Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα vlogging. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα vlogging. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

16 Μαρ 2011

Τσουνάμι με Ονοματεπώνυμο - 名前がある津波

Οι τραγικές συνέπειες του βιβλικού σεισμού της Ιαπωνίας εκτυλίσσονται καθημερινά στις οθόνες μας τις τελευταίες μέρες. Και το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα στο άκουσμα των 9 Ρίχτερ και του τεράστιου τσουνάμι των 10 μέτρων είναι ότι - οι άνθρωποι μπορεί να κάνουμε σχέδια επί σχεδίων, η Φύση όμως μάς κοιτά και γελά..

Η δεύτερη σκέψη που έρχεται στο μυαλό είναι το γνωστό αξίωμα : καθένας αντιμετωπίζει τα προβλήματα που είναι σε θέση να αντιμετωπίσει. 
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που ο κλήρος έπεσε στον ιαπωνικό λαό και μόνο -και όχι σε οποιονδήποτε άλλον-. Ένας λαός που ναι μεν δεν έχει να αντιμετωπίσει εχθρούς ή φερέλπιδες εισβολείς στη γειτονιά του, έχει όμως να αντιμετωπίσει τον χειρότερο απ'όλους: τη Φύση. 
Τη Φύση, που όταν θυμώνει, φαίνεται πως δεν γνωρίζει κανένα όριο. 


Οι εικόνες κινηματογραφικής καταστροφής, που θα ζήλευε ο πιο επίδοξος σκηνοθέτης δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Κανένα περιθώριο αμφιβολίας όμως δεν αφήνουν και οι εξαιρετικές ικανότητες αυτού του λαού, που έχει μάθει να μην το βάζει κάτω, έχοντας στο γονίδιό του τα ισχυρότερα από όλα τα όπλα που εφευρέθηκαν ποτέ : την υπομονή, την επιμονή και την εργατικότητα.

Η χαρακτηριστική ιαπωνική ψυχραιμία περνά τις δυσκολότερες εξετάσεις της από την Παρασκευή που μάς πέρασε μέχρι και σήμερα. Απ'ότι φαίνεται, δυστυχώς θα συνεχίζει να δοκιμάζεται και η ψυχραιμία του κόσμου ολόκληρου, ακούγοντας ότι ένας ένας οι πυρηνικοί αντιδραστήρες εκρήγνυνται ο ένας μετά τον άλλον στις πληγείσες περιοχές. Οι συνέπειες τόσο για τους Ιάπωνες όσο και για όλους εμάς παραμένουν ακόμα άγνωστες -και ίσως ευτυχώς..-. 
Θα ήταν πάντως πολύ αισιόδοξη η άποψη ότι προοιωνίζεται κάτι καλό μετά από όλα αυτά, τα τόσο τραγικά.


Η Ρόδος είναι πραγματικά πολύ μακρυά από την δοκιμαζόμενη Ιαπωνία. Για μία όμως συμπολίτισσά μας, πίσω από τα ρεπορτάζ της τηλεόρασης και τις απίστευτες εικόνες που μπαίνουν απρόσκλητες στο σαλόνι μας, υπάρχει μία ολόκληρη ζωή. 

Η Ουκάκο Άντο-Βασιλείου είναι η μοναδική Γιαπωνέζα που ζει μόνιμα στη Ρόδο. Η τύχη αλλά και η επιλογή της, την έφερε εδώ, μαζί μας. 

