καί ήτο μία BlogoBράβευσις!

Πάλι είχα άλλα στο πρόγραμμα να σάς πω, αλλά πάλι τα γεγονότα με προλαβαίνουν. 

Βέβαια, ευτυχώς αυτά που προκύπτουν είναι πολύ πιο ευχάριστα από αυτά που είχα κατά νου να γράψω, οπότε...προτιμώ να ..προτιμήσω τα ευχάριστα. Καλά δεν κάνω;

Αν και ξενυχτισμένος από το χθεσινό τζετλαγκ, είμαι τόσο ενθουσιασμένος που δεν μπορώ να κλείσω μάτι. Γιατί, πώς να το κάνουμε δηλαδή, ε δεν συμβαίνει κάθε μέρα να έρχομαι από την Ουάσιγκτον!!. Ναι, την γνωστή Ουάσιγκτον ντε! 

Κι άλλωστε, πώς θα μπορούσα να αρνηθώ την επίσημη πρόσκληση του αγαπημένου μου Δεσποιναρίου; (της γνωστής συνμπλόγκερ, για την οποία έχω πει εδώ μέσα τόοοοοοοσα και τόοοοοοοοσα κατά το παρελθόν).

Προχθές λοιπόν που λέτε (ἠ μήπως ήταν χθες;;;) το Δεσποινάριον διοργάνωσε την δική της φετινή τελετή των blogOscars στο σπίτι της στην μακρινή Ουάσιγκτον και με κάθε επισημότητα απένειμε βραβεία σε τέσσερεις συναδέλφους της. 

Οποία τιμή και έκπληξις!  Εἵς τῶν βραβευθέντων ήμουν και εγώ. 

Κι όσο για το γλέντι που επακολούθησε μετά την απονομή, δε σάς λέω τίποτα. Κράτησε μέχρι πρωίας, και μόνο και μόνο γι'αυτό, άξιζε η υπερατλαντική πτήση (όπως και η ανάληψη από τον τραπεζικό μου λογαριασμό...). Δεν ήταν δυνατόν να λείπω!  (Ευτυχώς που πλέον θεωρούμαι πολίτης μίας πολιτισμένης χώρας και, παρά το μελαμψό μου χρώμα, δεν χρειάστηκε μεγάλη φασαρία για να καταφέρω να την πάρω αυτή τη βίζα.) 

Στο παρά-τσακ βρέθηκα μαζί με τους άλλους συμβραβευθέντες συναδέλφους που τούς γνώρισα μόλις χθες βράδυ (και πολύ το χάρηκα) : τον Παναθήναιο, την So Far και την Marizz , ενώ η προ του Δεσποιναρίου προκάτοχος του εν λόγω blogOscar μαντάμ Taste Advisor προσέφερε εκείνα τα λαχταριστά μάφιν μήλου , που παίρνω όρκο ότι είναι τα καλύτερα μάφιν που γέννησε ποτέ η μπλογκόσφαιρα παγκοσμίως έβερρρ. 

Δεν σάς λέω τίποτα παραπάνω και σάς παραπέμπω στο αυθεντικό μπλογκορεπορτάζ από την πηγή των γεγονότων, στο άσπρο μπλογκόσπιτο του Δεσποιναρίου μου, ακριβώς ΕΔΩ . Άλλωστε, από ένα σημείο της βραδυάς και πέρα, να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι πολλά και θα μου διαφεύγουν οι λέξεις και δεν κάνει.  Πάντως, ένα σάς λέω μόνο: 

Γιααααα δείτε τι αδειάσαμε!

(από τη δεξίωση)

Όσο για το βραβείο, το οποίο για να το εισάγω αχαράτσωτα στην ταπεινή και πτωχή μας χώρα έδωσα το κατιτίς στους τελώνηδες που παραφυλούσαν στο Ελ. Πάσο-Βενιζέλος, νἀ 'το κι αυτό, για να σάς φύγει η περιέργεια :

Πορτογαλικής προελεύσεως και εμπνεύσεως το 'Βραβείο Φαντασίας' που κουβάλησα. Αλλά το πράγμα δεν τελειώνει εδώ. 

Τώρα έχω την υποχρέωση -κατά τα κοινώς παραδεδεγμένα blogoειωθότα- να το απονείμω και εγώ με τη σειρά μου σε άλλους τέσσερεις συναδέλφους blogger.... 

Και μάλιστα αυτό θα πρέπει να γίνει λίαν συντόμως! 

Λοιπόν, αγαπητοί φίλοι και αγαπητές φίλες, στο σημείο αυτό ήρθε η στιγμή να σάς ανακοινώνω ότι στην επερχόμενη απονομή θα εισάγω τις εξής απλές αλλαγές, έτσι για να έχει και πιο πλάκα και σασπένς το όλο θέμα. (άλλωστε, σε ποιόν δεν αρέσουν αυτές οι διαδικασίες, έστω και μακρόθεν;)

Έτσι λοιπόν, ύστερα από σχετική διαβούλευση που πραγματοποίησα με τον εαυτό μου αποφάσισα να... ΑΛΛΑΞΩ το βραβείο!

1ον Η πορτογαλική επιγραφή του βραβείου ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ ΠΑΡΑΥΤΑ, καθότι ακατάληπτη και μη εύηχη.

2ον Το ροζ χρώμα αντικαθίσταται γιατί είναι χάλια και έτσι κι αλλιώς δεν είναι εύκολο να ταιριάξει με το φόντο των περισσότερων ιστολογίων. (αυθαίρετο αυτό; μπορεί! ε και;)

3ον Αφήνουμε την πεταλούδα στην ησυχία της και παίρνει την άγουσα για το φυσικό της περιβάλλον, εκεί όπου ανήκει και δη στην Κοιλάδα των Πεταλούδων, κάποια λίγα χιλιόμετρα μακρυά από την έδρα αυτού εδώ του μπλόγκεως.

4ον Υιοθετείται αγγλική επιγραφή επί του νέου blogoβραβείου, για να είναι ευρέως κατανοητή και για να μπορεί να αποδίδεται και σε ξενόγλωσσα βραβευθησόμενα ιστολόγια (τσ τσ τσ!)

5ον Υιοθετείται εύηχη, σύντομη και εύληπτη φράση τριών λέξεων το πολύ, για ευνόητους λόγους μάρκετινγκ

6ον Καθιερώνεται στο εξής ότι η Τελετή Απονομής των BlogoΒραβείων αυτού εδώ του μπλόγκεως θα πραγματοποιείται κάθε χρόνο την 3η Οκτωβρίου στις 15:00 Ώρα Ελλάδος (12:00 Διεθνή Ώρα UTC... τσ τσ τσ!!!).

7ον Το μόνο που απομένει σταθερό στην όλη διαδικασία είναι η υποχρέωση κάθε βραβευθέντος μπλόγκερ να απονείμει σε όσους μπλόγκερ επιθυμεί και σε χρόνο που εκείνος θα επιλέξει το ίδιο ή άλλο βραβείο της αρεσκείας του.

Και όσο για το βραβείο που θα απονεμηθεί 

την Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010 στις 3 το μεσημέρι 

σε σχετική Τελετή αυτού εδώ του μπλογκεως 

απεφασίσθη συλλογικά και δη-μο-κρα-τι-κό-τα-τα 

να είναι το εξής :

  Σάς περιμένω εδώ

την Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010

στις 3 το μεσημέρι (ώρα Ελλάδος) 

για τα  

OH MY BLOG! 2010

το αφεντικό τρελλάθηκε..
δεν εξηγείται αλλιώς..



.

μαρουλόφυλλων αξιώματα

Πάει, τέλειωσε!

Κι ας είχα στον νου μου να πιάσω άλλα θέματα, σήμερα Τσαγκαροδευτέρα, λέω επιτέλους να πρωτοτυπήσω για να μην βαριέστε κι εσείς. 

Όχι επικαιρότητα, όχι μουρμούρα, όχι ταξιδάκια αναψυχής. 

Σήμερα θα ασχοληθώ αποκλειστικά και μόνο με την μασκώτ μου!

