το Μπαχρέην σε τροχιά μίσους

Πέρασαν περίπου δώδεκα μήνες από τις πρωτοφανείς εκδηλώσεις διαμαρτυρίας της Τύνιδας που είχαν  απώτερο αποτέλεσμα να διαφανεί η χρόνια πολιτική κρίση που μάστιζε επί δεκαετίες τις κοινωνίες όλων των αραβικών κρατών. Αυτή η δυσαρέσκεια των απλών αράβων πολιτών αλλού είχε ως αποτέλεσμα τη σχετικά ομαλή και λιγότερο αναίμακτη ανάληψη της εξουσίας από νέες πολιτικές δυνάμεις, αλλού έφεραν νέες διαδηλώσεις χωρίς ουσιαστική αλλαγή στα πολιτικά πράγματα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις οδήγησαν σε αιματηρό εμφύλιο σπαραγμό -ανοίγοντας ακόμα ένα νέο κεφάλαιο καταπίεσης και βίαης καταστολής.
Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι παρακινδυνευμένο να χρησιμοποιείται ο όρος "Αραβική Άνοιξη" για ό,τι συμβαίνει σήμερα στον αραβικό κόσμο, αφού σε κάθε χώρα τόσο τα αίτια των διαμαρτυριών όσο και τα αποτελέσματά τους ποικίλουν.

Μετά την Τυνησία, το δεύτερο κατά σειρά επεισόδιο του πολιτικού δράματος που βιώνουν συλλήβδην οι αραβικές κοινωνίες παίχτηκε στα μέσα του περασμένου Φεβρουαρίου στο Μπαχρέην. Τα αιτήματα όμως των πολιτών που κατέβηκαν στους δρόμους της πρωτεύουσας Μανάμα και αντιμετώπισαν τη σκληρή στάση των στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας και εν συνεχεία της πολυεθνικής δύναμης που σχηματίσθηκε από όλες τις άλλες αραβικές φιλοδυτικές γειτονικές χώρες του Περσικού Κόλπου, ήταν παντελώς διαφορετικά από αυτά που ακούγονταν στους δρόμους της Τύνιδας και μετέπειτα του Καΐρου, της Σανάα, της Τρίπολης και ίσως και της Δαμασκού. 

Έκτοτε, η μικροσκοπική αυτή χώρα, με την πιο περιπεπλεγμένη εθνοτική και θρησκευτική σύνθεση στον Κόλπο, ταλανίζεται συνεχώς από τις συγκρούσεις μεταξύ της σιιτικής πλειοψηφίας που δεν κυβερνά και της σουνιτικής μειοψηφίας που ελέγχει όλη την κρατική μηχανή.
Σταθερός σύμμαχος των διαδηλωτών στο Μπαχρέην είναι το Ιράν. Μία συμμαχία που δημιουργεί εξίσου σταθερή αδιαλλαξία εκ μέρους του 'φιλοδυτικού αραβικού μπλοκ' των χωρών-μελών του Συμφώνου Συνεργασίας του Κόλπου αλλά και την αμηχανία των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης γενικότερα, που μακρόθεν παρατηρούν πόσο ευάλωτο έχει καταστεί το καθεστώς Αλ-Χαλίφα, αλλά και οι προϋποθέσεις παραμονής του 5ου αμερικανικού στόλου στα λιμάνια που ακόμα ελέγχει.

Η 14η Φεβρουαρίου του 2011 σήμανε την έναρξη των αντικυβερνητικών διδαδηλώσεων στο εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας Βασίλειο του Μπαχρέην, και έκτοτε η χώρα σε τίποτα δεν θυμίζει τη φήμη "της περισσότερο φιλελεύθερης χώρας του Περσικού Κόλπου". Η ύπαρξη κοινοβουλίου, οι ελευθερίες που είχαν δοθεί στις πολιτικές οργανώσεις της χώρας, οι νόμοι που επέτρεπαν μια στοιχειώδη πολυφωνία των εφημερίδων και τα δικαιώματα που αναγνωρίσθηκαν δια νόμου στις γυναίκες, τελικώς αποδείχθηκε πως αποτελούσαν ένα προπέτασμα καπνού που προσπαθούσε να καλύψει τις εθνοτικές διαφορές αλλά και να διαβρώσει τον περσικό αλυτρωτισμό. 

Η απάντηση του φιλοδυτικού καθεστώτος συνεχίζει να είναι σκληρή, παρά το ότι η κυβέρνηση και ο Βασιλιάς -με την παραίνεση τη Δύσης- προέβησαν στη σύσταση ειδικής εξεταστικής επιτροπής για να διερευνήσει τις συνθήκες που οδήγησαν σε δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες των περασμένων μηνών. Το πόρισμα της πολυσέλιδης έκθεσης, γνωστής ως BICI (δείτε το πλήρες κείμενό της στα αγγλικά  πατώντας εδώ) πολύ λίγοι το έχουν διαβάσει. Αναμενόμενο βέβαια ήταν πως κανείς από την κυβέρνηση της χώρας δεν έχει ασχοληθεί με το να συλληφθούν, να καθαιρεθούν, να δικασθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι, αν και γνωστοί σε όλους και μάλιστα υψηλά ιστάμενοι. Κι όλα αυτά συμβαίνουν όταν κατά κοινή ομολογία τα συμπεράσματα που εξήχθησαν από το BICI διαπνέονται από μεγάλη επιείκια προς τις κρατικές αρχές.

Το Μπαχρέην ελέγχεται ουσιαστικά από τον σαουδαραβικό στρατό αλλά και από δυνάμεις ασφαλείας που απέστειλαν όλες οι φιλοδυτικές γειτονικές αραβικές χώρες-μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC), χωρίς όμως να καταφέρουν να ελέγξουν τις καθημερινές διαδηλώσεις της σιιτικής πλειοψηφίας. Ο αριθμός των νεκρών και των τραυματιών ανεβαίνει καθημερινά, ενώ συγχρόνως το Ιράν βάζει περισσότερο λάδι στη φωτιά μέσω των δικών του ΜΜΕ.

 Μπαχρέην, χωριό Αλ-Σαχούρα. 16.12.2011

πηγή : www.marcowenjones.byethost2.com

Η τελευταία πράξη του εμφύλιου δράματος παίχτηκε μόλις λίγες μέρες πριν, την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011, στο μικρό χωριό Αλ-Σαχούρα., στο βόρειο τμήμα της χώρας.
Κρατικές δυνάμεις ασφαλείας συνέλαβαν ομάδα 20 νεαρών σιιτών διαδηλωτών, τους συγκέντρωσαν στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας και τους έδερναν αλύπητα με αποτέλεσμα τουλάχιστον ένας από αυτούς να υποκύψει χθες στα τραύματά του. Το σκηνικό μαγνητοσκοπήθηκε από τους γείτονες, που κρύβονταν πίσω από τις κουρτίνες των διαμερισμάτων τους. Λίγη ώρα αργότερα, οι βίαιες εκείνες σκηνές ανέβηκαν στο διαδίκτυο. Οι 13 αστυνομικοί φάνηκαν να δρουν σαν μέλη μαφιόζικης συμμορίας, δίνοντας ακόμα περισσότερα επιχειρήματα τόσο στις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις όσο και στην ιρανική προπαγάνδα.

Μπαχρέην, χωριό Αλ-Σαχούρα. 16.12.2011

πηγή : www.marcowenjones.byethost2.com

Στα πέντε βίντεο που ακολουθούν καταγράφονται οι αγριότητες των δυνάμεων ασφαλείας του Μπαχρέην της 16.12.2011 στο χωριό Αλ-Σαχούρα και οι λήψεις έγιναν από πέντε διαφορετικά σημεία γύρω από το κτήριο όπου έγινε ο ομαδικός ξυλοδαρμός των νεαρών διαδηλωτών.

Μέχρι σήμερα, οι σκηνές που ακολουθούν δεν έχουν σχολιασθεί από την κυβέρνηση, ούτε έχουν προβληθεί από τα επίσημα μέσα ενημέρωσης της χώρας, ενώ το Al Jazeera δεν έδωσε ιδιαίτερη έκταση στο συμβάν.

Όλα δείχνουν ότι από τον περασμένο Φεβρουάριο μέχρι και σήμερα, το εθνοτικό μίσος βαθαίνει στο Μπαχρέην -και σίγουρα, η άνοιξη εκεί θα αργήσει να φθάσει.

*Τα βίντεο που ακολουθούν 

δεν έχουν ξαναπροβληθεί στο ελληνικό διαδίκτυο

*απομακρύνετε τα παιδιά από την οθόνη του υπολογιστή σας

  (ειδκά στο τελευταίο βίντεο)

μπροστινή λήψη

λήψη από την είσοδο της πολυκατοικίας, προς τα πάνω 

λήψη από την πίσω πλευρά της πολυκατοικίας

λήψη πίσω/διαγωνίως

για ποιά 'Δημοκρατία' ;

Η διεθνώς κακοποιημένη έννοια της "Δημοκρατίας", έστω και καθυστερημένα, φαίνεται πως χτυπά δυνατά την πόρτα στο πολιτειακό γίγνεσθαι του αραβικού κόσμου. Μία έννοια άγνωστη για τις κατά τόπους αραβικές κοινωνίες, οι οποίες ακόμα δεν έχουν καταλήξει τι ακριβώς σημαίνει γι'αυτές αυτή η τόσο πολυδιαφημισμένη μορφή διακυβέρνησης.

Αλήθεια, είναι δυνατόν να επιλέξεις  ενσυνείδητα κάτι το οποίο ποτέ δεν γνώρισες τι ακριβώς είναι;

"αραβικού τύπου δημοκρατία" vs. "δυτικού τύπου δημοκρατία"

Το πρώτο πείραμα εκδημοκρατισμού στον αραβικό κόσμο ήταν δυτικής εμπνεύσεως και εφαρμόσθηκε στον Λίβανο. Μία χώρα που στην πορεία της Ιστορίας της φάνηκε να συγχέει τη Δημοκρατία με τον εθνοτισμό. Το νεοαποικιακής παραγωγής Σύνταγμα της χώρας ενίσχυε αυτή την πολύ σημαντική σκόπιμη σύγχυση, και μετέπειτα έθεσε τις βάσεις για τον εμφύλιο σπαραγμό που δεν άργησε να εκδηλωθεί.

