η κακιά Φυλή των "Ταϊκούνιμ"

Κι ενώ χθες ο αριθμός των ισραηλινών αγανακτισμένων έσπασε ρεκόρ συμμετοχής στην Ιστορία της χώρας, διαψεύδοντας και τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες των διοργανωτών αλλά και των δημοσιογράφων - η ισραηλινή κοινή γνώμη δεν φαίνεται να μπορεί να εφεύρει εκείνη τη λύση που θα καταφέρει και ν'αφήσει την πίτα γερή, αλλά και να μείνει κι ο σκύλος χορτάτος.. 

Στο σημερινό Ισραήλ των κοινωνικών πολώσεων αλλά και του υψηλού κόστους ζωής, είναι εύκολο να συγκεντρωθούν 360.000 πολίτες σε όλη τη χώρα και να πάρουν τους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα κατά των πολυεκατομμυριούχων, της.. μισητής 13ης Φυλής του Ισραήλ: της.."Φυλής των Tycoons" ή όπως τους λένε εδώ -"Ταϊκούνιμ" (!) 

Τελ Αβίβ, 6.8.2011

Λύσεις όμως -κακά τα ψέμματα- δεν προτείνονται. 

Δεν προτείνονται καν πολιτικές εναλλακτικές, αφού η κεντροαριστερά δεν είναι άμοιρη ευθυνών για την οικονομική υποβάθμιση της μεσαίας τάξης. Τα αμιγώς αριστερά κόμματα απλώς συμπαρίστανται στους διαδηλωτές χωρίς να προβάλλουν επίσημα τη δική τους οικονομική ατζέντα, ενώ τα κόμματα της θρησκευτικής δεξιάς βλέπουν με καχυποψία την πιθανότητα αλλαγής των κυβερνητικών δημοσιονομικών προτεραιοτήτων, επειδή θεωρούν ότι κάτι τέτοιο θα βλάψει την οικονομική ενίσχυση των θρησκευτικων εποικισμών στα Κατεχόμενα. 

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι το μεγάλο ποσοστό των δεξιών θρησκευόμενων ψηφοφόρων δεν βρίσκονται σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από τους υπόλοιπους πολίτες -πλην όμως, η ιδεολογική και η ιδιότυπη θρησκευτικοκοινωνική αλληλεγγύη που τους χαρακτηρίζει, δεν τούς επιτρέπει να εκφράσουν και εκείνοι τη δυσαρέσκειά τους για τα ψίχουλα που απομένουν στο πορτοφόλι τους λίγο πριν τούς καταβληθεί ο μισθός τους..

Κι έτσι, αυτό το καλοκαίρι ανέδειξε φαρδιά-πλατιά το οικονομικό αδιέξοδο της χώρας, που αποτελεί απόρροια του πολιτικού καθεστώτος της συμμετοχικής διακυβέρνησης της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών δυνάμεων επί σειρά δεκαετιών -λόγω απλής απλούστατης αναλογικής-, αλλά και του εξαιρετικά ιδιόμορφου πλέγματος κοινωνικοθρησκευτικών συσχετισμών σε έναν πληθυσμό που ισούται αριθμητικά με το σύνολο των κατοίκων του λεκανοπεδίου Αττικής.. (ναι, μόνο τόσο..)

Ως τρίτος παρατηρητής των τεκταινομένων, ίσως να είμαι ο απολύτως.. αναρμόδιος να προτείνω κάποια λύση. Μάλιστα, η ιδιότητά μου του πολίτη της Ελλάδας, μιας χώρας που έχει παταγωδώς αποτύχει σε ό,τι έχει να κάνει με τα δημοσιονομικά, μάλλον μού απαγορεύει να ..έχω το θράσος να προβάλω ως παράδειγμα προς μίμηση τις τακτικές που ακολουθήθηκαν σε ανάλογες περιπτώσεις στα καθ'ημάς.

Παρ'όλ'αυτά, σε συζητήσεις που έκανα με πολλούς εδώ, διαπίστωσα ότι βασικοί θεσμοί που υπήρχαν στη μη-νεοφιλελεύθερη Ελλαδίτσα μας, εντυπωσιάζουν τον μέσο ισραηλινό. Και για να μιλήσω πιο συγκεκριμένα:

Οι εδώ λιμοκτονούντες δικηγόροι-μισθωτοί των μεγάλων δικηγορικών εταιριών, με μισθό 1200€ το μήνα, μένουν με το στόμα ανοικτό όταν ακούν πώς προστατευόταν μέχρι πρότινος το επάγγελμά τους στην Ελλάδα με τα θεσμοθετημένα τοπικά όρια. Οι εδώ μισθωτοί φαρμακοποιοί των υπερπολυτελών αλυσίδων πολυκαταστημάτων φαρμάκων, βλέπουν με δέος όσα ίσχυαν μέχρι πρότινος στην Ελλάδα -όπου ήταν σαφές ότι ο φαρμακοποιός ήταν κύριος του εαυτού του. Οι εδώ οδηγοί 10θέσιων λεωφορείων και ταξί (όμηροι των ημι-ιδιωτικών συνεταιρισμών/εταιρειών) πολύ θα ήθελαν να ζουν στην προ-ΔΝΤ Ελλαδίτσα μας. Και να σημειώσω επίσης, ότι ο θεσμός της φοροδιαφυγής δεν νοείται ούτε καν ως τρελλή φαντασίωση.

Κι όσο για τις τιμές των ακινήτων: υπόκεινται στον εξαιρετικά άκαμπτο νόμο 'αγοράς και ζήτησης'.  Κι ό,τι βρέξει, ας κατεβάσει.

Η Ελλάδα μπορεί να έπεσε έξω οικονομικά -δεν υπάρχει πια καμμία αμφιβολία γι'αυτό. Όμως η βασική αδυναμία του Ελληνικού Κράτους βρισκόταν κυρίως στο ότι δεν είχε οργανωμένο μηχανισμό φορολογικού ελέγχου και -συνακολούθως- στερείτο της δυνατότητας είσπραξης των φόρων κατά τρόπο δίκαιο.

Παρ'όλ'αυτά όμως, στην Ελλάδα μας υπήρχαν θεσμοί που εγγυώνταν την παρέμβαση του Κράτους υπέρ του μέσου πολίτη αλλά και υπέρ της ρύθμισης των κανόνων της αγοράς. Θεσμοί που ήταν άριστα γραμμένοι στα χαρτιά -στην πράξη όμως χώλαιναν, επιφέροντας τα γνωστά σημερινά αποτελέσματα.

Όσο περνούν οι μέρες, και ενώ κυβέρνηση και αντιπολίτευση σιωπούν, στο Ισραήλ ακούγονται κάποιες περιθωριακές φωνές να προτείνουν αυτά που λίγο-πολύ ίσχυαν ως θεσμοί στη χώρα μας, πλην όμως σ'εμάς δεν εφαρμόσθηκαν ποτέ σωστά. 

Έτσι, αρχίζει να γίνεται λόγος για 'θεσμοθέτηση τιμοκαταλόγου της ελάχιστης αξίας της γης, εκ μέρους του κράτους' -που δεν είναι άλλο παρά η ..επανανακάλυψη των γνωστών σε μάς 'αντικειμενικών αξιών' βάσει γεωγραφικών κριτηρίων. Τέτοιες προτάσεις όμως, στο Ισραήλ σκοντάφτουν στον άγραφο νόμο περί 'προσφοράς και ζήτησης' , ή ακόμα και σε αυτήν καθαυτήν την αρχή της 'Ελεύθερης Αγοράς'. 

Φαίνεται πως ακόμα οι ισραηλινοί καταναλωτές δεν είναι σε θέση ούτε καν να φανταστούν ότι θα μπορούσαν να ζήσουν ..χωρίς τους 'Ταϊκούνιμ" (βλ. ανωτέρω..) Και εν μέρει, δεν έχουν άδικο.

Η ..φυλή των "Ταϊκούνιμ" δεν είναι δυνατόν να εξαφανισθεί μονομιάς, να τεθεί στην πυρά και να εξολοθρεφθεί στο κέντρο της δενδρόφυτης λεωφόρου Rotschild με τους αγανακτισμένους κατασκηνωτές να χοροπηδάνε από τη χαρά τους υπό τον ήχο παγανιστικών τυμπάνων και άλλων τινών κρουστών. 

Η κυβέρνηση όμως, αν ήθελε θα μπορούσε κάλλιστα να συντάξει έναν κατάλογο αντικειμενικών αξιών των ακινήτων ανά τετραγωνικό μέτρο, θέτοντας ένα ανεκτό ποσοστό φορολόγησης, όχι μόνο στα συμβόλαια αγοραπωλησιών αλλά και στα μισθωτήρια.

