Να δυο εύκολες ερωτησούλες : 1) Με ποιό συναίσθημα, εικόνα φωτογραφία κ.λ.π. αποχωρίζεσθε το 2011; και 2) Με τι προσδοκίες υποδέχεσθε το 2012; Σε παρακαλώ στείλε μου τις απαντήσεις μέχρι τις 27/12 για να δημοσιευθούν στη 'Δημοκρατική" και στη στήλη μου. Α! Ε, και καλό θα ήταν να είναι μέχρι 50 λεξούλες το κείμενο. Ok; Ευχαριστώ και περιμένω
Μαρίλια Φούρλα"
Οι έννοιες της 'ευκολίας' και της 'δυσκολίες' είναι ίσως οι πιο σχετικές και ασαφείς που θα μπορούσε να εφεύρει το ανθρώπινο μυαλό. Ομολογώ όμως πως πράγματι δεν δυσκολεύθηκα να διαλέξω τη φωτογραφία που μού έμεινε χαραγμένη στο μυαλό από μια τέτοια φοβερή και τρομερή χρονιά που (επιτέλους) παίρνει δρόμο. Ούτε δυσκολεύθηκα να πω δυο λέξεις για το τι θα ήθελα να περιμένω από το 2012 που (δυστυχώς) μάς έρχεται, τι να κάνουμε..
Αυτό βέβαια που δεν κατάφερα ήταν να περιορισθώ σε 50 λέξεις...
Οι απαντήσεις λοιπόν..
Σε λίγες μέρες φεύγει το 2011, μια χρονιά που κανένας μας δεν θα πεθυμήσει.
Μια Χρονιά-Σταυρόλεξο που δεν κατάφερε κανείς να το λύσει.
Κι ας δόθηκαν δόσεις επί δόσεων, κι ας επιβλήθηκαν φόροι επί φόρων. Και οι συνταγματικές διατάξεις τελικά χρησίμευσαν για να αιτιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.
Αποτέλεσμα : η πολιτική ηγεσία παραχώρησε πανηγυρικά τη θέση της σε μία άλλη κυβέρνηση, που κανείς μας δεν εξέλεξε, για να επιβάλλουν οι τεχνοκράτες (και όχι οι πολιτικοί..) και άλλα φορολογικά μέτρα που όλοι ανεξαιρέτως ξέρουμε ότι σε τίποτα δεν θα αποδώσουν.
Μια Χρονιά-Σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, που δυστυχώς εκλείπουν από το παρών γίγνεσθαι της χώρας. Αντ'αυτών, οι κατέχοντες έδρανα και θέσεις αποδείκνυαν επί 365 συναπτές μέρες περίτρανα και σε όλους μας πόσο 'λίγοι' είναι..
Το φωτογραφικό στιγμιότυπο αφιερώνεται εξαιρετικά σε εκλεγέντες (αλλά και σε μάς, τους απλούς Έλληνες ψηφοφόρους).
Όσο για το 2012 που βρίσκεται προ των πυλών,
εύχομαι απλώς .."Και μη χειρότερα...!"
Εκτός από ό,τι διαβάσατε παραπάνω, περισσότερες γνώμες κι εντυπώσεις από το 2011 αλλά και εκτιμήσεις για το 2012, θα βρείτε μαζεμένες στο αυριανό Πρωτοχρονιάτικο φύλλο της εφημερίδας "Η Δημοκρατική της Ρόδου". και στη στήλη'Ατάκτως Ερριμμένα' της καλής φίλης και συναδέλφου blogger, Μαρίλιας Φούρλα.
Ήταν Ιούνιος του 2006, πίσω από το Εθνικό Θέατρο της Ρόδου, παραμονές του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ecofilms. Ζέστη πολλή.
"Γειά σας κυρία Ρικάκη. Είμαι ο Γαβριήλ από την Κινηματογραφική Λέσχη της Ρόδου".
"Α, εσύ είσαι ο Γαβριήλ λοιπόν! Γαβριήλ σε φωνάζουνε; Δύσκολο λίγο." "Πράγματι δύσκολο, αλλά έτσι με φωνάζουνε"
"Να σε λέω Γκάμπριελ; Μ'αρέσει περισσότερο"
"Γκάμπριελ; (..σιωπή..) Εντάξει! Αφού έτσι θέλετε.. ..'Γκάμπριελ' λοιπόν! Έγινε!
...εεμμ, ε, Μήπως μπορώ κι εγώ να σάς λέω Λούξ; "
Και κάπως έτσι άρχισε μια φιλία.
Και συνεχίστηκε μέσα από τα φεστιβάλ που ακολούθησαν, μέσα από διαδικτυακές αναρτήσεις, μέσα από κινηματογραφικές προβολές στη Ρόδο.. Συνεχίστηκε χωρίς διακοπές, απρόσκοπτα, με αγάπη, αλληλοκατανόηση και αλληλοεκτίμηση μέχρι τέλους. Μέχρι χθες.
Μισώ τους επικήδειους.
Για μένα, το να γράφεις ή ακόμα και να σκέφτεσαι πώς να γράψεις έναν επικήδειο είναι στην ουσία μία παραδοχή ότι κάποιος αγαπημένος άνθρωπος δεν είναι πια εδώ. Δεν θα απαντήσει ποτέ ξανά στο τηλέφωνο. Δεν θα τον ξαναδείς ποτέ στα μάτια. Δεν θα σου σφίξει ποτέ τα χέρια. Δεν θα ξαναμαλώσεις και δεν θα ξαναφιλιώσεις ποτέ μαζί του.
Τα αποφθέγματα του τύπου "ό,τι έγινε έγινε" ή "ό,τι ήταν να ειπωθεί ειπώθηκε" είναι παντελώς ασύμβατα σε σχέση με τη δική μου ιδιοσυγκρασία. Και συνειδητοποιώντας το κακό νέο που μού ήρθε με το χθεσινό email, μόλις ένα μισάωρο μετά την αμετάκλητη αναχώρησή της από κοντά μας, μόλις χθες κατάλαβα πως η βασική 'κόλλα' που κράτησε ζωντανή τη φιλία μου με τη Λουκία Ρικάκη για χρόνια ήταν αυτή ακριβώς η άρνηση απλών, πασίδηλων παραδοχών.
μ'αρέσεις Λουξ
Η φιλία μου με τη Λουκία υπήρξε μία φιλία ουσιαστική. Χωρίς περιττές εκδηλώσεις αβροφροσύνης. Μια φιλία-πυξίδα, μια φιλία-οδηγός. Μία φιλία που αναπτύσσεται μεταξύ τυχαίων συνοδοιπόρων, που μόλις κατάλαβαν τα πολλά κοινά που είχαν.
Όταν πρωτογνωριστήκαμε περνούσα μια φάση μεγάλου ενθουσιασμού, ανακαλύπτοντας για πρώτη φορά πράγματα που για κείνην ήταν προ πολλού γνωστά. Το νέο τότε μέσο επικοινωνίας, το ίντερνετ, εκείνη είχε καταφέρει να το φέρει στα μέτρα της : η ανθρώπινη επαφή μέσα από τις ψυχρές οθόνες που γέμιζαν με μυριάδες megapixel ήταν η δική της προσωπική σπεσιαλιτέ.
Από την άλλη, παρακολουθούσε από κοντά τα όσα έκανα μέσα στο διαδικτυακό μας κοινό σπίτι για την προβολή του καλού σινεμά στη Ρόδο, για το Ecofilms και για την ενημέρωση του κοινού επί τρία περίπου χρόνια -και πάντα το "Μπράβο" της ήταν πηγαίο, ειλικρινές, αγαπησιάρικο, παιχνιδιάρικο. "Άντε πάλι Γκάμπριελ, θα νικήσουμε", και μετά έρχονταν τα χάχανα...
Μεγάλη δασκάλα.
Περισσότερες συστάσεις, ήταν περιττές.
Χωρίς φανφάρες, καφέδες και κεράσματα. Συμπέσαμε ερχόμενοι από τελείως διαφορετικές αφετηρίες. Ηταν ένα συναπάντημα με νόημα και περιεχόμενο. Μία ευτυχής σύμπτωση με αφορμή τη Ρόδο που εκείνη αγάπησε όσο κανένα άλλο μέρος, και βέβαια τον κινηματογράφο, που υπηρέτησε φανατικά μέχρι τέλους. Μία φιλία που αναπτύχθηκε στην πράξη, μέσα από καθημερινή κοινή δουλειά μέσω αμέτρητων email και sms, και βέβαια μέσα από το blogging - την κοινή μας μεγάλη αγάπη.
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ : το πρώτο κλικ σ'αυτό εδώ το μπλογκ ήταν δικό της. Όπως δικό της ήταν και το πρώτο-πρώτο σχόλιο που ήρθε στην πρώτη-πρώτη ανάρτησή μου στις 2 Φεβρουαρίου του 2008.
Σαν να την ακούω : "dear Gabriel kaloriziko to blogaki..kai min anisyxeis tha sybesoume kai ektos internet when tha time is right!!! filia"
Τις συγκυρίες δεν τις επιλέγουμε εμείς. Εκείνες μάς επιλέγουν.
