σκηνοθετώντας τον Xρόνο

Θα με θεωρήσετε απαίδευτο και απολίτιστο, ίσως ακόμα και αγενή.

Και όλα αυτά μαζί, θα μού τα καταλογίσετε ειδικά σήμερα. 

Μια μέρα που βάζω στοίχημα πως όλοι -ακόμα και όσοι κοιμόντουσαν στην καρέκλα μέχρι να τελειώσει κάποιο από τα αργά πλάνα κάποιας από τις ταινίες του Αγγελόπουλου- θα δηλώνουν λάτρεις του πράγματι διασημότερου έλληνα σκηνοθέτη των νεωτέρων χρόνων.

Κι εγώ συγκινήθηκα όταν έμαθα τον ξαφνικό του θάνατο. Επειδή όμως θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας, ομολογώ πως σε μένα -τον μέσο και εν πολλοίς κινηματογραφικά απαίδευτο θεατή- οι ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου δεν θα μού λείψουν.

Εξαιρετικά χρονοβόρα πλάνα. Μεγάλες παύσεις στους διαλόγους. Αργή κίνηση σε όλα. Ναι, θα το παραδεχτώ : όλα αυτά με απωθούσαν. Όσες φορές προσπάθησα να τον προσεγγίσω, αναρωτιόμουν γιατί θα πρέπει να πλατυάζει κανείς τόσο πολύ όταν θέλει να πει πράγματα απλά. Έχω την αίσθηση πως την ίδια εντύπωση μοιράζεται χρόνια τώρα μεγάλη μερίδα κοινού στην Ελλάδα και στο εξωτερικό -κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας-.
Δεν θα μπορούσε άλλωστε να κάνει κι αλλιώς, αφού ακόμα και ο ίδιος το παραδεχόταν : Ο Χρόνος κατά τον Θόδωρο Αγγελόπουλο είχε τη δική του ιδιαίτερη διάρκεια, παράλληλα όμως είχε και τη δική του ιδιαίτερη σημασία.

 

Από την άλλη, είμαι σίγουρος ότι αυτό που ειλικρινά θα μού λείψει από τον Αγγελόπουλο είναι η προσέγγισή του ως προς τον τρόπο που πραγματευόταν την Ελλάδα και τις δύσκολες περιόδους που πέρασε κατά το παρελθόν. 

Μια προσέγγιση ευαίσθητη, ποιητική, γεμάτη με τόνους ομιχλώδεις και μυστηριακούς. Η θεματολογία αλλά και ο τρόπος της κινηματογραφικής του γραφής παρέπεμπαν σε μία ενδελεχή προσπάθεια οπτικής καταγραφής ξεχασμένων λεπτομερειών. Γεγονότα που όταν συνέβαιναν σε πραγματικό χρόνο, κάθε άλλο παρά ποιητικά ήταν. Όταν όμως ο καιρός είχε πια περάσει, τότε όλα τα δύσκολα με κάποιο μαγικό τρόπο αποκρυσταλλώνονται, γίνονται αντικείμενο αναπώλησης, μετασχηματίζονται και είναι μοιραίο να καταγραφούν σε νέα, διαφορετική διάσταση. 

Κατά τρόπο ανεπαίσθητο, η ομίχλη και η καταχνιά μετατρέπονται σε ρομαντικές αδρές γραμμές κάποιας ξεχασμένης γκραβούρας. Και αυτός ο αργός τρόπος αποτύπωσης της εικόνας, της δράσης και της πλοκής έδινε την εντύπωση της επίπονης προσπάθειας για μια πιστή αναπαραγωγή κάποιων μακρυνών, ξεχασμένων αναμνήσεων. 

Ένα εγχείρημα πανδύσκολο για έναν σκηνοθέτη, πλην όμως ακόμα πιο δύσκολο για τον μέσο θεατή που είχε κληθεί να ακολουθήσει τα αργά -αλλά και συνάμα γρήγορα- βήματα των εκάστοτε χαρακτήρων.

ο Θόδωρος Αγγελόπουλος μιλάει για τον χρόνο

Θα μού λείψει ο Αγγελόπουλος για την εμμονή του στο δικό του στυλ. 

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι δεν θα είχε ακούσει στο στενό του περιβάλλον τις πλείστες ενστάσεις ή έστω απορίες σχετικά με το πώς αντιλαμβάνεται τον χρόνο εκείνος και το πώς αντιλαμβάνονται τον χρόνο όσοι βλέπουν τις ταινίες του. Πιστεύω ακράδαντα ότι η εμμονή στο δικό του χρονόμετρο αποτέλεσε συνειδητή επιλογή και άποψη. Και ως ιδιαίτερη άποψη, είναι καθ'όλα σεβαστή. Μία άποψη πολυβραβευμένη, γεγονός που κατέστησε τον Αγγελόπουλο έναν σκηνοθέτη που για πολλά χρόνια θα αποτελεί σημείο αναφοράς, και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο.

Η ζωή τού χαμογέλασε και τού χάρισε αναγνώριση και μια λαμπρή καριέρα στον τομέα που αγάπησε. Με τον ξαφνικό του θάνατο όμως, έχω την εντύπωση πως η ίδια η ζωή αποφάσισε άγαρμπα να τού επιβάλει εκείνη πια τους δικούς της ρυθμούς. 

Το τελευταίο πλάνο της ζωής του Θόδωρου Αγγελόπουλου διήρκησε εξαιρετικά λίγο. Και η απώλειά του εμένα με αφήνει ακόμα μια φορά με μία ακόμη απορία: 

Πώς άραγε θα αποφάσιζε στο μέλλον να αποτυπώσει κινηματογραφικά τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα ; 

Θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον.

ψωνίζοντας ελληνικά (και άλλες περιπέτειες..)

Δεν υπάρχει κανόνας χωρίς εξαιρέσεις..
Αυτό διαπίστωσα από τη στιγμή που αποφάσισα να αγοράζω συνειδητοποιημένα και να κάνω τον κόπο να βλέπω στο πίσω μέρος της συσκευασίας το barcode για τη χώρα προέλευσης κάθε προϊόντος που θα έβαζα στο σπίτι μου. Και ομολογώ ότι σε πολλές περιπτώσεις, προσπαθώντας να 'αγοράζω ελληνικά', ομολογώ πως δεν πίστευα στα ίδια μου τα μάτια..

Κατ'αρχάς, ως μανιώδης πότης καφέ, στάθηκε αδύνατον να βρω ελληνικό καφέ φίλτρου ή έστω κάποιον ταπεινό στιγμιαίο. Έχοντας πλέον πάρει απόφαση ότι η πράσινη συσκευασία του καφέ Jacobs δεν θα ξανάβλεπε το κατώφλι μου, είπα να γυρίσω για τελευταία φορά το στρογγυλό μπουκαλάκι -και τι να δω; Τον κωδικό 520 ! Σαν να επρόκειτο δηλαδή για καφέ ντόπιο γέννημα-θρέμα..

Την ίδια ..'ελληνοποίηση' παρατήρησα σε όλα τα πακέτα τσιγάρα, από τα L&M μέχρι και τα Camel! Κι ας μην ανοίξω το στόμα μου για τα κάθε είδους Ουίσκυ, Whiskey ή Whisky. 