Φυσικά, αυτό το μέτρο από μόνο του δεν αρκεί. 

Οι "Ταϊκούνιμ" θα συνεχίζουν να κρατούν τις τιμές στα ύψη για τα ακριβοκτισμένα οικοδομικά πρότζεκτ που φυτρώνουν το ένα μετά το άλλο σε όλες τις πόλεις του Ισραήλ. 

Όμως, από την άλλη, η κυβέρνηση εάν ήθελε θα μπορούσε να προτείνει στους μικροϊδιοκτήτες εκμισθωτές ποικίλα κίνητρα φοροαπαλλαγών, στην περίπτωση που θα υιοθετούσαν στα μισθωτήρια συμβόλαιά τους τον 'τιμοκατάλογο' των μειωμένων αντικειμενικών αξιών -ενθαρρύνοντας έτσι την μείωση των ενοικίων αλλά και την αγοραστική δύναμη της πολύπαθης μεσαίας τάξης. 

Και κάποια στιγμή, ακόμα και οι 'Ταϊκούνιμ" θα καταλάβουν αργά ή γρήγορα ότι το παιχνίδι της αγοράς μοιάζει με το ταγκό : Θέλει δύο!

Ενώ σε αντίθετη περίπτωση, εάν οι τιμές των ακινήτων τους δεν θα κατέβουν, τα οικοδομικά τους πρότζεκτ θα μείνουν απλώς άδεια και  στ'αζήτητα -τη στιγμή που η μεσαία τάξη θα χορεύει το δικό της ταγκό, με τις μειωμένες αντικειμενικές αξίες που φορολογικά τουλάχιστον θα ικανοποιούν τους πάντες (ακόμα και το -έτσι κι αλλιώς- πλούσιο ισραηλινό Δημόσιο)..  

Takes Two to Tango

Το νεοφιλελεύθερο Ισραήλ αναζητά ένα καινούργιο New Deal για να βγει από το κοινωνικό αδιέξοδο που αρχίζει τελευταία να διαφαίνεται κατά τρόπο έντονο. Αναζητά να ..ανακαλύψει ξανά τον 'τροχό' των θεσμών της υγιούς κρατικής παρεμβατικότητας, υπακούωντας όχι σε εντολές άνωθεν, αλλά στις απαιτήσεις του λαού που πληρώνει ασταμάτητα μεν,  από πουθενά όμως δεν καταφέρνει να δει φως.

Μήπως θα ήμουν πολύ θρασύς, εάν θα τολμούσα να.. υποδείξω την πάλαι ποτε ελληνική μας νομοθεσία; -εννοείται, την ελληνική νομοθεσία που ίσχυε προ του άνωθεν και έξωθεν επιβαλλόμενου 'made in Greece' βίαιου νεοφιλελευθερισμού μας..-

Λέμε τώρα..

..σκέψεις θερινών νυκτών..

Διαβάστε ακόμα :
Indignados made in Israel
Τελ Αβίβ: Indignados vs. Indignados
Τελ Αβίβ, το Μετα-Νεοφιλελεύθερο
βαρέθηκαν τα ψίχουλα

εδώ ..δεν είναι Σύνταγμα 
αγανακτισμένοι και τσαντισμένοι 

αγανακτισμένοι και τσαντισμένοι

Ύστερα από περίπου τρεις εβδομάδες διαμαρτυριών και ενώ στη 'λεωφόρο των σκηνών' της Rotschild στο κέντρο του Τελ Αβίβ συνεχίζει να συρρέει κάθε μέρα όλο και περισσότερος κόσμος, διαφαίνονται όλο και πιο έντονες οι αντιδράσεις. Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί αυτό από την λεγόμενη 'θρησκευτική Δεξιά' που εκπροσωπείται περίπου από το 20% του εβραϊκού πληθυσμού της χώρας, ως επίσης και από την 'παραδοσιακή δεξιά', που εκφράζεται κυρίως από το κυβερνών κεντροδεξιό κόμμα Λικούντ του Βενιαμίν Νετανιάχου. 

Και αυτό όχι επειδή οι αντιδρώντες ανήκουν στο 'μεγάλο κεφάλαιο' των πολυεκατομμυριούχων στους οποίους ανήκουν οι μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες ή οι ιδιωτικοποιημένες εδώ και χρόνια ΔΕΚΟ της χώρας, όσο επειδή θεωρούν ότι οι διαμαρτυρίες κατά των υψηλών τιμών των ενοικίων και του κόστους ζωής , πραγματικό σκοπό έχουν να καθαιρέσουν τη δεξιά κυβέρνηση συνασπισμού. 

Στο σημείο αυτό, καλό θα ήταν ο έλληνας αναγνώστης να μην κάνει τις δικές του (ελληνικές) αναγωγές περί "Δεξιάς" και "Αριστεράς", επειδή απλώς... θα μπερδευτεί περισσότερο.

Η ισραηλινή Αριστερά ουδεμία σχέση έχει ουσιαστικά με τις θέσεις του ελλαδικού ΚΚΕ ή του κυπριακού ΑΚΕΛ. Αντίστοιχα, οι ισραηλινοί "Εργατικοί" ουδεμία σχέση έχουν με το δικό μας ΠΑΣΟΚ ή με την κυπριακή ΕΔΕΚ (κι ας ανήκουν συλλήβδην στη Σοσιαλιστική Διεθνή). Ούτε το δεξιό 'Λικούντ' δεν ταυτίζεται με την ΝΔ ή τον ΔΗΣΥ. 

Κι αυτό, επειδή στο Ισραήλ το πολιτικό φάσμα χρωματιζόταν και χρωματίζεται έντονα τόσο από την σιωνιστική ιδεολογία και την πραγμάτωση της επιστροφής του εβραϊκού λαού στην βιβλική του εστία, όσο επίσης και από τον θρησκευτικό παράγοντα στη λήψη πολιτικών αποφάσεων. 

Αποφάσεις που δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο την παραμονή ή όχι στα Κατεχόμενα, αλλά και πλήθος άλλα θέματα που σχετίζονται με την καθημερινή ζωή των πολιτών αυτής της χώρας : από την εστίαση σε δημόσιους χώρους μέχρι την κυκλοφορία των λεωφορείων κατά το εβραϊκό Σάββατο, από τα κοινωνικά επιδόματα μέχρι τα κονδύλια του ετήσιου προϋπολογισμού, από την εκπαίδευση μέχρι και τις πολιτιστικές δραστηριότητες, τη στρατιωτική θητεία, την υγεία και τη στέγαση 

-και η λίστα δεν έχει τέλος..

Το μπέρδεμα για τον ξένο παρατηρητή γίνεται μεγαλύτερο, όταν διαπιστώνει ότι τελικά, κατά τη σύντομη Ιστορία αυτού του κράτους, η Αριστερά ήταν εκείνη που 'χρεώνεται' τους περισσότερους πολέμους, ενώ αντιθέτως η Δεξιά είναι εκείνη που υπέγραψε συνθήκες ειρήνης και αντίστοιχα 'επέστρεψε' κατεχόμενες περιοχές στους προκατόχους τους. 

Είπαμε-σε αυτή τη μικρή χώρα, οι υπεραπλουστεύσεις αντενδείκνυνται..  

Δεν θα μπορούσα να βρω αντιπροσωπευτικότερο εκφραστή της 'θρησκευτικής Δεξιάς' -μίας πολιτικής μερίδας παντελώς άγνωστης ως προς το ύφος και την ιδεολογία της στην Ελλάδα και στην Κύπρο- από τον ελληνικής καταγωγής ραββίνο Μορδεχάι Φριζή, που ζει μόνιμα στην Ιερουσαλήμ, μία πόλη με ιδιαίτερα αυξημένο ποσοστό του πολιτικού του χώρου.
Κι ότι ζει εκεί, δεν είναι τυχαίο : όχι μόνο επειδή η Ιερουσαλήμ είναι μια πόλη με ιδιαίτερη θρησκευτική βαρύτητα για τον εβραϊκό λαό αλλά και επειδή από το κέντρο της απέχουν κυριολεκτικά 'ένα τσιγάρο δρόμο' οι περιοχές που καταλήφθηκαν από τον ισραηλινό στρατό, εκείνο το μακρινό καλοκαίρι του 1967.

Με τον Μορδεχάι δεν συμφωνούμε πολιτικά, επειδή έχουμε διαφορετικές ιδεολογικές και θρησκευτικές καταβολές. Πάντοτε όμως οι συζητήσεις μας, όλα αυτά τα πολλά χρόνια που γνωριζόμαστε, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και για μένα και για εκείνον. 

