μα ποτέ!



.

Χαβάη 5-0

Και ξαφνικά, μετά το σεισμό της Χιλής μάς προέκυψε κι ένα τσουνάμι, να έρθουμε στα ίσα μας. Μέσα στην υπερβολή το μπλογκ, γέμισε με διάφορα παραπανίσια λινκ, βρήκε τη χιλιανή τηλεόραση να παίζει, μετά εντόπισε έναν χαβανέζικο ραδιοφωνικό σταθμό (ναί αυτόν με τη σαγιονάρα πάνω δεξιά!) που έδινε εντολές στους Χαβανέζους να σταματήσουν να το παίζουν ..Χαβανέζοι, και ακριβώς από κάτω ακόμα ένα λινκ από τον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό του Σίδνεϋ, έτσι και το τσουνάμι σκάσει εκεί, την τελευταία "επίσημη" μέρα του καλοκαιριού για την Αυστραλία. Μιά μέρα, που τη γιορτάζουν, έτσι, χωρίς λόγο (αφού πάνω-κάτω στο Σίδνεϋ ή βρέχει ή δε βρέχει βασικά, εκτός απροόπτου βέβαια).

ταταρατατάαααααααατα ταταρατατάααααααααα

Και τότε θυμήθηκα ότι εκεί, κάπου στα νότια προάστια του Σίδνεως, υπάρχει και η Μαίρη μου, η αγαπημένη μου ξαδέλφη, του ιδίου φυράματος με τον υπογράφοντα (γιατί είναι καλό να κάνουμε κάπου-κάπου την αυτοκριτική μας). 

 Το σταθερό δεν απαντούσε. Το ίδιο γνωστό χαζοχαρούμενο αυστραλέζικο μήνυμα του τηλεφωνητή. 

"Θα έχει πάρει τα βουνά..!", σκέφτηκα. "Θα φουλάρει τη βενζίνη στο RoseBay, θα έχει κολλήσει στην εθνική για τα Blue Mountains, όπου χιλιάδες άλλα αυτοκίνητα θα έχουν γεμίσει και τις τρεις λωρίδες, για να βρουν την πιο ψηλή κορφή, μακρυά από τις θάλασσες. Θα έχει προμηθευθεί και όλα τα απαραίτητα (τυρί, ρύζι, καφέ, γάλα, Καμπά) γιατί προφανώς όλα τα πανδοχεία/ξενοδοχεία στο ορεινό Oberon δε θα πέφτει καρφίτσα. Μη σού πω ότι μάλλον θα τη βρήκε λάστιχο στο δρόμο και το κινητό θα έχει παραπέσει κάτω από το κάθισμα του συνοδηγού..." Άραγε πήρε το κινητό μαζί της;;;;;

Παίρνω το κινητό. 4 χτυπήματα και μετά -...τηλεφωνητής!
Τα πράγματα είναι σοβαρά.
Τηλεφωνώ στο σταθερό της θείας (της μητέρα της ξαδέλφης).
Κι εκεί τηλεφωνητής.

Μισώ τους τηλεφωνητές! Να δεις που θα βρίσκεται στο δρόμο και θα την περιμένει με τα σακκίδια για να πάνε επιτέλους στα βουνά. Άραγε θυμήθηκε να βάλει τον συναγερμό για το σπίτι;

Ξαναπαίρνω στο κινητό της ξαδέλφης.
δεν μπορεί, κάτι μού λέει ότι τώρα θα απαντήσει.

"Γαβριήλ;; "

"Έλα ρε Μαίρη γαμώτομου... Τί έγινε; Έφτασες;"

"Να φτάσω ..Πού;"

"Στα βουνά ντε! Τσουνάμι έρχεται μάτια μου! Χαμπάρι δεν πήρες;;"

"Ποιό τσουνάμι και πράσιν'άλογα, μωρέ;; 
Άσε να πνίξει τους Χαβανέζους πρώτα και βλέπουμε. 

Κι αν θες να ξέρεις, μόλις με έβγαλες από την τουαλέτα, βλάκα!

Κι έχω αργήσει σ'εκείνο το πάρτυ στο Opera House!!!

Άντε, σε κλείνω τώρα! 

Κι αν θες να ξέρεις : Δεν πνίγομαι 'γω έτσι εύκολα! χαχα"

-κλακ!-

Μα...
η Όπερα του Σίδνεϋ είναι..φάτσα-κάρτα στη θάλασσα!

Ναί, τελικά ...είμαστε όντως ξαδέλφια

.

γραφιστική προσθετική

Πώς βρεθήκαμε έτσι ξαφνικά να ασχολούμαστε μέρες τώρα με τις κακόγουστες γραφιστικές προσθετικές, στις οποίες υποβλήθηκε στα καλά-καθούμενα αυτή η ταλαίπωρη Αφροδίτη της Μύλου; Πώς μάς ήρθε να θυμηθούμε έτσι ξαφνικά τι μάς έκαναν οι Γερμανοί κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου; Πώς ανοίξαμε τα τεφτέρια μας στα καλά καθούμενα και ανακαλύψαμε ύστερα από τόσον καιρό πόσα γερμανικά μάρκα μάς χρωστά το Βερολίνο; Και το κυριότερο - και θλιβερότερο απ' όλα - πώς βρέθηκε κοτζάμ Κράτος να ανάγει σε μείζον θέμα έναν 11σέλιδο λίβελο ενός περιοδικού, που ο μέσος Έλληνας αγνοούσε ακόμα και την ίδια του την ύπαρξη; 

Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται.. 

Σοφή παροιμία. 

Γιατί είναι ηλίου φαεινότερο ότι αυτά τα κατάπτυστα δημοσιεύματα που μάς προσέβαλαν και δικαίως μάς έκαναν να σκίζουμε τα ρούχα μας από αγανάκτηση, δεν είναι τίποτε παραπάνω από μία προβοκάτσια πρώτου μεγέθους με έναν και μοναδικό σκοπό :  

Να ενισχυθούν οι τάσεις της γερμανικής πολιτικής σκηνής που δεν θέλουν (και ίσως δικαίως) να επωμίζεται μονίμως η χώρα τους τις δημοσιονομικές αμετροέπειες των φτωχών συγγενών της Ευρωζώνης. Άλλωστε δεν είναι ψέμα ότι απ'όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, μονίμως η γερμανική είναι εκείνη που βάζει πρώτη το χέρι στην τσέπη και η τελευταία που το βγάζει. Και δεν αποτελεί σενάριο επιστημονικής φαντασίας ότι μετά το 'κανόνι'  της Ελλάδας, ακολουθεί η Πορτογαλία, η Ισπανία, κι ούτε ψύλλος στον κόρφο της Λετονίας, της Εσθονίας και πάει λέγοντας. 

Έτσι, αυτή η κακόγουστη από κάθε άποψη γερμανική προβοκάτσια φαίνεται να έχει πετύχει τους στόχους της. Κατ' αρχήν, εξόργισε την ελληνική κοινή γνώμη και τα εγχώρια μέσα μαζικής ενημέρωσης, έγινε πρώτο θέμα παντού και παρέσυρε τους πολιτικούς μας σε οργίλες δηλώσεις, που είτε έτσι είτε αλλιώς, θα κληθούν πολύ σύντομα να τις πάρουν πίσω, αφού μόνο το γερμανικό δημόσιο ταμείο είναι σε θέση να μάς πετάξει αυτή τη στιγμή το πιο ασφαλές σωσίβιο.. Παράλληλα, όλος αυτός ο θόρυβος έβαλε αυτομάτως την γερμανική κυβέρνηση σε φοβερά δύσκολη θέση έναντι των πολιτών της, οι οποίοι και αυτοί είναι πολύ λογικό να μην καταλαβαίνουν γιατί θα πρέπει να είναι αυτοί που θα βάζουν μονίμως το χέρι στην τσέπη για να βοηθούν τη μία ή την άλλη χώρα-μέλος της Ευρωζώνης που κάθε λίγο και λιγάκι θα χάνει τ' αυγά και τα πασχάλια της  εγχώριας οικονομίας της. Και ενώ από την πρώτη στιγμή  η γερμανική κυβέρνηση απέκλεισε το οδυνηρό ενδεχόμενο αποχώρησής μας από το ευρώ, τώρα θα πρέπει να εντείνει την επιχειρηματολογία της προς τον μέσο Γερμανό που δικαίως διαμαρτύρεται. Γιατί, εδώ που τα λέμε, δεν είναι λίγο πράμα για έναν λαό να παίρνει στις πλάτες του, γενιές τώρα, ό,τι αμαρτίες συνέβησαν μισό αιώνα πριν , κι από την άλλη να κάθεται και να πληρώνει τα σπασμένα του ευρώ, που στο κάτω-κάτω κανείς δεν τον ρώτησε αν όντως θέλει την ουσιαστική  υποτίμηση του πάλαι ποτε πανίσχυρου γερμανικού μάρκου...  

Και στο τέλος, ποιός χάνει από όλη αυτή την ιστορία; 

Μα εννοείται μόνο...εμείς.

Η γερμανική κυβέρνηση θα αναγκαστεί να μάς δανείσει έτσι κι αλλιώς -διαφορετικά η ευρωζώνη θα αρχίσει να διαλύεται- αλλά με όρους που θα πρέπει να 'ηρεμήσουν' τους αγανακτισμένους γερμανούς που βαρέθηκαν να πληρώνουν. Και πώς θα γίνει αυτό; Με όρους σαφώς χειρότερους για μάς, τους δανειολήπτες.

