καλώς μάς ξέμειναν!

Μέσα σε όλην αυτήν την απογοήτευση που αποπνέει η σχεδόν ανύπαρκτη προεκλογική περίοδος, την ατέρμονη ονοματολαγνεία και την εκκωφαντική σιωπή περί των προγραμμάτων, των σχεδίων και πολιτικών που πρόκειται να εφαρμοσθούν επί Καλλικράτη ελλείψει πόρων και θεσμών, νά που γίνεται κάτι απλό και κάπου λες ότι μπορεί ίσως και να μην είναι όλα μαύρα κι άραχνα τελικά.

Και εκεί που η πραγματικότητα δείχνει να σιωπά, ορίστε που εμφανίζεται σχεδόν από το πουθενά η φωνή της τέχνης, με την αφηγηματικότητα των μορφών της να ανοίγει παράθυρα εκεί που οι πόρτες φαίνονται ερμητικά κλειστές.

Αυτή ήταν η εντύπωση που αποκόμισα από την προβολή του καθαυτού 'ροδίτικου' ντοκυμαντέρ μικρού μήκους διάρκειας μόλις μισής ώρας και μερικών ακόμα λεπτών, που μάς αφηγήθηκε ιστοριούλες που κρατούν χρόνια όπως οι καλές κολώνιες. Μικρές ανθρώπινες ιστορίες με κοινό τόπο το νησί μας. Ένα νησί-καβουρδιστήρας. 

Τα υλικά : πέντε καλά δεμένες αφηγήσεις, καθεμιά προερχόμενη από πέντε ξεχωριστούς ανθρώπους από διαφορετικά μήκη και πλάτη της γης, που μια μέρα αποφάσισαν να επιλέξουν αυτό το κομμάτι Αιγαίου σε σχήμα μπακλαβά και επέλεξαν να κάνουν τόσο τη δική τους ζωή όσο και τη δική μας -των ντόπιων- κατά τι γλυκύτερη.

η αίθουσα του Διεθνούς Κέντρου Συγγραφέων και Μεταφραστών Ρόδου, 23.10.2010

Ο τίτλος του ντοκυμαντέρ ευφυέστατος -και ακόμα ευρηματικότερη η απόδοσή του σε άπταιστα Greeklish- : 

"Xemeina"

 

Πέντε άνθρωποι που "xemeinan" και παρέμειναν ανάμεσά μας. Και το καλύτερο : τους τρεις απ'αυτούς έχω την τύχη να τους ξέρω χρόνια και χρόνια. Kι όπως τους ξέρω στην πραγματικότητα, ίδιους κι απαράλλαχτους τούς είδα στο πανί της μικρής και ζεστής αίθουσας του Διεθνούς Κέντρου Συγγραφέων και Μεταφραστών Ρόδου. Και αυτό ακριβώς το γεγονός το θεωρώ επιτυχία από μόνο του. 

Η δανέζα Γιούτε Άντερσεν ζει περισσότερα χρόνια στη Ρόδο απ'όσα ζω εγώ. Όταν τον Ιούνιο του 1965 την έστειλε εδώ ένα δανικό ταξιδιωτικό πρακτορείο ως ξεναγό, εγώ δεν υπήρχα ούτε καν ως φαντασίωση των γονιών μου. 

Από τότε που θυμάμαι τον κόσμο, η Γιούτε ήταν γειτόνισσά μας και το πάθος της γνωστό : τα ζώα. Δεν ήταν καθόλου αυτονόητο για εκείνες τις εποχές στην Ελλάδα και στη Ρόδο ότι οι άνθρωποι 'οφείλουν' να σέβονται τα ζώα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που η Γιούτε έκανε παρατηρήσεις για το πώς ζουν τα ζώα ανάμεσά μας (μάλιστα, θυμάμαι κι εμένα με είχε κατσαδιάσει κάποια στιγμή όταν ήμουν στο Δημοτικό, και πολύ καλά μού έκανε-ακόμα το θυμάμαι!). Και η Γιούτε, με τα σπαστά ελληνικά της με την έντονη προφορά Κοπεγχάγης, άφησε στην κοινωνία μας το στίγμα της, δημιουργώντας εκ του μηδενός τον πρώτο ζωοφιλικό σύλλογο του νησιού, τον "Σύλλογο Φιλοζωικής Ρόδου". 

Ξέρω, από απόψεως σωστού συντακτικού και γραμματικής ο τίτλος αυτού του Συλλόγου έχει πολλά λάθη. Αλλά ούτε κι αυτό μάς παραξένεψε.
Όλα τα ιδρυτικά του μέλη ήταν 'ξένες', όπως τις αποκαλούσαν τότε στη Ρόδο του '80 -κάποτε με συμπάθεια αλλά πολλές φορές ακόμα και με περιφρόνηση, κακά τα ψέμματα-. Οι 'ξένες' λοιπόν, που κάποιος καλοκαιρινός έρωτας τις κράτησε ανάμεσά μας, 'ξέμειναν' και έφεραν το πιο έντονο γαι την εποχή 'φανερό' χαρακτηριστικό του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού : τη ζωοφιλία. Και νομίζω πως είναι καιρός να το παραδεχθούμε, κι ας μην μάς αρέσει : η Μπριζίτ Μπαρντό δεν είχε καθόλου άδικο όταν μάς έθαβε διεθνώς για την κακή αντιμετώπιση που χαίρουν τα ζώα από τους νεοέλληνες.