Κάθε κόμμα αντιπροσώπευε και συνεχίζει να αντιπροσωπεύει τις μερίδες των πολιτών που το ίδιο το πολίτευμα ήθελε να διαιρούνται σε θρησκείες, θρησκευτικά δόγματα, καταγωγή και οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό θα προσέθετε την ιδιότητα του 'απλού λιβανέζου πολίτη'. Σαν να μην έφτανε όλη αυτή η ηθελημένη συνταγματικά διαίρεση της τοπικής κοινωνίας, προστέθηκε και η έννοια του 'κομματικού στρατού'. Έτσι, κάθε πολιτικό κόμμα, εάν δεν συμπληρωνόταν και από το αντίστοιχο στρατιωτικό του σκέλος - στην ουσία ήταν αδύνατον να επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις. Ο κρατικός στρατός  μοιραίως έβλεπε τις κατά καιρούς εθνοτικές διαμάχες να διαδραματίζονται ερήμην του και οι πολίτες να προστρέχουν στις  ισχυρότερες 'εθνοτικοθρησκευτικές πολιτοφυλακές' που στην ουσία σαμπόταραν την κρατική κυριαρχία όταν δεν τους εξυπηρετούσε, ή αντιθέτως, την ενίσχυαν όταν η κρατική εξουσία ελεγχόταν από ημετέρους. 

Δεν είναι καθόλου ανεξήγητο γιατί το λιβανικό μοντέλο αραβικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας απέτυχε παταγωδώς, παίρνοντας μαζί του χιλιάδες ανθρώπινα θύματα, αφήνοντας ουσιαστικά ανοχύρωτη μία κρατική οντότητα, προσελκύοντας εξωτερικούς εχθρούς και καθιστώντας τον Λίβανο το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα προς αποφυγή σε όλον τον αραβικό κόσμο. Ακόμα περισσότερο : το φόβητρο κάθε μέσου άραβα πολίτη ήταν ακριβώς αυτή η  αυτοκαταστροφική πρακτική της Λιβανικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, στη δικαιοδοσία της οποίας η καθημερινή ζωή των απλών ανθρώπων ήταν επιεικώς αφόρητη επί δεκαετίες.

Έτσι, πολύ απλά και πολύ νωρίς, η εφηρμοσμένη αραβικού τύπου "Δημοκρατία" έβγαλε  πολύ άσχημο όνομα στον αραβικό κόσμο, με όλα όσα διαδραματίσθηκαν και συνεχίζουν να διαδραματίζονται σε αυτήν τη μικρή και ουσιαστικά ανοχύρωτη χώρα, εσωτερικά και εξωτερικά.

λιβανική προεκλογική διαφήμιση (2009)

Η δεύτερη χρονικά απόπειρα εισαγωγής δημοκρατικών θεσμών στην αραβική κοινωνία πραγματοποιήθηκε σε ένα κράτος που ..δεν είναι αραβικό : στο Ισραήλ -κι ας ακούγεται  αιρετικό αυτό το συμπέρασμα στα αμύητα αυτιά-. 

 προεκλογική αραβική αφίσα του αριστερού ισραηλινού κόμματος Μαπάι (1952)

Το 20% των ισραηλινών πολιτών είναι Άραβες, στους οποίους περιλαμβάνονται σουνίτες μουσουλμάνοι, δρούζοι και χριστιανοί. Το ισραηλινό πολιτικό σύστημα, από την απαρχή της δημιουργίας του, διέφερε δραστικά από τα πολιτεύματα της περιοχής, αφού δεν γνώρισε ποτέ μέχρι σήμερα δικτατορία. Εν μέσω πολέμων οι εκλογές διεξάγονταν κανονικά, το σύστημα της απλής-απλούστατης αναλογικής και σε ενιαία εκλογική περιφέρεια δεν μεταβλήθηκε ποτέ και η συντριπτική πλειοψηφία των κυβερνήσεων της χώρας σχηματιζόταν από συνασπισμούς πολιτικών κομμάτων. Το αραβικό στοιχείο -παράλληλα με το εβραϊκό- σχημάτισε δικά του κόμματα και δημοτικές παρατάξεις, ενώ ανέπτυξε τη δική του ρητορική υπό αντίξοες γι'αυτό συνθήκες.

Η κατοχή της Δυτικής Όχθης και της Γάζας έφερε σε πολύ δύσκολη θέση τους αραβικής καταγωγής ισραηλινούς πολιτικούς και συχνά οι αντιεβραϊκές τους θέσεις ακούστηκαν δυνατά στο ισραηλινό κοινοβούλιο, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις στο εβραϊκό στοιχείο που απαρτίζει το υπόλοιπο 80% των πολιτών της χώρας. Οι άραβες ισραηλινοί πολιτικοί συχνά βρίσκονται να ακροβατούν ανάμεσα στην πίστη τους στην ισραηλινή κρατική μηχανή και τη φωνή των ομοεθνών ψηφοφόρων τους. 

Με δεδομένη την ιδιαίτερη πολιτική κατάσταση, σε καμμία περίπτωση δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι η αραβική μειονότητα του Ισραήλ απολαμβάνει πλήρως τα αγαθά της "Δημοκρατίας", αφού οι αραβικοί κομματικοί μηχανισμοί βρίσκονται μονίμως στο περιθώριο της πολιτικής ζωής της χώρας. Απόδειξη : ποτέ κανένα αραβικό κόμμα δεν κυβέρνησε σε κάποια από τις πάμπολλες κυβερνήσεις συνασπισμού. 

Από την άλλη όμως, όλα τα μη θρησκευτικά και εβραιοκρατούμενα κόμματα εξουσίας λειτουργούν τοπικές επιτροπές στις αραβικές πόλεις εντός της ισραηλινής επικράτειας, οι οποίες απαρτίζονται 100% από αραβικής καταγωγής ισραηλινούς υπηκόους. Παράλληλα όμως, θα πρέπει να σημειωθεί ότι ενώ όλα στα χαρτιά 'λειτουργούν' κανονικά, η πραγματικότητα της ισραηλινής κατοχής και η συνεχής ένταση στα σύνορα της χώρας αναιρούν σε μεγάλο βαθμό όσα ένα δημοκρατικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα θα μπορούσε να προσφέρει σε όλους τους πολίτες του -ανεξάρτητα από τη γλώσσα, τη θρησκεία και την εθνοτική του προέλευση.

προεκλογικό τηλεοπτικό σποτ του ισραηλινού αραβικού κόμματος Μπάλαντ, με την βουλευτή Χανίν Ζουάμπι, γνωστή από τη συμμετοχή της στην αποστολή του τουρκικού πλοίου Mavi Marmara στη Γάζα.

Το τρίτο πείραμα εκδημοκρατισμού στον αραβικό κόσμο έρχεται κι αυτό βάσει εξωτερικών κελευσμάτων. Το Ιράκ βιώνει και αυτό με τη σειρά του το δράμα του δικού του εκδημοκρατισμού.
Όπως περίπου και ο Λίβανος, έτσι και το Ιράκ από ενιαία κρατική οντότητα, βάσει του μετακατοχικού του Συντάγματος μετατράπηκε σε ένα σύνολο από εθνοτικά καντόνια, όπως απαίτησαν οι ΗΠΑ - και βέβαια πάντα με τη σύμφωνη γνώμη της Δύσης. 

Έτσι, μετά και την επίσημη αποχώρηση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων, η ιρακινή κοινωνία -ύστερα από την καταπίεση του καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν, τον 10ετή πόλεμο με το Ιράν αλλά και την αμερικανική κατοχή- ξέσπασε σε εθνοτικές διαμάχες στο όνομα πάντα μιας "Δημοκρατίας", στην οποία ουδέποτε πίστεψε. Ο εθνοτισμός, είτε με βάση τη θρησκεία, είτε με βάση τη γλώσσα ή την καταγωγή, μετάλλαξε το δημοκρατικό ιδεώδες και οδήγησε στη σταδιακή αυτοαπομόνωση του κουρδικού Βορρά, δημιουργώντας τις κατάλληλες συνθήκες της μελλοντικής απόσχισής του από την υπόλοιπη χώρα -αν κάτι τέτοιο στην ουσία δεν έχει ήδη συμβεί. 

Από την άλλη, η Ιορδανία, το Μαρόκο, το Μπαχρέην, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και -εσχάτως μόνο- το Κατάρ και το Κουβέιτ υιοθέτησαν στοιχεία από τις δυτικές βασιλευόμενες δημοκρατίες -τύπου Ηνωμένου Βασιλείου-, χωρίς όμως να αποψιλώσουν τον Μονάρχη από τις εκτελεστικές του αρμοδιότητες. Ο Μονάρχης διοικεί και ασκεί πολιτική. Η Κυβέρνηση διορίζεται/εκτελεί/παύεται από το Παλάτι και το Κοινοβούλιο "συμβουλεύει", αφού προηγουμένως έχει διορισθεί ή εν μέρει εκλεγεί, με διαδικασίες αμφίβολης αξιοπιστίας -με φωτεινή εξαίρεση τις εκλογικές διαδικασίες στο Μπαχρέην-. 

Τα κόμματα δεν προστατεύονται πλήρως ως πολιτειακός θεσμός ή αναγνωρίζονται υπό αυστηρές προϋποθέσεις και εφόσον εγκριθεί το ιδεολογικό τους υπόβαθρο από τον Μονάρχη. 

Μία 'Δημοκρατία'  ψευδεπίγραφη και υπό μοναρχική σκέπη.