Η ελληνική κυβέρνηση βρέθηκε στην ουσία να ...τσακώνεται με ένα περιοδικό(!) -το οποίο εν τω μεταξύ έγινε  παγκοσμίως γνωστό και προφανώς πολλαπλασίασε την κυκλοφορία του-.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που η Ελλάδα έχει να επιλέξει αποκλειστικά το μη χείρον.

Κι όσο για τις αποζημιώσεις... 

Μα καλά...

Υπάρχει κανείς που πραγματικά πιστεύει ότι θα μάς καταβληθούν;

.

την ταυτότητά σας, παρακαλώ!

Όσο πιο μακρυά βρίσκεται κανείς από τον τόπο του εγκλήματος, τόσο ευκολότερα μπορεί να κατανοήσει όχι μόνο το έγκλημα, αλλά και τον τόπο που κάποτε αποτελούσε καθημερινή πραγματικότητα.  

Αυτές οι σκέψεις μού ήρθαν στο μυαλό όταν περπάτησα το περασμένο σαββατοκύριακο τη σκοτεινή οδό Ευριπίδου και Αθηνάς γωνία, στο κέντρο της Αθήνας, έναν δρόμο που όταν σπούδαζα στην πρωτεύουσα, στις αρχές της δεκαετίας του '90 δεν αποτελούσε φοιτητικό landmark. Έψαχνα να βρω την γκαλερί Ε31, στην πολυκατοικία με νούμερο 31-33, και μάλιστα στον δεύτερο όροφο, όπου θα με περίμενε η εδώ και είκοσι χρόνια αδελφική φίλη, Ντόρις Χακίμ, στην πρώτη της εικαστική έκθεση με τίτλο "Ένας τόπος -Δύο ταυτότητες". 

Έρχεστε μαζί μου; 

άντε, πάμε..

είπαμε! στον δεύτερο όροφο ντε!

Δεν είχα καμμία αμφιβολία πως η πρώτη εικαστική έκθεση της Ντόρις θα είχε να κάνει με την έννοια της 'ταυτότητας'. Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Ναζαρέτ, με μπαμπά ελληνορθόδοξο παλαιστίνιο και μαμά βέρα Χανιώτισα, με συγγενείς άραβες και με συμμαθητές εβραίους. Ένας τέτοιος συνδυασμός, δεν μπορεί, κάπως θα έπρεπε να 'βγει' παραέξω, δεδομένου ότι η διαχρονική μας πλάκα είναι ο τρόπος που θα ήταν σωστό να...αυτοκαθοριζόμαστε. Κι άρχιζα εγώ : 

"Εγώ είμαι έλληνας πολίτης, χριστιανός ορθόδοξος, ροδίτης, με ρίζες από Σύμη, Μικρά Ασία, Κάρπαθο, Αίγυπτο και Καλαμάτα -καλό;" 

"Μμμ...ποοοοολύ μπανάλ!", ξεστόμιζε με περιφρόνηση και άρχιζε η Ντόρις :

"Εγώ είμαι ισραηλινή και ελληνίδα πολίτης ταυτόχρονα, παλαιστίνια στην εθνότητα, χριστιανή ορθόδοξη στο θρήσκευμα, και βασικά κρητικιά -αλλά χωρίς προφορά όμως!-". 

Και έτσι πορεύθηκε μια φιλία, που υπό νορμάλ συνθήκες μόνο σε μια 'ουδέτερη' Αθήνα θα μπορούσε να αναπτυχθεί.
     

Η έκθεση "Ένας Τόπος-Δύο Ταυτότητες" είναι αποτέλεσμα πολλών συμπτώσεων και συγκυριών, που έφεραν στην αθηναϊκή γκαλερί δύο νεαρές εικαστικούς, την ελληνοπαλαιστίνια Ντόρις Χακίμ και την ισραηλινή Υαέλ Μοσέ, έχοντας τον 'τόπο' ως κοινό παρονομαστή και την 'ταυτότητά' τους ως σημείο εκκίνησης της κάθε μιάς. Η ζωγραφική και το βίντεο, ως τρόπος αμοιβαίας έκφρασης, χρησίμευσαν ως ένζυμο και η θρησκεία ήταν η κοινή αφορμή. Τα θρησκευτικά σύμβολα συνυπάρχουν, μπλέκονται, αλληλοαναιρούνται με απλότητα, αφαιρετικότητα και λακωνικότητα. Και όλα αυτά, χωρίς περιττές περιχαρακώσεις και μελοδραματισμούς.

Η Ντόρις Χακίμ και η Υαέλ Μοσέ σάς περιμένουν στην Ε31 GALLERY (Ευριπίδου 31-33 & Αθηνάς, στον δεύτερο όροφο - τηλ. 210 3210881 κιν. 6937 306228) και η τελευταία performance (ΜΗΝ τη χάσετε!) είναι σήμερα, Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου στις 8 το βράδυ.

Η επιμέλεια της έκθεσης είναι
του Γιώργη-Βύρωνα Δάβου. 
Yπεύθυνος της γκαλερί Ε31 
είναι ο Πάνος Τσαχαγέας 

(e31art@otenet.gr - www.e31gallery.com)

Ντορισάκι μου, καλή σου αρχή!

.

όταν η κρατική τηλεόραση γίνεται αντι-κρατική..

Είναι αλήθεια πως ολοένα και λιγότερο βλέπω τηλεόραση.  

Ποιός; -εγώ! Που μια ζωή θυμάμαι να έχω ξοδέψει ώωωωρες επί ωρών μπροστά στο κουτί και νόμιζα πως δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν. Και όμως, αν αυτή τη στιγμή ήμουνα χρεωμένος με κάρτες και εορτοδάνεια, το πρώτο πράγμα που θα έδινα χωρίς δεύτερη σκέψη στους δικαστικούς επιμελητές που θα μού χτύπαγαν μανιωδώς την πόρτα με τις διαταγές πληρωμής ανά χείρας, θα ήταν η μεγαλοπρεπώς τοποθετημένη και δη στην καλύτερη θέση του σαλονιού μου αυτή η (μάλλον) 36άρα JVC, που εδώ και -υπολογίζω- έξι μήνες πάνω κάτω, μού είναι παντελώς μα παντελώς άχρηστη. 

Να πω ότι ωρίμασα; Να πω ότι γέρασα; Να πω ότι δεν αντέχω αυτό το άγχος του "τώρα θα πτωχεύσουμε!", "τώρα θα μάς πάρουν τα σώβρακα!". "τώρα θα ανακοινώσουν (επιτέλους) τα νέα μέτρα!" (ε, πείτε τα νέα μέτρα βρε πουλάκια μου πια!!! τι μάς σκάτε!! τι θα κάνουμε, θα πληρώσουμε τη νύφη! μήπως μπορούμε να μεταναστεύσουμε;; και πού να πάμε στο κάτω κάτω..ποιός θα μάς δεχτεί, τώρα που γίναμε και περίγελοι διεθνώς..). Να πω ότι ...ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ στην ελληνική τηλεόραση...  

Όλα σωστά θα είναι.  

Έλα όμως που το τηλεκοντρόλ είναι τόσο ...κάτω απ'τη μύτη μου και τελευταία από συνήθεια και μόνο λέω -ε, ας πατήσω αυτό το ρημάδι το κουμπί. Αλλά πόση ελληνική τηλεθέαση ν'αντέξω ο χριστιανός. Ευτυχώς υπάρχει και η δορυφορική. Και σήμερα που όλες οι δημόσιες υπηρεσίες ήταν κλειστές, (απεργία γαρ..) έμεινα λίγο περισσότερο στο σπίτι, οπότε είπα να κάνω το trendy ζάππινγκ μου στα ισραηλινά κανάλιααααα.  Μάαααλισταααα...

Λοιπόν παιδιά, συμβαίνει κάτι το εξαιρετικά ενδιαφέρον τον τελευταίο μήνα εκεί κάτω. 

Η κρατική ραδιοτηλεόραση έχει ξεσπαθώσει εναντίον του...Κράτους. Ναι! Ακούγεται παντελώς οξύμωρο, όμως είναι αληθινό. Μάλιστα, μόλις σήμερα έληξε τελικά η πολυήμερη απεργία των τεχνικών του κρατικού καναλιού και αυτό που έβλεπαν οι τηλεθεατές με το που σουρούπωνε μέχρι την επόμενη μέρα το πρωί ήταν... αυτό : 

εξ αιτίας των στάσεων εργασίας των τεχνικών 

δεν είναι δυνατή η μετάδοση των βραδινών εκπομπών

Η αιτία; Εδώ και μήνες έχει αρχίσει μια μακρά δημόσια διαβούλευση εάν και κατά πόσον θα έπρεπε τελικά να ιδιωτικοποιηθούν όλα τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, δηλαδή το πρώτο κανάλι της τηλεόρασης, το αραβόφωνο κανάλι και 5-6 ραδιοφωνικοί σταθμοί. Ο λόγος; Δε θέλει και ρώτημα.. Δεν τα βγάζουν οικονομικά πέρα. Ο μεγάλος μάλιστα ασθενής είναι τα δύο τηλεοπτικά κανάλια που δια νόμου απαγορεύεται να έχουν διαφημίσεις (ενώ τα κρατικά ραδιόφωνα, από διαφήμιση...να φαν' κι οι κότες). Απ'ό,τι φαίνεται μάλιστα η τωρινή κυβέρνηση δείχνει μεγάλο ζήλο να απαλλαγεί από την κρατική τηλεόραση (που σημειωτέον είναι επανδρωμένη από δημοσιογράφους που δεν ελέγχει απόλυτα, αφού μονιμοποιήθηκαν πριν χρόνια, όταν η ισραηλινή δεξιά ούτε που θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι θα ήλεγχε καλά-καλά ούτε ...μπακάλικο στον πέριξ του Κοινοβουλίου μαχαλά..). 

