"ashan intihabat.."

Αυτές τις μέρες, όσο και να το προσπαθήσω, δεν μπορώ να αγνοήσω τις αναμνήσεις μου από εκείνο το καλοκαίρι του 2007, που με είχε βρει στο Αμμάν της Ιορδανίας, μιας και οι εξελίξεις σε όλο τον αραβικό κόσμο τρέχουν -με έμφαση στη σημαντικότατη γεωπολιτικά Αίγυπτο- και χωρίς ακόμα να έχει διαφανεί καθαρά ποιά θα είναι η διάδοχη κατάσταση στην πολύ κοντινή μας Μέση Ανατολή.

Ήταν η πρώτη μέρα του μηνός Αυγούστου του 2007. 

Μια μόλις μέρα μετά τις δημοτικές εκλογές στο Αμμάν, για τις οποίες σάς μίλησα χθες. Και ήταν μια μέρα όπως όλες οι άλλες...

Αν και ελαφρώς μουδιασμένοι οι γείτονές μου στην παραδοσιακά ισλαμιστική συνοικία της Σουέϊλεχ, όλα φαίνονταν να λειτουργούν κανονικά. Ο μπακάλης είχε ανοίξει από νωρίς το μαγαζί του. Το ίδιο και ο απέναντι ψιλικατζής, τα ίντερνετ καφέ ήταν γεμάτα από φοιτητές, τα φαστφουντάδικα εξυπηρετούσαν την ίδια άστατη ουρά μπροστά στο ταμείο. Τα μαθήματα αραβικών στο Πανεπιστήμιο κυλούσαν κανονικά ενώ ένα γραμματικό παράδειγμα στον πίνακα, που ατυχώς περιείχε τον πληθυντικό της λέξης "Εκλογές" ("Ινντιχαμπάτ") πέρασε κυριολεκτικά στο ντούκου. 

Μάταια προσπαθούσα να ανοίξω κουβέντα με ιορδανούς συμφοιτητές για το τι είχε συμβεί χθες. Η αφοπλιστική απάντηση σχεδόν όλων : "Δεν είδα καθόλου ειδήσεις. Τι έγινε χθες;", ενώ άλλοι -πιο τολμηροί-, αφού απαντούσαν με ένα ξερό "Ναι, χθες ήταν οι δημοτικές εκλογές" συνέχιζαν να παραπονιούνται για το πολύ ζεστό καλοκαίρι "που τέτοιες θερμοκρασίες έχουμε να δούμε χρόνια στο Αμμάν.." 

Το μόνο ασυνήθιστο : τα δύο περιπολικά της Αστυνομίας που βρίσκονταν στην είσοδο του εκλογικού τμήματος της γειτονιάς, που την προηγουμένη μπορεί βέβαια να ήταν γεμάτο από εκλογείς, σύμφωνα με το καθεστώς όμως, η προσέλευση παραήταν χαμηλή.. 

Κι έτσι η ψηφοφορία απλώς ..ακυρώθηκε.

το Μπάλαντ με το τζαμί "Βασιλιάς Χουσεΐν"

Μετά το τέλος των μαθημάτων στο Πανεπιστήμιο, μαζί με μια παρέα από την τάξη αποφασίσαμε να ξεφύγουμε λίγο από τα τετριμμένα και να πάμε να χαζέψουμε στο ιστορικό κέντρο της πόλης, να περάσουμε όλο το απόγευμά μας εκεί και μετά να καταλήξουμε στα γνωστά καφέ (που σε μένα τουλάχιστον θύμιζαν τότε Ελλαδίτσα) και που συχνάζουν κι οι άλλοι ξένοι -μιας και μπορείς να πιείς πανάκριβο αλκοόλ-.

Το Άμπνταλι είναι στην ουσία το σημείο που συναντιούνται οι πρόποδες των λόφων που απαρτίζουν την πόλη του Αμμάν. Πρόκειται για την παλαιότερη συνοικία της πόλης, αφού εκεί βρίσκεται το παλιότερο μεγάλο τζαμί της πόλης, το μεγάλο παζάρι, το ρωμαϊκό θέατρο και η κεντρική λεωφόρος που συνεχίζουν να βρίσκονται συγκεντρωμένα όλα τα παλιά γνωστά μαγαζιά της ιορδανικής πρωτεύουσας.  Μια πρωτεύουσα, όπου η έλλειψη θάλασσας αναπληρώνεται από τη θέα που προσφέρουν οι άτακτα πλην όμως αμφιθεατρικά κτισμένοι λόφοι, σπάζοντας με αυτόν τον τρόπο την μονότονη κιρτινοκαφέ εικόνα της ερήμου, που μάς περιτριγύριζε χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Η βόλτα στο "Μπάλαντ"  ("στη Χώρα", δηλαδή στο κέντρο της συνοικίας του Άμπνταλι) υπήρξε πολλές φορές κάτι σαν το καταφύγιό μου όσον καιρό ήμουν στην Ιορδανία. Μακρυά από το τακτοποιημένο πανεπιστημιακό campus και από τα καινούργια αλλά άχαρα 'φυτεμένα' μαγαζιά απέναντι από την είσοδο του Πανεπιστημίου. Ο αραβικός καφές μύριζε πιο έντονα στο Μπάλαντ. Το κάρδαμο ήταν περισσότερο "κάρδαμο". Το φαλάφελ ήταν πραγματικό "φαλάφελ" και η μυρωδιά του παζαριού με τα μπαχάρια και τα στενά δρομάκια σε έβαζαν στον πειρασμό να κάτσεις να παζαρέψεις μέχρι και το τελευταίο qursh του δηναρίου. Όχι γιατί ήταν ανάγκη να μπεις στη διαδικασία, αλλά όταν όλος ο κόμος παζαρεύει -στο τέλος παζαρεύεις κι εσύ.. 

Αλλά το καλύτερο σάς το αφήνω για το τέλος: 

Το κνάφε στο Μπάλαντ θύμιζε σε πάρα πολλά το ορίτζιναλ κνάφε της Δυτικής Όχθης. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο ιορδανικός "Ναός του Κνάφε" στο κέντρο του παζαριού του Αμμάν, ανήκε σε παλαιστίνιο, μην το ξεχνάμε!-. Απόλαυση!

κνάφε στο Αμμάν..

Όλα έδειχναν ότι και εκείνη την ημέρα, το δρομολόγιό μου στο κέντρο της πόλης θα ήταν ίδιο κι απαράλλαχτο: Θα κατέβαινα από το λεωφορείο στη στάση των λεωφορείων του Άμπνταλι, ύστερα θα ακολουθούσα την κατηφόρα προς το μεγάλο παλιό τζαμί με το μεγάλο προαύλιο, θα έστριβα στα δεξιά για να περιτριγυρίσω στα στενά του παζαριού, ύστερα θα έβρισκα τη λαχαναγορά με την τεράαααααστια αφίσα του Βασιλιά Αμπντάλλα ΙΙ να ποτίζει με ένα μικρό ποτιστήρι κάτι χόρτα, και κάπου εκεί στη γωνία, σε εκείνο το δυώροφο ζαχαροπλαστείο, θα με περίμενε το .."δικό μου" κομμάτι κνάφε, που σαν κι αυτό και τόσο νόστιμο μόνο στην Ναμπλούς και στη Ραμάλλα είχα βρει..

Έλα όμως που εκείνη τη μέρα 

το πρόγραμμά μου δεν εξελίχθηκε όπως το περίμενα.

Καθώς ήμουν πάρα πολύ απασχολημένος για το εάν θα άξιζε να αγοράσει κανείς έναν παραδοσιακό ναργιλέ έναντι 10 ή 12 δηναρίων ή απλώς να αποφασίσω επιτέλους να το κόψω το τσιγάρο ύστερα από τα τόσα πακέτα-"στούκας" που κυκλοφορούσαν στην ντόπια αγορά, μια βουή από φωνές και από σπάσιμο γυαλιών που ακούγονταν από μακρυά σταμάτησαν απότομα τις σκληρές διαπραγματεύσεις εν τω μέσω της πραμάτιας. 

Οι φωνές που ακούγοναν άρχισαν να έρχονται όλο και πιο κοντά και δεν ήταν πια δύσκολο να καταλάβεις ότι επαναλαμβανόταν κάποιο σύνθημα που τα αραβικά μου τότε δεν μπορούσαν να το αναλύσουν γραμματικά. Ο μαγαζάτορας δεν έχασε καιρό και άρχισε να μαζεύει γρήγορα γρήγορα ό,τι είχε απλώσει στο μικρό πεζοδρόμιο και μού είπε ότι βγήκαν στους δρόμους "Ashan Intihabat" 

 (δηλαδή "λόγω των εκλογών")..

Τι πιο λογικό να διαμαρτυρηθεί ο κόσμος, αφού εν μία νυκτί αποφασίσθηκε ότι οι περιοχές που ψήφιζαν υπέρ των ισλαμιστών που αντιπολιτεύονταν τον μονάρχη, τελικά... δεν ψήφισαν επειδή -λέει- η προσέλευση στις συγκεκριμένες περιοχές δεν ήταν αρκετά μεγάλη!

Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να καταλάβουμε ότι το καλύτερο που είχαμε να κάνουμε θα ήταν να βρούμε όσο πιο γρήγορα γινόταν το πλησιέστερο ταξί για να αφήσουμε το Μπάλαντ να τα βγάλει πέρα μόνο του και χωρίς εμάς.. Η κεντρική λεωφόρος είχε γεμίσει από άσπρες  και μπεζ γκελεμπίες και το σπάσιμο των γυαλιών ακουγόταν από μακρυά. Όταν πια οι έφιπποι αστυνομικοί έβγαιναν από τους παρακάτω παραδρόμους και κατευθύνονταν προς τους διαδηλωτές, αποφασίσαμε ότι όντως ήρθε η ώρα να σηκωθούμε να φύγουμε και να πάμε κάπου αλλού, μακρυά και το κυριότερο
-Γρήγορα! 

Για καλή μας τύχη βρέθηκε μες στον όλο χαμό ένα ταξί. 

Ο οδηγός άκουσε με ανακούφιση ότι το μόνο που θέλαμε ήταν να πάμε στην πανεπιστημιούπολη, στην άλλη άκρη της πόλης, μακρυά από τις φασαρίες. 

"Τι συμβαίνει; Τι έγινε;" ρωτήσαμε τον οδηγό. 

"Ashan Intihabat!" -"Οι εκλογές.. Τι θέλουν και τις κάνουν; Μαλώνει ο κόσμος άδικα.. Αφού ό,τι και να ψηφίσεις, άλλοι βγαίνουν στο τέλος! Τι τα κάνουνε όλα αυτά; Ορίστε, σπάνε τα τζάμια των μαγαζιών και φωνάζουνε. Και μετά;.." 

Το κέντρο είχε γεμίσει ξαφνικά αστυνομία και ....τροχονόμους (η πρώτη και τελευταία φορά που είχα δει τροχονόμους στην Ιορδανία επί τρεις μήνες ολόκληρους!). Και βέβαια, όλο αυτό μεταφράζεται σε ένα ατελείωτο μποτιλιάρισμα, που κατάφερε να επιμηκύνει μια απόσταση 15 λεπτών σε κοτζάμ ταξίδι της μιάς ώρα και ενός τετάρτου.

