Τουριστικοί Φαινότυποι (Μέρος Α')

Δεν είναι μυστικό - Η Ρόδος είναι ένα μέρος τουριστικό.

Και σ'όλους εμάς που γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε σ'αυτή τη γωνιά της Ελλάδας, αυτός ο μόνιμος συγχρωτισμός με χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο, αναμφίβολα μάς έχει δώσει πολλά. Και δεν μιλάω ούτε για λεφτά ούτε για εξώγαμα (ναι, είναι μεγάλη μας τιμή να κατέχουμε επάξια εις τους αιώνας των αιώνων τον αθάνατο όρο "ροδίτικο καμάκι", τη στιγμή που όλα τα άλλα νησιά μάς ακολουθούν τελευταία και καταϊδρωμένα).

Δεν ξέρω εάν η φετινή τουριστική περίοδος θα μάς σώσει -μάλλον όχι καθ'όπως φαίνεται-. Δεν ξέρω εάν θα γεμίσει το νησί με συνάλλαγμα -καιρός να ξανασυνηθίζουμε τον ξεχασμένο αυτόν όρο σιγά σιγά-. 

Το μόνο για το οποίο βάζω το χέρι μου στη φωτιά είναι ότι το αθάνατο Ροδίτικο Know-How σε ό,τι αφορά τον Φαινότυπο κάθε τουρίστα δεν πρόκειται κανείς να μάς το πάρει απ'τα χέρια μας! Είτε θα έρθουν οι τουρίστες είτε όχι, οι Ροδίτες ξέρουμε καλύτερα από κάθε άλλον το Who-Is-Who κάθε κατόχου διαβατηρίου που πατάει το ποδάρι του φάτσα-κάρτα στο μαχαλά μας.

Ας δούμε λοιπόν τον Φαινότυπο του μέσου ξένου Τουρίστα, προς γνώσιν και συμμόρφωσίν μας. Ένα θέμα που μόνο ένα ροδίτικο μπλογκ θα μπορούσε να το χειριστεί με αξιώσεις.

Αρχίζω λοιπόν :

ο Γερμανικός Φαινότυπος

Αυτός ο πολύ ενδιαφέρων φαινότυπος θα μπορούσε να συνοψισθεί με την πασίγνωστη φράση : We love to hate him. Συνεπέστατος στις κρατήσεις του, κυρίως μεσήλικας, προτιμά τα πεντάστερα ξενοδοχεία και γενικά δεν επιφυλλάσσει πολλές εκπλήξεις. Αντιμετωπίζει με συγκρατημένες εκφράσεις τυχόν φουσκωμένους λογαριασμούς, καπνίζει όπου επιτρέπεται, δεν καπνίζει όπου δεν επιτρέπεται, είναι νομοταγέστατος σε όλα και γενικώς τρώει πολύ. Ακολουθεί κατά γράμμα το όποιο πρόγραμμα εκδρομών, ξυπνάει νωρίς για να μην χάσει το πρωινό του, και σε γενικές γραμμές δεν ξενυχτάει. 

Λατρεύει την ηλιοθεραπεία, όχι όμως και το κολύμπι. Παρατηρεί με κατανόηση τους κακούς δρόμους και το κακό σέρβις που θα βρει στο διάβα του. Και εννοείται : θεωρεί τουλάχιστον αυτονόητο πως όλη η ανθρωπότητα οφείλει να γνωρίζει γερμανικά, μιας και ο μέσος γερμανός δεν ξέρει ξένες γλώσσες. 

Το μεγαλύτερό του όμως προσόν είναι ότι έτσι και ευχαριστηθεί, είναι ικανός να κάνει τις διακοπές του στο ίδιο μέρος, στο ίδιο ξενοδοχείο, ει δυνατόν - στο ίδιο δωμάτιο! Κι όσο ξινός κι αν φαίνεται, τελικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας αυστηρός κριτής. Κι αν τα τεστ περάσουν επιτυχώς, αποτελεί την πλέον σίγουρη επένδυση ..! Τις εποχές μάλιστα που το Δυτικογερμανικό Μάρκο μεσουρανούσε, οι Γερμανοί Τουρίστες γίνονταν μέχρι και αξιολάτρευτοι, μιλάμε..