Κι έτσι, ο καβγάς μεταξύ ..κρατικής τηλεόρασης και...Κράτους (!!!) άρχισε!... 

Απίθανο!

Οι δημοσιογράφοι της κρατικής τηλεόρασης δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια, αφού παίζουν στην έδρα τους οι άνθρωποι. Με το που τελειώνει κάθε εκπομπή λοιπόν, προβάλλεται κι ένα σποτάκι όπου άνθρωποι των ΜΜΕ, της τέχνης και της διανόησης επιχειρηματολογούν για τα καλά της κρατικής τηλεόρασης έναντι της ιδιωτικής. Σύνθημα της καμπάνιας : 

 "Κρατική ραδιοτηλεόραση - 
Μια φωνή που δεν πρέπει να σβήσει". 

Για να πάρετε μια ιδέα του τι και πώς λέγεται, μαγνητοσκόπησα για σάς τρία από τα σποτάκια που πέτυχα σήμερα (μόνο να μου συγχωρέσετε την ποιότητα της εικόνας και ήχου.. δε φταίω εγώ.. η άθλια ψηφιακή μου φταίει..).

Σέλυ Ιεχιμόβιτς - δημοσιογράφος και νυν βουλευτής του Εργατικού Κόμματος (που σημειωτέον συμμετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό, αλλά συνηθως λέει τα δικά της -και καλά κάνει, την πάω-) : 

Μια δημοκρατική χώρα χωρίς κρατική ραδιοτηλεόραση δεν είναι χώρα δημοκρατική. Ειδικά στην εποχή μας, που ολοένα και περισσότερη δύναμη συγκεντρώνεται στους μεγαλοκεφαλαιούχους, οι οποίοι καθορίζουν τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο, αυτά που μάς αρέσουν, αυτά που δεν μάς αρέσουν, χωρίς πολλές φορές καν να το συνειδητοποιούμε. Φυσικά και πρέπει να υπάρχει ραδιοτηλεόραση που να είναι ιδιωτική, να ανήκει σε επιχειρηματίες και άρα να είναι 'επιχειρηματική', αλλά μαζί με αυτήν θα πρέπει να υπάρχει με υγιείς όρους και η κρατική ραδιοτηλεόραση, που θα είναι παντελώς καθαρή και απαλλαγμένη από τέτοιου είδους επιρροές Να έχει δηλαδή τη δυνατότητα να ενημερώνει (το κοινό) για τους μεγαλοκεφαλαιούχους χωρίς να είναι το όργανο του 'κόσμου του χρήματος' και να δεσμεύεται από κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας για να υπηρετεί όλους τους πολίτες και όχι το μεγάλο κεφάλαιο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ύπαρξη κρατικής ραδιοτηλεόρασης είναι στην ουσία 'ο καναπές' της Δημοκρατίας. Και ούτε που θα ήθελα να σκεφτώ τι θα συνέβαινε σε αυτό που ονομάζουμε 'δημοκρατικός διάλογος' στο Ισραήλ χωρίς κρατική ραδιοτηλεόραση. 

Μίκι Ρόζενταλ -δημοσιογράφος : Οι περισσότεροι από μας πιστεύουμε πως ο,τιδήποτε είναι ιδιωτικό είναι καλό και ο,τιδήποτε κρατικό είναι κακό. Γιατί το πιστεύουμε αυτό; Γιατι τα ιδιωτικά ΜΜΕ έχουν μεγαλύτερη τηλεθέαση. Εμείς, σαν δημοσιογράφοι πριν από 20-25 χρόνια, αυτό που φοβόμασταν πρώτ'απ'όλα ήταν η κρατική λογοκρισία. Έτσι. λέγαμε ότι θα ήταν καλό να ιδιωτικοποιηθούν τα ΜΜΕ. Να πουλήσουν τα ΜΜΕ σε ιδιώτες και μετά θα υπάρχει ανταγωνισμός και έτσι όλοι μας με απόλυτη ελευθερία  θα κάναμε την καλύτερη δημοσιογραφία που θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει. Στην πράξη συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Γιατί τα εμπορικά ΜΜΕ υπηρετούν οικονομικά συμφέροντα και δεν μεταδίδουν σωστά την πληροφορία.  

Γκάι Μαρόζ -δημοσιογράφος :  Αν και δεν το'χω πει μέχρι τώρα, θα το παραδεχτώ. Δεν πάω για ύπνο αν δε δω τις βραδυνές ειδήσεις του κρατικού καναλιού ή την ανασκόπηση των εξωτερικών ειδήσεων το Σάββατο το βράδυ. Αλλά η αλήθεια είναι ότι κάτι δεν πήγε καλά τα τελευταία 20 χρόνια της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, και τώρα βρίσκεται σε σημείο όχι καλό. Και παρά το ότι υπάρχουν τα χρήματα και οι πόροι, τελικά η κρατική ραδιοτηλεόραση θα πρέπει να επιστρέψει σε αυτό που 'ήθελε να πει ο ποιητής'. Να θέσει στις εκπομπές της καθαρά δημοσιογραφικά κριτήρια, στις ειδήσεις, στη σάτιρα, ακόμα και στη μουσική. Εάν η κρατική ραδιοτηλεόραση γίνει πραγματικά 'κρατική', θα γίνει ίσως η καλύτερη ραδιοτηλεόραση της χώρας.

Αυτά λοιπόν συμβαίνουν όχι πολύ μακρυά από μας. Και, δεν ξέρω αν πρέπει να σάς το πω έτσι ωμά.. Αλλά, ειλικρινά, θα ήθελα πάρα πολύ να ακούσω αυτούς τους προβληματισμούς στη δική μου γλώσσα. Και οι προβληματισμοί αυτοί να αφορούν τη δική μου χώρα. Και τη 'δική μου' "κρατική" ραδιοτηλεόραση. Αυτήν, την Ελληνική Κρατική Τηλεόραση που χρυσοπληρώνει εκπομπές που δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζονται ούτε αισθητικά, ούτε κι εγώ δεν ξέρω πώς, ως..."Τηλεόραση". Γιατί δεν νοείται "Τηλεόραση" να καθίζεις 10 ανθρώπους γύρω γύρω από τη μπουζουξού για να πετάνε λουλούδια, κι αυτό να λέγεται τηλεόραση. Και το χειρότερο: όλο αυτό το πράγμα να το πληρώνουμε όλοι μας τόσο μα τόσο ακριβά, σάν να καθόμασταν πρώτο τραπέζι πίστα.
Και το απίθανο είναι ότι από τότε που ξέσπασε η φασαρία για τη σπατάλη του δημόσιου χρήματος στα κρατικά κανάλια, έτσι για τα μάτια του κόσμου, δεν ΚΟΠΗΚΕ καμμία μα καμμία "χρυσή" εκπομπή!   
Πώς εξηγείται αυτό; Δεν είναι απίστευτο να συμβαίνουν αυτά στην Ελλάδα που περνάει τόσα και τόσα αυτήν ειδικά την περίοδο;

Μήπως τελικά αυτό που δεν έχουμε είναι... "κρατική" τηλεόραση;

Άραγε, τι στο καλό ήθελε να πει αυτός ο ποιητής;

.

το ΑλλούΚιΑλλού έγινε.. insider!

Και ήρθε η στιγμή να σάς το πω. 
Κρατιόμουνα κρατιόμουνα τόσες βδομάδες αλλά ήρθε ο κόμπος στο χτένι και τώρα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Βρήκα γκαρσονιέρα, ευάερη, ευήλια και με ενοίκιο..τίποτα!
Και όσο για τους ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας : όνομα και πράμα!

Η γνωστή ομάδα της πάλαι ποτε ελληνικής υπηρεσίας του BBC μαζί με γνωστότατα ονόματα της δημοσιογραφίας, μέσα και έξω από την Ελλάδα, ενώνουν τις δυνάμεις τους και υπόσχονται να εμπλουτίσουν τις κλικαριστικές μας συνήθειες με ένα νέο ενημερωτικό πόρταλ που ανοίγει -ούτε λίγο ούτε πολύ- μεθαύριο Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου. Έχοντας δώσει δείγματα γραφής επί δεκαετίες τόσο στα ελληνικά ΜΜΕ όσο και στο γνωστό ειδησεογραφικό μπλογκ ForeignPress-gr.com, πάνε ἐνα βήμα μπροστά δημιουργώντας το νέο πόρταλ www.TheInsider.gr

Και μέσα σε όλον αυτό τον διαδικτυακό χαμό που ετοιμάζουν, επέλεξαν κάποια ελληνικά μπλογκ που θεώρησαν ότι θα είχαν κάτι να πουν.  
Ένα από αυτά είναι και αυτό εδώ το κιτρινιάρικο μπλογκάκι, που ελπίζω να μην απογοητεύσει. 

το διαφημιστικό βίντεο του νέου πόρταλ TheInsider.gr

Δε λέω, έχω άγχος. 