Αν το δούμε από καθαρά χρονικής απόψεως, η Ουκάκο κι εγώ ζούμε τα ίδια χρόνια σ'αυτήν εδώ τη χώρα : Εγώ γεννήθηκα το 1972, όταν δηλαδή εκείνη αποφάσισε ότι η Ελλάδα θα γίνει και δική της χώρα. Από το 1988 μέχρι και σήμερα γίναμε συντοπίτες, όταν μαζί με τον Ροδίτη σύζυγό της, τον Φραγκίσκο, επέλεξαν να εγκατασταθούν σε αυτήν την όμορφη γωνιά του Αιγαίου. Και τα δύο παιδιά τους, ο Λέανδρος και ο Λαέρτης, είναι Ροδίτες γέννημα-θρέμα με όλη τη σημασία της λέξεως. 
Η μαμά της, η αδελφή της, τα ανήψια της, οι παιδικές της φιλίες όμως, παραμένουν εκεί, στην άλλη άκρη της Γης - στο Τόκυο, που αυτές τις μέρες ζει τις χειρότερες στιγμές του μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ύστερα από μεγάλη προσπάθεια, τελικά κατάφερα να πείσω την Ουκάκο να ξεχάσει για λίγο την παγκοσμίως διάσημη γιαπωνέζικη ευγενική εσωστρέφεια και να μιλήσει μπροστά στο φακό γι'αυτές εδώ τις μέρες, που πίσω από τις ειδήσεις και τα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, υπάρχουν άνθρωποι πολύ αγαπημένοι.

Δείτε το βίντεο..


όταν η γιαπωνέζικη ψυχραιμία.. ηρεμεί το δικό μου 'τρακ' 
στα πρώτα λεπτά του βίντεο... 

Εύλογα τα ερωτήματα που ανακύπτουν για όλους εμάς, που ζούμε σε εξίσου σεισμόπληκτη γωνιά της Γης. Ειδικά εξοπλισμένο σακίδιο για περίπτωση σεισμού; Κινητά τηλέφωνα που διαισθάνονται τα Ρίχτερ; Σχεδιασμός για τη διάσωση του πληθυσμού; 
Λέξεις και πρακτικές άγνωστες σε μάς...

Αλλά , ξέχασα..
Η Ιαπωνία όντως είναι πάρα πολύ μακρυά μας, τελικά..

Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη 
στη μαμά Γιουμίκο και στην αδελφή Εμίκο.
Γι'αυτό και είναι δίγλωσση!!.. 
(δείτε παρακάτω!)

Υπομονή! 
Κι αυτό θα περάσει

_______________________________________________________
 
名前がある津波


ここ数日にわたつて、日本で起きた悲劇的な地震については我々のテレビでも報道されています。  第一にはマグニチウド9度の地震及びそれにともなつて10メートルの大津波がおそいかかり、これに対して如何に人間が計画をたてたとしても、自然の猛威に対しては打ち勝つことは出来ません。


第二に我々の心に浮かぶことは、我々は直面した問題に対して解決を図ることが出来ると云う法則です。
ですから、今回のことは偶発的なことで、たまたま日本人がこうした籤を引き当てたに過ぎないのです。日本人は敵や貪欲な近隣に囲まれているのではなく、なによりも悪い事は -自然 -に直面したことです。
自然が猛威を振るうと制御が困難になります。
映画でみられる破壊の場面ー有名な映画監督が羨むような状況が表現されるのです。
一方、日本人が問題に対処する能力と決して諦めない力をもつている事を
私達は確信しています。
情熱、忍耐力、勤勉性などの力強い遺伝子をもつていることは大いなる武器です。


日本人の特質である自己管理力は地震発性の先週金曜日から今日までのもつとも困難な試練を潜り抜けることが出来ました。更に、残念なことに次々と起こつた原子炉の爆発のニュースが報道され、これをきいたいる世界の人々の自己管理力もテストされることです。
私達、並びに日本人に対しての結果は解りません - その方がよいかも知れません。

非常に楽観的な見方ですが、この悲劇の後には良いことが起こるかもしれません。

 
ロードスは苦しんいる日本人の人達からは遠くはなれています。
同じロドスに住んでいる女性,テレビの報道から信じられないような画面が私達のサロンに入ってくる中に,彼女の一生があります
有香子安藤Vassiliouはこのロードスに住んでいる唯一の日本人女性です。
彼女の運命の巡り合わせでここに来て頂くことになりました。

