κουίζ

Λοιπόν,

Όποιος ή Όποια καταφέρει να με εντοπίσει σε αυτήν την παμπάλαια φωτογραφία, τον καιρό που δικαιωματικά εθεωρούμην λυκόπουλο, έχει ένα εισιτήριο ΤΖΑΜΠΑ από ΜΕΝΑ για όποια από τις δύο παραστάσεις του ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ

περισσότερα για την προπώληση των εισιτηρίων
πατήστε ΕΔΩ!



(και ομολογώ ότι κι εγώ δυσκολεύτηκα!)

η προπώληση εισιτηρίων άρχισε..

Τα εισιτήρια για τις πρόσθετες δύο παραστάσεις του ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ, που ανεβάζει στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου η Θεατρική Ομάδα του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, 6 και 7 Φεβρουαρίου, είναι έτοιμα και σάς περιμένουν.

Η προπώληση των εισιτηρίων θα διαρκέσει μία ολόκληρη εβδομάδα, από τη Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου έως και την Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου.
Μπορείτε να τα προμηθευθείτε αποκλειστικά από τα Κεντρικά Γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου καθημερινά, από τις 9 το πρωί μέχρι τις 2 μετά το μεσημέρι (οδός 25ης Μαρτίου 9, στον πρώτο όροφο - από πάνω από το υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας, δίπλα από τα Πολυκαταστηματα Πάππου).

Η τιμή του εισιτηρίου είναι 10€

Για την πληρέστερη εξυπηρέτηση του κοινού, αυτή τη φορά έχουν εκδοθεί δύο διαφορετικά είδη εισιτηρίων, ένα για κάθε ημέρα παραστάσεων. Τα μωβ -που αφορούν αποκλειστικά την παράσταση του Σαββάτου 6 Φεβρουαρίου- και τα πορτοκαλί -που αφορούν αποκλειστικά την παράσταση της Κυριακής 7 Φεβρουαρίου-. Έτσι, μπορείτε να προγραμματίσετε πότε θα έρθετε στο θέατρο, χωρίς να φοβάστε μήπως τελικά δεν μπείτε.. Ελπίζουμε ότι με αυτόν τον τρόπο θα αποφευχθεί η ίδια ταλαιπωρία που πολλοί από σάς περάσατε τον περασμένο Νοέμβριο.

Και μια συμβουλή :
ΜΗΝ περιμένετε τελευταία στιγμή να βρείτε εισιτήρια (π.χ. στην είσοδο του Δημοτικού Θεάτρου την ημέρα της παράστασης). Έχουμε την αίσθηση ότι μέχρι τότε θα έχουν πουληθεί τα περισσότερα εισιτήρια, οπότε.. βιαστείτε!

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ from digital dreams on Vimeo.

Σκηνοθεσία : Μιχάλης Τεχνίτης


Παίζουν οι συνάδελφοι:

Γιάννης Σκλάβος (ΨευτοΘόδωρος)
Γιάννης Χριστοδούλου (Θεόφιλος Φερέκης)
Ελένη Ροδίτη (Τζένη Φερέκη)
Άγγελος Μπόνης (Βρασίδας)
Κατερίνα Πέρου (Πιπίτσα)
Ανθούλα Καραολάνη (Κούλα)
Γαβριήλ Χαρίτος (Άγης)
Μάρα Μακρίδου (Ζωζώ)
Αφροδίτη Ιωάννου (Πίτσα-Κίτσα)
Νίκος Τζεδάκης (Παναγής)
Νίκος Γιαννάς (κ. Πατατιάς)
Χριστίνα Μανωλάκη (η Κουνιάδα)
Ηλίας Ζωίδης (ένας κύριος)
Γεωργία Ροδίτη <φωνή>

Σκηνικά: Μιχάλης Σδούγκος
Ενδυματολογία: Νίκος Χαρλαύτης
Μουσική: Σαράντος Θεοδωρόπουλος

Remix: Μιχάλης Καλαεντζής
Φωτισμός/Ηχητικά εφφέ: Σταμάτης Αγγάς
Κατασκευή σκηνικών: Μιχάλης Μαρίνος
Ραφή γυναικείων κοστουμιών: Αλεξία Κατσιμπράκη
Ραφή ανδρικών κοστουμιών: Ηλίας Σταυρουλάκης
Κομμώσεις: Κομμωτήρια Μάικ Artistic Team
Μακιγιάζ: Ειρήνη Καζούλη
Ηχοληψία ειδικών εφφέ: Jay Kroon
Φωτογραφίες προγράμματος: Αντώνης Κουφού

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Ρόδου
και η Θεατρική του Ομάδα ευχαριστούν θερμά :

τον Δήμαρχο Ροδίων κ. Χατζή Χατζηευθυμίου

τον Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου Ροδίων

τη Δημοτική Επιχείρηση Συγκοινωνιών ΡΟΔΑ

την κα. Κατερίνα Αγιακάτσικα

τη συνάδελφο Ιωάννα Βολονάκη

τον κ. Τάσο Νικολάκο

το κατάστημα ρούχων ROUBETI COLLEZIONI

τον κ. Δημήτρη Ζώχο

τον κ. Σταμάτη Αγγά

τον κ. Λουκά Γιωργά και τον κ. Χρήστο Φωτούδη

τον κ. Ιάκωβο Σαρρή

τους τηλεοπτικούς σταθμούς ΡΟΔΟΣTV4, RED,
TVΚΟΣΜΟΣ, ΙΡΙΔΑ και TVMAIK

όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Ρόδου

το ιστολόγιο alloukiallou.blogspot.com

τις ροδιακές ιστοσελίδες www.rodosevents.gr
και www.tranzistoraki.gr

την ιστοσελίδα www.neosprovoleas.gr (Βέροια)

τους μπλόγκερ Δέσποινα Παυλή (ΗΠΑ)
και Μαρίνο Κλεάνθους (Κύπρος)

Σάς περιμένουμε!

ο Μέγας Τζακ..

Μα τι χάχανο ήταν αυτό το χθεσινοβραδινό;!!
Τι 'ακατάσχετη ζωτικότητα' ήταν αυτή, για να δανειστώ κάποια από τις πολλές ατάκες που μάς 'κόλλησε' αυτός ο Ψαθάς! Κι αν ήταν τρυπωμένος από μιά γωνιά ο άνθρωπος, ε δεν μπορεί, θά'σκαγε το γελάκι του!

Χθες ήταν η πρώτη πρόβα της Θεατρικής μας Ομάδας μετά από δύο περίπου μήνες που πέρασαν από τότε που πρωτοανεβήκαμε στο σανίδι του Δημοτικού Θεάτρου της Ρόδου. Και περιέργως, ήταν ...σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε. Και ενώ λέγαμε πως αυτή η πρώτη συνάντηση θα ήταν ένα δύσκολο crash-test στα λόγια μας, τελικά διαπιστώσαμε ότι μάς έχουν γίνει 'κτήμα', τόσο πολύ που κάποιοι από μας (ονόματα δε λέμε) δείχνουν να βιώνουν μια ημισχιζοφρενική κατάσταση. Ο Θόδωρος ήταν ..."Θόδωρος" , ο Φερέκης ήταν .."Φερέκης" και όλοι γενικώς ξαναθυμηθήκαμε τα πάθη και τα λάθη των χαρακτήρων του έργου. Συχνά πυκνά όλα βέβαια στα-μα-τού-σαν απ'τα χάχανα... Δεν ξέρω αν οφείλεται στο έργο ή στην ενισχυμένη δόση αλκοόλ -νά'ναι καλά και να μακροημερεύει (αλλά και να διανυκτερεύει..) το μπαρ του Δικηγορικού Συλλόγου-.