Αλλά είναι μια πολύ όμορφη πρόκληση για μένα και χαίρομαι πάρα πολύ που 'μπήκα' σε αυτήν την ιντερνετική περιπέτεια. Όσο για την γκαρσονιέρα.. Τι να πώ. Είναι αλήθεια πως όταν κάποιος 'σπιτωμένος' αποφασίζει να νοικιάσει μια γκαρσονιέρα, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν ξέρει πού θα καταλήξει αυτό το ρομάντζο. Θα την επισκέπτεται για ένα μπανάκι και για κάτι πολύ γρήγορο; Θα αρχίσει να συστήνει την ερωμένη ως 'αίσθημα' ή θα την αποκαταστήσει τελικά; Θα δείξει.  

Πάντως, οι αναρτήσεις θα ανεβαίνουν κυρίως εδώ, στο μικρό μου μπλογκομάγαζο και αναλόγως με το περιεχόμενο, θα απλώνει τα φρεσκοσιδερωμένα κείμενά του στην γκαρσονιέρα που λέγαμε. 

Γιατί, όπως και νά'χει, "ερωμένη" είναι αυτή. Να κάνουμε την καλή εντύπωση, καλά δε λέω;

Το ΑλλούΚιἈλλοῦ λοιπόν αρχίζει μια όμορφη σχέση, 

έχει δώσει ήδη 'λόγο', 

γνώρισε και τους γονείς και ...

..έπεται συνέχεια!

Καλή επιτυχία στο The Insider και ανυπομονώ να δω τα αποτελέσματα της πολύμηνης δουλειάς των έμπειρων συντελεστών του.  Όσο για σάς...

..σάς περιμένω στη μικρή γκαρσονιέρα που μού επεφύλαξε η τύχη.. 

Κερνάω καφεδάκι στα εγκαίνια!

Μεθαύριο, Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου!

 

 .

φασίνα!

Με πιάνει πότε-πότε..

Όχι συχνά βέβαια, αλλά σήμερα είπα να ξεκαθαρίσω λίγο την κατάσταση στο μπλογκομάγαζο και να κάνω τη χρήση του κάπως πιο εύκολη, όχι μόνο για σάς αλλά και για μένα..

Έτσι, όπως ίσως παρατηρήσατε, τα πολλά εικονίδια της δεξιάς στήλης "εξαφανίστηκαν" και κρύφτηκαν πίσω από τη φράση "Ενότητες Αναρτήσεων", ακριβώς από κάτω από την επικεφαλίδα του μπλόγκεως. 

Γιατί τα έκανα αυτά; 

Γιατί, βρε παιδιά, σαν πολλά μαζεύτηκαν τελευταία στη σελίδα 

και μέχρι κι εγώ ...ψιλοχανόμουν.

Σιγά-σιγά, θα 'καθαρίσει' με τα πολλά λίνκ η δεξιά στήλη και θα μεταφέρονται σε μόνιμα λινκ από κάτω από την επικεφαλίδα υπό μορφή 'σελίδων'..

Φασίνα, λοιπόν!

"When I'm Cleaning Windows"

(ο George Formby με το μπάντζο του...)

(καλή μας βδομάδα...)

.

γραμμές

Όταν ταξιδεύεις, έχε τα μάτια σου ανοιχτά.

από ένα βαρετό δρομολόγιο του πλοίου της γραμμής
από Ρόδο προς Κω
πριν κάποιες εβδομάδες.







.

τό καλό συναπάντημα

Εἶμαι ἴσως ἀπό τούς ἀκαταλληλότερους νά μιλάω γιά βιβλία. Ἔχω διαβάσει ἐλάχιστα καί δέν ντρέπομαι νά τό πῶ. Λόγω βαρεμάρας;... Νά τά ρίξω ὅλα στήν συνεχῶς ἀναμμένη τηλεόραση πού ἔφαγα μπροστά της τά νιάτα μου;... Νά ἰσχυρισθῶ ὅτι καταλάβαινα ποῦ τό πάει ὁ ποιητής μετά ἀπό δυό-τρία κεφάλαια, μετά μεταπήδαγα στό τέλος (για νά τελειώνουμε);... Δέν ξέρω.. Ὅ,τι καί νά πῶ, τό αποτέλεσμα εἶναι ὅτι τό βιβλίο -καί μιλάω κυρίως γιά τό μυθιστόρημα- δέν μέ κέρδισε,, δέν ἔγινε ὁ 'καλύτερός μου φίλος', ὅπως μᾶς ἔλεγαν στό σχολεῖο.Ἴσως, βέβαια, καί νά φταίει καί μιά σελίδα  τῆς "Λέσχης" στίς Ἀκυβέρνητες Πολιτεῖες τοῦ Τσίρκα, πού ὅταν τή διάβασα, τόσο πολύ μέ 'κέρδισε', πού ἀποφάσισα -ἴσως νά ἦταν καί αὐτό τό μεγάλο μου λάθος τελικά- ὅτι μέ κάλυψε πλήρως καί δέν...ἄξιζε νά διαβάσω τίποτε ἄλλο πιά. Ἀλλά, αὐτό σηκώνει μιά ξεχωριστή ἀνάρτηση καί σίγουρα δέν εἶναι ἐπί τοῦ παρόντος.

τί εἶν'αὐτό; ὑπομονή!

Ὅ,τι ἰσχύει γιά τή σχέση τῶν βιβλίων μέ μένα, ἴσχυε μέχρι πρότινος γιά τή σχέση μέ τά διάφορα πολλά blogs πού ἀσχολοῦνται μέ τά βιβλία. Καί ὅλ'αὐτά μέχρι...χθές! Ναί. Χθές ἕνα κλίκ στό μπλογκομάγαζο Βιβλία και Ξερό Ψωμί τῆς ἀγαπημένης συν-μπλόγκερ καί φίλης ἀπ'τα παλιά Anna(ς) Booklover (ἤ κατά κόσμον Ἄννας Βαρνᾶ), μέ ἔκανε νά ἀρχίσω νά σκέφτομαι τί ἔχανα ὅλα αὐτά τά χρόνια, πού -τί νά κάνουμε- πέρασαν καί τά'φαγε τό χρονοντούλαπο τῶν δικῶν μου ἐμμονῶν.. 

Τήν Ἄννα τήν εἶχα γιά χαμένη. Ἐννοῶ...χαμένη ἀπό προσώπου γῆς, ἀφού μετά τό Λύκειο δέν ξαναγύρισε ποτέ στή Ρόδο. Τήν κέρδισε ἡ Λάρισα (καί ἕνας λαρισαῖος) καί μία μόνιμη ὀργανική θέση στήν μέση ἐκπαίδευση στόν Κάμπο. Καί ὀρίστε πού οἱ τελευταῖες βουλευτικές ἐκλογές μέ ἔφεραν στόν Κάμπο (μέ τά γνωστά μπλογκιακά ἀποτελέσματα). Καί ξαφνικά, τήν ξαναβρῆκα! Στό smart κεντρικό καφέ ὀνόματι "Πράσινο" δυό βήματα ἀπ'τήν Πλατεῖα Ταχυδρομείου, τό σημεῖο ἀναφορᾶς δηλαδή τῶν ντόπιων Bookcrossers (!!). "Δηλαδή;" τή ρώτησα, χαζεύοντας τό καπουτσίνο μου. 

Καί τότε, ἄρχισε νά μοῦ ἐξηγεῖ μέ τό γνωστό ὕφος τῆς νέας γενιᾶς ψαγμένων ἐκπαιδευτικῶν τῆς γενιᾶς μου (δέν μπορῶ νά τό περιγράψω καλύτερα, πάντως χαμογελάω διαβάζοντας ξανά αὐτό πού γράφω τώρα) τί ἐστί αὐτή ἡ νέα πρωτάκουστη γιά μένα ἔννοια.

 τό ράφι τῶν bookcrossers στό "Πράσινο", στήν καρδιά τῆς Λάρισας

Θά προσπαθήσω νά σᾶς τό μεταφέρω ὅσο καλύτερα μπορῶ -ἀφού, σᾶς εἶπα, δέν εἶμαι εἰδήμων ἐπί τοῦ θέματος-. Τή λέξη Bookcrossing θά μποροῦσα νά τή μεταφράσω ὡς... "Βιβλιοσυναπάντημα". Δέν πρόκειται γιά ἁπλό δανεισμό βιβλίων οὔτε γιά 'λέσχη ἀνάγνωσης', πού προϋποθέτει κάποια 'σειρά' ἤ θεματική συνοχή τῶν βιβλίων πού πρόκειται νά ἀναγνωσθοῦν καί νά ἀποτελέσουν θέμα πρός συζήτηση καί προβληματισμοῦ. Ἄν θά ἔπρεπε νά δώσω κάποιον ὁρισμό για τό Bookcrossing θά ἔλεγα πώς σημαίνει τήν εὐτυχή συγκυρία ὅταν τό βιβλίο βρίσκει ἐκεῖνο τόν ἀναγνώστη του, μέ τή βοήθεια τῆς ...τύχης(!). Κι ὅταν στό παιχνίδι μπαίνει ἕνας bookcrosser, τότε ἡ τύχη βοηθιέται λιγάκι περισσότερο. Ὁ ρόλος τοῦ bookcrosser λοιπόν εἶναι καταλυτικός γιατί μέ τή δική του συνδρομή, τό βιβλίο τό ἴδιο 'βρίσκει' τόν ἀναγνώστη πού τοῦ ἀξίζει! 