Τα πάντα ήταν.. 520!

Σαν να μην έφταναν όλ'αυτά, η θεωρία του '520' άρχισε να καταρρίπτεται και με αντίθετα παραδείγματα! Έπαθα μεγάλη ήττα διαπιστώνοντας ότι η good-old Σοκο-Φρέτα της ΙΟΝ, αντί για κωδικό 520 έχει τελικά 501 (Ηνωμένο Βασίλειο!) - κι ας φιγουράρει η γαλαζόλευκη λεζάντα "Ελληνικό Προϊόν" φαρδιά πλατιά.
Αλλά και πάλι μπερδεύτηκα ακόμα περισσότερο όταν ύστερα από σχετικό ψάξιμο στο ίντερνετ, διαπίστωσα ότι η ΙΟΝ ανήκει ακόμα σε ελληνικά χέρια..! 

Τι να πω; 

Τελικά, η θεωρία του '520' έχει σίγουρα πολλά ψιλά γράμματα που αξίζει να τους ρίχνουμε και μια, και δυό, και τρεις ματιές.Και δεν μιλάω για το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, που σε πολλές περιπτώσεις καθιστά όλους αυτούς τους κωδικούς των barcodes παντελώς άνευ σημασίας. Μιλάω για προϊόντα που μέχρι τώρα παράγονταν σε ελληνικά εργοστάσια και έδιναν δουλειά σε συμπολίτες μας, τα οποία πλέον ουδεμία σχέση έχουν με την ουσιαστική και πηγαία εγχώρια παραγωγή -και τώρα στην ουσία εισάγονται και είναι παντελώς 'ξένα'. 

Κι έτσι, ο μαγικός αριθμός '520' κρύβει πολλά μυστικά..

Ας αρχίσουμε λοιπόν από τα απλά : 
Παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα, που παράγονται από μικρές βιοτεχνίες, φέρουν επάξια τον κωδικό '520'. Ελληνικό προϊόν 100% , και το προτιμάμε -τελεία και παύλα.

Με τον κωδικό '520' καταχωρούνται προϊόντα που είναι ξένα, παράγονται και τυποποιούνται στο εξωτερικό, αλλά είτε συσκευάζονται στην Ελλάδα -ειδικά για τους έλληνες καταναλωτές- είτε εισάγονται από θυγατρικές εταιρείες ξένων συμφερόντων, που έχουν την έδρα τους στην Ελλάδα. Αυτά τα προϊόντα δεν είναι ελληνικά, αλλά για τους παραπάνω λόγους έχουν απλώς καταχωρηθεί ως ελληνικά.

Αντιθέτως πάλι, υπάρχουν προϊόντα που είναι 100% ελληνικά  ως προς τις πρώτες ύλες και την τυποποίηση, πλην όμως παραδόξως δεν είναι καταχωρημένα με τον κωδικό 520! Οι λόγοι ποικίλουν, οι περισσότεροι όμως σίγουρα έχουν σχέση με καθαρά επιχειρηματικές επιλογές.

Και έτσι... η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά!

Συμπερασματικά πάντως, αγοράζοντας ελληνικά προϊόντα ενισχύουμε όσο μπορούμε την ταλαίπωρη ελληνική οικονομία, έστω και τώρα. Από την άλλη όμως, ακόμα και οι εταιρείες συσκευασίας, εισαγωγής ή και οι θυγατρικές εταιρείες των ξένων πολυεθνικών, που δραστηριοποιούνται στη χώρα απασχολώντας κι αυτές ελληνικά χέρια -άρα, δεν θα ήταν ούτε σωστό ούτε έξυπνο να τις θέσουμε συλλήβδην στο πυρ το εξώτερον.. Έτσι δεν είναι;

Ύστερα από αρκετή σκέψη, αυτό που θα πρότεινα, προτού αποφασίσουμε τι να πρωτοδιαλέξουμε από το ράφι του σούπερ μάρκετ, θα ήταν καλό να θέσουμε στον εαυτό μας το εξής απλό ερώτημα :
Η καθαυτή αγορά ενός συγκεκριμένου προίόντος, είτε φέρει κωδικό 520 είτε όχι, οφελεί ουσιαστικά την ελληνική οικονομία ή όχι; 

Και οι απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα είναι σχετικά απλούστερες :

• Εάν οι πρώτες ύλες είναι προϊόντα της ελληνικής γης, φυσικά και οφελούν την εγχώρια οικονομία χωρίς δεύτερη σκέψη.

• Εάν πάλι η συσκευασία γίνεται στην Ελλάδα, προφανώς και δίνει δουλειά σε συμπολίτες μας και φέρνει έναν μισθό σε κάποιο σπιτικό.

• Ακόμα κι αν είναι γνωστό ότι ένα προίόν ή μια εταιρεία είναι ελληνική αλλά έχει την έδρα της στο εξωτερικό, τότε βάζουμε λίγο νερό στο κρασί μας και το προτιμάμε, αποκλείοντας κάτι το παντελώς ξένο -και άρα παρείσακτο.

Όσο για τις δύσκολες ερωτήσεις πάντως, υπάρχουν αρκετά αναλυτικοί κατάλογοι προϊόντων στο διαδίκτυο που σίγουρα αποτελούν έναν χρήσιμο μπούσουλα για τα ψώνια μας (δείτε π.χ. αυτόν εδώ!), και εάν δεν υπάρχουν ελληνικά προϊόντα που να μπορούν να αντικαταστήσουν τα ξένα, δεν θα ήταν καθόλου μα καθόλου άσχημη ιδέα να... ελληνοποιήσουμε τις καταναλωτικές μας ανάγκες και συνήθειες. Ας αρκεστούμε επιτέλους σε ό,τι οφελεί την εγχώρια αλλά και την τοπική μας οικονομία, όσο γίνεται περισσότερο.
Δεν είναι ποτέ αργά.

Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολο να ψωνίζουμε συνειδητά. 

Καιρός να ξεβολευτούμε.. 

Δεν πειράζει.

 Α! Να μην το ξεχάσω.. Αν πέσει το μάτι σας σε barcode με κωδικό 529, καλό είναι να ξέρετε ότι προέρχεται (ή έχει κάποια σχέση τέλος πάντων) με την Κύπρο μας.  Οπότε, ελλείψει "520" ,  προτιμάμε τον κωδικό 529 έναντι όλων των άλλων..

(Βυσινάδα ΚΕΑΝ ή μπύρα ΚΕΟ έχετε πιεί; 
Όχι;!  Ε, χάνετε!)

Διαβάστε περισσότερα
για τον κωδικό 520
πατώντας εδώ

από σήμερα - μόνο '520' !

Δεν ξέρω αν σάς έχει συμβεί ποτέ. 

Κάποια άσχετη στιγμή, χωρίς καμία ιδιαίτερη σημασία, σού καρφώνεται μια ιδέα στο μυαλό και χωρίς δεύτερη σκέψη  λες ξαφνικά ένα.."Το αποφάσισα. Και το κάνω."  Και αυτό που σκέφτηκες το εφαρμόζεις αμέσως και χωρίς κανέναν ενδοιασμό.

