά κότσια νά συνοδεύει δισεκατομμύρια κοκκινωπά χαρτονομίσματα τῶν 200 σέκελ;
ἄι ντόντ θίνκ σόου!).
Βασική λοιπόν πρώτη στάση πρίν τίς τόσες πού περιμένουν τόν μέσο ΜιτσπεΡαμονιώτη, εἶναι τό κιόσκι πού μοιράζει λεφτά.
Αὐτά πού (πάντα) λείπουν..

Ἀμέσως μετά τό κιόσκι μέ τά χρήματα πού κάποτε θά ἔρθουν, προσγειωνόμαστε στήν πραγματικότητα. Ἰδού ἡ μοναδική Τράπεζα, πού φέρει τό "πολύ" σοσιαλιστικό ὄνομα "Τράπεζα Ἐργαζομένων" (Bank Hapoalim), πού ταιριάζει γάντι μέ τό ὄνομα τοῦ κεντρικοῦ δρόμου Μπέν Γκουριόν (δέν ὑπεισέρχομαι σέ πολιτικά, μέρες πού εἶναι).
Ἐδῶ δέν ἔχει ὄνειρα.
Ἤ μᾶλλον ἔχει, ἀλλά πρόκειται γιά ἐφιάλτες. Τούς ἐφιάλτες τῶν περισσοτέρων πού ζοῦν ἐδῶ. Δάνεια πού δύσκολα ξεπληρώνονται, ἐπιδόματα άνεργίας πού δίνονται σέ ὅλο καί περισσότερους κατοίκους ἐδῶ, ἀλλά -πάνω ἀπ'ὅλα- αὐτό πού κατάλαβα ἀπό τούς ὑπαλλήλους πού ..μπαίνουν μέσα νά δουλέψουν ὅταν τούς παίρνουν ἀπό τό χέρι ἀπό τίς ἑπόμενες "στάσεις" μας, ἐδῶ ἀκριβῶς ἰσχύει τό γνωστό ρητό "ἡ φτώχεια θέλει..μόνο καλοπέραση".
Ἐντάξει, τά χρήματα τελείωσαν. Καί λοιπόν; Τά ψέμματα , ποτέ!

Καί μετά ἀρχίζει ἡ μάσα.
Χάμπουργκερ, χάμπουργκερ καί ξανά χάμπουργκερ.
Καί βέβαια ἄνευ χοιρινοῦ κρέατος.
Νομίζω πώς αὐτό δέν χρειάζεται ούδεμία διευκρίνιση..

..καί γύρος. ἤτοι "σαουάρμα".
Ἀπό βοδινό, ἀπό κοτόπουλο
ἤ ἀκόμα καί ἀπό γαλοπούλα (γιά εἰδικές περιπτώσεις ὄμως μόνο)

...καί "μπουρέκας", ἤτοι ὁ,τιδήποτε σφολιατοειδές :
τυρόπιτες, πατατόπιτες, μανιταρόπιτες, τυρόπιτες μέ φέτα
(δέν ξέρω γιατί σώνει καί καλά τό "ἄσπρο τυρί" καί τή φέτα οἱ ἰσραηλινοί τό βάφτισαν "τυρί Βουλγαρίας"-ἴσως ἀκόμα ἕνα κατάλοιπο ἀπό τήν ἐποχή τοῦ γνωστοῦ μας πιά "Μπέν" πού εἶχε ἀνοίξει γερές παρτίδες μέ τήν Σόφια τό '50; καθόλου δέν ἀποκλείεται αὐτή ἡ ἐξήγηση, πλάκα-πλάκα. )
Ἔλεος σύντροφοι!
Ἡ φέτα εἶναι...ἑλληνική, πῶς νά τό κάνουμε δηλαδή!