Και δόσ'του τα ουίσκυ, και νά και το (δικό μου) Baccardi με κόλα, και χθες μάλιστα εις διπλούν !! (χικ χικ , μα βρε παιδιά, δεν πίνω! "Πιές Άγη!! Πιές!! Μήπως και θυμηθείς την ατάκα σου (βλάκα)!!"). Κι όταν πίνεις, λύνεις.. Και κάνεις και την αυτοκριτική σου.. Για παράδειγμα : Στη σκηνή που έχω με τον Φερέκη που τον λέω 'κερατά' τα έκανα κοινώς μαντάρα. Κι όταν η Τζένη ήταν σε φάση ημιλυποθυμίας, εκεί πια τά'κανα θάλασσα..
Ελπίζω πάντως απόψε να τα θυμηθώ τα ρημάδια τα λόγια μου και να μην είμαι για (ακόμα μια φορά) ο αδύναμος κρίκος..


Αλλά, ας τ'αφήσουμε αυτά (γιατί σαν πολλά δε σάς είπα;;;)
κι ας πάμε μια βόλτα στο μπαρ...
Δεν είναι πιο ενδιαφέρον; (είναιιιιιιιιιιιιιι!!!!!!!)

Ο Τζακ λοιπόν που λέτε είναι ο Αφέντης του Μπαρ.
Γιατί κάθε Μπαρ οφείλει να έχει τον δικό του Δερβέναγα.
Και βέβαια μπάρμαν που ΔΕΝ ονομάζεται Τζακ, απλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μπάρμαν!

Ο 'δικός μας' Ιάκωβος, που λέτε, μάς έκανε ζάφτι όοοοοοολα αυτά τα βράδια που μετατρέπαμε τα βαρετά άσπρα πλαστικά καθίσματα της αίθουσας συνεδριάσεως του Συλλόγου μας σε θέατρο. Και μη σάς πω ότι τις λίγες βραδιές που δεν ήταν κοντά μας, κάτι έλειπε από το όλο θέμα.

σόρρυ για τη γκρίζα διαφήμιση, αλλά δεν πειράζει

Και χθες συνειδητοποίησα τελικά πόσο μού έλειψε αυτό το απαράμιλλο bartendering του Τζάκεως, με ο,τιδήποτε θα μπορούσε να ζαλίσει το κεφάλι και να κακομάθει τα δικηγορίστικα στομαχάκια μας με πανάχρηστες θερμίδες. Τα πατατάκια και τα γαριδάκια έγιναν καπνός σε χρόνο dt. Το θρυλικό Drambuie (το γράφω σωστά;) στέ-να-ξε ακόμα μια φορά (δε λέω ποιόςςςς το άδειασε το μπουκάλι χθες!! αλλά αν συνεχίσει, λέω ΑΝ συνεχίσει να ανανεώνει με τέτοια λυσσώδη ταχύτητα την κάβα του μπάρεως, τότε αυτό το μπλογκ θα ξεράσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ χαρτί και καλαμάρι και θα γίνουν ΟΛΑ γνωστά σε αυτό το πράμα που ονομάζεται μπλογκόσφαιρα! Ατανσιόν Μεσιέ!!).
Ευτυχώς το ΄δικό μου΄ Baccardi είχε κρυφτεί επιμελώς στη γωνία από τόοοοοτε που κάναμε την τελευταία μας πρόβα στο Σύλλογο, περιμένοντας ΜΟΝΟ το ποτήρι του Άγη!
(μα, τι καλά να πίνεις ένα ποτό που δεν το γουστάρει κανένας, μα ΚΑΝΕΝΑΣ άλλος!!!).


Και μετά άρχισαν οι γουρουνιές με τα τοστ..
Κι όσοι νομίζετε ότι το να παραγγέλνεις τοστ σε αυτήν την Ομάδα είναι κάτι το απλό, κάνετε μεγάαααααλο λάθος.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:
Τοστ με ζαμπόν και τυρί και βούτυρο
Τοστ με ζαμπόν, τυρί , βούτυρο και ντομάτα
Τοστ με ζαμπόν, τυρί, βούτυρο, αλλά η ντομάτα ΑΠΟ ΜΕΣΑ από το τοστ
Τοστ με ζαμπόν, τυρί, βούτυρο, αλλά η ντομάτα ΑΠΟ ΕΞΩ από το τοστ
Τοστ με ζαμπόν, τυρί, αλλά ΧΩΡΙΣ βούτυρο
Τοστ χωρίς ζαμπόν, αλλά με διπλό τυρί , χωρίς βούτυρο και η ντομάτα ΑΠΟ ΜΕΣΑ.
Τοστ χωρίς ζαμπόν αλλά ΜΟΝΟ με γαλοπούλα, ΧΩΡΙΣ βουτυρο, και με ΔΙΠΛΟ τυρί και βέβαια η ντομάτα ΑΠΟ ΜΕΣΑ! (πού ακούστηκε τοστ με την ντομάτα απ'έξω..Έλα Παναγία μου!!) (ποιός στριμμένος το παραγγέλνει αυτό είπαμε;)

Και πόσοι άλλοι συνδυασμοί, Θεέ μου;;;

Ε, δεν είναι ξεκάθαρο ότι μόνο ένας ΜΕΓΑΣ Τζακ σαν τον 'δικό μας'
θα μπορούσε και να (μάς) αντέξει;


Αλλά για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά:
Ποτέ, μα ποτέ δεν ισχυρισθήκαμε ότι είμαστε ή ότι τάχα κάποτε υπήρξαμε 'εύκολοι άνθρωποι'. Και για να το κάνω ακόμα πιό λιανά, δεν ξέρουμε ΚΑΝ τι σημαίνει αυτή η φράση : "εύκολοι άνθρωποι". Εγώ τουλάχιστον δηλώνω άγνοια επί του θέματος. Και το θέμα είναι ότι κανείς -μα κανείς από μας- δεν έχει τη διάθεση να γίνει 'εύκολος'! Και βάζω εμένα πρώτο-πρώτο στη λίστα. (ε, εντάξει, δεν είπα ότι είμαστε και καθάρματα, λέμε τώρα).
Αλλά χθες, μετά από τόσον καιρό που είχαμε να βρεθούμε ως μπουλούκι, πιστεύω ότι απ'όλους μάς πέρασε από το μυαλό ότι ...ακριβώς επειδή δεν είμαστε, δεν υπήρξαμε και δεν θα γίνουμε ποτέ αυτό που λένε "εύκολοι άνθρωποι", γι'αυτόν και μόνο το λόγο ...πεθυμήσαμε όλοι όλους και ένας-ένας τον άλλον ξεχωριστά. Λέω ψέμματα;


Να μη φλυαρώ άλλο..
(γιατί θα πω κι άλλα, κι άντε να τα πάρω πίσω μετά)

Πάω ν΄ανοίξω επιτέλους τα κιτάπια μου να δω ΤΙ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΩ ΣΤΟΝ ΦΕΡΕΚΗ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ και ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΟΤΑΝ Η ΤΖΕΝΗ ΤΑ΄ΧΕΙ ΠΑΙΓΜΕΝΑ Η ΓΥΝΑΙΚΑ!!
"Δύσκολος τύπος" μπορώ να είμαι και να παραμένω όσο θέλω, ως "Γαβριήλ" αλλά είπαμε!
Να μην ξεχαρβαλώσω και τον Άγη μας!...
Τι μού φταίει ο άνθρωπος..



ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
ΌΟοοοολη η ενότητα των αναρτήσεων
της 'πρώτης δόσης' του ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ
με ένα κλικ ΕΔΩ!

έπεται συνέχεια....

τι γίνεται με τα εισιτήρια;;;

Αυτή η ανάρτηση δεν είναι κάποιο κακόγουστο διαφημιστικό κόλπο.

Είναι 100% αληθινή και φιλώ σταυρό ότι σάς λέω την αλήθεια.
Έχουν σπάσει τα τηλέφωνα!
Έχουν έρθει δεκάδες μηνύματα στο facebook από χθες!
χώρια τα sms...

Ερώτημα;
το εξής έ ν α:

Τί γίνεται με τα εισιτήρια;;;;

Λοιπόν, για να μη σάς τα πολυλογώ,
γιατί η μέρα μου σήμερα είναι άσ' τα να πάνε:

Πρώτον: Τα εισιτήρια έχουν όλα τυπωθεί κανονικά, όπως σάς έγραψα και χτες.

Δεύτερον: Έχουν παραδοθεί στον Δικηγορικό Σύλλογο και αυτό που περιμένω και εγώ (μαζί με σάς) είναι να τελειώσουν όλες αυτές οι τυπικούρες της θεώρησης κ.λ.π. κ.λ.π. για να μπορέσω κι εγώ να στείλω ένα καθώς-πρέπει δελτίο τύπου για να έρχεστε να αγοράζετε τα εισιτήρια τέλος πάντων!!!

Τι άλλο πιά να πω;

Τρίτον: Περιμένουμε...(κι εμείς..)

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
Όοοοολη η ενότητα αναρτήσεων
της 'πρώτης δόσης' του ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ
με ένα κλίκ ΕΔΩ!

έπεται συνέχεια...

μωβ ή πορτοκαλί;

Λοιπόν, ευπειθώς αναφέρω ότι από 'επιτελικής' απόψεως όλα έχουν ετοιμαστεί για τις δύο νέες παραστάσεις της Θεατρικής Ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου, στις 6 και 7 Φεβρουαρίου 2010. Οι αφίσες τυπώθηκαν, τα προγράμματα επίσης, το νέο τρέηλερ ήδη προβάλλεται στις οθόνες των ροδιακών καναλιών TV4, RED, TVΚΟΣΜΟΣ, ΙΡΙΔΑ ενώ στη λίστα των καναλιών που μάς βοηθούν αφιλοκερδώς προστέθηκε αυτή τη φορά και το TVMAIK.

Το μόνο που απομένει να σάς πω είναι το φλέγον ζήτημα των εισιτηρίων...

Εδώ οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι την προηγούμενη φορά (στην πρώτη 'δόση' του ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ δηλαδή) έγινε ένας χαμός. Πολλοί ήταν οι συμπολίτες μας που ήρθαν και δεν βρήκαν εισιτήρια, ή ήρθαν με τα εισιτήριά τους αλλά οι θέσεις ήταν λιγοστές και έτσι όσοι δεν μπορούσαν να στέκονται όρθιοι, έφυγαν απογοητευμένοι. Βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε ήταν η έλλειψη αρίθμησης των θέσεων αλλά και η τρελλή ανταπόκριση που είχαμε από το κοινό (κάτι το οποίο ναι μεν μάς έκανε να χαρούμε πάρα πολύ, αλλά από την άλλη μάς προβλημάτισε επίσης πάρα πολύ).

από το φύλλο της 1.12.2009 της εφημερίδας ΡΟΔΙΑΚΗ
(κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση)

Έτσι, αυτή τη φορά, τα εισιτήρια θα είναι συγκεκριμένα ανά ημέρα παραστάσεων και θα προπωλούνται από τον Δικηγορικό Σύλλογο. Μόνο σε περίπτωση που περισσέψουν εισιτήρια θα πωλούνται στο ταμείο του Δημοτικού Θεάτρου, τις ημέρες των παραστάσεων. Οπότε, καλό θα ήταν να μην περιμένετε μέχρι την τελευταία στιγμή!
Ενδέχεται να μην βρείτε!

Για την καλύτερη εξυπηρέτηση τόσο του Συλλόγου όσο και για σάς, θα υπάρχουν δύο είδη εισιτηρίων : τα μωβ που θα είναι για την παράσταση του Σαββάτου 6 Φεβρουαρίου , και τα πορτοκαλί που θα είναι για την παράσταση της Κυριακής 7 Φεβρουαρίου.
Εντός των ημερών θα σάς ενημερώσω από πού ακριβώς και ποιές ώρες θα μπορείτε να τα προμηθευθείτε, όπως και το τηλέφωνο που θα μπορείτε να μαθαίνετε για τη διαθεσιμότητα κάθε μέρας, για να κανονίσετε ανάλογα το πρόγραμμά σας.
Όσο για την τιμή, αυτή δεν αλλάζει : παραμένει στα 10 € μόνο.

μωβ για το Σάββατο - πορτοκαλί για την Κυριακή

Ελπίζουμε ότι με αυτές τις 'διορθωτικές' κινήσεις, δεν θα ταλαιπωρηθείτε όπως την προηγούμενη φορά. Αλλά, ... όπως και νά'χει, φροντίστε κι εσείς να εφοδιαστείτε με λίγο περισσότερο χιούμορ, γιατί ...τι στο καλό, στο κάτω-κάτω κωμωδία θα πάτε να δείτε..
Πάντως , αυτό το οποίο δεν μπορούμε να καταφέρουμε είναι να αριθμήσουμε τις θέσεις του θεάτρου και να εφοδιαστούμε με το απαραίτητο λογισμικό που θα σάς επέτρεπε να κλείνετε τη θέση σας αγοράζοντας το εισιτήριό σας. Γιατί - να μάς προσγειώσω λίγο; - ε, στη Ρόδο ζούμε..Υπομονή..

Αναμείνατε στο ακουστικό σας λοιπόν,
για το πώς και πού και πότε
θα βρείτε εισιτήρια...

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ:
Όοοολη η ενότητα αναρτήσεων
σχετικά με την 'πρώτη δόση'
του ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ
με ένα κλικ ΕΔΩ!

...έπεται συνέχεια...

ξανά στο σανίδι..

Πολύ θα ήθελα να συνεχίσω να σάς μιλάω για τη Λευκωσία που γνώρισα εκ βαθέων πριν λίγες μέρες, αλλά μού φαίνεται ότι θα περιτριγυρίζω την οδό Λήδρας (και λίγο παραπέρα απ'αυτήν), αφού τελειώσουν οι νέες παραστάσεις του ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ.

Γιατί, αν δεν το πήρατε ακόμα χαμπάρι,
ανεβαίνουμε ξανά στο σανίδι του Δημοτικού Θεάτρου Ρόδου
σε λίγες μέρες..

Οπότε, έτσι για να πάρω κι εγώ μιαν ανάσα πριν αρχίσουμε να τρέ-χου-με με πρόβες, αφισοκολήσεις και όλα τα σχετικά (τα ξέρετε πια εσείς, από τον Νοέμβριο που μας πέρασε, που σάς ζάλιζα για την παράσταση...) , λέω να αρχίσω αυτήν την εβδομάδα της προετοιμασίας λίιιιιιγο πιο χαλαρά.
Μού το επιτρέπετε;

Μάθημα Χάθα Γιόγκα - απλές ασκήσεις αναπνοής
(το μάθημα διαρκεί 43'..)

