Καθημερανοητότητα

Είναι αλήθεια, έχω να σάς γράψω πολύ καιρό. 

Δεν το μετανιώνω και μην το θεωρείτε απαραίτητα κακό. Άλλωστε, όλον αυτόν τον καιρό που πέρασε άπραγος,  είχατε τόσες άλλες γωνιές του διαδικτύου να σάς μαυρίζουν την ψυχή. Κι εγώ δεν θα είχα τίποτα το ευχάριστο να σάς πω. Αυτά ως εισαγωγή.

Εάν αυτό θα είχε κάποια σημασία για σας (πολύ αμφιβάλλω), είπα να.. λύσω τη σιωπή μου σήμερα, ανήμερα του Αγίου Πνεύματος. Αφορμή στάθηκε ένα ολοκαίνουργιο βιβλίο που κυκλοφόρησε μόλις δυό βδομάδες πριν. Ένα μυθιστόρημα δια χειρός ενός συνάδελφου μπλόγκερ και 'φίλου από το facebook', με τον οποίον δεν έχω συναντηθεί ποτέ μου δια ζώσης. 

Ο Γιώργος Χατζελένης, πάνω κάτω στην ίδια ηλικία με μένα, νησιώτης κι αυτός -από τη Χίο-, συντηρητής αρχαιοτήτων στο επάγγελμα και εργαζόμενος εδώ και χρόνια στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, είχε την καλοσύνη να μού στείλει με το ταχυδρομείο ένα από τα πρώτα αντίτυπα της "Καθημερανοητότητας" - έτσι λέγεται το μυθιστόρημά του, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη. Και είναι και το πρώτο του.

Μία ιστορία που μιλάει για αλλαγές - μεγάλη υπόθεση αυτό, αυτήν την τόσο ρευστή περίοδο για πολλούς από μας. Και παραδέχομαι ότι η γραφή του κατάφερε να μού κεντρίσει το ενδιαφέρον ήδη από την πρώτη του σελίδα. Χωρίς περισπούδαστες λογοτεχνίζουσες φράσεις, φρου φρου κι αρώματα και πολλές κουβέντες. Το απαιτεί και η εποχή.

 μυωπία; κλικάρετε στην εικόνα για μεγέθυνση..

Η "Καθημερανοητότητα" είναι γραμμένη με τρόπο ευσύνοπτο, χωρίς τίποτα το περιττό και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα γραφής των ανθρώπων της γενιάς μου. Αναμφισβήτητα επηρεασμένη από την γρήγορη εναλλαγή τηλεοπτικών εικόνων, τη δυναμική των διαλόγων και όχι της αφήγησης, τον σύγχρονο τρόπο ζωής που σου δίνει σχετικά λίγο χρόνο να 'φορμάρεις', να εξωρραΐσεις τις εντυπώσεις. 

Πιστεύω πως εάν για παράδειγμα ένας Παπαδιαμάντης θα ξεφύλλιζε αυτό το μυθιστόρημα των 122 σελίδων, θα το έβλεπε σαν ..σημειώσεις για το πλήρες βιβλίο που θα γραφόταν αργότερα. Αυτό όμως είναι τελικά και το μεγάλο του ατού.

Πάντως, νομίζω πως ο ίδιος ο συγγραφέας έχει πολλά πιο ουσιώδη να σάς πει στο βίντεο που ακολουθεί (Ένα βιντεάκι που ..εγκαινιάζει μια ιδέα που δούλευα στο μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό :  πώς είναι να κάνεις μια μικρή συνέντευξη μέσω Skype! Είπαμε, αν μη τι άλλο, ζούμε μεγάλες στιγμές! Συγχωρέστε μου όμως τα μικρά σαρδάμ..)

η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε την 3.6.2012 μέσω Skype, μεταξύ Ρόδου και Αθηνών

Σε αντίθεση με τον τρόπο γραφής, τη θεματολογία και το λογοτεχνικό χρόνο της σημερινής Αθήνας - οι αλλαγές δεν έχουν ούτε ηλικία, ούτε πρόγραμμα, ούτε καν γεωγραφικές συντεταγμένες. Αυτή άλλωστε είναι η γοητεία τους. Κι όποιος δεν έχει την ικανότητα να την αναγνωρίσει, απλώς έχασε.

Συμφωνείτε;

  

Για τους Ροδίτες αναγνώστες : 

Την "Καθημερανοητότητα" θα τη βρείτε στο Bιβλιοπωλείο "Ακαδημία" (Αμερικής 93)

σβήσ'το το ρημάδι το φως!

Έχω την τιμή να βλέπω φάτσα-κάρτα έξω απ'το σπίτι μου ένα γραφείο μίας δημόσιας υπηρεσίας. Με τους υπολογιστές της, τα στυλό και τους φακέλλους στα ράφια της, όλα όσα τέλος πάντων είναι απαραίτητα για την εύρυθμη λειτουργία του Κράτους μας.  Κι ως εδώ, όλα καλά.

Το πρωί για να είμαι ειλικρινής εκεί μέσα δεν ξέρω με τι ακριβώς ασχολούνται. Φαντάζομαι πως θα εργάζονται σκληρά. Δεν έχω κανέναν λόγο να αμφιβάλλω γι'αυτό. Άλλωστε μόνο έτσι δικαιολογείται να ανεμίζει αενάως και δη κουρελιασμένη η ελληνική σημαία στην πρόσοψη της πολυκατοικίας που την φιλοξενεί. Ο φόρτος δουλειάς είμαι σίγουρος πως θα είναι πολύ μεγάλος και είναι φυσικό να μην μπορεί να βρεθεί καιρός για τέτοιες λεπτομέρειες. 

Το θέμα μου όμως Δεν είναι η σημαία.  

Κι εδώ που φτάσαμε πια, και φρεσκοσιδερωμένη και κολλαριστή να ήταν η γαλανόλευκη, δεν θα σήμαινε τίποτα απολύτως..

Από παιδί μού είχαν μάθει να ακολουθώ απλούς κανόνες οικονομίας. Ένας απ'αυτούς αποδεικνύεται τώρα στα γεράματα ιδιαίτερα χρήσιμος : "Στο σπίτι να κλείνω πάντοτε όσα φώτα μού είναι άχρηστα."

Δεν ήταν εύκολο να το μάθω αυτό, το ομολογώ. 

Αμέτρητες οι κατσάδες που άκουγα μικρός του τύπου "Γιατί ξέχασες το φως στο χωλ και μετά πήγες και κοιμήθηκες;", "Πού ξανακούστηκε να αφήνεις την τηλεόραση ανοιχτή και να φεύγεις για το σχολείο το πρωί; Για να καίει χωρίς λόγο μέχρι το μεσημέρι;" Κι έτσι απλά, ο καταναγκασμός "Σβήνω Τα Φώτα Που Δεν Χρειάζομαι" μού έγινε συνήθεια, και σήμερα αποδεικνύεται πολύ χρήσιμη. Μια συνήθεια που κάποτε κάποια ψυχή μού την είχε χρεώσει ως.. τσιγκουνιά. Ε όχι μαντάμ ! Άλλο πράμα να'σαι γαλαντώμος κι άλλο νἀ'σαι σπάταλος με τα λεφτά του άλλου. Και ειδικά τώρα, που η ΔΕΗ δεν σηκώνει καθόλου αστεία..

Αυτές τις γραμμές σάς τις γράφω απόψε, και είναι Σάββατο βράδυ.
Τα φώτα που δεν χρειάζομαι στο σπίτι είναι κλειστά.
Και όμως, το μισό μου σπίτι συνεχίζει να φωτίζεται..

Να πω την αλήθεια, ..ξαφνιάστηκα.

Βγαίνω στο μπαλκόνι και ορίστε τι βλέπω μπροστά μου : 

 Ρόδος, Σάββατο 19 Μαΐου 2012

Το γραφείο της δημόσιας υπηρεσίας που σάς έλεγα : Χιλιοφωτισμένο.

Παντελώς έρημο από υπαλλήλους, αλλά οι διακόπτες ανοιχτοί. 

Προφανώς ξεχασμένοι από χθες. 

Από το μεσημέρι της Παρασκευής. 

Και προφανώς : Το ρεύμα θα καίει μέχρι και το πρωί της Δευτέρας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Έχω παρατηρήσει κάποια Σαββατοκύριακα να καίει μόνιμα το φως της τουαλέτας της συγκεκριμένης δημόσιας υπηρεσίας, και είπα να μην το κάνω θέμα. 

Αλλά αυτή η αποψινή Φωταψία σε ένα γραφείο που στεγάζει μία Δημόσια Υπηρεσία, η οποία με τη σειρά της ανήκει σε ένα Κράτος Χρεωκοπημένο που έχει το Μέγα Θράσος να κόβει το ρεύμα σε απλούς πολίτες που δυσκολεύονται πλέον να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους τα βασικά ..-ε, με όλο το σεβασμό που σάς ...θρέφω, αγαπητοί κύριοι απέναντι :

Αυτή εδώ η Φωταψία είναι τουλάχιστον Πρόκληση!

Πρόκληση με κεφαλαίο το γράμμα Πι.