Το ιδιότυπο 'δημοκρατικό' μοντέλο της κομματικής μονοκρατορίας επιλέχθηκε από την Τυνησία του Μπεν-Αλί, την Αίγυπτο του Μουμπάρακ, την Αλγερία του Μπουντιφλίκα, την Υεμένη του Αλ-Σάλεχ και τη Συρία της οικογένειας Άσαντ. 

Τα σοβιετικού τύπου και εμπνεύσεως συνταγματικά τους κείμενα θεώρησαν ως ιδεολογική τους αφετηρία το αξίωμα ότι ο λαός ως σύνολο εκπροσωπείται από το κυρίαρχο Ένα Κόμμα που προστατεύει όλα τα στρώματα της κοινωνίας. Αρχικά μάλιστα, προβλήθηκε το νασερικής εμπνεύσεως ιδεολόγημα περί 'Παναραβισμού', το οποίο αποδείχθηκε περισσότερο προσωποπαγές απ'όσο θα έπρεπε, εκτός του ότι δεν συνέφερε καθόλου τις προτεραιότητες της Δύσης αλλά και την πολυποικιλότητα των υπόλοιπων αραβικών καθεστώτων.

απόσπασμα από το ντοκυμαντέρ του BBC "Egypt, we're watching you", με μαρτυρίες παρατηρητών της διαδικασίας των κοινοβουλευτικών εκλογών στη χώρα το 2005.

Ο "Ηγέτης" εκλέγεται και επανεκλέγεται, ο γιος ή ο στενός συνεργάτης του Ηγέτη διαδέχεται τον Ηγέτη-πατέρα ή τον Ηγέτη-προϊστάμενό του, ενώ από οικονομικοκοινωνικής άποψης, η ιδιωτική πρωτοβουλία ενθαρρύνεται, και αντίστοιχα  κηρύσσονται παράνομες οι ισλαμιστικές φωνές -οι οποίες εμμέσως πλην σαφώς, θεωρούν ότι η κρατική εξουσία δεν είναι δυνατόν να υπερέχει έναντι του Θείου Νόμου. Αντιπολίτευση δεν υπάρχει ούτε ως έννοια ούτε ως θεσμός, ή -στις περιπτώσεις που ίσως αναγνωρισθεί- τότε στην ουσία δεν εκπροσωπεί την πραγματική αντιπολιτευόμενη μερίδα του λαού, αφού αυτή εκφράζεται από πολιτικές παρατάξεις που έχουν τεθεί εκτός νόμου -και διώκονται. Κι όσο για τις εκλογές, αυτές πραγματοποιούνται ξανά και ξανά, αλλά τα αποτελέσματα είναι γνωστά πολύ πριν ανοίξουν ή κλείσουν οι κάλπες.. 

Σταθερότητα -εγγυημένη. 
'Δημοκρατία' όμως, ουσία ανύπαρκτη. 

Η Λιβύη αποτελεί όντως μία κατηγορία από μόνη της. 

Η "Λαϊκή Τζαμαχιρία" του Καντάφι στην ουσία αποτύπωσε στον 'Οργανωτικό Νόμο' της την πραγματικότητα της τοπικής κοινωνίας και έως ενός σημείου, υπήρξε όντως ειλικρινής στην πρόθεσή της να μην εισαγάγει θεσμούς και διαδικασίες που δεν ανταποκρίνονταν στην λιβυκή πραγματικότητα. 

Έτσι, οι έννοιες του 'Κοινοβουλίου', των 'πολιτικών κομμάτων' ή της 'αρχής της δεδηλωμένης' παρέμειναν άγνωστες εδώ και 42 χρόνια που κυβερνά τη χώρα ο συνταγματάρχης Καντάφι. Οι τοπικές φυλές και η έννοια της διευρυμένης κοινωνικά 'οικογένειας' ήταν και συνεχίζουν να είναι οι ρυθμιστές των εσωτερικών ισορροπιών.

πρόσφατη συνέντευξη του Συνταγματάρχη Καντάφι στο πανευρωπαϊκό τηλεοπτικό κανάλι Euronews

Η Τζαμαχιρία (μτφ. "Λαοκρατία") ορίζει την ύπαρξη πολλών τοπικών συμβουλίων και ακόμα περισσότερων επιτροπών και υποεπιτροπών σε τοπικό επίπεδο. Όλες αυτές οι λαϊκές συνελεύσεις έχουν απώτερο σκοπό την πραγμάτωση της πολιτικής θεωρίας που αποτυπώνεται στο Πράσινο Βιβλίο του Μουάμαρ Καντάφι, του εμπνευστή αυτής της ιδιότυπης μορφής πολιτεύματος. Ένα πολίτευμα που τελεί υπό αίρεση -αφού το ίδιο ορίζει ότι η χώρα διανύει μία 'Επανάσταση' που κάποτε θα πραγματώσει τους σκοπούς του ιδεώδους της Λαοκρατίας.. 

Ένα πολίτευμα που πολύ έξυπνα, υπό την ιδιότητα του 'μέλους των τοπικών επιτροπών' κατέστησε 'συνενόχους' τους πολίτες του σε ο,τιδήποτε δεν λειτουργούσε καλά, αφού ημέτεροι εξυπηρετούνταν από ημέτερους μέσα από υποεπιτροπές υποεπιτροπών. 

Και στην πράξη: ο Ηγέτης δεν ελέγχεται από κανέναν. 

Εσχάτως μάλιστα,  βομβαρδίζει τους ίδιους τους πολίτες του..!

ο Συνταγματάρχης Μουάμαρ Καντάφι με ομπρέλα, αφού διέταξε να βομβαρδιστούν από τη λιβυκή πολεμική αεροπορία οι πολίτες της ίδιας του της χώρας. (22.2.2011)

 
Πρωτοφανής μορφή 'λαϊκής κυριαρχίας' !  
Και καλό θα ήταν να θυμόμαστε ότι κάποτε, η επίσημη και δημοκρατικά εκλεγμένη Ελληνική ηγεσία της δεκαετίας του '80 δήλωνε καταγοητευμένη από τη.. Λαϊκή Σοσιαλιστική Λιβυκή Τζαμαχιρία..

Δεν θα ήταν υπερβολή να επισημανθεί τελικά ότι ο Σουλτάνος του Ομάν, Καμπούς μπιν Σαΐντ, σε σχέση με τους υπόλοιπους Ηγέτες, Μονάρχες και Προέδρους του σημερινού αραβικού κόσμου, αποδεικνύεται ως ο πλέον συνεπής στις πράξεις και στις προθέσεις του. 

Το Σουλτανάτο του Ομάν δεν ισχυρίσθηκε ποτέ ότι πραγματώνει κανενός είδους 'Δημοκρατία'. Ο Σουλτάνος δεν αποφασίζει, αλλά διατάζει. Δεν επιλέγει, αλλά διορίζει. Δεν ζητά παραίτηση, απλώς καταργεί και απολύει. Δεν ρωτά ποτέ - Ανακοινώνει. 

Και ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ, στην είσοδο προς τον Περσικό Κόλπο, δεν αφήνει κανένα περιθώριο ρίσκου στη Δύση για εκδημοκρατικές αλλαγές εκ μέρους του Σουλτανάτου.

Ειλικρινής επίσης είναι και η Σαουδική Αραβία, η οποία ούτε αυτή ποτέ ισχυρίσθηκε ότι  επιθυμεί να εκδημοκρατισθεί ή να πείσει για κάτι τέτοιο τους πολίτες της.  Οι φυλές και οι διευρυμένες οικογένειες υπάγονται στο Παλάτι, η αίγλη του οποίου δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί. Άλλωστε, η Σαουδική Αραβία δεν είναι μόνο θεματοφύλακας των Ιερών Τόπων της Μέκκας και της Μεδίνας - είναι θεματοφύλακας του μεγαλύτερου όγκου πετρελαϊκών αποθεμάτων στην περιοχή. Το μόνο μέχρι τώρα πιθανό εμπόδιο στη σταθερότητα του Βασιλείου: η συμπαγής σιιτική μειονότητα στις ανατολικές επαρχίες της χώρας και ίσως τα εσωτερικά προβλήματα συνοχής στο Μπαχρέην, σε συνδυασμό με την ολοένα και περισσότερο διαφαινόμενη εμφύλια κρίση στη γειτονική Υεμένη

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, η έννοια της 'Δημοκρατίας' ποικίλει σε κάθε μία από τις εξεγερμένες κοινωνίες των αραβικών χωρών, που μοιάζουν να έχουν όλες καταληφθεί από κοινό επαναστατικό παραλήρημα.

Ένα παραλήρημα που αρχίζει από κάποια κεντρική πλατεία, ύστερα εξαπλώνεται στις γύρω γειτονιές, γεμίζει το twitter, το facebook και τα κινητά τηλέφωνα... 

Ένα παραλήρημα που μιλά για 'Δημοκρατία'.

Και μετά;

Θα έρθει μήπως τελικά η 'Δημοκρατία';

Κι αν ναι, τότε.. ποιά 'Δημοκρατία';

Ποιά απ'όλες;

Τηλεοπτική εκπαιδευτική εκπομπή της Encyclopedia Britannica για το λήμμα "Δημοκρατία", παραγωγής 1945. 
Αξίζει να το δείτε ολόκληρο. 


.

 

ο Τύπος της πόλωσης

Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στην Αίγυπτο και στην Τυνησία, αλλά και με ό,τι συμβαίνει τώρα και στη Λιβύη που εδώ και 40 περίπου χρόνια τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ελέγχονται πλήρως από το καθεστώς Καντάφι, στο Μπαχρέην η πραγματικότητα στον χώρο της ενημέρωσης ήταν ανέκαθεν διαφορετική. 

Η ύπαρξη τουλάχιστον μίας δεύτερης -αντιπολιτευόμενης- φωνής, παραξένευε τον δυτικό αλλά κυρίως, τον άραβα επισκέπτη, ακόμα και τότε που το μικρό αυτό Βασίλειο έδινε την εντύπωση ότι τίποτα δεν μπορούσε να απειλήσει την οικονομική του ευμάρεια και την ευδαιμονία της Βασιλικής Οικογένειας. 