年齢的にみますと、Ukakoと私はこのギリシャに同じ時期を過ごしています。
私は1972年に生まれで有香子がギリジャに住むことを決定した時期です。
1988年から今日まで、私達はこの美しいAegean海に住むことを決定した彼女の夫、Frangiskosと2人の息子、Leandros,Laertis達が完全なロドス人 として住んでいます。
彼女の母親、姉や他の家族、友達は地球の反対側の東京に住んでいます。彼らは
第二次世界大戦以来の最悪な時を過ごしています。

最大の努力の結果、有香子に少しの間、日本人特有の謙虚さ、丁重さを忘れて家族や友達に対して少しカメラの前で話してもらうことにして、ニュース等の報告をしてもらうことになりました。

ビデオを見てください


ビデオ開始の数分ー日本人の冷静さが私の神経を落ち着かせてます。
 
地震に対応するために非常用持ち出し袋地震を前もつて知らせる携帯電話、
人命救済計画など地震地帯に住んでいる我々には知らない事です。

忘れていました、
日本は私達から遠く離れたところです。

このベージは由美子ママと恵美子姉に献呈するので2ヶ国語になつています。

辛抱して下さい !
これも過ぎ去リます 


.

22 Ιαν 2011

Vlogging εν Αθήναις

Η μοναδική μας διαφωνία με το Δεσποινάριον, από τότε που μπλογκογνωριστήκαμε μέχρι και την τελευταία μας συνάντηση στην Αθήνα τις γιορτές που μάς πέρασαν είναι εάν και κατά πόσον η Αθήνα είναι ή δεν είναι όμορφη...


Για να εξηγούμαι και δημοσίως πλέον, 
οφείλω να ξεκαθαρίσω τη θέση μου. 

Το κλίμα της Αθήνας είναι ίσως το καλύτερο στην Ελλάδα ολόκληρη. Απουσία υγρασίας και οι εποχές σαφώς ξεχωρίζουν η μια απ'την άλλη. Κατά τα άλλα όμως... Ε, να το θέσω ευγενικά - δεν μού λείπει καθόλου. 
Και δεν μού λείπει επειδή προτιμώ να την θυμάμαι στα ωραία της, όταν μού είχε χρησιμεύσει ως "φυσικό σκηνικό" των διάφορων επεισοδίων της φοιτητικής μου ζωής (ίσως της καλύτερης περιόδου της ζωής μου μέχρι τώρα). Νομίζω πως αν δεν ήταν η συγκεκριμένη Αθήνα των '90s, και η φοιτητική μου ζωή δεν θα ήταν αυτή που θυμάμαι. 

Και όσοι τη θυμάστε πώς ήταν τότε -ναι, χωρίς το όντως καταπληκτικό από κάθε πλευρά Μετρό της- νομίζω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου. Η Αθήνα της δεκαετίας του '90 ζούσε την τελευταία της όμορφη αναλαμπή. Τότε, που η ζωή ήταν πιο συμμαζεμένη, όλα ήταν πιο σεμνά και πιο μικρά, όταν τα μπαρ και τα εστιατόρια δεν ήταν τόσο μα τόσο ψιλοτάβανα, όταν τα ονόματα των φαγητών στους τιμοκαταλόγους δεν έπαιρναν τρεις ολόκληρες γραμμές. Τότε που ακόμα και η γκλαμουριά είχε τα όριά της. Και βέβαια πριν αρχίσουν τα σκαψίματα για την Ολυμπιάδα που μάς έδωσε την χαριστική βολή, από οικονομικής απόψεως.. 
(και είναι καιρός να το πω επιτέλους : Εγώ ήμουν από τους πολύ λίγους που ειλικρινά ΔΕΝ χάρηκα όταν μάς είχαν αναθέσει αυτήν την τόσο ακριβή διοργάνωση, αφού έτσι κι αλλιώς η Ελλάδα διαφημίζεται δωρεάν με την αφή της ιερής φλόγας στην Ολυμπία, διαφημίζεται δωρεάν με τη σημαία μας να είναι πάντα στην αρχή της παρέλασης των ολυμπιακών ομάδων και -ξανά δωρεάν- διαφημιζόμαστε στην τελετή λήξης. 
Αλλά τώρα βέβαια, είναι πολύ αργά για δάκρυα....)  