Σάς έχει τύχει να σάς ζαλίζει η αδιάφορη μουσική υπόκρουση των σούπερ-μάρκετ, ειδικά όταν αυτά είναι παντελώς άδεια, τα ράφια παντελώς γεμάτα και οι διάδρομοι εκνευριστικά καθαροί, σαν να μην έχει πατήσει άνθρωπος ποτέ; Έχετε ποτέ χάσει τον προσανατολισμό σας από τις ταχείες εναλλαγές χρωμάτων των διαφόρων άθικτων συσκευασιών; Ε λοιπόν, όταν όλα αυτά μαζί συνδυάζονται με ένα αγχωτικότατο δελτίο ειδήσεων στο ραδιόφωνο την ώρα που οδηγούσατε, τότε θα με καταλάβετε. 

Έπιασα τον εαυτό μου να περιτριγυρίζομαι από πλήθος ξένα γάλατα, ξένα μακαρόνια, ξένες μαρμελάδες, χίλιες μύριες υπαρκτές αιτίες να μένουν άνεργοι τόσοι και τόσοι άνθρωποι γύρω μου, άλλες χίλιες μύριες υπαρκτές αιτίες να ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους τόσοι νέοι άνθρωποι με όνειρα και με μόρφωση για να βρουν αλλού μια καλύτερη τύχη. 

Δεν υπερβάλλω, με έπιασε κάτι σαν πονοκέφαλος. 

Και συνέχιζα να προσπαθώ να βρω τι στο καλό θα έπρεπε να αγοράσω από ένα σούπερ-μάρκετ που δεν υπήρχε ψυχή. Μόνο εγώ, τα ξένα ράφια, οι ανύπαρκτες ουρές μπροστά στα ταμεία κι ένα μάτσο ευρωπαϊκά κέρματα στη τσέπη - ξένα κι αυτά.

Από εκείνη ακριβώς τη στιγμή αποφάσισα το αυτονόητο, που μέχρι τότε -για να είμαι ειλικρινής- δεν το είχα συνειδητοποιήσει : Αποφάσισα να μην ξαναξοδέψω ούτε μισό λεπτό του ευρώ για να αγοράσω ξένο προϊόν. Έδωσα την υπόσχεση στον εαυτό μου ότι από το κατώφλι του σπιτιού μου δεν θα περάσει τρόφιμο που δεν θα αρχίζει το barcode του με τον αριθμό 520 !

Για όσους δεν το ξέρουν : 

για να σιγουρευτείτε εάν το προϊόν που θέλετε να αγοράσετε παράγεται στην Ελλάδα, δεν έχετε παρά να γυρίσετε το πίσω μέρος της συσκευασίας, να δείτε τον αριθμό που βρίσκεται κάτω από τις παράλληλες μπάρες και εάν αυτός αρχίζει με τον αριθμό 520 -τότε σωστά μαντέψατε :
Πρόκειται για έναν ακόμα λόγο να μην χαθούν άλλες δουλειές στη χώρα μας.
Πρόκειται για ακόμα μία αιτία να συνεχίσει να έρχεται ένας μισθός στο σπίτι του γείτονά σας, του αδερφού σας, του άντρα σας, της γυναίκας σας, του πατέρα και της μάνας σας.

Το να αγοράζουμε εμείς ένα ελληνικό προϊόν είναι μία πράξη αγάπης προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Το να αγοράζουμε σήμερα ένα ελληνικό προϊόν είναι ίσως η μόνη πράξη άμυνάς μας απέναντι σε όλα όσα γίνονται για μάς, χωρίς κανείς να μπαίνει καν στον κόπο να μάς ρωτήσει. 

Ξέρω πως αυτό το μπλογκ δεν το διαβάζουν μόνο συμπατριώτες μας που βρίσκονται στο εξωτερικό. Το διαβάζουν τακτικά και ξένοι, φίλοι της χώρας, που ξέρουν ελληνικά.
Θα είναι καλό και εκείνοι να κάνουν τον κόπο να ψάξουν να βρουν το νούμερο 520 στην πίσω πλευρά της συσκευασίας και να προτιμήσουν να αγοράσουν ένα καθημερινό είδος πρώτης ανάγκης, που φτιάχνεται από ελληνικά χέρια. 

Αποφασίστε το κι εσείς.

Συνειδητοποιήστε το.

Πείτε το στους φίλους σας, εδώ και στο εξωτερικό.

Δεν είναι αργά.

Πληκτρολογήστε σήμερα το barcode 

οποιουδήποτε προϊόντος υπάρχει στην κουζίνα σας 

πατώντας εδώ 

και μάθετε τη χώρα προέλευσής του.

μικρές καλές ειδήσεις

Ποιά είναι η χώρα που προσπάθησε επανειλημμένως να πείσει τους πολίτες της να αγοράζουν εγχώρια προϊόντα και όχι ξένα; Ποιά είναι η ευρωπαϊκή χώρα που όσες φορές και να το προσπάθησε, απέτυχε παταγωδώς; Ποιά είναι η χώρα που είχε.. τιμωρηθεί με πρόστιμο από την τότε ΕΟΚ για την 'αθέμιτη' προσπάθεια προώθησης των εγχώριων προϊόντων της έναντι των ξένων; Και σε ποιά χώρα κατά κανόνα τα εγχώρια προϊόντα παρέμεναν χρόνια τώρα στα αζήτητα;

Η απάντηση είναι περιττή.

Τις τελευταίες μέρες παρατηρώ ότι δεν μπορώ να βρω προϊόντα που είχα συνηθίσει να αγοράζω χρόνια τώρα για απλά καθημερινά πράγματα, π.χ. για το ξύρισμα.
Ξαφνικά οι συσκευασίες των 5 λεπίδων γνωστής ξένης μάρκας για ξυραφάκια έγιναν άφαντες από τα περίπτερα και τα μανάβικα της γειτονιάς. "Είναι πολύ ακριβά και δεν τα φέρνουμε πια" ήταν η τυπική απάντηση. 

Κι έτσι έπρεπε να περιμένω στην ουρά στο γειτονικό μισοάδειο μεγάλο σούπερ-μάρκετ για να βρω τις τελευταίες λεπίδες που είχαν απομείνει στα ράφια. Και κανείς πια δεν ξέρει αν την επόμενη φορά θα υπάρχουν -όχι μόνο οι εισαγόμενες λεπίδες αλλά και το ίδιο το σούπερ μάρκετ, που σιγά σιγά αδειάζει κι αυτό από προϊόντα..-

Αρχίζω πια και παρατηρώ τι αγοράζουν στο παντοπωλείο της γειτονιάς μου όσοι περιμένουν μαζί μου στο ταμείο. Και έχω να σάς πω καλά νέα : 

Ύστερα από δεκαετίες αναποτελεσματικής πλύσης εγκεφάλου περί αγοράς εγχώριων προϊόντων, τελικά στην Ελλάδα το 2012 τόσες ώρες διαφημιστικού χρόνου, τόσες αφίσες και τόσα άρθρα στις εφημερίδες έπιασαν τόπο δεκαετίες αργότερα! 