Ελπίδα - "Κοίτα Το Φως" (1975)

Δώστε βάση στους στίχους!

Αφιερωμένοι λέξη-λέξη στ'αφεντικά απέναντι...

Δίνω ακόμα μία ευκαιρία στο σπάταλο Δημόσιο που κατοικοεδρεύει δίπλα μου.

Γιατί την επόμενη φορά που θα με.. ξαναχρεώσετε με το ρεύμα που σπαταλάτε, 

θα πω Όνομα δρόμου, Αριθμό, Όροφο και (βέβαια) Υπηρεσία.

Επιτέλους!

Σβήστε το το ρημάδι το φως, που σάς πληρώνω! 

Τουριστικοί Φαινότυποι (Μέρος Β')

Παραλίγο να το ξεχάσω με τη χθεσινή και σημερινή βροχή, αλλά -ναι, η τουριστική περίοδος έχει αρχίσει στη Ρόδο για τα καλά. Αφού τελειώσαμε με τους Φαινότυπους του μέσου Γερμανού, Σουηδού, Φιλανδού, Νορβηγού και Άγγλου τουρίστα, συνεχίζω ακάθεκτος με τους λοιπούς..  

(όποιος θέλει να δει αυτό το πόνημα από την αρχή,

 το Μέρος Α' βρίσκεται εδώ!)

Ο Ιταλικός Φαινότυπος

Αγαπημένος. 

Χαρακτηριστικά του δείγματα ενδημούν στη Ρόδο αμέσως μετά την τούρλα του Αυγούστου, όταν πλέον έχουν γυρίσει στα σπίτια τους όλοι οι υπόλοιποι. Φασαριόζοι, μονίμως ντυμένοι στην τρίχα ανεξαρτήτως ημέρας, ώρας, τόπου και χρόνου. Μιλάει πάντα τραγουδιστά και δυνατά χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος. Σκασίλα του για τις αρχαιότητες, μιας και το κέντρο της Ρόδου σίγουρα τού θυμίζει γνώριμες γωνιές. 

Παρ'όλ'αυτά, δεν δείχνει κανενός είδους νοσταλγία για το παρελθόν, γιατί είναι πολύ απασχολημένος στην Dolce Vita (δεν είναι τυχαίο που ο όρος είναι ιταλικός). Αντιθέτως, έτσι και θελήσει να ..μην φύγει και να μείνει μόνιμα εδώ, το κάνει ευχαρίστως και δέχεται τις μύριες όσες αναποδιές που θα τού τύχουν στο διάβα του με χιούμορ. Αν και το ταυτόσημα της "φάτσας" είναι μύθος, είμαστε "συγγενείς" σε πολλά. 

Η επιτεδευμένη του εξωτερική εμφάνιση, όταν συνοδεύεται από χαμόγελα, αποτελεί τον ορισμό της γοητείας. Στην αντίθετη περίπτωση όμως, κάνει τα νεύρα τσατάλια.. Όπως και νά'χει όμως, ..έχει πλάκα -τι να κάνουμε..

Ο Αμερικανικός Φαινότυπος

Σχεδόν αόρατος. 

Κάνει την εμφάνισή του στα ξαφνικά και για λίγο. Ξεμυτίζει για λίγες ώρες από τα κρουαζιερόπλοια -ακόμα και μες στο καταχείμωνο-, και βολτάρει βιαστικά πάνω-κάτω στην οδό Σωκράτους της Παλιάς Πόλης μπαινοβγαίνοντας στα τουριστικά μαγαζιά που ανοίγουν ειδικά και μόνο γι'αυτόν. Αν και δεν το έχω διαπιστώσει ιδίοις όμμασι, λέγεται ότι ψωνίζει πολύ. Και το μεγαλύτερό του προτέρημα : δεν πολυψειρίζει τις τιμές (νά'ναι καλά το στριμωγμένο ωράριο της ακριβοπληρωμένης κρουαζιέρας).  Εξαιρετικά αμήχανος, καθότι έξω απ'τα νερά του. Κι αυτό τον κάνει συμπαθή.

Όπως και νά 'χει πάντως, οι εξ Αμερικής τουρίστες καλό θα ήταν να βάλουν τη Ρόδο στο πρόγραμμά τους για περισσότερες μέρες στο μέλλον, όχι τίποτα -για να'χουμε να γράφουμε περισσότερα την επόμενη φορά..  (καλωσήρθε το Δολλάριο και οι Θείες από την Αμερική)

Ο Ρωσικός Φαινότυπος

Οι κακές γλώσσες έχουν πει πολλά και έχουν υπονοήσει ακόμα περισσότερα. Ίσως γι'αυτό το λόγο, ο Ρωσικός Φαινότυπος είναι ο πιο ενδιαφέρων των τελευταίων ετών. 

Λέγεται ότι ξοδεύουν πολλά. Λέγεται επίσης ότι έχουν να ξοδέψουν ακόμα περισσότερα. Κυκλοφορούν περισσότερο το βράδυ, δεν χάνουν τον καιρό τους και ό,τι θέλουν το θέλουν τώρα, ατάκα κι επιτόπου. Απαιτητικοί, έως ιδιότροποι. Μουρτζούφληδες, έως και θυμωμένοι. Αλλά το χρήμα ρέει εδώ και τώρα, και περί τούτου ουδείς παραπονείται. 

Λέγεται ότι είναι και καλοί χριστιανοί, αλλά γι'αυτό δεν έχω να πω πολλά. Ο ιδιαίτερος αυτός Φαινότυπος δεν ενδημεί στις Μονές... Τουναντίον μάλιστα! 

Το μόνο σίγουρο : δεν έχουμε δει ακόμα τίποτα..

Ο Τουρκικός Φαινότυπος

Σινιαρισμένος, φορτωμένος με ψώνια, και γενικώς : Φοράει Μάρκες Παντού, απ'την κορφή ως τα νύχια. Εμφανίζεται με μαζικότητα στις μουσουλμανικές θρησκευτικές γιορτές, ενώ τρώει, πίνει και ξοδεύει μετά μανίας όπου κι αν βρίσκεται. 

Κούρεμα, χτένισμα, ξύρισμα -πρωί βράδυ στην τρίχα. Κυκλοφορούν κατά οικογένειες και οπωσδήποτε θα κάνουν πολλές γυροβολιές στην Παλιά Πόλη της Ρόδου. Δεν μένουν πολλές μέρες, αλλά οι περισσότεροι θα ξαναγυρίσουν κατά πάσα πιθανότητα του χρόνου. Το μεγαλύτερό τους προτέρημα : δεν κουράζουν τα γκαρσόνια (μιας και ξέρουν τι παραγγέλνουν) και είναι εξαιρετικά φιλικοί. 

Ο Τουρκικός Φαινότυπος συμπίπτει 100% με τον φαινότυπο του Κωνσταντινουπολίτη της συνοικίας Nisantasi - ομώνυμο του αθηναϊκού Κολωνακίου. Και με το όλο κλίμα μας, ταιριάζει μια χαρά. 

Α, όλα κι όλα! Το σωστό να λέγεται.

Ο Ισραηλινός Φαινότυπος

Παντός καιρού. Ειδικά τη χρονιά που μάς πέρασε, δεν μάς εγκατέλειψε ποτέ.
Οι απόψεις για τον ισραηλινό τουρίστα διίστανται. Ψοφάει για τις πολυεθνικές αλυσίδες ρούχων, δεν δείχνει όμως να ενθουσιάζεται για τα ντόπια μαγαζιά. Πάντως, αν κάπου τούς στρώνουν τα κόκκινα χαλιά είναι στα μπουζούκια, όπου έχουν και τις καλύτερες θέσεις. Αυτός ο εξαιρετικά παρεξηγημένος φαινότυπος ενδημεί κυρίως στο Καζίνο (πού αλλού;). Τζογαδόρος μέγας! -μιας και στο Ισραήλ το σπορ απαγορεύεται δια νόμου-. 

Το μεγαλύτερό του προτέρημα : η παρουσία του χειμώνα-καλοκαίρι, και κυρίως κατά τις εβραϊκές γιορτές που είναι κινητές, κι έτσι μάς ξαφνιάζουν. Το χειρότερό τους : το δίχως όρια παζάρι στις τιμές όπου κι αν βρίσκονται και για ό,τι θα ήθελαν να αγοράσουν (μέχρι και στα ποτά στα μπαρ... καταντράπηκα τις προάλλες για λογαριασμό τους). Και τελικά, δεν φημίζονται για την ανοιχτοχεριά τους. 

Μήπως θα πρέπει να ανεβάσουμε λίγο τις τιμές στην διαμονή, να ανέβει λιγουλάκι και το έρμο το επίπεδο; Τι λέτε;

Ο Ελληνικός Φαινότυπος

Ο μεγάλος απών. 

Αλλά, πάλαι ποτε, ο καλύτερος όλων. 

Ξόδευε, γέλαγε, αγόραζε, έπινε, ξενύχταγε, ξαναρχότανε και ήταν γενικώς 'έξω καρδιά'. Τώρα, πάνε αυτά. Άφαντος.  