Κι όσο για τα τερτίπια των ανθρώπων, τι να πω -ποικίλουν.
Η Λουκία είχε το ταλέντο να διακρίνει το αληθινό, το ουσιώδες, το πραγματικό. Και όταν σε δεδομένη στιγμή κλήθηκε να κρίνει, έκρινε σωστά. Γι'αυτό και η φιλία μας συνεχίσθηκε, χάρη στην τύχη που πάντα βρίσκει τρόπους να φέρνει κοντά ανθρώπους ομοειδείς.
Αμέτρητες οι συμπτώσεις που μάς βρίσκανε στα ίδια απίστευτα μέρη στην Αθήνα, χωρίς να το έχουμε προσχεδιάσει. Αμέτρητες και οι ουσιώδεις κουβέντες που ανταλλάξαμε, κυριολεκτικά μες στο πουθενά. Αμέτρητα και τα σταθερά αλληλοκλικαρίσματα στα γραπτά μας όλα αυτά τα χρόνια. Πάντα βοηθός η Λουκία σε ό,τι ήθελα και για ό,τι καταπιανόμουν. Με κατανόηση, με εκτίμηση, με αγάπη πραγματική και όχι κατά συνθήκην.
Η Λουκία είχε μνήμη και τσαγανό. Πάντα φίλη καλή.
Είχε κρίση. Ήταν ένας άνθρωπος ευφυής.
Το νέο της αρρώστιας της με βρήκε ένα φθινόπωρο καθώς επέστρεφα στο νησί. Να πω την αλήθεια, δεν το πίστεψα. Το θεώρησα κακεντρεχή φήμη, πιστεύοντας ότι εάν όντως είχε κάτι σοβαρό θα το έλεγε από μόνη της.
Δεν διαψεύσθηκα.
Με ειλικρίνεια αφοπλιστική , μοιράστηκε την περιπέτειά της μέσα από τις αναρτήσεις της. Την θαύμασα. Δάκρυσα γι'αυτήν. Αλλά και πάλι, πίστευα ακράδαντα πως γρήγορα ό,τι ήταν όλο αυτό που τής έτυχε, θα το ξεπερνούσε.
Αναθάρρησα όταν μού είπε ότι θα με περίμενε φέτος στο Φεστιβάλ Ταινιών Υγείας της Κω με τα τρία τηλεοπτικά σποτάκια για την Εταιρεία Ψυχικής Υγείας 'Πανάκεια'. Αναθάρρησα ακόμα περισσότερο όταν μού έγραψε όλο χαρά πως θα πήγαινε στη Χαλκίδα, στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που θα γινόταν εκεί -και σηκώθηκε και πήγε, η αθεόφοβη!
Όταν πια μού έστειλε κι αυτό το μήνυμα στο facebook ότι στην τελευταία της ταινία για τη 'Σωτηρία' με.. περιέλαβε σε 4 πλάνα (!), είπα στον εαυτό μου ότι "Αυτό ήταν! Πάει, φυσά η ομάδα! Τα κατάφερε! Και το κέρδισα και το στοίχημα! Χα!", κι ότι όλο αυτό που περνούσε ήταν ένα μικρό κεφάλαιο της ζωής της και μετά από χρόνια θα το συζητάμε και θα γελάμε μεταξύ αστείου και σοβαρού.
Χθες βράδυ διάβαζα όλα τα μηνύματα που είχαμε ανταλλάξει εδώ μέσα στο διαδίκτυο, το κοινό μας σπίτι. Το εικονίδιό της απαράλλαχτο και χαμογελαστό.
Η οθόνη των megapixel, με τα Share και τα Like δεν πήρε χαμπάρι τι είχε συμβεί. Ο θάνατος δεν υπάρχει στο προηγμένο λογισμικό της
Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς να τελειώσω αυτόν τον επικήδειο.
Δεν ξέρω πώς στο καλό βρήκε τη δύναμη να κάτσει και να παρατηρεί τον εαυτό της παίζοντας το ρόλο του οπερατέρ. Να το πω 'κινηματογραφικό δαιμώνιο'; Ή μήπως 'αυτοθεραπεία'; 'Λήψη αμοντάριστων πλάνων' για την εν τω πράττεσθαι μελλοντική της ταινία, με το υποκείμενο να ταυτίζεται με την κάμερα σε θέση 'record'; Σίγουρα πάντως, βαθειά ανάγκη καταγραφής. Κι αν αυτό δεν είναι η πεμπτουσία του blogging, τότε τι άλλο θα μπορούσε να είναι;
Ακόμα και αν ένα μόνο από όλα αυτά ισχύει, το μπλογκ Always The Sea της Λουκίας Ρικάκη διανύει αυτήν την περίοδοτην καλύτερη φάση του, όσα χρόνια το διαβάζω.
Όσοι δεν το ξέρετε, γνωρίστε το.
Όσοι το ξέρατε και το παρατήσατε, ξαναδείτε το.
Θα το εκτιμήσετε από την αρχή.
Λουκία μου, φίλη μου.
Μάς άφησες.
μόνο εσύ θα μπορούσες να κάνεις ταινία τις ακτινογραφίες σου
Πριν λίγες μέρες η Λιβύη ξαναγιόρτασε μετά από πολλές δεκαετίες μία επέτειο που είχε ξεχάσει. Την 24η Δεκεμβρίου 1951 η Λιβύη είχε κερδίσει την ανεξαρτησία της και από ιταλική αποικία έγινε κυρίαρχο κράτος. Ο πρώτος (αλλά και τελευταίος) Λίβυος Μονάρχης, Ίντρις Α', είχε φροντίσει να επιβεβαιώσει τις αποικιακές δυνάμεις της εποχής, ότι η προαγωγή του στάτους της χώρας του από αποικία σε ανεξάρτητο κράτος δεν θα έθετε σε κίνδυνο την απρόσκοπτη εκμετάλλευση της Δύσης επί των πλουτοπαραγωγικών πηγών που θα βρίσκονταν υπό την δικαιοδοσία του. Επρόκειτο για ένα από τα πολύ λίγα 'βελούδινα διαζύγια' μεταξύ αποικίας και μητρόπολης.
οι δύο σημαίες της Λιβύης
Η κατάληψη της εξουσίας από τον τότε νεαρό Μουαμάρ Καντάφι to 1969 και η ρητορική που ανέπτυξε κατά τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, βρισκόταν σε πλήρη συμφωνία με το επαναστατικό-παναραβικό κλίμα της εποχής. Καθ'ομοίωση του Γκαμάλ Αμπντελ Νάσερ της γειτονικής Αιγύπτου, ο Μουαμάρ Καντάφι προέβαλε τη δική του άποψη περί αραβικής ταυτότητας, υιοθέτησε σκληρή γλώσσα απέναντι στην δυτική διείσδυση στον αραβικό κόσμο και η εξωτερική πολιτική που ακολούθησε είχε περάσει από ποικίλες διακυμάνσεις.
Άλλοτε συγκέντρωνε τον θαυμασμό άλλων ηγετών και αντάρτικων κινημάτων που κατά καιρούς εμφανίζονταν -και εξαφανίζονταν- σε άλλες χώρες του Τρίτου Κόσμου. Άλλοτε προκαλούσε την επιθετικότητα των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, με αποκορύφωμα τον αεροπορικό βομβαρδισμό της Τρίπολης τη δεκαετία του '80. Σχεδόν πάντοτε όμως, η απομόνωσή του από τους άλλους άραβες ηγέτες ήταν δεδομένη. Μία απομόνωση που έφθασε στα όρια της γελοιοποίησης του λίβυου ηγέτη, γεγονός που δεν συνηθίζεται στον άγραφο κώδικα στοιχειώδους αραβικης αλληλεγγύης, που διέπει τις σχέσεις των κρατών-μελών του Αραβικού Συνδέσμου.
Και όμως, παρά το πλήθος εχθρών και αμφισβητούντων στη Δύση αλλά και μέσα στον Αραβικό Κόσμο, το καθεστώς Καντάφι κρατήθηκε γερά στην εξουσία επί 42 ολόκληρα συναπτά έτη. Ένα γεγονός που δεν πρέπει να θεωρείται τυχαίο.
Η διοικητική οργάνωση της χώρας και η μέθοδος λήψης αποφάσεων στη Λιβύη διέφερε παντελώς από την αντίστοιχη συνταγματική πραγματικότητα των άλλων αραβικών εννόμων τάξεων που προέκυψαν μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Συνταγματάρχης Καντάφι αγνόησε πλήρως τα συνταγματικά και διοικητικά πρότυπα της Δύσης και έτσι η έννοια του κοινοβουλευτισμού, της βασιλείας, του μονοκομματισμού ή έστω ένας συγκερασμός αυτών των θεσμών δεν εισήχθησαν ποτέ στο λιβυκό πολιτικό σκηνικό.