Περάσαμε ατέλειωτες ώρες παρέα με το Δεσποινάριον και τον Ἑρρῖκο της, ο οποίος ενώ φωτογράφιζε σχεδόν τα πάντα γύρω μας (και εμάς εννοείται), επέδειξε απίστευτη υπομονή, υποφέροντας την ακατάσχετη λογοδιάρροια που μάς διακατείχε. Ξέρετε, είναι η λογοδιάρροια των ανθρώπων που τούς χωρίζουν μεγάλες αποστάσεις και θέλουν να τα πουν όλα μαζί και γρήγορα, μην τολμήσει και μείνει ανεκμετάλλευτο ούτε το δευτερόλεπτο του δευτερολέπτου!


Τριγυρνώντας σε αυτό που είθισται να χαρακτηρίζεται πλέον ως "ιστορικό κέντρο της Αθήνας" -καμμία σχέση με αυτό που οραματίζονταν οι Αθηναίοι των '90s!-, για να διασκεδάσουμε τις εντυπώσεις αλλά και να ξεμπερδεύουμε με τις παρακμιακές εικόνες γύρω μας, απασχοληθήκαμε φανατικά με το ...από κοινού Vlogging. 

Και τι εστί Vlogging; 
Θα σάς πω αμέσως.
Είναι το Blogging, που όμως κύριο στοιχείο της ανάρτησης είναι το Video που γυρίζει ο μπλόγκερ για τη συγκεκριμένη ανάρτηση.
Αντικαθιστούμε λοιπόν το B με το V  και.... ιδού η πρώτη απόπειρα Vlogging , εμού και του Δεσποιναρίου.
Βγάλαμε τις μάχιμες κάμερές μας και ο πεζόδρομος της Αδριανού έκτοτε για μένα τουλάχιστον, δεν θα είναι ποτέ ίδιος..

Η γαβριλιστική άποψη του πεζοδρόμου ..εδώ :

Και η αντίστοιχη δεσποιναριακή ...εδώ :

Μιλάμε όμως για τον ίδιο πεζόδρομο
και για την ίδια ταλαιπωρημένη μας Αθήνα.

Οπότε, κάπου εκεί, περπατώντας στου Ψυρρή, δεν άντεξα και τη ρώτησα πώς τής φαίνεται η Αθήνα σήμερα σε σύγκριση με αυτό που θυμόταν όταν έμενε εκεί μόνιμα. 
Το βίντεο έχει τη δική του σημασία, όχι μόνο για τα όσα αληθινά λέει το αγαπημένο μου Δεσποινάριον, αλλά και για τα όσα όλως τυχαία συνέβησαν on camera, που μιλάνε από μόνα τους.
(α! και οφείλω να πω ότι το Δεσποινάριον υπήρξε πάρα πολύ υπάκουο στις υποδείξεις του γαβριλισμού, καθ'όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων. 
"προσλαμβάνεσθε..!")


Περαιτέρω σχόλιον ουδέν.
Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι αμέσως μετά το γύρισμα, μία τσιγγάνα περιέλαβε κανονικά το Δεσποινάριον για να τής πεῖ τό μοίρα της καί τό ῥιζικό της... Που εννοείται πως ήταν πολύ μα πολύ φέηκ.. Πφφφφφφφφφ..
 νά'τος κι ὁ Ἑρρῖκος της!

Στην επόμενη ανάρτηση, ακολουθεί σουβλακοσύναξη μετά του Δεσποιναρίου και του Ἑρρίκου της, ο οποίος ΚΑΙ μάς φωτογράφισε ΚΑΙ μάς μαγνητοσκόπησε. 