Αν και οι τίτλοι των τοπικών εφημερίδων -αραβικών και αγγλόφωνων- δεν πρόδιδαν εκ πρώτης όψεως ότι διέφεραν κατά πολύ στην κάλυψη των γεγονότων, οι μόνιμες στήλες σχολιαστών ένθεν και ένθεν αποδείκνυαν ότι οι διαφορές ήταν τελικά μεγάλες ανάμεσα στον σουνιτικό 'καθαρόαιμα αραβικό' και στον 'ιρανόφιλο' σιιτικό τρόπο θεώρησης της πραγματικότητας. 

Τα προσχήματα όμως, χάριν του βάσει νόμου σεβασμού προς τον Μονάρχη, τηρούνταν απαρεγκλίτως -  

τότε..!

Γελοιογραφική ...προοικονομία της αντιπολιτευτικής εφημερίδας Al-Wasat του Μπαχρέην, με ευκαιρία την κατάρρευση του καθεστώτος Μουμπάρακ. Το χέρι ανήκει στον αιγυπτιακό λαό, που βάζει Χ στον Βασιλιά-πιόνι. 

Οι αναγνώσεις, πολλαπλές..

Μετά τα τελευταία γεγονότα, οι κατά συνθήκην ευγένειες στον τομέα της τοπικής ειδησεογραφίας φαίνεται πως αποτελούν παρελθόν στα σημερινά πρωτοσέλιδα των εφημερίδων της χώρας, με αποτέλεσμα τα στρατόπεδα να έχουν σαφώς διαχωριστεί μεταξύ τους. Και όπως είναι φυσικό, σήμερα, Παρακευή 18 Φεβρουαρίου 2011, ημέρα κατά την οποία πραγματοποιούνται οι κηδείες των θυμάτων της χθεσινής στρατιωτικής επέμβασης στην Πλατεία του Μαργαριταριού μετά την εβδομάδιαία  προσευχή στα τζαμιά τόσο των σουνιτών όσο και των σιιτών πολιτών της χώρας, η αντίθεση ανάμεσα στα τοπικά ΜΜΕ εκφράζεται ολοένα και εντονότερα.

Στο πρωτοσέλιδο της αγγλόφωνης και φιλοβασιλικής εφημερίδας Gulf Daily News, εκτός από την είδηση της αμέριστης αλληλεγγύης που εξασφάλισε ο μονάρχης από τα υπόλοιπα αραβικά κρατίδια του Κόλπου, φιλοξενεί και το σχόλιο του αναλυτή Anwar Abdulrahman. 

Στο σχόλιο αυτό παρουσιάζεται η άλλη φωνή, αυτή της συμπολίτευσης, που ομολογουμένως πολύ λιγότερο ακούγεται έξω από τη χώρα τις τελευταίες μέρες. Είναι άλλωστε φυσικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αφού υπό το κράτος των αιματηρών εξελίξεων και της στρατιωτικής καταστολής, όσα επιχειρήματα ακουστούν (που πιθανώς βασίζονται στη λογική της γεωστρατηγικής πραγματικότητας ή σε αυτό που ονοματίζεται εκ μέρους των κρατούντων ως 'νομιμότητα', 'κοινωνική ειρήνη' ή ακόμα και 'εθνική μειοδοσία') πολύ λίγους φαίνεται να πείθουν  κατά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. 

Η παράθεσή τους όμως, έχει και αυτή τη δική της σημασία.

Το σχόλιο του Anwar Abdulrahman βρίσκεται στη δεξιά στήλη της πρώτης σελίδας της Gulf Daily News (φύλλο της 18.2.2011) και μπορείτε να το διαβάσετε πατώντας εδώ

Gulf Daily News, 18.2.2011

 για μεγέθυνση - κλικάρετε στην εικόνα

Από την άλλη, η σιιτική αντιπολίτευση εκφράζεται από την εξίσου μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα Al-Wasat. Οι σκληρές αλογόκριτες φωτογραφίες στο σημερινό της 'σαλόνι', μιλούν από μόνες τους.

εφημερίδα Al-Wasat , 18.2.2011

για μεγέθυνση - κλικάρετε στην εικόνα

 

Διαβάστε επίσης : 

- Μία πρώτη ματιά στις αναταραχές στο Βασίλειο του Μπαχρέην

- Το μακελειό στην Πλατεία Μαργαριταριού και ο σιιτικός παράγοντας

- Η χαμένη έξωθεν καλή μαρτυρία

- Ο ρόλος του Al Jazeera

- Το μπλογκ του Mahmood Al-Yussef  (Μπαχρέην)

- Τη συμπολιτευόμενη εφημερίδα Gulf Daily News (Μπαχρέην)

- Την αντιπολιτευόμενη εφημερίδα Al-Wasat - στα αραβικά (Μπαχρέην)

- Το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων του Βασιλείου του Μπαχρέην

καληνύχτα, Μπαχρέην..

Στη λίστα των τραγωδιών της Μέσης Ανατολής, χθες τα ξημερώματα προστέθηκε άλλη μία. 

Οι στρατιωτικές δυνάμεις του Μπαχρέην αποφάσισαν να προβούν στην παντελώς αψυχολόγητη επίθεση κατά αμάχων να τούς χτυπήσουν στο ψαχνό κατά τρόπο θρασύδηλο και ύπουλο : στις τρεις το πρωί, ενώ οι περισσότεροι διαδηλωτές είτε προσεύχονταν είτε κοιμόντουσαν, χωρίς να μπορούν καν να φανταστούν τι θα τούς περίμενε όταν πια ο ήλιος θα είχε ανατείλει.

Οι ελπίδες ότι η συγκριτικά μετριοπαθής συνταγματική μοναρχία του Μπαχρέην θα κατόρθωνε να βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα στα άκρα, διαψεύσθηκαν. 

Χθες δημιουργήθηκε ένα πολύ κακό προηγούμενο για πολλές και ακόμα πιο αιματηρές τραγωδίες που προβλέπεται να διαδραματισθούν στις τηλεοπτικές μας οθόνες στο άμεσο μέλλον. 

Το μικροσκοπικό αυτό "πεφωτισμένο" Βασίλειο, που επί δεκαετίες έδινε την εντύπωση πως  ίσως βρισκόταν κάποια βήματα πιο μπροστά στον τομέα της κοινωνικής ανεκτικότητας σε σχέση με τα γειτονικά του καθεστώτα, χθες έχασε άπαξ δια παντός την έξωθεν καλή του μαρτυρία.

Δεν θέλω να συγκρατήσω στη μνήμη μου τις εικόνες των μπλαβισμένων πτωμάτων στο τοπικό νεκροτομείο που ανέβαζαν σοκαρισμένοι χρήστες του facebook και του twitter. 

Εγώ θέλω ακόμα να κρατώ στη μνήμη μου το Μπαχρέην που γνώρισα αργά και σταδιακά στις συνολικά τέσσερεις φορές που βρέθηκα εκεί μέχρι τώρα. Ένα νησί με πάνω-κάτω ίδια έκταση, ακόμα και σχεδόν ίδιο σχήμα (!)  με το δικό μου νησί, τη Ρόδο. 

Ήταν τόσο οικείο το περιβάλλον -συμπεριλαμβανόμενης και της τραγικής υγρασίας- που δεν χρειάστηκε καν να αγοράσω χάρτη για να μάθω πού πατούσα και πού βρισκόμουν. 

Ακόμα και η πρωτεύουσα βρισκόταν στη βόρεια "μύτη" του μικρού νησιού και η θάλασσα σε καθοδηγούσε σωστά από μόνη της, με αποτέλεσμα οι ταξιτζήδες να μην μπορούν να γελάσουν έναν νησιώτη, κι ας μην ήταν 'ντόπιος'. Γιατί ξέρετε, εμείς οι νησιώτες μπορεί να μην αντέχουμε να βρισκόμαστε για πάρα πολύ καιρό πάνω στον πλωτό μας βράχο. Όταν όμως είμαστε μόνοι μας πάνω σε κάποιον άλλο τέτοιο 'βράχο', βρίσκουμε τις ισορροπίες μας, σχεδόν από ένστικτο. 

Το νησί είναι 'πατρίδα', κι ας μην είναι το δικό σου νησί. 

Τέτοια θέση είχε αποκτήσει για μένα αυτό το μέρος. 

Και τελικά, χθες με απογοήτευσε. 

Περίμενα κάτι καλύτερο. 

Και είναι πικρή η μοναξιά να θυμάσαι έναν τόπο 'στα καλά του' και να τον βλέπεις να καταστρέφεται. Όχι να ρημάζει σιγά-σιγά, αλλά να καταστρέφεται με όλη τη σημασία της λέξης, μέσα σε λίγες μόνο στιγμές..

Όσο δηλαδή περίπου διαρκεί το βίντεο που ακολουθεί.

Είναι τα πρώτα λεπτά που η.. "Αστυνομία του Μπαχρέην ελευθερώνει το roundabout από τους παρείσακτους, που εμποδίζουν την ομαλή ροή της οδικής κυκλοφορίας". 

Μια απλή επιχείρηση της Τροχαίας. 

Αυτή τελικά ήταν η επίσημη θέση της Κυβέρνησης 

(αλλά, όχι απαραίτητα και του Βασιλιά..)

Ντροπή.

Πλατεία του Μαργαριταριού, 17.02.2011

το μακελειό αρχίζει στο 0':34''

Δανείζομαι την τελευταία φωτογραφία που τράβηξε ο φίλος μπλόγκερ Mahmood Al-Yussef , όταν έφευγε χθες από την Πλατεία του Μαργαριταριού, λίγες μόλις ώρες πριν το μακελειό. 

Ένα μακελειό που κανένας δεν περίμενε. 