Ο ευφυής σχεδιασμός του πολιτεύματος που εγκαθίδρυσε ο Συνταγματάρχης Καντάφι συνίστατο στην νομιμοποιητική υιοθέτηση των ήδη υπάρχοντων εθίμων και άγραφων θεσμών που ανέκαθεν ίσχυαν σε μια χώρα αραιοκατοικημένη και με πολλές φυλές, οι οποίες ανεξάρτητα από την ύπαρξη των Ιταλών ή της σύντομης σχετικά θητείας του Βασιλιά Ίντρις Α', στην ουσία ανέκαθεν αυτοδιοικούνταν, αποφάσιζαν, εφάρμοζαν τους δικούς τους νόμους και έβρισκαν μόνες τους λύσεις στις διαφορές τους χωρίς να υπολογίζουν τη γραφειοκρατία της μακρυνής πρωτεύουσας.
Έτσι, το ιδιαίτερο πολίτευμα της Λιβυκής Τζαμαχιρίας, όσο πρωτότυπο και να φαίνεται σε έναν δυτικό παρατηρητή, στην ουσία αποφάσισε να μην πρωτοτυπήσει. Απλώς νομοθέτησε τους θεσμούς και τα έθιμα που ήδη προϋπήρχαν και ίσχυαν στη χώρα επί γενιές. Πρόεδρος της χώρας επίσημα ποτέ δεν υπήρξε, αφού ο Συνταγματάρχης Καντάφι ήταν απλώς ο 'Ηγέτης της Επανάστασης' -ένα αξίωμα που δεν υπόκειται σε συνταγματικούς κανόνες διαδοχής και σε γραφειοκρατικές διαδικασίες παντελώς άγνωστες για τα τοπικά δεδομένα-.
Βασικό όμως σημείο του καθεστώτος ήταν ότι κάθε απόφαση για τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, τις σχέσεις με το εξωτερικό και κυρίως με τις ξένες επιχειρήσεις εκμετάλλευσης πετρελαίου και φυσικού αερίου οριζόταν αποκλειστικά από τον ένα και μοναδικό ηγέτη και το στενό του περιβάλλον.
η τελευταία επίσημη εμφάνιση του Συνταγματάρχη Καντάφι στην κρατική Λιβυκή τηλεόραση,
μεσούσης της εξέγερσης κατά του καθεστώτος του.
Λιβυκή τηλεόραση - 22.3.2011
Είναι αλήθεια ότι αυτό το σύστημα εσωτερικής κατανομής αρμοδιοτήτων λειτούργησε για τέσσερεις ολόκληρες δεκαετίες, με τις φυλές της χώρας να συνεχίζουν να προστατεύουν τα συμφέροντά τους, ενώ παράλληλα ο Καντάφι και το επιτελείο του απολάμβαναν τα μεγαλύτερα επιχειρηματικά οφέλη. Είναι επίσης αλήθεια ότι η Λιβύη είχε καταστεί η μόνη χώρα που εξασφάλισε στους πολίτες της το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο στην Αφρική. Απουσία φορολογίας, απουσία ανεργίας, απουσία ισλαμικού φανατισμού και θρησκευτικού μισογυνισμού, τεχνολογική πρόοδος στους τομείς της γεωργίας και της άρδευσης, ελεύθερη αγορά, εκπαίδευση και δημόσια υγεία προσβάσιμες σε όλους ήταν μερικοί από τους άσσους που είχε στο μανίκι του το μονολιθικό καθεστώς Καντάφι -το οποίο δεν ήταν ούτε λιγότερο αλλά ούτε και περισσότερο ανελεύθερο από τα αντίστοιχα αραβικά καθεστώτα που επικράτησαν στην ευρύτερη Μέση Ανατολή μετά την αποχώρηση των δυτικών αποικιοκρατικών δυνάμεων.
Μοναδική προϋπόθεση ομαλής ζωής στη Λιβύη ήταν η μη αμφισβήτηση των ρήσεων του Ηγέτη στο Πράσινο Βιβλίο -το επίσημο μανιφέστο της 'Επανάστασης της Τζαμαχιρία', που κάθε παιδί είχε την υποχρέωση να αποστηθίζει στο σχολείο. Ένα Βιβλίο που είχε δανείσει το χρώμα του εξωφύλλου του στη μοναδικήμονόχρωμη και καταπράσινη σημαία της Γης. Ένα βιβλίο που καθόρισε τη θέση της χώρας στον κόσμο, και που ήταν έτσι γραμμένο ώστε τελικά να μην φανεί καθόλου περίεργη η ξαφνική θετική μεταστροφή της Λιβύης έναντι των ΗΠΑ.
Από το Μάιο του 2006 η αμερικανική σημαία κυμμάτιζε δίπλα στη σημαία της Επανάστασης στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στο κέντρο της Τρίπολης και όλα έδειχναν ότι οι μέρες των δυτικών βομβαρδισμών και του επίσημου εμπάργκο δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια μακρυνή ανάμνηση. Όλα έδειχναν ότι όσο περιθωριοποιημένο και να φαινόταν το λιβυκό καθεστώς, είχε ακόμα πολλές δεκαετίες μπροστά του, αφού θα ήταν απλώς θέμα χρόνου ο γιος του Συνταγματάρχη Καντάφι, Σαΐφ Αλ-Ισλάμ, να αναλάβει πανηγυρικά την ηγεσία της χώρας.
Το 2011 η αποκαλούμενη 'Αραβική Άνοιξη' έφτασε και στη Λιβύη του Μουαμάρ Καντάφι, χωρίς να γίνει σαφές για ποιά αιτία ακριβώς οι φυλές της Βεγγάζης αποφάσισαν να ξαναθυμηθούν την τρίχρωμη σημαία που είχαν επιβάλλει οι δυτικές αποικιοκρατικές δυνάμεις στο νεαρό λιβυκό κράτος του ενδοτικού Ίντρις Α᾿. Ούτε τα διεθνή ΜΜΕ κατάφεραν να εξηγήσουν ποιά ακριβώς ήταν τα αιτήματα των επαναστατημένων. Αρκέστηκαν στο να εντυπωσιάσουν με τις εικόνες πολέμου που έρχονταν από τη λιβυκή έρημο αλλά και με τα μαγνητοσκοπημένα αποσπάσματα των οργισμένων αντιδράσεων του Ηγέτη και των γιων του, που ήταν τόσο αντιεπικοινωνιακές που κανέναν δεν συγκίνησαν, όπως ήταν φυσικό. Αντίθετα , οι πληροφορίες ότι η λιβυκή αεροπορία βομβάρδιζε τους πολίτες της χώρας δικαίως εξόργισαν τη διεθνή κοινή γνώμη.
η τρίχρωμη σημαία της Λιβύης, (1951-1969 και 2011- )
Όπως κάθε εθνικό σύμβολο, έτσι και οι σημαίες των κρατών έχουν τη δική τους σημασία - ιστορική και ιδεολογική. Η Λιβύη είναι ίσως από τις πολύ λίγες χώρες στη Γη που η ιστορικά σύντομη ανεξάρτητη κρατική τους πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από δύο σημαίες: από τη μια, την τρίχρωμη που αντιπροσώπευσε μία ξενόφερτη Βασιλεία κατά τα πρότυπα των δυτικών προπολεμικών και μεταπολεμικών προτεκτοράτων της Μέσης Ανατολής και από την άλλη, την μονόχρωμη που συμβόλισε ακόμα μια επανάσταση που ήταν μοιραίο να μην πραγματωθεί ποτέ αλλά και έναν ακόμα δικτάτορα με προδιαγεγραμμένο βίαιο τέλος μπροστά στις κάμερες.
Η Λιβύη σήμερα βρίσκεται και πάλι υπό τον έλεγχο επαναστατών, που επέλεξαν να υιοθετήσουν την παλιά δοτή τρίχρωμη φιλοδυτική σημαία. Μια σημαία που μόλις λίγους μήνες πριν το μόνο που συμβόλιζε ήταν η άνευ όρων υποτέλεια της χώρας στην αποικιοκρατική Δύση.
Και κάπως έτσι, η λιβυκή Ιστορία επαναλαμβάνεται, αφού και πάλι η Δύση επικρίνει τον βίαιο τρόπο ανάληψης της εξουσίας από τους εξεγερθέντες -όπως ακριβώς είχε συμβεί και με το πραξικόπημα του Μουαμάρ Καντάφι το 1969-.
Κι όσο για τα αιτήματα της 'λιβυκής Άνοιξης' που επικράτησε το 2011 :
μέχρι σήμερα παραμένουν άγνωστα.
Διαβάστε ολόκληρη την αγγλική έκδοση του "Πράσινου Βιβλίου"
Όσοι από σάς νομίζατε πως τα είχατε δει όλα όταν εμφανίστηκε η τρανσέξουαλ Dana International στον ταλαίπωρο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, πλανάσθε πλάνην οικτράν.
Κι αυτό επειδή αυτό που πιθανότατα μάς περιμένει στον ερχόμενο διαγωνισμό που θα πραγματοποιηθεί περίπου σε πέντε μήνες από σήμερα, ξεπερνά κάθε φαντασία.
Τη λένε Conchita Wurst, είναι από την Αυστρία και άφησε άναυδους τους τηλεθεατές του talent show της χώρας της, όχι λόγω των (έτσι κι αλλιώς) μέτριων φωνητικών της ικανοτήτων όσο εξ αιτίας της .. αρρενωπότατης τριχοφυίας του προσώπου της. Κάτι δεν πήγε καλά στην εγχείριση αλλαγής φύλου και το αποτέλεσμα -αποκαρδιωτικό έως απωθητικό.