Χυμοί, γάλατα, σοκολάτες, μακαρόνια, ρύζι, όσπρια, φρούτα -όλα ελληνικότατα- είχαν αραδιαστεί μπροστά στο ταμείο του μικροσκοπικού μανάβικου. Μέχρι και τα ροδίτικα τυποποιημένα πλέον μελεκούνια αρχίζουν να καταλαμβάνουν με την αξία τους τη θέση που ανέκαθεν τούς ανήκε : δίπλα στις άγευστες και άνοστες πολυεθνικές ..τσίκλες, δίπλα από τις πλαστικές σακούλες κοντά στην έξοδο. 

Αυτή η ξαφνική προτίμηση στα εδώδιμα ελληνικά προϊόντα δεν οφείλεται μόνο στην χαμηλότερη τιμή τους (όλα είναι ακόμα πολύ ακριβότερα από όσο θα έπρεπε, διαπιστωμένο αυτό). 

Οφείλεται πρώτον και κύριον στη γενική 'έλλειψη πίστωσης' προς την ελληνική αγορά, και έτσι τα ξένα προϊόντα δυσκολεύονται να φτάσουν πια μέχρι εδώ, στην άκρη της άκρης του Αιγαίου, αφού οι παραγγελίες πρέπει πια να συνοδεύονται με 'ζεστό χρήμα'. 

Και ζεστό χρήμα πλέον δεν υπάρχει.

Το φαινόμενο της έλλειψης προϊόντων είναι ακόμα πιο έντονο στα καταστήματα που πουλούν είδη βασικών ηλεκτρικών ειδών γαι το σπίτι. Διαπίστωσα τελευταία πόσο δύσκολο είναι να αγοράσεις.. λάμπες (!). 

Πρέπει να περιμένεις τουλάχιστον μια βδομάδα ώσπου να τις παραγγείλουν (και να τις πληρώσουν μετρητοίς) οι έμποροι στη Ρόδο για να τούς τις στείλουν από την Αθήνα, που κι εκείνοι με τη σειρά τους θα πρέπει να τις πληρώσουν cash για να τούς έρθουν από το εξωτερικό.. Πράγματα αδιανόητα μερικούς μήνες πριν -αν και πιο αδιανόητο είναι να μην ..υπάρχουν στην αγορά λάμπες ελληνικής παραγωγής...-

Όλα αυτά ελπίζω να σταματήσουν να συμβαίνουν, όταν πια θα αναγκαστούμε να βρούμε μια κάποια φθηνότερη εναλλακτική εγχώρια λύση. Γιατί -δεν μπορεί-, κάποτε θα αναγκαστούμε να ξαναπάρουμε μπρος! 

Σάς βλέπω που κουνάτε το κεφάλι σας με δυσπιστία..

Κι εγώ στη θέση σας, το ίδιο θα έκανα. 

Έλα όμως που τις προαλλες βρέθηκε μπροστά μου μία μπύρα που δεν είχα ξαναδεί ποτέ μέχρι τώρα. Το όνομα αυτής : Volkan και παραγωγής - Σαντορίνης (!)

Όχι, δεν είναι είδηση η ύπαρξη μιας μπύρας που παράγεται από κάποια μικρή βιοτεχνία της ελληνικής περιφέρειας.
Είδηση όμως είναι η χάρτινη ετικέτα στο πίσω μέρος του μπουκαλιού της : 

"Για κάθε 1 ευρώ κέρδους, η VOLKAN εξαγοράζει 50 λεπτά ελληνικού εθνικού χρέους για λογαριασμό του ελληνικού κράτους"

Ακόμα κι αυτό, είναι μία μικρή καλή αρχή.

Ή έστω ένα μικρό δείγμα της.

Τα καλά νέα αργά ή γρήγορα θα έρθουν, 

πού θα πάει..

ένας Πρόεδρος χωρίς Κράτος

Η σημαντικότερη πολιτική προσωπικότητα που συνδέθηκε άρρηκτα με την εθνοτική τουρκοκυπριακή οντότητα της Κύπρου, από χθες το βράδυ αμετάκλητα πια τίθεται στην κρίση των ιστορικών του μέλλοντος.

Ο Ραούφ Ντενκτάς έφυγε από τη ζωή, πλήρης ημερών, έχοντας αφήσει το στίγμα του επί μισό και πλέον αιώνα στην πολυτάραχη νεότερη Κυπριακή Ιστορία.

Ex officio αμφισβητίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και του νομικού status που προσέδιδε το Κυπριακό Σύνταγμα στην εθνοτική κοινότητα της οποίας ηγήθηκε επί σειρά δεκαετιών, ο Ντενκτάς με τις δηλώσεις, τις πράξεις αλλά την αδιαμφισβήτητη σταθερή σχέση αλληλεξάρτησής του με την Άγκυρα σε όλες τις περιόδους της πολιτικής του καριέρας, κατέστησε σαφές στην ως επί το πλείστον διαιρεμένη πολιτικά ελληνοκυπριακή πλευρά ότι η de facto διχοτόμηση του νησιού αποτελούσε ανέκαθεν την μόνη και κύρια προτεραιότητά του. Εκμεταλλεύθηκε κατά τρόπο αποφασιστικό τις διεθνείς και περιφερειακές ισορροπίες προς το συμφέρον της τουρκικής πολιτικής που υπηρέτησε πιστά και απαρέγκλιτα. Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι σε αυτό το εγχείρημα, υπήρξε άριστος.

Το βασικό του επίτευγμα ήταν η αποφασιστική του συμβολή στη δημιουργία μίας ιδιαίτερης 'τουρκοκυπριακής εθνοτικής συνείδησης', παρά το ότι η συνταγματική έννομη τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας ουδέποτε την αμφισβήτησε, ούτε ως προς τους θεσμούς που εισήγαγε, ούτε και ως προς την εσωτερική ή εξωτερική πολιτική που το νεοσύστατο κυπριακό ανεξάρτητο κράτος είχε κληθεί να εφαρμόσει με βάση το Σύνταγμα του 1960.

Από την άλλη, διαπιστώνεται σαφώς ότι κατά την περίοδο προ των δραματικών γεγονότων του '74, σε καμμία από τις δύο κοινότητες δεν είχε εμπεδωθεί αυτό που θα μπορούσε να ονοματισθεί ως 'κοινή κυπριακή εθνική συνείδηση'. Ο Ραούφ Ντενκτάς, σε αντίθεση με τους ελληνοκύπριους ηγέτες που διαδέχθηκαν θέσεις-κλειδιά, από την αρχή εξέφρασε ανοικτά την αμφισβήτησή του προς το κυπριακό κρατικό υβρίδιο, που αποτέλεσε στην ουσία αποτέλεσμα εθνικών συμβιβασμών ένθεν και ένθεν. Βασικός άξονας της πολιτικής του στάσης ήταν η εκπεφρασμένη του στήριξη στην ιδέα της τουρκοκυπριακής αυτονομίας, αν όχι ανεξαρτησίας. Και ο προσωπικός του στόχος δεν άργησε να επιτευχθεί :

Απόγειο της πολιτικής του καριέρας υπήρξε η ανακήρυξή του ως ο πρώτος "Πρόεδρος" του τουρκοκυπριακού Ψευδοκράτους. Η ύπαρξη του παράνομου κρατικού μορφώματος της αποκαλούμενης ως "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου" θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία ηχηρή απόπειρα της πολυπόθητης για την Άγκυρα 'de jure διχοτόμησης' της ενιαίας και μοναδικής διεθνώς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπήρξε όμως παράλληλα και η μεγάλη προσωπική νίκη του εκλιπόντος τουρκοκύπριου ηγέτη.