καί πίτσα al metro.
Τώρα, γιατί πάλι κάθε μά κάθε συνοικιακή πίτσα στό Ἰσραήλ πρέπει νά ὀνομάζεται "Dominos" ἤ "Domino" ἤ "Dominu's" χωρίς νά ἀνήκει στήν (ἡμι)ὁμώνυμη γνωστή ἀλυσίδα καί μέχρι πότε θά κρατιέται ὁ πολυεθνικός κολοσσός χωρίς νά σύρει ὅλους τούς πιτσαδόρους τῆς χώρας στά δικαστήρια γιά ἀθέμιτο ἀνταγωνισμό, εἶναι κι αὐτό ἕνα θέμα...

καί τό καλύτερο, τό ἀφήνω στό τέλος.
Αὐτό ὀνομάζεται "Πιτσουτσιά῾".
Καί δέν ὑπάρχει μετάφραση σ'αὐτό γιατί μία "Πιτσουτσιά" πού σέβεται τόν ἑαυτό της δέν εἶναι οὔτε περίπτερο, οὔτε σνάκ-μπάρ, οὔτε τηλεφωνάδικο, οὔτε στύβει χυμούς, οὔτε εἶναι φωτοτυπάδικο, οὔτε προπατζίδικο, οὔτε παγωτατζίδικο, οὔτε πουλάει περιοδικά καί ἐφημερίδες, οὔτε τίποτα ἀπό ὅλα τά παραπάνω.
Εἶναι....ὅλα αὐτά μαζί!
Εἶναι μία...."Πιτσουτσιά" τελεία καί παύλα!

Καί ἡ συγκεκριμένη ἀνήκει στήν κυρία πού βλέπετε νά στέκεται ὄρθια.
Λέγεται Ρίβκα, γύρω στά 60 (ἄντε ..55, ἔντάξει!) καί μέ τό πού ἔμαθε πώς εἶμαι "ἐξ Ἑλλάδος" μοῦ πέταξε ἕνα ἀμίμητο "μπρέ παιντί μου, τί γυρεύεις ἐσύ ἐντῶ;;;"
Ἑβραῖα Κωνσταντινοπολίτισσα, πού τό '50 βρέθηκε ἐδῶ στήν ἔρημο μέ τόν μπαμπά καί τή μαμά καί τίς γιαγιάδες της κατ'εὐθείαν ἀπό τά Πριγκηπόνησα. "Τά ἑλληνικά μου τελειώνουν ἐδῶ", παραδέχθηκε.
"Οἱ γονείς ἔλεγαν τά μυστικά τους στά ἑλληνικά, κι ἔτσι δυστυχῶς δέν ἔμαθα ποτέ. Καί ἔχω τόσες κασέτες τῆς Γλυκερίας καί δέν καταλαβαίνω λέξη!"
Ἴσως καί νά κάνανε ὅμηρικούς καυγάδες μέ τή βοήθεια τοῦ πλούσιου ἑλληνικοῦ ὑβρεολογίου (πού, μεταξύ μας, καμμία ἄλλη γλώσσα δέν διαθέτει..).

"Δυστυχῶς στήν Ἑλλάδα μόνο μιά φορά πῆγα.
Νά δεῖς πῶς τό ἔλεγαν τό νησί αὐτό.
Καλέ, αὐτό μέ τά τείχη, πού εἶναι ἴδια μέ αὐτά τῆς Ἄκκο... "

"Στή Ρόδο εἴσασταν;"

"Μπά σέ καλό σου Καπάρα!! (μτφ. καμάρι μου)..
...Ἀπ'τό στόμα μου τό πῆρες!!"

ἔπεται συνέχεια....

Χόρ καί Μπόρ

Ἀκούγεται σάν κάτι πολύ μακρινό, ὄμως ἡ διαδρομή δέν κρατᾶ περισότερο ἀπό ἕνα δίωρο μέ τό αὐτοκίνητο, ἤ-ἄντε ἕνα μισάωρο παραπάνω μέ τό λεωφορεῖο. Καί τότε ἡ πολυκοσμία καί οἱ οὐρανοξύστες τοῦ μικρομέγαλου Τέλ Ἀβίβ δίνουν τή θέση τους στό πάντα ἴδιο καφεκίτρινο τοπίο τῆς ἐρήμου Νέγκεβ καί στήν ἀπόλυτη σιωπή.