Σήμερα ευτυχώς είναι αυτονόητο ότι σε κάθε πόλη υπάρχει τουλάχιστον ένας σύλλογος που φροντίζει τα ζώα (αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι ξαφνικά η Μπριζίτ διαψεύδεται!). Τότε όμως ακουγόταν σαν κάτι το πραγματικά εξωπραγματικό ο λόγος ύπαρξης ενός τέτοιου συλλόγου. Και η Γιούτε μάς έβαλε τα γυαλιά, και συνεχίζει να μάς τα βάζει δηλώνοντας ευθαρσώς ότι όταν θα αισθανθεί άρρωστη και ανήμπορη να ζει μόνη της, θα τα μαζέψει και θα πάει πίσω στη Δανία, όπου η τρίτη ηλικία χαίρει σαφώς καλύτερης αντιμετώπισης από το κράτος.. Και πολύ καλά θα κάνει! Άλλωστε, από τη σημερινή Ελλάδα το σκάνε πλέον ακόμα και οι νέοι με μεταπτυχιακά..  

Ειδικά όμως για την Γιούτε πιστεύω ότι με το που θα φτάσει στο πρώτο σκαλί για ν'ανέβει στο αεροπλάνο της επιστροφής (;), την ίδια στιγμή θα γυρίσει επιτόπου και θα μείνει στον τόπο  της, που ..ξέμεινε τα τελευταία 45 χρόνια!

Η Μάικε Κόνιαλη (το ολλανδικό επώνυμο αδυνατώ να το αποδώσω σωστά σε γραπτά ελληνικά) με βρήκε μωρό στην πολυκατοικία που μεγάλωσα. Μάς χώριζαν δύο ή τρεις όροφοι, δεν πολυθυμάμαι. Ήξερα ότι και εκείνη ήταν μία από εκείνες τις 'ξένες' που ασχολούνται με τα ζώα της Γιούτε (και, τώρα που το ξανασκέφτομαι, είναι καταπληκτικό πώς όλες οι εξω-βιοποριστικές ενασχολήσεις τότε στη Ρόδο είχαν ..ονοματεπώνυμο!). Η ταινία όμως μού αποκάλυψε μία εθελοντική της δραστηριότητα που μέχρι πρόσφατα ομολογώ πως δεν ήξερα. 

Χρειάστηκε να πηγαινοέρχομαι από το νοσοκομείο, πριν ο παππούς αποφασίσει ότι αυτή η ζωή τού είχε δώσει ό,τι περισσότερο μπορούσε, για να ανακαλύψω ότι η Μάικε βρισκόταν επί μονίμου βάσεως στη ρεσεψιόν του Γενικού Νομαρχιακού Νοσοκομείου, δίνοντας οδηγίες για το πού θα πρέπει να απευθυνθούν οι ασθενείς και οι επισκέπτες. Μέχρι τότε -και ευτυχώς για μένα- δεν είχε τύχει να έχω πολλά πάρε-δώσε με το ευαγές αυτό ίδρυμα. Η Μάικε όμως, πέρα από τη δουλειά της και τις ευθύνες ενός νοικοκυριού, βρήκε τη θέση της για να προσφέρει στο σύνολο. Όπως ακριβώς θα έκανε στην Ολλανδία, μια χώρα όπου ο εθελοντισμός και η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο δεν αποτελεί την εξαίρεση αλλά τον κανόνα. 

Έχοντας πρόσφατα επισκεφθεί την μη τουριστική Ολλανδία -μακρυά από το έξαλλο Άμστερνταμ των coffee-shops και των γυάλινων πορνείων- και έχοντας δει από κοντά τι σημαίνει στην κυριολεξία να 'χτίζεις' αλλά και να διατηρείς με τα ίδια σου τα χέρια το ίδιο το χώμα που πατάς, κατάλαβα ακόμα περισσότερο την Μάικε, την ολλανδή που όταν βλέπει ότι το αυτοκίνητο δεν παίρνει τη σωστή πορεία, σκουντάει τον οδηγό, του λέει να σταματήσει, ύστερα με ήρεμη φωνή του λέει να βγει έξω και εν τέλει παίρνει το τιμόνι στα χέρια της.
Κάπως έτσι πιστεύω πως βρέθηκε στο πόστο που εφηύρε για τον εαυτό της. Και αυτό το πόστο στη ρεσεψιόν του νοσοκομείου μας,  βρήκε τη δική του... Μάικε.

Η καθημερινότητα της Μπεσάρα Χάρρις γεμίζει από μόνη της μία ολόκληρη ταινία μεγάλου μήκους -μην πω και δύο! Γεννημένη στη Μελβούρνη, από μια μαμά μικροκαμωμένη κοκκινομάλα με φακίδες και από μπαμπά μαύρο πανύψηλο με καταγωγή τη Σιέρρα Λεόνε, βρέθηκε στη Ρόδο στα μέσα της δεκαετίας του '80, για λόγους που ούτε καν εκείνη γνωρίζει. 

Με την Μπεσάρα μάς συνδέουν κοινές κρασοσυνάξεις στα σοκάκια της Παλιάς Πόλης και ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που με εμπιστεύθηκε ως 'νέο δικηγόρο' (που ακόμα ήταν ντυμένος στα χακί σημειωτέον!) να τής τακτοποιήσω κάποιες λεπτομέρειες που είχαν να κάνουν με την οξύμωρη γραφειοκρατία προκειμένου να πραγματοποιηθεί ένα street party του καινούργιου τότε μπαρ της, που λεγόταν (και λέγεται ακόμα) "Besarah" (μα πώς αλλιώς;!).

Καθότι εισέτι άτεκνος, δεν μπορούσα να ξέρω ότι κάποια χρόνια πριν η Μπεσάρα διοργάνωνε τια πρωινά της Κυριακής εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες για παιδιά μέσα στα σοκάκια της Παλιάς Πόλης και στο πάρκο της Μεσαιωνικής Τάφρου. Και όμως, τώρα συνειδητοποιώ ότι όντως τα παιδιά του Δημοτικού στη σημερινή Ρόδο πράγματι δεν έχουν πουθενά πια να βγουν να παίξουν με ασφάλεια -εκτός από τους στεγασμένους πλαστικούς παιδότοπους/παιδοparking, όπως τα λέω..-. 