Πολύ λίγη σημασία πλέον έχει εάν και κατά πόσον η δράση, οι επιλογές και οι χειρισμοί του Ραούφ Ντενκτάς αποτέλεσαν την μόνη τίμια και συνεπή εθνική αναγκαιότητα για τους τουρκοκύπριους πολίτες. Άλλωστε, η κυπριακή πολιτική σκηνή ήταν ανέκαθεν αλληλένδετη με τις εξελίξεις στην Ελλάδα, την Τουρκία αλλά και τους γενικότερους διεθνείς και περιφερειακούς συσχετισμούς. Θα ήταν όμως μεγάλο σφάλμα να παραβλέψουμε τώρα ότι η πάλαι ποτε πολυετής ενδοκοινοτική διαμάχη πολύ λίγη σχέση έχει πια με τη σημερινή πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα στην κυριολεξία 'αγνώριστη' με αυτήν που ίσχυε το '60, το '70 ή το '80 στην Κύπρο.

Αντιθέτως, εξετάζοντας τα σημερινά γεωπολιτικά δεδομένα αλλά και τα άλυτα προβλήματα που αναζητούν επείγουσα λύση, δεν είναι δυνατόν να αγνοηθούν τα αποτελέσματα των επιλογών του Ραούφ Ντενκτάς αλλά και της τουρκικής πολιτικής στην Κύπρο.

Η τουρκοκυπριακή κοινότητα από το 1974 μέχρι σήμερα απομονώθηκε διεθνώς. Έπεσε στην ουσία θύμα της αδιέξοδης τακτικής της "προστάτιδας Μητρόπολης" να μην σέβεται τελικά ούτε η ίδια την ανάγκη αυτοδιάθεσης ή αυτονομίας των κυπρίων ομοεθνών της.

Οι επιλογές Ντενκτάς έφεραν τον τουρκοκυπριακό πληθυσμό στη δυσάρεστη θέση να κατοικεί σε σπίτια και να καλλιεργεί χωράφια, που κατά κυριότητα στην ουσία δεν τους ανήκουν. Οι τουρκοκύπριοι υποβιβάστηκαν ηθικά σε κοινούς σφετεριστές ξένων περιουσιών, γεγονός το οποίο προφανώς τούς αδικεί. Ακόμα περισσότερο : υποβιβάσθηκαν σε σιωπηρή μειονότητα, με το να ανέχονται τους τούρκους εποίκους από την Ανατολία, ένα ξένο συμπαγές σώμα που φέρεται να έχει ισχυρότερο λόγο στα κέντρα λήψεως αποφάσεων του Ψευδοκράτους. Ο τουρκικός στρατός κατοχής απομόνωσε το βόρειο τμήμα του νησιού, το έθεσε υπό τον πλήρη διοικητικό έλεγχο της μητροπολιτικής Τουρκίας, και έτσι ο ουσιαστικά εγκλωβισμένος τουρκοκυπριακός πληθυσμός καταδικάσθηκε στην ένδεια και στην οικονομική καθυστέρηση επί δεκαετίες. Τα ψευδεπίγραφα 'διαβατήρια' της αυτοαποκαλούμενης "ΤΔΒΚ" δεν μπορούν στην ουσία να χρησιμοποιηθούν από τους "πολίτες" της. Και εν τέλει, το μόνο που όντως μπόρεσε να καταφέρει η αδιέξοδη πρακτική του Ραούφ Ντενκτάς και της Άγκυρας όλα αυτά τα χρόνια ήταν να αυξηθεί κατά πολύ η τουρκοκυπριακή διασπορά στη Βρετανία και στην Αυστραλία -μέρη στα οποία αναγκάστηκαν να διαφύγουν γενιές και γενιές τουρκοκυπρίων για μια καλύτερη τύχη.

Απόδειξη των αποτυχημένων τυχοδιωκτικών τακτικών της πολιτικής Ντενκτάς ήταν να εγκλωβιστούν οι Τουρκοκύπριοι υπό τον ζυγό της Μητέρας-Πατρίδας Τουρκίας, με αποτέλεσμα τώρα να κινδυνεύουν να χάσουν τη μεγάλη ευκαιρία της επανένωσης αλλά και της συνεκμετάλλευσης των μεγάλων πλουτοπαραγωγικών πηγών που πρόσφατα ανακαλύφθηκαν στον θαλάσσιο χώρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Απόδειξη της επίγνωσης του αδιεξόδου της πολιτικής του απομονωτισμού, ήταν η μαζική έξοδος των απλών τουρκοκυπρίων στις ελεύθερες περιοχές για να εφοδιασθούν με τα νόμιμα διαβατήριά τους που η Κυπριακή Δημοκρατία πολύ ορθά τούς χορήγησε με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων.

Ο Ραούφ Ντενκτάς ακολούθησε κατά γράμμα το τουρκικό σχέδιο διχοτόμησης, το οποίο με μεγάλη προσοχή και ακρίβεια είχε εξυφάνει η Άγκυρα πολύ πριν από τη δημιουργία της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960. Λάθη και παραλείψεις της ελληνοκυπριακής πλευράς και της εν πολλοίς τυχοδιωκτικής ελλαδικής πολιτικής, σε συνδυασμό πάντα με τους τότε διεθνείς συσχετισμούς, προσέφεραν απλόχερα πλείστες ευκαιρίες στον φιλόδοξο τουρκοκύπριο ηγέτη να ανελιχθεί πολιτικά.

Και όμως, αυτή η πρόοδός του στην τοπική πολιτική σκηνή δεν συνοδεύτηκε με την πρόοδο και την ανάπτυξη της κοινότητας, το συμφέρον της οποίας διατεινόταν ότι υπηρετούσε. Αντιθέτως, η εμμονή του στην προάσπιση των συμφερόντων της δικής του Μητρόπολης καταδίκασε εν τέλει τους τουρκοκυπρίους πολίτες να χαρακτηρίζονται μέχρι σήμερα σε πολίτες ενός μη-κράτους, χωρίς ουσιαστικά δικαιώματα ούτε καν στο εσωτερικό της εδώ και χρόνια γκετοποιημένης "ΤΔΒΚ" , τελώντας σε πλήρη απομόνωση και αποτελώντας το ένα και μοναδικό παράδειγμα 'κρατικής πειρατείας', που όμοιό του δεν υπάρχει πουθενά.

Μήπως θα ήταν καιρός η ίδια η τουρκοκυπριακή κοινωνία να πάρει στα χέρια της την τύχη της, να αντιληφθεί την πλάνη στην οποία υπέπεσε όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και να δει καθαρά πια ότι η επανένταξή της στην κυπριακή συνταγματική νομιμότητα αποτελεί τον μόνο ασφαλή μονόδρομο προς την ευημερία και την πρόοδο;

Ίσως τελικά να μην είναι πολύ αργά..

Παρακολουθείστε απόσπασμα συνέντευξης
που παραχώρησε πριν χρόνια ο Ραούφ Ντενκτάς
στο Πρώτο Κανάλι της Τηλεόρασης του ΡΙΚ
πατώντας εδώ.