ο Σουηδικός Φαινότυπος

Μεγάλο κεφάλαιο! Είναι να μην πατήσει το πόδι του ο Σουηδός, αλλά έτσι κι έρθει, πάει έμεινε! Κι όχι μόνο αυτό. Αμέτρητα τα δράματα της ξανθιάς ψηλής σουηδέζας που έκλεισε σπίτια, αμέτρητα όμως και τα σπίτια που ..άνοιξε! Και ξαφνικά, εκεί που όλα τα ροδιτάκια στις παρελάσεις ήταν κοντά και μαυριδερά, ξαφνικά νἀ'σου το σουηδέζικο γονίδιο να κάνει τη διαφορά.

Ανεκτικός σε όλα, χαμογελαστός, καλός πότης αλλά με στυλ, υπομονετικός και αποφασισμένος να περάσει καλά, ο κόσμος να χαλάσει. Χωρίς πολλές απαιτήσεις στο φαγητό, καλόβολος σε όλα του. Και ειδικά οι σουηδέζες, πάνω απ'όλα ερωτεύσιμες και έτοιμες ακόμα και για γάμο ανά πάσα στιγμή. Καθόλου αδιάφορος στα ιστορικά μνημεία, αλλά όχι εις βάρος της διασκέδασής του. Κι αν χάσει και κανένα πρωινό, δεν το κάνει θέμα. Το μεγαλύτερο προσόν - φιλέλληνας χωρίς δεύτερες κουβέντες, και για πολλούς και ποικίλους λόγους.. 

ο Φιλανδικός Φαινότυπος

Παντελώς ασύμβατος με τον Σουηδικό Φαινότυπο (η αντιπάθεια αμοιβαία!) , αλλά τι μάς νοιάζει εμάς; 
Η φράση που τού ταιριάζει περισσότερο είναι το γνωστό "Μη μου τους κύκλους τάραττε!". Αν θες να ξαναδείς τον φιλανδό τουρίστα να ξανάρχεται στο μαχαλά σου ξανά και ξανά, δεν έχεις παρά να τού δώσεις την ψευδαίσθηση ότι δεν κουνήθηκε ρούπι από τη γειτονιά του. Θέλει λίγα, ευχαριστιέται πολύ και έχει τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο να σού το δείχνει. Και για να γίνω σαφέστερος : αν έχει την μπύρα του το πρωί, την μπύρα του το μεσημέρι και την μπύρα του το βράδυ - το ζήτημα θεωρείται λήξαν. Στρατοπεδεύει σ'όποιο μπαρ δει τη σημαία του. Αδιαφορεί για τις εκδρομές, δεν είναι περιπετειώδης και θέλει να κάνει τη ζωή του από απλή έως απλούστερη. Αν μπερδευτεί στο φαΐ και κυρίως στο ποτό, τον έχασες. Αν τού'χεις και την εφημερίδα του από το Ελσίνκι από δίπλα απ'το τραπέζι του, μόλις απέκτησες έναν πιστό φίλο. Θα έρθει και θα ξανάρθει ξανά και ξανά, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Και θα παραγγείλει την ίδια μπύρα, την ίδια ώρα και στο ίδιο κάθισμα του ίδιου μπαρ. Αγαπά την Ελλάδα και όσες φιλανδέζες έμειναν εδώ, έγιναν πιο Ροδίτισες κι απ'τις Ροδίτισες. 

Με λίγα λόγια, αξιολάτρευτος φαινότυπος. Και μακάρι να ήταν όλοι έτσι.