Τή χρειαζόμουν αὐτή τή σιωπή καί τόν ξηρό ἀέρα τῆς ἐρήμου. Τό λεωφορεῖο σταματοῦσε σέ διάφορα ἀπίθανα μέρη στή μέση τοῦ πουθενά, ὅπου τό μόνο πού ἔβλεπες ἦταν αὐτές οἱ γνωστές κίτρινες ταμπέλες τῶν ἰσραηλινῶν ΚΤΕΛ, μέ ὅλες ἐκείνες τίς σπαστικά ..πολλές πληροφορίες (καί ἴσως παντελῶς περιττές) ὅπως γιά παράδειγμα τό ...ὄνομα τῆς στάσης, τούς αριθμούς τῶν λεωφορείων πού περνοῦν ἀπό κεῖ, ἀπό ποῦ ἔρχονται καί ποῦ πηγαίνουν. Καί σέ κάθε μιά ἀπ'αὐτές ἔβγαιναν μαυροντυμένες καί καλυμμένες ἀπό τήν κορφή μέχρι τά νύχια νεαρές -ἤ τέλος πάντων νεαρές τίς φαντάζομαι- βεδουίνες πού χάνονταν μέσα στήν ἔρημο γιά νά πᾶνε στό σπίτι τους, σέ κάποιον ἀπό τούς διάσπαρτους καταυλισμούς.


Μαύρες σκηνές καί αὐτοσχέδιες καλύβες ἀπό ἀλουμίνιο στό βάθος καί πέρα-μακρυά ἀπό τή μοναδική ἀπόδειξη πολιτισμοῦ, πού δέν εἶναι καμμία ἄλλη ἀπό τήν (σπαστικά) σεσημασμένη καί μέ ὑπέρμετρη φροντίδα ἀσφαλτοστρωμένη ἐθνική ὀδό, ἀλλά καί ἀπό αὐτό τό ἴδιο τό πεντακάθαρο λεωφορεῖο μέ τό aircondition στό φούλ. Τό λεωφορεῖο σταματᾶ στή μέση τοῦ πουθενά ἀνάμεσα στήν ἄμμο καί στούς κίτρινους βράχους πού λές καί ἀκολουθοῦν τή δική τούς λογική ὡς πρός τό γεωγραφικό μῆκος καί πλάτος πού διάλεξαν. Καί δέν ξέρεις ἄν θά πρέπει νά λυπηθεῖς ἤ νά ζηλέψεις αὐτές τίς μαυροντυμένες γυναίκες μέ τίς πλαστικές σακκούλες ἀπό τό σοῦπερ-μάρκετ τῆς κοντινῆς μεγαλούπολης Μπεέρ-Σέβα (τή θυμᾶστε ἀπό τά θρησκευτικά;) πού ἐγκαταλείπουν τό ὅλως ἄβολο γι'αὐτές σοῦπερ-ντοῦπερ λεωφορεῖο καί ἐπιστρέφουν στό φυσικό τους περιβάλλον, πού γιά τό δυτικό μάτι δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό τό...πουθενά.


Καί ὄμως, ἡ ἔρημος ἔχει τό μοναδικό προτέρημα νά σοῦ δίνει τήν ἐλευθερία μέσα στό πουθενά, στό τίποτα, νά φανταστεῖς ..τά πάντα. Τό ἐπίπεδο ἄγονο τοπίο καί ἡ ἔλλειψη ὁποιουδήποτε γεωγραφικοῦ περιορισμοῦ σέ ἀφήνει κυριολεκτικά νά ὀργιάσεις. Νά καταστρέψεις, νά δημιουργήσεις, νά χτίσεις, νά γκρεμίσεις, νά κάψεις, νά σπείρεις,νά θερίσεις, νά κάνεις μέ τό περιβάλλον σου ὅ,τι θές κι ὅ,τι τραβᾶ ἡ ψυχή σου. Κι ἄν δέ σ'ἀρέσουν αὐτά πού δημιούργησες μέ τή δύναμη πού σοῦ δίνει τό μυαλό, μαζεύεις τά μπογαλάκια σου καί τήν κοπανᾶς, χωρίς νά ζητήσεις τήν ἄδεια κανενός, καί πᾶς γι'ἄλλα..
Ποιό φυσικό τοπίο σοῦ δίνει τόση ἐλευθερία, ὅσο εὔφορο, ὅσο ὄμορφο και χρωματιστό κι ἄν εἶναι;