τα Ραδιόφωνά μου

Πολλοί από σάς που μπαινοβγαίνετε από δω μέσα γνωρίζετε ότι βρίσκομαι σε διαδικασία μετακόμισης. Κι όσοι δεν το ξέρετε, ε καιρός είναι πια να το μάθετε και επισήμως. Κούτες παντού, βαλίτσες γεμάτες, σούρτα-φέρτα με τ'αμάξι μεταφέροντας ό,τι μπορεί να φανταστεί ένα ανθρώπινο μυαλό. Και παρά το ότι δεν πάω στην άκρη του κόσμου (βασικά μεταφέρομαι λίγα τετράγωνα παραπέρα), για μένα όλη αυτή η ιστορία της μετακόμισης είναι ένα Βουνό -με Βήτα κεφαλαίο.

Μέσα σ'όλον αυτό το χαμό πακεταρίσματος, μοιραία έρχομαι αντιμέτωπος με τόσα αντικείμενα που καλώς ή κακώς με ανέχθηκαν όλα αυτά τα χρόνια, έζησαν μαζί μου καλές και κακές μου μέρες, πέρασαν όλες μου τις παραξενιές, άκουγαν υπομονετικά τη γκρίνια μου παρακολουθώντας με αμίλητα.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πω πως και εγώ ώρες-ώρες μόλις που τ'ανεχόμουν, και τελικά -ορίστε που δεν τα πέταξα ένα ωραίο πρωί στον πράσινο κάδο της γωνίας. Και είναι αλήθεια ότι πολλά τέτοια αντικείμενα 'καθημερινής χρήσεως'  ήθελα κατά καιρούς να τα ξεφορτωθώ για να πάνε να δουν τι πά' να πει χωματερή. Πάρα πολλά!

Εκτός από μία ειδική κατηγορία : 

Τα Ραδιόφωνά μου!

Κειμήλιο!

Μόνο αυτή η λέξη μου ήρθε στο μυαλό όταν είδα αυτό το θρυλικό διπλό ραδιοκασετόφωνο Sony. Επρόκειτο περί ειδικής παραγγελίας στον πατέρα μου που είχε φύγει για ταξίδι στο εξωτερικό. "Διπλό ραδιοκασετόφωνο που να πιάνει όχι μόνο Μεσαία αλλά και Βραχέα και Μακρά και FM Stereo!". 

Ε λοιπόν αυτό το μηχάνημα βρισκόταν σε μόνιμη βάση ανοιχτό από δίπλα από το κρεβάτι μου. Η πρώτη μου κίνηση κάθε πρωί ήταν να πατάω το OFF, αφού όοοοολο το βράδυ έπαιζε ασταμάτητα. Από την Πρώτη Γυμνασίου μέχρι και που τελείωσα το Λύκειο. Ετέθη σε μόνιμη αχρησία όταν άρχισαν να τρώγονται οι κασσέτες. Αλλά κατά τα άλλα δουλεύει ακόμα. 

Το δοκίμασα χθες -δεν ξέρω τι μ'έπιασε. 

Δεν πετιέται με τίποτα.

Όχι, μη γελιέστε. Δεν είναι τόσο παλιό όσο φαίνεται. Αντίκα-απομίμηση και το βασικότερο : το πρώτο μου δώρο που έκανα στον εαυτό μου όταν πέρασα στο Πανεπιστήμιο στην Αθήνα το 1990. 

Δεν θα το ξεχάσω. Ήταν η πρώτη δυνατή βροχή που με βρήκε για πρώτη φορά στην οδό Σκουφά, παρέα με την αγαπημένη μου παιδική φίλη Μαρία. Εκείνη 'παλιά' στην Αθήνα -είχε ..μετοικήσει λόγω σπουδών έναν ολόκληρο χρόνο πριν από μένα στη μαγική αυτή πόλη και σπούδαζε παράλληλα και ηθοποιός και δημοσιογράφος-. Σ'εκείνη τη φάση θυμάμαι  αισθανόμουν σαν τη μύγα μες στο γάλα μέσα σε μια τόσο μεγάλη πόλη, και την άκουγα με μεγάλη προσοχή για το ο,τιδήποτε! (Ακόμα και σήμερα η Μαρία έχει το ταλέντο να μου λέει τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη, να έχει πάντα δίκιο, και να δέχομαι χωρίς καμμία αντίρρηση την κριτική της, που είναι πάντα σωστή.)

Παρά το γεγονός όμως ότι στο κεφάλαιο "Αθήνα" η Μαρία έπαιρνε άριστα κι εγώ ήμουν πάντοτε μετεξεταστέος, παραμέναμε κατά βάθος το ίδιο "γνήσιοι Ροδίτες". Και ως  τέτοιοι, δεν τα πολυείχαμε καλά με τις ομπρέλες Σεπτέμβριο μήνα (ξεθάβαμε τις ομπρέλες μας κατά τον Δεκέμβριο για να τις ξαναξεχάσουμε από Απρίλιο μέχρι του χρόνου..). Και εννοείται πως αυτές οι εξωτικές αλλαγές του καιρού στο Λεκανοπέδιο ντάλα-φθινόπωρο μάς ξάφνιασαν δυσάρεστα. Εκείνο το ημιυπόγειο κατάστημα στη Σκουφά ήταν η πρώτη πόρτα που βρήκαμε ανοιχτή να σωθούμε από τη νεροποντή και εκεί ακριβώς με περίμενε αυτό εδώ το αριστούργημα. 

Έκανε 34 ολόκληρες χιλιάδες δραχμές και ευτυχώς εγώ είχα μόλις πάρει το πρώτο μου φοιτητικό μηνιάτικο από την πάλαι ποτε Ιονική και Λαϊκή -μία τράπεζα που παιδιόθεν είχα συμπαθήσει εξ αιτίας του λογοτύπου και του σύνθετου ονόματός της-.  

Η αντίκα-απομίμηση της General Electric κάλυψε ηχητικά όλη τη φοιτητική μου ζωή. Από την αρχή της μέχρι και το τέλος της. Ήταν το τελευταίο αντικείμενο που πακέταρα, όταν πια είχα το πτυχίο στο χέρι. Δεν θυμάμαι πόσες μέρες είχα αναβάλει να το βγάλω από την πρίζα. 

Το έφερα πολύ βαρέως να το ξεβολέψω. Τέλος πάντων. 

Δουλεύει ακόμα -μονοφωνικά.

       

Μού έκανε κλικ σε μοδάτο παλιατζίδικο στο Μπόντρουμ, εκεί που έψαχνα να βρω τι δωράκια να πάρω πίσω στη Ρόδο. Τελικά δεν αγόρασα τίποτα για κανέναν, γιατί αυτό εδώ το ραδιοφωνάκι-ψευδαίσθηση κόστιζε 50 ολόκληρα εκατομμύρια λίρες Τουρκίας (ίσχυαν ακόμα τα μηδενικά στην Γείτονα). Δεν ξέρω αν με γελάσανε, πάντως εμένα και παραμύθι της Χαλιμάς να είναι τελικά, εμένα μού αρέσει να το πιστεύω και θέλω να σάς το διηγηθώ. 