Το πέρας της παλιάς αθώας εποχής της 'παιδικής χαράς', εμείς οι σύγχρονοι Ροδίτες το δεχθήκαμε με αναισθησία, θαμπωμένοι μέσα στην παραζάλη της αυξημένης δανειοληπτικής μας ικανότητας... Όχι όμως και η αυστραλέζα μέτοικος. 

Μία πλευρά της Μπεσάρα που δεν ήξερα, και με έκανε να την αγαπήσω ακόμα περισσότερο -πέραν του ότι κάθε μα κάθε δικηγόρος δεν ξεχνά ποτέ την πρώτη του πελάτισσα! κανόνας άγραφος!-

Τους δύο άλλους ήρωες της ταινίας δεν τούς γνώριζα προσωπικά.

Ο Τζωρτζ Μπρούντερς δικαίωσε την ολλανδική του φύτρα κάνοντας τα αυτονόητα, που όμως κανένας Ροδίτης δεν θα τα τολμούσε, μην τύχει και χάσει αυτό που λέμε 'αξιοπρέπεια' και 'καλώς φαίνεσθαι'. Γιατί, πείτε μου, ποιός από μας σκέφθηκε ποτέ να σηκωθεί πρωί πρωί, να πάρει μια πλαστική σακκούλα, να βάλει τη φόρμα και τα γάντια του και να μαζεύει τα πεταμένα πλαστικά και κάθε είδους σκουπίδια από την κεντρική παραλία της πόλης, και μετά να συνεχίζει κανονικά τη μέρα του; 

Η απάντηση απλή : κανείς! 

Και γι'αυτό δικαίως ο Τζωρτζ βραβεύθηκε από τον Δήμαρχο κ.  Χατζή Χατζηευθυμίου και ανακηρύχθηκε επίτιμος συνδημώτης μας. 

Όσο για τον γαλλόφωνο βέλγο συνταξιούχο Ζαν Μαιζέ, η Ρόδος επέπρωτο να τον περιμένει υπομονετικά για να περάσουν μαζί την 60ή δεκαετία της ζωής του. Η μετρημένη λατινογενής του κουλτούρα σε συνδυασμό με τις βόλτες στα σοκκάκια της Παλιάς Πόλης και την ενασχόλησή του στο Γαλλικό Κατάλυμα μού ψυθίρισαν πολλά περισσότερα απ'όσα ίσως θα είχε σκοπό να πει στον φακό.

Όσο για το καθαρά γαλλικό υπαίθριο παιχνίδι "πετάνκ" με φόντο τα τείχη της Ρόδου, τι να πω! Μού διαφεύγουν οι λέξεις! 

Και είναι όλες εξαιρετικά συγκινητικές.

Το μικρό αυτό ταινιάκι, που υποτιτλήσθηκε στα ελληνικά με τη βοήθεια των ανθρώπων του Διεθνούς Κέντρου Συγγραφέων και Μεταφραστών της πόλης μας, παρουσίασε μια Ρόδο όμορφη, πολύχρωμη. Μια Ρόδο που είτε δεν την εκτιμούμε όσο πρέπει εμείς οι ντόπιοι, είτε μάς διαφεύγουν οι...λέξεις για να την περιγράψουμε όπως αυτή πραγματικά είναι. Μια Ρόδο που για να την καταλάβουμε, καλό θα ήταν πότε-πότε να την βλέπουμε με τα μάτια των άλλων, των 'ξένων' που αποφάσισαν να την κάνουν και δική τους πατρίδα. Αυτών των ανθρώπων που είπαν να αφήσουν και αυτοί ένα λιθαράκι από τον δικό τους πολιτισμό, τη δική τους πραγματικότητα, η οποία με κάποιον τρόπο έπρεπε να βρει τη δική της γωνιά στα λιγοστά τετραγωνικά του πλωτού μας μπακλαβά. 

αποσπάσματα από την προβολή και το Q&A του "Xemeina" - Ecofilms'10, 23.6.2010

Η ταινία αυτή του Κώστα Αγιαννίτη (που κι αυτός...μάς ξέμεινε εδώ), της ροδίτισσας Μαρίας Γεράκη (που μάς... ξέφυγε στην Αθήνα) και της επίσης ροδίτισσας Χρυσάνθης Ζουρούδη (που παρέμεινε) κατάφερε και κράτησε το ενδιαφέρον μου από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτό της, με τις αφηγήσεις να δένονται γλυκά η μία με την άλλη, τις εικόνες να ακολουθούν τον δικό τους ειρμό και -το βασικότερο- χωρίς να πλατυάζουν ούτε οι μεν, ούτε οι δε. 

Λόγια και κινήσεις σε σωστές δόσεις. 

Και η διακριτικότατη παρουσία μουσικής υπόκρουσης έδεσε το γλυκό, δίνοντας έμφαση σε ό,τι ωραίο, αληθινό και παντελώς ...ροδίτικο είχαν να μάς πουν αυτοί οι πέντε άνθρωποι.

Αυτοί οι πέντε ροδίτες που καλά έκαναν και..

..μάς xemeinan! 

Εν αναμονή λοιπόν της νέας τους ταινίας,

που ελπίζω να μην αργήσει να μάς erthei!

 

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της ταινίας Xemeina πατώντας εδώ

.

iRadio..welcome to my life

Μέσα στίς τόσες καί τόσες ἐμμονές μου, προστέθηκε πρίν λίγες μέρες ἀκόμα μία.

Καί ὁ λόγος πού δέν πολυδίνω σημασία τελευταία στό τί θά σᾶς γράψω, εἶναι τό νέο ἀντικείμενο πού προστέθηκε δυναμικά στήν καθημερινότητά μου.
Τό λένε iRadio..

δάτς ἴτ!