η Conchita Wurst στην εμφάνισή της μπροστά στα έκπληκτα μάτια
θεατών και κριτών στο δημοφιλές talent show "Die Grosse Chance"
της αυστριακής κρατικής τηλεόρασης ORF
Δεν είναι σίγουρο εάν θα εκπροσωπήσει την Αυστρία στον διαγωνισμό τραγουδιού που θα γίνει το 2012 στο Αζερμπαϊτζάν. Είναι όμως βέβαιο ότι η αξύριστη τραγουδίστρια θα συμμετάσχει στη διαδικασία επιλογής του αυστριακού τραγουδιού της 24ης Φεβρουαρίου 2012..
Το ανακοίνωσε η κρατική ORF..
Περιέργως η είδηση της μέρας, ανήμερα των φετινών Χριστουγέννων της Κρίσης της Ευρωζώνης δεν μάς έρχεται ούτε από το χωριό του Άη Βασίλη (που κι αυτό βρίσκεται εντός Ευρωζώνης, μην ξεχνιόμαστε!), ούτε καν από την ίδια την Βηθλεέμ όπου συνέβη το ευτυχές γεγονός πριν από 2011 χρόνια..
Ευτυχώς, ο Θεός του Ίντερνετ φροντίζει να μην μένει ουδέν κρυπτόν- ακόμα και αν πρόκειται για ένα σεμνό άρθρο της Matangi Tonga, της αγγλόφωνης δηλαδή εφημερίδας του μακρυνού ξεχασμένου Βασιλείου των Νησιών Τόνγκα, στον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό.
Λεφτά Υπάρχουν! (...στα Τόνγκα)
Με χαρά και αγαλίαση λοιπόν, οι συντάκτες της Matangi Tonga ανακοινώνουν στο αναγνωστικό κοινό της χώρας ότι η κραταιά Ευρωπαϊκή Ένωση θα δώσει τελικά το ποσό των 12 εκατομμυρίων ευρώ στις μακρινές εκείνες χώρες του Ειρηνικού Ωκεανού, προκειμένου να αναπτυχθεί ο Τουρισμός τους και να βελτιωθούν οι κτηριακές εγκαταστάσεις όπου στεγάζονται οι τελωνειακές τους αρχές. Το ποσό αυτό αποτελεί μόνο ένα μέρος του 10ου κατά σειρά ευρωπαϊκού μερικότερου χρηματοδοτικού πακέτου ανάπτυξης του Νοτίου Ειρηνικού, στο οποίο περιλαμβάνεται το πρόγραμμα 'SPEITT' (Strengthening Pacific Economic Integration Through Trade)..
(το άρθρο της εφημερίδας Matangi Tonga βρίσκεται αυτούσιο εδώ!)
Η χαρμόσυνη αυτή συμφωνία εκατομμυρίων ευρώ υπεγράφη μεσούσης της κρίσης της Ευρωζώνης και δη μόλις πριν από 5 μέρες, στις 20 Δεκεμβρίου 2011.
Και όπως ήταν αναμενόμενο και λογικό, γέμισε τους εκεί ιθαγενείς με ανείπωτη χαρά, που ταιριάζει και στο πνεύμα των Αγίων τούτων Ημερών!
χαρούμενοι Τονγκανοί το γλεντάνε άγρια χορεύοντας ένα παραδοσιακό "Λάκα-Λάκα"
και με το δίκιο τους!
Ύστερα από αυτά τα υπέροχα νεά, το μόνο που μού έρχεται στο μυαλό αυτήν την όμορφη ώρα, είναι να απευθυνθώ σε όλους εμάς τους γαλαντώμους Ευρωπαίους πολίτες και να μάς ευχηθώ μέσα απ'όλη μου την καρδιά : Καλά Χριστούγεννα!
Μετά από την ανακοίνωση του Ισραήλ στις 22/12 ότι ακυρώνει την πώληση των προηγμένων συστημάτων ραντάρ προς την Τουρκία αλλά και ύστερα από τη δήλωση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια (23/12) με την οποία κάλεσε την Τουρκία να εγκαταλείψει την τακτική της 'διπλωματίας των όπλων' στην περιοχή, ο άξονας Κύπρου-Ισραηλ ολοένα και ενισχύεται.
Σύμφωνα με σημερινό εκτενές ρεπορτάζ της έγκυρης ισραηλινής ιστοσελίδας για θέματα ασφάλειας Tik-Debka, τόσο η ακύρωση της αμυντικής συμφωνίας μεταξύ Άγκυρας και Ιερουσαλήμ αλλά και οι δηλώσεις Χριστόφια ήρθαν ως απάντηση στις προκλητικές ρήψεις πραγματικών πυρών του τουρκικού στόλου που πραγματοποιούνται συνεχώς από την Τετάρτη 21.12.2011 και συνεχίζονται σποραδικά μέχρι σήμερα εντός των διεθνών χωρικών υδάτων και μεταξύ του οικοπέδου 12 της Κυπριακής ΑΟΖ και του ισραηλινού κοιτάσματος Λεβιάθαν.
Η ίδια ιστοσελίδα μάλιστα αναφέρει ότι εξ αιτίας αυτής της εξέλιξης, τόσο ο ισραηλινός όσο και ο κυπριακός πολεμικός στόλος έχουν αυξήσει τις δυνάμεις τους στη γύρω περιοχή.
Επικαλούμενη στρατιωτικές πηγές που η ισραηλινή ιστοσελίδα δεν κατονομάζει, ήταν επιλογή της Κύπρου και του Ισραήλ να μην δοθεί έκταση στο γεγονός αρχικά, στη συνέχεια όμως ο κ. Χριστόφιας αποφάσισε να λύσει τη σιωπή του την Παρασκευή 23/12, ενόσω το τουρκικό πολεμικό ναυτικό συνέχιζε τις προκλητικές βολές στην περιοχή. Εν τω μεταξύ, ισραηλινές πηγές αναφέρουν ότι η Ιερουσαλήμ προειδοποίησε ότι και άλλες αμυντικές συμφωνίες με την Τουρκία θα ακυρωθούν όσο η Άγκυρα συνεχίζει να παρεμποδίζει τις έρευνες για την ανεύρεση κοιτασμάτων φυσικού αερίου εντός της Κυπριακής και Ισραηλινής ΑΟΖ, τονίζοντας ότι η Αθήνα, η Λευκωσία και η Ιερουσαλήμ θα συνεχίζουν να στηρίζουν σταθερά και με κάθε μέσο την επιτυχή συνέχεια των ερευνών.
Η ισραηλινή ιστοσελίδα αναφέρει πως τα κοιτάσματα αερίου της Κυπριακής ΑΟΖ έχουν τη δυνατότητα να αποτελέσουν την κύρια πηγή αερίου για όλη την Ευρώπη, με αποτέλεσμα να απεξαρτηθεί από τους ρωσικούς και τουρκικούς αγωγούς. Ενδεικτικό είναι ότι την 19/12 η αμερικανική εταιρεία Noble Energy ανακοίνωσε ότι τα ισραηλινά κοιτάσματα 'Λεβιάθαν' ανέρχονται σε 20 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια -αντί των 16 τρισεκατομμυρίων που αρχικά υπολογίζονταν. Η ίδια ιστοσελίδα αναφέρει ότι πολύ σύντομα η Κύπρος θα ανακοινώσει επίσημα ότι εντός της ΑΟΖ της ανευρέθηκαν νέα κοιτάσματα φυσικού αερίου, άνω των 20 τρισεκατομμυρίων κυβικών ποδών. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο λόγος της καθυστέρησης αυτής της επίσημης ανακοίνωσης εκ μέρους της Λευκωσίας οφείλεται στην εκτίμηση ότι η Τουρκία θα αυξήσει ακόμα περισσότερο την παρουσία του στόλου της στην περιοχή.
Από την άλλη πλευρά, στο ίδιο ρεπορτάζ τονίζεται ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν πλήρως τις κυπριακές έρευνες, γεγονός το οποίο επιβεβαιώνουν οι δηλώσεις της Υπουργού Εξωτερικών Ερατούς Κοζάκου-Μαρκουλλή μετά το πέρας της συνάντησής της με την αμερικανίδα ομόλογό της Χίλαρι Κλίντον στην Ουάσιγκτον, στις 19/12
Τα φετινά Χριστούγεννα κυλούν ανέμελα στη Σουηδία του 2011, μία χώρα που δεν την άγγιξε η κρίση της Ευρωζώνης, αφού ποτέ της δεν αποχωρίστηκε το εθνικό της νόμισμα. Η σουηδική ειδησεογραφία δείχνει να έχει τελείως διαφορετική ατζέντα από αυτήν των άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είτε άμεσα είτε έμμεσα απασχολούνται με τη γερμανική οικονομική διείσδυση και τις επιπτώσεις των αποφάσεων του Βερολίνου.
Και όμως, παρά τη σκανδιναβική της ευδαιμονία, στα φετινά Χριστούγεννα το θέμα "Γερμανία" δεν αφήνει αδιάφορη τη σουηδική κοινή γνώμη, κι ας συνεχίζουν οι εκεί τραπεζικές καταθέσεις να βρίσκονται στο απυρόβλητο της γερμακρατούμενης Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Αφορμή : μία σημαία-σύμβολο.