Εισπνοέεεεεες - εκπνοέεεεεεεεεεεες
και μετάαααααα.....
....ΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ

....μέχρι την (καινούργια) πρεμιέρα
το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου
και την Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
στις 9 το βράδυ
στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου...


ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ :
Όοοολη η ενότητα αναρτήσεων
για την πρώτη 'δόση' του ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ
τον Νοέμβριο που μάς πέρασεεεεε.....

ἕπεται συνέχεια....

γατίσιο νησί

Το πρώτο πράγμα που έκανα στο γκριζομπλέ αεροδρόμιο 'Eλευθέριος Βενιζέλος' (ναι, αυτό το αεροδρόμιο που όσο πάει και πιο πολύ μού θυμίζει γερμανικό νοσοκομείο -και τελικά η πρώτη μου εντύπωση από δαύτο αποδεικνύεται δυστυχώς πως ήταν και η σωστή...) είναι αυτό που κάνω κάθε φορά που επιστρέφω στην Ελλάδα : να αγοράσω εφημερίδα. Και αυτήν την εφημερίδα που παίρνω εδώ και χρόνια δεν είναι άλλη από την Ελευθεροτυπία. Ειδικά μάλιστα χθες που ήταν Σαββατόβραδο, περίμενα υπομονετικά να έρθουν οι 'πρόωρες' κυριακάτικες εφημερίδες, γιατί δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα να τρέχεις να τις προλάβεις την Κυριακή αργά το απόγευμα (αφού όπως πάντα, η μισή Κυριακή "ξοδεύεται" μεταξύ ύπνου/ξύπνιου και απανωτών καφέδων φίλτρου -ένα θέμα που μάλλον κάποτε θα πρέπει να γεμίσει μιά ή ακόμα και δυό-τρεις αναρτήσεις αυτού εδώ του μπλόγκεως).

Αυτή τη φορά πάντως, έχοντας περάσει μιά ολόκληρη βδομάδα στη Λευκωσία, πρέπει να ομολογήσω πως δεν μού έλειψε καθόλου η ελλαδίτικη επικαιρότητα (αν μπορώ να την χαρακτηρίσω πλέον επίκαιρη. άλλωστε ουσιαστικά πτωχεύσαμε, χρεωκοπήσαμε κι ας το χωνέψουμε πια να τελειώνουμε). Δεν ξέρω αν εσείς εδώ στα πάτρια το πήρατε χαμπάρι, αλλά οφείλω να παραδεχθώ ότι αυτἠν την εβδομάδα που μάς πέρασε η ελλαδίτικη ειδησεογραφία δεν έφτανε ούτε στο μικρό δαχτυλάκι της αντίστοιχης κυπριακής. Μιά οι έρευνες για τη διαλεύκανση του φόνου του Άντη Χατζηκωστή, μιά η ..συμφωνία των Χριστόφια-Ταλάτ ότι τελικά δεν συμφωνούν πουθενά, μιά η ανοικτή αμφισβήτηση του περιεχομένου της ατζέντας των ενδοκοινοτικών συνομιλιών εκ μέρους του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και μεγάλης μερίδας της κυπριακής κοινής γνώμης, και στο τέλος νά'σου και η απόφαση βρετανικού δικαστηρίου που έδωσε ένα γερό χαστούκι σε ζευγάρι βρετανών που αναγκάζονται να κατεδαφίσουν την "έπαυλη" που απέκτησαν μισοτιμής στην κατεχόμενη Λάπηθο επειδή την έκτισαν σε κτηματομερίδα που ανήκε σε ελληνοκύπριο, όοοοοοολα αυτά με έκαναν αυτήν την εβδομάδα να μη δίνω καμμία σημασία στους πομπώδεις τίτλους ειδήσεων του δορυφορικού καναλιού της ΕΡΤ, κι ας συνεχίζει να είναι κομμένη η Ελλάδα στα δύο ή στα τρία από τα μπλόκα των αγροτών (στο κάτω κάτω μήπως είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό ή μήπως θα είναι και η τελευταία;.. σωπάτε δα!)

Παρ'όλ'αυτά όμως, η συνήθεια είναι δεύτερη φύση , πώς να το κάνουμε. Και να μπει κοτζάμ Κυριακή χωρίς τον αγαπημένο Αρκά καθώς και τους...χρησμούς του Μέγα Κώστα Λεφάκη γίνεται; Ε, όχι. Καιρός να επιστρέψω λοιπόν στην αδιόρθωτη ελλαδίτικη φύση μου και να πάρω ξανά μια γερή δόση γκαγκαρο-ελλαδίτικου ΜΜΕ, να στανιάρω. Και μετά τα ξύλινα άρθρα-ανασκόπηση της ακόμα μιάς δύσκολης εβδομάδας, με τα μύρια όσα προβλήματα που απασχολούν τη χώρα, ήρθε η σειρά του αγαπημένου Έψιλον. Ένα τεύχος αφιερωμένο στο θέμα "Ελληνική Ιθαγένεια". Τι είναι αυτό, τι σημαίνει και πώς έτσι , πώς αλλιώς και πώς αλλιώτικα. ¨Ενα ολόκληρο τεύχος αφιερωμένο στο καυτό αυτό θέμα που θα προσπαθήσει να μάς αποπροσανατολίσει από τις απανταχού μειώσεις επιδομάτων, μισθών, θέσεων εργασίας, κάποιων ευρώ από τις τσέπες μας δηλαδή. Και θα μάς πολώσει, και θα μάς κάνει να χαζεύουμε ώρες επί ωρών τα talk-shows των έτσι κι αλλιώς βαρετών μας καναλιών. Και θα μάς χωρίσει σε 'ρατσιστόμουτρα', 'φασιστόμουτρα', 'αντιδραστικούς' από τη μια και από την άλλη σε 'ανθρωπιστές', 'καλούς χαρακτήρες', 'συμπονετικούς', 'καλούς ανθρώπους -εν πάση περιπτώσει!-'. Κι όταν θα βλέπουμε κατάματα τις τεράστιες εκείνες Πύλες του Παραδείσου, ο κατάλευκος εκείνος Άγγελος θα μάς ρωτήσει : " ΕΣΥ, ναι ΕΣΥ! Για πες! Ήσουν ή μήπως ΔΕΝ ήσουν ΥΠΕΡ εκείνου του νομοσχεδίου για την Ιθαγένεια;" και αναλόγως, είτε θα μάς ανοίξει τις πόρτες διάπλατακαι θα περάσουμε ζά-χα-ρεςςς είτε θα μάς δώσει μια κλωτσιά και θα μάς στείλει να ψηθούμε στα τάρταρα των ταρτάρων. τέτοια καθάρματα που είμασταν..

Η θέση λοιπόν του Έψιλον ήταν σαφής, και δεν χρειάστηκε να το γράψει καθαρά και ξάστερα : το νομοσχέδιο που προτείνει η κυβέρνηση για την Ελληνική Ιθαγένεια είναι αυτό που είναι ηθικά σωστό και πρέπει να γίνει Νόμος του Κράτους. Ok λοιπόν! Εντάξει. Έλληνας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Γιατί να μη συμφωνήσω κι εγώ σ'αυτό; Ok, να συμφωνήσω. Να πάω στην κόλαση; Γιατί; Χρωστάω σε κανέναν να ψήνομαι και να σουβλίζομαι, και δη εις το διηνεκές; Άη ντόννντ θίνκ σόου!

