Nicosia Masterplan!!... γιές!! οὐάου!

Βασικό δίλημμα που ανέκυψε στην ελληνοκυπριακή κοινωνία με το που άνοιξαν τα οδοφράγματα και είχε καταστεί δυνατόν σε κάθε Κύπριο πολίτη να ικανοποιήσει την περιέργειά του να δει ξανά -ύστερα από τρεις ολόκληρες δεκαετίες- να δει τι άφησε πίσω του η τουρκική κατοχή, ήταν το εξής ένα : 

Να πάει ή Να μην πάει στα Κατεχόμενα;

Θα ήταν άραγε πολιτικά ορθό να αναγκαστεί ο ελληνοκύπριος να δώσει τα στοιχεία της ταυτότητάς του στους κατοχικούς ψευδοαστυνομικούς για να περάσει το οδόφραγμα; Θα ήταν πολιτικά ορθό να κλείσει τα μάτια σε αυτό που επικράτησε να ονομάζεται 'σύμβολα της κατοχής' που βρίσκονται στις 'εισόδους' και τις 'εξόδους' από και προς τα Κατεχόμενα; Θα ήταν ηθικά ορθό να 'βολτάρει' ως δήθεν τουρίστας και επισκέπτης στη δική του γη; Θα ήταν ηθικά ορθό να αγοράσει ο,τιδήποτε όσο βρίσκεται εντός των Κατεχομένων, στηρίζοντας με αυτόν τον τρόπο -έστω και με μισό λεπτό του ευρώ- την άδεια τσέπη του Ψευδοκράτους; 

Αυτοί οι προβληματισμοί εκφράστηκαν ήδη τις πρώτες κιόλας μέρες του ανοίγματος των οδοφραγμάτων που αποφάσισε με έξυπνο τακτικό ελιγμό ο κατοχικός στρατός, και συνεχίζουν ακόμα να είναι το ίδιο έντονοι. Από πολλούς μάλιστα η επίσκεψη στα Κατεχόμενα εξομοιώθηκε με πράξη εθνικής μειοδοσίας. Ερμηνεύθηκε ως de facto αποδοχή του κατοχικού κρατικού μορφώματος, ως  μία προδοσία. Και τότε οι ακραίοι χαρακτηρισμοί συνεχίζονταν, ενώ παράλληλα η Νεκρή Ζώνη είχε  κυριολεκτικά πήξει από τις οικογένειες Κυπρίων προσφύγων, που η αγάπη τους προς τον τόπο τους που έμεινε πίσω τούς έκανε να δείξουν την ταυτότητά τους στους ψευδοαστυνομικούς, να πληρώσουν το παράνομο τσουχτερό χαράτσι της δήθεν 'κρατικής ασφάλειας αυτοκινήτου' των 'αρχών του Ψευδοκράτους', να πληρώνουν παράλογα και αδικαιολόγητα ποσά στην ψευδοΤροχαία, ενισχύοντας έκοντες-άκοντες το 'Δημόσιο Ταμείο' των Κατεχομένων. Και όλα αυτά εκλαμβάνονταν ως 'πράξεις εξευτελισμού' των Ελληνοκυπρίων εκ μέρους των Τούρκων, που κατά τα άλλα φαίνονταν ως 'γενναιόδωροι' στην διεθνή κοινότητα, τείνοντας υποτίθεται 'κλάδον ελαίας' προς την αδιάλλακτη ελληνοκυπριακή ηγεσία. Και παράλληλα, τα κατοχικά ΜΜΕ ερμήνευαν αυτήν την μαζική επίσκεψη ελληνοκυπρίων στα Κατεχόμενα ως 'πράξη διαμαρτυρίας των ελληνοκυπρίων, που επιτέλους ήταν ελεύθεροι να πάνε όπου ήθελαν στο νησί, ενώ η επίσημη κυβέρνησή τους το απαγόρευε! Πως δήθεν ήρθαν στον ..παράδεισο του Βορρά, ξεφεύγοντας από την κόλαση του Νότου της 'Ελληνοκυπριακής Διοίκησης', όπως επισήμως αποκαλείται σε Τουρκία και Κατεχόμενα η μόνη νόμιμη και διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία. Μία θεωρία που μόνο εκείνος ο ανατολικογερμανός γιος θα μπορούσε να επινοήσει στην φοβερή εκείνη ταινία "Goodbye Lenin", θέλοντας να διατηρήσει την ψυχική υγεία της μητέρας του που ζούσε σε άλλη εποχή.. (κι όποιος έχει δει αυτήν την ταινία, θέλω να πιστεύω πως κατάλαβε τι εννοώ ακριβώς).

Η λογική και το συναίσθημα μάχονταν μεταξύ τους για πολλούς μήνες, ενώ αυξανόταν ο ενθουσιασμός των ελληνοκυπρίων και των τουρκοκυπρίων ότι το άνοιγμα των οδοφραγμάτων θα ήταν η αρχή μιας νέας εποχής. Και μπροστά σε αυτήν την ελπίδα, οι αρνητικές φωνές χαρακτηρίστηκαν από τους αισιόδοξους ως 'ακραίες εθνικιστικές κορώνες' που δεν θα προήγαγαν τη λύση του προβλήματος. Και πράγματι, η τότε επίσημη επικοινωνιακή τακτική του Ψευδοκράτους προφανώς και εντυπωσίασε προς στιγμήν τους ντόπιους εξαθλιωμένους οικονομικά και απομονωμένους πανταχόθεν τουρκοκύπριους πολίτες-ομήρους του. Είναι σίγουρο (και φάνηκε έντονα τότε) ότι οι κατοχικοί ηγέτες κέρδισαν επικοινωνιακούς πόντους στη διεθνή σκηνή και στα διευθυντήρια του ΟΗΕ. 

Η τεράστια όμως διαφορά της ποιότητας ζωής μεταξύ των ελληνοκυπρίων του νότου και των τουρκοκυπρίων του βορρά δεν άφηνε περιθώρια για ψευδαισθήσεις. Τουρκοκύπριοι -ακόμα και στενοί συγγενείς των πιο ακραίων πολιτικών του Ψευδοκράτους- κυριολεκτικά στοιβάζονταν στα δημοτολόγια των τόπων καταγωγής τους για να αποκτήσουν την πολυπόθητη ταυτότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι διηγήσεις για τον τρόπο ζωής και την οικονομική ανάπτυξη των ελεύθερων περιοχών έκαναν τον γύρο των καφενέδων στα Κατεχόμενα, κάνοντας τους Τούρκους εποίκους -που δεν μπορούσαν να περάσουν τα οδοφράγματα, αφού δεν είναι καταγεγραμμένοι στα νόμιμα κυπριακά δημοτολόγια- να γουρλώνουν τα μάτια τους με έκπληξη και να μην πιστεύουν στα ίδια τους τ'αυτιά. 