Αυτή της πάλαι ποτε ναζιστικής Γερμανίας.
ο μικρός σουηδός Karl-Bertil Jonsson
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, στο παιδικό χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα της κρατικής σουηδικής τηλεόρασης περιλαμβάνεται το κλασικό παραμύθι "Η Παραμονή των Χριστουγέννων του Καρλ-Μπέρτιλ Γιόννσον"("Sagan om Karl-Bertil Jonssons Julafton"), η πιο διάσημη σουηδική τηλεοπτική εκπομπή κινουμένων σχεδίων, παραγωγής 1975, που προβάλλεται από την κρατική SVT κάθε Χριστούγεννα..
Ο μικρός Καρλ-Μπέρτιλ είναι ο μοναχογιός μιας πλούσιας οικογένειας της Στοκχόλμης. Κάποια Χριστούγεννα βρίσκει τα πακέτα με τα δώρα που προορίζονταν για τους εύπορους φίλους τους. Τα παίρνει, αλλάζει τις διευθύνσεις και τελικά τα πλούσια δώρα καταλήγουν στα χέρια των φτωχών ανθρώπων της πόλης για να τούς δώσει λίγη χαρά. Ο πατέρας του, όταν αντιλαμβάνεται τα καμώματα του γιου του, τον αναγκάζει να πάει αυτοπροσώπως στους φίλους τους και να τους εξηγήσει ότι εκείνος φταίει που δεν έφθασαν τα χριστουγεννιάτικα δώρα στους σωστούς παραλήπτες. Αντί όμως να τον κατσαδιάσει η αφρόκρεμα της κοινωνίας της Στοκχόλμης, ο μικρός Καρλ-Μπέρτιλ παίρνει από όλους θερμά συγχαρητήρια.
Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο σενάριο του διδακτικού αυτού παιδικού παραμυθιού, αλλά σε κάποια λιγοστά καρέ αυτής της σουηδικής ταινίας κινουμένων σχεδίων: Το παραμύθι διαδραματίζεται στα χρόνια που η Γερμανία διοικείτο από τους Ναζί, και έτσι όταν κάποια στιγμή φαίνεται στην ταινία ένα σκοινί με σημαιούλες της Ευρώπης, ανάμεσά τους κυματίζει και η σημαία της ναζιστικής Γερμανίας.
το τρίτο και τελευταίο μέρος της σουηδικής ταινίας κινουμένων σχεδίων
το επίμαχο σημείο : από το 4'28'' έως το 4'32''
Το 2011 δεν αποκλείεται να μείνει στην ιστορία των ελληνικών ΜΜΕ ως το πιο αντιγερμανικό όλων των ετών που ακολούθησαν το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι αναγωγές που συνέδεσαν την παρουσία της Τρόικας στην Αθήνα με αυτήν της Γερμανίας των Ναζί ήταν πάμπολλες και η φράση "Γερμανική Κατοχή" έδινε κι έπαιρνε όλους τους μήνες που μας πέρασαν.
Αυτό όμως το καθαρά αντιγερμανικό φαινόμενο δεν ήταν αποκλειστικά ελληνικό. Παρόμοιος έντονος αντιγερμανισμός επανεκδηλώνεται σε όλες τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βρίσκονται αντιμέτωπες με τα σκληρά μέτρα που εισηγείται η μόνη κυρίαρχη οικονομία της Γηραιάς Ηπείρου.
Άραγε η γερμανική σύγχρονη πανευρωπαϊκή επανακυριαρχία αδικεί έναν ολόκληρο λαό ή μήπως επανεπιβεβαιώνει τις προτεραιότητες και τους στόχους μίας ισχυρής κρατικής οντότητας και οικονομίας -εν προκειμένω της γερμανικής- ;
Η σημερινή 'Ενωμένη Ευρώπη'και τα ιδεώδη περί ευμάρειας, δημοκρατίας και αλληλοσεβασμού ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς λαούς είναι τελικά δυνατόν να εμπεδωθούν από τους απλούς πολίτες των κρατών-μελών της Ένωσης ή μήπως τελικά τίποτα ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει στον τρόπο που βλέπουμε ο ένας τον άλλον;
Μήπως η κρίση του Ευρώ θα αποτελέσει την αφορμή να δούμε εάν οι λαοί της Γηραιάς Ηπείρου είναι πραγματικά σε θέση να αποβάλλουν τις σκληρές αναμνήσεις του παρελθόντος και τις αμοιβαίες προκαταλήψεις τους προχωρώντας μαζί και μπροστά ή μήπως τελικά το 2011 ήταν απλώς μία ουσιαστική επιστροφή σε μια πολλαπλώς διαιρεμένη Ευρώπη;
Και εν τέλει, είναι ικανή η Ευρωπαϊκή Ένωση με την παρούσα της διάρθρωση, να αλλάξει βασικά στερεότυπα και να αποτελέσει πραγματική ευκαιρία για κάτι καλύτερο στον ευρωπαϊκό πολιτικό πολιτισμό ή δεν ήταν τίποτε άλλο από μια ευκαιρία των καιροσκόπων να πλουτίσουν εις βάρος των αφελών;
Είναι παρατηρημένο ότι η επέλαση των τουρκικών σήριαλ στην ελληνική τηλεόραση από τη μια έχει δημιουργήσει φανατικούς εχθρούς αλλά και -όπως φαίνεται από τα ποσοστά τηλεθέασης- εξίσου φανατικούς θεατές και υποστηρικτές. Ανεξάρτητα από το χαμηλό τους κόστος αλλά και από την έτσι κι αλλιώς 'μαγεία' που πάντοτε ασκούσε στην ελληνική κοινή γνώμη ο,τιδήποτε είχε να κάνει με τη Μικρά Ασία, όπως και να το κάνουμε κάθε τι καινούργιο ασκεί ξεχωριστή γοητεία στο τηλεοπτικό κοινό, παγκοσμίως.
Κακά τα ψέμματα : η μανία των τουρκικών σήριαλ δεν είναι τίποτα άλλο παρά ακόμα μία παιδική αρρώστια που απ'ό,τι φαίνεται, πρέπει να περάσει το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό. Αρκεί να θυμηθούμε τις συνεχόμενες τηλεοπτικές μεταφορές των μυθιστορημάτων του Γρηγορίου Ξενόπουλου της πάλαι ποτε ΥΕΝΕΔ, αργότερα τα νεοελληνικά σήριαλ της άχαρης "πράσινης" εποχής της τηλεόρασης του '80, μετά ήρθαν τα λεγόμενα 'μεσοαστικά' δήθεν χιουμοριστικά επεισόδια τύπου "Ρετιρέ".. Μετά ήρθαν οι σαπουνόπερες με πρώτη και καλύτερη την αλήστου μνήμης "Τόλμη και Γοητεία", με φυσικό επακόλουθο τα αντίστοιχα δικά μας (ποιός θυμάται τη λαίλαπα της "Λάμψης" και τις απομιμήσεις της;), που και αυτά έδωσαν με τη σειρά τους τη γνωστή συνταγή του σύγχρονου ελληνικού sitcom -που απαιτούσε την ύπαρξη ενός σπιτιού και πολλών συγκατοίκων ή γειτόνων που ανοιγόκλειναν πόρτες ίσα ίσα για να δικιολογηθεί κάποια στοιχειώδης πλοκή και πολλά -μα πάρα πολλά όμως!-διαφημιστικά διαλείμματα.. Και τέλος, φτάσαμε στο άρτιο καλλιτεχνικά αλλά τραγικά καταθλιπτικό "Νησί", που επιτέλους έκανε τους έλληνες τηλεθεατές να αποκτήσουν την ευτυχή ψευδαίσθηση ότι επιτέλους εκείνοι βλέπουν από τον καναπέ τους κάποιους άλλους να ζουν σε γκέτο λεπρών, ξεχνώντας για λίγο το γκέτο που οι ίδιοι χτίσαμε για τον εαυτό μας (οράτε Ειδήσεις..).
Και κάπως έτσι, φτάσαμε στη σημερινή τουρκόφωνη τηλεψυχαγωγία..
Ανάλογες παιδικές ασθένειες βιώσαμε όμως και στο ραδιόφωνο.
Το Πρώτο, το Δεύτερο και το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ έδωσαν τη θέση τους στη λεγόμενη 'Ελεύθερη Ραδιοφωνία' που επιτέλους μιλούσε χωρίς τη βούλα και την έγκριση του εκάστοτε αρμόδιου Υπουργείου. Αλλά με τα χρόνια δυστυχώς καταλήξαμε στο παλιό αγαπημενο, γνωστό και πανάρχαιο ρητό "ουκ εν τω πολλώ το ευ"..
Κι έτσι φτάσαμε στο σημείο οι θεματικοί μουσικοί σταθμοί να έχουν σήμερα το μεγαλύτερο μερίδιο ακροαματικότητας -μιας και δυστυχώς οι ειδήσεις και η πολλή ενημέρωση τελικά βλάπτουν σοβαρά την υγεία..
