..μία ευαίσθητη γουρουνίτσα της πεντάρας

Έχοντας κάνει ένα.. ερασιτεχνικό 'πέρασμα' από αυτό που λέμε 'σανίδι' πριν λίγους μήνες, αυτό που έχω να ομολογήσω μετά την παράσταση 'Θεατροπαιδιές' της Παιδικής-Εφηβικής Θεατρικής Ομάδας του Κολεγίου Ρόδου που είδα το περασμένο Σάββατο 8 Μαϊου στο θέατρο του Κολεγίου Ρόδου είναι ότι...κόμπλαρα άπαξ και δια παντός. 

Μα πού ήτανε κρυμμένα τόσα πολλά ταλέντα;

Σοφή επίσης και η επιλογή των κειμένων, που ταίριαζαν 'γάντι' στην ελληνική πραγματικότητα του 2010, μιάς χρονιάς που έχω την εντύπωση ότι όλοι μας θα θυμόμαστε για χρόνια και χρόνια από τώρα.

"Η παμπόνηρη γοουρουνίτσα" της Ζωής Φωτεινού φαινομενικά είναι ένα  αθώο μικρό παραμύθι, αλλά δεν είναι : Η δημιουργία της ύλης και της ανθρωπότητας μέσα από τα παιδικά μάτια σε συνάρτηση με την ανάγκη εξοικονόμισης δυνάμεων εκ μέρους των ανθρώπων δεν θα μπορούσε να αποδωθεί καλύτερα. Η μικρή ροζ γουρουνίτσα που ήθελε τη δική της 'θέση στον ήλιο' αποφασίζει να καταπιεί ένα άστρο για να έχει και αυτή τη λάμψη που τής αξίζει στον λαμπερό και σοφά φτιαγμένο κόσμο. Και για να ξεφύγει από τον Ήλιο που θέλει να ξαναβάλει στη θέση του το άστρο που βρίσκεται στο γουρουνίσιο στομάχι και όχι στην κανονική του θέση, η πονηρή γουρουνίτσα βρίσκει καταφύγιο στη Ρόδο και συγκεκριμένα στην αποθήκη του μανάβικου του Μπαρμπα-Στάθη (απλή συνωνυμία με τον γνωστό κατεψυγμένο Μπάρμπα..). Εν τέλει, η γουρουνίτσα μετανιώνει και επιστρέφει το άστρο που κατάπιε φτύνοντάς το (φτου!) και ο Ήλιος για να την ευχαριστήσει που επέστρεψε στην Οικουμένη την ισορροπία της, αποφάσισε ότι έκτοτε οι περισσότεροι κουμπαράδες της γης θα έχουν το σχήμα μιας ροζ γουρουνίτσας...

Εκπληκτική σύλληψη με απίστευτα χρήσιμα μηνύματα τόσο για τα παιδιά αυτής της ηλικίας όσο -και κυρίως- για τους γονείς τους..., ειδικά τώρα που ο κουμπαράς επιτέλους θα πάρει τη θέση που τού ανήκει στα νοικοκυριά μας. Στο κάτω-κάτω, κι εμείς τότε στο Δημοτικό, πάθαμε τίποτα κακό που είχαμε κουμπαράδες;      

Όσο για τους ηθοποιούς της Παιδικής Θεατρικής Ομάδας : μα τι άλλο να πω;; Η άνεσή τους στη σκηνή ήταν το ίδιο εκπληκτική όσο και όταν έπαιζαν μπροστά στην κάμερα. Συγχαρητήρια στον Μιχάλη Διακομιχάλη, στη Σταματία Σιμάτη, στην Αθηνά Μπελντέκου, στην Ευαγγελία Χατζηνικολάκη, στην Αγγελίνα Κώτη, στην Εμμανουέλα Χούλη, στον Γιάννη Τσιγκουράκο, στην Πέρσα Ράμμου, στην Λουκιάνα Χατζηστρατή που υποδυόταν τη Γουρουνίτσα και στον Κυριάκο Γιαλλουράκη, που θα τον ζήλευε κάθε Μπαρμπα-Στάθης όπου Γης.