Ο τόπος είναι πολύ μικρός για να συντηρήσει ψέμματα και αυταπάτες, ενώ παράλληλα μέρα με τη μέρα ξεγυμνωνόταν η τουρκική προπαγάνδα στο εσωτερικό του Ψευδοκράτους, με τους πολίτες-ομήρους μιας κατοχής που ήρθε δήθεν για να τους απελευθερώσει. Κι ας συνέχιζε ο φωτισμός της γνωστής κεμαλικής ρήσης 'ne mutlu Türküm diyene' στον Πενταδάκτυλο. Γιατί πόσο ευχαριστημένος μπορείς να είσαι όταν ζεις σε μια μιζέρια, που στο κάτω-κάτω δεν επέλεξες; 

Ψέμματα που ούτε κρύβονται αλλά ούτε και μπορούν να κρυφτούν. 

Γιατί τα μάτια υπάρχουν για να βλέπουν, πώς να το κάνουμε δηλαδή...   

Παρ'όλ'αυτά, οι προβληματισμοί των πολέμιων της 'βόλτας στα Κατεχόμενα' δεν αποδείχθηκαν παντελώς αδικαιολόγητοι Και δεν έλειψαν οι περιπτώσεις ελληνοκυπρίων τζογαδόρων που πέταγαν τις λίρες τους στα τραπέζια του BlackJack της Κερύνειας. Και δεν έλειψαν οι μανιώδεις αγορές φτηνών ρούχων-μαϊμούδων, φτηνών τσιγάρων και φτηνής νοθευμένης βενζίνης. 

Αλλά, σιγά σιγά, όλες αυτές οι 'ευκαιριακές εκπτώσεις' κάποτε κόπασαν, η περιέργεια των προσφύγων ικανοποιήθηκε, η σημερινή καθημερινή πραγματικότητα στα Κατεχόμενα απογοήτευσε τις αναμνήσεις και η αλήθεια φάνηκε ξεκάθαρα: Η κατάντια που επικρατεί στα Κατεχόμενα σήμερα δεν μπορεί να κρυφτεί. Δεν μπορεί να κρυφτεί ούτε η ηθική απαξία προς τους πολίτες του μορφώματος, οι οποίοι -είτε το ήθελαν είτε όχι- από νοικοκύρηδες μετατράπηκαν σε καταπατητές, επειδή έτσι κάπως το αποφάσισαν στην Άγκυρα. 

Απόδειξη : η επίγνωσή τους ότι το σπίτι στο οποίο ζουν τα τελευταία 30 και βάλε χρόνια δεν έγινε ποτέ δικό τους. Γι'αυτό άλλωστε και φύλαγαν τις φωτογραφίες από γάμους, βαφτίσια και γιορτές που απεικόνιζαν αυτούς που τούς άφησαν το ψυγείο τους γεμάτο, μόνο και μόνο για να 'φύγει το κρίμα από πάνω τους'. 

Γιατί οι άνθρωποι παραμένουν άνθρωποι και ανεξαρτήτως καταγωγής, καταλαβαίνουν τι είναι ηθικό και τι ανήθικο.

Αναλογιζόμενος όλα αυτά, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όσο 'προδοτική' ίσως να θεωρούν πολλοί στις ελεύθερες περιοχές τη διάβασή μου προς τα Κατεχόμενα, τελικά κανένας δεν έχει τη δύναμη να τα βάλει με την αλήθεια. Κανένα λογικό επιχείρημα και καμμία επαγωγική ανάλυση της αλληλουχίας των ιστορικών γεγονότων δεν μπορεί να με γεμίσει με τύψεις επειδή θέλω να δω από κοντά αυτό το κρατικό μόρφωμα που δημιούργησε η κατοχή και που αποτελεί το κύριο αγκάθι του προβλήματος στο νησί. Άλλωστε, αν δεν γνωρίσεις τον εχθρό σου, πώς θα καταφέρεις να τον αντιμετωπίσεις; Πώς θα καταφέρεις να τον νικήσεις; Και σε αυτήν την ερώτηση δεν άκουσα απολύτως καμμία πειστική απάντηση από στόμα ελληνοκυπρίου που δεν ενέκρινε καθόλου τη διάβασή μου στο οδόφραγμα της οδού Λήδρας.      

Και όσο σάς απασχολώ με αυτήν την φλύαρη εισαγωγή (συγχωρήστε με), έχω ήδη περπατήσει τα λιγοστά μέτρα που συνδέουν τις ελεύθερες περιοχές με την 'άλλη πλευρά' της οδού Λήδρας. Ένας δρόμος που τα δυό του κομμάτια δεν έχουν καμμία σχέση το ένα με το άλλο. Κι ας φρόντισαν από τον ΟΗΕ να φτιασιδώσουν τη διάβαση με γλαστρούλες και λουλουδάκια,  με πανιά δεξιά κι αριστερά να καλύπτουν τα βομβαρδισμένα σπίτια-φαντάσματα της Νεκρής Ζώνης και με σκίτσα παιδιών που πετάνε χαρούμενα μπαλόνια στον ουρανό. 

Και έτσι, η λευκωσιάτικη τακτική του να κοιτάς πάνω ψηλά στον ουρανό γιατί δεν αντέχεις να βλέπεις μπροστά σου, έγινε κι αυτή ακόμα ένα επικοινωνιακό τρικ (άραγε για ποιούς; μα.. για τους λευκωσιάτες;)  κάποιου μεγαλεπίβολου project ονόματι, λέει...

Nicosia Masterplan!!!.. 

Ρώτησα να μάθω τι σημαίνει άραγε αυτή η εφφετζίδικη φράση. 

Δεν έμαθα από κανέναν...

Κανείς δεν γνώριζε ακριβώς..

Ούτε καν το ίδιο το επίσημο site του :

"This site is in the final stages of production
and will go on-line soon." 

(δείτε το κι εσείς και διασκεδάστε
πατώντας εδώ) 

...και έπεται συνέχεια...

το μπλογκ τράβηξε τις φωτογραφίες

τον Ιανουάριο του 2010 στη Λευκωσία

.
.

αυθάδης τυρόπιτα

Πρώτη φορά που άκουσα για την ύπαρξη της ιστορικής τυρόπιτας του "Χάρηκεην" ήταν μέσα από το μπλόγκ του φίλου Μαρίνου Κλεάνθους, του παλιότερου φίλου που απέκτησα από όλη αυτήν την ιστορία που λέγεται 'blogging'. Τα πολλά κλικαρίσματα μάλιστα που συγκέντρωσε εκείνη του η ανάρτηση μού κίνησαν την περιέργεια να διαπιστώσω προσωπικά πια, τι σόι γεύση ήταν αυτή που είχε μεταφραστεί σε...υψηλή επισκεψιμότητα, έτσι-από το πουθενά. 