"Είναι 6 η ώρα. Δεν βάζουμε τις ειδήσεις στο ραδιόφωνο;"

"Τι να σού πει το ραδιόφωνο;.."

"Εδώ γίνεται χαμός στο κέντρο, δεν θα πούνε στο ραδιόφωνο τι συμβαίνει;"

"Ε, να σού βάλω το ραδιόφωνο.. 

..Αλλά δεν τα λένε αυτά.." γελάει ο οδηγός.

Πρώτη είδηση (και αξέχαστη) :

"..Το Υπουργείο Υγείας συνιστά στους πολίτες του Βασιλείου να περιορίσουν τις μετακινήσεις τους καθ'όλη τη διάρκεια της ημέρας, λόγω των υπερβολικά υψηλών θερμοκρασιών από τον συνεχιζόμενο καύσωνα που πλήττει την Επικράτεια.."

"Είδες..;" , ρωτά με νόημα ο ταξιτζής.

.."Ashan Intihabat!"

..και εννοείται πως οι παρατηρήσεις των διεθνών οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων 

για τις τότε δημοτικές εκλογές στην Ιορδανία δεν ακούστηκαν σε κανένα μέσο, 

ούτε στην Ιορδανία βέβαια, αλλά και πουθενά αλλού

εκτός από τις οικείες ιστοσελίδες τους. 

Αυτά, το 2007.

Αμμάν! Εκλογές!

Παρακολουθώντας τις ραγδαίες εξελίξεις στον αραβικό κόσμο, μετά την ανατροπή του τυνησιακού καθεστώτος και τις αλυσιδωτές αναταρραχές στις εξίσου ασταθείς πολιτειακά γειτονικές χώρες, είναι νομίζω πολύ πρόωρο να βγούμε σε ασφαλείς εκτιμήσεις και συμπεράσματα για το τι μέλλει γενέσθαι στη Μέση Ανατολή, τουλάχιστον προς το παρόν.

Νομίζω όμως πως σήμερα είναι η καταλλήλη στιγμή να σάς πάρω μαζί μου  σε εκείνο το καλοκαίρι του 2007, όταν δηλαδή βρισκόμουν στο Αμμάν της Ιορδανίας παρακολουθώντας μαθήματα αραβικών στο Πανεπιστήμιο, έτσι, να πάρετε μια μικρή αλλά χρήσιμη γεύση περί του τι σημαίνουν πολλά από αυτά που φαντάζουν "απίστευτα" και "πρωτοφανή" στα έκτακτα δελτία ειδήσεων αυτών των ημερών.

το τζαμί "Βασιλιάς Αμπντάλλα" στο κέντρο του Αμμάν

Η συνοικία Σουέϊλεχ του Αμμάν, πριν ανεγερθούν οι εγκαταστάσεις του Ιορδανικού Πανεπιστημίου, ήταν παντελώς αδικημένη από πλευράς υποδομών και κρατικής μέριμνας. Μία γειτονιά με ανθρώπους που είχαν έρθει από τα φτωχά χωριά του βορρά και του νότου της χώρας με την ελπίδα να βρουν καλύτερη τύχη στη μεγάλη πόλη, ενώ παράλληλα συμβίωναν με τους παλαιστίνιους πρόσφυγες που βρίσκονταν ήδη εκεί από το '50. Η πίστη στον Αλλάχ αποτελούσε τη βασική παρηγοριά στις αντιξοότητες της επιβίωσης. 

Ων ουκ άνευ: η υπακοή στα κηρύγματα των ιμάμηδων μετά την προσευχή της Παρασκευής.  

Το καθεστώς του πάλαι ποτε Βασιλιά Χουσεΐν αλλά και του γιου του, σημερινού ιορδανού μονάρχη Αμπντάλλα ΙΙ, ανέκαθεν είχε την τάση να απευθύνεται στην αστική ελίτ των εύπορων συνοικιών του Αμπντούν, του Τζέμπελ Αμμάν και του Σμεϊσάνι, ενώ από την άλλη, το κράτος μιλάει σε πιο "λαϊκό" τόνο στους πολίτες χαμηλότερων εισοδημάτων, αφήνοντάς τους χρόνο με το χρόνο να περιθωριοποιούνται, εργαζόμενοι σε δουλειές εξευτελιστικών αποδοχών και νομίζοντας ότι όντως το Ισλάμ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ακόμα ένα είδος όπιου, φτιαγμένο ειδικά και μόνο για τον φτωχό μέσο ιορδανό πολίτη.

Από την άλλη, τα θρησκευτικά φιλανθρωπικά σωματεία αποκτούσαν όλο και ισχυρότερο λαϊκό έρεισμα στις τάξεις των φτωχών, αναπληρώνοντας ουσιαστικά τις ελλειπείς έως ανύπαρκτες κρατικές υπηρεσίες. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται η πεποίθηση στους φτωχούς πολίτες ότι εκείνοι, οι καλοί ισλαμιστές, ήταν, είναι και θα είναι το μόνο άφθαρτο ηθικά κομμάτι της κοινωνίας, σε αντίθεση με το πλήθος των παρεπιδημούντων την αυλή του εκάστοτε μονάρχη της χώρας.

 φωτογραφία από ισλαμιστική-αντιμοναρχική ιστοσελίδα

Η ιορδανική μοναρχία, σε αντίθεση με τα άλλα μονολιθικά καθεστώτα του αραβικού κόσμου, απέδειξε στην πορεία των δεκαετιών της ύπαρξής της πως μπορεί και να εφευρίσκει έξυπνους ελιγμούς αλλά και να αντιλαμβάνεται νωρίς τους τρόπους μακροημέρευσής της, εφαρμόζοντας έξυπνες επιλογές προκειμένου να διοικείται η χώρα υπό καθεστώς ελεγχόμενης ελευθερίας, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι θα άφηνε ποτέ την μοναρχία να καθαιρεθεί ή να αυτοεξορισθεί. 

Έτσι, κατάφερε να μην απεμπολίσει την ισλαμιστική πολιτική φωνή -κηρύσσοντάς της εκτός νόμου, κατά το ατυχέστατο παράδειγμα της Τυνησίας και έως ένα βαθμό και της Αιγύπτου-, πλην όμως, με έξυπνες συνταγματικές αναθεωρήσεις αλλά και με έναν εκλογικό νόμο που άλλαζε κατά το δοκούν, το φιλομοναρχικό κόμμα δεν έχασε ποτέ τον έλεγχο της εξουσίας είτε χρησιμοποιώντας  παλαιότερα προς όφελος της ιορδανικής μοναρχίας τον "κίνδυνο παλαιστινιοποίησης της χώρας", είτε σήμερα τον κίνδυνο της ισλαμοποίησης του κράτους, ο οποίος δεν θα απειλούσε μόνο τον παραδοσιακά φιλοδυτικό μονάρχη αλλά και τη Δύση, που ανέκαθεν πόνταρε πολλά στο μικρο αυτό Βασίλειο.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια της ευέλικτης και κοινωνικά ευφυούς μοναρχικής πολιτικής, αποφασίσθηκε να ανεγερθεί το σημαντικότερο πανεπιστήμιο της χώρας σε απόσταση λίγων μέτρων από το κέντρο της υποβαθμισμένης συνοικίας της Σουέϊλεχ, με σκοπό να αποκτήσουν μεγαλύτερη αξία τα ακίνητα που βρίσκονταν εκεί, να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και γενικότερα να εξωρραϊστεί επιτέλους μία από τις πολλές ξεχασμένες γωνιές της ιορδανικής πρωτεύουσας.

στο κάμπους του Πανεπιστημίου της Ιορδανίας

Πράγματι, η Σουέϊλεχ και οι γύρω δρόμοι που περιστοίχιζαν το κάμπους του Ιορδανικού Πανεπιστημίου είχαν τσιμπημένα ενοίκια. Δημιουργήθηκαν φωτοτυπάδικα, φαστ-φουντ, ίντερνετ καφέ, καφετέριες, εστιατόρια, σούπερ μάρκετ ενώ συγχρόνως κτίσθηκαν σπίτια, ανακαινίσθηκαν τα παλιά, φύτρωσαν ξενώνες για τους φοιτητές, ασφαλτοστρώθηκαν οι δρόμοι, έγιναν υπόγειες διαβάσεις και όλα έδειχναν ότι το κρατικό πρόγραμμα οικονομικής ανάκαμψης της περιοχής πέτυχε το σκοπό του. 

Το ισλαμιστικό στοιχείο όμως, δεν έχασε την ισχύ του στη γειτονιά. Αντιθέτως, έβρισκε τους νέους πολύ δεκτικούς σε ό,τι έκριναν σωστό και ηθικό οι ιμάμηδες της Παρασκευής. 

Η πλειοψηφία των ντόπιων φοιτητριών ήταν καλυμμένες. Μεγάλη πλειοψηφία των ιορδανών φοιτητών είχαν και αυτοί πολλά να πουν, σχολιάζοντας χωρία του Κορανίου. Στο εστιατόριο που βρισκόταν μέσα στο Πανεπιστήμιο έτρωγες υπό τον ήχο ψαλμών.  

Και όλα αυτά δεν σήμαιναν καθόλου ότι αυτή η έντονη παρουσία της θρησκείας γινόταν αναγκαστικά ή επιβαλλόταν. από κάποιον. Αντιθέτως, τα νέα παιδιά που σπούδαζαν στο Ιορδανικό Πανεπιστήμιο φαίνονταν να είναι απόλυτα συμφιλιωμένα με αυτήν τους την επιλογή -μην πω ότι ήταν περήφανα για την αγάπη τους στον Θεό-.

Στα τέλη Ιουλίου του 2007 είχε προγραμματισθεί η διενέργεια δημοτικών εκλογών σε όλη τη χώρα. Ποτέ δεν είχα καταφέρει να τελειώσω μία σοβαρή πολιτική κουβέντα με κάποιον ντόπιο, για να καταλάβω κι εγώ ποιό τελικά ήταν το μείζον πολιτικό θέμα των εκλογών. Δεδομένου μάλιστα ότι οι υποψήφιοι ήταν όλοι "ανεξάρτητοι", μόνο εάν ηξερες τα επώνυμά τους μπορούσες να μαντέψεις ποιά πολιτική τάση στην ουσία θα υποστήριζαν. 

Επειδή μάλιστα ο Ευρύτερος Δήμος του Αμμάν είναι χωρισμένος σε 9 δημοτικές περιφέρειες με δικό της συμβούλιο η κάθε μια, για έναν ξένο σαν εμένα ήταν παντελώς αδύνατον να καταλάβω ποιός ήταν εναντίον ποιού, ποιός υποστήριζε ποιόν  και ...για ποιό λόγο γίνονταν όλ'αυτά εν τέλει.

Το μόνο  όμως γεγονός που θυμάμαι ξεκάθαρα από εκείνες τις εκλογές είναι το εξής ένα : η μαζική προσέλευση του εκλογικού σώματος στην καθαρά παραδοσιακή, κατά βάσιν φτωχή και -επομένως- σταθερά φιλοϊσλαμιστική γειτονιά της Σουέϊλεχ! 