 
ο Νορβηγικός Φαινότυπος

Άσπονδοι εχθροί του : οι Σουηδοί. Και σνομπάρει έντονα ο,τιδήποτε Φιλανδικό, έμψυχο και μη.. Αλλά (και πάλι) τι μάς νοιάζει εμάς;

Σε γενικές γραμμές, ισχύουν όλα τα παραπάνω, αν και ομολογουμένως περισσότερο απόμακροι από τους ομοειδείς σκανδιναβικούς φαινότυπους. Δεν φοβούνται τις εκπλήξεις, αν και δεν εκδηλώνουν εύκολα τα συναισθήματά τους. Σε γενικές γραμμές δεν τσιγκουνεύονται στα χαμόγελα. Πάντως, ακόμα κι αν την επομένη δείξουν πως δεν σε ξέρουν -μην το πάρεις προσωπικά : Η ζέστη των 25 βαθμών είναι γι'αυτούς καύσωνας... 

Δεν είναι οι αγαπημένοι μου, ίσως επειδή έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά με τους Σουηδούς και τους Φιλανδούς, όσο κι αν θεωρούν ότι διαφέρουν ριζικά από τους άλλους.. Το μεγαλύτερο προσόν τους : στέκονται στο ύψος τους και δεν προβληματίζουν κανέναν. Οπότε.. ok.

ο Αγγλικός Φαινότυπος

Οι απόψεις διίστανται. Και ίσως όχι άδικα.

Δεν ξέρω με τι tour operators έχουμε μπλέξει, πάντως εάν όλη η Μεγάλη Βρετανία κατοικείται από έναν τέτοιο φαινότυπο, δεν μπορώ να καταλάβω από πού προέρχεται τόσο τουπέ. Από πού ν'αρχίσω και πού να τελειώσω; Από την απαράδεκτη συμπεριφορά; Από τα δημόσια ξεβρακώματα στο Φαληράκι; Από το στραβομουτσούνιασμα επί παντός επιστητού; Από την κακογουστιά στο ντύσιμο; Από τη μιζέρια όταν έρχεται η λυπητερή στο σουβλατζίδικο; Από πού; 

Ας όψεται η οικονομική κρίση αλλά και η δυσδιάκριτου γούστου σεξουαλική λιγούρα, εγχώρια και μη. Είπαμε, μπορεί να είμαστε ένας λαός φιλόξενος, αλλά η αλήθεια καλό είναι να λέγεται πότε πότε..

έπεται συνέχεια... 

γιατί ὄχι ἐδῶ;

Ξέθαψα ἀπό τό ἴντερνετ τό ἀκόλουθο κείμενο τοῦ Χρήστου Ἰακώβου, Διευθυντή τοῦ Κυπριακοῦ Κέντρου Μελετῶν (ΚΥΚΕΜ), πού ἀποτελεῖ περίληψη εἰσήγησης ἡμερίδας μέ θέμα "Ἑλληνισμός καί Δύση στή Νεώτερη Ἱστορία".

Λόγω των προσφάτων εγκαινίων του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης ήρθε στην επιφάνεια το γνωστό και πάγιο αίτημα της Ελλάδος για επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Τα Γλυπτά μετεφέρθησαν στο Βρετανικό Μουσείο στις αρχές του 19ου αιώνα από τον τότε πρέσβη της Βρετανίας στην Κωνσταντινούπολη και τοποθετήθησαν ως μουσειακό έκθεμα το 1936. Η στερεότυπη απάντηση που δίδει κατά καιρούς το Βρετανικό Μουσείο ότι δεν προτίθεται να παραχωρήσει την κυριότητα των Γλυπτών στο Ελληνικό κράτος, πέραν της πολιτικής διάστασης του θέματος που δημιουργείται, αποκαλύπτει ένα βαθύτερο φιλοσοφικό πρόβλημα σε σχέση με τον ρόλο που παίζει το Βρετανικό Μουσείο τόσο για τον τρόπο που αποδίδει ταυτότητα στην Βρετανία όσο και για τον τρόπο που χρησιμοποιείται το «άλλο» για να προσδιορίζει την Βρετανική «υπεροχή».