20-01-2010, 19:45' -
Οδός Λήδρας, ελεύθερη Λευκωσία
πόσο το γ-ΕΛΛΑC ;

Και φτάνω στη σελίδα 61 του σημερινού τεύχους του Έψιλον, στο άρθρο με τίτλο "Κύπρος -Πώς Δύο Γάτες Έκαναν Κουβάρι Το Νησί". Μάλιστα! Και Πώς εγώ δεν κατάφερα να πάρω χαμπάρι Πώς άραγε Δύο Γάτες Έκαναν Κουβάρι Το Νησί;; Πώς δεν κατάλαβα αυτό το πράγμα, που τα δάχτυλά μου έπαθαν αγγύλωση πατώντας το τηλεκοντρόλ από το ΡΙΚ1 στον ΑΝΤ1 Κύπρου και μετά αμέσως το Sigma και ξανά στο Mega Κύπρου και φτου κι απ'την αρχή; Για να μην κάτσω και μετρήσω πόσα ml σάλιου ξόδεψα να ξεφυλλίζω τις σελίδες του Φιλελεύθερου και του Πολίτη κι ας ρίξω και μια κλεφτή ματιά στην Αλήθεια και στη Χαραυγή, για να μη χάσουμε την αίσθηση του μέτρου και της αντικειμενικότητας βεβαίως βεβαίως;

Και ενώ το άρθρο αυτό φαινόταν αρχικά άσχετο με τη θεματική ενότητα της "Ελληνικής Ιθαγένειας", η επιλογή της θεματολογίας κάθε τεύχους του Έψιλον έδειξε ακόμα μια φορά τη μαεστρία της (και πάλι συγχαρητήρια στους συντάκτες).
Το άρθρο χαριτωμένο, καλογραμμένο, μεστό πληροφοριών, ευχάριστο και με πολύ καλά ελληνικά. Και το θέμα αυτό (της γάτας εννοώ) -να είμαι ειλικρινής- δεν το είχα πάρει χαμπάρι.
Άραγε λοιπόν, οι δύο ΄ράτσες γατών' που ενδημούν μόνο στην Κύπρο (και συγκεκριμένα η ράτσα 'Γίγαντας της Αφροδίτης' και η ράτσα 'Γάτα της Αγίας Ελένης') θα πιστοποιηθούν ως Ελληνοκυπριακές ράτσες γατών ή ως Τουρκοκυπριακές μη κακό μας ;
Ιδού το μέγα ερώτημα.

Και διαβάζοντας τόση ανάλυση, με την υποκρυπτόμενη ειρωνία για την πρωτοφανώς συντονισμένη ελληνοκυπριακή κινητοποίηση, κατάλαβα ότι...γύρισα στην Πατρίδα. Ναι, στην ίδια Πατρίδα που είχε κάνει τόσο ντόρο κάποτε για τη Φέτα, αυτό το τυρί που δεν τό'βαλα ποτέ στο στόμα μου γιατί μόνο που το μυρίζω μου'ρχεται να κάνω εμετό. Αλλά δεν πειράζει, γύρισα στην Μητρόπολη Ελλαδάρα που χαϊδεύει με μητρική στοργή και κατανόηση το αθώο κεφαλάκι αυτού του άτακτου παιδιού της, που η δασκάλα το έβαλε τιμωρία προχθές και σήμερα ακόμα κάθεται και μιξοκλαίει στη γωνία. "Δεν πειράζει, όταν θα μεγαλώσει θα καταλάβει ότι όλα για το καλό της έγιναν. Και που η δασκάλα τού πήρε το τόπι στο διάλειμμα, και που το έκανε ρεζίλι στα άλλα παιδάκια επειδή δεν ήξερε την προπαίδεια του 7, και ορίστε καλέ, τώρα γιατί κλαίει που τού πήρανε και τη γάτα του;"

Μα μήπως μπορεί να προστατέψει τίποτε άλλο αυτή τη στιγμή η Κύπρος εκτός από τις γάτες της; Όλα τα άλλα -την εδαφική της ακεραιότητα, τα δικαιώματα των προσφύγων της, τον εναέριο και υποθαλάσσιο χώρο της- δεν έχει μείνει και τίποτα που να μην έχει εναποθέσει στην καλή της παιδαγωγό, στην Μητρόπολή της -ποιά άλλη!-, στους νομικούς συμβούλους της που θα τής δώσουν λύσεις και νέες σωτήριες διαπραγματευτικές τακτικές...
Λες και η Μητρόπολη είναι σε θέση να διαπραγματευτεί καλύτερα για τις ...δικές της γάτες!!
Για φαντάσου.

21-01-2010 , 12:35'

κυπριακή γάτα , αγνώστου ράτσας, με κοιτάζει φιλύποπτα, καθήμενη σε κιλίμι αγνώστου ιδιοκτήτη στο (εξ ίσου αγνώστου ιδιοκτήτη) πλακόστρωτο της πάλαι ποτε εκκλησίας της Αγίας Σοφίας και νυν Τζαμιού, στην κατεχόμενη πλευρά της κυπριακής πρωτεύουσας.Πόσο πιο διασκεδαστικά να το γράψω, για να ακουστεί καλά στα γκαγκαροφερμένα ελλαδίτικα ΜΜΕ;
Αν μη τι άλλο, το προσπάθησα ..

Μα τι ευτυχής που νιώθω.
Γύρισα επιτέλους στην παντοκράτειρα Μητρόπολη.
Άφησα πίσω μου πράσινες γραμμές, οδοφράγματα, ερειπωμένα σπίτια, νεκρές ζώνες.
Άλλωστε, τι σχέση μπορεί να έχω εγώ με όλα αυτά;
Έλληνας γίνεσαι άλλωστε. Δε γεννιέσαι.
Έτσι δεν είναι;
Έτσι δεν θα πάμε όλοι στον Παράδεισο;

Διαβάστε το σημερινό Έψιλον της Ελευθεροτυπίας, σας παρακαλώ.
Διαβάστε το όμως όλο.

νά' μαι πάλι..

Μη νομίζετε ότι σάς ξέχασα και δε σάς γράφω πιά. Για όλα φταίει το wifi του ξενοδοχείου μου στη Λευκωσία, που ήταν τόοοοσο γρήγορο λέει, που ...τό'βαλε στα πόδια. Έτσι οι μέρες πέρασαν, το wifi έγινε καπνός και συνεπώς ...αναρτήσεις γιοκ.

Πάντως όλες αυτές τις μέρες μάζεψα τρελλό υλικό ένθεν και ένθεν της πράσινης γραμμής, που ελπίζω να σάς φανεί ενδιαφέρον. (γιατι , είπαμε, κατ'αρχήν είμεθα μπλόγκερς, όχι παίξε-γέλασε) Οπότε...

'a λαμένετε αδέρρφκια!

Υπότιτλοι δεν διατίθενται, αν και για μάς τους Ροδίτες
δεν χρειάζονται έτσι κι αλλιώς.
Ενσταντανέ από το στούντιο του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του ΡΙΚ
με την κυπραία "Μαρία Χούκλη", ονόματι Αιμιλία Κενεβέζου
-της οποίας δηλώνω φαν, ΄ρέσκιει σσας ή όϊ-

Επίσης, πληροφορήθηκα μόλις σήμερα ότι η παράσταση "ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ" της Θεατρικής Ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου ανεβαίνει ξανά στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου. (ρίξτε μια ματιά στην ενότητα των αναρτήσεων για την παράσταση πατώντας ΕΔΩ, έτσι ..για επανάληψη). Οι ημερομηνίες έκλεισαν για το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου και Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010, στις 9 το βράδυ. Όπως έμαθα, αυτή τη φορά θα υιοθετηθούν μερικές βασικές καινοτομίες, ούτως ώστε να μην υπάρξει ούτε ένας θεατής που να μείνει παραπονεμένος ή να φύγει από το Θέατρο απογοητευμένος επειδή δεν βρήκε θέση να κάτσει.
Αλλά να μη σάς τα λέω όλα από τώρα. Έχουμε καιρό μπροστά μας μέχρι το τρίτο κουδούνι και για να μην ταλαιπωρηθείτε, μείνετε συντονισμένοι σε αυτό εδώ το ταπεινό πλην τίμιο μπλογκ..