Εμείς, στην παραμεθόρια Ρόδο, όταν η υπόλοιπη χώρα είχε να διαλέξει ανάμεσα στα ραδιοφωνικά προγράμματα της ΕΡΤ ή στα ραδιοσήριαλ σε συνέχειες της ΥΕΝΕΔ, είχαμε το προνόμιο να ακούμε από τη συχνότητα 96 των FM το τρίτο πρόγραμμα της τουρκικής ραδιοφωνίας -το λεγόμενο "Ουτσουντζού Προγκραμμά"-και δεν υπάρχει ούτε ένας Ροδίτης της ηλικίας μου που να μην έχει γελάσει τουλάχιστον μία φορά, ακούγοντας εκείνη την γυναικεία φωνή να προφέρει με νάζι αυτό το "Ουτσουντζού" (κι ας μην επεκταθώ, πιστεύω με πιάνετε..)-.
Και όμως, από εκείνον τον σταθμό οι περισσότεροι από μας είχαμε την πρώτη μας επαφή με την κλασική μουσική και κυρίως την τζαζ -ένα είδος που μονίμως η ελληνική ραδιοφωνία (ελεύθερη ή μη) σνόμπαρε επιδεικτικά. Και με τα χρόνια κατάλαβα επιτέλους ότι αυτή η αστεία φράση "Ουτσουντζού Προγκραμά" δεν σήμαινε τίποτε άλλο παρά το τελείως α-σέξουαλ "Τρίτο Πρόγραμμα" στην τουρκική του έκδοση και γλώσσα.
Ακούγεται περίεργο, αλλά είναι αληθινό :
Δεν θα είναι υπερβολή να πω ότι η συμβολή του ραδιοφωνικού σταθμού TRT3 ήταν μοναδική, αφού μόνο εκείνο "έμαθε" πολύ κόσμο στη Ρόδο να ακούει κλασική μουσική και τζαζ -κι ας συνειδητοποιούσε χρόνια αργότερα ότι τελικά οι τούρκοι εκφωνητές πρόφεραν τελείως , μα τελείως λάθος τα ονοματεπώνυμα των κλασικών συνθετών.
Όπως γράφτηκε χθες στις τουρκικές εφημερίδες, αιτία για αυτόν τον ..άγριο υποβιβασμό του μοναδικού 'εκλεκτικού' ραδιοφωνικού σταθμού της Τουρκίας υπήρξε μια δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της TRT , σύμφωνα με την οποία το 92,3% των Τούρκων σήμερα δεν ακούει κλασική μουσική, ενώ το 82,2% δεν ακούει καν ροκ!
Οι συνολικά 80 αναμεταδότες του TRT3 που κάλυπταν σχεδόν όλη τη χώρα των 80 περίπου εκατομμυρίων, κατά τα τελευταία τρία χρόνια σίγησαν και αναμεταδίδουν πλέον το δημοφιλέστατο TRT-Türkü και το ακόμα πιο hard-core TRT Nağme , με δημοτικά και τουρκοπόπ χιτ αντίστοιχα..
Όσο για το.. 'ψηλομύτικο' TRT3 ακούγεται πλέον σε τουριστικότερες περιοχές της χώρας (μετρημένες στα δάχτυλα) και βέβαια στην Κωνσταντινούπολη -πάντοτε όμως 'κρυμμένο' σε συχνότητες που μόνο οι πολύ φανατικοί ακροατές του μπορούν να αντέξουν τις πνιγηρές αμανετζίδικες παρεμβολές..
Το γενικό αντιδυτικό trend που μαστίζει την τουρκική κοινωνία τελευταία βρήκε ως εύκολο θύμα τη μοναδική εναλλακτική ραδιοφωνική γωνιά των ερτζιανών της. Απώλεια όμως μεγάλη και για μας εδώ στην παραμεθόριο, όπου τα ελληνικά ραδιόφωνα δεν δείχνουν να έχουν ποιοτικότερες προτεραιότητες.
Κι όποιος καταφέρνει να ακούσει καθαρά και χωρίς παρεμβολές την-έστω απελπιστικά κονσερβοποιημένη και αποστεωμένη-ΕΡΑ3, παρακαλώ να σηκώσει το χέρι ψηλά! Nα το δω!...
Πέρασαν περίπου δώδεκα μήνες από τις πρωτοφανείς εκδηλώσεις διαμαρτυρίας της Τύνιδας που είχαν απώτερο αποτέλεσμα να διαφανεί η χρόνια πολιτική κρίση που μάστιζε επί δεκαετίες τις κοινωνίες όλων των αραβικών κρατών. Αυτή η δυσαρέσκεια των απλών αράβων πολιτών αλλού είχε ως αποτέλεσμα τη σχετικά ομαλή και λιγότερο αναίμακτη ανάληψη της εξουσίας από νέες πολιτικές δυνάμεις, αλλού έφεραν νέες διαδηλώσεις χωρίς ουσιαστική αλλαγή στα πολιτικά πράγματα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις οδήγησαν σε αιματηρό εμφύλιο σπαραγμό -ανοίγοντας ακόμα ένα νέο κεφάλαιο καταπίεσης και βίαης καταστολής.
Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι παρακινδυνευμένο να χρησιμοποιείται ο όρος "Αραβική Άνοιξη" για ό,τι συμβαίνει σήμερα στον αραβικό κόσμο, αφού σε κάθε χώρα τόσο τα αίτια των διαμαρτυριών όσο και τα αποτελέσματά τους ποικίλουν.
Μετά την Τυνησία, τοδεύτερο κατά σειρά επεισόδιο του πολιτικού δράματος που βιώνουν συλλήβδην οι αραβικές κοινωνίες παίχτηκε στα μέσα του περασμένου Φεβρουαρίουστο Μπαχρέην. Τα αιτήματα όμως των πολιτών που κατέβηκαν στους δρόμους της πρωτεύουσας Μανάμα και αντιμετώπισαν τη σκληρή στάση των στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας και εν συνεχεία της πολυεθνικής δύναμης που σχηματίσθηκε από όλες τις άλλες αραβικές φιλοδυτικές γειτονικές χώρες του Περσικού Κόλπου, ήταν παντελώς διαφορετικά από αυτά που ακούγονταν στους δρόμους της Τύνιδας και μετέπειτα του Καΐρου, της Σανάα, της Τρίπολης και ίσως και της Δαμασκού.
Η 14η Φεβρουαρίου του 2011 σήμανε την έναρξη των αντικυβερνητικών διδαδηλώσεων στο εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας Βασίλειο του Μπαχρέην, και έκτοτε η χώρα σε τίποτα δεν θυμίζει τη φήμη "της περισσότερο φιλελεύθερης χώρας του Περσικού Κόλπου". Η ύπαρξη κοινοβουλίου, οι ελευθερίες που είχαν δοθεί στις πολιτικές οργανώσεις της χώρας, οι νόμοι που επέτρεπαν μια στοιχειώδη πολυφωνία των εφημερίδων και τα δικαιώματα που αναγνωρίσθηκαν δια νόμου στις γυναίκες, τελικώς αποδείχθηκε πως αποτελούσαν ένα προπέτασμα καπνού που προσπαθούσε να καλύψει τις εθνοτικές διαφορές αλλά και να διαβρώσει τον περσικό αλυτρωτισμό.
Η απάντηση του φιλοδυτικού καθεστώτος συνεχίζει να είναι σκληρή, παρά το ότι η κυβέρνηση και ο Βασιλιάς -με την παραίνεση τη Δύσης- προέβησαν στη σύσταση ειδικής εξεταστικής επιτροπής για να διερευνήσει τις συνθήκες που οδήγησαν σε δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες των περασμένων μηνών. Το πόρισμα της πολυσέλιδης έκθεσης, γνωστής ως BICI(δείτε το πλήρες κείμενό της στα αγγλικά πατώντας εδώ) πολύ λίγοι το έχουν διαβάσει. Αναμενόμενο βέβαια ήταν πως κανείς από την κυβέρνηση της χώρας δεν έχει ασχοληθεί με το να συλληφθούν, να καθαιρεθούν, να δικασθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι, αν και γνωστοί σε όλους και μάλιστα υψηλά ιστάμενοι. Κι όλα αυτά συμβαίνουν όταν κατά κοινή ομολογία τα συμπεράσματα που εξήχθησαν από το BICI διαπνέονται από μεγάλη επιείκια προς τις κρατικές αρχές.
Το Μπαχρέην ελέγχεται ουσιαστικά από τον σαουδαραβικό στρατό αλλά και από δυνάμεις ασφαλείας που απέστειλαν όλες οι φιλοδυτικές γειτονικές αραβικές χώρες-μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC), χωρίς όμως να καταφέρουν να ελέγξουν τις καθημερινές διαδηλώσεις της σιιτικής πλειοψηφίας. Ο αριθμός των νεκρών και των τραυματιών ανεβαίνει καθημερινά, ενώ συγχρόνως το Ιράν βάζει περισσότερο λάδι στη φωτιά μέσω των δικών του ΜΜΕ.