Το Βρετανικό Μουσείο αποκρυσταλλώνει και συμπυκνώνει, με μία πολιτιστική διάσταση, ό,τι ήταν η Βρετανία στο απόγειό της ως αποικιοκρατική δύναμη. Πολλές από τις αρχαιότητες που εκτίθενται δεν δωρίστηκαν αλλά εκλάπησαν για να εκτεθούν αργότερα στο Μουσείο και να αποτελούν σήμερα εργαλεία υπόμνησης και προβολής της δυτικής «ανωτερότητας», μία αντίληψη η οποία εξυφάνθη στους αιώνες της αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας. Από αυτή την άποψη το Βρετανικό Μουσείο ως τρόπος σκέψης και ως θεσμός πολιτιστικής έκφανσης αποτελεί συστατικό στοιχείο του αυτοκρατορικού τρόπου όρασης του υπολοίπου κόσμου και των αυτοκρατορικών – αποικιοκρατικών μηχανισμών εξουσίας. Με άλλα λόγια το Μουσείο προσφέρει ένα πλαίσιο αξιών, ανάμεσα στις οποίες η αυτοκρατορική ισχύς και εξουσία είναι οι πιο εμφανείς. Ένας απλός επισκέπτης στο Μουσείο δεν θαυμάζει πρωτίστως τα Γλυπτά ως μέρος του κλασσικού Ελληνικού πολιτισμού αλλά θαυμάζει την ικανότητα της Βρετανίας να τα κατέχει, να τα διασώζει και να τα μελετά.

Η ουσία της Βρετανικής άρνησης να επιστρέψει τα Γλυπτά του Παρθενώνα αναλύεται εντός του άνωθεν πλαισίου ως εξής: η σύγχρονη Ελλάδα δεν μπορεί να εκπροσωπήσει την κλασικό εαυτό της γι’ αυτό πρέπει να εκπροσωπηθεί. Το Βρετανικό Μουσείο θεωρεί ότι διεκδικεί το προνόμιο να διατηρεί στη σύγχρονη ευρωπαϊκή μνήμη, μέσω της αυτοκρατορικής - αποικιακής κληρονομιάς και το «φυσικό» ρόλο της πρώην Μεγάλης Βρετανίας, την τεράστια συμβολή στην διατήρηση της κλασικής ευρωπαϊκής κληρονομιάς και να αυτοναγορεύεται σε θεσμό με «συμβολή στην σύγχρονη μάθηση», κάτι που δεν μπορεί να κάνει η σύγχρονη Ελλάδα. Αυτό καλλιεργεί την εντύπωση ότι το Μουσείο, ως δυτικός πολιτιστικός θεσμός ευρίσκεται μονίμως στην υπηρεσία, σχεδόν στις προσταγές, της κλασικής ιστορίας και αρχαιολογίας, του χρόνου και της γεωγραφίας, μετασχηματίζοντας ακατάπαυστα την ζωντανή πραγματικότητα των Γλυπτών σε όργανο ικανοποίησης αυτοκρατορικών συνδρόμων.

Η κλασική Ελλάδα σε αντιδιαστολή προς την Βυζαντινή και νεώτερη εκδοχή του ελληνισμού αποτελεί δυτικοευρωπαϊκή επινόηση και από την εποχή της αποικιοκρατίας ο αρχαιοελληνικός πλούτος υπήρξε πάντα ένα θέλγητρο ρομαντισμού και σημείο αναφοράς για την Ευρωπαϊκή κουλτούρα.

