Bill Cunningham New York

   PREVIEW    

Ποιός σάς είπε ότι η μόδα βρίσκεται στα ατελιέ
των διάσημων σχεδιαστών;

Ποιός σάς είπε ότι η μόδα βρίσκεται στις πασαρέλες
και στα ολιγόλεπτα "ψυχαγωγικά" ρεπορτάζ των δελτίων ειδήσεων
λίγα δευτερόλεπτα πριν την πρόγνωση του καιρού;

Το ολοκαίνουργιο ντοκυμαντέρ "Bill Cunningham New York" είναι σαφέστατο και στα δύο αυτά ερωτήματα -που κάθε άλλο παρά ρητορικά ακούγονται!-

Ο μοναχικός, ιδιόρρυθμος και ίσως ένας από τους πιο "μάχημους" ρεπόρτερ μόδας και lifestyle των New York Times δίνει τον δικό του ορισμό του τι είναι τελικά "Μόδα", και νομίζω πως τελικά έχει το δίκιο με το μέρος του. Κατά τον 80χρονο Bill Cunningham, η πραγματική Μόδα βρίσκεται στους δρόμους και φοριέται καθώς πηγαίνεις στη δουλειά σου, αγουροξυπνημένος πρωί πρωί καθώς περιμένεις στη στάση του λεωφορείου και του μετρό ή τρέχεις να προλάβεις να πάς στο γραφείο σου και να "χτυπήσεις κάρτα".. 

Αν μάλιστα τυχαίνει να ζεις στη Νέα Υόρκη, δεν αποκλείεται να σε βρει ο φακός του Bill   αυτοπροσώπως και την επομένη να φιγουράρεις στη μόνιμη στήλη του.. (Χωρίς αυτό βέβαια να είναι απαραίτητα κακό, όχι όμως και.. απαραίτητο καλό -να εξηγούμεθα!)

Για μάς τους αμύητους περί των νεοϋορκέζικων δρώμενων, βασικό προαπαιτούμενο για να καταλάβουμε περί τίνος ακριβώς πρόκειται  το ολοκαίνουργιο ντοκυμαντέρ "Bill Cunningham New York" του Richard Press -ο οποίος κάνει μ'αυτό και την παρθενική του εμφάνιση στον χώρο των ταινιών τεκμηρίωσης-, σάς προτείνω να ρίξετε προηγουμένως μια ματιά στην μόνιμη στήλη του Bill Cunningham στην διαδικτυακή έκδοση των New York Times πατώντας ΕΔΩ  (και μάλιστα, όσο πιο γρήγορα γίνεται, αφού δεν αποκλείεται σύντομα και αυτή να πέσει θύμα της συνδρομητικής έκδοσης της θρυλικής εφημερίδας..). 

Μια στήλη που μέσα στα ...40 ολόκληρα χρόνια ζωής της, ουσιαστικά έθεσε τη δική της "τομή" στην 'φωτογραφική' απεικόνιση της πραγματικότητας, χωρίς όμως να πέσει στην παγίδα να χαρακτηρισθεί ως "κίτρινη" ή "δημοσιογραφία των παπαράτσι". 

Άλλωστε, η στήλη του υπήρξε αφορμή να δώσει στην αυστηρή αρχισυνταξία των New York Times το πράσινο φως να "σπάσει" έναν βασικό κανόνα δεοντολογίας, που μέχρι τότε τηρούσε απαρεγκλήτως : Να ΜΗΝ δημοσιεύει φωτογραφίες διασήμων ΧΩΡΙΣ τη συγκατάθεσή τους! 

 Και αυτό, επειδή ο Bill Cunningham  στα άρθρα και στις φωτογραφίες του ΔΕΝ δίνει βάρος στο "ποιός φοράει τι" αλλά αποκλειστικά και μόνο στο "Τι φοριέται και Γιατί -Τελεία!"

Μία καθαρά νεοϋορκέζικη υπόθεση, που -αν μη τι άλλο- έχει ενδιαφέρον, μιας και μόλις μερικές μέρες έκανε το ντεμπούτο της στις αίθουσες της μεγαλύτερης μεγαλούπολης του κόσμου..

Λέτε να τη δούμε και στην Ελλάδα;

Ίδωμεν....

"Bill Cunningham New York"

σκηνοθεσία : Richard Press

μοντάζ : Ryan Denmark - Barry Alexander Brown

ΗΠΑ , 2010

δημοσιεύθηκε στις 31.3.2011 στο

The Monopoly Story

   PREVIEW    

Πότε οι άνθρωποι μιλούν πολύ για χρήματα;

Όταν αυτά δεν υπάρχουν!

Πότε οι άνθρωποι κάνουν πως έχουν χρήματα, και μάλιστα πολλά;

Μα βέβαια, ...όταν δεν έχουν!