Υπομονή όμως!
Όχι όλα μαζί!

Την δεσποιναριακή εκδοχή της ίδιας μέρας θα τη βρείτε εδώ!


Τελικά είσαι ένας γαϊδουρογάιδαρος!
Εγώ πότε επιτέλους θα γνωρίσω από κοντά 
το δεσποινάριον;; Ε;; 
Πρόσεξε καημένε μου! Ξέρεις πόσα μπλογκ με ζητάνε;Ξέρεις;



12 Ιαν 2011

Blogging εν Πόλει..

Τελικά το απλό συμπέρασμα που έβγαλα από την τελευταία μου τσάρκα στην Κωνσταντινούπολη, είναι το εξής ένα : 
Μπορεί αυτή η πόλη να έχει τόσους κατοίκους όσους έχουν δύο Ελλάδες μαζί, αλλά εάν συμβαίνει να ξέρεις τους κατάλληλους ανθρώπους για τα κατάλληλα πράγματα, πολύ γρήγορα νομίζεις πως είσαι σε μια πάρα πολύ βολική ..κωμόπολη!
Και ως μπλόγκερ και δη μανιώδης, θα επικεντρωθώ στον τομέα μου.
Άνθρωπος-κλειδί για να ανοίξει για μένα η Κωνσταντινουπολίτικη Πύλη της τουρκικής μπλογκόσφαιρας υπήρξε η παλιά καλή φίλη Anıl Altaş, η οποία μέσα σε ένα χρόνο και κάτι μήνες που είχα να την δω από τον γάμο του αδελφού της (θυμάστε τον γάμο στην Πόλη τον περασμένο Μάρτιο; όχι; ε, νά'τος!), εξελίχθηκε ούτε λίγο ούτε πολύ σε μία μικρή 'γκουρού'  στον χώρο του μάρκετινγκ, δημοσιεύοντας το βιβλίο της "E-Ticaret" , έναν πρακτικό οδηγό επιβίωσης στον απέραντο χώρο του ηλεκτρονικού εμπορίου, των κοινωνικών δικτύων και σε ο,τιδήποτε έχει να κάνει με το διαδίκτυο και την προβολή κάθε είδους προϊόντων και υπηρεσιών. Η συνεργασία της μάλιστα με μία από τις μεγαλύτερες εκδοτικές επιχειρήσεις της γείτονος, το πράσινο βιβλίο της Anıl, έφτασε απ'άκρη σ'άκρη ολόκληρης της Τουρκίας. 

Από κει και πέρα, καταλαβαίνετε ότι ο χώρος του τουρκικού μπλόγκινγκ έγινε ...ακόμα ένα οικείο περιβάλλον. Ένας χώρος όχι τόσο ερασιτεχνικός όσο ο δικός μας, ο ελληνικός. Οφείλω μάλιστα να πω πως σε σχέση με την ελληνική μπλογκόσφαιρα, η τουρκική είναι μάλλον αναλογικά μικρότερη. Ίσως επειδή ακόμα τα παραδοσιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν έχουν χάσει την αίγλη τους, οι εφημερίδες δεν μένουν στα αζήτητα και τα δελτία ειδήσεων στα αμέτρητα τηλεοπτικά κανάλια δεν έχουν χάσει τα prime-time ποσοστά θεαματικότητας. 

Από την άλλη μεριά, η τουρκική μπλογκόσφαιρα μπορεί να αριθμεί λιγότερα ιστολόγια από τα δικά μας εδώ στην Ελλάδα (με καθε επιφύλαξη σάς μεταφέρω ότι συνολικά τα τουρκικά μπλογκ είναι μόνο 6.000-7.000), όμως μπορεί εύκολα να διακρίνει κανείς ότι τα περισσότερα μπλογκ είναι περισσότερο "επαγγελματικών προδιαγραφών" και οι συντάκτες των δημοφιλών ιστολογίων τα χειρίζονται ως μέσο προώθησης της δουλειάς τους και όχι τόσο ως προσωπικά ημερολόγια. 