Κόβοντας λοιπόν βόλτες στα στενοσόκκακα της Φανερωμένης, διαπίστωσα ότι το ("ζαχαροπλαστείο"; "καφενείο"; να το πω "φούρνο";) 'Χάρηκεην' ήταν ένα από τα σταθερά σημεία αναφοράς των περαστικών και συχνή στάση άλλων τόσων. Θα μού ήταν αδιανόητο να χάσω την ευκαιρία να δω τι ήταν αυτό το τόσο ιδιαίτερο που είχε αυτό το μαγαζάκι 5 επί 5, με τις παλιές καρέκλες καφενείου και που -σημειωτέον- το κάπνισμα απαγορεύεται αυστηρώς! (γεγονός που θα καταστούσε την παρουσία μου εκεί παντελώς αδύνατη για παραπάνω από 3 λεπτά το πολύ..).

Ήταν 11 το πρωί, μία ώρα που πάντοτε με βρίσκει να..πεινάω. Άλλωστε το να φάω 'πρωινό' είναι για μένα μια συνήθεια μάλλον άγνωστη."Τυρόπιτα έχετε;" Δεν είχε μείνει ούτε μία για δείγμα. "Βγάζουμε το πρώτο ταψί το πρωί στις 8 και σε μια ώρα εξαφανίζεται. Το δεύτερο ταψί βγαίνει στη 1 μετά το μεσημέρι." (και εννοείται πως τρίτο ταψί δεν προβλέπεται στο πρόγραμμα.- και..Οὐέλκαμ τοὺ Σάυπῥους, όλα στην ώρα τους χωρίς εκπλήξεις..). Έτσι, δεν είχα παρά να ροκανίσω το χρόνο μου γύρω τριγύρω. 

Μόνο που δεν υπήρχε δυνατότητα να απομακρυνθώ πολλά βήματα μακρυά.

Το 'Χάρηκεην' δεν απέχει ούτε δυο βήματα από το οδόφραγμα της οδού Λήδρας, το οδόφραγμα που  παραμένει ανοιχτό όλο το 24ωρο και σε 'βγάζει' στην άλλη Λευκωσία, στην κατεχόμενη πλευρά της πόλης. Το οδόφραγμα, που μόλις δύο χρόνια πριν, τον Απρίλιο του 2008, αντικατέστησε το φυλάκιο της Εθνικής Φρουράς, απ'όπου μπορούσες να δεις από μια μικρή χαραμάδα τι συνέβαινε στο σοκκάκι της Νεκρής Ζώνης και μόλις που διέκρινες το αντίστοιχο υπερυψωμένο φυλάκιο του κατοχικού τουρκικού στρατού, εκεί κάπου στο 'βάθος κήπος'. Και εκείνες τις μέρες το 'Χάρηκεην' υποθέτω ότι έψηνε λιγότερα ταψιά -χωρίς να παίρνω όρκο-, ουδέποτε όμως έκλεισε. 

Όπως είμαι σίγουρος ότι από τότε , από την εποχή των φυλακίων δηλαδή μέχρι σήμερα, την εποχή των οδοφραγμάτων, η πελατεία του θα άλλαξε δραστικά. 

Απόδειξη; Μα... εγώ.

Πέρασε η ώρα. 

Η κίνηση στο οδόφραγμα τον περασμένο Ιανουάριο δεν ήταν μεγάλη. Για να είμαι πιο συγκεκριμένος, η κίνηση από τις ελεύθερες περιοχές προς τα Κατεχόμενα ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Από την άλλη, η ροή των Τουρκοκυπρίων προς τη χλιδάτη Λήδρας ήταν καθημερινή και σταθερή. Το καταλάβαινες από τις τούρκικες φράσεις που άκουγες συχνά πυκνά στον πεζόδρομο, στο ταμείο των McDonald's -αγαπημένο στέκι των νεαρών γειτόνων-, από τις κατσουφιασμένες γκριμάτσες μπροστά στις σινιέ βιτρίνες  με ρούχα όταν 'μεταφράζονταν' οι τιμές από τα μονοψήφια λακωνικά ευρώ στις 'πολλές' λίρες Τουρκίας. Μια περαντζάδα στη Λήδρας, που την διαδεχόταν ο δρόμος της επιστροφής, σιγά σιγά, στην 'άλλη' πλευρά του δρόμου.

Ώρα 1 το μεσημέρι. 

Η ώρα του ..δεύτερου ταψιού τυρόπιτας του 'Χάρηκεην'. 

Μία τυρόπιτα που γράφτηκαν γι'αυτήν άρθρα επί άρθρων. 

Και το να βρίσκεσαι λίγα μόλις μέτρα από τα φυλάκια του Ψευδοκράτους, με τα σύμβολα της κατοχής τόσο κοντά σου, το να κάθεσαι στο παλιό τραπεζάκι του μικροσκοπικού καφενείου,παραδέχομαι ότι αυτή η διάσημη τυρόπιτα σού φαινόταν ότι  τελικά όντως είχε μια διαφορετική, ιδιαίτερη γεύση. 

Μια γεύση που δεν έμοιαζε με καμμία άλλη. 

Όχι επειδή επρόκειτο για κάποια ιδιαίτερη συνταγή.  

(τουλάχιστον εγώ δεν διέκρινα κάτι το ιδιαίτερο). 

Απλά, εκείνη τη στιγμή που τελικά πλήρωσα το λογαριασμό, σήκωσα το σακίδιό μου, έβαλα το μπουφάν μου και άνοιξα την ομπρέλα μου βγαίνοντας από την μικρή πόρτα του μικροσκοπικού 'Χάρηκεην' για να συνεχίσω -κι εγώ δεν θυμάμαι προς τα πού-, αισθάνθηκα ότι...αυθαδίασα. 

Αυθαδίασα μπροστά σε ό,τι ήταν αυτό που συνέβαινε ακριβώς μπροστά στα μάτια μου. Ένα ιδιότυπο status quo που βίαζε την όρασή μου, την όσφρησή μου, τη μνήμη μου, που -θέλω, δεν θέλω-  το γονίδιό μου είναι συνυφασμένο με όλα αυτά μαζί, αλλά και με το καθένα από όλα αυτά ξεχωριστά. 

 Η ήρεμη αυθάδεια που σού δίνει η γεύση της φρεσκοβουτυρωμένης ζεστής τυρόπιτας λίγα μέτρα πριν το οδόφραγμα.
Η ήρεμη αυθάδεια που  σε κάνει να μην έχεις ανάγκη να πεις κουβέντα. 