Θυμάμαι, εκείνο το πρωί των εκλογών, η ουρά έξω από το εκλογικό τμήμα ήταν τόσο μεγάλη, που μού ήταν εξαιρετικά δύσκολο να διασχίσω τον απέναντι δρόμο για να βρω ένα ταξί για τις "καλές συνοικίες", όπου οι καφετέριες θα μού θύμιζαν λίγο Ελλαδίτσα. Κι όσο για το εκλογικό αποτέλεσμα της "γειτονιάς μου" : από τα ρούχα και μόνο των εκλογέων, μπορούσες να καταλάβεις πως οπωσδήποτε δεν ήταν φιλομοναρχικοί -για ποικίλους και διαφορετικούς λόγους ο καθένας-.

Το βράδυ με είχαν καλέσει φίλοι σε ένα οικογενειακό σπίτι ιορδανών συμφοιτητών μου, όχι ακριβώς για τις δημοτικές εκλογές αλλά επειδή έτυχε κάποια κοινή φίλη να γιορτάζει τα γενέθλιά της. 

"Ε, να δούμε και ποιός κέρδισε στις έκλογες, έτσι;" εἰπα κι εγώ με ύφος του τύπου "Τι στο καλό, εκλογές έχουμε, να μην ξέρουμε ποιός νίκησε;..". 

"Ωχούυυ βρε Τζιμπρήλ, ξέρουμε δα ποιός θα νικήσει. Να χάνουμε το χρόνο μας τώρα;..", μού'ρθε κατάμουτρα αυτή η αφοπλιστική απάντηση, που όμως με άφησε με πολλές απορίες. 

Η κρατική τηλεόραση έπαιζε στο μεγάλο σαλόνι, ενώ στο μικρότερο είμασταν όλοι καθισμένοι και τρώγαμε σαντουιτσάκια και πίνοντας χυμό ή κόκα κόλα (ποτέ αλκοόλ!), ενώ ευτυχώς το τσιγάρο όχι μόνο επιτρεπόταν -μπορώ να πω πως...σχεδόν επιβαλλόταν!-. 

Κάποια στιγμή παρατήρησα πως όντως η ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων στην τηλεόραση είχε αρχίσει, δεν ήμουν όμως και τελείως σίγουρος.. 

"Δε μού λέτε βρε παιδιά, τα αποτελέσματα λέει τώρα;"

"Ααα ναι. Τα αποτελέσματα είναι. Τα λέει ε;" αδιαφορία πλήρης!

"Μα.. είστε σίγουροι πως λέει τα αποτελέσματα; 

Και πού είναι τα ποσοστά; Οι έδρες του δημοτικού συμβουλίου; 

Τα συγκριτικά στοιχεία με πέρσι; Μόνο ονόματα ακούω! 

Ούτε ψήφοι ούτε ποσοστά. Μα τι λέει;" 

-αισθανόμουν τουλάχιστον ηλίθιος, ή τέλος πάντων, 

μάλλον ..πολύ κακός μαθητής στα αραβικά-.

"Τζιμπρήλ, έτσι ανακοινώνονται τα αποτελέσματα των εκλογών. 

Και τα ονόματα που ακούς είναι όσοι έχουν εκλεγεί. 

Τι λες τώρα, θες ακόμα μια κόκα-κόλα; Ε;" ορθά-κοφτά. 

"Α!" (σάστησα..) 

"Ναι, ακόμα μια κόκα-κόλα για μένα.."

 "Ἀντε Ιορδανία!"

Το βράδυ κυλούσε ήρεμα κι όμορφα και όλοι μιλούσαμε περί πολλών ανέμων και υδάτων, ενώ πότε-πότε όλο και κάποιος γυρνούσε προς την τηλεόραση επειδή άκουσε κάποιο επίθετο που τού φαινόταν γνωστό. 

Ξαφνικά όμως οι κουβέντες σταματούν και όλοι, χωρίς να καταλαβαίνω γιατί, γυρνούν μονομιάς στην τηλεόραση, όπου κάποιος άλλος κύριος με μουστάκια ανακοίνωνε κάτι το πάρα πολύ σημαντικό. Μού έκαναν νόημα να ...συνεχίζω να ασχολούμαι με την κόκα-κόλα μου (και να μη ρωτώ προς το παρόν). Ανώφελο θα ήταν έτσι κι αλλιώς να κάτσω να δω τι λέει η τηλεόραση, αφού ο μουστακαλής είχε πιάσει πολύ βαριά καθαρεύουσα και δεν καταλάβαινα γρι. Δε βαριέσαι. Μερικές φορές ακόμα και η άγνοια, προστατεύει..

Μόλις τελείωσε ό,τι ήταν αυτό που είχε να πει και αμέσως τον διαδέχθηκε το γνωστό πατριωτικό/φιλομοναρχικό χιτ (που βλέπετε στο βίντεο παρακάτω) , και βέβαια... αφού ήπια γρήγορα γρήγορα την τέταρτη ή πέμπτη κόκα-κόλα (δεν θυμάμαι), δεν κρατήθηκα και τούς ρώτησα τι συνέβη επιτέλους! 

"Λοιπόν, είπε ότι από τις 9 εκλογικές περιφέρειες του Αμμάν, τελικά οι εκλογές είναι έγκυρες μόνο στις 4." 

"Στις 4;; Μόνο; Γιατί; Τι έγινε;". 

 "Είπε πως στις άλλες 5, η προσέλευση των εκλογέων ήταν μηδαμινή και έτσι η θητεία των δημοτικών συμβουλίων εκείνων των περιφερειών παρατείνεται ."

"Α, ok. Δηλαδή θα παραταθεί μέχρι τον δεύτερο γύρο, που λέμε;"

"Όχι. Παρατείνεται η θητεία τους επ'αόριστον."

"Επ'αόριστον;! 

Δηλαδή με λίγα λόγια, είναι σαν να μην έγιναν εκλογές στο μισό Αμμάν;  Δηλαδή το 1/3 του πληθυσμού όλης της χώρας ψήφισε αλλά δεν ψήφισε; Κατάλαβα καλά;"

(σιγή) 

"Και στη Σουέϊλεχ; Τι έγινε τελικά; Ποιός νίκησε;"  

όλα να τα μάθω πια..

"Τι σε νοιάζει μωρέ τι έγινε στη Σουέϊλεχ;"

"Μα εκεί μένω!"

"Σοβαρά; Κι εκεί, λέει, είχε πολύ λίγη προσέλευση..
και οι εκλογές ακυρώθηκαν κι εκεί."

Κόκαλο εγώ. -

(η σιγή εκείνη τη φορά θυμάμαι, υπήρξε αμοιβαία)

"Ε, μού δίνεις μια κόκα-κόλα ακόμα..;" 

έπεται συνέχεια..

Χωρίς πλάκα, μιλάμε...

τα θυμάσαι σαν να έγιναν όλα χθες..!

Μάσσιαλάχ σου, γιᾶ Τζιμπρήλ!

ξύπνα Akşam μου..

Η 500ή ανάρτηση αυτού εδώ του ταπεινού, πτωχού πλην πάντοτε τίμιου μπλόγκεως χρωματίζεται ευχάριστα κατά έναν πολύ περίεργο τρόπο. 

Και δεν έχω λόγο να σάς κρύψω ότι πολύ ευχαριστήθηκα όταν έμαθα πως ένα ελληνικό μπλογκ που βρίσκεται κυριολεκτικά "αλλού κι αλλού" πρόλαβε να πει πρώτο "τα νέα", προλαβαίνοντας ακόμα και την έγκυρη τουρκική εφημερίδα που ονομάζεται Akşam, που στη γλώσσα των γειτόνων μας σημαίνει "Βράδυ". 

(Τυχαίο;;)

Πουρνό-πουρνό λοιπόν -και όπως φαίνεται πριν απ'όλους!- το ΑλλούΚιἈλλοῦ πήρε είδηση την ύπαρξη του πρώτου σημείου συνάντησης των Τούρκων μπλόγκερ, ονόματι Bloggers' Base, και δημοσίευσε στις 12 Ιανουαρίου 2011 τη σχετική ανάρτηση-ξενάγηση. 

Πρώτο ήρθε επίσης και το ελληνικό ειδησεογραφικό πόρταλ www.TheInsider.gr που την αναδημοσίευσε λίγες μέρες μετά, στις 15 Ιανουαρίου 2011.

Τρίτη και.. (μα αφήστε με πια να χαιρεκακίσω κι εγώ λίγο!!) καταϊδρωμένη πήρε είδηση την ύπαρξη αυτού του πρωτότυπου καφέ -που μάλιστα βρίσκεται κυριολεκτικά "κάτω απ'τη μύτη της", στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης και δημιουργήθηκε αποκλειστικά από μπλόγκερς για μπλόγκερς και τους φίλους τους- η απογευματινή καθημερινή τουρκική εφημερίδα Akşam μόλις... χθες! 

την Κυριακή 24 Ιανουρίου 2011.

Δείτε το άρθρο της εφημερίδας 

(αλλά και την ημερομηνία δημοσίευσης)

πατώντας εδώ!

Και με τον τρόπο αυτό, αν μη τι άλλο, 
δικαιολόγησε πλήρως το ..πολύ "βραδινό" της (Akşam) όνομα...

εξαιρετικά αφιερωμένο στην φίλη γείτονα εφημερίδα!

Αυτά είχα να σάς πω για τη σημερινή 500ή ανάρτηση

"...και γράμματα γνωρίζω."

...και πάω λοιπόν κι εγώ

να βρω ένα καλάμι...

καθότι πιστεύω πως θα σού χρησιμεύσει...

ένα σουβλάκι παρακαλώ..

Όποτε βρίσκομαι εκτός Ρόδου, αντιμετωπίζω πάντοτε σοβαρότατο πρόβλημα όταν θέλω να παραγγείλω σουβλάκια. Ενώ τα ελληνικά μου είναι μάλλον καλά, δεν ξέρω τι γίνεται και τελικά σχεδόν πάντα καταλήγω να κάνω αόριστα σχήματα με τα χέρια μου για να δώσω να καταλάβει ο σερβιτόρος τι ακριβώς θέλω να μού φέρει. 

Η λέξη "σουβλάκι" ευτυχώς δεν θέλει περισσότερη διευκρίνιση. Τουλάχιστον έτσι νομίζω εγώ, αφού "σουβλάκι" είναι το ίδιο πράγμα με το "καλαμάκι", που όμως έτσι κι αλλιώς θα είναι μέσα σε πίτα (είτε κανονική είτε σε ροδίτικη λαδόπιτα, μία λεπτομέρεια που ποτέ δεν είχα την απαίτηση να είναι γνωστή αλλού εκτός από εδώ..). 

Εάν ήθελα το "σουβλάκι"  μου να είναι σε μερίδα, απλώς το διευκρίνιζα ως "μία μερίδα σουβλάκι", στην οποία εννοείται πως θα συμπεριλαμβάνονταν οι τηγανιτές πατάτες, οι οποίες ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως ΔΕΝ θα βρίσκονταν ΜΕΣΑ στην πίτα !!.. 