Καί...πῶς γίνεται αὐτό; Ἁπλούστατον! Ἀφήνει τό βιβλίο σέ κάποιο σημεῖο τῆς πόλης, ὅπου κατά τήν κρίση του bookcrosser κάπου ἐκεί γύρω θά τριγυρνάει τό ..target group τοῦ συγγραφέως. Ἕνα μικρό σημείωμα στήν πρώτη σελίδα τοῦ βιβλίου δίνει τό στίγμα ποῦ βρίσκονται οἱ ...ἄλλοι bookcrossers τῆς περιοχῆς του καί....ἐν προκειμένω μιλᾶμε γιά τό "Πράσινο" στέκι τῶν bokkcrossers στά πέριξ του Πηνειοῦ.Δέν εἶναι ὑπέροχο ὡς σύλληψη ὅλο αὐτό; Δέν εἶναι ἐπαναστατικότατο αὐτό τό συναπάντημα; 

Ἔμεινα μέ τό στόμα ἀνοιχτό, θυμᾶμαι. Καί τό χάρηκα πάρα πολύ. (μάλιστα ἤθελα νά τό γράψω τότε ὅταν βρισκόμουν στόν Κάμπο, ἀλλά ἤθελα νά χωνέψω μέσα μου τό ὅλο θέμα πρίν σᾶς τό..μαρτυρήσω, καί τώρα φαίνεται πώς ἦρθε ἡ ὥρα.)

Καί φτάνουμε στό χθές, ὅπου τό blog τῆς Ἄννας Booklover μετατράπηκε σέ Vlog. Ἄλλη ἀγνωστη λέξη, μωρά μου; Don't worry, θά τό λύσουμε καί τοῦτο τό θέμα μπλογκο-ὁρολογίας πού ἴσως ἀνέκυψε γιά πολλούς. Νά σᾶς τό πῶ ἁπλά: Τί γίνεται ὅταν ὁ blogger βαριέται νά γράψει; Ἀνοίγει τήν καμεροῦλα του, στήνεται μπορστά στό φακό καί λέει αὐτά πού θά 'γραφε. Ὑπῆρξα σαφής; 

ἡ πρώτη- ever!  βιντεοανάρτηση τῆς Annaς Booklover 
γιά τήν ἀνασκόπηση τῆς βιβλιοχρονιᾶς 2009..

(ξέρω, εἶναι λίγο τρακαρισμένη,,, 
ἀλλά δεῖτε τό ἐπόμενο πού ἔχω λίγο πιό κάτω! ἔχει μέλλον!)  

Τήν ἀπόλαυσα. 

Σάν νά μήν πέρασε μιά μέρα ἀπό τότε πού ὅταν τήν ἔβλεπα στό σχολεῖο, ἔλεγα "Μά αὐτή εἶναι ἡ ροδίτικη ἐκδοση τῆς Ξένιας Καλογεροπούλου!" (γιά χρόνια μάλιστα, πρίν συστηθοῦμε, νόμιζα πώς Ξένια τήν ἔλεγαν).

Μήπως θά πρέπει ν'ἀρχίσω νά διαβάζω;

Κλικάρετέ την!

. 

Αϊτή - ένας μήνας μετά

Δεν μπορώ να πω πως εκπλήσσομαι. Άλλωστε ο άνθρωπος είναι το κατ'εξοχήν ξεχασιάρικο ον επί της Γης. Γι'αυτό σήμερα, που πέρασαν πια τα μύρια όσια επετειακά ξεφαντώματα, καιρός είναι να μάς θυμήσω ότι πριν από μερικές μερες συμπληρώθηκε ένας ολόκληρος μήνας από εκείνον τον εφιαλτικό σεισμό στην τόσο μακρυνή αλλά και τόσο κοντινή μας Αϊτή. 

Και βέβαια, από τότε μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, μη φανταστείτε πως κάτι το ουσιαστικό άλλαξε στην τραγική καθημερινότητα χιλιάδων και χιλιάδων ανθρώπων στο πραγματικά άτυχο αυτό κρατίδιο της Καραϊβικής. Εκτός ίσως από την εγκατάσταση του αμερικανικού στρατού, που βρήκε την ευκαιρία να δημιουργήσει μια άτυπη στρατιωτική βάση. Θα μού πείτε, βρίσκεται εκεί για ανθρωπιστικούς σκοπούς και ότι κάπως θα έπρεπε να συγκρατηθεί το κοινωνικοπολιτικό χάος που δημιουργήθηκε. Σύμφωνοι (και, στο κάτω-κάτω, ποιά άλλη χώρα πήρε το θέμα της Αϊτής περισσότερο σοβαρά εκτός των ΗΠΑ, εδώ που τα λέμε..). Κανένας όμως δε μπορεί να μού βγάλει από το μυαλό ότι το κενό εξουσίας που προκάλεσε η φυσική αυτή καταστροφή δεν αποτελεί και μια πρώτης τάξεως δικαιολογία για την ενίσχυση της στρατιωτικής αμερικανικής παρουσίας στην ευαίσθητη περιοχή της Καραϊβικής, μία περιοχή που τη δεκαετία του '60 παραλίγο να δημιουγήσει μία νέα σύρραξη με διεθνείς διαστάσεις. (τώρα θα είμαι γκρινιάρης να σάς παραπέμψω σε μια παλιά ανάρτηση που κάνει λόγο για 'μικρά καλάθια'; ας το αφήσω, δεν είναι ώρα..)

Αρκετά με την ανάλυση. Στο κάτω-κάτω, αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από την επούλωση των πληγών των εκατοντάδων χιλιάδων αστέγων και πάμφτωχων Αϊτινών. Γι'αυτό δίνω τη σκυτάλη στην αυτούσια περιγραφή του ιατρού-μικροβιολόγου Νίκου Δούση Ρασσιά , Προέδρου της ανθρωπιστικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης "Γιατροί της Ειρήνης".  
Ναι, είναι οι ίδιοι έλληνες γιατροί που τον Δεκέμβριο του 2008 έσπασαν πρώτοι τον αποκλεισμό της Γάζας που είχε επιβάλλει η Αιγυπτιακή συνοριοφυλακή στα σύνορα Σινά-Ράφα (για τους νέους αναγνώστες: η τότε ανάρτηση του μπλογκ βρίσκεται εδώ). Οι ίδιοι γιατροί λοιπόν, με έκαναν για άλλη μια φορά υπερήφανο που συνδράμω στην προσπάθειά τους με τον τρόπο που μπορώ, ως δικηγόρος τους αλλά και αυτή τη στιγμή, ως μπλόγκερ. 

Είμαι πραγματικά πολύ 'λίγος' για να συνεχίσω να μιλάω για αυτήν την αποστολή, που άρχισε 5 μέρες μετά τον σεισμό της 11ης Ιανουαρίου 2010 και διήρκησε περίπου μια βδομάδα ., Γι΄αυτό, σάς παραθέτω 'αχτένιστη' την περιγραφή που μού έστειλε ο Νίκος Δούσης-Ρασιάς, πλαισιωμένη από τις φωτογραφίες που μού έστειλε από εκεί, απεικονίζοντας στιγμές που είμαι σίγουρος ότι θα τούς μείνουν βαθιά χαραγμένες στη μνήμη τους. 

Η μόνη κειμενογραφική "επέμβαση" που έκανα είναι το bold στα ονοματεπώνυμα των μελών της αποστολής, επειδή...τούς αξίζει τουλάχιστον αυτό..

 

 ένα από τα χιλιάδες κατεστραμμένα σπίτια του Porte-au-Prince

Η καταστροφη της Αιτης ηταν, όπως διαπιστωσαμε και τα ιδια μας τα ματια, η χειροτερη που εχει πληξει την ανθρωποτητα, τουλαχιστον τις τελευταιες δεκαετιες. Δεν ηταν λοιπον δυνατον να μεινουμε αδιαφοροι μπορτα σ΄αυτην την τραγωδια. Ετσι ξεκινησαμε για το Santo Domingo μαζι με τον Δημητρη Μογνιε και τον Θαναση Παπαχριστοπουλο. Από εκει περασαμε οδικως στην Αιτη. 

Ο Δημήτρης Μογνιέ επιβλέπει τη μεταφορά τροφίμων 

αμέσως μετά την άφιξη της αποστολής στο Porte-au-Prince

 

Στο Porte-au Prince συναντηθηκαμε με τον Michel Lebrun, αδελφο του συναδελφου μας κι επιειτμου προξενου της Αιτης στην Ελλαδα Yvelt de Lebrun, εναν πραγματικο gentleman με τη βοηθεια του οποιου, αφου εξασφαλισαμε την ασφαλεια της διαμονης μας, γιατι το Porte-au-Prince είναι ακρως επικινδυνο την νυκτα με τους χιλιαδες απεγνωσμενους συγχρονους «Αθλιους» που περιφερονται πεινασμενοι και τους 7.000 δραπετες των φυλακων που κυκλοφορουν ανεξελεγκτοι, στησαμε το υπαιθριο γιατρειο μας στο Riviere Froide, μια φτωχογειτονια ασχημα χτυπημενη από τον σεισμο και μακρυα από τα φωτα της δημοσιοτητας και τα σημεια υπερσυγκεντρωσης ξενων αποστολων, όπως ηταν το αεροδρομιο και το νοσοκομειο Dikini, το μοναδικο που λειτουργουσε. 