Κάτι τέτοιο θά ἔπρεπε νά εἶχε στό μυαλό του ὁ Δαυίδ Μπέν Γκουριόν, ὁ πρώτος ἰσραηλινός πρωθυπουργός πού σημάδεψε τήν πορεία τῆς χώρας ἀπό τήν πρώτη μέρα τῆς ὕπαρξής της μέχρι καί τά μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ '60, ὁπότε καί ἀποσύρθηκε μέ τή γυναίκα του στήν ἔρημο (ποῦ ἄλλοῦ;) ὅπου καί βρίσκεται ὁ τάφος του, κι αὐτός στή μέση τοῦ πουθενά, χωρίς φανφάρες καί μεγαλεία. Καί παρά τό ὅτι οἱ ἰσραηλινοί ἀκόμα τόν σέβονται ὡς ἐθνάρχη (ἀπόδειξη: εἶναι ὁ μοναδικός ἄνθρωπος στό Ἰσραήλ γιά τόν ὁποίον ὑπάρχουν ἀνδριάντες μέ τή μορφή του, παρά τό ὅτι ἡ θρησκεία ἀπαγορεύει τή φιλοτέχνηση ἀγαλμάτων πού ἀπεικονίζουν ἀνθρώπους καί μέχρι τώρα πάνω-κάτω αὐτή ἡ "ἄτυπη" ἀπαγόρευση τηρεῖται πιστά στούς δημόσιους χώρους) δέ φαίνεται νά ἀκολούθησαν τή (σοφή) συμβουλή του σέ σχέση μέ τήν ἔρημο. Σέ πολλά σημεῖα τῶν ἀτέλειωτων ἡμερολογίων του δέν παραλείπει νά λέει καί νά ξαναλέει πώς τό "φυσικό περιβάλλον" τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ δέν ἦταν ἄλλο ἀπό τήν ἔρημο. "Ἐκεί ὅπου περιπλανήθηκε καί ἐπιβίωσε ἐπί μισό αἰώνα μέχρι νά βρεῖ ἐπιτέλους τή Γῆ Χαναάν", ἐκεί ὅπου τόν μόνο συγκάτοικο ἤ συγκύριο πού θά εἴχε νά ἀντιμετωπίσει θά ἦταν ἡ ἴδια ἡ φύση πού δέ μιλάει, δέν διεκδικεῖ καί δέχεται τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη ὅπως αὐτή εἶναι.
Ἔτσι, οἱ ἰσραηλινές πόλεις τῆς ἐρήμου, πού δημιουργήθηκαν καί σχεδιάστηκαν μέ ὅλη τήν ἐλευθερία πού μπορεῖ νά φανταστεῖ κάθε σύγχρονος πολεοδόμος δέν κατάφεραν νά ἀποβάλλουν τή ρετσινιά τῆς "πόλης-τρύπας" ("χόρ") ἤ "πόλης-λάκου" ("μπόρ"), ὅπως θά τῆς ἀποκαλοῦσε κάθε νορμάλ Τελαβιβώτης πίνοντας τό ἐσπρέσσο του στήν ὁδό Rotschild (ὅρα Κολωνάκι γιά τούς καθ'ἡμᾶς).