Συχνά είναι έντονες, πάντοτε όμως φροντίζουμε να κρατάμε τις ισορροπίες -επειδή θεωρούμε πως η φιλία μας είναι σημαντικότερη από κάθε τι άλλο, αλλά και επειδή οι εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις μας θέλουμε να αποτελούν αφορμή για γόνιμο πεδίο αλληλοπληροφόρησης.

Άλλωστε, χωρίς αλληλοσεβασμό, φιλία δεν υπάρχει.

Τού αναγνωρίζω ότι είναι συνεπής στις απόψεις του και ότι έχει το θάρρος να λέει τη γνώμη του ευθέως και επώνυμα. Και αυτό θα το διαπιστώσετε στο βίντεο που ακολουθεί, και που πιστεύω ότι παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για τον έλληνα αναγνώστη, που θα ήθελε να εμβαθύνει στο πολυποίκιλο ισραηλινό πολιτικό ψηφιδωτό. 

Ένα ιδεολογικό ψηφιδωτό, που στην Ελλάδα συνήθως υπεραπλουστεύεται, μάλλον αβασάνιστα.

Η πληροφόρηση όμως, δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. 

ο ραββίνος Μορδεχάι Φριζής για τους Αγανακτισμένους του Ισραήλ

Οι δεξιοί ισραηλινοί ψηφοφόροι δεν είναι απαραίτητα ούτε πλούσιοι ούτε αδίστακτοι κεφαλαιοκράτες. Αντιθέτως, ο μέσος δεξιός ψηφοφόρος είναι χαμηλού εισοδήματος, θέτει όμως πολύ ψηλότερα στις προτεραιότητές του την θρησκευτική παράδοση και την εδαφική κυριαρχία. 

Η εβραϊκή θρησκεία είναι η μόνη μονοθεϊστική αλλά και συνάμα η μόνη εθνική θρησκεία που υπάρχει σήμερα -και γι'αυτό το λόγο, το 'έδαφος', ο 'τόπος', η 'κτήση' αποτελούν προϋποθέσεις για την εκδήλωση του λατρευτικού της τυπικού, όπως αυτό τουλάχιστον εκλαμβάνεται από μεγάλη μερίδα πιστών.

Έτσι λοιπόν, εξηγούνται πολλά.

Αντιθέτως, για τη σύγχρονη ισραηλινή Αριστερά, η σιγουριά επί του εδάφους δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά αποτελεί το μέσον για μια ασφαλέστερη -και άρα καλύτερη- ζωή. 

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία των διαφωνιών, που αυτήν την περίοδο διαφαίνονται όλο και περισσότερο στην ισραηλινή κοινωνία, που πληρώνει τα λάθη του άκρατου φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης των τελευταίων δύο δεκαετιών. 

Η απλή αλήθεια πάντως είναι ότι η οικονομική ανέχεια δεν διακρίνει πολιτικές παρατάξεις : όλοι ανεξαιρέτως πληρώνουν πολύ περισσότερα απ'όσα πραγματικά αντέχουν. 

Το ζήτημα όμως είναι τι διακυβεύεται κάθε φορά. 

Και η Δεξιά δεν θέλει να διακυβευθούν τα κονδύλια που τίθενται υπέρ των εποικισμών στα Κατεχόμενα (όπως τα ονομάζουν οι αριστεροί) ή στην Ιουδαία και Σαμάρεια (όπως τα ονομάζουν αντιστοίχως οι δεξιοί). Κι αυτό επειδή εάν τα κονδύλια κοπούν, τότε η αποχώρηση των εποίκων από εκεί, θα επισπευσθεί.. 

Αποτέλεσμα :

Ήταν θέμα χρόνου να σημειωθούν σκηνές σαν κι αυτές που συνέβησαν χθες το βράδυ στην 'λεωφόρο των σκηνών' ή όπως τη λένε οι επίσημοι χάρτες -στη δενδρόφυτη λεωφόρο Rotschild.

Νεαροί ισραηλινοί οπαδοί της αριστεράς και της θρησκευτικής δεξιάς αντάλλαξαν βαριές κουβέντες και διχαστικά συνθήματα, που όμως δεν έχουν καμμία σχέση με τα αυξημένα ενοίκια και το κόστος ζωής.. 

Δείτε το βίντεο.

Πολλοί αναρωτιούναι εδώ πώς τελικά θα τελειώσει αυτή η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη χώρα, με τους μη διαμαρτυρόμενους να κάθονται στο σπίτι τους και τους υπόλοιπους να κοιμούνται στις σκηνές των κεντρικών δρόμων των μεγάλων πόλεων και να διαδηλώνουν κάθε Σάββατο βράδυ φωνάζοντας συνθήματα κατά του κεφαλαίου και γιουχάροντας τους... υπερπολυτελείς ουρανοξύστες και τους πολυεκατομμυριούχους ιδιοκτήτες τους (ναι, το είδα κι αυτό!). 

Εύχομαι να μην γίνω προφήτης κακών, 

αλλά η Ιστορία μάλλον θα επαναληφθεί.

Δεν θα είναι η πρώτη φορά που ένας σύντομος πόλεμος θα καταφέρει να κρατήσει στην εξουσία μία κυβέρνηση που γίνεται ολοένα και λιγότερο δημοφιλής. Συνέβη επί πρωθυπουργίας Εχούντ Όλμερτ με τον δεύτερο πόλεμο του Λιβάνου -όταν ο Τύπος ήταν ιδιαίτερα απασχολημένος με τις οικονομικές ατασθαλίες του Πρωθυπουργού και των περί αυτόν. Συνέβη με την τακτική αποχώρηση των εποίκων της Γάζας, όταν ο Αριέλ Σαρόν αντιμετώπιζε και αυτός θέματα περί της διαχείρισης των οικονομικών του κόμματός του. 

Ἠδη ο Σεπτέμβριος είναι κοντά, με την επικείμενη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του παλαιστινιακού κράτους. Και ήδη, οι πρώτοι (;) τέσσερεις πύραυλοι Γκραντ εκτοξεύθηκαν μόλις χθες το βράδυ από τη Γάζα και έπεσαν  στο νότιο Ισραήλ, κοντά στην επαρχιακή πόλη Κυριάτ Γκατ. (εκεί, κίνημα αγανακτισμένων με σκηνές -περιέργως δεν υπάρχει), και με τη σειρά της -πάλι χθες βράδυ- η ισραηλινή αεροπορία βομβάρδισε αναλόγως.

Μήπως λοιπόν, πλησιάζει ο καιρός να αποσταλλούν φύλλα επιστρατεύσεως- μήπως κι έτσι αδειάσει η λεωφόρος Rotschild από τις σκηνές;

Διαβάστε ακόμα :

Indignados made in Israel

Τελ Αβίβ: Indignados vs. Indignados

Τελ Αβίβ, το Μετα-Νεοφιλελεύθερο

βαρέθηκαν τα ψίχουλα  

εδώ ..δεν είναι Σύνταγμα 

εδώ.. δεν είναι Σύνταγμα

Ο κόσμος είναι μικρός -γνωστό αυτό..
Αλλά με το ίντερνετ, γίνεται ακόμα μικρότερος.

Το email που μού ήρθε χθες, με έκανε να το συνειδητοποιήσω. 

Κι αυτό, επείδη δεν ήξερα ότι αυτό εδώ το μπλογκ αλλά και το theinsider.gr έχουν αποκτήσει σταθερούς ισραηλινούς αναγνώστες που συμβαίνει να γνωρίζουν ελληνικά. 

Οι μικρές φράσεις σε σπαστά greeklish από κάποιον Ιόναταν ήταν όμως σαφείς : "Diavazo to alloukiallou para poli kero kai mou aresei poly. Ela na deis simera sto dromo pou to lene 'Nordau' tis nees mas skines pou tha valoume! Na mathi o kosmos stin Ellada ti ginete. Thelis? Tha ertis? Ti les?" 

Μα, θα μπορούσα ποτέ να αρνηθώ;

Και έτσι βρέθηκα στην -μέχρι χθες τουλάχιστον- 'ήρεμη' δενδρόφυτη λεωφόρο Νόρνταου, όχι πολύ μακρυά από την γεμάτη με κόσμο Rotschild -όπου συνεχίζεται το αδιαχώρητο καθημερινά εδώ και δυό βδομάδες. 

η πρώτη πρώτη σκηνή που στήθηκε στη λεωφόρο Νόρνταου..

Παρασκευή, 29.7.2011 -ώρα 7 και μισή το απόγευμα..

Ευκαιρία λοιπόν, να δούμε μαζί πώς αρχίζει από το μηδέν μια κατασκήνωση διαμαρτυρίας, από απλούς εργαζόμενους πολίτες, ηλικίας 30 και κάτι, με μισθό, με σπουδές, με ένα στεγαστικό, πολλοί απ'αυτούς μάλιστα και με μωρό στην αγκαλιά -αλλά...και με μιά σκηνή ο καθένας , στο Τελ Αβίβ του καλοκαιριού του 2011. Ένα καλοκαίρι που αυτή η χώρα θα το θυμάται απ'ό,τι φαίνεται, για πολλά χρόνια ακόμα. Τουλάχιστον αυτή είναι η αίσθηση πολλών εδώ.