Η τελευταία πράξη του εμφύλιου δράματος παίχτηκε μόλις λίγες μέρες πριν, την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011, στο μικρό χωριό Αλ-Σαχούρα., στο βόρειο τμήμα της χώρας. Κρατικές δυνάμεις ασφαλείας συνέλαβαν ομάδα 20 νεαρών σιιτών διαδηλωτών, τους συγκέντρωσαν στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας και τους έδερναν αλύπητα με αποτέλεσμα τουλάχιστον ένας από αυτούς να υποκύψει χθες στα τραύματά του. Το σκηνικό μαγνητοσκοπήθηκε από τους γείτονες, που κρύβονταν πίσω από τις κουρτίνες των διαμερισμάτων τους. Λίγη ώρα αργότερα, οι βίαιες εκείνες σκηνές ανέβηκαν στο διαδίκτυο. Οι 13 αστυνομικοί φάνηκαν να δρουν σαν μέλη μαφιόζικης συμμορίας, δίνοντας ακόμα περισσότερα επιχειρήματα τόσο στις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις όσο και στην ιρανική προπαγάνδα.
Στα πέντε βίντεο που ακολουθούν καταγράφονται οι αγριότητες των δυνάμεων ασφαλείας του Μπαχρέην της 16.12.2011 στο χωριό Αλ-Σαχούρα και οι λήψεις έγιναν από πέντε διαφορετικά σημεία γύρω από το κτήριο όπου έγινε ο ομαδικός ξυλοδαρμός των νεαρών διαδηλωτών.
Μέχρι σήμερα, οι σκηνές που ακολουθούν δεν έχουν σχολιασθεί από την κυβέρνηση, ούτε έχουν προβληθεί από τα επίσημα μέσα ενημέρωσης της χώρας, ενώ το Al Jazeera δεν έδωσε ιδιαίτερη έκταση στο συμβάν.
Όλα δείχνουν ότι από τον περασμένο Φεβρουάριο μέχρι και σήμερα, το εθνοτικό μίσος βαθαίνει στο Μπαχρέην -και σίγουρα, η άνοιξη εκεί θα αργήσει να φθάσει.
*Τα βίντεο που ακολουθούν
δεν έχουν ξαναπροβληθεί στο ελληνικό διαδίκτυο
*απομακρύνετε τα παιδιά από την οθόνη του υπολογιστή σας
(ειδκά στο τελευταίο βίντεο)
μπροστινή λήψη
λήψη από την είσοδο της πολυκατοικίας, προς τα πάνω
Τελείως αυθόρμητα όπως μαθαίνω, έπεσε στο τραπέζι η ιδέα να πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια αυτής της εκδήλωσης μία δημοπρασία πινάκων ζωγραφικής με σκοπό να συγκεντρωθεί ένα χρηματικό ποσό που θα προσφερθεί σε τρία ευαγή ιδρύματα, με σκοπό να βοηθήσουν τον τόπο μας και τους συμπολίτες μας. Τα έσοδα από τη δημοπρασία θα μοιρασθούν αφ'ενός στο Ίδρυμα Υποτροφιών Ρόδου και στο Παράρτημα Ρόδου του Σωματείου "Δωδεκανησιακή Μέλισσα" -που και τα δύο χορηγούν υποτροφίες σε φοιτητές και σπουδαστές της Ρόδου και της Δωδεκανήσου γενικότερα, και αφ'ετέρου στο Κοινωνικό Παντοπωλείο, που εξυπηρετεί με είδη πρώτης ανάγκης όσους αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα.
Για να είστε πλήρως ενημερωμένοι, σάς βρήκα τα τρία έργα που θα δημοπρατηθούν σε αυτήν την πρωτότυπη πρωτοβουλία που όμοιά της δεν θυμάμαι να έχει γίνει ποτέ στη Δωδεκάνησο.
"Ο Καρπάθικος Χορός" -Πέτρος Λαρδάς
Ο πρώτος πίνακας μάς έρχεται από κοντά, αλλά συνάμα και από πολύ μακρυά.
Ο δωδεκανήσιος ζωγράφοςΠέτρος Λαρδάςγεννήθηκε στο μκροσκοπικό νησί των Λειψών, κι εδώ και χρόνια ζει και εργάζεται στα μακρινά μας Γιάννενα. Ποτέ όμως δεν ξέχασε τα νησιά μας, και όπως φαίνεται από τον πίνακα που προσφέρει, ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του φυλάει ένα από τα ομορφότερα και χαρακτηριστικότερα. Την όμορφη Κάρπαθο και ειδικότερα την μοναδική Όλυμπο και τους ανθρώπους της.
Ο "Καρπάθικος Χορός" είχε εκτεθεί σε ατομική του έκθεση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2010 στις Πηγές Καλλιθέας στη Ρόδο και πιστεύω ότι η κίνηση των γραμμών του αγγίζει ευαίσθητες χορδές κάθε Δωδεκανήσιου -ειδικά όσων έλκουν καταγωγή από τη μοναδική Κάρπαθο, στους οποίους συγκαταλέγομαι κι εγώ (και θεωρώ μεγάλη τύχη αυτή τη φύτρα).
Έργα του Πέτρου Λαρδά έχουν εκτεθεί σε πολλές εκθέσεις -ατομικές και ομαδικές- στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και -ευτυχώς για μάς- ο ομφάλιος λώρος του με την ιδιαίτερή του πατρίδα ποτέ δεν κόπηκε. Το σίγουρο πάντως είναι πως συμπτώσεις ή εκπλήξεις δεν υπάρχουν τελικά. Είναι δυνατόν να μη γίνεις ζωγράφος, τη στιγμή που περνάς τα παιδικά σου χρόνια μέσα σε αυτόν τον φυσικό ζωγραφικό πίνακα που φέρει το όνομα "Λειψοί";
Αναμενόμενο.
"Υδάτινα Πλέγματα" -Μαίρη Σαββαΐδη-Καμπουροπούλου
Τα νησιά μας περικλείονται από νερό ή τα νερά είναι αυτά που τα αγκαλιάζουν;
Δεν έχω έτοιμη την απάντηση.
Και όμως, αν το καλοσκεφτεί κανείς, αν δεν υπήρχαν αυτά τα υδάτινα πλέγματα, μπορεί όλοι εμείς που ζούμε στην ομορφότερη νησιωτική περιφέρεια της πατρίδας μας να μην γνωριζόμασταν. Τα υδάτινα πλέγματα είναι αυτά που μάς συνδέουν, και στα εύκολα και στα δύσκολα. Είναι ευτυχία να το συνειδητοποιείς. Όσο για την εικαστικό Μαίρη Σαββαΐδη-Καμπουροπούλου, προσωπικά με συνδέουν παλιές γλυκιές παιδικές αναμνήσεις, τις οποίες τώρα έχω την ευκαιρία και την τύχη να τις εμπλουτίζω με την εικαστική της εκφραστικότητα.
Η Μαίρη Σαββαΐδη-Καμπουροπούλου είναι Λέκτορας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αιγαίου -που έχει έδρα τη Ρόδο-, με γνωστικό αντικείμενο την "Καλλιτεχνική Εκπαίδευση και Δημιουργική Σκέψη στο Δημοτικό Σχολείο". Εικαστικά της έργα της έχουν εκτεθεί σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο. Από το 2007 έως το 2011 διετέλεσε Πρόεδρος του Μουσείου Νεοελληνικής Τέχνης του Δήμου Ροδίων, το οποίο υπηρετεί και σήμερα από τη θέση της Αντιπροέδρου.
"Άγγελος" -Γιάννης Μαχαιρίδης
Δεν είναι εύκολο για έναν ενεργό πολιτικό να μπορεί να συνδυάζει την καλλιτεχνική του φύση με την δημόσια ιδιότητά του, ιδιαίτερα αυτήν την δύσκολη περίοδο που αντιμετωπίζει η χώρα σε όλους τους τομείς. Και όμως, ο κ. Γιάννης Μαχαιρίδης το καταφέρνει και μέσω της τέχνης προσελκύει υποστηρικτές και αντιπάλους αμαχητί.
Ο συνδυασμός καλλιτέχνη και πολιτικού 'κερδίζει στα σημεία', και ο συγκεκριμένος πίνακας είναι χαρακτηριστικός της πινελιάς του Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου και επί σειρά ετών διατελέσαντος Νομάρχη Δωδεκανήσου.
Γνωρίζοντάς τον προσωπικά, και παρά το ότι δεν έχω τις γνώσεις να κρίνω έναν ζωγραφικό πίνακα, έχοντας κατά καιρούς δει τα έργα του αλλά κυρίως ακούγοντάς τον να τα περιγράφει, αντιλαμβανόμουν ότι κάθε πίνακάς του είναι σαν ένα πολύ ιδιαίτερο προσωπικό γράμμα του κ. Γιάννη προς τον εκάστοτε παραλήπτη του. Γεννημενος και μεγαλωμένος στην μακρινή μας Αιτωλοακαρνανία με γονείς πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, δεν δυσκολεύθηκε να υιοθετήσει κι αυτός με τη σειρά του μία νέα ιδιαίτερη πατρίδα, που δεν είναι άλλη από τα Δωδεκάνησα. Και έχω την αίσθηση ότι οι μορφές αγγέλων με αυτό το ιδιαίτερα εκφραστικό τους βλέμμα, δεν μπορεί παρά να κοιτάζουν κάποια κρυφή όμορφη γωνιά της κοινής μας πια ιδιαίτερης πατρίδας.