Εάν, από την άλλη, ήθελα "γύρο", και πάλι θα ήταν παντελώς αυτονόητο ότι ο "γύρος" θα βρισκόταν περιτυλιγμένος στην πίτα (σπάνια ο γύρος ταιριάζει με τη λεπτή ροδίτικη λαδόπιτα, αλλά είπαμε, αυτό δεν είναι ανάγκη να είναι γνωστό και 'εκτός υφαλοκρηπίδας'). 

Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν : 

1. "σουβλάκι" σημαίνει το "καλαμάκι" που είναι μέσα στην "πίτα"

2. ο "γύρος" σκέτος είναι διαφορετικό πράγμα από την "μερίδα γύρο"

3. οι τηγανητές πατάτες εννοείται πως συμπεριλαμβάνονται στην "μερίδα"

4. οι τηγανητές πατάτες δεν εννοείται ότι είναι κι αυτές τυλιγμένες μαζί με το "σουβλάκι" ή τον "γύρο"....

Και τώρα προχωράμε στα λίγο πιο δύσκολα.

"Καλαμάκι-ψωμάκι" (ή αλλιώς .."Καλαμάκι στο Μπανίνο" στα βαριά ροδίτικα) είναι το "σουβλάκι" που είναι μέσα στο ψωμάκι, για να διακρίνεται από την "πίτα-καλαμάκι". Και βέβαια, σε αυτές τις περιπλοκότερες υποπεριπτώσεις ισχύουν οι γνωστοί κανόνες που αναφέρονται στην θέση της τηγανιτής πατάτας, να μην τα ξαναλέμε τώρα!

Οι απλοί αυτοί κανόνες συνεννόησης που ακολουθούνται χρόνια και χρόνια τώρα στα ροδίτικα σουβλατζίδικα, φαίνεται πως δεν συμφωνούν στα κατά τόπους άλλα σουβλατζίδικα  όπου Γης -συμπεριλαμβανομένων και των σουβλατζίδικων της Πρωτεύουσας-. Δεν αποκλείεται βέβαια να φταίω και εγώ μερικές φορές στο μπάχαλο που δημιουργείται πριν να έρθει αυτό το σουβλάκι που θέλω και όπως το θέλω. Το μπέρδεμα όμως, τόσο το δικό μου όσο και του μη ροδίτη σερβιτόρου, έχω πλέον καταλήξει ότι είναι κάτι το αναπόφευκτο. (Δεν θα ξεχάσω την ανακούφιση που ένιωσα όταν έτυχε πριν κάποιους μήνες στο γνωστό Butcher's Shop στον Κεραμεικό να πέσω σε σερβιτόρα από την Κω!. Ήταν ίσως η πρώτη αλλά και η τελευταία φορά που -καίπερ Ἀθήνισι ὦν!- συνεννοήθηκα πλήρως και γρήγορα σε ό,τι αφορά σουβλάκια κλπ. Αξέχαστη εμπειρία δωδεκανησιακής αλληλοκατανόησης, αλλά και ...αλληλεγγύης! το επιδόρπιο ήταν κερασμένο!)

Το Δεσποινάριον, ο Ἑρρῖκος κι εγώ, αποκαμωμένοι πια από το ατέρμωνο σούρτα-φέρτα στην Πλάκα και στο Θησείο, είπαμε να ξαποστάσουμε στου Ψυρρή και επί τη ευκαιρία να τσιμπήσουμε κάτι στα γρήγορα. Και επειδή είχαμε βαρεθεί όλα εκείνα τα κλασικά τραπεζώματα των γιορτών, θέλαμε απλώς να βρούμε ένα απλό τραπεζομάντηλο, τρεις ξύλινες καρέκλες με την ψάθινη βάση, σερβιτόρους που θα αφήνανε στην μπάντα τους πληθυντικούς ευγενείας και έναν τιμοκατάλογο χωρίς πολλές άχρηστες λεπτομέρειες

"Σουβλάκι" τόσα ευρώ. 

"Γύρος" τόσα ευρώ. 

"Μερίδα Καλαμάκι" τόσα ευρώ..

Δεν ήταν καθόλου απλό το θέμα.

Αλλά τελικά, τα κατάφερα :

"Λοιπόν, εγώ θέλω δύο σουβλάκια κοτόπουλο, όχι μερίδα, δηλαδή καλαμάκι, μέσα σε πίτα, μόνο με ντομάτα, και οι τηγανητές πατάτες όχι μέσα στο σουβλάκι -δηλαδή στην πίτα- αλλά απ'έξω! εντάξει;;"

"Ομογενείς είστε;" ρώτησε ο άνθρωπος

"Εγώ όχι. Οι φίλοι μου όμως, ναι. Από Αμερική.."

Περιέργως πως, τόσο το Δεσποινάριον όσο και ο Ἑρρῖκος της, μια χαρά τα κατάφεραν να παραγγείλουν, χωρίς κανένα απολύτως θέμα..

Μάλλον τελικά, ίσως το πρόβλημα να είναι καθαρά δικό μου..

Η εκδοχή του Δεσποιναρίου για την σουβλακίσια εκείνη μέρα

βρίσκεται εδώ!

τελικά είσαι πολύ γκρινιάρης!

πάει το αποφάσισα. θα ψάξω για άλλο μπλογκ!

σε βαρέθηκε η ψυχή μου!

Vlogging εν Αθήναις

Η μοναδική μας διαφωνία με το Δεσποινάριον, από τότε που μπλογκογνωριστήκαμε μέχρι και την τελευταία μας συνάντηση στην Αθήνα τις γιορτές που μάς πέρασαν είναι εάν και κατά πόσον η Αθήνα είναι ή δεν είναι όμορφη...

Για να εξηγούμαι και δημοσίως πλέον, 

οφείλω να ξεκαθαρίσω τη θέση μου. 

Το κλίμα της Αθήνας είναι ίσως το καλύτερο στην Ελλάδα ολόκληρη. Απουσία υγρασίας και οι εποχές σαφώς ξεχωρίζουν η μια απ'την άλλη. Κατά τα άλλα όμως... Ε, να το θέσω ευγενικά - δεν μού λείπει καθόλου. 

Και δεν μού λείπει επειδή προτιμώ να την θυμάμαι στα ωραία της, όταν μού είχε χρησιμεύσει ως "φυσικό σκηνικό" των διάφορων επεισοδίων της φοιτητικής μου ζωής (ίσως της καλύτερης περιόδου της ζωής μου μέχρι τώρα). Νομίζω πως αν δεν ήταν η συγκεκριμένη Αθήνα των '90s, και η φοιτητική μου ζωή δεν θα ήταν αυτή που θυμάμαι. 

Και όσοι τη θυμάστε πώς ήταν τότε -ναι, χωρίς το όντως καταπληκτικό από κάθε πλευρά Μετρό της- νομίζω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου. Η Αθήνα της δεκαετίας του '90 ζούσε την τελευταία της όμορφη αναλαμπή. Τότε, που η ζωή ήταν πιο συμμαζεμένη, όλα ήταν πιο σεμνά και πιο μικρά, όταν τα μπαρ και τα εστιατόρια δεν ήταν τόσο μα τόσο ψιλοτάβανα, όταν τα ονόματα των φαγητών στους τιμοκαταλόγους δεν έπαιρναν τρεις ολόκληρες γραμμές. Τότε που ακόμα και η γκλαμουριά είχε τα όριά της. Και βέβαια πριν αρχίσουν τα σκαψίματα για την Ολυμπιάδα που μάς έδωσε την χαριστική βολή, από οικονομικής απόψεως.. 

(και είναι καιρός να το πω επιτέλους : Εγώ ήμουν από τους πολύ λίγους που ειλικρινά ΔΕΝ χάρηκα όταν μάς είχαν αναθέσει αυτήν την τόσο ακριβή διοργάνωση, αφού έτσι κι αλλιώς η Ελλάδα διαφημίζεται δωρεάν με την αφή της ιερής φλόγας στην Ολυμπία, διαφημίζεται δωρεάν με τη σημαία μας να είναι πάντα στην αρχή της παρέλασης των ολυμπιακών ομάδων και -ξανά δωρεάν- διαφημιζόμαστε στην τελετή λήξης. 

Αλλά τώρα βέβαια, είναι πολύ αργά για δάκρυα....)  

Περάσαμε ατέλειωτες ώρες παρέα με το Δεσποινάριον και τον Ἑρρῖκο της, ο οποίος ενώ φωτογράφιζε σχεδόν τα πάντα γύρω μας (και εμάς εννοείται), επέδειξε απίστευτη υπομονή, υποφέροντας την ακατάσχετη λογοδιάρροια που μάς διακατείχε. Ξέρετε, είναι η λογοδιάρροια των ανθρώπων που τούς χωρίζουν μεγάλες αποστάσεις και θέλουν να τα πουν όλα μαζί και γρήγορα, μην τολμήσει και μείνει ανεκμετάλλευτο ούτε το δευτερόλεπτο του δευτερολέπτου!

Τριγυρνώντας σε αυτό που είθισται να χαρακτηρίζεται πλέον ως "ιστορικό κέντρο της Αθήνας" -καμμία σχέση με αυτό που οραματίζονταν οι Αθηναίοι των '90s!-, για να διασκεδάσουμε τις εντυπώσεις αλλά και να ξεμπερδεύουμε με τις παρακμιακές εικόνες γύρω μας, απασχοληθήκαμε φανατικά με το ...από κοινού Vlogging. 

Και τι εστί Vlogging; 

Θα σάς πω αμέσως.

Είναι το Blogging, που όμως κύριο στοιχείο της ανάρτησης είναι το Video που γυρίζει ο μπλόγκερ για τη συγκεκριμένη ανάρτηση.

Αντικαθιστούμε λοιπόν το B με το V  και.... ιδού η πρώτη απόπειρα Vlogging , εμού και του Δεσποιναρίου.
Βγάλαμε τις μάχιμες κάμερές μας και ο πεζόδρομος της Αδριανού έκτοτε για μένα τουλάχιστον, δεν θα είναι ποτέ ίδιος..

Η γαβριλιστική άποψη του πεζοδρόμου ..εδώ :

Και η αντίστοιχη δεσποιναριακή ...εδώ :

Μιλάμε όμως για τον ίδιο πεζόδρομο

και για την ίδια ταλαιπωρημένη μας Αθήνα.

Οπότε, κάπου εκεί, περπατώντας στου Ψυρρή, δεν άντεξα και τη ρώτησα πώς τής φαίνεται η Αθήνα σήμερα σε σύγκριση με αυτό που θυμόταν όταν έμενε εκεί μόνιμα. 

Το βίντεο έχει τη δική του σημασία, όχι μόνο για τα όσα αληθινά λέει το αγαπημένο μου Δεσποινάριον, αλλά και για τα όσα όλως τυχαία συνέβησαν on camera, που μιλάνε από μόνα τους.

(α! και οφείλω να πω ότι το Δεσποινάριον υπήρξε πάρα πολύ υπάκουο στις υποδείξεις του γαβριλισμού, καθ'όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων. 