Έχοντας λοιπόν στον νου αυτά τα δύο βασικά αξιώματα, δεν είναι καθόλου περίεργο ότι το επιτραπέζιο παιχνίδι Monopoly, που μπήκε σε κάθε αμερικάνικο σπίτι στα τέλη της οικονομικής ύφεσης του Μεσοπολέμου και μετέπειτα σε συνολικά 110 χώρες του κόσμου -μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου-, στην ουσία κατάφερε να αποκτήσει φανατικούς φίλους -και αντίστοιχα, πολλούς επικριτές-. 

Η Ιστορία φαίνεται πως επαναλαμβάνεται τα τελευταία χρόνια στην Αμερική, η οποία φαίνεται να αρχίζει να επανακάμπτει σιγά σιγά από την χρηματοπιστωτική κρίση που πρώτη εκείνη ένιωσε γερά στο πετσί της, και η Monopoly ξαναρχίζει να χάνει το χαμένο της έδαφος. Και αυτό δεν είναι παρά μόνο μία... νέα αρχή, καθόπως φαίνεται από το ντοκυμαντέρ του Kevin Tostado με τίτλο "Under the Boardwalk: The Monopoly Story", που ασχολείται με το παρελθόν και το παρόν του επιτραπέζιου αυτού παιχνιδιού, δινοντάς μας παράλληλα μια ιδέα για τις ημέρες δόξας που μέλλουν να ξανάρθουν.

Ο φακός του "Monopoly Story" παρακολουθεί την πορεία διαφόρων και διαφορετικών ανθρώπων που προετοιμάζονται για τη μεγάλη μέρα : το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Monopoly στο Λας Βέγκας, ένα ιδιότυπο πρωτάθλημα που διεξάγεται με κάθε επισημότητα και κάθε τέσσερα χρόνια σε διαφορετικό μήκος και πλάτος της Γης. Παλιοί διεθνείς πρωταθλητές που δεν επαναπαύονται στις δάφνες τους, φερέλπιδες νέοι που ονειρεύονται το παχυλό χρηματικό έπαθλο, αλλά και απλοί λάτρεις του παιχνιδιού μιλάνε στον φακό γι' αυτό το παιχνίδι που "είναι βγαλμένο απ'τη ζωή" ή (αν το δούμε κι αλλιώς) σε "μπάζει στη ζωή", θες δε θες.. Γιατί, είτε μάς αρέσουν οι ζαριές της Monopoly είτε όχι, το σίγουρο είναι ότι καθένας από μάς θυμάται την πρώτη φορά που μέτραγε τα ψεύτικα χαρτονομίσματα με τα οποία αγοραζόταν και πουλιόταν η λεωφόρος Αλεξάνδρας, η Κηφισίας και η οδός Ερμού...

Είναι γεγονός πως η Monopoly ανέκαθεν αποτελούσε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να αρχίσεις έναν καβγά τρικούβερτο και απ'ό,τι θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια, ποτέ δεν είδα να τελειώνει μια παρτίδα χωρίς κάποιος από τους "εκατομμυριούχους" να βάλει το καπελάκι του στραβά και να δηλώσει με στόμφο "Ως Εδώ Οι Ζαβολιές Σας! Αποχωρώ!"

Ίσως και μόνο γι'αυτό το λόγο, αξίζει να δει κανείς αυτό το ντοκυμαντέρ, αφού -είτε το θέλουμε είτε όχι-, αυτή η ιστορία που λέγεται "Monopoly"  είναι ακόμα μία... Neverending Story.

Το ντοκυμαντέρ "Under the Boardwalk: The Monopoly Story" κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο φετινό Anaheim International Film Festival της Καλιφόρνια, έχει προβληθεί στο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου του Austin του Τέξας, σύντομα πρόκειται να προβληθεί στο Sedona International Film Festival, RiverRun International Film Festival, στο φεστιβάλ της Santa Cruz στην Καλιφόρνια

-και η συνέχεια έπεται..

 

Under the Boardwalk : The Monopoly Story

σκηνοθεσία : Kevin Tostado

σενάριο/μοντάζ : Craig Bentley - Kevin Tostado

ΗΠΑ,  2010

δημοσιεύθηκε την 27.3.2011 στο

Πεθαίνοντας για την Αλήθεια

   PREVIEW     

Θύματα πολέμου πέφτουν τόσο οι άνθρωποι όσο και οι αξίες τους.

Η σίγουρη παράπλευρη απώλεια : η αλήθεια. 
Η αλήθεια που αφορά τόσο τα αίτια του πολέμου, τις αφορμές αλλά και καθαυτή την κάλυψη των γεγονότων. 