Λοιπόν, σάς αφήνω τώρα (ναί! Ζω! για όσους απορούσαν τελευταία! - δεν είναι πολύ...Μακαριακή αυτή η δήλωση;) γιατί με περιμένουν κάτι ξεγυρισμένες σεφταλιές και κάτι λαχταριστά χαλούμια στη σχάρα και πραγματικά δε σκοπεύω να χάνω το χρόνο μου μαζί σας (και να μην παρεξηγείστε μερικοί! υπάρχουν κι άλλα πράγματα που έχω να κάνω στον μάταιο τούτο κόσμο!).

εις το επανιδείν από τα πάτρια

Αλελούϊα..! Χατζηδάκις!

Σκεφτόμουνα τις προάλλες πόσο βολικός είναι ο τίτλος αυτού του μπλόγκεως, που δε με "υποχρεώνει" να κάθομαι να δικιολογώ κάθε λίγο και λιγάκι γιατί άραγε θα πρέπει να γράφω το κάθε τι και εάν και κατά πόσον το περιεχόμενο των αναρτήσεων "συνάδει" ή "δεν συνάδει" με τον τίτλο του.

Ούπςς! Και τι κάνω τώρα;

Έπεσα πάλι στην παγίδα να εξηγώ γιατί και πώς κι έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα;
Λάθος μέγα!

Χωρίς πολλά λόγια λοιπόν, είπα σήμερα να γράψω μια ανάρτηση που έχει σχέση με τη μουσική. Γιατί; Γιατί Έτσι! Γιατί έτσι θέλω! Γιατί τα δύσκολα που συμβαίνουν (όρα σεισμούς και τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινες τραγωδίες που διαδραματίζονται αυτές εδώ τις ώρες στην πολύπαθη Αϊτή) αλλά και τα δύσκολα που μάλλον έρχονται (τι;...μήπως δεν άκουσα καλα; ...α! κι ΕΣΕΙΣ αρχίσατε να μαζεύετε αποδείξεις..;; ..πώς; ξεθάψατε τις κρυμμένες λίρες της προγιαγιάς;; μπα; κιόλας;) εγώ τουλάχιστον τα ξορκίζω με τραγούδια.
Κι επειδή κάθε πέρσι και καλύτερα, δεν υπάρχει καλύτερο αγχωλυτικό από τα παλιά τραγούδια που σε ξανακάνουν παιδί -θες, δε θες-.

Χθες για να με πάρει ο ύπνος κατέφυγα στη γνωστή και 100% επιτυχή μέθοδο κλικαρίσματος στα άδυτα του YouTube. Και μιλώντας για "άδυτα" κυριολεκτώ. Γιατί το χθεσινό νυσταλέο κλικάρισμα αποδείχθηκε κάτι σαν...αρχαιολογική ανασκαφή, όπως θα διαπιστώσετε λίγο παρακάτω (λίγη υπομονή ρε παιδιά, ξέρω σάς έπρηξα πάλι με τη φλυαρία μου, αλλά δεν μπορεί, οι περισσότεροι με μάθατε πια..).

Η διαδικτυακή αρχαιολογική σκαπάνη ξέθαψε χθες πολλά αποσπάσματα από κάποια ασπρόμαυρη μουσική εκπομπή του 1975 (!!!) που είχε προβληθεί από την ισραηλινή τηλεόραση. Επρόκειτο για μια σειρά εκπομπών με ξένα τραγούδια, που τα ερμήνευαν ντόπιοι αστέρες της ποπ σε εβραϊκούς όμως στίχους!


Το μπλογκ σήμερα λοιπόν βάζει τα ασπρόμαυρά του, βαράει δυνατά εκείνη την αραχνιασμένη ασπρόμαυρη τηλεόραση μήπως και πάρει μπρος και -αφού βέβαια την ...απαλλάξει από τον μικρό κεντητό τσεβρέ που, δεν ξέρω γιατί, τότε το '70 είχανε τη συνήθεια να την σκεπάζουν , προφανώς για να μην κρυώσει το θαυματουργό αυτό κουτί...- πατάει δυνατά τα κουμπιά δίπλα στην οθόνη (είπαμε, δεν είχε ανακαλύφθεί ακόμα το τηλεκοντρόλ).

Η εκπομπή "Τραγούδια από μιαν άλλη χώρα"
είναι σήμερα αφιερωμένη στην Ελλάδα
και στον Μάνο Χατζηδάκι..

Στρογγυλοκαθήστε!

τίτλοι έναρξης

Η "πρώτη φωνή" της εκπομπής είναι η ...παλιά-μικρή μου-αγάπη και τότε νεαρή τραγουδίστρια Γκάλι Ατάρι, που είχε μόλις πετάξει τα χακί (και οι γυναίκες υπηρετούν στο στρατό ως γνωστόν) και έκανε τα πρώτα πρώτα της βήματα στην ισραηλινή μουσική σκηνή με..ελληνικές νότες.
Και αυτό το ανακάλυψα μόλις χτες, κι ας δηλώνω θαυμαστής της από τόοοοοοοτε!
(από το Δημοτικό δηλαδή, όχι πολύ παλιά)

"έλ'αγάπη μου και χόρεψε ίσαμ'αύριο το πρωί"

Κι όπως δεν μπορείς να ξεχάσεις την πρώτη σου αγάπη, έτσι ακριβώς δεν μπορείς να ξεχάσεις τον πρώτο σου δίσκο βινυλίου που ερχόταν από τόοοοοοοσο μακρυά. Δεν ήταν άλλος από τον δίσκο της Ίζραελ-σεξ-σύμπολ Γκάλι Ατάρι, το 1979, όταν ήταν στα πολύ μα πολύ χάϊ της, κρατώντας το πρώτο βραβείο της τότε Γιουροβίζιον στο χέρι (δείτε το τελευταίο βίντεο της ανάρτησης). Και ομολογώ ότι ακόμα και τώρα, όταν βγαίνει στην τηλεόραση, κι ας κοντεύει πια τα πενήντα, κλείνω τηλέφωνα, καθυστερώ ραντεβού και γενικώς σε όλα μπαίνει ένα ξεγυρισμένο pause, αφού έτσι το θέλησε η μοίρα και η ..Γκάλι.

Η "Περιμπανού" δια στόματος Άβι Τολεντάνο
(απλώς αγνοούμε την πρόζα στην αρχή και ..μπαίνουμε στο ψητό)

Και ενώ οι ισραηλινοί στιχουργοί έμειναν σχετικά πιστοί στο πρωτότυπο περιεχόμενο των προηγούμενων τραγουδιών, για το τέλος της εκπομπής επιδόθηκαν σε ένα μεταφραστικό όργιο και ξαφνικά το "μίλησέ μου -μίλησέ μου , δε σε φίλησα ποτέ μου" έχασε κάθε σεξουαλικό υποννοούμενο και κατήντησε "έχω ήλιο - έχω ήλιο... έχω τραγούδι που με πετά ψηλά στον ουρανό" και άλλα τέτοια ξενέρωτα.
Αλλά δεν πειράζει.
Τουλάχιστον το μπλογκ τούς το συγχωρεί..