Ούτε καν οι πολίτες αυτής της χώρας, που δεν θα μπορούσαν να συλλάβουν πόσο κυνισμό θα εξέφραζε η σημερινή δήλωση κυβερνητικών αξιωματούχων ότι "η Aστυνομία δεν είχε σκοπό να σκοτώσει κανέναν. Ήθελε απλώς να απελευθερώσει το roundabout του Μαργαριταριού, επειδή οι συγκεντρωμένοι εμπόδιζαν την κυκλοφορία των οχημάτων"(!)

 Μπαχρέην, ξημερώματα της 17.02.2011

Ο κύριος στην φωτογραφία χθες το βράδυ κουβαλούσε το στρώμα του για να βρει μια γωνιά να περάσει τη νύχτα κάτω από εκείνο το ψεύτικο, γύψινο Μαργαριτάρι. Αυτό το τουριστικό "σήμα κατατεθέν" που τόσο εντυπωσιακό φάνταζε στις τουριστικές καρτ-ποστάλ

Ελπίζω αυτή τη στιγμή που εγώ γράφω αυτές τις γραμμές και εσείς που τις διαβάζετε, αυτός ο κύριος να συνεχίζει να ζει.  

Καλή σου νύχτα, Μπαχρέην.

*Από χθες οι χρήστες του ίντερνετ στο Μπαχρέην μπορούν να διαβάσουν το ιστολόγιο "Mahmood's Den"  του Mahmood Al-Yussef  μόνο με ειδικό πρόγραμμα πλοήγησης, καθότι η κυβέρνηση έχει αποκλείσει από χθες την πρόσβαση σε αυτό μέσω των επισήμων διαδικτυακών παρόχων της χώρας. Εμείς όμως, μπορούμε να κλικάρουμε το Κρησφύγετο του Μαχμούντ χωρίς κανένα πρόβλημα.   

Το Κρησφύγετο του Μαχμούντ βρίσκεται στη διεύθυνση : http://mahmood.tv/

.

μαργαριτάρια της οργής

Η αλήθεια είναι πως την πρώτη φορά που είχα δει από κοντά το πολυδιαφημισμένο σήμα κατατεθέν του Μανάμα, της πρωτεύουσας του Μπαχρέην, ομολογώ πως απογοητεύθηκα. Ήταν σαν να είχαν συνομοτήσει όλες οι τουριστικές μπροσούρες να με πείσουν πόσο μεγαλόπρεπο θα φάνταζε το τεράστιο γύψινο μαργαριτάρι, το οποίο μάλιστα στηριζόταν στον αέρα από έξι κατάρτια παραδοσιακών ψαράδικων του Περσικού Κόλπου.
Όταν όμως το ταξί έκανε ολόκληρο το γύρο του roundabout, φεύγοντας από το αεροδρόμιο του Μπαχρέην προς το κέντρο της πόλης, σχεδόν ασυναίσθητα θυμάμαι πως είχα μονολογήσει "μα καλά, αυτό ήταν όλο κι όλο;".

Ναι. Αυτό ήταν όλο κι όλο. 

Πολύ πιο μικρό απ'όσο φανταζόμουν. 

Πολύ πιο κοντό απ'όσο μού φαινόταν στις τουριστικές καρτ ποστάλ.

Και τα έξι κατάρτια, που συμβόλιζαν κάθε μία από τις έξι χώρες-μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Αραβικού (ή Περσικού) Κόλπου, τα βρήκα αρκετά μπανάλ κατ'αρχάς ως σύλληψη, αλλά κυρίως ως εκτέλεση. 

Δώδεκα περίπου χρόνια πριν όμως, δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι αυτό το μετρίου μεγέθους γλυπτό θα γινόταν το σημείο αναφοράς αυτών των κρύων ημερών του Φεβρουαρίου που διανύουμε. Ότι το γρασιδένιο roundabout γύρω από το μπαχρεηνιώτικο μαργαριτάρι, ή -όπως το λένε οι ντόπιοι- το "Λούλου", θα άλλαζε χρήση τόσο βιαστικά.

η Πλατεία του Μαργαριταριού, 16.2.2011

Η χθεσινή τρίτη μέρα των ταραχών στο Μπαχρέην σημαδεύθηκε από ακόμα περισσότερη ένταση στους δρόμους του κέντρου του Μανάμα. Η Πλατεία του Μαργαριταριού συγκεντρώνει μόνιμους πια θαμώνες, με σκηνές και πλακάτ, καθιστώντας το την καρδιά της μπαχρεηνιώτικης αντιπολίτευσης. Μία αντιπολίτευση όμως που διαφέρει σε πάρα πολλά από αυτήν που είχε για σύμβολό της την Πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου.

πρωινό τσάι στο roundabout

το wifi 'Κέντρο Τύπου' των διαδηλωτών

Παρά το ότι οι πολίτες του Μπαχρέην έθαψαν χθες ακόμα έναν νεκρό από τις ταραχές της 14ης Φεβρουαρίου, η αντιπολίτευση δεν βρήκε ακόμα ένα κοινό σύνθημα που θα κατάφερνε να τη συσπειρώνει. 

Βλέποντας τις στιχομυθίες των σχολίων που ανταλλάσσονται στο μπλογκ του ντόπιου σταρ της μπλογκόσφαιρας Μαχμούντ Αλ-Γιούσεφ (από τις λίγες μη ελεγχόμενες αγγλόφωνες πηγές της ντόπιας μπλογκόσφαιρας), είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρει κανείς το κοινό στίγμα όσων εκδηλώνουν τη δυσαρέσκειά τους -με τελικό αποδέκτη την εξουσία.

16.2.2011, πριν την κηδεία  

Όλοι εναντίον όλων : 

Πρώτα πρώτα, οι Σιίτες κατά των Σουνιτών. Οι υπέρμαχοι της ελευθερίας του λόγου κατά της κυβέρνησης (αλλά όχι απαραίτητα και  κατά του Βασιλιά). Οι υπέρμαχοι της ελευθερίας του λόγου κατά του Βασιλιά (αλλά όχι και απαραίτητα κατά της κυβέρνησης!). Οι 'καθαρόαιμοι' ντόπιοι μπαχρεηνιώτες κατά των ευρωπαίων που τούς παίρνουν τις καλές δουλειές. Οι 'καθαρόαιμοι' ντόπιοι μπαχρεηνιώτες κατά των ινδών και πακιστανών μεταναστών που τούς παίρνουν τις (κακές) δουλειές. Αυτοί που θρηνούν και θεωρούν υπεύθυνο το κράτος συλλήβδην. Αυτοί που είναι κατά των μουλάδων, σουνιτών και σιιτών. Αυτοί που θέλουν να δημιουργηθεί ένα Μπαχρέην κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση της 'μητέρας πατρίδας' Περσίας. Αυτοί που θέλουν να συνεχίσει το Μπαχρέην να θεωρεί τον εαυτό του "Δύση" και τους μουλάδες γενικώς να παραμείνουν αποκλειστικά εντός των τεμένων τους. 

Και η λίστα όλο και μακραίνει όσο περνούν οι μέρες, με έναν Βασιλιά να φαίνεται όλο και περισσότερο αμήχανος.

Το σκηνικό στην Πλατεία του Μαργαριταριού αλλάζει μέρα με τη μέρα. Έτσι, ενώ προχθές οι συγκεντρωμένοι έδιωξαν κακήν κακώς σιίτη ιερωμένο που άρχισε να διαβάζει το δικό του μανιφέστο για τα 'αιτήματα της νεολαίας της χώρας', χθες γέμισε με χιλιάδες σιίτες διαδηλωτές κατά του σουνίτη Βασιλιά. Και η ρευστότητα στους κόλπους της αντιπολίτευσης δείχνει να συνεχίζεται.

  Μανάμα, 16.2.2011

Η δημόσια συγγνώμη του Βασιλιά για τους θανάτους τριών διαδηλωτών και οι αναγγελθείσες έρευνες για την απόδοση ευθυνών δεν φαίνεται να ικανοποιούν τα πλήθη. Ατυχέστατη και η ανακοίνωση της κυβέρνησης ότι, "μετά τα πρόσφατα επεισόδια" θα δοθεί έκτακτο επίδομα 1.000 δηναρίων (1.970€!) σε κάθε μπαχρεηνιώτικη οικογένεια -χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο!- για να λειανθούν οι διαφορές με το χρήμα πάλι να ρέει άφθονο. Δεν συγκίνησαν απολύτως κανέναν τα δημοσιεύματα που φέρουν την πολυεθνική που διοργανώνει κάθε χρόνο στο νησί την ιδιαίτερα προσοδοφόρα Φόρμουλα-1, να ψάχνει άλλη πίστα για φέτος -έναν μόλις μήνα πριν τη διοργάνωση των αγώνων. 

Και όλα αυτά, ενώ ο σιιτικός εθνοτισμός του 70% των πολιτών της χώρας ζει τις καλύτερες στιγμές του, ενώ την ίδια στιγμή οι ομοεθνείς και ομόθρησκοι ιρανοί να βγαίνουν και εκείνοι στους δρόμους της Τεχεράνης για παντελώς διαφορετικούς λόγους, διαμαρτυρόμενοι κατά του καθεστώτος Αχμαντινετζάντ.

Τεχεράνη, 15.2.2011

Ο 'ιρανικός κίνδυνος' ποτέ δεν ξεχάστηκε από το επίσημο αμυντικό δόγμα του Μπαχρέην. Από την άλλη, η ιρανική κοινή γνώμη ποτέ δεν κατανόησε γιατί θα έπρεπε το μικροσκοπικό αυτό Βασίλειο να μην αποτελεί μία ακόμα επαρχία του Ιράν, τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών του  Μπαχρέην ταυτίζεται εθνοτικά και θρησκευτικά με την γειτονική 'μητέρα Περσία'. Άλλωστε, δεν ήταν λίγες οι απόπειρες της Τεχεράνης να ελέγξει το Μπαχρέην, ήδη από την εποχή της βρετανικής επικυριαρχίας αλλά και αφού ανεξαρτητοποιήθηκε το 1971, με κυριότερη την απόπειρα πραξικοπήματος από σιίτες ιερομένους το 1981 -με σκοπό την 'επανένταξή' του στον εθνικό κορμό.  Θεωρείται μάλιστα βέβαιο ότι οι ιρανικές προσπάθειες θα συνεχίζονταν, εάν δεν μεσολαβούσε ο μακροχρόνιος πόλεμος με το (σουνιτικό) Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, η εισβολή των ΗΠΑ στην περιοχή και τέλος η διπλωματική απομόνωση της χώρας -αναγκάζοντάς την να φροντίζει τα κεκτημένα της, ξεχνώντας για την ώρα να παίξει ενεργά το σιιτικό της 'χαρτί' στην αντίπερα όχθη του Αραβικού Κόλπου, ο οποίος κατά βάσιν όμως είναι κατά πλειοψηφία... Περσικός.