Ναι, αυτό το γκρίζο σαλιγκάρι που ομολογουμένως αρχίζει και μού τη σπάει με τις αυθάδειές του στο τέλος κάθε ανάρτησης. Αυτήν την "Παλιά Πικρή μου Αγάπη" (το θυμάστε το ραδοφωνικό σήριαλ της πάλαι ποτε ΥΕΝΕΔ;; Όχι;;; Ε, καλά, δεν πειράζει, δε χάσατε και τίποτα.), που μού τη θύμισε αυτό το τρελλό βίντεο που ψάρεψα πριν λίγο τριγυρνώντας στην ιντερνετική ζούγκλα.

 

"Το καινούργιο σαλιγκάρι του Δαυίδ" 

όπου το "Δαυίδ" εύκολα αντικαθίσταται με...ξέρετε σεις τώρα

Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών μου στο YouTube όμως, ανακάλυψα και την άλλη πλευρά του αθώου αυτού ζωυφίου. Μιά πλευρά που δεν την είχα φανταστεί όταν άφηνα τα σαλιγκάρια να σκαρφαλώνουν στους τοίχους του παιδικού μου δωματίου όσο εγώ κοιμόμουν, νομίζοντας ότι είχα να κάνω με αυτοκινούμενα playmobil. 

Και ομολογώ πως, μετά από τόσα χρόνια και σε τέτοια προχωρημένη ηλικία, σοκαρίστηκα...

Γιαααα ρίχτε ένα βλέφαρο με τι μανία καταβροχθίζεται ένα ανυποψίαστο μαρουλόφυλλο!

..Τρομακτικότατο!   

Ή ακόμα, πώς ένα αθώο σαλιγκάρι είναι δυνατόν να μετατραπεί σε κοινό χούλιγκαν και μάλιστα σε χρόνο dt....

...Εφιαλτικότατο!

Αλλά το χειρότερο το άφησα για το τέλος..

Έχει περάσει ήδη ένα μισάωρο από τότε που πρωτοείδα το βίντεο που ακολουθεί. Ένα βίντεο με όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες περί της φυσιολογίας αλλά και περί της αναπαραγωγής ενός μέσου σαλιγκαριού.. Κι όποιος αντέξει..!

...Σοκαριστικότατο!

Τώρα, γιατί τα λέω όλ'αυτά και προς τι τούτη η σπουδή περί σαλιγκαριών και μαρουλόφυλλων:

1. Τίποτα δεν είναι έτσι όπως το νομίζουμε. 

2. Τίποτα δεν είναι ό,τι φαίνεται.

3. Τίποτα εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται τι πραγματικά είναι.

Αμπελοφιλοσοφία; Διόλου απίθανο. (Εκτός βέβαια αν δεχθούμε έστω και εν μέρει τα ανωτέρω τρία μικρά και απλά αξιωματάκια,  που μπορεί να φαίνονται πως είναι ταυτόσημα, τελικά όμως αν το σκεφτείς, διαφέρουν πάααρα πολύ μεταξύ τους.  Οπότε καλύτερα, μη βιαστείς να δώσεις απάντηση..)

Και επειδή, Γαβριήλ, καίτοι οικοδεσπώτης, είχες-δεν είχες τη βάρυνες την κουβέντα.. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ήρθε η δική μου σειρά να διαλέξω εγώ ένα βίντεο που με δείχνει όπως θέλω εγώ, και όχι όπως θέλει ο καθείς που βάλθηκε να με κάνει 'θέμα προς διατριβή' με το έτσι-θέλω και για την πλάκα του!  

Ορίστε, νά'μαι λοιπόν :

υ.γ. Μαρία, σ'ευχαριστώ για την έμπνευση :-))

.

εις το επανιδείν!

Σίγουρα θα υπάρχουν πιο ειδικοί από μένα να σχολιάσουν τη χθεσινή Μήδεια, για την οποία σάς έχω πει ήδη πολλά και τα περαιτέρω περιττεύουν. 

Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι εκτός από μένα, θα υπάρχουν πολλοί περισσότεροι που θα τη θυμούνται στην καινούργια της έκδοση για πολύ καιρό ακόμα.
Νομίζω πως οι εικόνες είναι αυτές που έχουν να πουν πολλά περισσότερα.

 Αρχαιολογικό Μουσείο Ρόδου, Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010

Από πολύ καλά πληροφορημένες πηγές μάλιστα έμαθα ότι η 'Μήδεια' θα ταξιδέψει στην γειτονική μας Κύπρο τους αμέσως επόμενους μήνες. Οπότε, δεν την αποχαιρετούμε οριστικά και αρκούμαστε στο να την ξεπροβοδίσουμε με ένα αρχαιοπρεπέστατο 'εἰς τό ἐπανιδεῖν',
έως το επόμενο 'ὡς εὖ παρέστης!'

δυστυχώς δεν έβρεξε (τελικά) !

αλλιώς θα είχα πάει κι εγώ..!

.

μία Μήδεια - generale

Δεν σάς κρύβω την ικανοποίησή μου βλέποντας χθες βράδυ την τελική πρόβα της παράστασης "Μήδεια-Γυναίκες στα Άκρα". 

Γιατί άλλο είναι να τα γράφεις, κι άλλο να βλέπεις τι καλά μάς περιμένουν απόψε στον προαύλιο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου της Ρόδου στις 8 το βράδυ. 

Εκτός του ότι τόσο ο καιρός όσο και τα απομεινάρια της προχθεσινής πανσελήνου φαίνονται ότι συνομωτούν υπέρ μας, το κέφι, η ομαδικότητα και η εργατικότητα όλων των συντελεστών είναι οι σίγουροι σύμμαχοι σε αυτήν την προσπάθεια. 

Μία καλλιτεχνική προσπάθεια καθαρά ροδιακή, που σε κάνει να συνειδητοποιείς πόσο τυχεροί είμαστε τελικά, που, ναι, είμαστε όλοι μας και μαζί και εδώ.

Όσοι έτυχε να δείτε την παράσταση στο Θέατρο του Κολλεγίου Ρόδου τον περασμένο Μάρτιο, ετοιμαστείτε για κάτι το τελείως διαφορετικό. Και όχι μόνο λόγω  του επιβλητικού χώρου του Μουσείου στην Μεσαιωνική Πόλη. 

Ο φωτισμός, οι νέες μουσικές επιλογές, το χορευτικό εύρημα της δραματουργικής προσθήκης της Γλαύκης στη σκηνή, που την υποδύεται η Στεφανία Πατλάκα, αλλά και το πραγματικά εκπληκτικό βίντεο του Αλέξανδρου Λουιζίδη με πλάνα από το ακριτικό μας Καστελλόριζο, δένουν αρμονικά με το κείμενο της Χαράς Κόντου, την ανανεωμένη σκηνοθετική θεώρηση της Μυρσίνης Λενούδια, τα σκηνικά του Κώστα Φεϊζίδη, τα κοστούμια της Στέμης Δανιηλίδη, δίνοντας άλλη χροιά και διάσταση στην χορευτική -θα έλεγα, σχεδόν τελετουργική- περιπλάνηση επί σκηνής της Μαρίας Μανιώτη.

Μην διστάσετε λοιπόν να έρθετε απόψε στο Αρχαιολογικό Μουσείο,
στην καρδιά της Μεσαιωνικής Πόλης της Ρόδου
στις 8 το βράδυ.
Τιμή εισιτηρίου : 10€

Οι θέσεις δεν είναι αριθμημένες, οπότε καλό θα ήταν να γνωρίζετε 

ότι οι πόρτες του Μουσείου θα είναι ανοιχτές από τις 7.20' το απόγευμα.

Διαβάστε περισσότερα για την αποψινή παράσταση 
πατώντας ΕΔΩ

Μάθετε περισσότερα για τους συντελεστές ΕΔΩ.

Περισσότερες φωτογραφίες από την γενική πρόβα 

θα βρείτε εντός της ημέρας στην ειδική σελίδα του Facebook

Κάτι μού λέει πως όποιος χάσει το αποψινό....

...θα χάσει!

.

η άλλη Μήδεια

Ήταν αρχές Μαρτίου του 2010, όταν στο Θέατρο του Κολλεγίου Ρόδου παρουσιάσθηκε με απρόσμενα μεγάλη επιτυχία για πρώτη φορά η παράσταση χορού, λόγου και εικόνας "Μήδεια-Γυναίκες στα Άκρα". Μία παράσταση που πήγαινε ένα βήμα μπροστά τον καθιερωμένο τρόπο παρουσίασης κλασσικών έργων εν είδει 'θεατρικού αναλογίου'.
Μία παράσταση η οποία, όπως αποδείχθηκε, έφερε το ροδιακό κοινό πιο κοντά σε καλλιτεχνικές ατραπούς λιγότερο εύπεπτες, λιγότερο γνωστές, μα πρωτοπόρα προωθημένες. 