Όταν τα μέλη της Εφηβικής Θεατρικής Ομάδας θα συνειδητοποιήσουν χρόνια μετά σε τι λούκι μπήκε η χώρα μας τις τελευταίες μέρες, έχω την εντύπωση ότι τότε θα καταλάβουν γιατί επελέγη να παρουσιαστεί φέτος και εδώ το απόσπασμα από την "Όπερα της Πεντάρας". Η προσέγγιση του κειμένου του Μπρεχτ ήταν ό,τι έπρεπε για τους εφήβους που αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την αξία του κόσμου και του εαυτού τους. Προκλητικό και γοητευτικό το εγχείρημα να διαφανεί η φρέσκια εφηβική ματιά στην σκληρή πραγματικότητα του Μπρεχτ. (κοιτάξατε γύρω σας;)  

Τραγούδι, κίνηση και ερωτικές απογοητεύσεις. Ούτε που θα μπορούσα να φανταστώ να συμβαίνουν όλα αυτά επί σκηνής σε μαθητική θεατρική παράσταση, όταν εγώ ήμουν στο Γυμνάσιο (ναι, κάποτε ήμουν κι εγώ εκεί). Η διασκευή του αποσπάματος ήταν της Μαρίας Μανιώτη.

Ο "Μάκης" -(Mack the Knife)- Γιάννης Αγγελάκος μαθαίνω πως ήδη υπογράφει αυτόγραφα γενικώς. Όσο για τις Μύρνα Βογιατζή, Μαρία Ηλιοπούλου, Εμμανουέλα Θεοδωράκη, Μαρία Κανελλάκη, Χρυσάνθη Καραγιάννη, Κατερίνα Πράντα και Στέλλα Σάββα : κορίτσια, οι ουρανοί είναι δικοί σας.

Alabama Song - Lotte Lenya

Ο "Μονόλογος Ευαισθήτου Ανδρός" του Εμμανουήλ Ροϊδη είχε δημοσιευθεί στον αθηναϊκό τύπο λίγο πριν μπει το 1900. Σκωπτικό σχόλιο για την κοινή μας λογική, που αποτελεί κριτήριο των επιλογών μας -των πιο απλών μέχρι και των πιο σημαντικών για τη ζωή μας-. Η καθαρεύουσα στα καλύτερά της, όπως και η παρουσίαση των χαρακτήρων που 'έδενε' αρμονικά με το κείμενο. Δεν είμαι σίγουρος αν οι μικρότεροι σε ηλικία θεατές καταλάβαιναν γιατί γελάγαμε 'εμείς οι γέροι' (προφανώς θα έφταιγαν οι δασείες και οι περισπωμένες). 

Μπορεί να ήταν ένα κείμενο μιάς άλλης εποχής, η ελληνική πραγματικότητα όμως σαν να έδειχνε να έχει μείνει ίδια κι απαράλλαχτη. Και η έννοια της 'συνέχειας' (καλής και κακής..) πάντα δίνει την αίσθηση της σιγουριάς, που ειδικά αυτές τις στιγμές, μάς χρειάζεται.

Η Μαρία Αποστόλου, ο Γιάννης Αγγελάκος, η Αλεξάνδρα Ζήση, ο Μανόλης Καραβόλιας, η Χρυσάνθη Καραγιάννη, η Μαρία Καντιμοίρη, ο Αλέξανδρος Κοκκινίδης, η Ελεάνα Κρομήδα, ο Στέλιος Κωτιάδης, ο Δημήτρης Μητσόπουλος και η Δανάη Παπασταματίου, εκτός του ότι απέδωσαν την καθαρεύουσα κατά τρόπο απίστευτα οικείο,  έζησαν τη σκηνή 'σαν στο σπίτι τους'. Τόσο που νομίζω ότι αν τούς λέγαμε να ξαναπαίξουν το απόσπασμα από την αρχή, ξανά και ξανά, θα το έκαναν πολύ ευχαρίστως. 

Μιά παράσταση που θα μπορούσε κάλλιστα να σταθεί και 'εκτός'..

Συγχαρητήρια...

. 

.