λεωφόρος Νόρνταου, 29.7.2011, 7 και μισή το απόγευμα.

Ο Ιόναταν Ζάντμπεργκ είναι γέννημα θρέμμα του Τελ Αβίβ, αλλά συγχρόνως Καβαλιώτης από την πλευρά της μαμάς και Αθηναίος από την πλευρά του μπαμπά. Αυτός και μερικοί φίλοι του αποφάσισαν να πάρουν κι αυτοί΄τις σκηνές τους παραμάσχαλα και να αφήσουν συμβολικά τα ακριβοπληρωμένα νοικιασμένα τετραγωνικά στο κέντρο της πόλης "μήπως και κάτι αλλάξει προς το καλύτερο". Άνθρωποι συνηθισμένοι, συνειδητά πολιτικοποιημένοι αλλά όχι απαραίτητα κομματικοποιημένοι, χωρίς ιδεολογικές εξάρσεις αλλά με άποψη και γνώμη. Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, ή -εν προκειμένω- οι άνθρωποι της ..διπλανής σκηνής.

Οι πρώτοι περαστικοί δεν άργησαν να έρθουν. 

Τα μπράβο και τα συγχαρητήρια έδιναν κι έπαιρναν από ανθρώπους κάθε ηλικίας. Μόνο ένας ήρθε με άγριες διαθέσεις του τύπου "Δεν πρόκειται να γεμίσει τσαντίρια η γειτονιά με σάς!", αλλά έφυγε βιαστικά χωρίς να δοθεί συνέχεια. 

Από την άλλη μεριά όμως, ήταν πολλοί οι περίοικοι που ήρθαν να πουν ότι προσφέρουν το σπίτι τους, το ψυγείο τους, ακόμα και την.. τουαλέτα και το μπάνιο τους για τους διαμαρτυρόμενους κατασκηνωτές. Έδειχναν πού έμεναν και έδιναν και το τηλέφωνό τους, σε περίπτωση που υπάρξει ανάγκη.

Δεν το πιστεύετε;

Στο μεταξύ, εκτός από τις σκηνές που τοποθετούνταν η μία μετά την άλλη, ύστερα από σωρεία like στο facebook -επιστρατεύθηκαν δύο καναπέδες αλλά και ο ντόπιος ..."Λουκάνικος", ονόματι.. Γκούλας, γένους θηλυκού (συνονώματη του... γνωστού ουγγαρέζικου εδέσματος, που φαντάζομαι πως γνωρίζετε. Αν όχι, όπου το βρείτε διαθέσιμο, παραγγείλτε το..)

Αν και ασυνήθιστα αμήχανοι για τα τοπικά δεδομένα, οι δύο αστυνομικοί που εμφανίσθηκαν ξαφνικά ήταν σαφείς : να απομακρυνθούν αμέσως οι σκηνές, τα σεντόνια που είχαν απλωθεί στο δρόμο και να τελειώνει αυτή η ιστορία όσο το δυνατόν πιο γρήγορα κια πιο ήρεμα, "διαφορετικά θα εκκενώσουμε το δρόμο εμείς". 

Και προς στιγμήν, όλα φάνηκαν να τελειώνουν εκεί..   

Στη συνέχεια, μπήκε στη μέση η δοξασμένη κάστα των δικηγόρων/κατασκηνωτών:  "Εντάξει, εμείς να φύγουμε. Αλλά για ένα λεπτό.. Εκδόθηκε διάταξη από κάποιον; Και από ποιόν; Διατάραξη της δημοσίας τάξεως; Και σε τι ακριβώς αυτή συνίσταται; Ποιός την καθόρισε;" και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπάααα..
Οι δύο ήδη αμήχανοι αστυνομικοί έγιναν περισσότερο αμήχανοι.  Το έβλεπες στα μάτια τους ότι ..συμφωνούσαν σε όλα, όπως και όλοι οι περαστικοί. Τηλεφώνησαν στα κεντρικά, όμως οι επίσημες απαντήσεις που αφορούσαν για το αν επιτρέπονται οι κατασκηνώσεις στις δενδρόφυτες λεωφόρους της πόλης δεν αποδείχθηκαν περισσότερο πειστικές, παρά το ορθό-κοφτό και αυστηρό τους ύφος. Με λίγα λόγια, το θέμα ακόμα μάλλον 'παλευόταν', καθ'όπως διαφαινόταν.

Και πράγματι, ύστερα από διαδοχικά ερωτήματα και τηλεφωνήματα -περιέργως σε μια στιγμή το κλίμα άλλαξε. Οι αστυνομικοί πήραν το ύφος που ..ήθελαν να πάρουν εξ αρχής, αφού πήραν το 'ok' άνωθεν. "Καλή επιτυχία σας ευχόμαστε και..Καλό σας Σάββατο". Η αστυνομία έφυγε.. και οι σκηνές παραμένουν, με τη βούλα..


Και η συνέχεια..αναμενόμενη :


Η υιοθέτηση του α-κομματικού συνθήματος "Ζητούνται νέες κοινωνικές προτεραιότητες" δεν επιλέχθηκε τυχαία. Διαφέρει σημαντικά από τα ολοένα και περισσότερο προκάτ και οργανωμένα κομματικά συνθήματα που κατακλύουν πλέον τη λεωφόρο Rotschild, αντικαθιστώντας τα γνήσια παλαιότερα. Τη στιγμή μάλιστα που το ευρύ μη-κομματικοποιημένο κοινό των διαμαρτυρομένων αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του  "με το ένα πόδι έξω" από αυτό το πρωτοφανές παλλαϊκό κίνημα για τα τοπικά δεδομένα, ένα τέτοιο σύνθημα ενώνει -και τίποτα λιγότερο απ'αυτό.

Κάθε σκηνή έχει και τον ιδιοκτήτη της.
Κι επειδή μού αρέσει να κρατώ τις υποσχέσεις μου, καμαρώστε τους πρώτους πρώτους κατασκηνωτές της Νόρνταου, έναν-έναν ..
..και όλους μαζί :

επ! μα αυτόν εκεί με την μπλε μπλούζα στ'αριστερά,κάπου τον ξέρω!

Τέλος καλό, όλα καλά λοιπόν!

(και με το μπλογκ να έχει την ..τιμητική του -όχι παίζουμε)

Όσο για την Γκούλας...

..μα, τι να λέμε τώρα..

Πατήστε το play..

με αγωνιστικούς χαιρετισμούς...

Διαβάστε ακόμα :

Indignados made in Israel
Τελ Αβίβ: Indignados vs. Indignados
Τελ Αβίβ, το Μετα-Νεοφιλελεύθερο

βαρέθηκαν τα ψίχουλα  

 

βαρέθηκαν τα ψίχουλα

Γυρίζοντας απόψε από τη λεωφόρο Rotschild, που και σήμερα ήταν κατάμεστη από κόσμο και σκηνές, διαπίστωσα πως είμαι ένας άνθρωπος με.. εξαιρετικά μεγάλη υπομονή. 

Το τι άκουσαν τ'αυτάκια μου δε λέγεται. 

Θεωρίες περί παντελούς κατάργησης του χρήματος. Να αποφοιτούν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πολιτικοί από πανεπιστημιακή σχολή Πατριωτισμού και Εθνικής Παράδοσης. 

Ένας πάλι ορκίσθηκε δημοσίως, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, ότι εφόσον εκλεγεί από το κοινό ως ο 'Αρχηγός της Επανάστασης' (και βέβαια, όταν μετέπειτα θα βγει και Πρωθυπουργός..) θα συνεχίσει να παίρνει τον μισθό του οδηγού αστικού λεωφορείου μέχρι να κλείσει και τα δυό του μάτια!.. 

Ναι! Ακόμα κι αυτό άντεξα...!

"και Εγένετο Επανάσταση"

(από τη διαδήλωση του Σαββάτου, 23.7.2011)

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων λοιπόν, και για να μην σχηματίσετε λάθος εικόνα για το τι ακριβώς συμβαίνει εδώ, διάλεξα ένα άρθρο που αποκρυσταλλώνει κατά τρόπο μεστό και σαφή αυτά που εκφράζουν την συντριπτική πλειονότητα όλων όσων άκουσα τις τελευταίες μέρες εδώ στο Ισραήλ από ανθρώπους με κοινή λογική, ανεξάρτητα από την ιδεολογική τους τοποθέτηση. 