Τον ξεχάσαμε και μάς ξέχασε κι αυτός. Και δεν φταίει μόνο η κρίση. Ανέκαθεν πανάκριβη η μετακίνηση από την ηπειρωτική Ελλάδα μέχρι τα μέρη μας. Οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες έχουν τα χάλια τους και παλιότερα οι αεροπορικές κρατήσεις άκρως προβληματικές. 

Δεν τον αδικώ που δεν μάς έρχεται πια. Δεν αποκλείεται κι εμείς να τον σνομπάραμε αρκετά. Επειδή όμως η φύση απεχθάνεται τα κενά, παρατηρείται φέτος το φαινόμενο πρώην έλληνες τουρίστες από τον βορρά, να έχουν βρει δουλειά στα μέρη μας για την τουριστική περίοδο. 

Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό..

Διάολε, θά'ρθουν καλύτερες μέρες.. 

Πού θα πάει.. δεν μπορεί..

έπεται συνέχεια....

Ωραία ρε βλάκα, τα κατάφερες!

Είναι από τις πολύ λίγες φορές που αποφασίζω 

να αναδημοσιεύσω κείμενο που δεν είναι δικό μου.

Οι γραμμές που ακολουθούν ανήκουν στην πολύ καλή μου φίλη Αλίκη Παπαχελά. Και παρά το ότι δεν χρησιμοποιώ εύκολα τους υπερθετικούς, θα τολμήσω να πω ότι μέσα στον ψεύτικο τούτο κόσμο του ίντερνετ, η διαδικτυακή Aliki, το Αλικάκι μας, η δική μου "Άλις" -είναι πάντα παρούσα.

Η Αλίκη βιώνει την κρίση πάνω απ'όλα με χιούμορ, αλλά και με οργή. Όπως όλοι μας. Και οι γραμμές που ακολουθούν, νομίζω πως λίγο έως πολύ, εκφράζουν όλους εμάς, τους πολίτες μιας χώρας που κάθε μέρα δείχνει να μάς αποχαιρετά με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο.

Μάς τσουβάλιασαν όλους μαζί σε ένα σταυροδρόμι που δεν επιλέξαμε. Μάς οδήγησαν παραμονές των εκλογών όλους με καλυμμένα τα μάτια, και μάς ρωτάνε πού θέλουμε να πάμε. Και δεν ξέρουμε τι είναι καλύτερο για μας. Τόση οργή άραγε πού μπορεί να σε οδηγήσει; Πόσο μακριά;

Το κείμενο που ακολουθεί δεν θα μπορούσε παρά να είναι όλο ..δικό μας. 

 

 Αλίκη Παπαχελά

Ωραία ρε βλάκα, τα κατάφερες!

Επειδή σε καλοπληρώσανε, για να μου πείς, ότι με την λιτότητα και την απαξίωση θα βγούμε απ την κρίση που εσύ και τ αφεντικά σου δημιουργήσατε. Πού ακούστηκε ότι κόβοντάς μου τα πάντα θα αναπτυχθώ; Έχεις ακούσει ποτέ, να κόβουν σε μωρό το γάλα και να αναπτύσσεται; Στον θάνατο το οδηγεί!  

Μου έκοψες τα λεφτά, μου έκοψες την ζωή, μου έκοψες τις διόδους...

Και; Τι κατάλαβες; 

Μείωσες την αξία της περιουσίας μου, πατρογονικής και προσωπικής στο 1/4. 

Μού αύξησες την φορολογία στα ανύπαρκτα πιά εισοδήματά μου. 

Μου στέρησες βασικά αγαθά για την επιβίωσή μου.

Με άφησες άνεργο και χωρίς μία.

Με έκανες να μην έχω να πάω μιά βόλτα.

Με έκανες να απομονωθώ απ τους φίλους μου, επίσης επειδή δεν έχω.

Με έκανες να φοβάμαι να σηκώσω το τηλέφωνο ή ν ανοίξω την πόρτα. 

Με έκανες να μην ξέρω τι να πω στα παιδιά μου, γιατί αλλάζουν σχολείο ή γειτονιά.

Με έκανες καταθλιπτικό και κατηφή.

Με έκανες να βλέπω τους τοίχους του σπιτιού μου σαν τα ντουβάρια της φυλακής μου.

Με έκανες να μην μπορώ να βοηθήσω κανέναν δίπλα μου.

Με έκανες να μην ξέρω τι να πω στον γέροντα πρόγονό μου, όταν με ρωτάει "γιατί;"

Με έκανες να μην μπορώ ούτε το κατοικίδιό μου να ταΐσω.

Με έκανες να μην βρίσκω πουθενά χαρά.

Κυρίως με έκανες, την κάνη που ήθελα να στρέψω πάνω σου, 

για όσα κακά μου έκανες, να την στρέφω στο δικό μου κεφάλι.

Τρία δεν κατάφερες να μου πάρεις: 

Την αξιοπρέπεια, την ελπίδα, και το χαμόγελο.

Και μ' αυτά θα σε πολεμήσω, 

όσο και να προσπαθείς να με εξαθλιώσεις μέχρις εσχάτων. 

Τον νου σου, γιατί είναι πολύ ισχυρά όπλα. 

Και τώρα πιά είμαστε απέναντι: 

Ή εσύ ή εγώ! 

Κυριακή κοντογιορτή!

Ελλάδα,

παραμονές Βουλευτικών Εκλογών

της 6ης Μαΐου 2012

Καλά Μυαλά..

Ε όχι!

Δεν θα σάς κάνω τη χάρη να μιζεριάσω ακόμα περισσότερο.

Λίγες μόλις μέρες έμειναν ώσπου να τελειώσει αυτή η τόσο θλιβερή από κάθε άποψη προεκλογική περίοδος. Ας το γιορτάσουμε λοιπόν!  

Ας το διασκεδάσουμε όσο μπορούμε,
..μιάς και δεν μάς παίρνει να κάνουμε τίποτε άλλο πια!

Έτσι απλά, και χωρίς πολλή σκέψη...
..λέω σήμερα να μάς κάνω ένα δώρο!

Απολαύστε το βίντεο που ακολουθεί, με το 'κλείσιμο' μίας από τις πάμπολλες τηλεοπτικές πολιτικές αναμετρήσεις που γίνονται όλες αυτές τις μέρες στα κανάλια της Αθήνας και της Επαρχίας. 

Αποτελεί άλλωστε απτή απόδειξη ότι τελικά δεν έχουν μείνει "κάγκελο" οι τρίχες μόνο του δικού μας κεφαλιού..

 όποιος έχει τα χτένια...

υ.γ. Είναι πολύ πιθανόν η επόμενη ανάρτηση να σάς έρθει λίγο μετά από τις εκλογές της Κυριακής. Αν δεν τα πούμε νωρίτερα, να σάς ευχηθώ από σήμερα Καλή Ψήφο, Καλά Μυαλά -κι όσο για τα.. Μαλλιά σας, ψάξτε γύρω σας, κι όποιο Κάγκελο βρείτε μπροστά σας -ξέρετε εσείς!...

η προεκλογική περίοδος και τα πολλά "Γιατί"

Αναμφίβολα, αυτές οι εκλογές δεν έχουν προηγούμενο στη χώρα. 

Και δεν χρειάζεται να αναλύσω τους λόγους - έχουν χιλιοειπωθεί.

Χωρίς προηγούμενο όμως είναι και η προεκλογική περίοδος που διανύουμε.
Και για να μην μακρυγορώ, θα σάς πω ευθύς αμέσως τι εννοώ.

Κοινός παρονομαστής των πολιτικών συζητήσεων στην τηλεόραση είναι η άνοδος των ποσοστών της Χρυσής Αυγής στις δημοσκοπήσεις, τα αποτελέσματα των οποίων εμείς οι κοινοί θνητοί "δεν μάς επιτρέπεται να μάθουμε", άγνωστο το Γιατί!

Κοινός παρονομαστής των εκπροσώπων των κομμάτων που εμφανίζονται στις οθόνες μας είναι η συμφωνία τους πως η είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή  είναι πολύ πιθανή.

Με λίγα λόγια, όλοι ανεξαιρέτως μιλούν για τη Χρυσή Αυγή, αλλά τελικά
η.. ίδια η Χρυσή Αυγή δεν βγαίνει στην τηλεόραση ποτέ να μιλήσει 
για..τον εαυτό της. 

Γιατί;

Σε μία δημοκρατική κοινωνία υπάρχουν θεσμοθετημένες δεικλίδες ασφαλείας που αποτρέπουν κάθε παρέκκλιση από τους κανόνες λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Στην Ελλάδα υπάρχει ένα Σύνταγμα αλλά και ένας Άρειος Πάγος που έχει τη δυνατότητα ακόμα και να αποκλείει όποιο κόμμα συμβάλει ή πρεσβεύει την όποια συνταγματική εκτροπή. 

Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Άρειος Πάγος απαγόρευσε σε κομματικό μηχανισμό να συμμετέχει στην εκλογική διαδικασία - και επομένως και στην προεκλογική εκστρατεία. Συγκεκριμένα μάλιστα, στις προσεχείς εκλογές ενώ αρχικά είχαν υποβάλλει αίτηση συμμετοχής 36 κόμματα, τελικά ο Άρειος Πάγος απέκλεισε 4 και ενέκρινε τα υπόλοιπα 32. 