Πρόκειται γιά ἕνα φαινομενικά ἁπλό καί συνηθισμένο ραδιόφωνο μέ ὀθόνη ὑγρῶν κρυστάλλων πού ὄμως σνομπάρει χαρακτηριστικά τίς μπανάλ μπάντες τῶν FM, AM καί βραχέων. Τό τρανζιστοράκι αὐτό, πού τελικά ὕστερα ἀπό πολλά κλικαρίσματα καί βόλτες ἀπό κατάστημα σέ κατάστημα ἠλεκτρικῶν εἰδῶν, δέ μοῦ στοίχισε πιό πολύ ἀπό κάτι παραπάνω ἀπό 150€ (δηλαδή πόσο;;.. ἐ, δέ λέω!) συνδέεται μέ τό wifi τοῦ σπιτιοῦ μου καί μέ τό πάτημα ἑνός κουμπιοῦ ἔχεις ἐντελῶς δωρεάν ὅλους (μά ὅλους!!) τούς ραδιοφωνικούς σταθμούς τοῦ κόσμου πού μεταδίδονται ἀπό τό διαδίκτυο.
Καί τό καλύτερο:
Δέν χρειάζεται νά ἔχεις ἀνοιχτό τόν ὑπολογιστή σου, οὔτε νά googlιάζεις μέ τίς ὥρες ὥσπου νά βρεῖς τό σταθμό πού ψάχνεις (κι ἀφοῦ τόν βρεῖς ἔχεις ξενερώσει τόσο πολύ πού πατᾶς ἕνα ξεγυρισμένο Χ καί τελειώνει τό ὅλο θέμα..).

Ὅλοι οἱ σταθμοί εἶναι κατηγοριοποιημένοι ἀνά εἴδος, γλώσσα καί χώρα καί κάθε τόσο οἱ λίστες τῶν σταθμῶν αὐτοενημερώνονται μέ τούς καινούργιους σταθμούς πού ὑπάρχουν στόν Ντουνιᾶ (μήν τύχει καί χάσω κανέναν!). Κι ὅταν λέω σέ ὅλο τόν Ντουνιᾶ, τό ἐννοῶ! Ἀπό τό Νεπάλ μέχρι τούς τοπικούς σταθμούς τῶν νησιῶν τῆς Μικρονησίας, ἀπό τά ψαγμένα κουλτουρέ στούντιο τῆς Νέας Ὑόρκης καί τοῦ Σύδνεϋ μέχρι καί τόν τελευταίο σταθμό τῆς Νοτιοαφρικανικῆς ἐνδοχώρας.


Δέν ξέρω πότε θά μοῦ περάσει αὐτή ἡ μανία νά ἀλλάζω μέ ἀπαράμιλη ταχύτητα τά κανάλια μέ τό τηλεκοντρόλ (ἔχει καί τηλεκοντρόλ! δέ σᾶς τό'πα;). Σημασία πάντως ἔχει ὅτι ἀπαλλάχτηκα ἀπό ὁ,τιδήποτε θά μποροῦσε νά μοῦ θυμίσει πώς ἐντός τῶν ἡμερῶν ἔχουμε ἐκλογές..
καί γενικῶς ...
....διάγω ἕναν ξέφρενα ὀνειρώδη (!!) μῆνα τοῦ μέλιτος μετά τοῦ iRadio μου.

Ἐν ὁλίγοις, εἴμεθα ..πανευτυχεῖς ἀμφότεροι...

...καί τό αὐτό ἐπιθυμῶ καί δι'ὑμᾶς.

νά'το πάλι τό γλυκό μου!

Οἱ προσεκτικότεροι ἀπό σᾶς ἴσως παρατηρήσατε στή δεξιά στήλη ὅτι προστέθηκε τό εἰκονίδιο "αὐτές τίς μέρες ἀκούω..", μέ τή φωτογραφία τῆς νέας μου ἀγάπης (ναί, αὐτό τό σεμνό τρανζιστοράκι εἶναι! μά δέν εἶναι ἁπλά πανέμορφο;).
Καί ἐπειδή τήν εὐτυχία πρέπει νά τή μοιράζεσαι, μπορεῖτε νά κλικάρετε πάνω στό iRadio μου γιά ν'ἀκοῦμε παρέα τόν ἴδιο σταθμό (οὐάη νότ;).
Γιά παράδειγμα, τίς τελευταίες μέρες ἔχω στήν κυριολεξία κολλήσει μέ τόν φλαμανδικό σταθμό Klara Jazz πού ἐκπέμπει ἀπό τίς Βρυξέλλες καί τό βράδυ συνδέεται ἀπ'εὐθείας μέ διάφορα jazz-events τῆς χώρας. (Δέ θά πῶ περισσότερα γιά τήν ἀ-να-τρι-χι-α-στι-κά σέξυ χροιά τῶν φωνῶν πού ἀκούγονται πρίν καί μετά τά μουσικά κομμάτια.. Γρί φλαμανδικά νά μήν καταλαβαίνεις, δέν μπορεῖ, κάτι θά πάθεις στό τέλος..)

καί τοῦ χρόνου

Εἶναι τόσα πολλά πού ἔχω νά σᾶς γράψω, ἀλλά μέ πιέζει τόσο πολύ ὁ χρόνος καί τά δρομολόγια τῶν τραίνων, ὁπότε τό μόνο πού προλαβαίνω νά κάνω εἶναι νά σᾶς εὐχηθῶ Καλά Χριστούγεννα ἀπό τήν -ὄχι καί τόσο μακρυνή τελικά- Βαλλωνία καί (γιά νά μήν ξεχνιόμαστε) νά σᾶς δώσω ἰδέα ἀπό τίς καμπάνες τοῦ χριστουγεννιάτικου σημείου ἀναφορᾶς τῆς Ἀμβέρσας, τοῦ καθεδρικοῦ της ναοῦ πού βρίσκεται στἠν καρδιά τοῦ κέντρου της.

...καί τί νόημα ἔχουν οἱ ὄρκοι ἄν δέν τούς καταπατᾶς; έρωτῶ.