Το άρθρο του δημοσιογράφου και μπλόγκερ Άσι Χάιμ (ο οποίος αρνείται πεισματικά να δείξει το πρόσωπό του στο ίντερνετ -και αντ'αυτού, κάνει χρήση του σκίτσου που βλέπετε παρακάτω), με τίτλο "Βαρεθήκαμε να αρκούμαστε στα ψίχουλα" δημοσιεύθηκε στο χθεσινό φύλλο της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία εφημερίδας Israel Hayom, η οποία -αξίζει να σημειωθεί αυτό- πρόσκειται στην φιλοκυβερνητική κεντροδεξιά του Βενιαμίν Νετανιάχου και του κόμματος Λικούντ.

Ρίξτε του μια ματιά.

Είναι ό,τι πιο ισορροπημένο έχει δημοσιευθεί μέχρι σήμερα 

στον Ισραηλινό Τύπο.

Η μεσαία τάξη στο Ισραήλ αρχίζει να ξυπνάει και σείεται η Γη. 

Στην αρχή μάς υποτίμησαν και είπαν "Τίποτα καλομαθημένοι Τελαβιβιώτες θα είναι", ύστερα είπαν "Είναι αριστεροί που θέλουν να βρουν ευκαιρία να ρίξουν τον Πρωθυπουργό", αλλά εγώ πιστεύω ότι όλοι πλέον καταλαβαίνουμε πως εδώ δεν τίθεται θέμα Δεξιάς ή Αριστεράς. Αυτοί οι ετεροκαθορισμοί πλέον δεν μάς ενδιαφέρουν. Αυτό που ενδιαφέρει, και ενδιαφέρει όλους μας, είναι να έρθει κοινωνική αλλαγή. Και ύστερα από την επίδειξη δύναμης του περασμένου Σαββάτου, όλοι μας καταλαβαίνουμε πια ότι μία τέτοια αλλαγή είναι πράγματι δυνατόν να επιτευχθεί.

Δεν επρόκειτο για διαμαρτυρία φτωχών. Είμαστε μορφωμένοι, εργαζόμαστε, ο μισθός μας είναι άνω του μέσου όρου και πληρώνουμε τους φόρους μας -αλλά παρ'όλ'αυτά δεν καταφέρνουμε να σηκώσουμε κεφάλι. Πνιγμένοι μέσα στα στεγαστικά δάνεια, στα δίδακτρα των νηπιαγωγείων, στις τιμές της βενζίνης, του φαγητού και του κόστους ζωής που συνεχώς ανεβαίνει -παρά τον ζηλευτό μας μισθό- ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι τελικά κάτι δεν πάει καλά. Συνειδητοποιήσαμε ότι το μόνο που μάς μένει είναι σκέτος αέρας -ίσα ίσα να αναπνεύσουμε, και τίποτα περισσότερο. 

Και ήρθε η στιγμή να δώσουμε ένα τέλος σε όλο αυτό.

Πρέπει να είναι κανείς μειωμένης αντίληψης και αποκομμένος από την πραγματικότητα για να καυχιέται πως η ισραηλινή οικονομία είναι από τις ισχυρότερες του κόσμου επειδή οι δείκτες ανάπτυξης ανεβαίνουν και η ανεργία μειώνεται, τη στιγμή που το μεγάλο τμήμα του λαού δεν έχει την ευκαιρία να γευτεί ούτε καν τα ψίχουλα από το τεράστιο κέικ που το Κράτος μοιράζει απλόχερα στους πολυεκατομμυριούχους. Λυπηρό. Βαρεθήκαμε να αρκούμαστε σε ψίχουλα, και δεν θα απολογηθούμε γι'αυτό.

Δεν έχω τη φιλοδοξία να συμβουλεύσω τον Πρωθυπουργό, αλλά εάν βρισκόμουν στη δική του θέση, ούτε καν θα προσπαθούσα να υποτιμήσω την ισχύ της διαμαρτυρίας που τώρα ξεσπάει ύστερα από υπομονή και ανοχή ετών -καθότι το ζήτημα της στέγης είναι μόνο ένα πολύ μικρό δείγμα από όλα όσα ξεσήκωσαν τον κόσμο.

Άσχετα εάν θα αλλάξει ή όχι τακτική, η κατάσταση αυτή μπορεί να αποτελέσει για τον κ. Νετανιάχου τη μεγάλη του ευκαιρία. Τώρα είναι η ώρα να δείξει τις αρχηγικές του ικανότητες και να λάβει στρατηγικές αποφάσεις που θα επιτρέψουν στη μεσαία τάξη -την τάξη που αποτελεί την ευρεία κοινωνική βάση της χώρας- να μπορέσει να ξαναγευτεί το βιός της. 

Πράγματι, ίσως να μην είναι δυνατόν να μειώσει με τρόπο άμεσο και ως δια μαγείας τις τιμές των ακινήτων και των ενοικίων, αλλά τού είναι δυνατόν να σκεφθεί έξω από τα δεδομένα που μέχρι τώρα είχε στον νου του κι ότι στο τέλος αυτού του μήνα ίσως να μάς έχουν περισσέψει λίγα λεφτά από το μισθό μας.

Ορίστε μερικές ιδέες : 

Να θεσμοθετήσει δωρεάν παιδεία από τις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Να μειώσει τις αμοιβές των υψηλόμισθων και να αυξήσει τους μισθούς όλων των υπολοίπων. Να εξυγιάνει το σύστημα δημόσιας περίθαλψης, ούτως ώστε να μην υπάρχει πλέον ανάγκη να καταβάλλουμε εκατοντάδες σέκελ στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Να καταργήσει τους παράλογους φόρους που μάς έχουν καταντήσει να πληρώνουμε την ακριβότερη βενζίνη, το ακριβότερο αυτοκίνητο και τα ακριβότερα εισαγόμενα προϊόντα σε σχέση με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Και επίσης, να φροντίσει να κτισθούν πολλά μικρά διαμερίσματα προς ενοικίαση για τα νεαρά ζευγάρια. 

κ. Πρωθυπουργέ, αυτή είναι η δική σου ευκαιρία, 

Αν ήμουν στη θέση σου, θα την άρπαζα με τα δυό μου χέρια.

εφημερίδα Israel Hayom , 26.7.2011

Σημειώστε ομοιότητες.

Διαβάστε ακόμα :

Indignados made in Israel
Τελ Αβίβ: Indignados vs. Indignados
Τελ Αβίβ, το Μετα-Νεοφιλελεύθερο

Τελ Αβίβ , το Μετα-Νεοφιλελεύθερο

Η 23η Ιουλίου 2011 υπήρξε μια μέρα που έχει όλες τις προϋποθέσεις να χαρακτηρισθεί 'ιστορική' για το Τελ Αβίβ ως η μέρα που οι δρόμοι γέμισαν από κόσμο. Από απλό κόσμο που απλά διαμαρτυρόταν για τις ομολογουμένως παράλογα υψηλές τιμές των ακινήτων - και κυρίως των ενοικίων- όχι μόνο στην μεγαλύτερη πόλη του Ισραήλ αλλά και σε όλη τη χώρα.

Είναι ενδεικτικό ότι οι διαδηλωτές φρόντισαν να ...μετονομάσουν την Rotschild σε "Λεωφόρο των Σκηνών". Σαν να μην έφτανε όμως αυτό, προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα : αρίθμησαν τις σκηνές τους, δίνοντας σαφές μήνυμα για την μόνιμη εγκατάστασή τους στα ακριβά γρασίδια..

Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους.

Οι σκηνές στην ακριβή λεωφόρο Rotschild αυξάνονται μέρα με τη μέρα και ειδικά την Παρακευή το βράδυ, παραμονή της μεγάλη συγκέντρωσης του Σαββάτου που μάς πέρασε, είχες την εντύπωση ότι όλοι οι κάτοικοι του κέντρου βρίσκονταν σε διαδικασία ..μετακόμισης στο άβατο της πανάκριβα απλησίαστης αγοράς του ντόπιου real estate. 

λίγες ώρες πριν τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, δύο αργοπορημένοι αγανακτισμένοι ισραηλινοί στήνουν τη δική τους σκηνή.. Σάββατο πρωί, 23.7.2011

Κατά κοινή ομολογία, η μαζική συμμετοχή του απλού κόσμου τόσο στη συγκέντρωση μπροστά από το Εθνικό Θέατρο όσο και στην πορεία που έκανε κυριολεκτικά το γύρο ολόκληρου του κέντρου της πόλης, ήταν πρωτοφανής για τα χρονικά της χώρας. Οι γηραιότεροι μάλιστα την παρομοίασαν με τους αυθόρμητους πανηγυρισμούς που είχαν πραγματοποιηθεί όταν το Ισραήλ είχε αναγνωρισθεί από τον ΟΗΕ ως ανεξάρτητο κράτος, έξι δεκαετίες περίπου πριν.