Έτσι, τον Μάρτιο που μάς πέρασε, ο χορός δέθηκε αρμονικά με τον λόγο, την εικόνα αλλά και την καθημερινή σύγχρονη πεζή πραγματικότητα και κατάφερε να αρθρωθεί μία δεύτερη ανάγνωση του τραγικού χαρακτήρα της Μήδειας. Μία Μήδεια αλλιώτικη από τις άλλες. Μία Μήδεια που βρίσκει επιτέλους την ευκαιρία να δώσει τη δική της εκδοχή για τον τρόπο με τον οποίον αντιμετωπίζει τον εαυτό της, τους άλλους, τα λάθη της και την ίδια της την ύπαρξη. 

Μαρία Μανιώτη, 3 Μαρτίου 2010

Η μεγάλη επιτυχία αλλά και τα ενθουσιώδη σχόλια του ροδιακού κοινού, έδωσαν θάρρος στους ταλαντούχους συντελεστές της παράστασης να προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα. Και όποιος νομίζει ότι η "Μήδεια" που θα παρουσιασθεί το ερχόμενο Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου στις 8 το βράδυ στον προαύλιο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου της Ρόδου θα είναι μία απλή επανάληψη της πρώτης παράστασης του χειμώνα που μάς πέρασε, απλούστατα -κάνει λάθος! 

Άλλωστε, ο χορός, η μοναδική μορφή τέχνης που βασίζεται αποκλειστικά στην μοναδικότητα της στιγμής, της κίνησης και του αέναου "πάρε-δώσε" ανάμεσα στο κοινό και τη σκηνή, αποτελεί εγγύηση ότι καμμία παράσταση δεν είναι ίδια με την προηγούμενη ή την επόμενη.

Θέατρο Κολλεγίου Ρόδου, 3 Μαρτίου 2010

Η νέα 'ανάγνωση' της τραγικής φιγούρας του Ευριπίδη μάς επιφυλλάσσει και αυτή τη φορά πολλές εκπλήξεις, ανταποκρινόμενη στην ούτως ή άλλως πολυδιάστατη γυναικεία φύση που εξετάζεται, κρίνεται και εξυμνείται. Η ευρηματική σύνθεση πρωτοπόρων χορευτικών μοτίβων, με παράλληλη πλαισίωσή τους με video art, ως επίσης και οι νέες μουσικές επιλογές της παράστασης σε συνδυασμό με τον επιβλητικό χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου στην καρδιά της Μεσαιωνικής Πόλης της Ρόδου, προκαλούν το κοινό σε μία εκ νέου αναζήτηση της μυθικής οντότητας της Μήδειας, δίνοντάς της ακόμα μια ευκαρία εξιλέωσης. 

Κάτι καινούργιο λοιπόν, μάς περιμένει αυτό το Σάββατο.

Μία εμπειρία χορού, λόγου και τέχνης που -απλά- αξίζει να δείτε.

Οι συντελεστές και εμπνευστές της, όλοι νέοι καλλιτέχνες του νησιού μας, θα χαρούν πολύ να σάς δουν ξανά κοντά τους.

Κείμενο - Απαγγελία : Χαρά Κόντου

Σκηνοθετική Επιμέλεια : Μυρσίνη Λενούδια

Χορογραφία - Μουσική Επιμέλεια : Μαρία Μανιώτη

Χορός : Μαρία Μανιώτη - Στεφανία Πατλάκα

Κοστούμια : Στέμη Δανιηλίδου

Σκηνικά : Κώστας Φεϊζίδης

Video Art : Αλέξανδρος Λουϊζίδης

Διαφημιστική Αφίσα : Βάλια Σαλαμαστράκη

Το τηλεοπτικό σποτ σκηνοθέτησε ο Αλέξανδρος Λουιζίδης

Τιμή Εισιτηρίου : 10€

Την παράσταση διοργανώνει Το Σπίτι της Ευρώπης στη Ρόδο, σε συνεργασία με τον ΟΠΑΔ  και την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δωδεκανήσου και με την υποστήριξη της ΚΒ' Ευφορίας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Ροδίων.

Χορηγοί : Γραφικές Τέχνες "Τυπογραφείο Χατζηκαλημέρη"-Ιαλυσός, Graphic Design Studio DeviantArt, Κολλέγιο Ρόδου, Digital Dreams, Plaza - Best Western Hotels, Θαλασσινός Κήπος,Vassilara Architects&Associates, Rodeo BlueJeans, Κτιριοδομή-Τεχνική Εταιρεία, Swedco Bakery Cafe-Bar, Βιβλιοχαρτοπωλείο Καραβάκι.

Χορηγός Επικοινωνίας : Ρόδος TV4
Η παράσταση στηρίζεται από την Rottiers Society

Διαβάστε περισσότερα για την παράσταση "Μήδεια-Γυναίκες στα Άκρα" πατώντας εδώ.

.

ρομάντζο δίχως τέλος

Ντουμανιάσατε εδώ μέσα μετά τα τσιγάρα του Όργουελ
και ...τους καπνούς στους σινεμάδες;

Ε λοιπόν, πέρα απ'την πλάκα,καιρός να πει αυτό εδώ το μπλογκ την τελευταία του λέξη επί του όλου ζητήματος!

Θεωρώ πως ένα από τα πράγματα που θα πρέπει να αλλάξω στη ζωή μου είναι αυτή η τραγική εξάρτησή μου από το κάπνισμα. Και δεν θα παραστήσω τον κακόμοιρο καπνιστή που έχει προσπαθήσει αμέτρητες φορές να το κόψει και δεν τα καταφέρνει.
Αντιθέτως. 
Όσο και να ακούγεται περίεργο, δεν έχω μετανιώσει στιγμή για το κακό που κάνω στην υγεία μου, αλλά θα ήμουν και παντελώς ηλίθιος εάν δεν παραδεχόμουν ότι αυτό το παλιόπραμα (που τελευταία μού φαίνεται πως παραακρίβυνε κιόλας) δεν με βλάπτει.
Με βλάπτει και με παραβλάπτει. Κι αν δεν το σταματήσω εγώ, κάποτε κάποιος γιατρός θα το κάνει για μένα, δεν τη γλυτώνουμε...

Το ρομάντζο μου με τις καπνοβιομηχανίες άρχισε κάποιο κρύο βράδυ στα Εξάρχεια, σε εκείνο το ηρωικό φοιτητικό άνδρο (παλιό αθηναϊκό σπίτι με εσωτερική αυλή παρακαλώ!, που τώρα μάλλον έχει κατεδαφισθεί για να γίνει άλλη μια πολυκατοικία κοντά στο Λόφο του Στρέφη). Λίγες ώρες με χώριζαν από τη στιγμή που θα πήγαινα να εξετασθώ στο θρυλικό εκείνο μάθημα του δεύτερου (ή τρίτου; δε θυμάμαι..) έτους της Νομικής, ονόματι "Διοικητικό Δίκαιο ΙΙ". Ένα μάθημα πανδύσκολο και άρα μισητό από ορδές φοιτητών του έτους μου, αλλά και πολλών άλλων ετών μετά από το δικό μου... Κι ένα βιβλίο που -όπως θυμάμαι ακόμα και σήμερα- άφηνες τη μιά σελίδα, ξεχνούσες την προηγούμενη.
Η κατάσταση γινόταν όλο και πιο απελπιστική όσο περνούσαν οι ώρες, ξεφυλλίζοντας την terra incognita-εξεταστέα ύλη, ενώ διεπίστωνα μέσα από τις αλλεπάλληλες τηλεφωνικές συνομιλίες μου με άλλους ομοιοπαθείς ότι το βαρύ αίσθημα απόγνωσης ήταν κοινός τόπος για όλους όσους θα βρισκόμασταν στα έδρανα της αίθουσας των εξετάσεων την επομένη το πρωί.