Να μην θες να πεις ούτε 'Κιχ'. 

Ούτε για το τι βλέπεις, ούτε για το πώς αισθάνεσαι. 

Απλώς, ανοίγεις την ομπρέλα σου, ψιλοβρέχει και προχωράς. 

Η επόμενη ανάρτηση, από τα Κατεχόμενα.

τις φωτογραφίες τράβηξε το μπλογκ

τον Ιανουάριο του 2010 στη Λευκωσία.

.

πωλείται αέρας

Περιμένοντας υπομονετικά τη συνεδρίαση των ευρωπαίων ειδημόνων της φετινής 25ης Μαρτίου, οπότε και κατά πάσα πιθανότητα θα ξέρουμε ποιός ακριβώς θα μάς δανείσει χρήματα, και έτσι θα ξέρουμε και επισήμως σε ποιούς θα χρωστάμε (άραγε επί πόσες γενιές;), λέω να εφαρμόσω τη γνωστή μου τακτική όταν έρχονται τα δύσκολα: 

Την τακτική της φυγής.

Δε σκοπεύω να με πάω πολύ μακρυά.

Μόλις ήπια το καφεδάκι μου στην οδό Λήδρας, στο κέντρο της Λευκωσίας, και συγκεκριμένα στο good-old ελλαδίτικο FloCafe, γιατί είναι πρωί και δεν αντέχω τους πολλούς πειραματισμούς. Άλλωστε για άλλη μια φορά, έχασα το πρωινό του ξενοδοχείου. 

Το σακίδιο, η ψηφιακή φωτογραφική μου μηχανή και εγώ, πανέτοιμοι να εκδράμουμε για πολλοστή φορά στη γειτονιά της Φανερωμένης, της πιο αγαπημένης μου ελληνικής γειτονιάς (οι παλιότεροι φίλοι του μπλόγκεως θα έχετε πάρει χαμπάρι από πολλές αναρτήσεις ότι όντως έχω χοντρό κόλλημα με αυτά τα στενά..). Κι αυτό γιατί όσο και να έχω ταξιδέψει, δεν έχω βρει πουθενά μια γειτονιά να είναι χωρισμένη στα ..τρία και παρ'όλ'αυτά να αποτελεί συγχρόνως το κέντρο μίας πρωτεύουσας και μάλιστα ευρωπαϊκής. 

Το ελεύθερο κομμάτι της Φανερωμένης λοιπόν που λέτε, αποτελείται από επιμελώς ατιμέλητα στενά, με smart καφενεδάκια τύπου Εξαρχείων-Θησείου, με εστιατόρια τύπου Ψυρρή-Μεταξουργείου και με πολυκαταστήματα πολυεθνικών (όρα Ερμού). Και εκεί που όλα βαίνουν καλώς -και πάντοτε σε τιμές ευρώ-, κάποιος στρατιώτης της Εθνικής Φρουράς αλλάζει νούμερο σε φυλάκια που βρίσκονται σε κάποιον δεύτερο όροφο πολυκατοικίας, δίπλα ακριβώς από μαγαζιά που πουλάνε π.χ. στερεοφωνικά ή ηλεκτρικά είδη ή ακόμα και εσώρουχα, ενώ παράλληλα κάποιοι Gastarbeiter εκ Πακιστάν στην είσοδο της ίδιας πολυκατοικίας συνεχίζουν την ψιλή κουβέντα τους.

Τέτοια είναι η γειτονιά της Φανερωμένης.

Όλο εκπλήξεις για το αμύητο ελλαδίτικο μάτι. Με δρόμους που ερημώνουν ξαφνικά και δεν μπορείς να προχωρήσεις παραπέρα. Με στενά και μικρές ανοιχτές στοές, γεμάτες με καρέκλες καφενείου και με νέα παιδιά που έχουν συνηθίσει αυτήν την πραγματικότητα της διαίρεσης. Με τη νεκρή ζώνη, που δεν είναι τίποτε άλλο από ένα απίστευτο σκηνικό ερειπωμένων σπιτιών, με τζάμια σπασμένα και πόρτες καλυμμένες από σάκκους άμμου. Και βέβαια, τα αυτοκίνητα που συμπληρώνουν την όλη ανωμαλία με την ...ανάποδη φορά της πορείας τους. 

Σε μια εποχή λοιπόν, που όσον αφορά τα καθ'ημάς, όλα δείχνουν να μεταφράζονται σε ισολογισμούς, απολογισμούς, λογιστικές ανατροπές και δημοσιονομικά τερτίπια, η γειτονιά της Φανερωμένης ζει τη δική της πραγματικότητα -κι όσο για μένα , και για όσο χρόνο βρέθηκα στα λημέρια της, ευτυχώς έζησα κι εγώ τη δική της-.  

Και επειδή το ανθρώπινο μυαλό έχει πάντα την ικανότητα να πλάθει τις δικές του διεξόδους, ακόμα κι όταν έχει να κάνει με γεωπολιτικές 'αναγκαιότητες' που τυχαίνει να βρίσκονται κυριολεκτικά μπροστά στη μύτη του, αποφάσισα κι εγώ να παίξω με τους κανόνες της πραγματικότητας αυτής της γειτονιάς. 

Δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι τα περισσότερα 'σημάδια' φυγής στα στενοσόκκακά της κοίταζαν ψηλά, εκεί πάνω στον ουρανό. Εκεί όπου δεν υπάρχουν σύνορα, δεν υπάρχουν γραμμές και φυλάκια, δεν υπάρχει κανένα όριο. Γιατί όταν δεν μπορείς να κοιτάξεις μπροστά σου, όταν συχνά-πυκνά ορθώνεται ένα επιβλητικό 'απαγορεύεται', δεν έχεις παρά να κοιτάξεις όπου σού λένε οι τοίχοι γύρω σου.

Από την άλλη όμως, όποιος αφέθηκε στην αφέλειά του και νομίζει ότι απλά κοιτώντας ψηλά, δεν θα τού καταλογισθεί κάποιο τίμημα -μεγάλο ή μικρό- πλανάται πλάνην οικτράν.
Και εδώ η γειτονιά της Φανερωμένης δίνει τη δική της απάντηση.
Με το γνωστό και μοναδικά δικό της πικρό υπομειδίαμα,
που δυστυχώς, και αυτό, είναι κολλητικό.

Ποιός μάς είπε πως ο αέρας είναι τάχα δωρεάν;
Ακόμα και αυτός -υπό προϋποθέσεις- πωλείται.. 

   

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από το μπλογκ 
στα μέσα Ιανουαρίου του 2010 στη Λευκωσία.