"προσλαμβάνεσθε..!")

Περαιτέρω σχόλιον ουδέν.

Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι αμέσως μετά το γύρισμα, μία τσιγγάνα περιέλαβε κανονικά το Δεσποινάριον για να τής πεῖ τό μοίρα της καί τό ῥιζικό της... Που εννοείται πως ήταν πολύ μα πολύ φέηκ.. Πφφφφφφφφφ..

 νά'τος κι ὁ Ἑρρῖκος της!

Στην επόμενη ανάρτηση, ακολουθεί σουβλακοσύναξη μετά του Δεσποιναρίου και του Ἑρρίκου της, ο οποίος ΚΑΙ μάς φωτογράφισε ΚΑΙ μάς μαγνητοσκόπησε. 

Υπομονή όμως!

Όχι όλα μαζί!

Την δεσποιναριακή εκδοχή της ίδιας μέρας θα τη βρείτε εδώ!

Τελικά είσαι ένας γαϊδουρογάιδαρος!

Εγώ πότε επιτέλους θα γνωρίσω από κοντά 

το δεσποινάριον;; Ε;; 

Πρόσεξε καημένε μου! Ξέρεις πόσα μπλογκ με ζητάνε;Ξέρεις;

και ήτο ένα μπλογκοπάρτυ...

Τελικά για κάθε τι που συμβαίνει υπάρχει λόγος.

Ακόμα κι εκείνο το.... τουρτούρισμα στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής -μια πλατεία που δεν είχε τύχει ποτέ να γνωρίσω όσα χρόνια ήμουν φοιτητής στην Αθήνα- φαίνεται πως υπήρχε λόγος να το περάσω. Υπήρχε λόγος να φύγω λιγάκι πιο νωρίς από το νησί και να κουβαληθώ στην πρωτεύουσα, που ομολογουμένως δεν περνάει και τα καλύτερά της τελευταία.
Και όμως, πάνω στη φούρια μου, κι όταν πια είχα στηθεί μπροστά στο περίπτερο ακριβώς μπροστά στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, τότε μόνο πήρα είδηση ότι είχα ξεχάσει την πολύ σημαντική για την περίσταση ψηφιακή φωτογραφική μου μηχανή...

"Τι σ&%τά μπλόγκερ είσαι χωρίς την ψηφιακή σου;;; Πφφφφφφφφφφφ!!!" , έριξε την ατάκα της το αγαπημένο Δεσποινάριον, που ούτε λίγο-ούτε πολύ είχε κι εκείνη κουβαληθεί από κοτζάμ Ουάσιγκτον για να πάμε παρέα στο ...πρώτο blind party που πήγα ποτέ στη ζωή μου ολόκληρη.

Blind party δηλαδή που λέει ο λόγος.
Γιατί μπορεί να μην είχα δει ποτέ μπροστά μου την Dollitsa, ή τον Marconi. Δεν είχα δει ούτε την ακούραστη μπλογκοσχολιάστρια Orfia, που μάς περίμενε στο σπίτι της!
Αλλά δεν μπορώ να πω πως δεν τούς "ήξερα", αφού συχνά πυκνά έκοβα τσάρκες στα δικά τους μπλογκομάγαζα.
Οπότε το να βάζω μπροστά το επίθετο blind για το πρώτο ....Πάρτυ Μπλόγκερς που θα πήγαινα στη ζωή μου , ε - είναι μία κάποια υπερβολή.
Καλά, και είναι γεγονός ότι ψοφάω για υπερβολές!



"Βρε Δεσποινάριον, καλά εμείς. Εμείς είμαστε "οικογένεια". Αλλά άμα το σκεφτείς αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι κάπως εξωφρενικό, δεν νομίζεις;" πετάω με κάποια ελεγχόμενη ανησυχία, ενώ κάνω να ανάψω τσιγάρο στο πίσω κάθισμα, αλλά μετά αμέσως θυμάμαι ότι δεν είμαι στο...δικό μου αυτοκίνητο.

"Τι εννοείς όταν λες εξωφρενικό βρε Γαβριλάκιον;" απόρησε το Δεσποινάριον, ενώ προσπαθούσε να δώσει οδηγίες στον Ἑρρῖκο της που οδηγούσε για να πάμε κάπου, σε κάποιο εξωτικό προάστιο στα βόρεια της Αττικής...

"Ε, να βρε Δεσποινάριον...
Τώρα πάμε σε ένα σπίτι, στο σπίτι της Orfiaς. Και θα μάς περιμένουν εκεί και άλλοι μπλόγκερς που ναι μεν είναι μπλόγκερς και συνάδελφοι, αλλά κακά τα ψέμματα -δεν τους γνωρίζουμε! Πώς να το κάνουμε δηλαδη! Κι αν είναι όλα αυτά μια πλάνη; Μια παγίδα; Μια απάτη; Αν τελικά αντί για τους μπλόγκερς μάς περιμένουν οι σχιζοφρενείς δολοφόνοι με το πριόνι; Αν είναι σπείρα; Αν είναι μία .."Γλυκιά Συμμορία";;; (α προπό, την είχες δει την ταινία;) Και πώς μάς καλούνε σε σπίτι, μακρυά από το κέντρο, μες στο καταχείμωνο, αργά το βράδυ;; Κι αν είναι Γιάφκα;; Ε;;;
Ε;;;;
Ἑρρῖκο, πές κάτι κι εσύ!!"

"Γαβριλάκιον, πας καλά;;
Προτείνω να ηρεμήσεις αλλιώς θα φας ξύλο, μά το Θεό!!
Ἑρρῖκο μην ασχολείσαι τώρα με τους γαβριλισμούς...!
Μη χάσουμε και το δρόμο τώρα!"

Ήταν επιτέλους καιρός να μάς την πει ο Ἐρρῖκος:
"Δε μού λέτε, Θα μιλήσετε σαν άνθρωποι καθόλου απόψε;
Με τα μπλογκερίστικα ονόματά σας θα κυλήσει η βραδιά;;"

Η ἑρρίκειος ρήσις - προφητική!


Ναι, περάσαμε ένα βράδυ ολόκληρο με τα μπλογκερίστικα ψευδώνυμά μας (π.χ. εγώ γυρνούσα ενίοτε και ως ΑλλούΚιἈλλοῦ, το Αερικό ως "Αερικό", ο Μαρκόνι ως "Μαρκόνι" και πάει λέγοντας ).

Το καταπληκτικό ήταν ότι οι περισσότερες κουβέντες ανάμεσά μας ήταν σαν να... είχαν μείνει στη μέση πριν καιρό. Εκεί που είχε μείνει και η τελευταία αννάρτηση του μπλογκ του καθενός από μάς. Και δεν κρύβω ότι ακόμα ...ξαφνιάζομαι όταν μού πετάνε στη συζήτηση γεγονότα της ζωής μου που είχα γράψει κάποτε στο μπλογκ, πλην όμως πλέον αποτελούν...κοινό κτήμα (ίσως επειδή κατά βάθος, πιστεύω ότι το μπλογκ μου το διαβάζω μόνο εγώ -κι ας λένε το ακριβώς αντίθετο τα στατιστικά επισκεψιμότητας).

Ύστερα από δύο χρόνια που αλληλοδιαβαζόμασταν στην μπλογκόσφαιρα, ήταν η πρώτη φορά που είχαμε την ευκαιρία να δούμε ο ένας τον άλλον στα μάτια. Και όλες οι συζητήσεις -ακόμα και οι πιο απλές, ακόμα και οι πιο συνηθισμένες, οι χιλιάδες σαχλαμάρες που ασραδιάσαμε εκείνο το βράδυ, και που πολύ το φχαριστηθήκαμε!- αποκτούσαν ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή ακριβώς εκείνο το blind party ήταν ουσιαστικά η πρώτη "τρισδιάστατη" συνύπαρξη όλων μας.

οι εντυπώσεις του Δεσποιναρίου βρίσκονται εδώ!

Παιδιά! Θέλω επανάληψη!

εγώ πάντως έμαθα ότι..
ΚΑΙ πίνεις ΚΑΙ χορεύεις
μη σού ότι τραγουδάς κι όλας!!

blogging à la Tunisienne

Η χθεσινή ανακοίνωση της σύνθεσης της κυβέρνησης εθνικής ενότητας της Τυνησίας δεν έκρυβε καμμία έκπληξη. Παρά τις διακηρύξεις του υπηρεσιακού πρωθυπουργού Μωχάμεντ Γανούσι ότι η παρούσα κυβέρνηση θα εγγυηθεί ότι όντως το καθεστώς Μπεν-Άλι αποτελεί πλέον παρελθόν, μόνο η ανάγνωση των ονομάτων των υπηρεσιακών υπουργών αποδεικνύει πως όσο μακρυά και αν έχει καταφύγει ο έκπτωτος Πρόεδρος, η σκιά του παραμένει.

Οι Υπουργοί Εθνικής Άμυνας, Οικονομικών, Εσωτερικών και Εξωτερικών παραμένουν στις θέσεις τους ενώ αρχηγοί και εκπρόσωποι των ανώδυνων πολιτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης, την ύπαρξη των οποίων είχε επιτρέψει το καθεστώς προκειμένου να ικανοποιήσει τις παραινέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ, ..φορτώθηκαν τα 'ευαίσθητα' υπουργεία , όπως αυτά της Περιφερειακής Ανάπτυξης, Εμπορίου και Απασχόλησης.
Και όπως είναι φυσικό, η κεντρική λεωφόρος Μπουργκίμπα της Τύνιδας γέμισε με διαδηλωτές, που δικαίως εξέφραζαν τις έντονες επιφυλάξεις τους κατά πόσον όντως το παλιό καθεστώς κατέρρευσε.

ο μπλόγκερ Slim Amamou

Παρ΄όλες τις ραγδαίες -πλην όμως αναμενόμενες- εξελίξεις, το πρόσωπο της χθεσινής μέρας στη χώρα δεν ήταν κανείς άλλος παρά ο μπλόγκερ Slim Amamou, ο οποίος ορίσθηκε από την νέα κυβέρνηση ως ο νέος Γενικός Γραμματέας Νεολαίας και Άθλησης της χώρας.

Μία πραγματικά ενδιαφέρουσα επικοινωνιακή κίνηση από τους νέους ηγέτες της χώρας, δεδομένου ότι ο Slim τον περασμένο Μάιο είχε καταφέρει σε ανύποπτο χρόνο να εκθέσει το καθεστώς Μπεν-Ἀλι παγκοσμίως και μάλιστα μέσω του ίντερνετ.

F.A.C.T Action figure from Majed Zoghbi on Vimeo.

Η διαμαρτυρία κατά της λογοκρισίας που επέβαλε το καθεστώς Μπεν-Άλι στην πρόσβαση στο διαδίκτυο είχε προγραμματισθεί να πραγματοποιηθεί στο κέντρο της Τύνιδας, στις 22 Μαΐου 2010.