Ο πόλεμος στο Ιράκ, τόσο ο πρώτος -του 1991- όσο και ο δεύτερος -του 2003- πέρασαν στην Ιστορία ως οι πιο προβεβλημένοι πόλεμοι στις παγκόσμιες τηλεοπτικές οθόνες. Οι ζωντανές μεταδόσεις έδωσαν την εντύπωση στο ευρύ κοινό ότι ο τίτλος "Απ'Ευθείας" προσέδιδε εγκυρότητα.
Εκ του αποτελέσματος όμως, και κατόπιν της εκ των υστέρων αποκάλυψης ότι τελικά το καθεστώς Σαντάμ Χουσεΐν δεν κατείχε ποτέ του βιολογικά και χημικά όπλα, αποδείχθηκε ότι η ηλεκτρονική δημοσιογραφία με τα προηγμένα τεχνολογικά μέσα που είχε στη διάθεσή της δεν κατάφερε να περισώσει αυτό που λέμε "δημοσιογραφική εγκυρότητα". 

Παρ'όλ'αυτά, εκείνη την εποχή το trend της τηλεθέασης του πολέμου είχε μπει στη ζωή μας και παράλληλα με τον πραγματικό πόλεμο, διεξαγόταν ένας άλλος: Ο πόλεμος της ψηφιακής παραπληροφόρησης, εξυπηρετώντας τους δυνατούς, και -ως εκ τούτου- τους εξ υπαρχής γνωστούς νικητές. 

Και με αυτόν τον τρόπο, στα 'παραδοσιακά θύματα' του πολέμου προστέθηκε και ένα άλλο -πρωτόγνωρο : η συνείδηση του (τηλε)θεατή του πολέμου, η οποία χειραγωγείτο από τα ΜΜΕ, τα οποία υπό ομαλές συνθήκες θα έπρεπε να εξυπηρετούν παντελώς διαφορετικό σκοπό. 

Από την άλλη πλευρά, τα κίνητρα των δημοσιογράφων που κλήθηκαν να καλύψουν τον πόλεμο στο Ιράκ το 2003 παρέμεναν αγνά και πίσω από τις τηλεοπτικές κάμερες εκτυλίχθηκαν πράξεις αλτρουϊσμού αλλά και γεγονότα δυστυχώς μοιραία για πολλούς πολεμικούς ανταποκριτές, πολλοί από τους οποίους σήμερα δεν υπάρχουν στη ζωή.

Η ταινία του Νίκου Μεγγρέλη "Πεθαίνοντας για την Αλήθεια", μέσα από πλήθος μαρτυριών δημοσιογράφων και συγγενών τους από τις τέσσερεις γωνιές του κόσμου, μάς παρουσιάζει τον τρόπο της επιτόπιας κάλυψης των δραματικών εκείνων γεγονότων στα πεδία των μαχών, κλείνοντάς μας παράλληλα πονηρά το μάτι για τα όσα βλέπουμε -ή δεν βλέπουμε- στις τηλεοπτικές μας οθόνες, υπό τη σκιά των πρόσφατων εξελίξεων στη Μέση Ανατολή γενικώς, αλλά και ειδικότερα των όσων διαδραματίζονται σήμερα στη Λιβύη:
Ἀλλο ένα παράδειγμα τηλεοπτικής κάλυψης πολεμικών επιχειρήσεων, η "Αλήθεια" των οποίων μέλλει ίσως να κριθεί σε κάποιο άλλο ντοκυμαντέρ, κάποιες δεκαετίες αργότερα από... σήμερα!

συνέντευξη του Νίκου Μεγγρέλη στην εκπομπή του ΡΙΚ "Από Μέρα Σε Μέρα"

28-02-2011

 

Η επίσημη πρεμιέρα του "Πεθαίνοντας για την Αλήθεια" πραγματοποιήθηκε στο 13ο Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης στις 18 Μαρτίου 2011 συγκεντρώνοντας το ζωηρό ενδιαφέρον του κοινού, ενώ είχε ήδη προβληθεί στην Κύπρο σε ειδική εκδήλωση του Πανεπιστημίου Λευκωσίας στις 28 Φεβρουαρίου 2011. 

Το ντοκυμαντέρ "Πεθαίνοντας για την Αλήθεια" του γνωστού δημοσιογράφου Νίκου Μεγγρέλη θα προβάλλεται από τις 7 Απριλίου 2011 στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας.

"Πεθαίνοντας για την Αλήθεια"

δημιουργός-σεναριογράφος : Νίκος Μεγγρέλης

αρχισυντάκτης-σεναριογράφος : Νίκος Πολίτης

σκηνοθετική επιμέλεια-μοντάζ : Χριστόφορος Λάζαρης

Ελλάδα, 2010

δημοσιεύθηκε την 29.3.2011 στο