Ἄν δώσω βάση στά δελτία καιροῦ, ἀπό ἀπόψε ἡ Ἀμβέρσα θά γίνει κάτασπρη στό χιόνι. Ἀλλά ἐγώ δέν θά τό δῶ ἀπό κοντά.

Γιά λόγους...ἀνωτέρας βίας ἀπόψε θά καταπατήσω ἕναν ...ὄρκο πού εἴχα δώσει πρίν χρόόόόνια καί τελικά θά πατήσω τό ποδάρι μου ...νοτίως τῶν Βρυξελλῶν, σέ αὐτήν τήν ἄγνωστη καί μακρυνή χώρα πού ὀνομάζεται Βαλλωνία.

Καί γιατί θά γίνει αὐτό;
Λοιπόοοον, οἱ πιστοί ἀναγνώστες τοῦ μπλόγκ ἴσως θυμᾶστε τήν τελείως τυχαία γνωριμία μου στό Μπόντρουμ τῆς Τουρκίας μέ τήν Ἀσλί καί τόν Ἀτίλ.

(γιά νά μπεῖτε στό θέμα πατῆστε έδῶ).

Ὕστερα λοιπόν ἀπό τό περιπετειώδες -πλήν σωτήριο- διαζύγιό του Ἀτίλ, τό καλοκαίρι πού μᾶς πέρασε κάτι ψηνόταν μέ κάποια Καρίν, βελγίδα ξεναγό ἄν δέν κάνω λάθος. Μάλιστα ἡ Ἀσλί (συμβουλάτωρ παιδιόθεν τοῦ Ἀτίλ) μοῦ εἴχε εκμυστηρευτεῖ πώς ἡ βαλλώνη τύπισσα εἶναι ὅ,τι πρέπει γιά τήν τρελλάρα (τόν φίλο μας). Πληροφορούμενος ὁ Ἀτίλ ἀπό τό Facebook (ξανά, ἔλεος) πώς βρίσκομαι στό Βέλγιο, ἤρθε στό inbox μου ἡ ἀναπάντεχη εἴδηση τοῦ μέλλοντος νά γίνει γάμου του μέ τήν Καρίν καί μάλιστα στήν Κωνσταντινούπολη -ἀκριβῶς πότε , ἄγνωστο ἀκόμα.
Ὄμως, γιά νά γνωριστοῦν οἱ γονεῖς -ἔστω καί τήν ὕστατη στιγμή πρίν νά συμπεθεριάσουνε-, ἐδῶ καί μέρες διεξάγεται μία ...συνάντηση κορυφῆς ἀνάμεσα στά δύο (δοκιμαζόμενα ἴσως;;) σόγια.
Τόπος; Τό σπίτι τῆς νύφης, στήν πόλη Charleroi (μιλᾶμε γιά hard core Βαλλωνία).

Χθές χτυπάει τό κινητό μου καί -περιέργως-ἀκούω τήν Καρίν (πού σημειωτέον προσωπικά δέν ἔχω γνωρίσει). "Λοιπόν, τί θά γίνει θά ἔρθεις;; Γίνεται ἕνας χαμός ἔτσι κι ἀλλιῶς. χαχαχα, Χαρά μου νά ἔρθεις. Καί θά κοιμηθεῖς καί στό σπίτι μας ἐδῶ῾, στό Charleroi!"
Ἔ, μποροῦσα τώρα ἐγώ νά ἀρνηθῶ; (...ὄοοοχιιιι..)
Καί -ἐκτός τῆς ἀναμενόμενης σχετικῆς πλάκας (τά μυρίζομαι αὐτά), ἡ λέξη "Χαμός"μέ ἐξίταρε οὔτως ἠ ἄλλως..

Πρίν λοιπόν ξενιτευτῶ στά ...ξένα, ἐκεί πέρα, στά νότια τοῦ τσαντισμένου αύτοῦ Βασιλείου, ὀρίστε λίγες φωτογραφίες ἀπό τή χθεσινή Ἀμβέρσα τό βράδυ, πρίν ξασπρίσει ἀπόψε -ἐνόσω ἐγώ θἄ'μαι ἀλλοῦ-.

μύρισε Χριστούγεννα;

Καί ξαφνικά φαίνεται πώς ἐπετεύχθη ὁμόνοια στίς δύο κοινότητες τῆς χώρας! Καί πῶς φάνηκε αὐτό; Μά , ἀπό τίς μαζικές άναλήψεις μετρητῶν ἀπό τήν τράπεζα Fortis. Οἱ φλαμανδοί -γιά νά περισώσουν τά λεφτά τους ἀπό τούς γάλλους, οἱ βαλώνοι -γιατί τελικά ἡ ἀγοραπωλησία φαίνεται πώς δέ θά γίνει.. Κι ἔτσι ἡ ἀγορά γέμισε μετρητά καί, ὅπως γράφουν καί οἱ τοπικές ἐφημερίδες, ὁ τζίρος τῶν καταστημάτων στήν Ἀμβέρσα μόνο σημείωσε αὔξηση 3% ἀπό πέρσι -καί οἱ γιορτές δέν τελείωσαν ἀκόμα-.

Ἡ δεύτερη Κυριακή μέ ἀνοιχτά καταστήματα - 3% καλύτερα ἀπό πέρσι

Ὁ πεζόδρομος Μέηρ (ὅρα Ἑρμοῦ πρό 6ης Δεκεμβρίου) γεμάτος ἀπό κόσμο. Καταστήματα κατάμεστα, γεμάτες τσάντες παντού.
Ὄχι θά κάτσουν νά σκάσουν οἱ φλαμανδοί.