.

mission impossible

Είναι mission impossible να γράφεις αναρτήσεις όταν το λάπτοπ έχει πάθει κάτι σαν τη γρίπη των χοίρων εδώ και κάποιες μέρες. Φταίει ο άστατος καιρός; Φταίει η κατάχρηση; Φταίει το γενικότερο κλίμα απεργιών; Φταίει το ΔΝΤ;

Τι να πω.

Ό,τι και να φταίει πάντως, με ένα χαλασμένο λάπτοπ, τα πάντα γύρω από το blogging ξαφνικά γίνονται όλο και πιο δύσκολα. Και όπως και να το κάνουμε, να πω τη μαύρη αλήθεια, ε δε μού'ρχεται να μπλογκάρω από το κομπιούτερ του γραφείου...

Το blog και εγώ κάνουμε πάντως ό,τι περνάει από το χέρι μας για να επανέλθουμε στους κανονικούς μας ρυθμούς, με παράλληλες δεήσεις στον Θεό του ίντερνετ να μη χαθούν αρχεία, φωτογραφίες και άλλα πολλά....

Καλού-κακού πάντως, ρίξτε κι εσείς μια βασκανία..

...και σκόρδα στα μάτια τους! 

.

Τό πουλλίν ἐπέτασεν!

Εντάξει, ωραία ασχοληθήκαμε με την αλλαγή τονισμού της λέξης "Ἑλλάς", τις χειραψίες και τα χειροκροτήματα που εγκαινίασαν ίσως την πιό...φιλοαμερικανική περίοδο που θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί εύφρων άνθρωπος και μάλιστα υπό το φως του καταπράσινου-ήλιου-καλημέρα-ήλιε-καλημέραααα!!!
Καλά διασκεδάσαμε  και με τις άναρθρες κραυγές της κάποιας-Τζούλιας-επί-τω-έργω (μα ποιά ήταν η κυρία; δεν την είχα καν ακουστά, συγχωρήστε με). 

Ok! 

Το πάρτυ όμως τελείωσε και μάς έχω νέα .. 

(δυστυχώς δυσάρεστα).  

Το πουλάκι πέταξε!

και δεν υπονοώ τίποτα το άσεμνο.

Από το περασμένο καλοκαίρι ήταν γραμμένο στον τοίχο της λευκωσιάτικης γειτονιάς της Φανερωμένης, μια ανάσα από την πράσινη γραμμή, το πανέξυπνο αυτό γκράφιτι -εν είδει εικαστικής παρέμβασης του εθνόσημου της Κυπριακής Δημοκρατίας-, με λεζάντα το φοβερό "Το Πουλλίν Επέτασεν" ("το πουλί πέταξε"). Ένα γκράφιτι που έγινε 'σήμα' μιάς ολόκληρης γειτονιάς. Ένα από τα πολύ λίγα γκράφιτι 'με ονοματεπώνυμο', αφού ο δημιουργός του, ονόματι Αλέξανδρος Λέρνης, αγνώστων σε μένα τουλάχιστον λοιπών στοιχείων, έγινε γνωστός από αυτό (και όποιος ξέρει κάτι γι'αυτόν, παρακαλώ να μού το πει. συγχαρητήρια Αλέξανδρε όπου και όποιος και νά 'σαι!). Ένα γκράφιτι που έγινε θέμα συζήτησης και τείνει να γίνει σύνθημα (αν δεν έχει ήδη γίνει).

Ποιός θα τό'λεγε ότι αυτό το πικρόχωλα απελπισμένο σύνθημα θα απεικόνιζε την πικρή πραγματικότητα της εβδομάδας που μάς πέρασε.. Γιατί τα μαντάτα που ήρθαν από τα έδρανα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (γνωστού και ως ΕΔΑΔ) ερμηνεύθηκαν από πολλούς -και από τις ελεύθερες περιοχές αλλά και από την 'αντίπερα' όχθη των Κατεχομένων- ως η απαρχή δραματικών τετελεσμένων, εφάμιλλων των όσων συνέβησαν εκείνο το μακρυνό και πάμπικρο καλοκαίρι του '74.

Παρά τη στάσιμη κατάσταση που επικρατεί σε ό,τι αφορα την πρόοδο των συνομιλιών ανάμεσα στην Κυπριακή Δημοκρατία και τους Τουρκοκύπριους, είναι γεγονός ότι τα νερά κατάφερναν κατά καιρούς  να ταρακουνούν μόνο οι διάφορες δικαστικές αποφάσεις εκτός Κύπρου, που έκριναν αιτήσεις και αγωγές πολιτών προερχόμενες ένθεν και ένθεν. Η υπόθεση της Λοϊζίδου άνοιξε τον δρόμο για πολλά δικαστήρια, με τελευταία και χαρακτηριστικότερη τη υπόθεση που κρίθηκε από την απόφαση βρετανικού δικαστηρίου σχετικά με την παράνομη βίλα του ζεύγους Όραμς στην κατεχόμενη Λάπηθο, οι οποίοι κακήν-κακώς μάζεψαν τις κορνίζες τους, τις βαλίτσες τους και ό,τι σεντούκι μπορούσαν να επιστρέψουν στην Γηραιά Αλβιώνα, κλειδαμπαρώνοντας το μέγαρό 'τους' που τελικά ποτέ δεν είχαν αποκτήσει. Και όλα αυτά, μέχρι νεωτέρας, αφού οι αρχές των Κατεχομένων δεν έκαναν δεκτή την αίτησή τους προκειμένου να κατεδαφισθεί το παράνομο κτίσμα-βίλλα των ονείρων τους. 

Και παράλληλα, μεγάλη ευφορία επικρατούσε στις ελεύθερες περιοχές μετά από τέτοιο δικαστικό προηγούμενο, που στην ουσία έθεσε στο στόχαστρο όσους βρετανούς πολίτες είχαν τολμήσει να συνάψουν ψευδοσυμβόλαια αγοράς ακινήτων στις κατεχόμενες περιοχές.

Κι ενώ φάνταζαν όλα καλώς καμωμένα, έρχεται την περασμένη εβδομάδα το ΕΔΑΔ που λέγαμε, και έφερε στην κυριολεξία "τα πάνω-κάτω".. Κι όποιος έχει την υπομονή να διαβάσει τι απεφάνθη το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην απόφασή του της 5ης Μαρτίου 2010, ας πατήσει εδώ . 