Σκοπός της προεκλογικής περιόδου είναι να δωθεί η ευκαρία σε όλα τα κόμματα που συμμετέχουν στις εκλογές να παρουσιάσουν το πρόγραμμά τους στο εκλογικό σώμα και να έχουν όλα τη δυνατότητα -έστω και αναλογικά- να  κάνουν χρήση των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων, οι οποίες αποτελούν δημόσιο αγαθό, προσβάσιμο σε όλους. Και πολύ σωστά η "Δράση" του Στέφανου Μάνου και η "Φιλελεύθερη Συμμαχία" αφού από κοινού προσέβαλαν σχετική απόφαση της Διοίκησης, κατάφεραν τελικά τη δικαιότερη κατανομή τηλεοπτικού και ραδιοφωνικού χρόνου που διατίθεται στα μικρά κόμματα.

Παρ' όλ' αυτά όμως, τίποτα δεν φαίνεται να άλλαξε στην αντιμετώπιση των ΜΜΕ ως προς την -έστω ακραία- φωνή ενός κόμματος που -είτε μάς αρέσει είτε όχι- "πέρασε" από το "φίλτρο" του καθ' ύλην αρμόδιου Αρείου Πάγου και δεν εμποδίσθηκε να συμμετέχει στις εκλογές της 6ης Μαΐου. 

Και έτσι, αυτό το ίδιο "Γιατί" παραμένει αναπάντητο.

Η καλώς εννοούμενη δημοκρατία δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από κανέναν.

Η καλώς εννοούμενη δημοκρατία δεν γνωρίζει κανένα αδιέξοδο.

Όταν οι θεσμοί λειτουργούν όπως πρέπει, ακόμα και η αιρετική φωνή της Χρυσής Αυγής δεν έχει εκ των πραγμάτων τη δύναμη να τούς αναιρέσει.

Αντιθέτως, η παρουσία εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής στα τηλεοπτικά πάνελ θα δώσει την ευκαιρία στους επικριτές της να αντικρούσουν την πολιτική της θέση, να καταρρίψουν τα επιχειρήματά της και είναι σίγουρο πως θα βοηθήσουν τον μέσο πολίτη να ακούσει, να κρίνει, να συγκρίνει και να αποφασίσει. 

Είναι πιθανόν μάλιστα η παρουσία εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής στις πολιτικές συζητήσεις ακόμα και να ..μειώσει το λεγόμενο δημοσκοπικό της ρεύμα. 

Στο κάτω κάτω.. Γιατί a priori θα πρέπει να αποκλείεται ένα τέτοιο ενδεχόμενο; 

Επιπροσθέτως - και με δεδομένο ότι όσο περνούν οι μέρες, όλο και περισσότερο ακούγεται πως τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής ανεβαίνουν στις μυστικές δημοσκοπήσεις-, μήπως τελικά αυτός ο αποκλεισμός έχει ως αποτέλεσμα αυτήν ακριβώς την αύξηση; 

Μα επιτέλους, αυτό θέλουν τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα; 

Την ...ενδυνάμωση του αντιπάλου τους;;!! 

Είναι δυνατόν;;! 

 

Δημοκρατία σημαίνει να ακούγονται όλες οι απόψεις. 

Να τίθενται όλες ανεξαιρέτως επί τάπητος. 

Να αντικρούονται όλες με επιχειρήματα ένθεν και ένθεν. 

Να τίθενται όλα τα κόμματα στην κρίση όλων και για όλα.

Από την Χρυσή Αυγή και τον Βεργή μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την ΟΑΚΚΕ. 

Από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ μέχρι ακόμα και το κόμμα με την απίστευτη έως κωμική ονομασία.. "Χαρίζω Οικόπεδα, Χαρίζω Σπίτια κ.λ.π."

Από τη στιγμή που ο Άρειος Πάγος, το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας, επέτρεψε στον συγκεκριμένο πολιτικό σχηματισμό να συμμετέχει στις προσεχείς εκλογές, γιατί δεν τού δίνεται η δυνατότητα να ακουσθεί απευθείας; 

Στο κάτω-κάτω, γιατί δεν δίνεται η ευκαιρία στην Χρυσή Αυγή ακόμα και να.. εξευτελιστεί απ' ευθείας και εις επήκοον όλων;

Ως απλός ψηφοφόρος, που θέλει να σχηματίσει άποψη, 

θέλω να ακούγονται όλες οι απόψεις.

Ακόμα και αυτές με τις οποίες δεν τυγχάνει να συμφωνώ.

Και μη με ρωτήσετε "Γιατί;" 

Θά'πρεπε να ξέρετε πολύ καλά

τι είναι αυτό που το λένε "Δημοκρατία"..

Τα'πε όλα ο Βολταίρος χρόνια πριν.

Τι θα ψηφίσεις στις 6 Μαΐου; - Δημοσκόπηση.

Λοιπόν, ας το πάρουμε απόφαση : αυτές οι εκλογές δεν θα θυμίζουν σε τίποτα όλες τις προηγούμενες. Κι όποιος από σάς δεν το έχει συνειδητοποιήσει ακόμα, πλανάται πλάνην οικτράν.

Θα ήταν όμως κρίμα το όλο αυτό κλίμα να επηρεάσει και έναν σημαντικό θεσμό, που τουλάχιστον για ιστορικούς και μόνο λόγους, έχει σημασία. Και ο θεσμός αυτός δεν είναι άλλος από τις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης. 
Ένας θεσμός που δικαίως έχει εκπέσει της αρχικής του σημασίας, αφού είναι κοινό μυστικό πως οι εταιρείες που αναλαμβάνουν να τις διενεργήσουν, πληρώνονται αδρά από τα κομματικά επιτελεία.

Ακούγεται ουτοπικό, όμως οι ξεχασμένες καλές κἀγαθές προθέσεις..
..κάπου υπάρχουν.

Έτσι, από χθες , 13 Απριλίου 2012 και μέχρι την παραμονή των εκλογών της 6ης Μαΐου 2012 μπορείτε να συμμετάσχετε στην προεκλογική δημοσκόπηση, ψηφίζοντας στην ειδική στήλη του μπλογκ alloukiallou.blogspot.com . 

Μία δημοσκόπηση που σίγουρα δεν είναι επιστημονική, 

πλην όμως δεν είναι ..προπληρωμένη!

Από την άλλη όμως, για να έχουν τα αποτελέσματά της ουσιαστική αξία, χρειάζεται η δική σας συνδρομή. Και αυτή η συνδρομή συνοψίζεται με δύο απλές λέξεις : 

Ειλικρίνεια και Ωριμότητα.

Γιατί μόνο με ισχυρή δόση ειλικρίνειας και ωριμότητας εκ μέρους των "διαδικτυακών ψηφοφόρων", θα μπορούν να υπερκαλυφθούν οι πάμπολλες αντικειμενικές τεχνικές αδυναμίες του εγχειρήματος.

Και σας εξηγώ ευθύς αμέσως τι εννοώ :

• Μπορείτε να ψηφίσετε μόνο ένα κόμμα / απάντηση

• Μπορείτε να αλλάξετε την ψήφο σας όσες φορές θέλετε καθ'όλη τη διάρκεια της ψηφοφορίας.

• Η "διαδικτυακή κάλπη" θα κλείσει οριστικά την 5η Μαΐου 2012 και στις 23:59 ώρα Ελλάδος, οπότε και δεν θα είναι πλέον δυνατόν να αναθεωρήσετε την επιλογή σας (παρά μόνο στην.. πραγματική κάλπη που θα στηθεί την επομένη..)

Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα...

Ξέρω, για πολλούς από σας είναι δύσκολο, αλλά για να έχει νόημα το όλο εγχείρημα θα πρέπει να ακολουθήσετε πιστά τις εξής απλές οδηγίες :

• Ψηφίστε μόνο μία φορά!  Το σύστημα δεν μπορεί να "μπλοκάρει" την ψήφο σας εάν διπλοψηφίσετε από την ίδια IP διεύθυνση

• Ψηφίστε μόνο εφόσον έχετε δικαίωμα ψήφου! Οπότε, οι ανήλικοι, οι μη Έλληνες υπήκοοι, ή όσοι για κάποιον άλλο λόγο δεν σάς επιτρέπεται να ψηφίσετε σε αυτές τις εκλογές, συγκρατηθείτε... 

• Ψηφίστε ειλικρινά! Ποιόν κοροϊδεύετε; Τον εαυτό σας ή εμένα;

• Αποβάλλετε το κομματικό σας "υπερεγώ"! Κανένα κομματικό επιτελείο δεν θα επιβραβεύσει την πολλαπλή ψήφο σας.. Οι πραγματικές εκλογές θα γίνουν στις 6 Μαΐου πίσω από το παραβάν, και όχι στο λάπτοπ σας..