καί τό'ριξαν στά χριστουγεννιάτικα γκάτζετ στίς ἀντικαταθλιπτικές σοκολάτες στίς ἀμαρτωλές βάφλες -χρονιάρες μέρες-
τά φλαμανδάκια τά σπᾶνε στά καρουσέλ

ἄλλοι πάλι βούτηξαν στήν ντοματόσουπα..
καί ὅοοολοι μαζί βρέθηκαν τουλάχιστον μία φορά στό φοβερό καί τρομερό καινούργιο ἐμπορικό κέντρο τῆς Μέηρ, ὀνόματι StadsFeestZall, πού μόνο καί μόνο γιά τήν ἀρχιτεκτονική του ἄποψη ἀξίζει ὥρες ὁλόκληρες νά περάσει κανείς ἐκεί μέσα..
διά τοῦ λόγου τό ἀληθές...

Κι ὅσο γιά μένα...
Μέσω facebook ἐντοπίσθηκα ἀπό τήν Ἔφη, παιδική μου γειτόνισσα, καί τόν ἄνδρα της, τόν Μπένυ, ροδίτη τοῦ ἐξωτερικοῦ-ἑβραϊκῆς καταγωγῆς, πού εἴπαν νά ἔρθουν λίγο Εὐρώπη γιά νά ξεφύγουν ἀπό τήν (κυριολεκτικά ὄμως) Ζούγκλα (με Ζ κεφαλαῖο!) τοῦ Κονγκό/πρώην Ζαϊρ, ὅπου ἔλαχε νά τούς βγάλει μιά μαύρη -κατάμαυρη- μοίρα..
Καί μιά και δυό, βρέθηκα Βρυξέλλες (μόνο 35' μέ τό τραῖνο ἀπό ἐδῶ).
Καί ἐπιδοθήκαμε καί τά τρία μας σέ ἕνα ἀτέρμωνο ὄργιο κατανάλωσης θερμίδων, πού ὅμοιό του εἴχα πολύ πολύ καιρό νά κάνω.. Τί βάφλες, τί Κρῆκ (μπύρα ἀπό βατόμουρο και ἀγριοκέρασο - ρε παιδιά, εἶναι must καί τό λέω ἐγώ πού δέν εἴμαι σπουδαῖος πότης!), τί φοντύ -ἄσε νά μήν τά λέμε-..

Κρῆκ -μέ τ'ὄνομα..

βάφλες...χωρίς ὄνομα

Καί ἐνῶ συνεχίζαμε ἀμέρημνοι τή ζωή μας καί ζούσαμε ὅλες μας τίς ἀμαρτίες στήν Gallerie de la Reine , ἔπεσε τό μάτι μας σέ ἕνα καμμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο!!!
Καί σαφῶς ἀναστενάξαμε καί τά τρία μας ὅλο νοσταλγία "ἄχ, Πατρίδα μας γλυκιά..."

Καί ἰδού ὁ γνωστός ἄγνωστος πού τό'καψε μπροστά στά μάτια μας (ὁ παλιομπάσταρδος!)

καί σάν νά μήν ἔφτανε αὐτό, τό παλιοκάθαρμα ἔκανε καί τόν.. σοκαρισμένο ὅταν ἀντίκρυσε δήθεν τυχαίως τά κατορθώματά του. Νά τί σημαίνει Παρακράτος.. Καί μέσα στήν καρδιά τῆς ἑνωμένης Εὐρώπης...
Σάαααα δέ ντρέπεσαι λίγο..

τσαντισμένα Χριστούγεννα -2

Ὅταν τό 1990 βρέθηκα γιά πρώτη φορά στήν Ἀμβέρσα σέ περιοδεία μαζί μέ τήν Παιδική Νεανική Χορωδία τοῦ Δήμου Ροδίων ἔχοντας προσκληθεῖ ἀπό ἀντίστοιχη φλαμανδική, δέν πίστευα στ'αὐτιά μου ὅταν ὁ ντόπιος ξεναγός μᾶς ἔλεγε οὔτε λίγο οὔτε πολύ ὅτι...Βέλγιο δέν ὑπάρχει. Ἔκτοτε κάθε φορά πού βρίσκομαι στήν πλατεία Δημαρχείου στήν παλιά Ἀμβέρσα βλέποντας τό ἄγαλμα μέ τόν νεαρό ἄνδρα νά ρίχνει ἕνα..χέρι πρός τον νότο, αὐτόματα μοῦ ἔρχονται ἐκείνα τά λόγια στό μυαλό. Ἴσως ἐπειδή ὅσες φορές ἔχει τύχει νά εἶμαι ἐδῶ, πάντοτε τό Βέλγιο ἀντιμετωπίζει ἀκόμα μία κυβερνητική κρίση, ἀκόμα μία φορά οἱ Ἀμβερσιῶτες εἶναι μέσα στά νεύρα, ἀκόμα μία φορά κάτι δέν πάει καλά στό Βασίλειο...

Στά φλαμανδικά ἡ πόλη ὀνομάζεται Antwerpen. Μία λέξη μέ σημασία, ἀφοῦ προέρχεται ἀπό τή φράση "Ant Werpen", ὅπου "ant" σημαίνει "χέρι" καί "werpen" σημαίνει "ρίχνω". Αὐτήν ἀκριβῶς τήν κίνηση ἀναπαριστᾶ τό ἄγαλμα πού σᾶς ἔλεγα προηγουμένως. Καί δέν δίχνει τυχαία προς τόν νότο, πρός τις γαλλόφωνες δηλαδή περιοχές τοῦ Βελγίου, τήν Βαλλωνία. Αἰῶνες έπί αἰώνων διεξαγόταν ἕνας έξαιρετικά βίαιος πόλεμος ἀνάμεσα στούς Φλαμανδούς καί τούς Βαλλώνους, μέ βασικό λόγο...τή γραμματική. Ναί, ὅσο καί νά μή μας ξενίζει ἐμᾶς τούς Ἔλληνες ἡ ὕπαρξη αὐτοῦ πού λέμε "γλωσσικό ζήτημα", τουλάχιστον ἐμεῖς μακρᾶν ἀπείχαμε ἀπό τοῦ νά ξεκληρίζονται οἰκογένειες ἤ νά καίγονται ὁλόκληρες πόλεις στό ὄνομα τῆς σωστῆς γραμματικῆς καί γλώσσας. Ἐδῶ ὄμως συνέβησαν ὅλα αύτά καί ἔτσι -πῶς σέ μᾶς ὑπάρχει π.χ. Νέα Σμύρνη, Νέα Φώκαια κ.λ.π. - ἔτσι κι ἐδῶ ὑπάρχουν δύο πόλεις μέ τό ἴδιο ὄνομα πού μαρτυροῦν βίαιη προσφυγιά -ἡ φλαμανδική Leuven καί ἡ βαλλώνικη Louvain La Neuve (ἡ νέα Λουβαίν) πού προέκυψε ἀπό τούς ἠττημένους γαλλόφωνους πρόσφυγες κάποιες ἐκατοντάδες χρόνια πρίν..