Ο Slim με τον φίλο του Yassin ακολούθησαν όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες που όριζαν οι καθεστωτικοί νόμοι, προκειμένου να λάβουν την απαραίτητη νόμιμη άδεια για να διοργανωθεί η διαδήλωση. Κάθε γραφειοκρατική τους απόπειρα να λάβουν την πολυπόθητη άδεια, φρόντιζαν να την διηγούνται on camera και ύστερα ανέβαζαν στο ίντερνετ τα παθήματά τους.. Οι διηγήσεις τους παρουσίαζαν την τραγελαφική καθεστωτική πραγματικότητα. Έντρομοι υπάλληλοι να μην δέχονται να παραλάβουν τις αιτήσεις τους ή διευθυντικά στελέχη να καμώνονται ότι δεν μπορούν αν καταλάβουν το νόημα της διαδήλωσης.

Organiser une manifestation en Tunisie from Slim Amamou on Vimeo.

το πρώτο βίντεο του Slim και του Yassin, όπου διηγούνται την πρώτη αποτυχημένη απόπειρα έκδοσης ..νόμιμης άδειας για την ..αντικαθεστωτική διαδήλωση της 22.5.2010 στην Τύνιδα. Δείτε τα υπόλοιπα πατώντας ΕΔΩ

Τα βίντεο του Slim και του Yassin έκαναν το γύρο της μπλογκόσφαιρας, κυρίως στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Αμερική και στον Καναδά, όπου ζουν πολλοί τυνήσιοι αυτοεξόριστοι αντικαθεστωτικοί.
Και ενώ είχαν ήδη προβληθεί τρία βίντεο, με αντίστοιχες διηγήσεις των αποτυχημένων προσπαθειών έκδοσης της ειδικής κρατικής άδειας, λίγες μέρες πριν τις 22 Μαΐου 2010 τα ίχνη των δύο μπλογκο-ηρώων απλώς χάθηκαν.

Από την άλλη όμως, Γάλλοι και Ιταλοί μπλόγκερ είχαν κινητοποιηθεί με αναρτήσεις και διαφημιστικά βιντεάκια, προαναγγέλοντας τη διαμαρτυρία κατά της διαδικτυακής λογοκρισίας στην Τυνησία.

corre corre per 22 maggio 2010 from Majed Zoghbi on Vimeo.

LA CHUTE from Majed Zoghbi on Vimeo.

Réservez vos places organisons le 22 mai 2010 from Majed Zoghbi on Vimeo.

Η διαμαρτυρία της 22ας Μαΐου 2010 δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ στην λεωφόρο Μπουργκίμπα της Τύνιδας. Ο Slim Amamou και ο Yassin αγνώστων λοιπών στοιχείων βρέθηκαν στη φυλακή και τα μπλογκ τους παρέμειναν ανενημέρωτα.

Την ίδια μέρα όμως, τυνήσιοι αντικαθεστωτικοί και μπλόγκερς πραγματοποίησαν στο κέντρο του Παρισιού, της Βόννης, του Μόντρεαλ και της Νέας Υόρκης τις δικές τους διαδηλώσεις κατά της διαδικτυακής λογοκρισίας στην Τυνησία.

Έκτοτε τα ίχνη του Slim αγνοούνταν -μέχρι την αποφυλάκισή του, στα μέσα Ιουλίου, οπότε και επέστρεψε με μια σύντομη και πολύ προσεκτικά γραμμένη ανάρτηση στο μπλογκ του NoMemorySpace. Ένα μπλογκ που έζησε δόξες και δόξες, αλλά μέχρι και χθες παρέμενε 'σφραγισμένο' από τις αρχές του καθεστώτος.

Χθες λοιπόν, ο Slim έστειλε τα νέα από το twitter του.
Γενικός Γραμματέας Νεολαίας και Άθλησης...!

Και θα ήταν μία πραγματικά ελπιδοφόρος είδηση,
εάν δεν ήταν πια σαφές ότι το θεαθήναι δεν είναι
-και δεν υπήρξε ποτέ- σημαντικότερο του "είναι"..

Η αντιπολίτευση δεν είπε ακόμα την τελευταία της λέξη

Για ακόμα μια φορά στην εθνική της Ιστορία, η Τυνησία καταφέρνει να φέρει την ανατροπή στα δεδομένα της αραβικής πολιτικής σκηνής. Το ένοπλο κίνημα των Νεο-Ντεστούρ το 1936 βρήκε εξ απήνης την μέχρι τότε Γαλλική αποικιακή υπερδύναμη της Αφρκής και η αποφασιστική του παρουσία κατάφερε αργά αλλά σταθερά να αποτινάξει τον γαλλικό ζυγό από τη χώρα δύο δεκαετίες αργότερα, εγκαθιδρύοντας ως πρώτο Πρόεδρο της νεοσύστατης τότε Δημοκρατίας της Τυνησίας τον ηγέτη του κινήματος Χαμπίμπ Μπουργκίμπα, το 1956. Σε αντίθεση μάλιστα προς τα άλλα νεαρά αραβικά κράτη, η Τυνησία ήταν η πρώτη χώρα της Αφρικής αλλά και του αραβικού κόσμου που αποτίναξε με λαϊκή εξέγερση το πολιτειακό μοντέλο της μοναρχίας, που είχε φροντίσει να εγκαθιδρύσει η Γαλλία, αμέσως πρωτού αποχωρήσει από τη χώρα.

Χαμπίμπ Μπουργκίμπα

Παράλληλα, η Τυνησία -ανεξάρτητη πια- ήταν η πρώτη χώρα που δεν προσέγγισε διπλωματικά τις μέχρι τότε παραδοσιακές πρώην αποικιακές ευρωπαϊκές δυνάμεις, στρεφόμενη προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες μέχρι τότε δεν είχαν αποκτήσει ακόμα ιδιαίτερους δεσμούς με τις νεοσύστατες αραβικές έννομες τάξεις και η ζώνη επιρροής της δεν είχε ακόμα επεκταθεί στον γεωπολιτικό χώρο της ευρύτερης Μέσης Ανατολής.

Έτσι, η Δημοκρατία της Τυνησίας και η ιδιαίτερα ανεπτυγμένη αστική κοινωνία της, έδειχνε ότι θα έκανε τη μεγάλη διαφορά στα πλαίσια της νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας τόσο στην Αφρική και στη Μεσόγειο αλλά κυρίως στο πολιτειακά παρθένο αραβικό κόσμο. Η μετριοπαθής στάση του καθεστώτος Μπουργκίμπα αλλά και του διαδόχου του Ζιν Αμπντίν Μπεν-Άλι απέναντι στα 'καυτά' ζητήματα του αραβικού κόσμου, κατάφερε να εδραιώσει τη χώρα στο διπλωματικό γίγνεσθαι της περιοχής, εκμεταλλευόμενη τις ιστορικές της ιδιαιτερότητες, την εγγύτητά της προς τη Δύση αλλά και την φαινομενικά εξευρωπαϊσμένη πολιτειακή της δομή.

Όσο ψευδεπίγραφοι και αν είχαν καταστεί οι δημοκρατικοί κοινοβουλευτικοί της θεσμοί ήδη από την εποχή του καθεστώτος Μπουργκίμπα, η Τυνησία του Μπεν-Αλί απέφυγε να εμπλακεί σε ιδεολογικές αντεγκλήσεις με τα υπόλοιπα απολυταρχικά αραβικά καθεστώτα, προσέφερε τις καλές της διαμεσολαβητικές υπηρεσίες μεταξύ των αράβων ηγετών και των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης, ενώ συγχρόνως κατάφερνε να αποκομίζει οικονομικά και διπλωματικά οφέλη ένθεν και ένθεν. Στο εσωτερικό της χώρας αναπτύχθηκε μία ισχυρότατη αστική καθεστωτική ελίτ -αποτελούμενη από συγγενείς συγγενών και ημέτερους ημετέρων- και η γενική οικονομική ευμάρεια αλλά και η φίμωση κάθε μη-ελεγχόμενης πολιτικής έκφρασης, θεωρήθηκε πως θα αποτελέσουν το μόνο ικανό ιδεολογικό ανάχωμα ενάντια στις αντιπολιτευόμενες φωνές.

Ζιν Αμπντίν Μπεν-Άλι

Η διεθνής οικονομική κρίση αλλά και οι ατυχείς δημοσιονομικές κινήσεις του καθεστώτος να προσαρμοστεί στις δύσκολες συγκυρίες, έδωσαν τελικά τη χαριστική βολή στο απολυταρχικό και ψευδεπίγραφα 'δημοκρατικό' προφίλ της χώρας. Η τυνησιακή πολιτειακή 'φούσκα', η οποία κυρίως κατά την τελευταία δεκαπενταετία είχε ενισχυθεί χαρακτηριστικά από την -κατά τα άλλα- δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν άντεξε στη λαϊκή δυσαρέσκεια, με αποτέλεσμα η Τυνησία να κληθεί να παίξει για δεύτερη φορά στην Ιστορία της το ρόλο του ενζύμου της αλλαγής και αναδιαμόρφωσης των πολιτειακών κανόνων που διέπουν την αραβική πολιτική πραγματικότητα.

Η αμηχανία των φθαρμένων αραβικών καθεστώτων ως προς τα τεκταινόμενα στην Τύνιδα μοιάζει εκπληκτικά στην αμηχανία των μεταπολεμικών ευρωπαϊκών δυνάμεων, που έβλεπαν να αποχωρίζονται άλλοτε βίαια και άλλοτε μελετημένα και σταδιακά τις ανά τον κόσμο αποικίες τους. Από την άλλη πλευρά, η Τυνησία εμπλουτίζει ακόμα μια φορά τον κατάλογο των ιστορικών της πρωτοτυπιών : είναι η πρώτη φορά που ένα αραβικό καθεστώς κατέρρευσε ύστερα από μία -καθ' όπως φαίνεται- πηγαία λαϊκή εξέγερση και όχι από ακόμα μια εύκολα προβλέψιμη στρατιωτική ελίτ. Το καθεστώς Μπεν- Άλι κατέρρευσε από μία αντιπολίτευση "του δρόμου", χωρίς αυτή να εκφράζεται από έναν συγκεκριμένο ηγέτη ή από μια διαμορφωμένη ιδεολογική βάση ή συντεταγμένο πολιτικό κίνημα. Μια αντιπολίτευση που μεταμόρφωσε την άλλοτε ευρωπαϊκοφανή Τύνιδα και τα άλλα 'τακτοποιημένα' τουριστικά θέρετρα σε άναρχο πλιάτσικο και αποκαΐδια, με ηχητική υπόκρουση άναρθρες και μέχρι πρότινος καταπιεσμένες φωνές.