• Πείτε στους φίλους σας να συμμετάσχουν στη δημοσκόπηση, στέλνοντας το link του μπλογκ alloukiallou.blogspot.com ! Όσοι περισσότεροι ψηφίσετε, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το δείγμα και τόσο πιο αξιόπιστα θα είναι και τα αποτελέσματα! Ήδη, μέσα στις πρώτες 24 ώρες της διαδικτυακής ψηφοφορίας, συγκεντρώθηκαν 145 ψήφοι. Και απομένουν πάμπολλες ολόκληρες μέρες μέχρι το πέρας της δημοσκόπησης, στις 5 Μαΐου στις 23:59 ΩΕ. Οπότε, έχετε όλο τον καιρό να τους ενημερώσετε. 

• Τέλος, οι Έλληνες ψηφοφόροι που βρίσκονται στο εξωτερικό, συμμετέχουν στη δημοσκόπηση κανονικά. 
  

Και τώρα κάποια χρήσιμα tips :

• Ψηφίστε το πολιτικό κόμμα που έχετε πραγματικά σκοπό να ψηφίσετε και όχι αυτό που θα θέλατε να ψηφίσετε ή το κόμμα που πιστεύετε ότι θα "πάει καλά"

• Να έχετε υπ'όψιν σας ότι οι επιλογές "Δεν Ξέρω Τι Να Ψηφίσω", "Λευκό" ή "Δεν Θα Ψηφίσω" σημαίνουν ότι, σύμφωνα με το ισχύον εκλογικό σύστημα, άθελά σας ψηφίζετε το πρώτο κόμμα, που μπορεί να μην σάς εκφράζει καθόλου. Καλό λοιπόν θα ήταν, μέχρι τις 5 Μαΐου και έως τις 23:59 ώρα Ελλάδος, να αποφασίσετε τι πραγματικά θα ψηφίσετε.

• Η επιλογή "Άλλο Κόμμα" έρχεται να καλύψει το κενό που υπάρχει στη στήλη των κομμάτων που συμμετέχουν στις προσεχείς εκλογές. Δυστυχώς, όταν συμπληρωνόταν η λίστα των κομμάτων και με τα κόμματα που είχαν παραλειφθεί, ήδη είχε συγκεντρωθεί σημαντικός αριθμός ψήφων και ήταν αδύνατον να μεταβληθεί η λίστα των ηλεκτρονικών επιλογών. Ζητώ συγγνώμη λοιπόν σε δύο ψηφοφόρους της "ΑΝΤΑΡΣΥΑ" και του "Πανελλήνιου Άρματος Πολιτών", οι οποίοι δικαίως διαμαρτυρήθηκαν επειδή δεν βρήκαν τα κόμματά τους στη λίστα της ψηφοφορίας. Σε εκείνο το στάδιο, από τεχνικής απόψεως ήταν αδύνατον να γίνει οιαδήποτε συμπλήρωση. Έτσι, από τις ψήφους στα "Άλλα Κόμματα", τουλάχιστον μία ανήκει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τουλάχιστον μία ακόμα στο "Άρμα Πολιτών". (Ουφ, τα'πα!)  

Αυτά λοιπόν τα λίγα για αυτήν την.. απλήρωτη (και ως εκ τούτου, τίμια) 

προεκλογική δημοσκόπηση του alloukiallou.blogspot.com   

Και εφόσον πιστεύετε στις καλές της προθέσεις, 

παρακαλείσθε να συμμετάσχετε, 

ακολουθώντας πιστά αυτές τις παραπάνω απλές οδηγίες.

  

Τώρα , όσον αφορά τις τεχνικές αδυναμίες -που όντως υπάρχουν!-, 

το μόνο που μπορώ να σάς πω είναι ότι αυτή η δημοσκόπηση 

επαφίεται αποκλειστικά στη δική σας ειλικρίνεια!

(και οι καλοί λογαριασμοί, κάνουν μόνο καλούς φίλους!)

Καλή Ψήφο σε όλους!

ευχές άνευ περιεχομένου

Ενώ όλα δείχνουν ότι μάς περιμένει ακόμα ένα καταθλιπτικό Πάσχα, που ακολουθεί έναν εξαιρετικά κρύο και ακόμα καταθλιπτικότερο χειμώνα και -οποία έκπληξις!- που θα το διαδεχθεί ένα προβληματισμένο καλοκαίρι, 

εγώ ..βαρέθηκα!

Είναι πράγματι αξιοπερίεργο ότι παρά την όλη κατάντια της ελληνικής κοινωνίας, η γυάλα του πολιτικού κατεστημένου ακόμα δεν έχει ξεχειλίσει από τόσο βόρβορο. Αυτή η γυάλα αποδεικνύεται εξαιρετικά ανθεκτική, καθώς η ξύλινη γλώσσα γίνεται ακόμα πιο ξύλινη και οι ειδήσεις των καναλιών ακόμα πιο κατευθυνόμενες. 

Και όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου, που μόνο ένας Ιονέσκο θα μπορούσε να συλλάβει, αποκτά όλο και περισσότερους θεατές. Θεατές που μόλις που συγκρατιούνται να μην ανέβουν στη σκηνή, για να την γεμίσουν με ..γιαούρτια και αυγά : το μόνο 100% εγχώριο προϊόν που παράγει αυτή η ρημαδιασμένη χώρα.

Κάπως έτσι μάς βρίσκει όλους και αυτό το Πάσχα.

Κι εγώ έχω πια βαρεθεί αυτές τις διαπιστώσεις.

Δεν ξέρω τι να μάς ευχηθώ πια.

Ποιά ευχή θα μπορούσε να πιάσει τόπο - Άγνωστο.

Το γνωστό "Καλή Ανάσταση" με όλα τα χιλιοειπωμένα κοινωνικοπολιτικά υπονοούμενα,  μού ακούγεται τόσο μα τόσο κοροϊδίστικο πια.. 

Για ακόμα μια χρονιά..

το ραβασάκι της ημέρας

Είναι αλήθεια πως όταν μπαίνει η άνοιξη και καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής αυτού του μπλογκ, αραιώνω λίγο τις αναρτήσεις.. Είναι κάτι σαν μια "άδεια από τη σημαία" που δίνω στον εαυτό μου χωρίς να το έχω προγραμματίσει -κι ας ορκίζομαι ότι "φέτος Γαβριήλ, με το που θα μπαίνει η άνοιξη, θα φανείς επιτέλους συνεπής!"...

Ε λοιπόν, ούτε και φέτος τα κατάφερα. 

Και είδατε, από τις 18 Μαρτίου έχω να πατήσω το κουμπί "Δημοσίευση".
Για μετρήστε τις μέρες..

Σήμερα το πρωί είχα βάλει σκοπό, με το που θα γυρνούσα από το γραφείο, να κάτσω και να επιστρέψω επιτέλους "στο πόστο μου". Είχα μάλιστα σκεφτεί να σάς ξανασυναντήσω με ένα κείμενο κάπως πιο ανάλαφρο. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, κρίση-ξεκρίση, η άνοιξη είναι .. άλλο πράγμα!

"Tavasz" ("Ἀνοιξη")

ταινία animation με άμμο του Ούγγρου εικαστικού Ferenc Cakó, 

Με πρόλαβαν τα γεγονότα.

Δυστυχώς.

Αυτή η αυτοκτονία του 77χρονου στο Σύνταγμα, με έκανε λιώμα.

Με έκανε να θέλω να πάρω μια βαλίτσα, ένα διαβατήριο και να σηκωθώ να φύγω απ΄αυτό το γκέτο. Από τη μια εκνευρίζομαι με τον εαυτό μου, όταν βλέποντας τον ΓΑΠ στο ανοιξιάτικο Καστελόριζο χρόνια πριν, επιβεβαιώνεται καθημερινά η πρόβλεψή μου, που δεν είναι άλλη από την καθημερινή μετάλλαξη αυτής της χώρας σ'αυτό το άθλιο γκέτο που ζούμε σήμερα. Από την άλλη εκνευρίζομαι ξανά με τον εαυτό μου, που κοντοβλέπω ξανά τη βαλίτσα και το διαβατήριό μου, ρωτώντας με ξανά και ξανά : Τι τα βλέπεις καλά-καλά, Γαβριήλ ηλίθιε; Και πού θα πας, βλαμμένε; Στο γκέτο δε γεννήθηκες; Στο γκέτο θα ψοφήσεις κι εσύ, όπως όλοι. Είτε έτσι, είτε αλλιώς.

Το ραβασάκι που βλέπετε παρακάτω κυκλοφορεί σήμερα παντού στο ελληνικό ίντερνετ και αποδίδεται στον 77χρονο συνταξιούχο φαρμακοποιό αυτόχειρα. Δεν ξέρω αν είναι γνήσιο. Αναμφίβολα όμως, αυτό είναι το ραβασάκι της ημέρας.  

Tι κι αν αποδειχθεί 'spam';..

Άνοιξη στο Γκέτο των φτωχών.

Απρίλιος, 2012.

ποιά Γιορτή; ποιά Δημοκρατία;

Να, για κάτι μέρες σαν και τη χθεσινή, δεν ζηλεύω καθόλου τους δημοσιογράφους. Γιατί δεν μπορεί να υπάρχει πιο άχαρο και ανούσιο πράγμα από το να είσαι υποχρεωμένος να καλύπτεις τη χθεσινή.. Γιορτή της Δημοκρατίας, όπως την αντιλαμβάνεται ο νέος Πρόεδρος του ΠαΣοΚ - και δη καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου -  κ. Ευάγγελος Βενιζέλος. 