"Φτάνει! Βαρεθήκαμε! Μειώστε τους φόρους!"

Εννοείται πως τα μικρά κόμματα της αριστεράς έδωσαν το παρών, με συνθήματα, ντουντούκες και πλακάτ. Περιέργως όμως, τα παραγγέλματά τους δεν έβρισκαν την αναμενόμενη απήχηση ή διάρκεια που ίσως θα περίμεναν. Ίσως επειδή όλα πλέον τα πολιτικά κόμματα, συμμετέχοντας κατά καιρούς όλα σε κυβερνήσεις συνασπισμού -συνεπεία της απλής αναλογικής που ισχύει από τότε που δημιουργήθηκε το ισραηλινό κράτος μέχρι σήμερα- στη συνείδηση του απλού κόσμου είναι όλα λίγο έως πολύ συνυπεύθυνα για τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας, από φοιτητές και 40άρηδες μέχρι γιαγιάδες, παπούδες και νέα ζευγάρια με τα παιδιά τους στην κούνια είχαν γεμίσει τους δρόμους, δημιουργώντας μία περίεργη ατμόσφαιρα, ανάμικτη με ευφορία αλλά και με βαθειά ανησυχία για την οικονομική φούσκα που εδώ και χρόνια η μεσαία τάξη δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει. Ενθουσιώδεις ήταν οι αντιδράσεις όσων έβλεπαν τα τεκταινόμενα από τα μπαλκόνια τους, με πρώτη και καλύτερη μία κυρία που έβγαλε τα κατσαρολικά της και έδωσε ρυθμό στα χειροκροτήματα του δρόμου! 

Από τις καλύτερες στιγμές.. 

Δείτε το βίντεο παρακάτω, παρακαλώ..

εμείς σπάμε πιάτα, οι Τελαβιβιώτες σπάνε κατσαρόλες..

Όλο αυτό όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στον τρόπο που ιδίοις όμμασι διαπίστωσα 'πώς διαμαρτύρονται οι Ισραηλινοί'. 
Και θα σάς εξηγήσω ευθύς αμέσως τι ακριβώς εννοώ :

Η πορεία, αφού είχε περάσει από όλες τις κεντρικές λεωφόρους του Τελ Αβίβ, σταμάτησε στον προαύλιο χώρο της δημοτικής βιβλιοθήκης, όπου πήραν το λόγο άνθρωποι ανώνυμοι και άπειροι να μιλούν μπροστά σε τόσο πολύ κόσμο. Η αμηχανία των ομιλητών ήταν εμφανέστατη από το έντονο τρέμουλο που κρατούσαν τις σελίδες για να διαβάσουν το κείμενο που είχαν ετοιμάσει.
Ο κόσμος τήρησε απόλυτη σιγή κατά τη διάρκεια των ομιλιών. Μάλιστα, το τσιγάρο.. απογορευόταν αυστηρά (!!), κι ας βρισκόμασταν σε υπαίθριο χώρο (ήταν θέμα μισού λεπτού να μού γίνουν έντονες συστάσεις από τους τριγύρω, "να μην καπνίζω κατά τη διάρκεια της ομιλίας!", όταν ως γνήσιος αγανακτισμένος και έλληνας θεριακλής αποφάσισα ότι η όλη υπόθεση σήκωνε τζούρα..). Και με το που τελείωσαν οι ομιλίες, ανακοινώθηκαν οι γραμμές των λεωφορείων που θα άρχιζαν σιγά σιγά να λειτουργούν, για να γυρίσει ο κόσμος στα σπίτια του - ή στις σκηνές του.. (!)

Δεν είναι πια μυστικό.
Το Τελ Αβίβ αλλά και όλο το Ισραήλ γενικά φαίνεται ότι εισέρχεται σε αυτό που λέμε "Μετα-Νεοφιλελεύθερη" εποχή. Φαίνεται πως το μοντέλο των μαζικών αποκρατικοποιήσεων και της ολοένα αυξανόμενης απόσυρσης του Κράτους Προνοίας, ναι μεν ικανοποίησε τους οικονομικούς δείκτες και τις μεγάλες επιχειρήσεις κάθε είδους υπηρεσιών, έφερε όμως τη μεσαία τάξη στα όρια της αντοχής και της υπομονής της. 

Κοινό σημείο των ομιλιών ήταν η δραματική έκκληση προς το Κράτος να επιστρέψει στην κοινωνία και να αρχίσει ξανά να παρεμβαίνει στην οικονομία της χώρας. Μού έκανε μεγάλη εντύπωση η εμπιστοσύνη που έδειχναν όλοι στις κρατικές υπηρεσίες, στην εξασφάλιση στέγης εκ μέρους του Κράτους -όπως γινόταν τις πρώτες δεκαετίες ύπαρξης της λιλιπούτειας αυτής χώρας-, την παντελή κατάργηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης και την επαναφορά της δωρεάν κρατικής παιδείας με σκοπό όλοι οι πολίτες να απολαμβάνουν τα ίδια εφόδια για τη ζωή και η κοινωνία ως σύνολο να πορεύεται ισότιμα για όλους, την περιχαράκωση της δημόσιας παροχής υπηρεσιών υγείας για όλους, ως επίσης και την απόλυτη κρατικοποίηση της ασφάλισης. 

 "Sold"

Θα με ρωτήσετε -και πολύ σωστά- , γιατί θα έπρεπε να με νοιάζουν εμένα όλα αυτά, μιας και η διαμαρτυρία αυτή συνέβη σε μια χώρα που, στο κάτω κάτω, δεν είναι η δική μου.

Και όμως.

Αυτήν τη δεδομένη χρονική συγκυρία που περνάει η Ελλάδα, όπου θέλοντας και μη θέλοντας, θα κληθούμε πάρα πολύ σύντομα να δούμε από κοντά τι σημαίνει όχι στα λόγια αλλά..στην πράξη 'Νεοφιλελευθερισμός' και τι σημαίνει στην πράξη 'δραστική μείωση του δημόσιου τομέα' - δεν σάς κρύβω ότι η προχθεσινή συγκέντρωση που έγινε τόσο μακρυά αλλά και τόσο κοντά μας, εδώ στο Τελ Αβίβ, αποτέλεσε για μένα ένα δυνατό deja-vu που δεν μπορώ να το αγνοήσω. Και θα ήταν ανεύθυνα εγωιστικό εκ μέρους μου να μην σάς πω αυτά που σκέφτομαι μετά από ό,τι είδα και άκουσα προχθές.

Στην Ελλάδα, η οποία μέχρι πρότινος είχε καταφέρει κατ' αρχάς να συλλάβει και μετέπειτα να θεσπίσει ισχυρούς θεσμούς κοινωνικής πρόνοιας -που σημειωτέον, στην υπόλοιπη Ευρώπη ακούγονταν παράλογοι έως και σκανδαλωδώς 'φιλολαϊκοί'- τώρα εξ αιτίας της δικής μας κακής διαχείρισης των κοινωνικών μας δικαιωμάτων αλλά και των οικονομικών μας πόρων, αναγκαζόμαστε να πούμε μονομιάς ένα μεγάλο και ηχηρό.. 'Αντίο' στους μακρυνούς εκείνους κοινωνικούς ρομαντισμούς.

Την ίδια στιγμή, η ισραηλινή κοινωνία που εφάρμοσε εμπράκτως τις δύο τελευταίες δεκαετίες ακριβώς αυτό που επιβάλλεται στην Ελλάδα σήμερα, μόλις προχθές δήλωσε με τον πιο έντονο τρόπο ότι, πολύ απλά, θέλει να γυρίσει τον χρόνο πίσω...! 

Ας αναλογιστούμε λοιπόν όλα αυτά..
..κάνοντας τις σωστές αναγωγές.

"ο λαός απαιτεί κοινωνική δικαιοσύνη"

Όσο για τις προτεινόμενες λύσεις...

..Μακάρι να τις άκουγα κι εγώ για να σάς τις μεταφέρω..

Δυστυχώς, ..κι εδώ αδιέξοδο.

Διαβάστε επίσης :

Indignados made in Israel

Τελ Αβίβ : Indignados vs. Indignados   

Τελ Αβίβ : Indignados vs. Indignados

Ενώ το Τελ Αβίβ αρχίζει να συνηθίζει πλέον τις σκηνές των Αγανακτισμένων που για έβδομη συνεχή μέρα καταλαμβάνουν την πανάκριβη λεωφόρο Rotschild, η κυβέρνηση παρακολουθεί αμήχανη την όλη κατάσταση, αποφεύγοντας να λάβει μια καθαρή θέση ή να προτείνει συγκεκριμένα μέτρα για να θεσμοθετηθούν αλλαγές στον καθορισμό των τιμών των ακινήτων στην πόλη. 