Μωχάμμαντ Γανούσι - Υπηρεσιακός Πρωθυπουργός της Τυνησίας

Ενώ ο απλός τυνησιακός λαός συνεχίζει να διακατέχεται από οργή και αισθήματα αντεκδίκησης εναντίον ενός καθεστώτος που έχει πια καταρρεύσει, δείχνει ακόμα να μην μπορεί να ελέγξει την πολιτική αναπροσαρμογή που σε μεγάλο βαθμό συνεχίζει να διαμορφώνεται ερήμην του. Ο πρώην πρόεδρος του μέχρι πρότινος καθεστωτικού "Κοινοβουλίου" Φούεντ Μεμπάζαα ορίσθηκε "Υπηρεσιακός Πρόεδρος" και, αντίστοιχα, ο εκλεκτός του καθεστώτος Μωχάμαντ Γανούσι απλώς μετονομάσθηκε από "Πρωθυπουργός" σε "Υπηρεσιακός Πρωθυπουργός", ο οποίος καλεί τους ηγέτες της ουσιαστικά ασχημάτιστης "αντιπολίτευτης" να συμμετάσχει σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας προκειμένου να διενεργηθούν εκλογές εντός 60 ημερών από σήμερα. Χαρακτηριστικό μάλιστα είναι ότι μόλις τον περασμένο μήνα, τον Δεκέμβριο του 2010, ο Μωχάμαντ Γανούσι ανακοίνωνε το "12ο Σχέδιο Ανάπτυξης", το οποίο θα καταπίεζε ακόμα περισσότερο τα ευπαθή εισοδηματικά στρώματα προκειμένου να μπορέσει το Δημόσιο να εξασφαλίσει εξωτερικό δανεισμό αλλά και επενδύσεις από το εξωτερικό -με μόνη επωφελούμενη την καθεστωτική ελίτ και το πλήθος των ημετέρων του Προέδρου.

ο εξόριστος ισλαμιστής ηγέτης Ρασήντ Γανούσι

Παρά τις αποσπασματικές δηλώσεις ανώνυμων "οργισμένων αντικαθεστωτικών πολιτών" στα διεθνή ΜΜΕ, οι οποίες πολύ σωστά χαρακτηρίζουν τους προσωρινούς ηγέτες της χώρας ως "υποπροϊόντα του καθεστώτος Μπεν- Αλί", οι συνεχείς εκκλήσεις του προσωρινού Πρωθυπουργού απευθύνονται αόριστα προς την "αντιπολίτευση", προφανώς εννοώντας τους ανθυποψήφιους-μαριονέτες που το προηγούμενο καθεστώς νομιμοποιούσε κατ' επιλογήν. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ηγέτες 'νομιμοποιημένων' πολιτικών σχηματισμών ανταποκρίθηκαν άμεσα στο κάλεσμα για συμμετοχή σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας του πάλαι ποτέ καθεστωτικού Πρωθυπουργού.

Αν και απρόσκλητος από τις υπηρεσιακές πολιτειακές αρχές, ο Ρασήντ Γανούσι, εξόριστος ηγέτης του ισλαμιστικού κινήματος Αν-Νάχντα, δήλωσε ότι θα επιστρέψει στην Τυνησία μέσα στις επόμενες εβδομάδες. "Οι Τυνήσιοι πολίτες απαλλάχθηκαν από τον δικτάτορα, αλλά έχουν μακρύ δρόμο ακόμα μέχρι να απαλλαγούν από τη δικτατορία", δήλωσε με νόημα στο BBC.
Μία διαπίστωση η οποία με την πάροδο των ημερών ενδέχεται να αποδειχθεί ρεαλιστική, αφού η πραγματική τυνησιακή ισλαμιστική αντιπολίτευση δεν έχει ακόμα πει την τελευταία της λέξη.

Ασκήσεις αντοχής για το καθεστώς Μπεν-Αλί

Το 2011 επεφύλασσε εξαιρετικά δυσάρεστες εκπλήξεις για το τυνησιακό καθεστώς και τον εδώ και 22 χρόνια Πρόεδρό του Ζιν Αμπεντίν Μπεν-Αλί. Ένας δραματικός δημόσιος αυτοπυρπολισμός ενός άνεργου απόφοιτου πανεπιστημίου, όταν συνελήφθη από την αστυνομία την ώρα που πουλούσε φρούτα στο δρόμο "χωρίς να είναι εφοδιασμένος με την νόμιμη άδεια", ήταν η αφορμή να αρχίσουν σε κάθε πόλη της χώρας μαζικές διαμαρτυρίες κατά του καθεστώτος. Τις τελευταίες 5 μέρες υπολογίζεται ότι σκοτώθηκαν από πυρά αστυνομικών 70 άτομα και παρά την τακτική υποχώρηση του Προέδρου Μπεν-Αλί, που δήλωσε ότι δεν θα είναι για άλλη μια φορά υποψήφιος στις επικείμενες προεδρικές εκλογές, οι ταραχές συνεχίζονται δριμύτερες, ηλεκτρίζοντας ακόμα περισσότερο την ήδη φορτισμένη ατμόσφαιρα στη χώρα, καθιστώντας την στην ουσία εκτός ελέγχου.

Αν και η Τυνησία ήταν από τις πρώτες χώρες της Αφρικής που απελευθερώθηκε από τον αποικιακό ζυγό, και μάλιστα χωρίς να αποδεχθεί το μοναρχικό πολίτευμα που η Γαλλία ήθελε να επιβάλει άμα τη αποχωρήσει της. Από την άλλη πλευρά, από τότε που η Τυνησία υφίσταται ως ανεξάρτητο κράτος, από το 1956 έως και σήμερα διοικείται ουσιαστικά από το ίδιο καθεστώς και καθ΄όλη τη διάρκεια της νεώτερης Ιστορίας της, γνώρισε μόνο δύο Προέδρους : τον Χαμπίμπ Μπουργκίμπα από το 1956 έως το 1989, και τον Ζιν Αμπεντίν Μπεν-Αλί από το αναίμακτο πραξικόπημα του 1989 έως και σήμερα.

Η επιφανειακή σταθερότητα που διέπει την πολιτειακή ζωή της χώρας δεν θα πρέπει να μάς οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα. Πράγματι, οι προεδρικές εκλογές διενεργούνται πάντοτε στην ώρα τους, με θριαμβευτικά ποσοστά της τάξεως του 99% ή έστω κάτι λιγότερο υπέρ του ενός και μοναδικού υποψηφίου για τον Προεδρικό θώκο, ενώ ανάλογα ποσοστά σημειώνει και το μοναδικό νόμιμο 'κόμμα' που τον υποστηρίζει. Ο πολυκομματισμός ως έννοια, επί της ουσίας είναι άγνωστος στη χώρα, αφού ήδη από την πρώιμη εποχή της τυνησιακής ανεξαρτησίας έχουν κηρυχθεί εκτός νόμου τόσο οι πολιτικοί σχηματισμοί της Αριστεράς όσο και οι ισλαμιστές (στις τάξεις των οποίων ήταν απλώς θέμα χρόνου να σχηματισθεί το ακραίο ένοπλο κίνημα Αλ-Νάχντα). Απαντώντας στις επικρίσεις από το εξωτερικό, το καθεστώς Μπεν-Αλί επέτρεπε κατά καιρούς τη δράση ήπιων αντιπολιτευόμενων ομάδων και την ύπαρξη ανθυποψηφίων για την Προεδρία, χωρίς όμως να έχουν το κύρος και την απήχηση προς τον λαό -με αποτέλεσμα η εκάστοτε 'αντιπολίτευση' να αποτελεί το ουσιαστικό δεκανίκι της μονοκρατορίας του Προέδρου και του καθεστώτος του. Από την άλλη, το τυνησιακό Σύνταγμα έχει κατά καιρούς αναθεωρηθεί, με κύριο όμως σκοπό να ανανεώσει το δικαίωμα υποβολής υποψηφιότητας του Προέδρου Μπεν-Αλί, αυξάνοντας το όριο ηλικίας του υποψηφίου - και πάντοτε έχοντας ως χρονικό ορίζοντα τις επερχόμενες εκλογές.

Η μακροημέρευση του καθεστώτος Μπεν-Αλί όμως δεν πρέπει να θεωρηθεί αδικαιολόγητη. Σύμφωνα με τους διεθνείς δείκτες, η Τυνησία έχει μία από τις ισχυρότερες οικονομίες στην αφρικανική ήπειρο και η ποιότητα ζωής των πολιτών της δεν συγκρίνεται με αυτήν των πολιτών των άλλων αναπτυσσόμενων αραβικών χωρών. Η αγοραστική δύναμη των μεσαίων στρωμάτων της τυνησιακής κοινωνίας είναι από τις ισχυρότερες στην αφρικανική ήπειρο, ο τουριστική βιομηχανία είναι από τις περισσότερο προηγμένες του αραβικού κόσμου, η αλιεία και η γεωργία βρίσκονται σε άνθηση, ενώ οι γαλλικές και μετέπειτα οι οικονομικές ενισχύσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ουσία παραμέρησαν τις αντιπολιτευτικές τάσεις που σιγόβραζαν επί δεκαετίες.

Η έξωθεν καλή μαρτυρία της "Τυνησιακής Δημοκρατίας" ενισχύθηκε από τις έξυπνες κινήσεις της στις διεθνείς διπλωματικές της σχέσεις. Η Τυνησία αποτέλεσε και αποτελεί ακόμα έναν από τους σταθερότερους εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με κύριο προστάτη της την πρώην μητρόπολή της, τη Γαλλία.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρήκαν τον στρατηγικό τους σύμμαχο στην 'μάχη κατά της τρομοκρατίας', αφού τόσο η Ουάσιγκτον όσο και η Τύνιδα, μετά το κτύπημα 11ης Σεπτεμβρίου 2001, βρέθηκαν στο κοινό αντιισλαμιστικό στρατόπεδο. Δεν αποτελεί μάλιστα έκπληξη ότι στην αμερικανική προσπάθεια εκδημοκρατισμού του αραβικού κόσμου -πολιτική που τελικά απορρίφθηκε μετά το πέρας της θητείας Τζωρτζ Μπους- , η Τυνησία προβαλλόταν ως 'πολίτευμα-πρότυπο' για την ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Παράλληλα, και η Ευρωπαϊκή Ένωση στήριξε όλες αυτές τις δεκαετίες και συνεχίζει να στηρίζει το τυνησιακό καθεστώς, βλέποντας στο πρόσωπο του Μπεν-Αλί έναν αξιόπιστο οικονομικό εταίρο, που απεχθάνεται κάθε ισλαμιστική φωνή, δέχεται επενδύσεις, αγοράζει όπλα και καταναλωτικά προϊόντα. Έτσι, η Τυνησία -σε αντίθεση τόσο με την απομονωμένη διπλωματικά Λιβύη του Καντάφι, όσο και με την κοινωνικά μονίμως ταραγμένη Αλγερία- αποτελεί χρόνια τώρα το 'ασφαλές μαξιλάρι' της Ευρώπης στη Μεσόγειο, χωρίς ποτέ να εγείρει ζήτημα περαιτέρω σύνδεσής της με τις Βρυξέλλες και είναι πάντοτε ευχαριστημένη με τις παροχές που έρχονται από τον επενδύοντα πλούσιο Βορρά. Δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν, ότι ενώ η Ευρώπη γίνεται ολοένα και πιο απαιτητική και δεικτική σε ό,τι αφορά τον εκδημοκρατισμό χωρών όπως της Τουρκίας ή της Λευκορωσίας -που πιθανότατα κάποτε στο μέλλον θα λάβουν αυτό το πολυπόθητο "ISO Δημοκρατίας"-, όσον αφορά την Δημοκρατία της Τυνησίας οι αξιωματούχοι της Ε.Ε. έχουν επανειλημμένως δηλώσει πλήρως ικανοποιημένοι από το 'τυνησιακό θαύμα', που συμβάλλει στον "υγιή διάλογο Βορρά-Νότου".