Άντε τώρα να κάτσεις να τα βάλεις με την νομική σκέψη του νεοεκλεγέντος Προέδρου του Κινήματος, τη στιγμή που ακόμα και ένα μικρό παιδί του Δημοτικού αντιλαμβάνεται πως όταν ένας υποψήφιος για μία συγκεκριμένη θέση είναι .. ένας και μοναδικός, οιαδήποτε διαδικασία -και μάλιστα εκλογική- απλώς περιττεύει.. 

Και όμως!

Στην Ελλάδα του 2012 συνεχίζουν να μετρούν ποσοστά και αριθμούς ψήφων, να ξοδεύουν μελάνι και φαιά ουσία για αυτήν την ανεπανάληπτα λαϊκίστικη εκλογική διαδικασία που έστησε ο μηχανισμός του μέχρι πρότινος κυβερνώντος κόμματος. Ένα κόμμα που η παρουσία του σημάδεψε την μεταπολιτευτική Ελλάδα, που όλοι μας βλέπουμε σε τι σημείο εξευτελισμού έχει φτάσει. 

Τίποτα όμως δεν είναι ανεξήγητο. 

Και σίγουρα δεν υπάρχουν εκπλήξεις.

Πολλοί ίσως να το έχετε ξεχάσει, αλλά καλό θα ήταν να ξαναθυμηθούμε ότι στις δεκαετίες του '70 και του '80 κάθε πρόεδρος του ΠαΣοΚ εκλεγόταν ..δια βοής. Και αυτή η ..βοή δεν αποτελούσε ένδειξη ενθουσιασμού και θαυμασμού των μελών του κόμματος προς τον ...έναν και μοναδικό υποψήφιο πρόεδρο (ποιόν άλλον; μα τον ιδρυτή! τον Ανδρέα Παπανδρέου φυσικά!). Η δια βοής εκλογή Προέδρου του Κινήματος προβλεπόταν από το ίδιο το καταστατικό του. 

Αυτός ο πρωτόγονος, ο λαϊκίστικος τρόπος εκλογής προέδρου ενός κόμματος που ήθελε να λέγεται 'δημοκρατικό', 'ευρωπαϊκό' και προ πάντων 'σοσιαλιστικό', το κατέστησε ιδεολογικά συγγενές με τα άλλα σοσιαλιστίζοντα Μπααθικά κόμματα του Αραβικού Κόσμου. Δεν είναι τυχαίο ότι το κόμμα Μπάαθ της Συρίας του (πατέρα) Χαφέζ Άσσαντ ακολουθούσε ακριβώς τις ίδιες πρακτικές. Δεν ήταν τυχαίο ότι η πράσινη Ελλάδα του '80 θαύμαζε την καταπράσινη Λιβύη του Καντάφι ή την ψευδοδημοκρατική διακυβέρνηση της Τυνησίας του Μπεν Αλί. Δεν ήταν τυχαίο ότι η χώρα μας είχε αναπτύξει τότε αγαστές σχέσεις με τέτοια μονοκομματικά καθεστώτα, όπου και εκεί οι κάλπες στήνονταν με περίσσεια σπουδή από τον κρατικοκομματικό μηχανισμό, με τον ένα και μοναδικό υποψήφιο πάντοτε να θριαμβεύει..

Στην προοδευτική Ελλάδα του '80 όμως, όλες αυτές οι γελοιότητες θεωρούνταν κάτι παραπάνω από ιερές! Κι αν δεν με πιστεύετε, οι νεώτεροι από εσάς κάντε τον κόπο να ρωτήσετε τους γονείς σας! 

Η άνοδος του ανανεωτικού Γιώργου Παπανδρέου στην προεδρία του κόμματος (μα φυσικά του πατέρα του), μοιραίως τον έφερε σε αντίθεση με το παλαιοκομματικό κατεστημένο των πάσης φύσεως 'ημετέρων' και των κάθε λογής καιροσκόπων που λυμαίνονταν ποικιλοτρόπως τη δημόσια περιουσία επί χρόνια, και με την ανοχή όλων μας. 

Οι εσωκομματικές αντιπαραθέσεις μεταξύ της διεφθαρμένης παλιάς φρουράς και την νέας, άσπιλης και αμόλυντης, είναι γεγονός ότι έφερε πολλούς πόντους δημοτικότητας αλλά και μεγάλες δόσεις συμπάθειας προς τον ΓΑΠ,  ακόμα και εκ μέρους πολιτών που δεν θα ψήφιζαν ποτέ τους ΠαΣοΚ. 

Η εισαγωγή της επικύρωσης της επιλογής του Προέδρου του κόμματος με ψηφοφορία που θα συμμετείχαν όλα τα μέλη και οι φίλοι του ΠαΣοΚ σε πανελλαδικό επίπεδο, είχε λάβει τότε χαρακτήρα στήριξης της κομματικής βάσης προς την νέα ενδοκομματική φρουρά. Είχε χαρακτήρα κατ'αρχάς επικοινωνιακό και συμβολικό, αφού εκείνη την περίοδο τα ΜΜΕ είχαν στην κυριολεξία 'λατρέψει' τον Γιώργο Παπανδρέου. Και το επικοινωνιακό εκείνο τέχνασμα πέτυχε, καταφέρνοντας να φέρει στις κομματικές κάλπες 1.000.000 πολίτες, αποστομώνοντας όχι μόνο τους παλαιοκομματικούς αλλά και το αντίπαλο δέος της Νέας Δημοκρατίας. 

Ούτε όμως και τότε το στήσιμο της κομματικής κάλπης δεν ήταν μια "Γιορτή της Δημοκρατίας". Ήταν απλώς μία περισότερο εξελιγμένη έκδοση του γνωστού πράσινου λαϊκισμού που μονίμως βόλευε κόσμο, μοίραζε επιδοτήσεις και προήγαγε τους βολικούς και τους ανίκανους. Και όπως στη συνέχεια αποδείχθηκε, η επιλογή του προσώπου του ΓΑΠ θα εξασφάλιζε την έλευση του ΔΝΤ (κι ας.. "υπήρχαν λεφτά"!!!)

Και έτσι, φτάσαμε στη σημερινή ..Γιορτή της Δημοκρατίας, όπως την αποκάλεσε ο ένας και μοναδικός υποψήφιος και συνταγματολόγος Ευάγγελος Βενιζέλος. Μια γιορτή που τίμησαν δια της ψήφου τους περίπου 200.000 συμπολίτες μας, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. 

Και η γιορτή ήταν τόσο χαρούμενη, που ακόμα και εμείς, οι υπόλοιποι αν και δεν είχαμε την τιμή να συμμετάσχουμε σ' αυτό το πάρτυ, σκάσαμε στα γέλια μέχρι δακρύων..

Για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται ότι η ελληνική πολιτική πραγματικότητα δεν αλλάζει με τίποτα. Αποδεικνύεται πόσο υποτιμητικά αντιμετωπίζεται ο απλός πολίτης-ψηφοφόρος από τον εκάστοτε κομματικό μηχανισμό. Και χθες το ΠαΣοΚ επανέλαβε τον εαυτό του, όπως τον είχε καθορίσει από τότε που ιδρύθηκε, το 1974, μέχρι και την χθεσινή διαδικασία-παρωδία του. 

Αλλά και πάλι, αυτή η θλιβερή Μπααθική του επανάληψη δεν πρέπει να μάς εκπλήσσει. 

Το ΠαΣοΚ, καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας του και της πολιτικής του διαδρομής, αντιμετώπιζε τους έλληνες πολίτες ως φορείς ψήφων και τίποτα περισσότερο από αυτό. Διαχώριζε τους 'δικούς του' από 'τους άλλους'. Τα σημαιάκια με τους πράσινους ήλιους αποτελούσαν την προοδευτική .. Κολυμβήθρα του Σιλωάμ για όλους εκείνους που ήθελαν απλώς να λύσουν το πρόβλημά τους, όποιο κι αν ήταν αυτό. Η εξασφάλιση ενός κάποιου πράσινου βύσματος είχε αναχθεί σε πρωταθλητισμό. Οπότε, και η χθεσινή ψήφος των 200.000 ελλήνων πολιτών εξηγείται πάρα πολύ εύκολα, αφού το χούι παραμένει κι ας έχει βγει η ψυχή προ πολλού..

Να πω την αλήθεια, προσωπικά δεν περίμενα να προσέλθουν τόσοι πολλοί έλληνες πολίτες του 2012 να δώσουν 2 ευρώ και κατά τρόπο τόσο εξευτελιστικό να δηλώσουν πίστη στα αγνά Πασοκικά τους ιδεώδη, όποια κι αν είναι αυτά σήμερα. 

Θεωρώ αυτόν τον υψηλό αριθμό ψηφοφόρων (εάν βέβαια είναι αληθινός) πάρα πολύ κακό οιωνό για ό,τι μάς επιφυλλάσσει η κοινή εθνική μοίρα και η κάλπη των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών. 