Η συγκεκριμένη απόφαση του ΕΔΑΔ έκρινε προσφυγές ελληνοκυπρίων πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας που στρέφονταν κατά της Τουρκίας, καθότι μετά την παράνομη εισβολή του 1974 δεν μπορούν να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους επί των περιουσιών τους στα Κατεχόμενα. Το ΕΔΑΔ εξέπληξε δυσάρεστα, παραπέμποντας τους προσφεύγοντες στην ψευδο-Επιτροπή Αποζημιώσεων που εδρεύει στα ...Κατεχόμενα(!), αναγνωρίζοντας εμμέσως πλην σαφώς το παράνομο κρατικό μόρφωμα στο βόρειο τμήμα του νησιού. Από την άλλη όμως, το ΕΔΑΔ δεν αναφέρει κουβέντα περί "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου", θεωρώντας ότι η ψευδο-Επιτροπή Αποζημιώσεων ανήκει στην Τουρκική Δημοκρατία και όχι στο Ψευδοκράτος, γεγονός που εξόργισε και τους Τουρκοκύπριους ηγέτες που υποστηρίζουν τη διχοτόμιση, με πρώτο και καλύτερο τον τέως Ψευδοπρόεδρο και ιδρυτή του κρατικού αυτού μορφώματος, Ραούφ Ντενκτάς.

Με αυτήν τους την απόφαση, οι δικαστές του ΕΔΑΔ έμπλεξαν ακόμα πιο πολύ το νομικό κουβάρι, δημιουργώντας ακόμα μία ..Κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τους σφετεριστές των ελληνοκυπριακών περιουσιών. Άνοιξαν τον δρόμο για την χρηματική αποζημίωση των ελληνοκυπρίων, οι οποίοι όμως -για να αποζημιωθούν- θα πρέπει να απευθυνθούν σε 'αρχή' που υπάγεται στο Ψευδοκράτος, και ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο θα πρέπει να 'αναγνωρίσουν' ότι νομίμως... υφίσταται εκεί που υφίσταται και για τους λόγους που υπάρχει...Διευκολύνουν την ενίσχυση των τουρκοκυπριακών τάσεων υπέρ της τελικής διχοτόμισης του νησιού, και μάλιστα λίγες εβδομάδες πριν τη διενέργεια των ψευδοεκλογών στα Κατεχόμενα, τον ερχόμενο Απρίλιο. Καθιστούν την Τουρκία περισσότερο αδιάλλακτη, η οποία παρ'όλ'αυτά, έσπευσε να δηλώσει ότι διαθέτει τα απαραίτητα κονδύλια προκειμένου να αποζημιωθούν οι ελληνοκύπριοι προσφεύγοντες, γνωρίζοντας όμως ότι σε περίπτωση 'νομίμου και ευλόγου αποπληρωμής τους', στην ουσία θα νομιμοποιηθεί εμμέσως πλην σαφώς το Ψευδοκράτος 'της' και θα κλείσει με κάποιες χιλιαδούλες ευρώ το κεφάλαιο "περιουσιακό". Ένα θέμα που έχει εκθέσει διεθνώς, τόσο νομικά όσο και ηθικά, όχι μόνο την Τουρκία ως κράτος αλλά και κάθε Τουρκοκύπριο ξεχωριστά. 

Γιατί , ε δεν μπορεί!!, κάπου εκεί πάνω στα Κατεχόμενα θα υπάρχει τουλάχιστον ένας Τουρκοκύπριος που δεν θα θέλει να χαρακτηρίζεται διεθνώς ως 'κοινός κλέφτης', που βρήκε γεμάτο ψυγείο μέσα σ'ένα άδειο σπίτι και κοιμάται εδώ και τρεις δεκαετίες και βάλε σε σεντόνια που ακόμα μυρίζουν ξένο ιδρώτα.

 

Το πουλλίν επέτασεν λοιπόν, και όλα αυτά με την υπογραφή και τη βούλα ενός Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που προασπίζει(;;) τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, διευθετώντας την καταπάτησή τους, νομιμοποιώντας την εισβολή και διευκολύνοντας την παράνομη διχοτόμιση με μια χούφτα δολλάρια.. 

Όσο για τις πόρτες της ψευδοΕπιτροπής Αποζημιώσεων - Ορθάνοιχτες!

γκράφιτι στην Πλατεία Ελευθερίας της Λευκωσίας

τις φωτογραφίες τράβηξε το μπλογκ 

στη Λευκωσία τον Ιανουάριο του 2010.

.

αλλάζουμε;

Αισθάνομαι τύψεις όταν το παραδέχομαι, αλλά τι να κάνω. Βιβλιοφάγος δεν είμαι και δεν υπήρξα ποτέ. Είναι κάτι πού είτε τό'χεις είτε δεν τό'χεις. Κι όταν βρίσκομαι σε περιβάλλον φίλων που συχνά-πυκνά πετάνε και κάποιο γνωστό τσιτάτο κάποιου μυθιστορήματος -και περιμένουν να συνεχίσω την ατάκα του τάδε συγγραφέα ή να ανταπαντήσω με κάποιον άλλο τίτλο του τύπου "ααααα, ναι! όπως άλλωστε είχε γράψει και ο δείνα....κλπκλπ"- αναγκάζομαι να παραδεχτώ ότι δεν είμαι τίποτα παραπάνω από ένα ξύλο απελέκητο (και μισό).

Όσες φορές όμως βρέθηκα να περιμένω ατέεεελειωτες ώρες στο Ελευθέριος Βενιζέλος, και αφού έχω ήδη μπαφιάσει να τριγυρνάω ασκόπως με το σακίδιο στο χέρι, δεν σάς κρύβω ότι εκεί, στο stand που πουλάνε από εφημερίδες μέχρι τσιγάρα και τσίχλες, έχω κάνει τις πιο πετυχημένες αγορές βιβλίων των τελευταίων μηνών. Έτσι, ένα από τα πιο επιτυχή συναπαντήματα με τον κόσμο των βιβλίων στο ταμείο του NewsStand στο αεροδρόμιο μού συνέβη με το Εγχειρίδειο Βλακείας του Χαριτόπουλου, για το οποίο σάς είχε γράψει κάμποσους μήνες πριν. Ένα βιβλίο που ακόμα και σήμερα, θεωρώ ότι είναι ένα από τα χρησιμότερα συγγράματα που θα μπορούσε ποτέ να διαβάσει κάθε σύγχρονος άνθρωπος. Μην πω ότι είναι ένας χρησιμότατος πρακτικός οδηγός για να κάνεις πέρα πολύ κόσμο.