Λοιπόν που λέτε, όταν επί Κεμάλ Ατατούρκ ιδρύθηκε στην Τουρκία ο ένας και μόνος ραδιοφωνικός σταθμός της χώρας, ο κόσμος δεν ήξερε καν τι πάει να πει 'Ραδιόφωνο'. Έτσι λοιπόν, για να αρχίσει ο λαός να γνωρίζει το νέο αυτό μέσο, η νεοσύστατη Τουρκική Ραδιοφωνία μοίραζε μικρές συσκευές ραδιοφώνου, σαν κι αυτήν που βλέπετε στη φωτογραφία! Κι όταν λέω "μοίραζε" εννοώ ότι τις μοίραζε εντελώς δωρεάν.

Με τη συμπλήρωση των 70 χρόνων ζωής της Τουρκικής Ραδιοφωνίας, η TRT επανακυκλοφόρησε αυτά τα μικρά 'συλλεκτικά' ραδιόφωνα-απομιμήσεις εκείνων των promotional πρώτων οικιακών δεκτών που γνώρισε η χώρα. 

Τώρα, αλήθεια είναι αυτό ή ψευτιές ασύστολες; Ακόμα και σήμερα, εγώ τουλάχιστον πιστεύω πως είναι αλήθεια, επειδή στο πίσω μέρος του μικροσκοπικού αυτού ραδιοφώνου που βλέπετε, είναι τοποθετημένη μία μεταλική υδατογραφημένη ετικέτα με το σήμα της TRT, που φέρει και αύξοντα αριθμό παρακαλώ! 

Συλλεκτικό-ξεσυλλεκτικό, η ποιότητα αποδείχθηκε μεγάλη μάπα. Σκούριασε σε χρόνο ρεκόρ η υποδοχή των μπαταριών, τα FM ακούγονταν χάλια, τα κουμπιά μετά από κανά-δυο γυρίσματα πατάγανε φρένο.. 

Εν πάση περιπτώσει, ήταν μία ατυχής αγορά -πλην όμως συλλεκτική. 

Δεν θα επαναληφθεί βέβαια, αλλά δεν μού πάει καρδιά να το ξαποστείλω. 

Έχει και αύξοντα αριθμό, το ρημάδι..

Άλλη μια επανέκδοση, αυτή τη φορά αμερικανικής προελεύσεως. 

Τα ραδιόφωνα BUSH είχαν αφήσει εποχή το '50 και το '60 στις ΗΠΑ. Εδώ δεν νομίζω ότι κυκλοφόρησαν ποτέ, πάντως αυτό το μαραφέτι μού γυάλισε κάποια Χριστούγεννα στον πεζόδρομο Μέιρ στο κέντρο της Αμβέρσας. 60 ευρώ τότε έκανε και άξιζε τα λεφτά του. Όχι τόσο για την απόδοσή του, όσο κυρίως για το λουκ του και το πρωτότυπό του καντράν. Περισσότερα πάντως δεν μπορώ να πω, αφού στην ουσία δεν το πολυχρησιμοποίησα. 

Με το που το εγκατέστησα στην κουζίνα του σπιτιού, γνώρισα λίγες μέρες αργότερα τη μία και μοναδική, μεγάλη, τρελλή ραδιοφωνική μου αγάπη, που είναι η εξής μία και ουδεμία άλλη : 

 

Τι να λέμε τώρα.  

Στον ουρανό το έψαχνα και στη Γη το βρήκα. 

Μιλάμε, κάτω από τη μύτη μου στην κυριολεξία, δυο βήματα από το σπίτι μου στη Ρόδο ανακάλυψα αυτό το καταπληκτικό wifi-radio μάρκας Noxxon-Terratec αξίας 160€ πριν τέσσερα χρόνια. Συνδέεται με το wifi του σπιτιού και πιάνει όλους τους σταθμούς της Γης, χωρίς παρεμβολές και εκνευριστικά παράσιτα. Όλοι οι σταθμοί καταχωρημένοι ανά χώρα και είδος, και η λίστα ανανεώνεται αυτόματα. 

Σεισμός στην Ιαπωνία; Ο εκφωνητής έδινε οδηγίες από τα στούντιο του Τόκυο. Συναυλία τζαζ στο τάδε ημιπαρακμιακό μπαρ της Νέας Υόρκης; Κανένα πρόβλημα-Πρώτο τραπέζι πίστα! Και η λίστα δεν έχει τέλος. 

Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και δεν το συζητώ καν.

Πάει, τ'αποφάσισα.

Τελικά, στη χωματερή δεν πάει τίποτα.

Αίγυπτος : Επανάσταση για Panda

Το 2011 η Αίγυπτος είχε την τιμητική της στους τίτλους των διεθνών ειδήσεων ανά τον κόσμο. Μία πλατεία, μπόλικα tweets, πολλή αστυνομία, νεκροί, η φυγή και στη συνέχεια η φυλάκιση του άλλοτε κραταιού Προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ και του περιβάλλοντός του, η διενέργεια των πρώτων εκλογών και τελευταία η άνοδος των ισλαμιστικών κομμάτων ενώ παράλληλα ο στρατός της χώρας είναι αυτός που καθορίζει την τύχη των πολιτών -μέχρι να ξεκαθαριστεί το ενεργειακό τοπίο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Παρ'όλ'αυτά όμως, η Αίγυπτος του 2011 χαρακτηρίσθηκε και από μια άλλη επανάσταση, ευχάριστη αυτή τη φορά : αυτήν της διαφήμισης. Αφορμή μία τοπική μάρκα τυριού με σήμα το φαινομενικά αθώο εξωτικό ζωάκι : Ένα.. αρκουδάκι Πάντα. 

Το πάντα μπορεί να μην ενδημεί στη χώρα των Φαραώ.  Η επιτυχημένη όμως διαφημιστική εκστρατεία του τυριού 'Panda'  το έφερε -ή μάλλον, σχεδόν το επέβαλε- στο μέσο αιγυπτιακό τραπέζι. Και όταν μιλάμε για την Αίγυπτο -την μέχρι σήμερα 'Μητέρα' της αραβικής μουσικής, του αραβικού κινηματογράφου και του παναραβικού σταρ-σύστεμ κάθε μορφής- τα ευρηματικά διαφημιστικά σποτάκια με ένα εξαγριωμένο Πάντα να κάνει .. τους πάντες να σπεύδουν και να αγοράζουν έντρομοι το τυρί που μέχρι σήμερα σνόμπαραν, αφήνει εποχή στον αραβικό διαφημιστικό χάρτη.

Τα αιγυπτιακά ΜΜΕ, που μέχρι σήμερα τροφοδοτούσαν με ψυχαγωγικά προγράμματα όλες τις υπόλοιπες κρατικές αραβικές τηλεοράσεις, ζουν και αυτά τη δική τους επανάσταση, αν και προς το παρόν 'συγκρατούνται' από τη στρατιωτική λογοκρισία, από την οποία ίσως προέλθει η επερχόμενη 'ισλαμιστική' που είναι πολύ πιθανόν να τη δούμε κατά τη διάρκεια του έτους που μόλις άρχισε. 