Καί καλά, μετά άπό τόσα χρόνια τό μένος ἀκόμα κρατεῖ;
Δέν ξέρω ἀκριβῶς.
Εἶναι άκόμα ὄμως συζητήσιμο καί κατά καιρούς πάρα πολύ ἐπίκαιρο. Καί αὐτό ἐπειδή οἱ πολίτες αύτῆς τής χώρας άπό τή μιά λίγο δείχνουν νά νοιάζονται τόσο οἱ φλαμανδοί ὅσο καί οι βαλλώνοι γιά τήν τύχη τοῦ ἑνιαίου Βελγίου, άπό τήν ἄλλη ὄμως τόσο περισσότερο τούς νοιάζει νά ἀλλάξουν τό στάτους κβο πού ...κάποτε ἀπό κάποια προηγούμενη ἐνσάρκωση κάποιου ἄλλου Σχεδίου Ἀνάν a-la-Belge τούς ἐπιβλήθηκε. Τά περιθώρια ἐλιγμῶν ἀπό τή φλαμανδική πλευρά ἦταν πάντοτε πολύ περιορισμένα, ἀφού δέν εἴχαν τήν ὑποστήριξη τῆς ὑπερδύναμης Γαλλίας (σέ ἀντίθεση μέ τούς Βαλλώνους) , δέν ἤθελαν νά γίνουν ἁπλά μέρος τῆς Ὁλλανδίας (γιατί κατά τούς φλαμανδούς τά ὁλλανδικά ἤθη παραῆταν καί παραεἶναι ἀκόμα καί σήμερα χαλαρά..), δέν εἴχαν καμμία διάθεση ποτέ νά γίνουν μέρος τῆς Γερμανίας, ὁπότε ἁπλά ἔκαναν μόνοι τους ὅ,τι μποροῦσαν γιά νά διαλυθεῖ αὐτός ὁ γάμος μέ τούς γαλλόφωνους συντοπίτες τους. Ὅλος ὁ ντουνιᾶς ξέρει ὅτι αὐτό τό ζεῦγος δέν τα πάει καλά ἐδῶ καί πολύ καιρό καί μάλιστα μετά τό τέλος τοῦ Β'Παγκοσμίου Πολέμου συζητιόταν σοβαρά νά διαλυθεῖ τό Βασίλειο-Ψευδαίσθηση καί νά δημιουργηθοῦν δύο κράτη ἤ νά προσαρτηθεῖ ὁ νότος στή Γαλλία, νά τελειώνουμε. Ἔτσι ὄμως οἱ γαλλογερμανικές ἰσορροπίες καί ἡ "σοφά" μοιρασμένη Μπενελούξ δέν θά ἦταν πιά τό "μαξιλάρι" πού θά ἀπορροφοῦσε τούς κραδασμούς ἀνάμεσα στά δυό πρωτοπαλίκαρα τῆς Δύσης (Γαλλία/Δυτική Γερμανία).
Κι ἔτσι τό Βέλγιο παρέμεινε "ἀτυχῶς παντρεμένο". Καί σάν νά μήν ἔφταναν ὅλα αύτά, οἱ Βρυξέλλες γίνονται καί ἕδρα τοῦ ΝΑΤΟ , στή συνέχεια γίνονται καί πρωτεύουσα τῆς ΕΟΚ πού μετά ἔγινε Ἕνωση, καί ἄντε τώρα νά γίνει ἡ ἀπαρχή τῆς διάσπασης του Βελγίου ἀκριβῶς μέσα ἀπό τό κέντρο τοῦ Ἑνωτικοῦ Ἰδεώδους τῆς Δύσης.

Ἔκτοτε ἡ τσαντίλα τῶν φλαμανδῶν εἴναι διαρκής, μέ αἰχμή τοῦ δώρατος τίς ἴδιες τίς Βρυξέλλες, ἡ ὁποῖα ένῶ διοικητικά καί ἱστορικά ὑπήρξαν ἀνέκαθεν ἡ πρωτεύουσα τῶν Φλαμανδῶν καί ένῶ τό βελγικό Σύνταγμα αὐτό άκριβῶς ὁρίζει, μέ μία τροποποίηση του Συντάγματος δημιουργήθηκε μία τρίτη διοικητική νησίδα στή χώρα -περικυκλωμένη ἀπό τή Φλαμανδία- , ὀνόματι "Κοινότητα Βρυξελλῶν". Ἡ Κοινότητα λοιπόν αὐτή, ἄν καί ἔχει ἕδρα τή συνταγματικά ἀναγνωρισμένη πρωτεύουσα τῆς φλαμανδόφωνης κοινότητας, εἶναι ταυτόχρονα ἡ ἕδρα τῆς...δίγλωσσης "Κοινότητας τῶν Βρυξελλῶν", ἀποτρελλαίνοντας τά νεύρα τῶν Φλαμανδῶν.