Πιστός στο ιδιότυπο ραντεβού μου στο NewsStand του Βενιζέλος, κι εκεί που περίμενα υπομονετικά στο ταμείο με κάποια εφημερίδα ανά χείρας (με ή χωρίς dvd, δεν θυμαμαι...), νά'σου το δεύτερο 'χτύπημα' της μοίρας. Γιατί ποιός είμ'εγώ που θα μπορούσα να αγνοήσω ένα βιβλίο με τίτλο: 

"This Book Will Change Your Life"; 

Χωρίς να το πολυσκεφτώ (άλλωστε, με 16,30€ μόνο, τι άλλο καλύτερο θα μπορούσε να μού συμβεί;), αποφάσισα να εκμεταλλευθώ την προτροπή του συγγραφικού δίδυμου ονόματι Benrik, δηλαδή του Ben Carey και του Henrik Delehag, με αποτέλεσμα να περάσει η 45λεπτη πτήση μου χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω.

Ένα βιβλίο με 365 'αποστολές' (μία για κάθε μέρα του χρόνου) που έτσι και τις 'εκτελέσεις' με επιτυχία, δεν μπορεί -η ζωή σου θα αλλάξει, κι εσύ θα τής αλλάξεις τα φώτα-.

Όσο για τις οδηγίες -όλες δοσμένες με απαράμιλλη ακρίβεια, είτε με εικόνες είτε με κείμενο.

Κι αν δεν μπορέσεις να τις φέρεις όλες εις πέρας, δεν πειράζει. 

Ακόμα και το 1/5 απ'αυτές να πάρεις στα σοβαρά, του χρόνου τέτοια μέρα έχεις γίνει αγνώριστος, και ποιός σε πιάνει. Χασκογελούσα μέσα στο αεροπλάνο ασταμάτητα, τόσο πολύ που ο διπλανός μου (που το μόνο που ήθελε ήταν να κοιμηθεί) έσπευσε να αλλάξει θέση, ρίχνοντάς μου μια ματιά του τύπου "αν βρισκόμασταν σε λεωφορείο, θα σε πέταγα έξω, κάθαρμα")

Για να πάρετε μια μικρή γεύση περί τίνος πρόκειται, σάς διάλεξα μερικά soft παραδείγματα (και λέω 'soft' γιατί το μπλογκ είναι μόνο 2 ετών και δεν θα καταλάβει τις hard-core αποστολές και βαριέμαι να μιλώ για μελισσούλες και πελαργούς) 

Ημέρα 4η :  

με διακριτικότητα δείχνε κ$#&δάχτυλο

σε όποιον βρίσκεις μπροστά σου καθ'όλη τη διάρκεια της ημέρας

με απλά εικονογραφημένα παραδείγματα
(κάνε κλικ στη φωτογραφία για να σού λυθεί κάθε απορία)

Ημέρα 80η :

Σήμερα, λύσε τα προβλήματά σου 
με διακριτική απειλή χρήσης βίας

Και για όσους δεν κατάλαβαν πώς θα γίνει αυτό, η εικόνα δίνει λεπτομερείς οδηγίες για απλές ήρεμες κινήσεις καθωσπρέπει τύπων που επισημαίνουν στους εξίσου άλλους καθωσπρέπει τύπους ότι επίκειται -κοινώς- μακελειό : 

Σβήσε το τσιγάρο σου αργά αργά και στριφογυριστά μέσα στο φλιτζάνι του καφέ αυτού που σού τη δίνει, ενώ κοιτάς στο κενό. Σπάσε το μολύβι σου στα δύο όταν ακούς κάτι που δε σου αρέσει. Πίεσε τη γροθιά σου αφήνοντας να σπάνε αργά-αργά  οι κλειδώσεις ανάμεσα στα δάχτυλά σου και κοιτώντας στα μάτια αυτόν που σου σπάει τα νεύρα. Λιμάρεις τα νύχια σου με χασαπομάχαιρο. (καταπληκτικό;)

Ημέρα 128η :

Σήμερα να κυκλοφορήσεις ένα ραβασάκι 
σε μέσο δημόσιας συγκοινωνίας.

"Φαίνεσαι κουρασμένος/η. Θες να κάτσεις στα γόνατά μου;"

"Αυτό το λεωφορείο έχει καταληφθεί από τρομοκράτες. Μόλις σου πω, κάνε ό,τι σου πω!"

"Σταμάτα να με κοιτάς καλά καλά, αλλιώς θα φωνάξω εδώ μέσα πόσο ανώμαλος/η είσαι!" 

Και πάει λέγοντας..!

Τελευταία, είναι γεγονός ότι η τρέλλα δεν πήγε στα βουνά.

τουλάχιστον ας τη βάλουμε σε μια ρότα...

.

ο παππούς δεν έβλεπε Telegiornale

Στο σπίτι μας πάντοτε η μέρα της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα ήταν μια μέρα ξεχωριστή. Γιατί όσες εκθέσεις και να έχω γράψει στο σχολείο για εκείνη τη μέρα, την 7η Μαρτίου 1948, όταν πια επίσημα τα νησιά μας αποδόθηκαν στο ελληνικό Κράτος και επιτέλους οι Δωδεκανήσιοι θα μπορούσαν να ορίζουν οι ίδιοι τη μοίρα τους, να μιλούν ελεύθερα τη γλώσσα τους και να επιστρέψουν στον εθνικό κορμό που ανήκαν, και να μην παραμένουν παρείσακτοι γηγενείς των Ιταλών ή των Οθωμανών, είχα την τύχη να έχω μέσα στο σπίτι μου την Ιστορία να μιλάει από μόνη  της. Είχα τον παππού μου να μού λέει χίλια μύρια μικρά περιστατικά από εκείνες τις μέρες της αγωνίας, που κυριολεκτικά οι Ροδίτες δεν ξέραμε κάτω από ποιά...σημαία θα ξυπνήσουμε. Και δεν είναι υπερβολή να πω ότι τόση πανσπερμία σημαιών δε γνώρισε ποτέ καμμία άλλη περιοχή της Ελλάδας, εκτός από τα Δωδεκάνησα. Έτσι, μετά το Βυζάντιο, πέρασαν οι ευρωπαίοι Ιππότες, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Ιταλία, η Γερμανία, η Βρετανία και τελικά ο ελληνικός στρατός αντικατέστησε ως ακόμα μία 'συμμαχική προσωρινή στρατιωτική διοίκηση', χωρίς όμως να γνωρίζει  ούτε καν η ίδια αν θα δώσει τη θέση της στην ηθικά και ιστορικά 'νόμιμη ιδιοκτήτρια' Ελλάδα.

31 Μαρτίου 1947 - η υποστολή της βρετανικής στρατιωτικής διοίκησης και η αντικατάστασή της από την ελληνική σημαία, λόγω της εγκατάστασης του ελληνικού συμμαχικού στρατού στα Δωδεκάνησα, ενώ συνεχίζονταν οι διαπραγματεύσεις για το τελικό καθεστώς των νησιών.  