Η κλασσική Ελλάδα στην δυτική πνευματική παράδοση ερευνάται, διδάσκεται και εκφράζεται έτσι με ορισμένους διακριτούς και αναγνωρίσιμους τρόπους ούτως ώστε να δίδει νόημα και αξία στη Δύση. Η κλασσική Ελλάδα που εμφανίζεται στο Βρετανικό Μουσείο είναι ουσιαστικά ένα σύστημα αναπαραστάσεων προσδιοριζόμενο από ένα σύνολο δυνάμεων οι οποίες την φέρνουν μέσα τα όρια της δυτικής γνώσης, της δυτικής συνείδησης και αργότερα της δυτικής αυτοκρατορίας.

Η Βρετανία έχει ανάγκη την κλασική Ελλάδα γιατί την παρουσιάζει περισσότερο ως ένα εταίρο που ελευθερώνει το πνεύμα από τη στείρα εξειδίκευση και ανακουφίζει την κατάθλιψη ενός μονομερούς πνευματικού λόγου και μιας εθνικιστικής αυτοεπικέντρωσης. Κατά βάθος, μέσα από την Βρετανική πολιτική άρνηση επιστροφής των Γλυπτών προβάλλει η ισχυρή αίσθηση ότι τα Γλυπτά του Παρθενώνα είναι περισσότερο μέρος της Βρετανικής αυτοκρατορικής ταυτότητάς παρά της σύγχρονης Ελλάδας.

Πραγματικά αναρωτιέμαι, πόσο δυναμισμό μπορεί να διαθέτει ένα κράτος όταν προσπαθεί με πολιτικά μέσα να διατηρεί την χαμένη αυτοκρατορική του αξιοπιστία διεθνώς μέσω των μαγικών εικόνων που επιτρέπει ο σφετερισμός αρχαιοτήτων οι οποίες ανήκουν σε ένα άλλο πολιτισμό. Η Βρετανία μπορεί να παραμένει όσο θέλει ιδιοκτήτης των Γλυπτών του Παρθενώνα, ποτέ όμως δεν θα μπορέσει να γίνει η πατρίδα τους.

ἀπό τήν τελετή ἐγκαινίων τοῦ Μουσείου τῆς Ἀκρόπολης
"Ἀντικατοπτρισμοί"/ προβολές video.
Σκηνοθεσία: Ἀθηνᾶ-Ραχήλ Τσαγγάρη.

μέρα με τη μέρα

Μερικές φορές αναρωτιέμαι πόσο δυνατός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος. Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας το blog της 27χρονης Emily McArthur.

Ο καρκίκος στις ωοθήκες τη χτύπησε πριν δύο χρόνια και μετά από εγχείριση που έκανε οι γιατροί την διαβεβαίωσαν ότι το θέμα είχε τελειώσει. Τον περασμένο Μάιο ο απρόσκλητος επισκέπτης επέστρεψε. Αρχές Αυγούστου 2007 η νεαρή αγγλίδα απέκτησε το ηλεκτρονικό της ημερολόγιο, περιγράφοντας μέρα με τη μέρα τις ιατρικές της εξετάσεις, τις συμβουλές των γιατρών, πόσες μέρες απομένουν από την επόμενη χημειοθεραπεία και πόσες έχουν περάσει από την προηγούμενη, ακόμα και την αποβολή των δίδυμων παιδιών της που είχε προλάβει να συλλάβει κατά την περίοδο που πίστευε ότι η μάχη με την αρρώστια είχε κερδηθεί οριστικά. Παράλληλα έχει συγκεντρώσει πληθώρα διαδικτυακών συνδέσμων με πάμπολλες πληροφορίες για αυτή τη μορφή καρκίνου καθώς και για τις νέες μεθόδους αντιμετώπισής του.

Επικοινώνησα με την Έμιλυ πριν γράψω αυτή την ανάρτηση, θέλοντας να σιγουρευτώ ότι δεν θα είχε αντίρρηση να περιγράψω το blog της. Μου είπε ότι είναι πολύ σημαντικό να μάθει ο κόσμος για αυτήν την ύπουλη μορφή καρκίνου. Μιλούσε για το θέμα σαν να μην την αφορούσε εκείνη προσωπικά, σαν να ήταν ένας απλός παρατηρητής μιας ασθένειας που τη βίωνε ένας άλλος , ένας τρίτος άνθρωπος. Σαν να ήταν ένας δημοσιογράφος που έπρεπε να περιγράψει ένα γεγονός όσο γίνεται με μεγαλύτερη ακρίβεια. Είχε μόνο μια παράκληση. Να μην προσθέσω τη φωτογραφία της, το πρόσωπό της που ακόμα και χωρίς μαλλιά είναι πανέμορφο.