Στό σύγχρονο Βέλγιο ἡ μόνιμη ἐρώτηση εἶναι "what's next", ἀφού εἶναι γεγονός ὅτι πέρασε ἀνεπιστρεπτί ἡ έποχή πού οἱ φλαμανδοί ἔριχναν πέτρες στόν νότο, ὅμως μετά τόν Β'Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα πετᾶνε τό γάντι στούς Βαλλώνους, ἔχοντας ἀναπτυχθεῖ οἰκονομικά καί βιομηχανικά καί ὅλο καί περισσότερο αἰσθάνονται τό βάρος τῆς φορολογίας που καλοῦνται νά πληρώοσυν γιά τούς "φτωχούς γάλλουςτούς νότου", ὅπως ὅλο καί περισσότερο τούς ἀποκαλοῦν. Καί οἱ κρίσεις διαδέχοντάι ἡ μία τήν ἄλλη. Τό 2007 ἡ χώρα εἴχε μείνει χωρίς κυβέρνηση γιά 6 μῆνες γιατί -πῶς νά τό κάνουμε- οἱ δύο κοινότητες δέ γουστάρανε νά κάνουνε χωριό!
Κι ὅταν τελικά κατάφερε νά σχηματισθεῖ κυβέρνηση μέ τον πολλά ὑποσχόμενο Leterme, τόν νεώτερο σέ ἡλικία εὐρωπαῖο πρωθυπουργό, νά'τό σκάνδαλο τῆς Τράπεζας Fortis... Καί τήν πρώτη μέρα πού ἔφτασα, νά'σου ἡ δραματική δήλωση τοῦ Βασιλιά , ὅτι δηλαδή "δέν θά ἀφήσει τό Βέλγιο νά κυλήσει στό χάος".. Καί μαθαίνοντας τίς λεπτομέρειες, πολύ καλά τά εἴπε ὁ ἄνθρωπος, γιατί...ἄλλο νά μιλᾶμε γιά γραμματική καί συντακτικό καί ἄλλο νά πουλᾶμε τή δυνατότερη βελγική Τράπεζα ἐν μία νυκτί , καί μάλιστα νά πουλιέται στήν γαλλική Banque Bationale de Paris χωρίς νά ρωτήσει κανείς τούς πολυπληθεῖς ψηφοφόρους και (κυρίως) φλαμανδούς μικρομετόχους. Καί τό χειρότερο - νά ἀποκαλύπτονται λεπτομέρειες γιά κρυφές ἐπαφές τοῦ πρωθυπουργοῦ μέ ἀνώτερους δικαστικούς, συστήνοντάς τους νά περάσουν ...στό ντούκου τίς προσφυγές τῶν φλαμανδῶν μικρομετόχων.
Τί νά λέμε τώρα...Ἕνας χαμός!

Yves Leterme - τά ἔκανε μαντάρα

Ὁ Leterme παραιτήθηκε, ἡ βρώμικη bon-marché τῆς BNP προφανῶς θά ἀκυρωθεῖ ἀπό τή Γενική Συνέλευση τῶν μικρομετόχων τόν ἐρχόμενο Φεβρουάριο, οἱ Ἀμβερσιῶτες στά καφενεἰα καί στά γκάλλοπ δηλώνουν "ἀγανακτισμένοι πολίτες" καί ἀκόμα καί οἱ μετριοπαθεῖς φλαμανδοί ἀρχίζουν νά μετρᾶνε τό κάθετί στό πολιτικό σύστημα τῆς χώρας.

Τσαντίλας συνέχεια ἐς αὔριον. Tot ziens!

τσαντισμένα Χριστούγεννα

Πάει, πέρασε καί τό σχετικό τζέτλαγκ ὕστερα ἀπό συνολικά ἕνα 10ωρο μέσα σέ ἀεροπλάνα, ἀναμονές στά ἀεροδρόμια, στομαχική ταλαιπωρία μέ ὅλα αὐτά τά γεμάτα "Ε" πού μᾶς ταϊζουν οἱ ἀεροπορικές ἐταιρίες καί βρίσκομαι στό Βέλγιο. Γιά νά ἀκριβολογήσω, στήν Ἀμβέρσα, τήν κυριότερη πόλη της Φλαμανδίας, τοῦ βόρειου δηλαδή τμήματος του Βασιλείου.. Καί ὅσοι δέν τό πρόσεξαν, ὁ τύπος πού κοιτάει στήν κεφαλίδα τοῦ μπλόγκ εἶναι ὁ Ρούμπενς, ἕνας ἀπό τούς κυριότερους φλαμανδούς ζωγράφους -ἡ ζωγραφική, μία ἀπό τίς σπεσιαλιτέ τῆς χώρας-. Γιατί Φλαμανδία; Φιλίες σχεδόν 2 δεκαετιῶν παραμένουν ἀναλλοίωτες έδῶ καί -Χριστούγεννα δέν ἔχουμε;- ἐ, ἄς χρησιμοποιήσουμε καί καμμιά κουκούλα ...γιά τό κρύο

Καί μιᾶς καί μιλᾶμε γιά "τσαντισμένα Χριστούγεννα" (κάτι ἄκουσα ἀπό τά μέρη μας, γιά κάτι σκουπίδια λέει στο διασημότερο Χριστουγεννιάτικο Δέντρο τῆς εὐρωπαϊκῆς ἡπείρου), μόνο στή Φλαμανδία θά ἔπρεπε νά βρίσκομαι. Στη χώρα τοῦ πιό...τσαντισμένου λαοῦ τῆς Εὐρώπης. Μόνο πού μᾶλλον φέτος ἀρχίζουμε ἑμεῖς νά παίρνουμε τά πρωτεία στήν σταντίλα, μέσα ἀπό τά χέρια τῶν Φλαμανδῶν.

Καλωσόρισα καί καλῶς σᾶς βρῆκα (δέν μπορῶ νά κάνω χωρίς ἐσᾶς)
Ὁσονούπω περισσότερα.