Δεν ξέρω αν τελικά ζήλεψα αυτό το μοντέλο blogging, δεν κρύβω όμως ότι αυτή η προοπτική με εντυπωσίασε. 
Και ίσως είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς εδώ, στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, ίσως τώρα ζούμε την εποχή της αθωότητας -την οποία βάζω στοίχημα πως δεν την έχουμε ακόμα πάρει εντελώς χαμπάρι, αλλά κάποτε μπορεί και να την νοσταλγήσουμε... (Μάλιστα, θέλω κάποια στιγμή να σάς γράψω για ένα βιβλίο που διάβασα τις προάλλες, για το πώς έχει εξελιχθεί το αμερικανικό μπλόγκινγκ και είτε θα ενθουσιαστείτε είτε θα σάς σηκωθεί η τρίχα κάγκελο, παίδες!) -

ο Πύργος του Γαλατά (την ημέρα) 

Μιάς και η Anıl είχε αρκετό ελεύθερο χρόνο, μιά και δυό πήραμε τον πεζόδρομο της Ιστικλάλ, φτάσαμε στο τέρμα της, στο Tünel, και ...πάντα με τα λάπτοπ μας παραμάσχαλα, κατευθυνθήκαμε στην μποέμ γραφική συνοικία γύρω από τον Πύργο του Γαλατά (όπου και με κατάχεσε στο κούτελο κι ένα περιστέρι, γεγονός το οποίο με συμφέρει να θεωρώ γούρι, κι ας ξέρω πια πολύ καλά πως όλα αυτά είναι απλώς βλακείες, αλλά λέμε τώρα..). 

Μόλις βρήκαμε στα δεξιά μας την πλατεία του Πύργου του Γαλατά (είναι εκνευριστικοί τελικά όλοι αυτοί οι τουρίστες να περιμένουν στοιβαγμένοι να ανέβουνε τα σκαλοπάτια -με μοναδικό σκοπό να τα ξανακατέβουνε! έλεος!), αντί να στρίψουμε προς το πλήθος, στρίψαμε αριστερά, στον μεγάλο κατηφορικό δρόμο. 
Εννοείται βεβαίως πως ρωτήσαμε κανά δυό μπακάλικα στο δρόμο, για να μάς πουν πού ακριβώς βρίσκεται η οδός Dibek (Ντιμπέκ) για να φτάσουμε τελικά στο νέο και καρα-στυλάτο καφέ ονόματι... Blogger's Base, που είχε ανοίξει μόλις 3-4 μέρες πριν, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2011.



Την ιδέα την βρήκα εξαιρετική!
Ένα καφέ -εννοείται με όλα τα διαδικτυακά κονφόρ- φτιαγμένο αποκλειστικά από μπλόγκερς για τους άλλους συν-μπλόγκερς (και τους φίλους τους βέβαια!). 

Η ιδέα για το στέκι αυτό ήταν του παλαίμαχου της τουρκικής μπλογκόσφαιρας Mansur Forutan, ο οποίος αυτήν την περίοδο ασχολείται πυρετωδώς με τα δύο μπλογκ του : το εναλλακτικό γενικού ειδησεογραφικού ενδιαφέροντος www.bizibozmaz.com και το μουσικό με έμφαση στο βινύλιο www.galaxymuzikevi.com.  Όταν όμως οι μπλόγκερς ενώνουν τις δυνάμεις τους, είναι απλώς θέμα χρόνου να γεμίσει το τσαρδί. 
Σ'αυτό συνέβαλε ο διασημότερος, όπως έμαθα, μπλόγκερ της γείτονος, Yiğit Kalafatoğlu (Γιγίτ Καλαφάτογλου) ο οποίος κατά κοινή ομολογία γράφει τις δικές του χρυσές σελίδες στην ιστορία του τουρκικού μπλόγκινγκ στο www.yicit.com, σχολιάζοντας την επικαιρότητα αλλά και ό,τι άλλο νομίζει πως πρέπει να σχολιαστεί. Δυστυχώς τα τουρκικά μου αποδεικνύονται πάρα πολύ φτωχά για να καταλάβω κάτι περισσότερο πλην των εικόνων που συνοδεύουν τα κείμενά του, αλλά για να βραβευθεί το μπλογκ του ως ο καλύτερος προσωπικός ιστοχώρος της Τουρκίας για το 2009 και για να δίνει συνεντεύξεις στο κρατικό ραδιόφωνο της Πόλης, ε, δεν μπορεί, θα είναι καλός σίγουρα.