Τίτλος του blog: Diary of a Cancer Patient
αρχίστε από την παλαιότερη ανάρτηση (4 Αυγούστου 2007)
Χώρα: Αγγλία
Γλώσσα: αγγλικά

ειμί , ει, εστί(ν)...

Να και μια ξεχωριστή ιστοσελίδα ενός ξεχωριστού ανθρώπου. Αφού απηύδησε να ασχολείται με τους ανεπίδεκτους μαθήσεως ισπανούς εφήβους και αφού 'έφαγε στη μάπα' μεταθέσεις σε σχολεία επί σχολείων(ναι, συμβαίνουν αυτά και εκτός Ελλάδας) ο καταλάνος φιλόλογος αρχαίων ελληνικών Juan Coderch αποφάσισε να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα, παρά το ότι είχε περάσει προ πολλού τα 30. Και τα κατάφερε. Το πρώτο του μεταπτυχιακό ήταν στην ομηρική γλώσσα και το δεύτερο ήταν στην Αρχαία Ελληνική . Όσο για το θέμα της διπλωματικής του : 'Η λατρεία του Θεού Απόλλωνα στη Ρόδο' (!!) Σήμερα είναι καθηγητής Αρχαίων Ελληνικών και Λατινικών στο Πανεπιστήμιο St.Andrews της Μεγάλης Βρετανίας.

Αλλά όλα αυτά δεν είναι τόσο σημαντικά (για μας) όσο η ιστοσελίδα του www.akwn.net (akwn=άκων! τίποτα δεν είναι τυχαίο) που την ενημερώνει με θρησκευτική ευλάβεια κάθε 5 μέρες.

Έτσι, αν κάπου θέλετε να ξεσκονίσετε τα αρχαία σας , αν πεθυμήσατε να δείτε μια 'ξεγυρισμένη' δυνητική ευκτική ή αν δεν βρίσκετε πια την ΕΣΤΙΑ στο περίπτερο, ο Δρ.Coderch δημοσιεύει τις κυριότερες διεθνείς ειδήσεις της εβδομάδας στα αρχαία ελληνικά -και δη στην αττική διάλεκτο -.

Διασκέδασα τρελλά διαβάζοντας για τα καμώματα του Ούγο Σιάβηθ (Ούγο Τσάβες), για την προεκλογική εκστρατεία του Βάρακ Οβάμα (Μπάρακ Ομπάμα), ή το αμίμητο "Η της Τουρκίας Βουλή περί του πέπλου συμβουλεύεται". Όσο για την Αγγέλη Μέρκηλ (Άντζελα Μέρκελ), χαίρει εν Μαιόρκη (Μαγιόρκα) ..ως οίκοι (ήτοι..."σαν στο σπίτι της").

Μπείτε στην ιστοσελίδα του, αφού καλού-κακού ξετρυπώσετε τον αθάνατο Τζάρτζανο από εκείνο το αραχνιασμένο ράφι, και μου φαίνεται ότι κάθε βδομάδα εκεί ...έσεσθε.
Κι αν τα βρείτε σκούρα σε κανένα απαρέμφατο, στείλτε του email στο jc210@st-andrews.ac.uk και -πού θα πάει- θα 'βγει' η ρημάδα η μετάφραση..


Τίτλος ιστοσελίδας: Akropolis World News
Αγαπημένες Αναρτήσεις: Latest News και Former News
Γλώσσες: Αγγλικά και Αρχαία Ελληνικά
Χώρα: Αγγλία