Πρώτη σκέψη που μού ερχόταν τότε στο μυαλό ήταν να πάρω τελικά απόφαση ότι το ρημάδι το "Διοικητικό Δίκαιο ΙΙ" θα το (ξανα)διάβαζα στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου και θα έλεγα κι ένα τραγούδι. Οπότε καλά θα έκανα να βάλω το μπουφανάκι μου (έκανε και κρύο) και να πάω να τα πιω στα μπαράκια της Καλλιδρομίου να τελειώνουμε.
Όμως έτσι μαγκούφικα να βγω έξω και μάλιστα εν μέσω εξεταστικής, ε κάπως δεν μού πήγαινε.. Από την άλλη, οι αγχωτικές αντιδράσεις των υπολοίπων συμφοιτητών μου με γέμιζαν με τύψεις, και ότι, εν πάση περιπτώσει ΑΝ τελικά, λέω ΑΝ αυτή η χ/ψ σελίδα που θα κατάφερνα να απομνημονεύσω θα ήταν ΕΚΕΙΝΗ η συγκεκριμένη που θα... έπεφτε ως θέμα (καί ὡς μάννα ἐξ Οὐρανοῦ) στις αυριανές εξετάσεις, δεν θα ήταν κρίμα;;

Και έτσι, απολύτως ψυχαναγκαστικά, συνέχιζα να ξεφυλλίζω μάταια και να περνάω τα κεφάλαια το ένα μετά το άλλο, ενώ παράλληλα γούρλωνα τα μάτια μου όλο έκπληξη, υποκλινόμενος μπροστά σε τόση ακατάληπτη νομική σοφία, ενώ παράλληλα απορούσα γιατί άραγε ο συγγραφέας μπήκε σε αυτήν την τόσο επώδυνη διαδικασία να ασχολείται με την διοικητική δικονομία, ενώ κάλλιστα θα μπορούσε με κάποιον άλλο τρόπο -και δη εξ ίσου έξυπνο και εντυπωσιακό- να κάνει άλλα πράγματα στη ζωή του, όπως για παράδειγμα να.. ονοματίσει ξεχωριστά κάθε μία απόχρωση των χρωμάτων της ίριδας (πόσο χρήσιμο θα μάς ήταν άραγε αυτό;), να καταλήξει σε κάποιον ασφαλή μέσο όρο του αριθμού των τριχών της κεφαλής του μέσου ανθρώπου στην Ανταρκτική (ευκολότερο δεν ακούγεται αυτό;), να διυλίσει τον κώνωπα ή...αν τελικά όλα αυτά θα ήταν μάλλον δύσκολο να πραγματοποιηθούν μέχρι τις 9 το πρωί της επομένης, να... να....

ε.....εμμμ...

...να ανάψει ένα.. ΤΣΙΓΑΡΟ! 

"ΤΣΙΓΑΡΟ";

το βρήκα λοιπόν!

το πρώτο-ever πακέτο μου (Αθήνα, εξεταστική Φεβρουαρίου 1993 μ.Χ.)

Και ευτυχώς (για τις καπνοβιομηχανίες)  -αλλά δυστυχώς για μένα-, το περίπτερο απέναντι από το 'Σόνια' της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ήταν περιέργως ανοιχτό, βραδιάτικο και καθημερινή. Και το πρώτο μου πακέτο αξίας 180 δραχμών, με περίμενε υπομονετικά σε κάποιο ράφι του περιπτερά...

Και έτσι αναπάντεχα άρχισε ένα ρομάντζο που δεν έχει τέλος μέχρι σήμερα.. Μια σχέση αγάπης και μίσους, που με ξυπνάει το πρωί, με περιμένει με τον καφέ, με παραμονεύει στο τέλος του φαγητού, μού κάνει παρέα στις χαρές και στις λύπες και -βέβαια- όπως κάθε καθώς-πρέπει γκόμενα, με ξεπαραδιάζει ασύστολα και επί καθημερινής βάσεως..

Όχι, δεν είμαι περήφανος γι'αυτήν την νομιμοπαράνομη σχέση ανάμεσα σε μένα και στο ντουμάνι που με περιβάλλει μόνιμα πια. Και καλά θα κάνω κάποτε να πάρω ένα οριστικό διαζύγιο, για να ζήσουμε εμείς καλά κι (εμείς πάλι) πολύ καλύτερα....

Αυτά είχα να πώ και να μαρτυρήσω..
(και γράμματα γνωρίζω..)

Υ.Γ. 1. Πάντως, δεν μπορώ να κρατηθώ και να μη σάς πω τι μπλογκ ανακάλυψα σήμερα, γράφοντας αυτήν εδώ την ανάρτηση... Αν και νιώθω τύψεις γι'αυτό που σάς κάνω τώρα... 
Άντε, να το πάρει το ποτάμι!

Παιδιά, ακούγεται απίστευτο αλλά (ναι!!) υπάρχει στην ελληνική μπλογκόσφαιρα το ένα και μοναδικό μπλογκ που είναι...ειδικά αφιερωμένο στην κριτική...ΤΣΙΓΑΡΩΝ! 

Ούτ'εγώ θα το πίστευα άμα δεν το'βλεπα με τα ίδια μου τα αθώα μάτια!

Πατήστε στο..  cigaretteloversreviews.blogspot.com

και δε σάς λέω τίποτε άλλο!..

Υ.Γ.2. Τις εικονιζόμενες τσαπερδώνες με τις αναπνευστικές μάσκες, οι βετεράνοι εδώ μέσα μπορεί και να τις θυμόσαστε.. Για να μην ξεχνούν οι παλιοί αλλά και για να μαθαίνουν οι νεώτεροι, πατήστε ΕΔΩ για τα περαιτέρω, και τα σχόλια νομίζω πως και σ'άυτήν την περιπτωσάρα, νομίζω πως (πάλι) απλώς περιττεύουν! 

(Θενξ Γκερλς!)

καλά όλ'αυτά, δε λέω...

...αλλά στο διά ταῦτα...  α κ ό μ α   να φτάσεις!

βλάκα!

ευχαριστούμε που καπνίζετε!

Και μιάς κι ανοίξαμε το κεφάλαιο "τσιγάρο", μεσούντος του πρώτου μήνα της... δεύτερης (και περισσότερο "σοβαρής") εφαρμογής των μέτρων κατά του καπνίσματος - όπως βέβαια και κατά της σιωπηρής πλειοψηφίας των καπνιστών, στην οποία έχω την ατυχία να ανήκω...-, δεν νομίζω πως υπάρχει πιο ταιριαστή ταινία να δείτε για την όλη περίσταση :

Η ταινία  "Thank You for Smoking" (Ευχαριστούμε που Καπνίζετε) προσφέρει σε όλα εμάς τα χαρμάνια μια αγκαλιά γεμάτη συμπάθεια, κατανόηση και βαριά τσιγαρίλα!

Ήρωας της ταινίας είναι ένας δαιμόνιος σύμβουλος επικοινωνίας που πληρώνεται αδρά από κάποια αμερικανική καπνοβιομηχανία προκειμένου να πείσει την κοινή γνώμη ότι το να καπνίζεις όχι μόνο δεν βλάπτει, αλλά είναι και πρότυπο ορθής συμπεριφοράς, παράδειγμα προς μίμηση, και εν ολίγοις κανά'δυό πακέτα την ημέρα σε καθιστούν κάτι σαν "Το Καμάρι Του Λαού". 

Από την άλλη όμως, ο πολύπαθος PRίστας παλεύει να δώσει το καλό παράδειγμα στον έφηβο γιο του (μην τύχει και τολμήσει κι ανάψει τσιγάρο στη ζωή του!), να ξεφύγει από τις συμπληγάδες των διαφόρων άλλων κωμικοτραγικών καταστάσεων  που εμπλέκεται προκειμένου γενικώς να βγει "άκαπνος" από τα ανταγωνιστικά επιχειρηματικά μπαρουτοκαπνισμένα πεδία βολής που σκάνε μύτη γύρω του.. 

Λοιπόν, και τώρα το ράβω γιατί δεν πρόκειται να σάς διηγηθώ και όοοολη την ταινία!!!
Nα πάτε να τη δείτε! 

Το μόνο που έχω να πω περαιτέρω, είναι να ευχαριστήσω θερμά και από καρδίας την ερρίτιμον κυρίαν Ὑπουργόν Ὑγείας Μαριλίζα(ν) Ξενογιαννακοπούλου για τα μέτρα που μάς (ξανα)επέβαλε προσφάτως, για έναν και μόνο λόγο :

 

Εκεί έξω στα πεζοδρόμια Μαντάμ, που στοιβαζόμαστε όλοι εμείς οι απόκληροι της άτιμης κΕνωνίας για μια ρημάδα τζούρα όλο πάθος, εκεί ακριβώς γνωρίζεσαι με τόσους πολλούς συμπαθείς συν-αμαρτωλούς, καβατζώνοντας παρέα αιώνια ανάμεσα στα βρασμένα καζάνια της Κολάσεως, όταν πλέον θα έχουμε όλοι μας αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο. 