χεχεχε

Το βίντεο για τις "Θεατροπαιδιές" ήταν για μένα μια μεγάλη πρόκληση. Και ο λόγος είναι απλός: δεν ήξερα τι θα πει 'παιδί μπροστά στην κάμερα'. Δεν ήξερα τι να περιμένω, πώς να συμπεριφερθώ, τι να πω για να τονίσω το ενδιαφέρον τους, τι να τους πω να κάνουν, τι να τους πω να μην κάνουν....

Ε, λοιπόν, όλο αυτό το άγχος που είχα στα καλά-καθούμενα, αποδείχθηκε άνευ σημασίας. Τέτοια άνεση στο φακό, τέτοια φυσικότητα, τέτοια πλάκα αλλά και τέτοια πειθαρχία, τι να πω!

Θα τη ζήλευαν επαγγελματίες!

Απόδειξη; Μα το αποτέλεσμα!!

Δε χρειάστηκε ούτε σενάριο, ούτε αρχή, ούτε μέση, ούτε τέλος. Η παιδική χαρά από μόνη της και μόνο έδωσε τη λύση για τα πλάνα. Το παιχνίδι τους ήταν ο οδηγός κι όσο για το μοντάζ - ναι! ήταν εξαιρετικά δύσκολο ποιό από τα πολλά χαμόγελα θα έπρεπε (λόγω χρόνου) να 'κοπεί'-.

Υπέροχη εμπειρία!

(μήπως να σκέφτομαι σιγά σιγά να γίνω μπαμπάς; χμμ..)

Ευχαριστώ θερμά τον Μιχάλη Καβουκλή για το μοντάζ του και για την παροιμιώδη του υπομονή, τη Μαρία Μανιώτη -τελικά δεν είναι τυχαίο πόσο τη λατρεύουν τα παιδιά- και όλους τους τεχνικούς κονσόλας των τηλεοπτικών καναλιών Red, TVKosmos, ΙΡΙΔΑ και TV4, που έκαναν το παν για να φαίνεται το σποτάκι όσο πιο συχνά γινόταν από τις ροδιακές τηλεσυχνότητες!

Περισσότερο απ'όλους όμως ευχαριστώ τα μικρά μας φυντανάκια.

Παιδιά, είσασταν όλοι και όλες απλά τέ-λοι-οι και τέ-λει-ες!!

Το Σάββατο θα σάς καμαρώσουμε κι από κοντά!

.

"Θεατροπαιδιές"

Και μέσα σε όλη αυτή τη μαυρίλα που μάς περιβάλλει, εν μέσω απεργιών, διαμαρτυριών και πολλών άλλων κακών που μάς έφτασαν, η θεατρική παράσταση 'Θεατροπαιδιές' νομίζω πως είναι ό,τι πρέπει μήπως και καταφέρει και χαμογελάσει το χειλάκι μας. Γιατί αν κρίνω από όσα έχω ακούσει από τους διοργανωτές της παράστασης που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 8 Μαϊου 2010 στις 7 το απόγευμα στο Θέατρο του Κολλεγίου Ρόδου, θα είναι μια παράσταση που θα τη θυμόμαστε για καιρό.

Η Παιδική-Εφηβική Θεατρική Ομάδα των μαθητών του Κολλεγίου Ρόδου συμμετέχει στο  Φεστιβάλ Τέχνης που διοργανώνει το Κολλέγιο Ρόδου για δεύτερη συνεχή χρονιά με μία άκρως ανατρεπτική σύνθεση του παλιού και του νέου, του ξένου και του εγχώριου θεατρικού ρεπερτορίου, της δημοτικής και της καθαρεύουσας, ενώ παράλληλα αναμιγνύει γλυκά και την ανοιξιάτικη μυρωδιά ροδίτικου γιασεμιού. Πώς τα καταφέρνει όλα αυτά; 

Ακούγεται περίπλοκο το όλο εγχείρημα, 

και όμως δεν είναι!