Αλλά και στον αραβικό κόσμο η Τύνιδα κατάφερε να αποκτήσει ιδιαίτερη αίγλη, εκφράζοντας την 'ήπια αραβική στάση' τόσο απέναντι της Δύσης όσο και απέναντι του Ισραήλ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο γραφικό τουριστικό νησί Τζέρμπα ανθεί η εκεί εβραϊκή κοινότητα, ενώ η Τυνησία είναι από τις πρώτες αραβικές χώρες που δέχθηκε ισραηλινούς τουρίστες και όταν οι διπλωματικοί συσχετισμοί το επέτρεψαν, είχε ανοίξει γραφείο συμφερόντων στο Τελ Αβίβ. Παράλληλα όμως, κατά τη δεκαετία του '80 μετά την υπογραφή συνθήκης ειρήνης της Αιγύπτου με το Ισραήλ, η έδρα του Αραβικού Συνδέσμου μεταφέρθηκε στην Τύνιδα, όπου επίσης μεταφέρθηκε το αρχηγείο της PLO, όταν ο Γιάσερ Αραφάτ εκδιώθηκε από τον Λίβανο. Άλλωστε, ποτέ δεν ξεχάστηκε ότι εκείνη ακριβώς τη δεκαετία το παλαιστινιακό αρχηγείο, που βρισκόταν στο κέντρο της Τύνιδας, βομβαρδίστηκε από ισραηλινά πολεμικά αεροπλάνα.

Έτσι, το καθεστώς Μπεν-Αλί αφ΄ενός εδραιώθηκε διπλωματικά τόσο περιφερειακά όσο και διεθνώς, αφ'ετέρου όμως κατέπνιγε συστηματικά κάθε αντιπολιτευόμενη φωνή στο εσωτερικό της χώρας. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο στρατός επενέβη για να επαναφέρει στην τάξη τις παραμεθόριες κωμοπόλεις, όπου η ισλαμιστική οργάνωση Αν-Νάχντα επεδίωκε να ακολουθήσει το παράδειγμα των ισλαμιστών της Αλγερίας. Δεν ήταν λίγες οι φορές που η Τύνιδα ζήτησε (και έλαβε) τη συνδρομή τόσο της Γαλλίας όσο και των άλλων αραβικών κρατών, προκειμένου να αποσωβηθούν οι λιβυκές εδαφικές αξιώσεις στην Νότια Τυνησία, όπου υπάρχουν κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Παροιμιώδης είναι η στάση του τυνησιακού καθεστώτος όσον αφορά στην φίμωση των ΜΜΕ, αλλά κυρίως στην ποινικοποίηση της ελεύθερης χρήσης του ίντερνετ. Η Δημοκρατία της Τυνησίας έχει στην ουσία κηρύξει πόλεμο κατά του διαδικτύου, εγκαθιστώντας στις τηλεφωνικές γραμμές της χώρας εξαιρετικά προηγμένο λογισμικό "ηλεκτρονικής λογοκρισίας", εμποδίζοντας την πρόσβαση των τυνήσιων χρηστών όχι σε άσεμνες σελίδες (όπως θα ήταν ίσως αναμενόμενο σε κάθε αραβική μουσουλμανική χώρα), αλλά στα αντιπολιτευόμενα ισλαμιστικά και αριστερά blogs αντικαθεστωτικών μεταναστών που βρίσκονται στη Γαλλία και στην Ισπανία. Χαρακτηριστικό μάλιστα είναι ότι τελευταία διαπιστώθηκε η διείσδυση των αστυνομικών αρχών της χώρας στις σελίδες των τυνησίων χρηστών του δημοφιλούς Facebook, ενώ έχει αναφερθεί πως οι συλλλήψεις πολιτών στα ίντερνετ καφέ αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα.

Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη την αναπτυσσόμενη τυνησιακή οικονομία, ούτε βέβαια και τον ευαίσθητο κοινωνικό της ιστό, για τον οποίο πολύ λίγα είναι γνωστά διεθνώς, αφού το καθεστώς φροντίζει να φιλτράρει όχι μόνο ό,τι μπορεί να γίνει γνωστό στη χώρα αλλά και ό,τι βγαίνει προς τα έξω. Μία κοινωνία που επί δεκαετίες δεν έχει βρει συνταγματικά θεσμοθετημένες διεξόδους για να αποκρυσταλλώσει και να εκφράσει ομαλά τις αντικρουόμενες ιδεολογικοκοινωνικές της τάσεις. Μία κοινωνία που δείχνει να θέλει να αποτινάξει έναν 'δημοκρατικά φτιαγμένο' πολιτειακό-κομματικό ζυγό, βρίσκοντας ως αφορμή την αυξανόμενη ανεργία, την αύξηση των τιμών σε βασικά καταναλωτικά αγαθά και την μη απορρόφηση εργαζομένων στο ήδη υδροκέφαλο και κομματικό τυνησιακό Δημόσιο.

Υπ' αυτό το πρίσμα και με δεδομένο το πολιτειακό και ιστορικό υπόβαθρο του μακροβιότατου καθεστώτος Μπεν-Αλί, θα ήταν λάθος να ερμηνευθούν οι ταραχές στη χώρα απλώς και μόνο ως ακόμα ένα κοινωνικό ξέσπασμα κατά της φτώχειας και της ανέχειας (άλλωστε, η λαϊκή δυσαρέσκεια σε καιρούς οικονομικής ανέχειας αποτελεί διεθνές φαινόμενο και απ'ό,τι φαίνεται αυτό το φαινόμενο θα σημειώνεται ολοένα και συχνότερα).
Θα ήταν επίσης λάθος η διεθνής κοινότητα -και ειδικότερα η δημοκρατική Ευρώπη- να συνεχίσει να βολεύεται από τις καλές υπηρεσίες της Τύνιδας και του ψευδεπίγραφα δημοκρατικού της καθεστώτος, το οποίο ναι μεν φρόντισε να ανεβάσει τους οικονομικούς δείκτες, τις στατιστικές και τον βαθμό απορρόφησης δυτικών κονδυλίων, υποτίμησε όμως κατά τρόπο προκλητικό και επί δεκαετίες τους ίδιους τους πολίτες του.

Κωνσταντινούπολις reviewed

Καιρός είναι νομίζω να επιστρέψω στην πραγματικότητα και να αποχαιρετίσω την Κωνσταντινούπολη, που μού επεφύλαξε πολλές ευχάριστες εκπλήξεις λίγο πριν πάει στον αγύριστο το γκαντέμικο 2010 και αμέσως μόλις μάς έκανε ποδαρικό το δυσκολότερο 2011. 

Πλάκα-πλάκα, σχεδόν ..φάγαμε το πρώτο μισό του πρώτου μήνα του χρόνου.

Νομίζω πως πολλά σάς είπα και σάς έγραψα σ'αυτήν τη σχετικά σύντομη ενότητα αναρτήσεων για την Κωνσταντινούπολη του 2010, και είναι καιρός να δώσω λίγο τόπο στις εικόνες από την Βασιλεύουσα, που για τον έναν ή για τον άλλο λόγο, δεν χώρεσαν στα κείμενα του μπλόγκεως.

Αρχίζουμε λοιπόν :

Η Ιστικλάλ ΟΛΟΑΔΕΙΑ. 

Ναι, εγώ αυτό το θεωρώ αξιοθέατο. Ήταν μόλις 8 το βράδυ της πρώτης εργάσιμης Δευτέρας μετά την Πρωτοχρονιά και -κυρίες και κύριοι- αυτός ο πεζόδρομος που έλεγες ότι δεν αδειάζει ΠΟΤΕ, ορίστε, νά που αδειάζει κι αυτός! 

Δεν πίστευα στα μάτια μου. Πήρα την ψηφιακή και απαθανάτισα με ζηλευτή ψυχραιμία αυτό το τόσο σπάνιο φαινόμενο.

Το μεγάλο ερώτημα, στο οποίο ποτέ δεν κατάφερα μέχρι τώρα να δώσω τη σωστή απάντηση σ'όποιον με ρωτούσε. Κι ας έχω επισκεφθεί την Πόλη πάνω από 5 φορές στη ζωή μου. 

"Και τώρα πού είμαστε; 

Στην ευρωπαϊκή ή στην ασιατική πλευρά;"
(πάντοτε γεωγραφικά μιλώντας..). 

Ευτυχώς πάντως διαπίστωσα ότι δεν είμαι ο μόνος τουρίστας που αναρωτιόταν το ίδιο ακρβώς πράγμα.

Κοιτώντας τον χάρτη της Πόλης φτιαγμένο από ζωγραφιστά πλακάκια στο σταθμό του μετρό της πλατείας Τακσίμ, είχα την ελπίδα να καταλάβω πού βρίσκεται τι -και βεβαίως πού βρισκόμουν κι εγώ.

Εις μάτην!

Κι όσο για τους περαστικούς, βιάζονταν υπερβολικά και τα λιγοστά τουρκικά μου το πιθανότερο θα ήταν να με πρόδιδαν..

"Εσύ, πόσα εκατοστά τό'χεις;" 

Η εφευρετικότατη και -αν μη τι άλλο- κατά τι προκλητική διαφημιστική εκστρατεία της τουρκικής GreenPeace. 

Ευτυχώς και ο υπότιτλος πάντως : 

"Άν δεν υπάρχουν μικρά ψάρια, δεν υπάρχουν ούτε μεγάλα.." 

 Θες-δε θες, την αφίσα πάντως την κοιτάς..

Στο Ισραήλ και στις αραβικές χώρες το λένε "Shakshuka", οι βυζαντινοί μάλλον το έλεγαν Σφουγγάτο, σ'εμάς είναι το φαγητό χωρίς όνομα -αφού περιγράφεται ως "Ντομάτες μ'Αυγά". 

Στην Πόλη πάντως και γενικώς στην Τουρκία, το παραγγέλνεις ως Menemen, επειδή προφανώς εφευρέθηκε στην ομώνυμη κωμόπολη.

Προσωπικά, όλα αυτά με αφήνουν παντελώς αδιάφορο, αρκεί να καταναλώνω κάθε μέρα μία μερίδα από δαύτο.

Γιατί ως γνωστόν.. 

"..μία ΜενεμέΝ τηΝ ημέραΝ κάνειΝ τοΝ γιατρόΝ (ε)ΠέραΝ..."

Σωστά;

Όλες τις τελευταίες αναρτήσεις από την Πόλη του 2010 

μπορείτε να τις βρείτε ομαδοποιημένες πατώντας είτε ΕΔΩ 

είτε στην ειδική σελίδα των ενοτήτων αυτού του μπλόγκεως

(έτσι, γιατί είτε είμεθα νυκοκύρηδες είτε δεν είμεθα!)

 

όλα καλά, ok..
τα εκατοστά σου όμως
δε μάς τά'πες...