Χόρ καί Μπόρ, λοιπόν..
Γιατί ὄχι;

Εἴχα πεθυμήσει τό Μιτσπέ Ραμόν πού εἴχα μείνει 25 ὁλόκληρα χρόνια πρίν, μία ἀπό τίς ξεχασμένες αὐτές πόλεις στό μέσον τοῦ πουθενά, πού δημιουργήθηκαν κατ'ἐντολήν τῶν κυβερνήσεων τοῦ Μπέν Γκουριόν μέ σκοπό νά ἐποικιστεῖ ἡ ἔρημος, δηλαδή τό ἀπόλυτο τίποτα πού γιά τήν ἰδεολογία τῆς ἐποχῆς ὁ ἐποικισμός τῆς Νέγκεβ ἦταν ἡ "νούμερο ἕνα" πρόκληση.

Δέν ἄλλαξαν πολλά ἀπό τότε στἠν πόλη.
Τό τεράστιο ὑδραγωγείο παραμένει ἀκόμα τό ὑψηλότερο κτήριο τῆς πόλης. Καί βέβαια ὁ μεγαλύτερος κρατήρας στόν κόσμο, ὀνόματι "Ραμόν", ἔδωσε τό ὄνομά του στήν πόλη, πού δέν ὑπῆρχε πρίν τό 1951.


Ὁ κρατήρας Ραμόν εἶναι μία ἀπό τίς λίγες ἀποδείξεις ὅτι ἡ σημερινή ἔρημος ἦταν κάποτε μία εὐφορότατη κοιλάδα. Καί ὅταν λέμε "κάποτε" ἐννοοῦμε κάτι λιγότερο ἀπό 200 ἐκατομμύρια χρόνια πρίν ἀπό τό ..τώρα. Ὀ κρατήρας Ραμόν ἔχει μῆκος 40 χιλιόμετρα (ὅσο ἡ μισή Ρόδος δηλαδή..), μέ πλάτος πού κυμαίνεται στά 2 μέ 10 χλμ καί βάθος 500 μέτρα ἐνώ ἡ ὀνομασία του πιστεύεται ὅτι προέρχεται ἀπό τήν ἀραβική λέξη "Ρουμάν" (μτφ. Ῥωμαϊκός), ἐπειδή οἱ Ρωμαίοι εἴχαν δημιουργήσει δρόμους κατά μήκος τῶν βουνῶν πού περιτριγυρίζουν τόν κρατήρα μέ σκοπό νά βγοῦν στήν Ἐρυθρά Θάλασσα. Ξέρω, γίνομαι βαρετός τώρα, ἀλλά ἄν ἔστω καί ἕνας ἀπό σᾶς κάποτε θελήσει νά κάνει trecking στόν κρατήρα, γιατί νά μήν ξέρει ποῦ πατᾶ καί πού βρίσκεται;

ὁ κρατήρας Ραμόν ἀπ'ἄκρη σ'ἄκρη
δεῖτε τό βίντεο..

Στό Μιτσπέ Ραμόν σήμερα ζοῦν 4.000 ἄνθρωποι.
Ὅλα καί ὅλοι κινοῦνται ἀργά στήν πόλη.
Ἀκόμα καί στήν κεντρική ὁδό πού ὀνομάζεται -μά πῶς ἀλλιῶς;- Μπέν Γκουριόν φυσικά!, τό χαρακτηριστικό ἀγριοκάτσικο (εἶναι;) τῆς ἐρήμου, τό "Ἰαέλ", κόβει βόλτες ἀνενόχλητο στά πολλά πάρκα τῆς πόλης.

Ἰαέλ

Κι ὅσο καί νά σπαζοκεφάλιασα νά βρῶ μιά ἑλληνική λέξη γι'αὐτό τό πανέμορφο ζώο, δέν τά κατάφερα. Ἴσως νά μοιάζει μέ τό κρητικό Κρί Κρί -πού ποτέ δέν ἀξιώθηκα νά δῶ μέχρι τώρα, ντροπή μου- ἤ ἴσως μέ τό κυπριακό Ἀγρινό, ἀλλά καί πάλι δέν παίρνω ὄρκο..

ἔπεται συνέχεια.....