Πρόκειται για μία σπονδυλωτή παράσταση με κείμενα του Μπέρτολντ Μπρεχτ -επίκαιρος όσο ποτέ με μία όπερα που αξίζει (ευτυχώς μόνο) μια πεντάρα- , του Εμμανουήλ Ροϊδη (που χάρη σ'αυτόν και...εξ αιτίας του, οι λιλιπούτιοι ηθοποιοί ίδρωσαν να αποστηθίσουν δοτικές και υπογεγραμμένες) και της 'δικής μας' Ζωής Φωτεινού, της πρώτης διδάξασας στη Ρόδο στο δύσκολο αλλά άκρως γοητευτικό εγχείρημα του να ανεβάζεις θέατρο αξιώσεων με τα παιδιά για τα παιδιά. 

Και επειδή αυτό το μπλογκ είναι ροδίτικο πάνω απ'όλα, αφήστε με λίγο να μερολειπτήσω υπέρ της Ζωής 'μας', η οποία άφησε εποχή στη δεκαετία του '80, όταν ο Δήμος Ρόδου και η ΧΕΝ στήριζαν το παιδικό θέατρο και οι παραστάσεις της τότε Παιδικής Σκηνής ήταν για χρόνια το μεγάλο trend της πόλης. Εμπνεύστρια του παιδικού ροδιακού θεάτρου και ακούραστη ΄μαμά' για φουρνιές και φουρνιές, η Ζωή χάρισε χιλιάδες όμορφες αναμνήσεις σε όσα παιδιά είχαν τότε την τύχη να δουλέψουν μαζί της και να βγάλουν επί σκηνής μόνο τα καλύτερα. Στις 'Θεατροπαιδιές' η Ζωή Φωτεινού θα μάς 'ξαναμιλήσει' ύστερα από χρόνια και χρόνια μέσα από τα κείμενά της, που για τα σημερινά μικρά παιδιά θα φαίνονται καινούργια, αλλά εμάς (τους 30 και κάτι ψιλά) θα μάς γυρίσουν πίσω, σε εκείνες τις δοξασμένες μέρες που το Εθνικό Θέατρο δούλευε και γέμιζε κόσμο κάθε ηλικίας, όταν κανείς δεν ήξερε τι σημαίνει spread, κρατικά ομόλογα, ευρώ και άλλες τέτοιες κακές λέξεις... (πιπέρι στο στόμα!)

Την παράσταση σκηνοθετεί η Μαρία Μανιώτη, χορογραφεί η Στεφανία Πατλάκα, τα σκηνικά είναι του Ναπολέοντα Βλάσση, τα κοστούμια είναι της Στέμης Δανιηλίδου, τη μουσική διδασκαλία επιμελείται η Σαπφώ Σταυρίδου και στο πιάνο συνοδεύει τους μικρούς μας ηθοποιούς η Μαρία Μανιά. 

Την όλη ευθύνη της διοργάνωσης έχει το Κολλέγιο Ρόδου και το 2ο Φεστιβάλ Τέχνης σε συνεργασία με τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων των μαθητών του σχολείου και με τη Δωδεκανησιακή Μέλισσα.

Το εισιτήριο ανέρχεται στο συμβολικό ποσό των 5€,  με μοναδικό σκοπό την ενίσχυση του Ταμείου Υποτροφιών της Δωδεκανησιακής Μέλισσας, της παλαιότερης κοινοφελούς δωδεκανησιακής οργάνωσης, η οποία ενισχύει εδώ και δεκαετίες πάρα πολλούς φοιτητές από τα νησιά μας. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να τονίσω πόσο σημαντικός θα είναι ο οβολός όλων μας για τους νεαρούς συμπατριώτες μας που σπουδάζουν, προσπαθώντας να κάνουν το παν για ένα καλύτερο μέλλον, υπό τις παρούσες εξαιρετικά αντίξοες οικονομικές συνθήκες  που χτύπησαν απρόσκλητα την πόρτα κάθε μέσου δωδεκανησιακού νοικοκυριού.

Ρίξτε μια ματιά στο υπόλοιπο πρόγραμμα του 2ου Φεστιβάλ Τέχνης του Κολλεγίου Ρόδου, πατώντας εδώ και δε θα χάσετε. Ειδικά φέτος, έχουμε ανάγκη τη θετική ενέργεια των παιδιών μας περισσότερο από ποτέ. Οι εκδηλώσεις διαρκούν μέχρι και το τέλος Μαϊου.

.