Θα ήθελα να τους δω να αρνηθούν να τούς χρησιμοποιεί τόσο κυνικά ένα κόμμα που έχει κοροϊδέψει τόσο πολύ την ελληνική κοινωνία κατά τρόπο αφάνταστα διαχρονικό και αφάνταστα διαβρωτικό. Είχα την ελπίδα ότι ο κόσμος έχει πια ξυπνήσει, ότι η πραγματικότητα πλέον θα τούς ανάγκαζε να μην αφήνονται στο έλεος του βύσματος που μια ζωή αποζητούσαν.. 

Είχα την ελπίδα ότι αυτοί που συμμετείχαν χθες σε αυτήν την εκλογική παρωδία, θα ήταν πιο έξυπνοι - έτσι, απλά!

Αγαπητοί ψηφίσαντες, δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία πως η ψήφος είναι δικαίωμα ιερό. Από την άλλη πλευρά όμως, η ανθρώπινη νοημοσύνη είναι ένα χάρισμα που το δίνει η φύση απλόχερα, δωρεάν και μάλιστα χωρίς να απαιτεί 'δηλώσεις πίστης' ή ευρωδίφραγκα. Η νοημοσύνη, για να μετουσιωθεί σε ευφυία και να αποδώσει καρπούς, πρέπει να καλλιεργηθεί. Και αυτό το εγχείρημα είχα την ελπίδα ότι θα το επιτυγχάνατε, έστω και αργά, έστω κατά τη διάρκεια αυτών των δύο-τριών τελευταίων ετών.

Πόσα χρόνια θέλετε ακόμα για να καταλάβετε ότι.. 

απλώς σάς χρησιμοποιούν; 

Πόσα ακόμα μνημόνια θέλετε να έρθουν; 

Τι σάς υποσχέθηκαν για να δώσετε παρουσίες; 

Τι; 

η φετινή 64η Ενσωμάτωση

Εμείς οι Δωδεκανήσιοι έχουμε το προνόμιο να έχει αποτυπωθεί φωτογραφικά και κατά τρόπο μοναδικό η στιγμή της πρώτης έπαρσης της σημαίας της χώρας ύστερα από αιώνες σκλαβιάς. Αυτή η φωτογραφία του αείμνηστου ροδίτη φωτογράφου Αντώνη Πάχου έμελλε να γαλουχήσει γενιές και γενιές, κατά τρόπο απλό, εύληπτο, χωρίς να υπάρχει ανάγκη κανενός περιττού σχολιασμού, αποτυπώνοντας μία ιστορική στιγμή που επέπρωτο να μείνει αναλλοίωτη στη συλλογική μας μνήμη. 

Ο πρώτος αιρετός Δήμαρχος Ροδίων Γαβριήλ Χαρίτος μαζί με το πλήθος των συμπατριωτών μας που ήρθε από κάθε γωνιά του νησιού με αυτοσχέδιες γαλανόλευκες σημαίες που οι απλές ροδίτισες έραβαν μόνες τους για βδομάδες, έπεσαν στα γόνατα, ψέλλισαν τους στίχους του εθνικού μας ύμνου για πρώτη φορά χωρίς να φοβούνται τον κατακτητή και σαν να μην το πίστευαν -έγιναν μάρτυρες ενός γεγονότος που σήμανε την απαρχή της ελευθερίας του Δωδεκανησιακού λαού.

Έχω την τύχη να βλέπω αυτήν την φωτογραφία όχι μόνο ως ιστορική αλλά και ως καθαρά οικογενειακή. Από την άλλη, συνειδητοποιώ πόσο άτυχος είμαι, νιώθοντας την απουσία του παππού μου, προσπαθώντας να μαντέψω  πώς θα μπορούσε εκείνος να ερμηνεύσει αυτήν την τόσο σημαντική στιγμή της δικής του ζωής, υπό το πρίσμα των συγκυριών που βιώνει η χώρα σήμερα. Και όσο πλησίαζε η μέρα της φετινής 64ης επετείου της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα, ενόσω ακούγονταν οι προετοιμασίες των κινητοποιήσεων διαμαρτυρίας των πολιτών κατά τη διάρκεια της καθιερωμένης παρέλασης κατά των τοπικών φορέων εξουσίας - τόσο περισσότερο ένιωθα και συνεχίζω να νιώθω αυτήν του την απουσία, αλλά συγχρόνως και την αδιαμφισβήτητη παρουσία του. Τις εκτιμήσεις του για το σήμερα όμως, είναι βέβαιο ότι δεν θα τις μάθω ποτέ..

Μη έχοντας άλλη επιλογή, αποφάσισα να αποπειραθώ να επαναπροσεγγίσω αυτό που βλέπω σε αυτή τη μοναδική ιστορική φωτογραφία. Μία φωτογραφία που νιώθω εκείνη πια να με βλέπει στα μάτια, σε κάθε δημόσια υπηρεσία κι αν συμβεί να μπω εδώ στη Ρόδο. Και ίσως είναι χρήσιμο αυτήν την επαναπροσέγγιση να την κάνετε και εσείς, οι Δωδεκανήσιοι αναγνώστες όπου κι αν βρίσκεστε - είτε ανήκετε σε αυτούς που ετοιμάζονται να διαμαρτυρηθούν στην φετινή παρέλαση της 7ης Μαρτίου, είτε ανήκετε σε αυτούς που ίσως κληθείτε ex officio να αντιμετωπίσετε τη λαϊκή δυσαρέσκεια-. 

Είναι αλήθεια ότι η κατάσταση που βιώνουμε στη χώρα τα τρία τελευταία χρόνια δεν είναι ανεξήγητη. Είναι αλήθεια ότι επί δεκαετίες η κακή διαχείριση του δημόσιου χρήματος αγκύλωσε τις οικονομικές δομές ολόκληρης της χώρας. Είναι αλήθεια ότι η αναρρίχηση στην εξουσία ανθρώπων χωρίς γνώσεις, χωρίς ιδεολογία, χωρίς όραμα είχε ως αποτέλεσμα η ποιότητα του πολιτικού λόγου να ανάγεται απλώς στο ταλέντο να βολεύονται οι παντός είδους "ημέτεροι" σε θέσεις-κλειδιά. Είναι αλήθεια ότι οι θεσμοί έχασαν το ορθό τους περιεχόμενο, αποψιλωμένοι παντελώς από τις έννοιες του καθήκοντος και του αισθήματος ευθύνης. 

Όλα αυτά τα χρόνια είχε καταστεί 'δίδαγμα της κοινής πείρας' ότι η συντριπτική πλειοψηφία των διευθυνόντων κάθε δημόσια υπηρεσία θα είχε κερδίσει επαξίως(;) μία ζηλευτή θέση στην εκάστοτε κομματική ιεραρχία. Είχε καταστεί πλέον αξίωμα ότι χωρίς πολιτικές γνωριμίες ήταν τουλάχιστον αδύνατον να βρεθεί μια αξιοπρεπής δουλειά -είτε στον ιδιωτικό είτε στον δημόσιο τομέα. Έγινε κανόνας ότι μόνο ο κάθε λογής κομματικά ενταγμένος είχε μέλλον σε αυτή τη χώρα, και βέβαια ο πάσης φύσεως 'ανένταχτος', όσο ταλαντούχος ή μορφωμένος και να ήταν, δεν θα είχε καμμία θέση πουθενά. 

Και όλα αυτά βέβαια, δεν συνέβαιναν μόνο στην υπόλοιπη Ελλάδα. Συνέβαιναν, και συνεχίζουν να συμβαίνουν ακόμα και σήμερα στον όμορφο τόπο, που απεικονίζεται σ΄αυτήν την παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία με τα τόσα πολλά ζευγάρια μάτια, γεμάτα ελπίδα για ένα καλύτερο, ένα δίκαιο αύριο.

Είναι γεγονός ότι ακόμα και σήμερα, τα Δωδεκάνησα αποτελούν ίσως την πιο προνομιούχο περιφέρεια της χώρας από πολλές απόψεις.
Δεν ζήσαμε ποτέ εμφύλιο σπαραγμό. Δεν επιτρέψαμε ποτέ ως κοινωνία να γίνουμε βορά εθνοτικών και θρησκευτικών παθών. Ανέκαθεν βιώναμε και συνεχίζουμε να βιώνουμε ομαλά την πολυπολιτισμικότητά μας. Ξέραμε πάντοτε να είμαστε καλοί γείτονες ο ένας με τον άλλον, κι ας προσευχόμασταν σε διαφορετικό θεό. Καταφέρναμε πάντοτε να λειαίνουμε τις διαφορές μας, εστιάζοντας σε ό,τι καλύτερο μπορούσαν να μάς προσφέρουν τα νησιά μας κι η ζωή μας στον τόπο μας. Εκμεταλλευθήκαμε έγκαιρα και πριν από οποιοδήποτε άλλο μέρος της Ελλάδας τον τουρισμό ως κύρια πηγή πλούτου. Καταστήσαμε τον άλλοτε φτωχό τόπο μας υπόδειγμα επαγγελματισμού όσον αφορά την τουριστική ανάπτυξη της χώρας. Αναπτύξαμε μια δυνατή και μορφωμένη μεσαία τάξη. Γίναμε ο βασικότερος πόλος εισροής τουριστικού συναλλάγματος, στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές της νεώτερης Ιστορίας μας.