Το αισθάνθηκα μάλλον για πρώτη φορά στη ζωή μου. Το να λες ότι "έχεις μπλογκ", είναι στην ουσία το διαβατήριο για να γνωρίσεις ανθρώπους που πάνω-κάτω σού μοιάζουν αλλά και τούς μοιάζεις σε πολλά. Κι ας μην μπορέσεις ποτέ να διαβάσεις τις αναρτήσεις τους, ούτε κι εκείνοι τις δικές σου. 
Και όποιος μπλόγκερ δεν το έχει νιώσει ακόμα αυτό το συναίσθημα, νομίζω πως when in Constantinople, θα άξιζε να πάρει το λάπτοπ του στο Blogger's Base, όχι μόνο για να ...ψαρέψει νέες αναρτήσεις αλλά και να επιβεβαιώσει το γνωστό "ὅμοιος ὁμοίω ἀεί πελάζει" !


Η Tülin Kermen, γνωστή δημοσιογράφος για θέματα μόδας και lifestyle, με μία από τις μακροβιότερες στήλες με τίτλο Tülin-Tülout στην σαββατιάτικη έκδοση της εφημερίδας Sabah ανέλαβε να σπάσει τον (έτσι κι αλλιώς ελάχιστο) πάγο για τα καλά, και να με ξεναγήσει on camera σε αυτό το ολοκαίνουργιο πρωτότυπο καφέ. 

Μην παρεξηγήσετε τον αμοιβαίο ενθουσιασμό μας και τα πολλαπλά σαρδάμ. Δεν είχαν περάσει καλά-καλά ούτε πέντε λεπτά της ώρας που βρισκόμουν εκεί μέσα, και η μπαταρία της ψηφιακής μου μηχανής ήταν στα τελευταία της, οπότε καλύτερο βίντεο απ'αυτό που ακολουθεί δεν μπορούσα να πάρω. 
Όσο για τα αγγλικά και των δυό μας -παντελώς broken! 
Γι'αυτό σάς παρακαλώ.. επιείκεια.   

Ήταν εμπειρία!
Και βέβαια, εννοείται πως φύγαμε... νύχτα από το στέκι μας, 
γιατί απλώς ..δεν ξεκολλάγαμε από κει πέρα!...

ο Πύργος του Γαλατά (τα μαύρα μεσάνυχτα...)

Το Blogger's Base βρίσκεται στην συνοικία του Γαλατά, στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης, στην οδό Dibek Sokak 17. Είναι ανοιχτό από τις 9 το πρωί και κλείνει μέχρι να φύγει κι ο τελευταίος πελάτης μετά τα μεσάνυχτα. Διαθέτει wifi, καφέ, βουτήματα, αλκοόλ, πικάπ, μεγάλη συλλογή δίσκων βινυλίου καθώς και δική του σελίδα στο facebook. 
Μειονέκτημα : Απαγορεύεται το κάπνισμα εντός.
Πλεονέκτημα : Γνωρίζεις τους πάντες καπνίζοντας εκτός.



μία ερώτηση :
στην Τουρκία, οι bloggers συνταξιοδοτούνται; 







Related Posts with Thumbnails