Η Χριστουγεννιάτικη Εκδήλωση Αλληλεγγύης που διοργανώνει η Ένωση Ξενοδόχων Ρόδου και η δημοπρασία των έργων που είδατε θα πραγματοποιηθούν στο ξενοδοχείο Park την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011, από τις 7.30 έως τις 10 το βράδυ και η είσοδος είναι 15€ .
Την εκδήλωση πλαισιώνουν μουσικά η Ναταλί Ελευθερίου και ο Δάμων, γνωστοί ροδίτες καλλιτέχνες.
Κι εγώ μεγαλώνοντας, αρχίζω πια να πιστεύω πως καθένας από μάς έχει τη δική του 'ιδιαίτερη' εκκλησία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πάει συχνά σ'αυτήν ή ότι νηστεύει και μεταλαμβάνει τακτικά, ή ακόμα και αν δηλώνει πως 'πιστεύει' ή 'δεν πιστεύει'. Τι είναι όμως αυτό που κάνει μια εκκλησία να είναι 'η δικιά μας' εκκλησία και όχι μια οποιαδήποτε άλλη;
Τι να σάς πω..
Στη δική μου περίπτωση, υπεύθυνες γι'αυτό είναι αποκλειστικά
οι αναμνήσεις μου.
Ο Ιερός Ναός του Ευαγγελισμού στο κέντρο της Ρόδου είναι η πρώτη εκκλησία που είδα στη ζωή μου. Τεράστια, ψηλοτάβανη, επιβλητική, δίπλα στη θάλασσα, πολύ διαφορετική από όλες τις άλλες και πολύ κοντά στο σπίτι που μεγάλωσα. Εκεί θυμάμαι ότι είχα μεταλάβει για πρώτη φορά, όταν η γιαγιά μου με είχε πάει κάποια Κυριακή. Εκεί συνειδητοποίησα ότι ..δεν καταλάβαινα τα ελληνικά που έλεγε ο παπάς και οι ψάλτες. Εκεί έκανα επανάληψη στη γραμματική και στο συντακτικό των Αρχαίων Ελληνικών, διαβάζοντας τη Σύνοψη τα Χριστούγεννα πριν τις πανελλαδικές εξετάσεις. Εκεί είχα συγκινηθεί για πρώτη φορά σαν παιδάκι με τα σβησμένα φώτα και τον Εσταυρωμένο. Εκεί παντρεύτηκαν οι γονείς μου. Από εκεί αποχαιρέτησα και ξεπροβόδησα πολύ αγαπημένους ανθρώπους που δυστυχώς έφυγαν από κοντά μου, είτε πλήρεις ημερών είτε πολύ πρόωρα.
Και έτσι πλέον έχω αποφασίσει ότι η Εκκλησία του Ευαγγελισμού..
..είναι η 'δικιά μου'.
Άσχετα όμως με το τι συνδέει εμένα με τη μεγαλύτερη εκκλησία του νησιού, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, είναι έτσι κι αλλιώς μία ιδιαίτερη εκκλησία για πολλούς άλλους λόγους. Μία εκκλησία που μόνο στη Ρόδο θα μπορούσε να υπάρχει και πουθενά αλλού.
Γι'αυτό, μη γελιέστε :
Το Ιερό της, που δεν κοιτά στην Ανατολή - δεν συνέβη κατά λάθος.
ο Ι.Ν. Ευαγγελισμού κατά την Ιταλική Κατοχή, ως San Giovanni
Με αυτήν την αφορμή, οι Ιταλοί κατακτητές αποφάσισαν να ανοικοδομήσουν ξανά την εκκλησία των Ευρωπαίων Ιπποτών και την εγκαινίασαν το φθινόπωρο του 1930.
Απόφαση συνεπέστατη με την ιταλική ιδεολογική βάση προκειμένου να 'αιτιολογείται' η κατοχή της Δωδεκανήσου : Οι Ιταλοί πρόβαλαν ότι η στρατιωτική κατοχή των νησιών μας δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η φυσική ιστορική συνέχεια της παλαιότερης κατοχής των ευρωπαίων Ιπποτών, και με αυτήν την αφορμή, καθ'όλη τη διάρκεια της παραμονής τους στη Ρόδο, φρόντιζαν να αναδεικνύουν, να ανακαινίζουν αλλά και να επανοικοδομούν οποιοδήποτε κτήριο θύμιζε την παρουσία των προκατόχων τους. Άλλωστε, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κατά τη διάρκεια της Ιταλικής Κατοχής, οι αρχές είχαν φροντίσει να αγνοήσουν ή ακόμα και να καλύψουν με οικοδομικά υλικά της εποχής πάμπολλα μνημεία αναγόμενα χρονικά στα χιλιάδες χρόνια αρχαίου ελληνικού και βυζαντινού παρελθόντος, για ευνόητους λόγους.
ο τότε Μητροπολίτης Ρόδου Τιμόθεος μέσα στον Ευαγγελισμό, πριν την ορθόδοξη φιλοτέχνισή του,
τα πρώτα χρόνια μετά την Ενσωμάτωση
Το 1947, με την απελευθέρωση και ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με το σύγχρονο Ελληνικό Κράτος, τα διοικητικά κτήρια που είχε αφήσει πίσω της η Ιταλική Κατοχή στο κέντρο της πόλης θα εξυπηρετούσαν πλέον τις ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες. Ήταν φυσικό επόμενο και ο επιβλητικός San Giovanni να εξυπηρετεί πια τις λατρευτικές ανάγκες της συντριπτικής πλειοψηφίας του ντόπιου ελληνορθόδοξου πληθυσμού.
Έτσι, η πάλαι ποτε καθολική εκκλησία αποδόθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Ρόδου, χωρίς να μεταβληθεί η εξωτερική της όψη, με αποτέλεσμα η Ρόδος αλλά και η Ορθοδοξία γενικότερα, να αποκτήσουν την.. μοναδική ορθόδοξη εκκλησία που το Ιερό της "έβλεπε" στο Βορρά και όχι στην Ανατολή (!)
Πάντως, από γεωγραφική τουλάχιστον άποψη, αυτός ο περίεργος προσανατολισμός δεν είναι τελείως παράλογος : η Ορθόδοξη Εκκλησία στη Ρόδο ανέκαθεν υπαγόταν (και συνεχίζει να υπάγεται) στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης -δηλαδή 'στον Βορρά'-.
ο Ι. Ν. Ευαγγελισμού το 1952
Η πραγματικά μοναδική ιστορία αυτής της εκκλησίας δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστες τις αρχιτεκτονικές της γραμμές. Έτσι, ενώ κατά την Ιταλική Κατοχή είχε συγκερασθεί κατά τρόπο πρωτοποριακό ο γοτθικός ρυθμός με επιρροές της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, με την Απελευθέρωση των νησιών μας η πρωτοτυπία του παντρέματος Ανατολής και Δύσης συνεχίσθηκε :
Η 'ιδιοτροπία' του Ιερού που θα συνέχιζε να κοιτά προς Βορρά, πλαισιώθηκε με τη σκληρή δουλειά του εξ Ελλάδος Φώτη Κόντογλου, πατέρα της σύγχρονης ορθόδοξης αγιογραφίας, με βοηθό του τον καλύτερο μαθητή του, Ιωάννη Τερζή.
Οι εργασίες της αγιογράφησης μιας τόσο μεγάλης εκκλησίας δεν ήταν απλή υπόθεση. Η πρώτη πινελιά που άγγιξε τους πέτρινους άδειους γοτθικούς τοίχους φάνηκε το 1951 και ολοκληρώθηκε, ούτε λίγο ούτε πολύ, το 1961 -δέκα ολόκληρα χρόνια αργότερα.
ο αγιογράφος Φώτης Κόντογλου (όρθιος αριστερά) στον Ι.Ν. Ευαγγελισμού
Τα χρόνια πέρασαν και οι πινελιές του Κόντογλου έγιναν το μόνιμο εικαστικό φόντο σε πολύ σημαντικές στιγμές της ζωής πολλών από μας εδώ στο νησί.
Κι αυτές οι ίδιες πινελιές αποτέλεσαν τον απλό οδηγό του σύντομου διαφημιστικού της Χριστουγεννιάτικης συναυλίας της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Ρόδου.
Παρακαλώ , διαβάστε το σχόλιο-παρέμβαση του αναγνώστη "Σάββας ο Ρόδιος", ο οποίος παραθέτει και άλλες πληροφορίες σχετικά με τα ιστορικά γεγονότα που αφορούν την συγκεκριμένη ανάρτηση. Χαίρομαι ιδιαίτερα που αυτή η γωνιά του διαδικτύου αποτελεί αφορμή να γνωρίσουμε καλύτερα τα ιστορικά κτήρια που έχουμε στην πόλη μας. Ευχαριστώ τον "Σάββα τον Ρόδιο" που μάς βάζει στη διαδικασία να ψάξουμε περισσότερο το παρελθόν του τόπου μας.