Και φυσικά, έγιναν και λάθη. 

Και μάλιστα, πολλά.

Τουλάχιστον όμως, αυτά τα λάθη ήταν αποτέλεσμα δράσης και όχι αδράνειας.

Σήμερα καλούμαστε να επαναξιολογήσουμε το παρελθόν μας και την μέχρι σήμερα επιτυχή μας πορεία μέσα στα πλαίσια του γενικότερου εθνικού μας γίγνεσθαι. Εγχείρημα δύσκολο υπό τις παρούσες συνθήκες. Ακόμα όμως και τώρα, μπορούμε να είμαστε περήφανοι για πολλά περισσότερα πράγματα απ'όσα θα έχουν να αναπολήσουν οι συμπατριώτες μας στις υπόλοιπες γωνιές της χώρας. Και αυτό δεν συμβαίνει επειδή απλώς τυχαίνει να είμαστε ανεπτυγμένοι τουριστικά.  

Το μυστικό της επιτυχίας είναι όλη αυτή η ομόνοια που αβίαστα απεικονίζεται στην ιστορική αυτή φωτογραφία, αλλά και η μετουσίωσή της σε πράξη. Κι ας φαίνονται να υπερισχύουν προς στιγμήν οι επιπτώσεις των βλαβερών κρατιστικών και κομματαρχικών πρακτικών που καθόρισαν την εθνική μας πορεία τις τελευταίες δεκαετίες. Εάν όμως κρατήσουμε γερά μέσα μας την αίσθηση που μάς δωρίζει απλόχερα αυτή η φωτογραφία που δεν ξαναγίνεται, τότε πραγματικά δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα.

Οι κοινωνικές διαμαρτυρίες είναι και δίκαιες και εύλογες, ύστερα από την οικονομική κατάρρευση της χώρας ως σύνολο. Οι άμυνες των φορέων εξουσίας φαντάζουν αμήχανες μπροστά στη μαζική στηλίτευση των μειωμένων ηθικών αντιστάσεων που επέδειξε χρόνια τώρα το πολιτικό σύστημα, όχι μόνο σε τοπικό αλλά και σε πανελλαδικό επίπεδο. 

Όμως, βλέποντας αυτήν τη φωτογραφία και τους κυριολεκτικά 'κρεμασμένους στον αέρα' Δωδεκανήσιους απλούς ανθρώπους, κάθε θρησκείας και καταγωγής -επιτέλους, είναι καιρός να ειπωθεί ότι ανάμεσα σε όλο αυτό το πλήθος υπήρχαν και μουσουλμάνοι συμπολίτες μας που ζουν ανάμεσά μας ακόμα και σήμερα αναπολώντας εκείνες τις ιστορικές στιγμές του τόπου μας -, ας μην μας διαφεύγει μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια : 

Τόσο αυτοί που θα βρίσκονται στο βάθρο των επισήμων, όσο και οι άλλοι που θα βρίσκονται απέναντί τους,  αν παρατηρήσουν αυτήν την φωτογραφία λίγο πιο προσεκτικά, όλοι ανεξαιρέτως θα αναγνωρίσουν τους δικούς τους προγόνους μέσα στην τόσο ομοιόμορφα συγκινητική σύναξη ελπίδων και ψυχών, που συνέβη 64 χρόνια πριν. 

Και δεν έχει καμμία σημασία σε ποιό σημείο του φωτογραφικού κάδρου θα τούς βρουν. Η μνήμη, η κοινή, συλλογική, δωδεκανησιακή μας μνήμη δεν γνωρίζει ούτε πρωτόκολλο, ούτε τόπο, ούτε χρόνο, ούτε θέση.

Αυτή η φωτογραφία υπάρχει για να ενισχύει τον κοινωνικό μας ιστό. Για να ενδυναμώνει την αλληλεγγύη που υπάρχει ανάμεσα σε ανθρώπους με κοινές ρίζες. 

Αυτή εδώ η φωτογραφία υπάρχει για να ενώνει και όχι για να χωρίζει. 

Δεν μάς επιτρέπεται να το ξεχάσουμε αυτό ποτέ.

Χρόνια μας πολλά.

Διαβάστε επίσης 
τις σχετικές αναρτήσεις :
7 Μαρτίου 2011
7 Μαρτίου 2010
7 Μαρτίου 2009
7 Μαρτίου 2008

η 'λάθος΄ άποψη

Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, ποτέ δεν μού έτυχε να διαδέχονται η μία την άλλη οι κρίσιμες ημέρες για τη χώρα. Δεν θυμάμαι ποτέ στη ζωή μου να ακούγονται τόσο διαφορετικές αντικρουόμενες απόψεις για αυτήν την ίδια την εθνική μας επιβίωση.

Το ελληνικό χρέος, η παραμονή ή μη της χώρας στο ευρώ, τα Μνημόνια και η υπερψήφισή τους από τη Βουλή σε συνδυασμό με την έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια που δεν γνωρίζει χρώματα και κομματικές προτιμήσεις -όλα αυτά μαζί δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοινωνικοπολιτικό κοκτέηλ, που κανείς δεν ξέρει πού θα μάς βγάλει. 

Στην τηλεοπτική συνέντευξη που ακολουθεί αναλύεται η άποψη που τελικά δεν επικράτησε στη Βουλή των Ελλήνων κατά την ψήφιση του δευτέρου Μνημονίου την Κυριακή που μάς πέρασε, 12 Φεβρουαρίου 2012. Η πανεπιστημιακός Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, με την ευκαιρία της επίσκεψής της στη Ρόδο για την παρουσίαση του βιβλίου της "Όλη η αλήθεια για Ελλείμματα και Χρέος -και πώς θα σωθούμε", παραχώρησε στο δωδεκανησιακό τηλεοπτικό κανάλι TV-ΚΟΣΜΟΣ και στη δημοσιογράφο Ρένα Διακίδη μία συνέντευξη, που οδηγεί σε συμπεράσματα ιδιαίτερα απαισιόδοξα για την πορεία της χώρας αλλά και για τις επιλογές που τελικά ενέκρινε η παρούσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Η κα. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη ξεκάθαρα τάσσεται υπέρ της επιστροφής της χώρας στη δραχμή, ενώ παράλληλα κρίνει ως πλήρως λανθασμένη την τακτική που έχει ακολουθηθεί μέχρι τώρα, ως επίσης και την υπερψήφιση του δεύτερου Μνημονίου. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι η συνέντευξη μεταδόθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2012, δύο ημέρες πριν την κρίσιμη ψηφοφορία στη Βουλή.

Ακούστε την άποψη που τελικά δεν επικράτησε και κρατήστε την στη μνήμη σας για μελλοντική αναφορά.  Ο χρόνος πλέον -και μόνο αυτός- θα μπορέσει να διαψεύσει ή να επιβεβαιώσει την ορθότητά της ή όχι.

Η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη είναι αριστούχος απόφοιτος του Α.Π.Θ. και του Παν/μίου Sorbonne του Παρισιού από όπου έλαβε το διδακτορικό της (Doctorat d` Etat es Sciences Eco.) με άριστα και διάκριση, και με εξειδικευμένες σπουδές και έρευνα στα Παν/μια London School, Berkeley Η.Π.Α. και Ευρωπαϊκό Παν/κό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας. Υφηγήτρια στο Α.Π.Θ. και καθηγήτρια στο Παν/μιο Μακεδονίας (πρ. Α.Β.Σ.Θ.). Διετέλεσε σύμβουλος του Υπουργείου Συντονισμού, της ΥΠΑΒΕ, του Ο.Ο.Σ.Α. Παρισίων, μέλος του Διεθνούς Επιστημονικού Συμβουλίου Επαγγελματικού Προσανατολισμού του Παν/μίου της Μασσαλίας (Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο) και πρόεδρος της Επιστημονικής Επιτροπής του Ινστιτούτου Management Δήμου Καλαμαριάς. Πρώτη Ελληνίδα πρύτανης, εκλεγείσα τρεις φορές στο Παν/μιο Μακεδονίας. Τιμήθηκε με υποτροφίες της Γαλλικής κυβέρνησης, του ΝΑΤΟ και του Ευρωπαϊκού Παν/κού Ινστιτούτου της Φλωρεντίας.

 

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη - Συνέντευξη στη Ρένα Διακίδη from Ρένα Διακίδη - Β on Vimeo.
 

Η συνέντευξη μεταδόθηκε την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2012, στην εκπομπή "Παρά-Λόγοι" της δημοσιογράφου Ρένας Διακίδη,  από τον ροδιακό τηλεοπτικό σταθμό TV-ΚΟΣΜΟΣ.

Ευχαριστώ θερμά την κα. Διακίδη για την άμεση ανταπόκρισή της στην παράκλησή μου να μεταφορτωθεί η συγκεκριμένη συνέντευξη στο διαδίκτυο, προκειμένου το περιεχόμενό της να γίνει ευρύτερα γνωστό.