η Σιιτική πλειοψηφία σε κίτρινο χρώμα

Δεν έχει καμία σημασία αυτή τη στιγμή να αναλυθεί γιατί υπάρχει τόσος ανταγωνισμός ανάμεσα στη σουνιτική και στη σιιτική έκφανση του Ισλάμ. Άλλωστε, οι αιτίες του κακού ανάγονται στο απώτερο παρελθόν, και είναι σαφές ότι κανείς θνητός δεν είναι σε θέση να γνωρίζει με σιγουριά πώς λατρεύεται ορθότερα ο ένας και μοναδικός Αλλάχ. 

Είναι όμως γεγονός ότι ο σιιτικός παράγοντας είναι ικανός να προκαλέσει ένα ακόμα νέο μοίρασμα των ισορροπιών όχι μόνο στον Περσικό Κόλπο αλλά και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Και αυτό το γνωρίζουν τόσο τα πλούσια αραβικά κρατίδια όσο και η Τεχεράνη. Το σιιτικό στοιχείο είναι εντονότατο όχι μόνο στον 'αδύναμο κρίκο'-Μπαχρέην, αλλά και στο Κουβέιτ, και στο εσωστρεφέστατο Κατάρ, όπως βέβαια και στη 'Μεγάλη Ασθενή' Σαουδική Αραβία. 

Ποιόν όμως θα συνέφερε ένα νέο μοίρασμα της γεωστρατηγικής τράπουλας σε μία τόσο ενεργειακά νευραλγική περιοχή, που είναι σε θέση να επηρεάσει την παγκόσμια οικονομία; 

Μήπως το σιιτικό θεοκρατικό Ιράν ;

Το φαινόμενο-ντόμινο συνεχίζει να ταλανίζει τη Μέση Ανατολή, ανεξαρτήτως θρησκευτικών ρευμάτων. Αυτό γίνεται φανερό ακόμα και στην μη-αραβική Περσία, όπου από χθες άρχισε ένας νέος κύκλος έντασης κυβέρνησης και αντιπολίτευσης -που στην ουσία αποτελεί συνέχεια των διαδηλώσεων των προηγούμενων μηνών.

Από την άλλη όμως, ο σιιτικός αλυτρωτισμός ανέκαθεν συγκινούσε και συσπείρωνε την ιρανική κοινή γνώμη. Το αποδεικνύει η αμέριστη συμπαράσταση της Τεχεράνης προς τους σιίτες της Χεζμπολλάχ στον Λίβανο. Το απέδειξε το μόνιμο ιρανικό ενδιαφέρον προς τους σιίτες του νοτίου Ιράκ. 

Και ποτέ η Τεχεράνη δεν έκρυψε το έντονο ενδιαφέρον της για την πολιτικά αδικημένη σιιτική πλειοψηφία 'της' που θεωρείται εγκλωβισμένη από το πολιτικό σύστημα που εμπνεύστηκαν οι 'λίγοι σουνίτες' του Μπαχρέην. 

Παράλληλα, η πρόσφατη ένταση γύρω από το μνημείο του Μαργαριταριού δίνει ακόμα περισσότερα επιχειρήματα στη ρητορεία του ιρανικού αλυτρωτισμού. 

Ένα από αυτά: Οι τρεις σιίτες νεκροί-θύματα του σουνιτικού μοναρχικού καθεστώτος, που τελεί υπό μόνιμη στρατιωτική προστασία των ΗΠΑ.

Μπαχρέην, 16.2.2011

Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν, είναι εάν και κατά πόσον το καθεστώς Αχμαντινετζάντ θα αποφασίσει να ξαναμοιράσει την ενεργειακή τράπουλα στον Περσικό Κόλπο, πράγμα που μέχρι τώρα δεν έχει τολμήσει. 

Σε περίπτωση όμως που το ισλαμικό καθεστώς της Τεχεράνης νιώσει ότι ο έλεγχος στο εσωτερικό της χώρας κινδυνεύσει σοβαρά από το νέα κύμα αναταραχών, θα χρησιμοποιήσει άραγε τα πλείστα ιστορικά επιχειρήματα του σιιτικού αλυτρωτισμού για να συσπειρώσει και πάλι την ιρανική κοινή γνώμη ; 

Άραγε αυτό το -κατά πολλούς- αυθόρμητο φαινόμενο-ντόμινο, 

μέχρι ποιό σημείο είναι σκόπιμο να φτάσει ;

*Από χθες οι χρήστες του ίντερνετ στο Μπαχρέην μπορούν να διαβάσουν το ιστολόγιο "Mahmood's Den"  του Mahmood Al-Yussef  μόνο με ειδικό πρόγραμμα πλοήγησης, καθότι η κυβέρνηση έχει αποκλείσει από χθες την πρόσβαση σε αυτό μέσω των επισήμων διαδικτυακών παρόχων της χώρας. Εμείς όμως, μπορούμε να κλικάρουμε το Κρησφύγετο του Μαχμούντ χωρίς κανένα πρόβλημα.   

Το Κρησφύγετο του Μαχμούντ βρίσκεται στη διεύθυνση : http://mahmood.tv/

**οι φωτογραφίες της ανάρτησης μεταφορτώθηκαν στο Facebook 

την 16.2.2011 από χρήστες που βρίσκονται στο Μπαχρέην 

.

Μπαχρέην, 14 Φεβρουαρίου 2011

Εδώ και 10 χρόνια, η 14η Φεβρουαρίου στο μικροσκοπικό Βασίλειο του Μπαχρέην στον Περσικό Κόλπο έχει τελείως διαφορετική σημασία από οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου. 

Φέτος όμως, ειδικά υπό την σκιά των γεγονότων που ταλανίζουν όλον τον αραβικό κόσμο, η χθεσινή μέρα σημαδεύθηκε με έναν νεκρό και πολλούς τραυματίες στην πρωτεύουσα Μανάμα και στις άλλες κωμοπόλεις του αραβικού νησιωτικού Βασιλείου.

Το Μπαχρέην θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ο "φτωχός συγγενής" σε σχέση με τις γειτονικές του  χώρες, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι η οικονομία του δεν  συνεχίζει να είναι ισχυρή. Είχε την τύχη να ζήσει πρώτο την εκμετάλλευση του ορυκτού του πλούτου, είχε όμως και την ατυχία τα αποθέματα των πετρελαϊκών πηγών του να υστερούν ποσοτικά κατά πολύ έναντι των πλουσιότερων γειτόνων του. Έτσι, την τελευταία δεκαετία το Μπαχρέην αργά αλλά σταθερά μεταβιβάζει το κέντρο βάρους του από τον τομέα της ενέργειας σε αυτόν της παροχής τραπεζικών και ευρύτερων χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών αλλά και σε αυτόν του τουρισμού, ακολουθώντας το ανάλογο παράδειγμα του Εμιράτου του Ντουμπάι. 

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τα τελευταία δέκα χρόνια το Μπαχρέην χαλάρωσε σημαντικά τη νομοθεσία του αναφορικά στην πώληση αλκοόλ αλλά και σε ό,τι αφορά τον τομέα της νυκτερινής διασκέδασης -σε σχέση πάντα με τα συντηρητικότατα καθεστώτα της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ, του Κουβέιτ και του Ομάν-, δίνοντας την εντύπωση ότι το μικροσκοπικό αυτό νησί μπορεί να χαρίσει weekend 'δυτικής' διασκέδασης σε όσους ευκατάστατους άραβες του Κόλπου θα ήθελαν να ξεσκάσουν,  χωρίς να πρέπει να βάλουν πλώρη για τη Βηρυτό ή την Ευρώπη. Από το βράδυ της Πέμπτης μέχρι και τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου, η πρωτεύουσα Μανάμα κατακλύζεται από σαουδάραβες επισκέπτες, που γεμίζουν όλα τα μπαρ των ξενοδοχείων της πόλης και όχι μόνο. 

Πίσω όμως από αυτήν την νησίδα ευδαιμονίας, υπάρχει πάντα η αχίλλειος πτέρνα του εθνοτισμού. Η πλειοψηφία των πολιτών της χώρας είναι σιίτες -πολλοί εκ των οποίων περσόφωνοι και ιρανικής καταγωγής-, ενώ τόσο η βασιλική οικογένεια όσο και η δημόσια διοίκηση προέρχεται από την σουνιτική μειοψηφία. Κατά καιρούς μάλιστα δεν έλειψαν βίαιες ταραχές μεταξύ σουνιτών και σιιτών, για τις οποίες εμμέσως πλην σαφώς κατηγορήθηκε για παρεμβατισμό στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας το καθεστώς της Τεχεράνης -ο μόνιμος ιρανικός κίνδυνος, που κατά παράδοση καραδοκεί.

Ο μικρός αριθμητικά πληθυσμός του Μπαχρέην σε συνάρτηση με την ιδιότυπη πληθυσμιακή του σύνθεση αλλά και το εξαιρετικά μικρό μέγεθος της χώρας αποτέλεσαν σημαντικούς παράγοντες, ούτως ώστε να μην υιοθετηθούν ακραίες αυταρχικές λύσεις εκ μέρους της βασιλικής οικογένειας. 