Επειδή Μαντάμ  (επαναλαμβάνω) , δεν μπορεί κανένα Υπουργείο να μού βγάλει εμένα από το μυαλό ότι εκεί (στην Κόλαση), θα γίνεται νυχθημερόν γλέντι τρικούβερτο, ενώ στην 'πάνω γειτονιά', ἅπαν το Πλῆθος τῶν Ὑγιῶν τε Κἀγαθῶν θα καθεύδει σύσσωμον μετά τῶν ὀρνίθων και τῶν κουτορνίθων! 

και ό,τι στοίχημα πάτε, Μαντάμ (τρις!). 

 

Πέρα απ'τ'αστεία όμως, πάντα είχα μία μόνιμη απορία, 

και δεν θα κρατηθώ να μην σάς τη γράψω :

Τελικά, αφού το κάπνισμα είναι αποδεδειγμένα πια η αιτία όλων των κακών και των αμαρτιών, πώς και δεν σκέφτηκε κάποιος κυβερνητικός φωστήρ να κηρύξει επιτέλους συλλήβδην τις καπνοβιομηχανίες εκτός νόμου, να τελειώνουμε πια με αυτό το θέμα μια και καλή;    

Η ταινία Thank You for Smoking (Ευχαριστούμε που Καπνίζετε) "βγαίνει" στις αίθουσες 

από την Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου 2010, 

και συγκεκριμένα στους κινηματογράφους :

ΛΑΙΣ-Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Ιερά Οδός 48, Κεραμεικός
ΕΚΡΑΝ, Ζωοδ. Πηγής & Αγαθίου, Νεάπολη
ΑΙΓΛΗ, Λεωφόρος Πεντέλης 98, Χαλάνδρι
ΦΙΛΙΠ, Ελ. Βενιζέλου 40, Νέα Σμύρνη 

και ΒΑΚΟΥΡΑ, Ι. Μιχαήλ 8, Θεσσαλονίκη

Α! 

 και για τίτλους τέλους, σάς άφησα το καλύτερο :

οι κινηματογράφοι Λαϊς, Εκράν και Φίλιπ είναι θερινοί...
(κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...)

με χαρμάνιασες, πουνασούκαείτολάπτοπ!





.

βιβλία εναντίον τσιγάρου

Στην αρχή νόμιζα πως θα διάβαζα έναν πρακτικό οδηγό για το πώς να κόψεις το τσιγάρο. Όχι πως στην πραγματικότητα θα ήθελα να το κόψω (αλλιώς θα το έκανα από μόνος μου, όπως άλλωστε τόσοι άλλοι). Όμως όταν είδα στο κόκκινο εξώφυλλο αυτού του βιβλίου ότι αυτές οι "οδηγίες" είχαν γραφτεί  από τον έναν και μοναδικό Τζώρτζ Όργουελ, τότε το πράγμα γινόταν σοβαρότερο. Τελικά.."την πάτησα" από τον παραπλανητικό τίτλο, και το αγόρασα. 

Ο Όργουελ στην φρεσκοτυπωμένη έκδοση των εκδόσεων Μεταίχμιο μάς αποκαλύπτει ενδιαφέρουσες πτυχές της προσωπικότητάς του, που είναι εξίσου χρήσιμες όσο και οι υποτιθέμενες "οδηγίες" για το πώς να κόψεις (ή έστω να ελλαττώσεις) το κάπνισμα, διαβάζοντας.. 

Το "Βιβλία Εναντίον Τσιγάρου" είναι μία συλλογή από μικρά κείμενα που έγραψε ο διάσημος συγγραφέας του "1984" και της "Φάρμας των Ζώων" και που είχαν δημοσιευθεί με τη μορφή επιφυλλίδων σε αγγλικές εφημερίδες και περιοδικά λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.  Και έτσι μού δόθηκε μία πολύ καλή ευκαιρία να διαπιστώσω ότι εάν δεν ξέρεις να αναλύεις τον εαυτό σου όπως είναι, με τα καλά και τα κακά του χαρακτήρα σου, τότε καλύτερα να...κάθεσαι και να καπνίζεις (κι έτσι να μπουκώνεις το στόμα σου -πράγμα ανώδυνο για τους άλλους μιάς και  προφανώς δεν  θα έχεις τίποτα έξυπνο να πεις..). 

Έχοντας διαβάσει στο παρελθόν τα κλασικά μυθιστορήματά του, δεν με εξέπληξε καθόλου ο αυτοσαρκασμός με τον οποίον παρατηρούσε ο Όργουελ τον ίδιο του τον εαυτό, τις αδυναμίες του, τις αναμνήσεις του από το σχολείο που πέρασε εσώκλειστος τα παιδικά του χρόνια, με αυτήν την γλυκόπικρη γεύση που σού αφήνει το παρελθόν όταν έχεις περάσει πολλά, ανεξάρτητα από την αναλογία ανάμεσα στα καλά και στα άσχημα. 

Άλλωστε, το παρελθόν αποκτά εν τέλει αξία μόνο από τον τρόπο που ο ενεστώς χρόνος είναι σε θέση να το διαχειριστεί.

Σάς το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Κι αν στο τέλος κόψετε και το τσιγάρο, δεν θα έχω παρά να σάς πω..

.."θερμά συγχαρητήρια"

 

ήθελα νά'ξερα πότε θα το κόψεις επιτέλους!





.

ο εξ ανάγκης θρίαμβος..

Χθες όσοι Τούρκοι πολίτες ψηφοφόροι προσήλθαν στις κάλπες συμμετέχοντας στο δημοψήφισμα  για τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, αποφάσισαν το αναμενόμενο.  Διαβάζοντας επιφανειακά τις πολιτικές αναλύσεις, ο μέσος αναγνώστης συμπεραίνει ότι οι γείτονές μας, με ένα συντριπτικό 58% προτίμησαν τη 'Δημοκρατία' έναντι του 'Στρατού'.

Δεν θα είναι υπερβολή να πει κανείς ότι η Τουρκία ζει από σήμερα τη δική της μεταπολιτευτική περίοδο, αρκεί όμως να θέσουμε σε ορθές βάσεις τι ακριβώς σημαίνει αυτό το ηχηρό ποσοστό σε μία κοινωνία τόσο κοντινή αλλά και τόσο μακρινή από τη δική μας, αρχής γενομένης με το να μην ταυτίζουμε τόσο απλοϊκά τον χαρακτήρα της ελληνικής μεταπολίτευσης του '74 με το φαινόμενο του εξισλαμισμένου δημοκρατικού μοντέλου, που η παρούσα τουρκική πολιτική ηγεσία επιδιώκει να εδραιώσει.

Ας αρχίσουμε λοιπόν, από τη συνταγματική διαδικασία που ονομάζεται 'δημοψήφισμα'. Μία διαδικασία που σε όποια στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας και σε όποιο πολιτικό περιβάλλον οποιασδήποτε χώρας και αν πραγματοποιήθηκε, κατ'αρχήν εκπορεύεται άνωθεν, δηλαδή από  την εκάστοτε πολιτική εξουσία. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, η εξουσία έχει ήδη αφουγκραστεί την κοινή γνώμη, ή επί μακρώ χρόνω την έχει γαλουχήσει με τέτοιο τρόπο ώστε -στη συνέχεια- αποφασίζει απλώς να 'επισφραγίσει' τις αποφάσεις της με ένα 'Ναι' ή ένα 'Ὀχι' των ψηφοφόρων, ανάλογα με το ερώτημα, που τίθεται προς επικύρωση.

Αντιθέτως, εάν η εξουσία δεν είναι βέβαιη ότι θα έχει εξασφαλισμένη της έγκριση των πολλών, απλά επιβάλλει την πολιτική της με τις συνήθεις (και πάντοτε εξίσου νόμιμες) διαδικασίες, οι οποίες βέβαια ποικίλουν από κράτος σε κράτος και από εποχή σε εποχή. 