η Χρυσάνθη Κωνσταντακάτου στο υπαίθριο ιατρείο των Γιατρών της Ειρήνης 

Μετα δυο μερες ηρθε και μας βρηκε και η παιδοχειρουργος και φιλη Χρυσανθη Κωνσταντακατου, η οποια απογοητευμενη από τις συνεχεις αναβολες της πτησης του ΥΠ.ΕΞ. (εχει παρει ημερομηνια προσγειωσης από τους Αμερικανους για τις 8 Φεβρουαριου) ξεκινησε μονη της για την Αιτη αναζητωντας με όταν εφτασε, μιας και ειχε υποθεσει σωστα ότι που αλλου θα μπορουσα να ημουν παρα στην Αιτη. Οι τεσσερεις μας καταναλωσαμε στο υπαιθριο γιατρειο μας 12 κουτες φαρμακα που ειχαμε φερει μαζι μας. Μαλιστα όταν ξεμειναμε από καποια πηγαμε στο νοσοκομειο, βρηκαμε γιατρους από άλλες χωρες και ανταλλαξαμε φαρμακα που μας περισσευαν με φαρμακα που μας ηταν απαραιτητως απαραιτητα. Επισης με χρηματα του Δημου Αμαρουσιου, του μοναδικου φορεα που μας βοηθαει οικονομικα πλην των φιλων και γνωστων, και αυτό χαρη στην ιδιαιτερη ευαισθησια που επιδεικνυει για το εργο μας ο φιλος και συναδελφος μας και Δημαρχος Αμαρουσιου Γιωργος Πατουλης, αγορασαμε τροφιμα τα οποια διανειμαμε προσωπικα, όπως κανουμε παντα αλλωστε σε 209 οικογενειες.Ετσι ο Δημος Αμαρουσιου για άλλη μια φορα μας «αξιοποιησε» κι εκανε «εξαγωγη» ανθρωπιας όπως εχει κανει πολλες φορες στο παρελθον (Γαζα, L’ Aquila, Αλβανια). 

Μια άλλη δουλεια που καναμε, ειδικα ο Δημητρης, ηταν να συλλεξουμε τα στοιχεια 60 ορφανων παιδιων ώστε να ενισχυθουν οικονομικα από το Ελληνικο Καραβανι Αλληλεγγυης σε μεταγενεστερο χρονο, στα πλαισια της πραγματικα αξιολογης δρασης που αναπτυσσει σε διαφορα μερη του τριτου κοσμου. Το θεμα των χιλιαδων ορφανων της Αιτης είναι ένα θεμα που πρεπει ν’ απασχολησει πολύ ζεστα την διεθνη κοινοτητα και που μπορει να επιλυθει μονο σε κεντρικο επιπεδο με διακρατικες συμφωνιες. Στη Δυση υπαρχουν χιλιαδες ζευγαρια που λαχταρουν για ένα παιδακι κι οι πολιτειες εχουν τους μηχανισμους να παρακολουθουν την τυχη των παιδιων αυτων. 

Νίκος Δούσης-Ρασιάς

Ένα άλλο θεμα είναι πως θα ορθοποδησουν αυτοι οι ανθρωποι, τωρα που η ανεργια εχει εκτοξευθει από το 20-30% στο 80-90%. Η εικονα της πολης ηταν τραγικη. Τοσα εχουν δει τα ματια μας, αλλα πτωμα 10 μερες μετα τον σεισμο σε κεντρικο σημειο της πολης να κειτεται πλακωμενο από τα ερειπια σε κοινη θεα και να μην εχει ανασυρθει δεν ειχαμε ξαναδει. Η ασφαλεια στην Αιτη, ειδικα για τους ξενους, είναι ένα άλλο μεγαλο θεμα. Εφαρμοσαμε την τακτικη «να κοιμασαι με τις κοτες, να ξυπνας με τα κοκορια». Δουλευαμε ολη μερα και μολις πηγαινε να σκοτεινιασει μαζευομασταν στο καταλυμα μας οπου ειχαμε αφενος ηλεκτρικο, αφετερου δε μας φυλαγαν με πολυβολα. 

ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος κατά τη διανομή φαρμακευτικού υλικού 

 στο υπαίθριο ιατρείο της αποστολής

Υπηρξαν και πολύ ωραιες στιγμες, όπως όταν μοιρασαμε στα παιδια των «ασθενων» μας τα μονα παιχνιδια που ειχαμε, χειρουργικες μασκες, που εφτασαν όμως μαζι με καποιες καραμελες για να τα κανουν τρισευτυχισμενα. Η πιο ανθρωπινη στιγμη ηταν όταν ο Θανασης εξεταζε μια κυρια που ταυτοχρονα θηλαζε το μωρο της.

Ειμαστε από τους πρωτους που σπευσαμε στην Αιτη και οι τελευταιοι που θα την ξεχασουμε. Μολις εξασφαλισουμε βοηθεια ειμαστε ετοιμοι να ξαναπαμε.

Νίκος Δούσης-Ρασιάς

ιατρός-μικροβιολόγος

Πρόεδρος των Γιατρών της Ειρήνης

Οι Γιατροί της Ειρήνης προετοιμάζουν τη δεύτερη αποστολή τους στην Αϊτή. Όποιος από σάς, δημόσιος ή ιδιωτικός φορέας, σχολείο, επιχείρηση ή απλός ιδιώτης θα επιθυμούσε να βοηθήσει, ας σημειώσει τον τραπεζικό λογαριασμό των "Γιατρών" :

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

107/480170-91

Για οποιαδήποτε περαιτέρω διευκρίνιση, για συμμετοχή στο έργο των ΓτΕ καθώς και για την παραλαβή ειδικής απόδειξης για την κατάθεση της χρηματικής συνδρομής για την νεά αποστολή στην Αϊτή, τηλεφωνήστε κατά τις εργάσιμες ημέρες, από τις 9 το πρωί έως τις 2 το μεσημέρι στο 210-6128215.

Επίσης, όποιος φίλος μπλόγκερ 'πέσει' κατά λάθος σε αυτήν την αναρτησούλα,  όποιος δημοσιογράφος, όποια εφημερίδα, όποιο περιοδικό θέλει, ας την αναδημοσιεύσει.

Ευχαριστώ πολύ.




.

όταν η Μέρα των Ερωτευμένων γίνεται "Ημέρα της Οικογένειας"...

Αμάν πια αυτές οι χαζογιορτές.
Από πού ν΄αρχίσω; 

Από τις Απόκριες;

Ε, τόσο μασκαριλίκι ρίξαμε με τόσες παραστάσεις. Πάλι να ντυνόμαστε; 

Με τίποτα!

Από την Καθαρά Δευτέρα;

Η χειρότερη μέρα του χρόνου. 

Δεν τρώω τίποτα, μα τίποτα απολύτως. 

Ακόμα κι αυτή η λαγάνα άνοστη είναι! 

Και φτάνω στον Άγιο Βαλεντίνο..  

Την καλύτερη γιορτή από δαύτες την άφησα για το τέλος.

Σήμερα που λέτε ξύπνησα σχετικά νωρίς για Κυριακή και αποφάσισα να μη χαλάσω περισσότερο τη μέρα μου, με όλους αυτούς τους σεξολιγούρηδες εκφωνητές με τα χίλια μύρια υποννοούμενα του τύπου "και σεις...τίιιιιιιι θα κάνετε απόψε πονηρόσκυλα;;". Ό,τι θέλουμε ρε θα κάνουμε! Μπορεί να μην κάνουμε και τίποτα, μπορεί και πολλά περισσότερα απ'ό,τι φαντάζεσαι! Εσένα τι σε κόφτει και ρωτάς, πρωί πρωί; Εγώ σε ρώτησα;ε;

Καφές φίλτρου. Και τσίμπλα στο μάτι.Και το τηλεχειριστήριο του αγαπημένου μου iRadio ανά χείρας να δω πώς θα με γλυτώσουν τα διαδικτυακά ερτζιανά από αυτόν τον Άγιο,  

πώς τον είπαμε;  

Α, ναι... Βαλεντίνο.. ξέχασα.

Πού να γλυτώσω... Όποιο σταθμό και να πατήσεις, από τη Μαρτινίκα μέχρι και τον Άγιο Δομίνικο, περί του ιδίου Βαλεντίνεως. Και τότε θυμήθηκα μια σοφή συμβουλή μιάς ψυχής (αυτή ξέρει ποιάν εννοώ)  

Σε περιπτώσεις σαν αυτές...

όταν η κατάσταση είναι δύσκολη, η λύση είναι 
 να την κάνεις δυσκολότερη.

Και ποιός σταθμός θα μ΄έσωζε; Μόνο οι ζωφερές ειδήσεις από το τελείως ντεκαβλέ 2ο πρόγραμμα της ισραηλινής ραδιοφωνίας. Μόνο ειδήσεις. Μόνο σκοτωμοί. Μόνο αστυνομικό δελτίο.Μόνο για το Ιράν που θα μάς κάνει όλους στάχτη. Μόνο αναλύσεις επί αναλύσεων. Ό,τι πρέπει για σήμερα δηλαδή. 

Κι εκεί που ο καφές γέμιζε το φλυτζάνι μου και απολάμβανα κι εγώ τις τραγικές λεπτομέρειες ενός φοβερού και τρομερού αυτοκινητιστικού ατυχήματος λίγο πιο έξω από τη Χάιφα λέει , ενέσκηψε μια διαφήμιση τριών δευτερολέπτων να με κάνει να χάσω και τ΄αυγά και τα πασχάλια.  