Έτσι, σε σχέση με τα υπόλοιπα αραβικά κρατίδια στον Περσικό Κόλπο, στο Μπαχρέην ήδη το 1972 διενεργήθηκαν οι πρώτες εκλογές για τη σύνθεση του Εθνικού Συμβουλευτικού Οργάνου που θα επικουρούσε τον μονάρχη -έστω και χωρίς να αναγνωρίζεται τότε ακόμα δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες- και η έννοια του πολιτικού σχηματισμού εν είδει 'πολιτικού κόμματος' εμπεδώθηκε πολύ νωρίτερα σε σύγκριση με ό,τι συνέβαινε στις γειτονικές χώρες. Βέβαια, οι δημοκρατικές διαδικασίες κατά καιρούς αναστέλονταν, είτε λόγω των περιφερειακών κρίσεων που ανέκυπταν με το γειτονικό Κατάρ είτε λόγω εσωτερικών εντάσεων μεταξύ των δύο θρησκευτικών κοινοτήτων.  Η δημοκρατική 'μαγιά' όμως ζυμώθηκε νωρίς.

Η πολιτική εξουσία ήταν ιδιαίτερα προσεκτική στα θέματα θρησκευτικής και εθνικής ταυτότητας των πολιτών, χορηγώντας κατά καιρούς αμνηστία σε σιίτες ακτιβιστές, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι το Βασίλειο του Μπαχρέην πάντοτε έβρισκε τρόπο να πρωτοτυπεί και μάλιστα σε παναραβικό επίπεδο : 

Το 2000 για πρώτη φορά στα αραβικά χρονικά, διορίσθηκαν ως μέλη της Εθνοσυνέλευσης 4 γυναίκες. Από το 2002 οι γυναίκες έχουν καθολικό δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι σε δημόσια αξιώματα, και τέλος, το 2008 διορίσθηκε πρεσβευτής της χώρας στις Ηνωμένες Πολιτείες γυναίκα, και μάλιστα εβραϊκής καταγωγής.

 διαδηλώσεις συμπαράστασης στην Τεχεράνη υπέρ των Σιιτών του Μπαχρέην

 

Από την άλλη όμως, ο Βασιλιάς του Μπαχρέην τηρεί συστηματικά πολύ επιφυλακτική στάση σε ό,τι αφορά την ελευθερία του Τύπου, έχοντας στο στόχαστρό του κάθε μη ελεγχόμενη φωνή, με πρόσχημα -και όχι πάντα άδικα- την επικινδυνότητα του εθνοτισμού, της βασικής απειλής κατά της ενότητας της χώρας. Δημοσιογράφοι και μπλόγκερ, ανεξαρτήτως θρησκευτικών καταβολών, διώχθηκαν και φυλακίσθηκαν. Σιίτες ακτιβιστές φυλακίσθηκαν και βασανίσθηκαν. Η λογοκρισία στο διαδίκτυο ως πρακτική δημοσιογραφικής 'καθαρότητας' αλλά και τα ποικίλα κατασταλτικά μέτρα για την αποφυγή διασποράς 'μη επιτρεπομένων ειδήσεων' έβαλαν κατά καιρούς το Μπαχρέην στο στόχαστρο διεθνών οργανώσεων που προασπίζονταν την ελευθερία γνώμης και έκφρασης.

   

Σε απάντηση των διεθνών επικρίσεων, ο μονάρχης του Μπαχρέην έθεσε σε δημοψήφισμα το κείμενο της Εθνικής Χάρτας Δράσης -προφανώς παραδειγματιζόμενος από την ανάλογη πρακτική που εφαρμόσθηκε στην Ιορδανία, τη δεκαετία του '90- και στις 14 Φεβρουαρίου 2001, δηλαδή σαν χθες πριν από 10 χρόνια, με συντριπτική πλειοψηφία που άγγιζε το 99% οι πολίτες της χώρας, ανεξαρτήτως θρησκευτικής τοποθέτησης, ενέκριναν το κείμενο του ισχύοντος σήμερα Συντάγματος, βάσει του οποίου το πολίτευμα της χώρας είναι Συνταγματική Μοναρχία, με σύστημα δύο Κοινοβουλίων και με τους πολιτικούς σχηματισμούς ("κόμματα") να αποτελούν αναγνωρισμένο πολιτειακό θεσμό. Οι υπερεξουσίες βέβαια του μονάρχη περιορίσθηκαν, αλλά διατηρήθκαν -πλην όμως είναι πολύ λιγότερες, συγκρίνοντάς τις με αντίστοιχες των γειτονικών βασιλικών οίκων.

Παρά το ότι τέθηκαν οι θεσμικές βάσεις για να υπάρξει ένας γνήσιος και ρεαλιστικός εκδημοκρατισμός 'αραβικού τύπου', η πρακτική της λογοκρισίας στα ΜΜΕ συνεχίστηκε εξοργίζοντας την αντιπολίτευση ανεξαρτήτως θρησκευτικής τάσης. -Χαρακτηριστική μάλιστα είναι η περίπτωση του διάσημου μπλόγκερ της χώρας Μαχμούντ Αλ-Γιούσεφ και το σκάνδαλο Bandargate που συντάραξε την τοπική επικαιρότητα, και που απασχόλησε και αυτό εδώ το μπλογκ, τον Ιούνιο του 2008-

 ο γνωστός μπλόγκερ Μαχμούντ Αλ-Γιούσεφ

Από την άλλη, οι θεσμικές διακρίσεις κατά της σιιτικής πλειοψηφίας συνεχίζονταν να γίνονται ολοένα και περισσότερο έντονες, με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα εθνοτικά πάθη -υπό τον φόβο πάντοτε του ιρανικού φιλοσιιτικού κινδύνου-.

Λίγους μήνες μετά την εκλογική νίκη των σιιτικών κομμάτων στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου του 2010 και ακριβώς 10 χρόνια μετά την υιοθέτηση της Εθνικής Χάρτας Δράσης και των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων, χθες η πρωτεύουσα Μανάμα όπως και οι γύρω κωμοπόλεις που κατοικούνται ως επί το πλείστον από σιίτες, θύμισαν σε πολλά τις ταραχές που σημειώνονται και στις υπόλοιπες αραβικές χώρες. Στο Μπαχρέην όμως, σε σχέση με το τι συμβαίνει στις υπόλοιπες αραβικές χώρες, η κατάσταση διαφέρει κατά πολύ.

Εδώ το κύριο ζήτημα δεν ήταν η αύξηση των τιμών σε είδη πρώτης ανάγκης, ούτε η δημιουργία δημοκρατικών πολιτειακών θεσμών - οι οποίοι άλλωστε υφίστανται ήδη. 

Από τη μια η σιιτική πλειοψηφία ζητά από την εξουσία να εξασφαλισθεί και στην πράξη και όχι μόνο με διακηρύξεις η συμμετοχή της στην ουσιαστικη΄διακυβέρνηση της χώρας, βάλλοντας εμμέσως πλην σαφώς κατά του σουνίτη Βασιλιά Χάμαντ Ίμπν-Ίσα Αλ-Χαλίφα και του συστήματος διακυβέρνησής του.

Από την άλλη, ένα άλλο σημαντικό τμήμα των διαδηλωτών προέρχεται από ποικίλο πολιτικό και θρησκευτικό υπόβαθρο, το οποίο ναι μεν επικρίνει την εθνοτική πολιτική του Βασιλιά δίνοντας έμφαση στις αυταρχικές πρακτικές στον τομέα της ενημέρωσης και της ελευθερίας λόγου και έκφρασης, από την άλλη όμως διαφωνεί κάθετα με τις εθνοτικές κορώνες των σιιτών πολιτών της χώρας.  Κύριο σύνθημα αυτής της αντιπολιτευτικής θέσης: "Ούτε Σιίτης-Ούτε Σουνίτης-Μόνο πολίτης του Μπαχρέην", που φαίνεται να συσπειρώνει την περισσότερο κοσμοπολίτικη και δυτικοτραφείσα μερίδα του πληθυσμού.

Αποτέλεσμα των χθεσινών διαδηλώσεων : ένας νεκρός και τρεις σοβαρά τραυματισμένοι από πυρά των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας. Οι φωτογραφίες δημοσιεύθηκαν από χρήστες του facebook και του twitter, που είχαν λάβει μέρος στις διαδηλώσεις.

Μπαχρέην, 14 Φεβρουαρίου 2011

Το λιλιπούτειο Βασίλειο του Μπαχρέην, με τις ιδιαιτερότητες του πολιτικού του συστήματος και την έντονη εθνοτική φόρτιση που χαρακτηρίζει τις εσωτερικές πολιτειακές εξελίξεις, σίγουρα δεν μπορεί να αποφύγει το γενικότερο κύμα αλλαγών που κυοφορούνται στον αραβικό κόσμο.

Παρ' όλ' αυτά όμως, η Δυναστεία των Αλ-Χαλίφα, που διοικεί τη χώρα ήδη προτού αυτή αποκτήσει την ανεξαρτησία της από τη Βρετανία το 1971 μέχρι και σήμερα, έχει δοκιμασθεί από ποικίλες εσωτερικές κρίσεις αλλά και εξωτερικούς κινδύνους και -έστω και μετ' εμποδίων- έχει καταφέρει να ελίσσεται επιτυχώς στις προκλήσεις αυτής της τόσο ιδιότυπης εσωτερικής πραγματικότητας. 

Το Μπαχρέην πρωτοτύπησε σε πολλά, ρισκάροντας ακόμα περισσότερα και δεν ήταν λίγες οι περίοδοι της σύντομης Ιστορίας του που ο πολυποίκιλος κοινωνικός ιστός παραλίγο να αποσυντεθεί, με μοιραία αποτελέσματα για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. 

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι τα ανεπαρκή πετρελαϊκά του αποθέματα το... έσωσαν από τους επιχειρηματικούς κολοσσούς της Δύσης, αφού το μόνο που έχει να προσφέρει είναι την, ούτως ή άλλως, ελάσσονα στρατηγική του θέση στον Περσικό Κόλπο. 