Το μέλλον της φιλοσοφίας των διαφημιστικών concept σε μία χώρα που από ένα ανελεύθερο καθεστώς δεν θα αργήσει να μεταβεί σε ένα άλλο, εξίσου ανελεύθερο, είναι μάλλον δυσοίωνο.
Και επειδή ο χώρος της διαφήμισης στην Αίγυπτο είναι σίγουρο πως δεν θα μπορέσει να αντισταθεί στο γενικό συντηρητικό trend που είναι μάλλον αναπόφευκτο πως θα επικρατήσει στο άμεσο μέλλον, αξίζει να δούμε πόσο ανατρεπτικά πρόλαβε να εκφρασθεί η δυναμική των αιγυπτίων σεναριογράφων, μέσα σε αυτό το ιστορικό για τη χώρα 'κοινωνικοπολιτικό μεταίχμιο' : 

Αφ΄ενός μεταξύ της δυτικότροπης συντηρητικότητας του καθεστώτος Μουμπάρακ, της τωρινής λογοκρισίας του στρατού και αφ' ετέρου λίγο πριν από την επερχόμενη θρησκευτική λαίλαπα των νομιμοποιημένων πλέον κοινοβουλευτικά Αδελφών Μουσουλμάνων, ένα.. τυρένιο Πάντα κατάφερε να κάνει τη διαφορά !

Πάντα όμως θα υπάρχει μια κρυφή ελπίδα ότι το επίσης φαινομενικά..αθώο σλόγκαν "Μην λες ποτέ Όχι σε ένα Πάντα", θα μπορέσει στο μέλλον να υπονοήσει πολλά περισσότερα.

Πατήστε το play..

Παραγωγή : The House Productions, Κάιρο 2010-2011

Διανομή : Advantage Marketing, Κάιρο 2010-2011

Σκηνοθεσία : Ali Ali

     

πανευρωπαϊκή καριέρα, made in Rhodes!

Προφανώς δεν το γνωρίζετε : 

Το 2012 είναι το "Ευρωπαϊκό Έτος Διαλόγου μεταξύ των Γενεών" και με αυτήν την ευκαιρία το "Ευρωπαϊκό Δίκτυο Εκπαίδευσης και Εξειδίκευσης" γνωστό και ως EU-NET, είχε διοργανώσει έναν πανευρωπαϊκό διαγωνισμό φωτογραφίας με αυτό ακριβώς το θέμα. Έτσι, διάφοροι κοινωνικοί φορείς και σωματεία των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κλήθηκαν να επιλέξουν και να στείλουν από μία φωτογραφία επαγγελματία ή ερασιτέχνη φωτογράφου, για να επιλεγεί η φωτογραφία εκείνη που θα πλαισιώσει και θα χρωματίσει με τον πιο εύστοχο τρόπο το φετινό Ευρωπαϊκό Έτος Διαλόγου μεταξύ των Γενεών. Και παρ'όλο που όλο αυτό ακούγεται σαν κάτι το εξαιρετικά απλό, στην πράξη κάθε άλλο παρά εύκολο ήταν.. Επί μήνες οι υπεύθυνοι του Σπιτιού της Ευρώπης στη Ρόδο έσπαγαν το κεφάλι τους να βρουν ποιά φωτογραφία να στείλουν -και κατ'αρχάς, από πού θα τη βρουν..!

Ήταν μέσα Ιουλίου του 2011, και όπως κάθε χρόνο ο Σύλλογος "Ωρίωνας" πραγματοποιεί στο Παραδείσι (σ'ένα από τα πιο αγαπημένα μου ροδίτικα χωριά, άλλωστε σάς το'χω ξαναπεί αυτό) την ετήσια έκθεση φωτογραφίας και ζωγραφικής. Αν και η έκθεση ήταν φέτος ελαφρώς αδικημένη, από άποψης χώρου και δημοσιότητας σε σχέση με τις προηγούμενες, μπορώ να πω ότι με εξέπληξε ακόμα μια φορά ευχάριστα. Το κυριότερο όμως : ανάμεσα στις φωτογραφίες της, μία από αυτές μού χτύπησε δυνατά το "καμπανάκι". Αυτουργός ήταν ο ερασιτεχνικός φακός της Κατερίνας Χατζηχριστοδούλου. 

Με το που είδα τη φωτογραφία, χωρίς δεύτερη σκέψη και 'επί τόπου' έριξα τα σχετικά τηλέφωνα. Δείτε την όμως κι εσείς, πριν σας πω τη συνέχεια:

Η Κατερίνα Χατζηχριστοδούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρόδο. Αποφοίτησε από το ΤΕΙ Φυσιοθεραπείας στη Λαμία και οι μεταπτυχιακές της σπουδές είχαν αντικείμενο μεθόδους αντιμετώπισης του πόνου στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Από το 2007 εργάζεται ως φυσιοθεραπεύτρια στο Κέντρο Αποθεραπείας, Φυσικής και Κοινωνικής Αποκατάστασης Ρόδου (ευρύτερα γνωστού ως ΚΑΦΚΑ) και η ερασιτεχνική της ενασχόληση με τη φωτογραφία συστηματοποιήθηκε μόλις πριν ένα χρόνο, μέσα από τα μαθήματα φωτογραφίας του "Ωρίωνα". 

Η χαμογελαστή ηλικιωμένη κυρία είναι μία από τους ασθενείς του Κέντρου και η κοπέλα που μάς χαμογελάει στο φακό είναι μία από τις συναδέλφους της Κατερίνας. Μία λήψη τυχαία και καθόλου σκηνοθετημένη, όπως έμαθα εκ των υστέρων. Μια ματιά 'της στιγμής', χωρίς πολλή σκέψη αλλά με γερή δόση αυθορμητισμού. 

Οι κακές γλώσσες μάλιστα λένε πως η Κατερίνα, μανιώδης ερασιτέχνης φωτογράφος, κυκλοφορεί νυχθημερόν με τη μηχανή της παραμάσχαλα και με το που έπιασε το ενσταντανέ είπε στα ξαφνικά ένα "Ώπα! Ακίνητες!" -και όλα τα υπόλοιπα, είναι γνωστά..

από την απονομή του Πρώτου Βραβείου που έγινε στην πόλη Μετς της Γαλλίας

τον Οκτώβριο του 2011

Κι έτσι, κυριολεκτικά από το πουθενά και κατά τύχη, αυτή η φωτογραφία κατάφερε και... τσέπωσε χωρίς πολύ κόπο το Πρώτο Πανευρωπαϊκό Βραβείο του Διαγωνισμού παρακαλώ. Η επιλογή έγινε στο Μετς της Γαλλίας, τον Οκτώβριο που μας πέρασε.

Και ορίστε , νά'την!  

Η φωτογραφία της ροδίτισας Κατερίνας Χατζηχριστοδούλου φιγουράρει πρώτη πρώτη στην αφίσα που μέσα στο 2012 θα κυκλοφορεί συχνά-πυκνά ανά την Ευρώπη, και μαζί μ'αυτήν και όλες οι υπόλοιπες φωτογραφίες που διαγωνίσθηκαν, σε μία κινητή ομαδική έκθεση, που θα ταξιδέψει όλη τη Γηραιά Ήπειρο -ούτε λίγο, ούτε πολύ!-

Ε, δεν έχω δίκιο κι εγώ 

να νιώθω πραγματικά πολύ τυχερός,

που όσο νἀ'ναι, 

έβαλα το χεράκι μου λιγουλάκι..; 

Ε;