"Να περάσετε αξέχαστα τη σημερινή Ημέρα της Οικογένειας!" 

Πώς; 

Τί; 

Δεν μπορεί! Λάθος θα κατάλαβα.. 

Έλα όμως που και η δημοσιογράφος λίγο πριν το τέλος της εκπομπής είπε - και μαλιστα κα-θα-ρό-τα-τα "Και του χρόνου σε όλους σας στο σπίτι! Να περάσετε καλά τη φετινή Ημέρα της Οικογένειας!"

πρέπει να σχολιάσω αυτό το βίντεο τώρα;;

Ημέρα της Οικογένειας ;;.

Πήγε να μού χυθεί ο καφές. Και δόσ΄του μετά τραγούδια για τη μαμά, για τον μπαμπά, την ξαδέλφη, τον ανηψιό, τον μπατζανάκη... Συγγνώμη, ποῦ πῆγαν οἱ εἰδήσεις ΜΟΥ;  

Και τελικά, πρέπει όπως και δήποτε να πάρει πόδι επιτέλους αυτή η θεοσεβουμενότατη ισραηλινή κυβερνηση μού φαίνεται! Ποιός τούς είπε ότι οι Ερωτευμένοι -με Έψιλον Κεφαλαίο- έχουν σχέση με τους παντρεμένους με παιδιά;; Προφανώς για δαύτους, δεν νοείται έρως χωρίς παπά και με κουμπάρο -εμμμμ σόρρυ, χωρίς ραββίνο.

Πού πήγε η Ημέρα των Ερωτευμένων ΜΟΥ; 

Ευτυχώς και το Skype!
Άμεση ανταπόκριση από φίλη εκ Τελ Αβίβ και μη εορτάζουσα :

"Κι εγώ μπερδεύτηκα φέτος... 

Εδώ που τα λέμε όμως, ο Άγιος Βαλεντίνος δεν ξέρω τι ήτανε, πάντως εβραίος δεν ήταν! ...

Οπότε...;"

Οπότε τον καταργούμε;  
Έτσι;
Έτσι ξαφνικά;

 

έτσι!

ἄειντε, παλιόσκυλα, χρόνια μας πολλά..!

και πριν βγείτε απόψε να το κάψετε (ξέρετε πῶς..) , 

σάς έχω φυλάξει ένα δωράκι....

.......ένα για τους κυρίους

και ένα για τις κυρίες.....

α!  και να μην ξεχάσω να σάς ευχηθώ..

ευτυχισμένη Ημέρα της Οικογένειας..

..καί ἦτο μία μπλογκοχρονιά..

Έτσι που μάς τά'φερε φέτος τα πάνω-κάτω αυτό το 2010, με την Πρωτοχρονιά να απέχει κάτι μετρημένες βδομάδες από τις Απόκριες και το Πάσχα και να μην ξέρουμε πού πατάμε και πού βρισκόμαστε, αρχίζω να μην αισθάνομαι και πολύ άβολα που κάθομαι και γράφω τι και πώς πέρασε κι αυτή η δεύτερη μπλογκοχρονιά του μπλόγκεως. Γιατί μού συμβαίνει εμένα αυτό; Ξέρω, θα μού πείτε, αφού τα πραγματικά γενέθλια αυτού του μικρού μπλογκομάγαζου πέρασαν καμμιά δεκαριά μέρες πριν, στις 2 Φεβρουαρίου, τι μάς ζαλίζεις;.Έχετε απόλυτο δίκιο. Αλλά φέτος -έτσι άνω κάτω που είναι η κατάσταση ημερολογιακά- αναγκάστηκα να βάλω σε δεύτερη μοίρα τα γενέθλια του μωρού μου, αφού είχαμε και κοτζάμ παράσταση να (ξανα)ανεβάσουμε. Ανέβαλα κι εγώ την ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε για κάποιες μέρες... Τι να κάνω..;

Λοιπόοον...
το δεύτερο έτος ζωής του ΑλλούΚιἈλλοῦ ήταν περιπετειωδέστατο, με τα πάνω του και τα κάτω του, αλλά το σίγουρο είναι ότι θα τού μείνει αξέχαστο. Κατ'αρχάς, δικαίωσε αν μη τι άλλο, το όνομά του. Δεν κάθησε στιγμή στ'αυγά του και με το σακίδιο στον ώμο, άρχισε να γνωρίζει περισσότερο τον κόσμο, αλλού κι αλλού. Η αλήθεια είναι πως τον κόσμο είχε προλάβει να τον μάθει ήδη από την πρώτη του μόλις χρονιά, αλλά σ'αυτήν την τελευταία χρονιά σάν να μού φαίνεται πως τον εμπέδωσε καλύτερα.

Τον περασμένο Φεβρουάριο λοιπόν, που οι αποστάσεις των αργιών σε έκαναν να πρέπει να 'γεμίσεις' μεγάλα κενά, το μπλογκίδριο αποφάσισε να μαζέψει τα μπογαλάκια του, να πάρει το καραβάκι για 'απέναντι' και να κόψει κίνηση στην προεκλογική (και άρα αντιτουριστική τότε) Σμύρνη. Και αφού διεπίστωσε ότι η διαφαινόμενη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος της γείτονος καθόλου δεν τού πήγαινε, μιά και δυό πήρε το λεωφορειάκι από το Μαρμαρίς και δρόμο πήρε-αλλά πολύ περισσότερους δρόμους άφησε. Έκοψε πάνω-κάτω τους εμπορικούς ακατανόμαστους πεζοδρόμους, χάζεψε στην προκυμαία, μάλωσε με σερβιτόρους και τούς έκραξε καλά-καλά στην μπλογκόσφαιρα, γλώσσεψε την μπέρδα του στο σμυρναίικο Κολωνάκι και εν τέλει, άφησε τους γείτονες να εκλέξουν τους δημοτικούς εκπροσώπους που μάλλον τους άξιζαν. Και σκασίλα του. Στο κάτω-κάτω, το μπλογκ είναι αυτό που θα ξυπνήσει μια μέρα είτε με μπούρκα είτε με στρατιωτικά εμβατήρια;
Görüşürüz (ὅ ἐστί μεθερμηνευόμενον "ta leme argotera, darlings"..)


Επιστρέφοντας, νά και μιά γκλαμουριά στον τοπικό Λωτό (καλοδεχούμενη!) και πριν προλάβει να πάρει ανάσα από το jetlag, μιά δεύτερη δόση Τουρκίας το περίμενε στη γωνία. Ξανά-μανά, τα μπογαλάκια του και δρόμο!!! (ψοφάει για ταξίδια το άτιμο!) και βουρ στη Βασιλεύουσα!!!. Όπου γάμος και χαρά, με φόντο τον Βόσπορο. Άξιζε τον κόπο! Δύο πάλαι ποτε ορκισμένοι μποέμ και καλοί φίλοι του -η γαλλόφωνη Βελγίδα Καρίν και ο polyglot Σμυρνιός Ατίλ- ένωσαν τις ζωές τους σε μιά comme-il-faut σοφίτα στο Beyoğlu. Το χάνουμε αυτό; Με τίποτα! Ούτε και τα αξέχαστα προφιτερόλ made by Πολίτες βέρους, ούτε τις ξεχασμένες τσικνιστές μυρωδιές της Λωξάντρας.. Και διαπίστωσε ότι όσο μικρό και να είναι, αυτό το μπλογκ δεν μπορεί να αγνοήσει τις καταβολές του. Και πώς τού ήρθαν τόσες παιδικές αναμνήσεις! (μα πότε πρόλαβε και τις απέκτησε το άτιμο;;). Μα θα μπορούσε ποτέ να αγνοήσει το μαγικό αρκτικόλεξο TRT, αφού ήταν το πρώτο πράγμα που έβλεπε το πρωί αλλά και το τελευταίο που (ξανά)βλεπε κάθε βράδυ έξω από το μπαλκόνι του δωματίου του;
Τελικά, όσο και να προσπάθησε να δει με κατανόηση τη θρησκευτικοπολιτική υστερία των εκεί δημοτικών εκλογών, πάλι 'έθαψε' τους μουσάτους και τις μανδηλοφόρες (τι να κάνει;;;αφού ΔΕΝ τούς πάει μία!!!, τι να κάνουμε!) και έπινε αμέριμνα τα καφεδάκια του σε ό,τι πιο προωθημένο έβρισκε στο διάβα του. Κι ας νοικοκυρεύονταν οι μύριοι όσοι ορκισμένοι μποέμ. Άλλωστε, είπαμε, αυτό το μπλογκ περνάει ακόμα εφηβεία, και δη παρατεταμένη.

Και μπήκε δειλά δειλά η άνοιξη με καταρρακτώδεις εξελίξεις σε εθνικό επίπεδο, με τοπικές αυτή τη φορά προεκτάσεις. Ε, όσο ἈλλοῦΚιἈλλοῦ και νά'σαι, μπορείς να τα γράψεις όλα στα παλαιότερα των υποδημάτων σου; Δεν μπορείς. Αλλά να μην το παρακάνουμε κι όλας.
Κι έτσι ...τό'ριξε στη φωτογραφία και στο (πρώτο) τρέηλερ της μπλογκοχρονιάς που μάς πέρασε. Και το ανίατα κοινωνικό μπλογκίδριον απέκτησε νέους, σταθερούς και καλούς, πολύ καλούς φίλους! (μπρρρρρρρράβο παιδιά! και ποιός δεν πέρασε από το Γαλλικό Κατάλυμα εκείνον τον Απρίλιο!).