Από την άλλη όμως, σιγά σιγά τόσο η ρητορική που αναπτύσσεται γύρω από το ακριβότερο γρασίδι της χώρας, όσο και ο τρόπος που οι μόνιμοι εύποροι κάτοικοι της περιοχής αντιδρούν σε ό,τι συμβαίνει ακριβώς έξω από την πόρτα τους -καταδεικνύουν τελικά ότι αυτή η πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της χώρας κοινωνική κινητοποίηση  ίσως τελικά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Δειλά δειλά, εμφανίζονται πλακάτ των αριστερών κομματικών σχηματισμών ανάμεσα στις σκηνές, ενώ η τεράστια ισραηλινή σημαία ακριβώς απέναντι από το ανακαινισμένο κτίρο του Εθνικού Θεάτρου από σήμερα το βράδυ ζει τη δική της πρωτόγνωρη εικαστική παρέμβαση. 

Το άστρο του Δαυίδ 'κλαίει με μαύρο δάκρυ', όπως φαίνεται στη φωτογραφία παραπάνω. Και αυτό συμβαίνει σε μια χώρα που δίνει μεγάλη σημασία στα σύμβολά της. 

Οι πρώτες νύχτες της διαμαρτυρίας είχαν περισσότερο τον χαρακτήρα καλλιτεχνικού χάπενινγκ, ήταν μία ευκαιρία να γνωριστούν άγνωστοι μεταξύ τους που μοιράζονταν τον ίδιο θυμό. Η ποικιλία των ανθρώπων που είτε έστηναν τις σκηνές τους είτε περνούσαν να δουν τι συμβαίνει ακριβώς έδιναν έναν τόνο ευφορίας και αισιοδοξίας ότι ήρθε επιτέλους ο καιρός να αλλάξουν τα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα -λίγο πριν ή λίγο μετά το αδιέξοδο.

Ο χαρακτήρας της εκτόνωσης της κοινωνικής έντασης μέσω της τέχνης συνεχίζει να είναι εμφανής εκεί όπου συγκεντρώνονταν οι κάμερες της τηλεόρασης, με φόντο το φουτουριστικό γλυπτό-σύμβολο του Εθνικού Θεάτρου. Πίσω όμως από αυτήν την 'ευφορία της διαμαρτυρίας' η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική. 

Χθες βράδυ, τα μηνύματα της υπαίθριας Rotschild προς την Rotschild των πολυτελών κατοικιών άρχισαν να παίρνουν μία περισσότερο έντονη χροιά. Η μάλλον ατυχής φράση "εσύ εκεί πάνω, είσαι ένα παράσιτο της κοινωνίας" προς κάποιον μόνιμο κάτοικο της περιοχής που έβλεπε από το μπαλκόνι του τα τεκταινόμενα, στάθηκε αρκετή για να ανάψουν τα αίματα. Και αν λάβουμε υπ'όψη ότι η εβραϊκή γλώσσα στερείται 'πληθυντικού ευγενείας' από γραμματικής απόψεως και μόνο, τότε η κατάσταση που δημιουργείται είναι κάθε άλλο παρά ευχάριστη..

Η αλήθεια είναι ότι παρά τον παλμό της, η διαμαρτυρία των αγανακτισμένων στο Τελ Αβίβ μέχρι τώρα 'πάσχει' ως προς το εξής απλό συστατικό : αποφεύγει να κατονομάσει τους υπεύθυνους για το οικονομικό αδιέξοδο που καλείται να αντιμετωπίσει η μεσαία τάξη κάθε μέρα, ζώντας σε μία πόλη που χρόνο με το χρόνο έχει φτάσει στο σημείο να είναι αφόρητα ακριβή για το μέσο πορτοφόλι. Αντίθετα, πληθαίνουν οι φωνές που καταφέρονται στους μόνιμους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι κατηγορούνται ότι... έχουν περισσότερα χρήματα από τους άλλους. 

Ποινικοποίηση του πλούτου; 

Ακούγεται παράλογο. 

Και όμως -..ακούστηκε (!)

Παρόμοιες στιχομυθίες με αυτήν που ακούγεται στο βίντεο που ακολουθεί, αποτελούν φαινόμενο συχνό τις τελευταίες νύχτες - αφού τις βραδινές ώρες η διαδήλωση των σκηνών αποκτά περισσότερους θαμώνες και ένταση. 

Ο νεαρός με την ντουντούκα καλεί την κοινωνία να ξυπνήσει, η κάτοικος της περιοχής διαμαρτύρεται επειδή δεν μπορεί να κοιμηθεί λόγω των αγανακτισμένων -υπενθυμίζοντάς τους ότι η ώρα είναι περασμένη..
Κι όλ'αυτά συμβαίνουν ενόσω ο ηλικιωμένος κύριος έχει ήδη κατέβει από το μπαλκόνι του, να ψάξει να βρει στο δρόμο ποιός τόλμησε να τον αποκαλέσει 'παράσιτο της κοινωνίας'...

-"Καλημέρα! ήρθε η ώρα η διάκριση των εξουσιών να λειτουργήσει πραγματικά, όπως σε κάθε χώρα με δημοκρατικό πολίτευμα! Καλημέρα! Ήρθε η ώρα η αστυνομία να λειτουργεί υπέρ μας! Καλημέρα! Ήρθε η ώρα τα δικαστήρια να απονέμουν δικαιοσύνη για όλους και όχι δικαιοσύνη για τους πλούσιους! Καλημέρα φίλοι! ¨Ηρθε η ώρα η νομοθετική εξουσία να νομοθετεί για λογαριασμό μας, γιατί όλοι αυτοί δουλεύουν για μας!"

-"Ε φτάνει πια. Θέλω να κοιμηθώ. Μένω ακριβώς απέναντι."

-"Δεν έχουμε άλλη λύση! "

-"Τι πάει να πει 'δεν έχεις άλλη λύση';; Τη νύχτα κοιμόμαστε! Για άκου εδώ! Κι εγώ πρέπει να επιζήσω! Είμαι η μοναδική που φέρνω εισόδημα στο σπίτι με ένα παιδί και χωρίς άνδρα, πρέπει να κοιμηθώ! Κατάλαβες τι σου'πα; Κατάλαβες;"

-"Καταλαβαίνω τον πόνο σου. Σε καταλαβαίνω.."

-"Φτάνει! Να φωνάζεις μέχρι τις 11 το βράδυ! Τέρμα! 

Κι αυτό δε σημαίνει ότι αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό. Αλλά να το κάνεις μέχρι τις 11 το βράδυ -Τέλος! 

Κάτσε στη σκηνή σου και πιάσε το πρωί τη ντουντούκα. 

Αγαπητέ μου, είμαι η μοναδική που φέρνω έναν μισθό στο σπίτι! 

Άφησε με να κοιμηθώ το βράδυ! Φτάνει!"

Άραγε, όλο αυτό που εκτυλίσσεται εδώ και μια βδομάδα στον δρόμο-σύμβολο των επιτευγμάτων του ισραηλινού νεοφιλελευθερισμού είναι ένα τεστ αντοχής μίας ετερογενούς κοινωνίας που έχει συνηθίσει να συσπειρώνεται όταν απειλείται από εξωτερικούς εχθρούς (και μόνο;) ή απλώς μιλάμε για ακόμα μία καλοκαιρινή μόδα που -όπου νά'ναι- θα περάσει; 

Εάν τελικά ισχύει το πρώτο, τότε σίγουρα αυτή η ιδιότυπη κοινωνική 'παρτίδα σκάκι' έχει μόλις αρχίσει..

λεωφόρος Ρότσιλντ, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, χθες βράδυ.

Διαβάστε επίσης :

Indignados made in Israel     

Indignados - made in Israel

Το κίνημα των Αγανακτισμένων έχει αποδείξει μέχρι τώρα πως δεν γνωρίζει σύνορα. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο μάλιστα απέδειξε ότι κοινό σημείο αναφοράς του είναι οι δύσκολες δημοσιονομικές συγκυρίες που αντιμετωπίζει η Ευρωζώνη. Να όμως που Αγανακτισμένοι υπάρχουν και σε κράτη που επισήμως τουλάχιστον έχουν καταφέρει μέχρι τώρα να παραμείνουν αλώβητα από τις διεθνείς οικονομικές αναταράξεις των καιρών μας. 

Το Ισραήλ φαίνεται πως έχει σειρά, παρά το ότι η κρίση δεν έχει αγγίξει την κρατική οικονομία και τον δημόσιο κορβανά. Η ισραηλινή μεσαία τάξη φαίνεται πως αρχίζει πια να χάνει την υπομονή της. 