Δεν θα ήταν υπερβολή επίσης να πούμε ότι η τοπική κοινωνία, συνηθισμένη να εκδηλώνει τη δυσαρέσκειά της έναντι της εξουσίας, θα μπορέσει τελικά να διαχειρισθεί διαφορετικά αυτήν την παναραβική έξαρση, υιοθετώντας μεταρρυθμίσεις κατά τρόπο ειρηνικό, όσο φαινομενικά παράδοξο κι αν ακούγεται κάτι τέτοιο, τουλάχιστον υπό τις παρούσες περιστάσεις.

Μήπως τελικά - και παρά τις εντάσεις σε όλο τον αραβικό κόσμο που βλέπουμε από τις αρχές του 2011- όλες αυτές οι εγγενείς "αδυναμίες" του Βασιλείου του Μπαχρέην, καταφέρουν να περισώσουν το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα με ακόμα έναν τακτικό ελιγμό εκ μέρους της σουνιτικής διοικούσας μειοψηφίας;

Μήπως το Μπαχρέην, έχοντας καταφέρει να αντιμετωπίσει παλαιότερες εθνοτικές ταραχές, θα αποτελέσει τελικά μοντέλο σταθερότητας, εμπεδώνοντας τους ήδη υφιστάμενους δημοκρατικούς του θεσμούς με απλές κινήσεις ακριβείας, και μάλιστα χωρίς μεγάλο κόστος;

 

*Σάς προτείνω να παρακολουθείτε ειδικά αυτές τις μέρες το μπλογκ του Mahmood Al-Yussef, ονόματι "Mahmood's Den"   (μτφ. Το Κρησφύγετο του Μαχμούντ), για όσον καιρό ακόμα το καθεστώς θα τού επιτρέπει να μπλογκάρει..

.

και ο νούμερο 1 blogger είναι..

... ο Μαχμούντ!

Ύστερα από blog-hopping από ιστολόγιο σε ιστολόγιο, τελικά ο Μαχμούντ αλ-Γιούσεφ μας βάζει τα γυαλιά όλων εμάς που υποτίθεται ότι κάτι κάνουμε στη μπλογκόσφαιρα. Μπροστά στο blog του όλοι εμείς, αγαπητοί συνάδελφοι, είμαστε απλώς οδοντόκρεμες - και το εννοώ.
Με την ευκαιρία λοιπόν της παγκόσμιας μέρας του blogging που ήταν στις 14 Ιουνίου (να θυμόμαστε την ημερομηνία αυτή του χρόνου), επιβάλλεται ίσως να ρίξει κανείς μια ματιά στο 'κρυσφήγετο του Μαχμούντ' (Mahmood's Den) που έχει κανει άνω κάτω το μικροσκοπικό Βασίλειο του Μπαχρέην από τη μια, από την άλλη -χωρίς υπερβολή- άλλαξε τα φώτα της αραβικής μπλογκόσφαιρας ξεμπροστιάζοντας κοτζάμ Υπουργείο Ενημέρωσης..

Ήταν να μην αποφασίσει αυτός ο μηχανικός αεροπλάνων να πάρει σύνταξη και να κάτσει σπίτι του. Αντί να κάνει το φρόνιμο παιδί και να απολαμβάνει τη θέα του Περσικού Κόλπου από το σαλόνι του με τον κλιματισμό στο φουλ ενώ έξω ο κόσμος καιγόταν με 48 βαθμούς Κελσίου και 80% υγρασία, τον Ιούνιο του 2003 κάθησε κι έστησε τον δικό του διαδικτυακό κόσμο μέσα στην ιστοσελίδα του, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ είναι από τις πιο δημοφιλείς ολόκληρης της μπλογκόσφαιρας.
Και όχι μόνο επειδή είναι γραμμένη στα αγγλικά ή επειδή κατάφερε και έκανε γνωστή την ύπαρξή της σε διάφορους aggregators. Το κατάφερε γιατί είναι από τα πολύ λίγα αραβικά blog που είναι επώνυμα και οι ιδιοκτήτες τους δεν κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα για ευνόητους λόγους (το 'φρέσκο'..)

Το κρυσφήγετο του Μαχμούντ έγινε η 'πέτρα του σκανδάλου' όταν βγήκαν στη δημοσιότητα απόρρητα έγγραφα κυβερνητικών αξιωματούχων και άλλων υπηρεσιών, με σκοπό να προετοιμάσουν την κοινή γνώμη αλλά και τον πολιτικό κόσμο της χώρας να στραφεί κατά της οικονομικά και αριθμητικά ισχυρής σιιτικής/φιλοϊρανικής μειονότητας του λιλιπούτειου Βασιλείου, ούτως ώστε να αποκλεισθεί εντελώς από τα κέντρα αποφάσεων και να εξουδετερωθεί η ιρανική πολιτική και θρησκευτική επιρροή στο εσωτερικό του. Το σκάνδαλο που ξέσπασε (γνωστο ως BandarGate - ο δρ. Salah al-Bandar, τότε κυβερνητικός εμπειρογνώμονας για θέματα εσωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, τό'σκασε προς άγνωστη κατεύθυνση με τα απόρρητα έγγραφα παραμάσχαλα..-) και τα τμήματα των εγγράφων που έβγαιναν στη δημοσιότητα προκάλεσαν πλήθος αντιδράσεων , διαδηλώσεων κατά της κυβέρνησης και βέβαια πολλές αναρτήσεις του Μαχμούντ.
Τον Δεκέμβριο του 2006 το μπλογκ απαγορεύτηκε από την Κυβέρνηση και τότε έγινε το 'έλα να δεις'. Οι άραβες (ανώνυμοι) bloggers συνενώθηκαν, οι δημοσιογράφοι αγανάκτησαν και το Μπαχρέην έγινε πιο 'πανκ' από ποτέ.. Σαν να μην έφταναν όλ'αυτά, ο Μαχμούντ ξανανέβασε τις αναρτήσεις του από άλλο URL (σιγά το πράμα..).
Το BandarGate ξεχάστηκε, ο Μαχμούντ αλ-Γιούσεφ όμως έγινε ο Μεσσίας των αράβων bloggers. Και από τότε πήρε φόρα και δε δίνει λογαριασμό. Τα άρθρα του δεν κολλάνε σε θέματα που για την συντηρητική αραβική κοινωνία είναι κάτι παραπάνω από ταμπού. Τελικά οι κρατικοί λογοκριτές αναγκάστηκαν να κατεβάσουν την ουρά κάτω απ'τα σκέλια και να αφήσουν ήσυχο τον Μαχμούντ στο κρυσφήγετό του να λέει και να κάνει ό,τι θέλει. Κι ας υπάρχουν ακόμα 22 μπαχρεηνιώτικα blog που είναι ακόμα 'κλειστά' από την Κυβέρνηση.

Πρόσφατα μάλιστα πρόσθεσε και βίντεο με συνεντεύξεις ή ο,τιδήποτε θα ενδιέφερε τον αναγνώστη από την καθημερινότητά του. Αυτά τα βίντεο τα μοντάρει ο ίδιος και όλος ο σχεδιασμός της ιστοσελίδας του (ή να πω 'διαδικτυακό περιοδικό';) είναι ένα one-man-show. Αν δούλευε σε κανονική εφημερίδα θα μπορούσε να είναι από αρχισυντάκτης μέχρι το παιδί για τα θελήματα.

Μαχμούντ επί τω έργω .. και Αλλάχ φυλάξοι

Τι άλλο θα μπορούσε να ονειρευτεί ένας blogger από το να φτάσει να γίνει θέμα στο.. CNN και στο AlJazeera; Όσο για το 'κλείσιμο' αλλά και το μετέπειτα αναγκαστικό 'άνοιγμα' του μπλογκ του Μαχμούντ αποτέλεσε 'δείκτης' για το βαθμό ελευθερίας στα σύγχρονα αραβικά Μ.Μ.Ε. γενικώς και διεθνώς! Και τελικώς αποδείχθηκε ότι ο συνάδελφος Μαχμούντ ήταν ο σωστός άνθρωπος στο σωστό τόπο και χρόνο, αφού το μικροσκοπικό αυτό Βασίλειο (με το αλκοόλ να ρέει άφθονο, τα κλαμπ να ανοίγουν από το απόγευμα, τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας σχεδόν για τα πάντα -πλην του Βασιλιά εννοείται-) θεωρείται ό,τι πιο προωθημένο μπορεί να επιδείξει η σύγχρονη αραβική πολιτειακή πραγματικότητα. Κόμματα, Κοινοβούλιο, ισχυρή περσική μειονότητα, υψηλότατο ποσοστό αποφοίτων πανεπιστημίου, δωρεάν κρατική ιατρική περίθαλψη, απουσία φορολογίας για τους πολίτες, ανύπαρκτη ανεργία και πληθωρισμός και -βέβαια- Χρήμα. Μα... πολύ χρήμα.

Δε χρειάζεται να σταθώ περισσότερο στο ποιές αναρτήσεις αξίζει να διαβάσει κανείς. Οι υποκατηγορίες είναι τόσες πολλές έτσι κι αλλιώς. Ο μη-άραβας αναγνώστης όμως μπορεί να καταλάβει τη διαφορά ξεφυλλίζοντας τις 'ετικέτες' με θέμα το Μπαχρέην - χωρίς να είναι απαραίτητο να ξέρει πρόσωπα και πράγματα.
Το ύφος του και αυτά που λέει , από πρώτο χέρι τα λένε όλα.

Προσωπικά έχω κολλήσει με το μπλογκ του και
....έχω σκάσει από τη ζήλια μου, το παραδέχομαι.


Τίτλος του blog : Mahmood's Den
Γλώσσα : Αγγλικά
Χώρα : Μπαχρέην

Για αρχή :
τα βίντεο του Μαχμούντ
και τις αναρτήσεις για την πολιτική πραγματικότητα του Μπαχρέην μετά το BandarGate.