Ο Μάιος αποδείχθηκε μήνας αφορισμών και αναταράξεων, αλλά όλο και κάποια γάτα έβαζε τάξη στην όλη αταξία (τέτοιο σουξέ δεν το περίμενε κανείς!) Εκείνο το μήνα λοιπόν που λέτε, το μπλογκ αποφάσισε ότι σνομπάρει :  
1) τις Ρουβιώδεις εκρήξεις εθνικοφροσύνης,
2) τις 'δημοκρατικές' διαδικασίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
3) τις δήθεν Λαϊκές Δημοκρατίες
και 4) τους κακούς χαρακτήρες .
Και τελικά απαλλάχτηκε επιτέλους από τους λίγους και ενοχλητικούς. Κι ας έγινε talk of the town. Ωφελήθηκε! Και είδε πόσους πραγματικούς φίλους είχε -και δεν το ήξερε, το ηλίθιο!- Εεεεεεε, πώς να προλάβει να μάθει τα πάντα γύρω από την ανθρωπινη ανασφάλεια; Στο κάτω-κάτω είπαμε, ούτε δύο ετών δεν ήταν τότε...-
Ξαλάφρωσε λοιπόν που λέτε, τα είπε κι ένα χεράκι και -Νά'το σήμερα! Υγιέστατο και απαλλαγμένο! Το μόνο που κατάφεραν οι ανώνυμοι σχολιαστές ήταν να αποδείξουν δημοσίως την ποιότητά τους, οπότε... περαιτέρω ενασχόληση - περιττωτερότατη! (και ΔΕΝ πρόκειται για ορθογραφικό lapsus, τοὐναντίον μάλιστα!)

Ιούνιος, μήνας Ευρωεκλογών, άρα μήνας παντελώς αδιάφορος. (τις θυμάστε; όχι; ούτ'εγώ. είχα πάει για μπάνιο). Ο Ιούλιος όμως, αξέχαστος. Μάικλ Τζάκσον πάπαλα. Τόσο μάς απασχόλησε, που ακόμα άλλη μιά επέτειος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, εδώ στο Ελλαδιστάν πέρασε ακόμα μια φορά στα ψιλά. Όχι όμως και στην μπλογκόσφαιρα, ευτυχώς. (και του χρόνου..; δυστυχώς μάλλον ναι..). Κι ύστερα έφτασαν οι μουσαφίρηδεεεεςςςςς. Και τι ωραία είναι η Ρόδος όταν την ξαναγνωρίζεις και ξανα-αναγνωρίζεις μέσα από τους φίλους σου που έρχονται από την 'κυρίως' Ελλάδα!
Ἄη λᾶβ γιοῦ Ντόρις!


Αύγουστος, ο μήνας των συνειδητοποιήσεων. Το μπλογκ ακολούθησε την πεπατημένη και βρέθηκε σε γνώριμα χώματα, γεύσεις και μυρωδιές. Παρατήρησε κι εξήγησε. Περιπλανήθηκε και συνάντησε το χαμένο του DNA και μάλιστα εκεί που δεν το περίμενε. Στα στενοσόκκακα, στις παραλίες, μέχρι και στην έρημο που δεν κουνιέται φύλλο, παρέα με τα αδέσποτα γιαέλ.
Και παρά το ότι πέρασε πολλέεεες εργατοώρες σε Τελαβιβίτικους καμπινέδες (σόρρυ, αλλά το πνεύμα οξύ, το έντερον όμως εισέτι ευαίσθητον), κατάλαβε πως το μπλόγκινγκ έχει καταστεί κάτι το οποίο δεν μπορεί παρά να μην είναι βασικό στοιχείο της καθημερινότητας, ακόμα και στη μέση του πουθενά, μέσα στην έρημο την ίδια. Φτάνει, βέβαια, να υπάρχει wifi..
Και ξαφνικά, νά 'τη η δεύτερη γκλαμουριά, που κατέστησε το ταπεινό τούτο μπλογκ 'foreign'.
Τρεεεεεελλό σουξέ!!

Και το καλοκαιράκι τελείωσε με τη γλυκιά διαβεβαίωση του σύμπαντος ότι ακόμα υπάρχουν ακόμα ...καλοί άνθρωποι, ότι υπάρχουν φίλοι, ότι δεν έχουμε να κάνουμε γύρω μας μόνο με περιττωμενιές.


Οκτώβριος, μήνας βουλευτικών εκλογών αυτή τη φορά. Και τσουπ, πάλι μαζεύει τα μπογαλάκια του το μπλογκ γι' άλλη γη κι άλλα μέρη. Τόσο κοντινά και συγχρόνως τόσο μακρινά. Μπορεί να μη μέθυσε απ'το τσίπουρο κι ούτε καν μύρισε την τοπική φέτα (έχει τις ιδιοτροπίες του, πανάθεμά το!), αλλά πέρασε τόσο καλά εκεί πάνω ψηλά στη Θεσσαλία, που έτσι και το άφηναν εκεί, εκεί θά'μενε, μέχρι τις επόμενες εκλογές! Κι έτσι -κάλπης ἔνεκα- έβαλε μια καινούργια πινέζα ακόμα στο χάρτη του, κι ας μη θυμάται ακόμα και σήμερα τι στο διάολο αποφάσισε να ψηφίσει, μπας και σωθεί αυτό το έρμο τούτο γεωτεμάχιο πού μάς έλαχε.. Και σαν να μην έφτανε τόσο τζόγκινγκ στον κάμπο, νά'σου κι η τρίτη γκλαμουριά της χρονιάς : φτού ξ-Ελευθερία στα λαρισαίικα media.
Ποιός το φανταζόταν;
Πάντως το μπλογκ... με τίποτα!
ἀλλά.....Οὐάη νότ;


Τι να πω για τον Νοέμβριο; Αποδείχθηκε κυριολεκτικά...μοιραίος. Το μπλογκ στρατολογηθηκε κανονικά και ίσια. Βάλθηκε να σηκώσει τους ροδίτες από τα σαλόνια τους και να τούς κουβαλήσει στο Δημοτικό Θέατρο χειμωνιάτικα. Και τα κατάφερε με το παραπάνω. Τι τρέηλερ, τι γκλαμουριές, τι κόσμος, τι κλικαρίσματα, μα τι πλήθος ήταν αυτό! (όχι μόνο στο θέατρο! αλλά και στις καφετέριες! και στο δρόμο! και στους τοίχους! ακόμα και στα αστικά λεωφορεία! έλεος δηλαδή!) Κι η υστερία του ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ ακόμα καλά κρατεί, ακόμα και μετά το τέλος του 2009, με τις δύο έξτρα παραστάσεις του τον μήνα που διανύουμε! Εδώ να δεις μούρη! Απαπαπαπαααα...
Και θα είναι ψέμματα να πω πως δεν το χάρηκα!
Κυρίες και κύριοι, όχι μόνο το χάρηκα....
Το κα-τα-χά-ρη-κα!
όχι αστεία!

Δεκέμβριος και...παλιά μου τέχνη κόσκινο!
Χρώματα Ευρώπης στο Δημοτικό Θέατρο και το τρέηλερ εκπέμπει δορυφορικά, επήγεια και ψηφιακά από κοτζάμ Βουλή, όχι παίζουμε. Και γιατί να μην το παινευτώ δηλαδή;
Και οι σολίστες μας άριστοι, και ο κόσμος πολύς!
Πάντα τέτοια.

Και, τσουπ!, ήρθαν τα Χριστούγεννα. Καιρός να κάνετε κι εσείς κάτι ρε παιδιά! Το μπλογκ ξαναμαζεύει τα μπογαλάκια του προς άγνωστη κατεύθυνση, αλλά αυτή τη φορά ΑΝΕΥ LAPTOP γιατί απηύδησε πια! Και περίμενε υπομονετικά μέχρι τα Φώτα για να αποφασίσετε εσείς τι στο καλό σάς κάνει περισσότερο 'κλικ'.
Μονοτονικό ή Πολυτονικό; Ιδού η απορία..
Και η απάντηση : ισοπαλία! (νότ μπᾶντ!)


Η ημερολογιακή χρονιά τελείωσε ερήμην νέων αναρτήσεων. Όμως, η τελευταία ανάρτηση του 2009, σαν να έχω την αίσθηση ότι, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα μάς ακολουθεί μέχρι ...του χρόνου (φέτος δηλαδή) τέτοια μέρα. Δυστυχώς.
Αλλά, τι να κάνουμε...
κι αυτή τη μπόρα θα την περάσουμε..
Κι αν μπορούμε, ας κάνουμε κι αλλιώς..

Το σίγουρο πάντως είναι πως αυτό εδώ το πτωχό πλην τίμιο μπλογκομάγαζο, θα παλέψει να τα βγάλει τα έξοδά του, θα πληρώσει και τις δόσεις του, και τα ΕΤΑΚ του, και ό,τι στ'ανάθεμα άλλο τού πουν να κάνει θα το κάνει, τι να κάνει;;
Ας όψονται!
Κι ο Θεός μαζί του.. και μαζί μας..

Άντε, φτάνει πια!

Ας σβήσουμε επιτέλους αυτά τα κεράκια....
...έστω και καθυστερημένα..

να μου ζήσεις μωρό μου!
(γούτσουγουτσουγουτσου)