Μπορεί οι οικονομικοί δείκτες να πλέουν σε πελάγη ευδαιμονίας, ο απλός κόσμος όμως έχει φτάσει στα όριά του από την -όπως αποδεικνύεται- άκρατη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική ετών. Ο δημόσιος τομέας έχει συρρικνωθεί παραχωρώντας ελεύθερο πεδίο στους μεγαλοεπιχειρηματίες να τον υποκαθιστούν, αγνοώντας όμως ότι η πλειοψηφία των μέσων ισραηλινών ζει με βασικό μισθό 4.000 σέκελ (800€), τη στιγμή που μόνο τα ενοίκια των διαμερισμάτων στο trendy Τελ Αβίβ απευθύνονται μάλλον σε πολίτες μιας άλλης χώρας.

Για να πάρετε μια εικόνα : ένα σεμνότατο μη επιπλωμένο δυάρι στην ευρύτερη περιοχή του Τελ Αβίβ μπορεί να πλησιάζει πλέον στο ιλιγγιώδες ποσό των 1.500€ το μήνα, ενώ μια γκαρσονιέρα στα υποβαθμισμένα νότια προάστια μπορεί να στοιχίσει μέχρι και 1.200€. 

"Οι τιμές των ακινήτων δεν ανεβαίνουν χωρίς λόγο! Αποτελεί ένα από τα συμπτώματα του τρόπου που λειτουργεί σήμερα το εμπόριο, το οποίο δεν λειτουργεί προς όφελός μας και δεν συμβάλλει στην ανάπτυξη του βιοτικού μας επιπέδου! Θα βρούμε άλλους τρόπους εμπορίου!  Το Χρήμα είναι το αντίθετο της Αφθονίας." 

(πλακάτ των Αγανακτισμένων του Τελ Αβίβ, 18-7-2011)

Η ευδαιμονία των στεγαστικών δανείων -αν και δεν δίνονταν τόσο απλόχερα όσο στην Ελλάδα τις παλιές καλές μέρες που όλοι θυμόμαστε- φαίνεται πως δεν υπάρχει πια. Η επέλαση των γαλλοεβραίων παλινοστούντων ολοκληρώθηκε, αγοράζοντας διαμερίσματα κατά τρόπο μαζικό σε τιμές Παρισιού και παράλληλα ανεβάζοντας τις τιμές των ακινήτων και των ενοικίων, μιμούμενες εκείνες που θεωρούνται λογικότατες στην θρυλική Champs Elysees. 

Το πάρτυ όμως, τελείωσε.. Στέρεψαν και τα γαλλικά ευρώ, που τοποθετήθηκαν σε άλλοτε φθηνή γη, ύψωσαν τις τιμές σε επίπεδα παράλογα - και ..τις άφησαν στα ύψη. Και οι ντόπιες μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες συνεχίζουν να πίνουν πολλές σαμπάνιες, στην υγειά των ακριβών στεγαστικών δανείων...

Όλη αυτή η οικονομική ανακατωσούρα, εκτός των πολυτελών οικοδομικών πρότζεκτ και των ουρανοξυστών που έχουν ξεφυτρώσει τα τελευταία χρόνια σε όλη την ευρύτερη περιοχή του Τελ Αβίβ, επέφερε και δραματική αύξηση του κόστους ζωής στην πόλη. Οι άλλοτε φθηνότερες πόλεις της περιφέρειας δεν έμειναν ανεπηρέαστες, κάνοντας το βίο αβίωτο σε αυτούς που έτσι κι αλλιώς, είχαν λίγα να ξοδέψουν. 

Και έτσι, ο κύβος ερρίφθη τις τελευταίες έξι μέρες -και έπεται συνέχεια: από χθες παρόμοιες διαμαρτυρίες πραγματοποιούνται σε άλλες πόλεις του νότου και του βορρά της χώρας.

Η δενδρόφυτη λεωφόρος Rotschild είναι ό,τι πιο ακριβό έχει να επιδείξει το ισραηλινό real estate στο μοδάτο Τελ Αβίβ. Σπίτια που εν μία νυκτί πήραν αξία άνω των 2 εκατομμυρίων ευρώ το καθένα. Διαμερίσματα που απλά ντρέπεσαι να αντικρύσεις με γυμνό μάτι. Αμερικανικού τύπου οικοδομικά project που για να καταφέρει ο μέσος ισραηλινός να αγοράσει λίγη από τη..σκιά τους, θα πρέπει να δουλεύει τρεις ζωές ολόκληρες (και βάλε..). 

Ε λοιπόν, αυτή η δενδρόφυτη λεωφόρος -το σύμβολο της οικονομικής ευδαιμονίας της λιλιπούτειας χώρας που συνεχίζει να υπάρχει εν μέσω εμπόλεμης ζώνης- γέμισε με σκηνές. Οι Αγανακτισμένοι νεαροί Τελαβιβιώτες αποφάσισαν να κατασκηνώσουν στο πιο ακριβό γρασίδι της χώρας, μήπως και θορυβηθεί η κυβέρνηση και οι μύριοι όσοι καθεύδοντες κοινωνικοί φορείς για να ληφθούν μέτρα.

Ποιά θα είναι αυτά; 

Ουδείς ακόμα γνωρίζει. Ούτε βέβαια και η κυβέρνηση, η οποία τώρα μόλις αρχίζει να συζητάει τη θέσπιση νέων νόμων που θα αναπτύξουν περισσότερο την οικοδομή -αλλά για τον προτεινόμενο κρατικό έλεγχο των τιμών, κουβέντα!

Πάντως, η απραξία φαίνεται πως έχει λάβει τέλος για την ισραηλινή μεσαία τάξη, που χρόνια τώρα πληρώνει φόρους, φορτώνεται με δάνεια και ιλουστρασιόν πιστωτικές από τις τράπεζες, κάνει δυο και τρεις δουλειές, υπηρετεί στο στρατό χωρίς να ξέρει τι θα πει "βύσμα",  πλην όμως... η αγορά σπιτιού ή έστω ενός σεμνού διαμερίσματος στην πιο όμορφη και ζωντανή πόλη της χώρας -αποτελεί όνειρο όχι μόνο μίας αλλά πάρα πολλών θερινών νυκτών. Και το ίδιο φαινόμενο τελευταία παρατηρείται και στις άλλοτε 'βαρετές' πόλεις της επαρχίας.

Περπατώντας ανάμεσα στις σκηνές της Ρότσιλντ, έχοντας προσπεράσει την "Εκκλησία του Δήμου" (σάς θυμίζει τίποτα αυτό;) όπως και το υπαίθριο Μαγειρείο του ιδιότυπου κοινοβίου που έχει στηθεί ακριβώς απέναντι από το αστραφτερό ολοκαίνουργιο κτήριο του Εθνικού Θεάτρου, συνάντησα τους υπεύθυνους του "Επιτελείου" του κινήματος. Ένα κίνημα που το 'αριστερόστροφο' Κανάλι-2 της ιδιωτικής τηλεόρασης ονομάζει τις τελευταίες μέρες ως την 'απαρχή της Ισραηλινής Κοινωνικής Επανάστασης'. Ένα κίνημα που όμως -κακά τα ψέμματα- δεν έχει βρει το δικό του ιδιαίτερο ιδεολογικό υπόβαθρο, και στρέφεται κατά της 'όλης κατάστασης' χωρίς να αναφέρεται σε συγκεκριμένους ενόχους/καιροσκόπους.
Τουλάχιστον, όχι ακόμα.

 η 'Εκκλησία του Δήμου"

 το υπαίθριο μαγειρείο των Αγανακτισμένων του Τελ Αβίβ

το Επιτελείο Αγώνα

Ένα από τα μέλη του "Επιτελείου", ο φοιτητής Julian Feder, προθυμοποιήθηκε να μού εξηγήσει περί τίνος ακριβώς πρόκειται όλο αυτό το πρωτοφανές για τα χρονικά της χώρας "Κίνημα των Indignados-made in Israel" (sic!). 

Ένα Κίνημα που, τουλάχιστον για την ώρα, κρούει ισχυρό κώδωνα κινδύνου για τον ύπουλο οικονομικό Δούρειο Ίππο του ισχυρού Ευρώ, που η ισραηλινή κοινωνία επιτέλους καλείται να αντιμετωπίσει.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί

(να φρεσκάρουμε λίγο και τα αγγλικά μας..)

18.7.2011

 

Αυτό που λέμε : "Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.." Αστραφτερό γυάλινο κτίριο ακριβώς δίπλα στις παλιές προσφυγικές πολυκατοικίες του '50 : οι τιμές το ίδιο 'χρυσές' στην ... απαγορευτική για τους κοινούς θνητούς δενδρόφυτη λεωφόρο Ρότσλιντ του Τελ Αβίβ..