τίτλοι τέλους

Και έτσι το πρόγραμμα τελείωσεεεεεεεεε
Πάει κι αυτόοοοοοοοοοο

Αλλά...
επειδή σάς υποσχέθηκα bonus track...
Άειντε...
Πάρτε κι ένα Halleluya,
...κι ελπιζω να μη σάς κούρασα πολύ.

Halleluya (1979)
Γκάλι Ατάρι και το τρίο "Μέλι-Γάλα" (Χαλάβ ου-Ντβάς)

Όλα τα credits για τα σπάνια αποσπάσματα της εκπομπής της ισραηλινής τηλεόρασης "Τραγούδια από άλλη χώρα" του 1975 που παρακολουθήσατε (ΑΝ τα παρακολουθήσατε δηλαδή), ανήκουν στον χρήστη R733 του YouTube. Το τελευταίο βίντεο από την Eurovision του 1979 ανέβασε στο YouTube ο έλληνας χρήστης tasosk3 .
Χωρίς αυτούς, ανάρτηση ...γιοκ!

Αϊτή, η πρώτη μας "νονά"

Μερικές παροιμίες έχουν τη μοίρα να επιβεβαιώνονται.

Μια απ'αυτές είναι η "Όπου φτωχός κι η μοίρα του", που βρήκε γι'άλλη μια φορά την πλήρη εφαρμογή της στη φτωχότερη χώρα του δυτικού ημισφαιρίου, πληθυσμού 9 εκατομμυρίων ανθρώπων, το 80% των οποίων ζουν το πολύ με ένα δολάριο την ημέρα.

οι διαστάσεις της σημαίας μιας χώρας ..χωρίς διαστάσεις

Η Αϊτή καταστράφηκε μετά τον ασύλληπτης ισχύος σεισμό 7,3 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Μια χώρα που ειδικά για μάς τους Έλληνες έχει ιδιαίτερη σημασία.
Και για όσους δεν το ξέρουν, η Αϊτή, που ήταν η πρώτη που απαλλάχθηκε από τον γαλλικό αποικιακό ζυγό -ύστερα από αιματηρό και πολυετή αγώνα- την πρώτη δεκαετία του 1800, ήταν η πρώτη χώρα παγκοσμίως που αναγνώρισε το νεώτερο Ελληνικό κράτος, πριν καλά-καλά τελειώσει η επανάσταση του '21.
Για την Αϊτή, η νεώτερη Ελλάδα υπάρχει ήδη από το 1822, , περίπου δηλαδή μια δεκαετία πριν από τότε που συνειδητοποιήσαμε ακόμα κι εμείς οι ίδιοι ότι...υπάρχουμε ως ξεχωριστή κρατική οντότητα.

Και σήμερα, η πρώτη μας "νονά", η Αϊτή, υπάρχει μόνο στα χαρτιά και φαίνεται ειδυλλιακή μόνο σε πεπαλαιωμένους από σήμερα το πρωί χάρτες και ιλουστρέ ταξιδιωτικούς οδηγούς.

έντρομη κάτοικος της πρωτεύουσας Port-Au-Prince
προσπαθεί να δει την πόλη της που έχει καλυφθεί
από κύματα σκόνης μετά το σεισμό

Κάθε δίαυλος επικοινωνίας με το νησί έχει διακοπεί.
Μοναδική αϊτινή πηγή πληροφόρησης που λειτουργεί σήμερα είναι ο ραδιοφωνικός σταθμός Radio Kajou, που εκπέμπει από τη Φλόριδα των Ηνωμένων Πολιτειών και ανήκει στην εκεί αϊτινή παροικία.

Ακούστε τα τελευταία νέα από μία χώρα που δεν υπάρχει πια
πατώντας είτε ΕΔΩ
είτε στο λογότυπο του σταθμού
στη δεξιά στήλη αυτού εδώ του μπλογκ
("ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΑΚΟΥΩ").

ἐμ,.. ἐπαναλαμβάνετε;

"Ποιές εἶναι οἱ προσδοκίες σου;" Δέν ἤξερα τί νά ἀπαντήσω. "Τί περιμένεις ἀπό μένα;" Δέν ἤξερα τί νά πῶ. Δέν εἴπα τίποτα. Δέν εἶχα τί νά πῶ. Δέν εἶχα νά πῶ κάτι πού νά ἀκούγεται ὤριμο, λογικό. Τέλος πάντων, κάτι ἀνάλογο πρός τήν ἡλικία μου . (Τί σημαίνει "ἡλικία";). Μέ ἀρχή μέση καί τέλος. Δέν ἤξερα ποῦ νά βάλω ἄνω τελεία, παράγραφο, ὑποσημείωση. Ἔτσι δηλαδή ὅπως ἔχω συνηθίσει νά μιλάω, νά γράφω και νά σκέφτομαι. (Τί σημαίνει "σκέφτομαι";). Δέν μποροῦσα νά βάλω τίς σκέψεις μου σέ ἕναν εἰρμό. ("εἰρμός"; pardon?). Μέ τόν τρόπο δηλαδή πού νομίζω πώς βάζω τίς σκέψεις μου σέ τάξη. (Τί σημαίνει "τάξη";) Ἐντάξει, ἄς ἀφήσουμε τή λέξη "τάξη". Ἄς μιλήσουμε γιά "τή σωστή σειρά". (Τί σημαίνει "σειρά";) Καί ἔτσι δέν εἴπα τίποτα. Βγῆκα ἀδιάβαστος. Μοῦ κακοφάνηκε. Ἀπό τήν ἄλλη, καιρό εἶχα νά δῶ πῶς εἶναι νά μήν ξέρεις τή "σωστή" ἀπάντηση.("σωστή";)Ἔχασα τίς ἐντυπώσεις! Ἔχασα τίς ἐντυπώσεις; Οὔτε αὐτό τό ξέρω. Δέν ξέρω τί νά πῶ. Μά τί προσδοκίες νά ἔχω; Ἀφού δέν ξέρω τί προσδοκίες ἔχω ἀπό τόν ἐαυτό μου ἐγώ ὁ ἴδιος. Τί προσδοκίες νά ἔχω; Ἀκόμα και ἡ 'στρεψόδικη' ἐρώτηση πού μοῦ ἤρθε στό μυαλό τοῦ τύπου "Εσύ τί προσδοκίες ἔχεις ἀπό μένα;", ὅσο καί νά μέ ἔβγαλε προσωρινά ἀπό τά δύσκολα, δέ μοῦ ἔδωσε οὔτε σέ μένα τόν ἴδιο τήν ἀρχική ἀπάντηση πού θά ἤθελα νά εἶχα δώσει πρῶτος.

Ἔχασα τίς ἐντυπώσεις!
Ἔχασα τίς ἐντυπώσεις;

(ωχ)

Βροχή

Η καλύτερη υπόκρουση.

10 λεπτά ήχου βροχής


καλή βδομάδα

αλλού κι ἀλλοῦ...

Ορίστε πόσο απλά λύνονται ακόμα και τα πιο δύσκολα γλωσσικά ζητήματα που ανέκυψαν:

Με ένα κλικ.
Εδώ οικογένειες διαλύονται και οικογένειες δημιουργούνται μέσω ίντερνετ, και το δίλημμα του πολυτονικού και του μονοτονικού θα μάς ξέφευγε;
Όχι δα.