Η μοναδική ίσως παγκόσμια εξαίρεση σε αυτόν τον απλό 'εμπειρικό κανόνα' περί δημοψηφισμάτων αποτελεί το Ελβετικό πολίτευμα, σύμφωνα με το οποίο η διενέργεια δημοψηφίσματος είναι η πεμπτουσία του τρόπου διακυβέρνησης των Καντονίων, όπου το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι πάντοτε εύκολα προβλέψιμο. 

Αλλά και πάλι, τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο..

"εγώ λέω Ναι στη συνταγματική αλλαγή"

Στην περίπτωση της Τουρκίας, τα χθεσινά αποτελέσματα δεν εξέπληξαν κανέναν. Ούτε καν τους 'ηττημένους του Όχι'. 

Άλλωστε δεν είναι κρυφό : από τότε που το ισλαμιστικό ΑΚΡ ανέλαβε την εξουσία, αντιμετωπίζει τη σθεναρή αντίσταση του βαθέως κράτους των κεμαλικών στρατιωτικών πυρήνων αλλά και μίας μεγάλης μερίδας λαού, που δεν αντιλαμβάνεται γιατί θα πρέπει οι έννοιες 'Κράτος' και 'Θρησκεία' να συγχέονται. 

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποφάσισε να ανοίξει αλλά και φαίνεται πως έχει σκοπό να ..κλείσει με χρυσά γράμματα το κεφάλαιο "Ισλάμ στη σύγχρονη Τουρκία", αφού βέβαια προηγουμένως έκλεισε τους λογαριασμούς της χώρας με το ΔΝΤ, έδωσε ώθηση στην οικονομία, πάταξε τα κακώς κείμενα της διαφθοράς στην κρατική μηχανή και κατέστησε υπόδικους όσους αντιτάσσονται στις επιδιώξεις του πολιτικοθρησκευτικού χώρου που υπηρετεί.

Από την άλλη, δεν είναι κρυφό ότι τα κύρια προπύργια του βαθέως Κεμαλικού Κράτους δεν είναι άλλα από τον ίδιο τον Στρατό της χώρας και τη Δικαιοσύνη. 

Έναν Στρατό που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις νοτιοανατολικές επαρχίες, όπου συνεχίζει να διεξάγεται αντάρτικο και  σε δεκάδες πόλεις ισχύει απαγόρευση κυκλοφορίας τις βραδυνές ώρες. 

Μία Δικαιοσύνη, η οποία, όποτε βρίσκει την ευκαιρία, επιδιώκει ακόμα και να κηρύξει εκτός νόμου το ίδιο το κυβερνών κόμμα, γεγονός το οποίο -αν μη τι άλλο- αποτελεί παγκόσμια πολιτειακή πρωτοτυπία. 

Ο μοναδικός τρόπος 'κατάλειψης' αυτών των δύο -και τελευταίων ίσως- θεσμικών θεματοφυλάκων της κεμαλικής πολιτικής κληρονομιάς είναι η εύσχημη, ειρηνική και δημοκρατική διέξοδος του δημοψηφίσματος, με παράλληλη σαφή υπενθύμιση της δικτατορίας του Κενάν Εβρέν, ο οποίος στη συνέχεια εγκαθίδρυσε ως Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας τους θεσμούς και τη λειτουργία του παρόντος πολιτικού συστήματος..

βίντεο υπέρ του χθεσινού 'Ναι', με άρωμα 1980..

Διαβάζοντας τους αριθμούς, δεν χωρεί αμφιβολία ότι το ΑΚΡ πέτυχε τους εκλογικούς του σκοπούς. 

Σύμφωνα με τις εγκριθείσες πια συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, ο χώρος της δικαιοσύνης θα πάψει να είναι απρόσιτος για το πολιτικό ισλάμ, το ελεγχόμενο από το ΑΚΡ κοινοβούλιο αποκτά ευρύτερη ισχύ και επιρροή, στοχεύοντας κατ'αρχάς στη διάβρωση του κεμαλικού κατεστημένου, μέχρι την τελική του κατάρρευση. 

Είναι όμως αυτό τόσο απλό;

Θα ήταν αφελές να βγούμε σε ένα τέτοιο εύκολο συμπέρασμα. Θα ήταν ακόμα πιο αφελές να παραμείνουμε απλώς στη λογική των αριθμών που λέει ότι "το 58% είναι σαφώς μια καθαρή νίκη υπέρ του Ερντογάν", και άρα το ΑΚΡ τελικά πέτυχε τον πλήρη έλεγχο της χώρας που επισήμως κυβερνά.

Για άλλη μια φορά, ο όρος 'Δημοκρατία' χρησιμοποιήθηκε απλώς για να εξυπηρετήσει σκοπιμότητες. Διαφορετικά, δεν θα μπορούσε αλλιώς να εξηγηθεί το ποσοστό του χθεσινού "Όχι", που ούτε λίγο-ούτε πολύ, ανήλθε στο 42%, ένα ποσοστό που μεταφράζεται σε κάποια εκατομμύρια ψήφων. 

Εάν απλώς θα χρωματίζαμε ως 'αντιδημοκρατικό' ένα τόσο μεγάλο πλήθος ψοφοφόρων,  θα καταλήγαμε σε πλήθος από άτοπα συμπεράσματα, που προφανώς δεν θα ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Αποτελέσματα Δημοψηφίσματος 12.09.2010

Αποτελέσματα Δημοτικών/Περιφερειακών Εκλογών 2009

Παρατηρώντας τον χάρτη της Τουρκίας που απεικονίζει τα χθεσινά αποτελέσματα και συγκρίνοντάς τον με αυτόν που απεικονίζει τα αποτελέσματα των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών που πραγματοποιήθηκαν μόλις το 2009, στην ουσία επιβεβαιώνεται ότι κατ'αρχήν το ΑΚΡ δεν προκήρυξε τυχαία το χθεσινό δημοψήφισμα -αφού γνώριζε πάνω κάτω ποιά θα είναι η επιρροή του στην επικράτεια-. 

Επιβεβαιώνεται όμως και το βαθύ χάσμα στο εσωτερικό της τουρκικής κοινωνίας πάνω στο φλέγον ζήτημα της διατήρησης της κοσμικότητας του κράτους και την πιθανότητα εξισλαμισμού του. Ένα χάσμα που 'τσιμεντώθηκε' χθες, χωρίζοντας τις δυτικές βιομηχανοποιημένες, τουριστικές, πλουσιότερες και περισσότερο εξευρωπαϊσμένες περιφέρειες από εκείνες που παραμένουν γεωργοκτηνοτροφικές, με χαμηλότερα εισοδήματα και -κατά συνέπεια- λιγότερο 'δυτικότροπες' και άρα πιο ευάλωτες στο εκάστοτε κήρυγμα του Ιμάμη μετά την προσευχή της Παρασκευής. 

Γίνεται λοιπόν σαφές ότι χθες, μπορεί η πλειοψηφία των Τούρκων πολιτών να ψήφισε υπέρ των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων που πρότεινε το ΑΚΡ, όχι όμως απαραίτητα για να προασπισθεί το ιδεώδες της άδολης και άχρωμης 'Δημοκρατίας', όπως τα φιλοκυβερνητικά τουρκικά ΜΜΕ διακήρυτταν -και σήμερα πια θριαμβολογούν-. Στην πραγματικότητα, ενσυνείδητα ή όχι, ψήφισαν υπέρ μίας 'Δημοκρατίας' καλυμμένης και μανδηλοφορούσας. Μιάς 'Δημοκρατίας' ισλαμικής, η οποία δεν γνωρίζουμε κατά πόσον θα είναι τόσο ανεκτική όσο εκείνη που εμπνεύσθηκε για το λαό του ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

Ένα άλλο σημείο που δεν θα πρέπει να διαφεύγει είναι η συμπεριφορά του εκλογικού σώματος στις νοτιοανατολικές επαρχίες της χώρας, όπου η πλειοψηφία των ψηφοφόρων ανήκει εθνοτικά στο συμπαγές κουρδικό στοιχείο. Δεν είναι περίεργο ότι οι εκπρόσωποι των κουρδικών τοπικών πυρήνων 'χαιρέτισαν' το αποτέλεσμα στις επαρχίες τους, κι ας 'φαινόταν' ότι εκεί το "Ναι" υπερψηφίστηκε χαρακτηριστικά. 