Ύστερα από ψηφοφορία του μπλόγκεως που διήρκησε 15 ολόκληρες μέρες και νύχτες, αποφασίσατε τελικά πώς θα γράφονται οι αναρτήσεις. Το ερώτημα ήταν απλό.
Θα συνεχίσει το μπλογκ να είναι αμιγώς πολυτονικό;
Θα αλλάξει και θα γίνει αμιγώς μονοτονικό;
Να βρεθεί τρόπος να είναι και μονοτονικό και πολυτονικό;
Ή, απλώς, να βγάλει το σκασμό
-να ξεμπερδεύω κι εγώ, να ξεμπερδεύετε κι εσείς να τελειώνουμε-;

5%

Κατ'αρχάς, να αρχίσουμε από την μειοψηφία του 5%, δηλαδή των 9 από τις συνολικά 155 ψήφους που επέλεξαν τη...σιωπή από τις ΑλλούΚιΑλλού αναρτήσεις, ανεξαρτήτως συστήματος. Και νομίζω πως αυτές είναι και οι πιο εντυπωσιακές, αφού αν κάποιος δηλώνει πως θέλει να "σκάσει" ένα μπλογκ και να το φάει η μαρμάγκα της μπλογκόσφαιρας, δηλώνει εμμέσως πλην σαφώς ότι -αν μη τι άλλο- το...διαβάζει.
Οπότε, νομίζω πως αυτές οι ψήφοι κάθε άλλο παρά αρνητικές ήταν στη βάση τους.
Αντιθέτως, τις θεωρώ κολακευτικότατες.
Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, αν τυχόν η πλειοψηφία θα επέλεγε να βγάλει το σκασμό αυτό εδώ το μπλογκ, πιστεύω ότι θα ήταν τότε πλέον...απαραίτητο να γίνει το ακριβώς αντίθετο. Και γιατί αυτό; Μα επειδή θα έχει πολύ πιο ενδιαφέρον να ξέρει ένας μπλόγκερ ότι οι αναρτήσεις του...τσαντίζουν (!) τους αναγνώστες του (οι οποίοι...αν και τσαντισμένοι, μπαίνουν-διαβάζουν και φεύγουν ακόμα πιο τσαντισμένοι!) παρά ότι δήθεν όλα πάνε καλά και να διάγει τον ύπνο του δικαίου, υπό τον ήχο χειροκροτηματικών κλικαρισμάτων.

20%

Οι αναγνώστες που επέλεξαν τη μεσοβέζικη λύση του να είναι το μπλογκ ΚΑΙ έτσι ΚΑΙ γιουβέτσι ανέρχονται στους 32 από τους 155 που συμμετείχαν, δηλαδή 1 στους 5 (20% στρογγυλότατο). Μία επιλογή που χωράει πολύ νερό βέβαια, αλλά πάντα το μέσον βολεύει -δεν μπορώ να πω-.
Μεταξύ μας πάντως, αυτήν ακριβώς τη λύση εφάρμοσα στις περιπτώσεις που το μπλογκ κάλυπτε με τις αναρτήσεις του γεγονότα και εκδηλώσεις γενικότερου ενδιαφέροντος. Έτσι, στις mass-production ενότητες αναρτήσεων (όρα Ζητείται Ψεύτης κ.ά.) το μονοτονικό ήταν αυτό που έβγαζε το...φίδι απ'την τρύπα. Όχι για κανέναν άλλο λόγο. Οι παλιότερες και πιο διαδεδομένες εκδόσεις του Internet Explorer δεν έπαιρναν χαμπάρι τις ψιλές και τις δασείες. Και όταν πλέον αυτές οι ενότητες αναρτήσεων ολοκληρώνονταν, το μπλογκ επέστρεφε στο good-old πολυτονικό..

50-50

Και τώρα φτάσαμε στα δύσκολα.
Γιατί μια ισοπαλία έχει βέβαια τα καλά της,
στην περίπτωσή μας όμως μήπως τελικά φαίνεται πως υπάρχει άλλος δρόμος;

Οἱ ὑποστηρικτές τοῦ πολυτονικοῦ ἰσοψήφισαν τελικά μέ τούς ὑποστηρικτές τοῦ μονοτονικοῦ, συγκεντρώνοντας ἀμφότεροι ἀπό 57 ψήφους ἤ -γιά νά τό παίξω Νικολακόπουλος , βασικό ἀπωθημένο- καμμιά ἀπό τίς ...παρατάξεις δέν κέρδισε αὐτοδυναμία.
36% ἔναντι 36% , δηλαδή Χ μεγαλοπρεπέστατον.

Δεν μπορώ να μην κρύψω την έκπληξή μου γι'αυτήν την εξέλιξη.
Δεν ήξερα τι να γράψω γι'αυτό το αποτέλεσμα, γι'αυτό κι άργησα δυό μερόνυχτα για ν'ασχοληθώ με το θέμα.

Αυτό που μού έκανε όμως εντύπωση ήταν ότι οἱ "δηλωμένες" πολυτονικές ψήφοι προέρχονταν κυρίως ἀπό νέους ἀνθρώπους πού δέν το εἶχαν διδαχθεῖ ποτέ. Να το εξηγήσω ως ..ἐνδιαφέρον πρός τό ἄγνωστο; Ως μια..ἀνάγκη νοσταλγίας γιά κάτι καθαρά ἑλληνικό πού δέν πρόλαβαν νά γνωρίσουν; Ή απλώς ως συμπάθεια σε κάτι το διαφορετικό, σε κάτι το ρετρό, το passé composé;
Σόρρυ, τα αριθμητικά δεδομένα δεν μού επιτρέπουν να εξηγήσω τα πάντα. Γι'αυτό και κάθε αποτέλεσμα ψηφοφορίας έχει τη δική του γοητεία, ακόμα κι αν δεν πρόκειται για θέμα μείζονος σημασίας.

Από την άλλη, οι αντίστοιχες "δηλωμένες" μονοτονικές ψήφοι προέρχονταν κατά συντριπτική πλειοψηφία από αναγνώστες ηλικίας άνω των 45. Το ακριβώς αντίθετο από αυτό που περίμενα δηλαδή.
Το "βαρέθηκαν" μετά από τόσο εκπαιδευτικό πήξιμο; Το ξέχασαν; Εκνευρίζονται που το βλέπουν; Μπορεί και τίποτα από αυτά ή και όλα αυτά μαζί.

Και το διά ταῦτα;

Λοιπόν, αἱ Ἑλλανοδίκαι συνεσκέφθησαν οὕτω:
Το μπλογκ δεν μπορεί να αγνοήσει τους αναγνώστες του.

Και ευτυχώς εἶναι εὔκολο νά ἰκανοποιηθεῖ ὅλος ὁ κόσμος.
Κι όταν το αποτέλεσμα είναι ἤξεις ἀφήξεις οὐκ, η ασφαλέστερη λύση είναι να επικρατήσει η μειοψηφούσα μεν, πλην όμως μέση λύση.
Και στην περίπτωσή μας δεν είναι άλλη παρά η ..τρίτη.
Αυτή δηλαδή του 20% (του γιουβετσιού)

Το alloukiallou, που στα γεννοφάσκια του
ήταν αλλούκιαλλού,
και που κατόπιν έγινε ἈλλοῦΚιἈλλοῦ
βαφτίζεται σήμερα, κατόπιν δημοκρατικών διαδικασιών...

ΑλλούΚιἈλλοῦ

καί ἔτσι πλέον θά πορεύεται..

(είτε έτσι εἴτε ἀλλιῶς πάντως,
το σίγουρο εἶναι πως δε βγάζει το σκασμό, το σκασμένο.. )