Το μποϋκοτάζ που εξήγγειλαν οι Κούρδοι "τσιμέντωσε" ακόμα περισσότερο την εθνική τους συνειδητοποίηση, απέχοντας και πάλι από τις 'εκλογικές διαδικασίες' του τουρκικού κράτους. Έτσι, η αποχή των Κούρδων μπορεί να άφησε το πεδίο ελεύθερο στους δημοσίους υπαλλήλους που ζουν εκεί να διαμορφώσουν εκπληκτικά εκλογικά ποσοστά υπέρ του "Ναι" σε κουρδοκρατούμενες περιοχές όπως στο Ντιγιάρμπακιρ, στο Βαν ή στην Μάρντιν. Έγινε όμως σαφές ότι αυτά τα ποσοστά του 90% και 95% ήταν παντελώς πλασματικά, αφού τα ποσοστά αποχής που σημειώθηκαν δεν είχαν προηγούμενο. 

Από την άλλη, σε άλλες περιφέρειες της Ανατολικής Τουρκίας, όπου η πληθυσμιακή αναλογία Τούρκων και Κούρδων είναι μοιρασμένη, το αυξημένο "Ναι" εκφράζει και τη δυσαρέσκεια των εκεί Τούρκων πολιτών έναντι του στρατιωτικού κατεστημένου γενικότερα. Άλλωστε, δεν είναι λίγες οι καθημερινές αποτυχίες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, με δεδομένη την αναζωπύρωση των εστιών του κουρδικού αντάρτικου, με αποτέλεσμα τις συχνές απώλειες νεαρών στρατιωτών.

Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι το χθεσινό δημοψήφισμα στην ουσία "τσιμέντωσε" τον διχασμό που υποβόσκει στην τουρκική κοινωνία εδώ και χρόνια, ενώ παράλληλα "τσιμέντωσε" την πολιτική ισχύ του αυτονομιστικού κουρδικού κινήματος, το οποίο, αργά αλλά σταθερά, μόνο ουσιαστικές επιτυχίες έχει να απαρριθμήσει έναντι της τουρκικής κυριαρχίας στις νοτιοανατολικές επαρχίες. Όσο για το διάσπαρτο κουρδικό στοιχείο στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας, αυτό δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του λέξη, αφού τουλάχιστον μέχρι τώρα φαίνεται μάλλον απρόθυμο να δραστηριοποιηθεί εθνοτικά.

Από την άλλη πλευρά, το ΑΚΡ έχει πολλές εκλογικές επιτυχίες, η πλειοψηφία των οποίων όμως δρουν διαβρωτικά στη ραχοκοκκαλιά της τουρκικής κοινωνίας. Μία κοινωνία που καλώς ή κακώς, έχει μάθει να εμπιστεύεται την ισχύ του στρατιωτικού της κέντρου βάρους. Ένα κέντρο βάρους που, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, το ΑΚΡ δεν έχει σταθεί ικανό να υποκαταστήσει.

Μέσα σε αυτόν τον περίπλοκο συνδυασμό σκοπιμοτήτων, το κυβερνών ΑΚΡ στην πραγματικότητα είναι σχεδόν.. αναγκασμένο να θριαμβολογήσει για τη νίκη του. 

Το πιθανότερο μάλιστα θα είναι να εξαγγείλει πρόωρες εκλογές εκμεταλλευόμενο το όλο πολιτικό κλίμα, τις οποίες είναι ήδη βέβαιο ότι θα τις κερδίσει, για να μετρήσει ακόμα μια αριθμητική νίκη. 

Δεν αποκλείεται σύντομα να επιβληθούν επιμέρους 'ισλαμιστικού χαρακτήρα' νομοθετήματα (π.χ. να επιτραπεί η μαντήλα στα κρατικά πανεπιστήμια), δίνοντας το στίγμα για το πρόκειται να επακολουθήσει, σφυγμομετρώντας τις αντιδράσεις του κεμαλικού κατεστημένου, που ακόμα υπάρχει και έχει ισχύ. 

Τίποτα καλό όμως δεν προοιωνίζεται αναφορικά σε αυτό που λέγεται 'κοινωνική ειρήνη' : ένα αγαθό πολύ σημαντικότερο από πάμπολλα θριαμβευτικά εκλογικά αποτελέσματα. 

Ένα αγαθό που το ΑΚΡ αβασάνιστα και μάλλον αφελώς θεωρεί (ακόμα) ως δεδομένο..

   

Όχι, η Τουρκία δεν μεταλλάχθηκε χθες σε 'δεύτερο Ιράν'. 

Άλλωστε, ούτε το Ιράν πήρε την πολιτειακή μορφή που έχει σήμερα μέσα σε μια νύχτα. Και ας μην ξεχνάμε ότι και στο σημερινό Ιράν λειτουργούν πολλά πολιτικά κόμματα, γίνονται κοινοβουλευτικές εκλογές, οι γυναίκες ψηφίζουν και το όλο πολιτικό σύστημα, εξωτερικά τουλάχιστον, προσιδιάζει θεσμικά με την μέση δυτική δημοκρατία, όπως την γνωρίζουμε στην Ευρώπη. 

Η ειδοποιός όμως διαφορά ανάμεσα στην 'δυτικού τύπου κοινοβουλευτική δημοκρατία' και στο νεοϊσλαμικό πρότυπο του ΑΚΡ που βλέπει το Ιράν ως αρχέτυπό του, είναι το ίδιο το Ισλάμ :

το άκαμπτο σύστημα κανόνων θρησκευτικοπολιτικής ηθικής, που δύσκολα προσαρμόζεται ενώ εύκολα επιβάλλει. 

Και η 'Δημοκρατία' όταν επιβάλλεται, απλά δεν είναι Δημοκρατία..

.

make someone happy

Aν θα μού ζητούσε κανείς να βάλω μια λεζάντα στο ελληνικό καλοκαίρι του 2010, χωρίς δεύτερη σκέψη θα το ονόμαζα ..

"Ένα Καλοκαίρι Δίχως Αύριο", ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. 

Κι αυτό γιατί, ύστερα από πάρα πολλά χρόνια, για τις αυγουστιάτικες διακοπές μου δεν κουβαλήθηκα στο εξωτερικό. Αντιθέτως, παρέμεινα στην Ελλάδα και μάλιστα σε έναν κατ'εξοχήν τόπο εσωτερικού τουρισμού, τη Νάξο. 

Αυτός ο τίτλος λοιπόν, νομίζω πως ταίριαζε περισσότερο στις ...δονήσεις που έπιαναν οι κεραίες μου από την όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα των νεοελλήνων που μετρούσαν ένα-ένα τα ήδη πολυμετρημένα ευρώπουλα.

Η απορία για το τι κακό μάς περιμένει αυτόν τον χειμώνα, έκανε τους ανθρώπους να χαίρονται περισσότερο την κάθε στιγμή.
Κάτι σαν μια σιωπηρή αλληλεγγύη όλων μας, μάς έκανε να ευχαριστιόμαστε περισσότερο το φαγητό, τον ύπνο, τη θάλασσα.. Έρωτες γεννήθηκαν  απότομα και έσβησαν πάλι απότομα μέσα στη γενική φούρια να χαρούμε ό,τι μπορούμε σε μεγάλες δόσεις πριν τελειώσουν οι (μετρημένες κι αυτές) μέρες της καλοκαιρινής άδειας, προφανώς για να έχουμε κάτι καλό να αναπολούμε στις κρύες νύχτες και μέρες του χειμώνα, όταν η ανεργία θα αυξάνεται, η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης θα πρέπει να φέρνει τους....ανθρώπους  ολοένα και πιο κοντά απ'όσο συνέβαινε παλαιότερα, οι πολιτικοί και οι οικονομικοί αναλυτές θα μάς τρομοκρατούν, εντυπωσιάζοντάς μας με τις φανταχτερές γραβάτες τους από τηλεοράσεως, όταν κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο ακόμα θα ξεφυτρώσει τους μήνες που μάς έρχονται...

Δραματικά όλα αυτά;

Ε, για να είμαι ειλικρινής, όχι και τόσο!

Εάν μετά από χρόνια με ρωτήσουν τι έχω να θυμάμαι από το ζεστό καλοκαίρι του '10 που σε λίγες βδομάδες φτάνει οριστικά στο τέλος του, είναι αυτή ακριβώς η ανασφάλεια που την ξορκίζουμε με ρητωρικές ερωτήσεις του τύπου "τι θα κάνουμε", "τι μάς περιμένει", αλλά και με ένα χαμόγελο συμπόνοιας ανάμεσα στους αλληλοερωτώμενους. Αυτός ο φιλικός ενικός ανάμεσα σε αγνώστους, ένας "ενικός" που παλιότερα ίσως θα θεωρείτο μεγάλη αγένεια.
Και είχα πολύ καιρό να δω  ειλικρινή, άμεσα και συγχρόνως επίμονα βλέμματα ανάμεσα σε γνωστούς αλλά και σε άγνωστους ανθρώπους στο δρόμο, που κάπου τυχαία άνοιξαν μία περιστασιακή κουβέντα στη στάση των λεωφορείων, στην ουρά του σούπερ μάρκετ, στο γκισέ της τράπεζας.. 

Και, ναι, όλα αυτά θα έχω να θυμάμαι απ'αυτό το καλοκαίρι και να αναπολώ (ελπίζω) πολλά χρόνια μετά, όταν όλο αυτό το κακό θα έχει κάπως τελειώσει, λέει

"Δέν μποροῦμε νά λύσουμε τά προβλήματά μας μέ τήν ἴδια νοοτροπία πού ἐφαρμόζαμε

ἐνόσω τά δημιουργούσαμε"

Είναι παρατηρημένο ότι σε καιρούς κρίσεων και γενικότερης αβεβαιότητας, οι άνθρωποι σκέφτονται περισσότερο, νιώθουν περισσότερο, υπολογίζουν περισσότερο. 

Εγώ, προς το παρόν πάντως, άρχισα να διαβάζω περισσότερο.
Ίσως είναι το πρώτο καλοκαίρι που διάβασα περισσότερο από ποτέ άλλοτε στη ζωή μου (και βέβαια δεν μιλώ για το διάβασμα που είχε σκοπό να περάσω στς γενικές εξετάσεις, να μην χρωστάω μάθημα γι'αυτό το εξάμηνο, για να πάρω το πτυχίο μου, για να περάσω στις εξετάσεις του δικηγορικού συλλόγου και ούτω καθ'εξής). Ανοίγοντας ένα βίβλιο, έμπαινα στη διαδικασία να πατήσω ένα γερό pause σε ό,τι με ανησυχούσε (που συμπίπτει με ό,τι ανησυχεί πάνω κάτω κι εσένα που πρόκειται να μοιραστούμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αυτόν τον χειμώνα που έρχεται). Γι'αυτό, θα ήθελα να σάς προειδοποιήσω ότι πολλές από τις αναρτήσεις που θα ακολουθήσουν θα έχουν να κάνουν με ό,τι διάβασα αυτό το καλοκαίρι, κι όποιος αντέξει..

Μία άλλη αλλαγή που παρατήρησα στον εαυτό μου είναι πόσο μεγαλύτερη σημασία δίνω στους στίχους των τραγουδιών.  
Χαρούμενα τραγούδια με γρήγορο beat και με λέξεις που απλώς επαναλαμβάνονται χωρίς αρχή, μέση και τέλος, αρχίζουν πλέον να με ενοχλούν.

Μη σάς πω ότι μία από τις αιτίες της οξείας ωτίτιδας που μού άφησε πεσκέσι το ναξιώτικο καλοκαίρι φέτος είναι αυτά τα χαρούμενα τραγούδια, που σε βάζουν με το ζόρι να επαναλαμβάνεις πόσο καλά είναι όλα φτιαγμένα γύρω μας. 

Stromae- "Alors On Danse"

("Λοιπόν, Χορεύουμε")

Και σιγά-σιγά βρήκα καταφύγιο (ξανά, μετά από χρόνια!!) στις λιγομίλητες εκπομπές του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. 

Ίσως γιατί η κλασσική μουσική σε βάζει (σχεδόν με το ζόρι) να ενδοσκοπήσεις χωρίς να ομφαλοσκοπείς. Να κάτσεις και να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου να μάθει να περιμένει πώς θα ξετυλιχθεί μπροστά σου η σύνθεση των ήχων και των συναισθημάτων που ήθελε ο συνθέτης να σού μεταδώσει, χωρίς να χρειάζονται περιττά λόγια και τραγουδιστές-νάρκισσοι. 

Και με το που ακούς τα χειροκροτήματα στο τέλος του χ  κοντσέρτου, μετά -και μόνο τότε!- να πεις "μού άρεσε" ή "δεν μού άρεσε" ή.... "ας το ξανακούσω, και θα αποφασίσω αργότερα.."

"Άκοῦτε τό Τρίτο Πρόγραμμα..."

Θα μού πείτε, μα είναι τώρα αυτά εφόδια για όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά που όλοι (μα όλοι!) υποστηρίζουν με επιστημονική επιμονή ότι μάς περιμένουν στη γωνία; 

Δεν ξέρω. 

Ίσως αποδειχθεί ότι δεν είναι αρκετά. 

Ίσως πάλι αποδειχθεί ότι αυτή η ενδοσκόπηση είναι απλά μία πρόφαση για να αποφύγει κανείς να αντιμετωπίσει μια σκληρή πραγματικότητα, και συγκεκριμένα μια σκληρή οικονομική πραγματικότητα.

Για να είμαι ειλικρινής, ακόμα δεν ξέρω πώς θα χτυπήσει κι εμένα αυτή η κοινή μοίρα των ελλήνων που συμβαίνει να ζούμε σε αυτή τη χώρα κατά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και συγκυρία. 

Το μόνο πάντως που νομίζω ότι είμαι σε θέση να κάνω αυτή τη στιγμή είναι να απαλύνω όσο γίνεται περισσότερο τη συναισθηματική, εσωτερική και ολότελα δική μου πραγματικότητα. Να νοικοκυρέψω τον τρόπο με τον οποίο εκλαμβάνω τα γεγονότα και τις καταστάσεις, τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να φιλτράρω τη συμπεριφορά των γύρω μου για να κατανοήσω τον τρόπο που εκείνοι, από τη δική τους σκοπιά, θα αντιμετωπίσουν τα όσα κακά θα μάς έρθουν. 

Κι αν αυτό λέγεται αισιοδοξία, θα το δούμε όταν θα μετράμε τι έμεινε και τι εξαφανίστηκε (υπέρ Πίστεως, Πατρίδος και βέβαια, υπέρ των ..εισέτι ασυλλήπτων Κλεπτών του Δημοσίου Κουμπαρά, δηλαδή του κουμπαρά που ξαφνικά (!!) ανήκει σε όλους μας. Ενός κουμπαρά που ξάφνικά  έγινε όοοολος δικός μας, ειδικά τώρα που μέσα σ'αυτόν δεν υπάρχει απολύτως τίποτα..!)

Έλεγε παλιά μια φίλη, όταν μετρούσα τις πενταροδεκάρες μου στο πορτοφόλι μου και στραβομουτσούνιαζα που θα έπρεπε για κάποιο λόγο να τις αποχωριστώ :

"Μα πώς κάνεις έτσι πια;; 

Την ψυχή σου θα σού πάρουνε; 

Λεφτά θα σού πάρουνε!"

...και είχε δίκιο! 
Κι ας την έβλεπα τότε με ύφος..

Ε λοιπόν! 
Αυτό το καλοκαίρι, αυτό το ρημαδιασμένο καλοκαίρι του '10, με έβαλε στη διαδικασία να διανθίσω τη σοφή εκείνη ρήση (περί χρημάτων, ψυχής και πληρωμής) με τους στίχους του μικρού τραγουδιού που ακολουθεί. Ένα τραγούδι που καλά θα κάνουμε να το έχουμε στο μυαλό μας πότε πότε. Και ειδικά τώρα, ίσως θα έπρεπε να το έχουμε πάνω πάνω στο καθημερινό μας ρεπερτόριο... 

Άλλωστε, είναι πια κοινό μυστικό ότι οι τσέπες μας είναι σίγουρο ότι θα αδειάζουν όλο και πιο γρήγορα (αν δεν είναι ήδη αδειανές). 

Οπότε...

..Maaaake Someone Happyyyy...

όταν ο Στήβυ Ουάντερ ήταν τενοράκι

έλα, άντε εντάξει...

θα σε συνοδεύσω στο κοντσέρτο..

με έπεισες...