Η αβεβαιότητα για το 'με ποιά σημαία θα ξυπνήσουμε αύριο'  διήρκησε για τους Δωδεκανήσιους με το που τέλειωσε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος κι άρχισαν διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων. Ενδεικτικά, αξίζει να σημειωθεί ότι η πιθανότητα είτε της βρετανοποίησής μας είτε της (ακόμα χειρότερα!) 'κυπροποίησης' των νησιών μας (με τον Τούρκο κατακτητή να περιμένει τη σειρά του..)  ή ακόμα και της αποκοπής της 'μεγάλης' Ρόδου από τα υπόλοιπα νησιά, όλα αυτά ήταν ενδεχόμενα που δεν ξέρω κι εγώ με τι αλχημίες και  πολιτικές συγκυρίες ευτυχώς αποφεύχθηκαν. 

Φαίνεται όμως ότι δεν ήταν δυνατόν να αγνοηθεί το τοπικό εθνικό φρόνημα που διατήρησε την ελληνική γλώσσα και την ορθοδοξία σαν από ..θαύμα. Γιατί αν κάποιοι μιλούσαν για 'Δωδεκανησιακό θαύμα' τη δεκαετία του '70, εννοώντας την τουριστική και οικονομική μας ανάπτυξη και την εμφανή διαφορά στον τρόπο ζωής και στο βιοτικό μας επίπεδο έναντι των άλλων νομών της χώρας, αν μού επιτρέπεται να εκφέρω γνώμη θα έλεγα πως ορθότερο θα ήταν να χαρακτηρίσουμε 'θαύμα'  αυτήν καθαυτήν τη διατήρηση της ελληνικότητάς μας. Ένα θαύμα που άρχισε να συντελείται με τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και την ταυτόχρονη εξαφάνιση της ελληνικής ως 'γλώσσας της Διοίκησης'. Ένα 'θαύμα' που συνέχισε να συντελείται επί αιώνες, κι ας πέρασαν από τον μαχαλά μας τόσοι και τόσοι ξένοι αφέντες.

Έτσι, τα Δωδεκάνησα έγιναν ο νεώτερος νομός του Ελληνικού Κράτους σαν σήμερα, πριν από 62 χρόνια. Ένας νομός που αν και απομονωμένος γεωγραφικά από την ηπειρωτική χώρα, μετέτρεψε σε πλεονέκτημα τα τόσα μίλια που τον χώριζαν από τα κέντρα λήψεως αποφάσεων. Ποτέ δε ζήσαμε εδώ εμφύλιο σπαραγμό, ποτέ δεν δόθηκε περιθώριο στην ανάπτυξη θρησκευτικού ή εθνοτικού κοινοτισμού -με χριστιανούς και μουσουλμάνους να ζουν αρμονικά και μακρυά από αδιέξοδους φανατισμούς, από τότε μέχρι και σήμερα-, ποτέ η τοπική κοινωνία δεν προχώρησε σε εσωτερικές ιδεολογικές αντεκδικήσεις, ενώ παράλληλα οι ιταλοί έποικοι έφυγαν οικειοθελώς στην 'μετανιωμένη' και άρα διεθνώς συμπαθή τότε Ιταλία, και όλες οι συγκυρίες συνέτειναν στο να γυρίσουν οι Δωδεκανήσιοι μια νέα σελίδα στην Ιστορία τους, περιμένοντας υπομονετικά τη μετεμφυλιακή σπαραγμένη Ελλάδα να λύσει τους γόρδιους δεσμούς της για. να πάμε ..όλοι μαζί παρακάτω.

7 Μαρτίου 1948 - τα Δωδεκάνησα έγιναν Ελλάδα και επισήμως

 

Και -για να το πω πιο απλά- εάν την 7η Μαρτίου 1948 δεν γίνονταν τα πράγματα όπως ήταν σωστό και δίκαιο να γίνουν, αυτό εδώ το μπλογκ ίσως να μην 'έβγαινε στον αέρα' από τις τηλεφωνικές γραμμές του ΟΤΕ, ή -εάν έβγαινε μέσω ΟΤΕ- τότε δεν θα γραφόταν στη Ρόδο. Γιατί, αν δεν 'γινόμασταν' Ελλάδα, ο παππούς θα έπαιρνε τις λιγοστές του βαλίτσες, την αιγυπτιώτισσα γυναίκα του και τα δυο του παιδιά, τον μπαμπά μου και τον θείο μου, και θα μετανάστευε στο...'εξωτερικό' : δηλαδή..στην Ελλάδα μας -αν βέβαια προλάβαινε...-. Γιατί ύστερα από τόση ιταλική εξορία, τόσο ιταλικό ξύλο, τόση ιταλική φυλακή -χώρια με όσα τράβηξε από τους γερμανούς-, έχω την εντύπωση (χωρίς να παίρνω κι όρκο) ότι δεν θα μπορούσε να αντέξει την εξίσου βάρβαρη βρετανική, τουρκική ή κι εγώ δεν ξέρω ποιά ακόμα φυλακή.

Γιατί δεν μπορώ να ξεχάσω τον παππού μου, όταν πια ήταν γέρος και η μνήμη του άρχιζε να τον προδίδει, τι ύφος είχε πάρει όταν άνοιξε την τηλεόραση, πάτησε το τηλεκοντρόλ και ξαφνικά, μέσα στο ίδιο του το σπίτι, άκουσε μετά από χρόνια το..εφιαλτικό γι'αυτόν ηχητικό σήμα του Telegiornale στο RAIUNO (ίδιο κι απαράλλαχτο με το σήμα των ειδήσεων του προπολεμικού ιταλικού ραδιοφώνου)  όταν 'ήρθε' η δωρεάν δορυφορική τηλεόραση στο νησί.
Ήταν ένα ύφος που δεν μπορώ να περιγράψω, δεν μπορώ ακόμα και σήμερα να καταλάβω αν ήταν θυμός, απογοήτευση, απορία, φόβος ή και όλα αυτά μαζί.

Κι εκείνη τη μέρα, με το RAIUNO να παίζει ακόμα στην τηλεόραση,  τότε  μόνο κατάλαβα γιατί τρώγαμε στο σπίτι μόνο μακαρόνια MISKO ή ΑΒΕΖ, γιατί η μαμά απέφευγε να μού αγοράζει μπλουζάκια Benetton, γιατί η έγχρωμη τηλεόρασή μας ήταν PHILIPS και όχι Nordmente, γιατί ένα ισπανικό SEAT θα ήταν προτιμότερο από ένα FIAT (κι εδώ ομολογώ ότι δεν αντιστάθηκα). 
Και μπορεί να ακούγονται σήμερα όλα αυτά υπερβολικά, μπορεί να ακούγονται ακόμα και σχεδόν.. αστεία , 62 χρόνια μετά.  Αλλά έχουν μια βάση που θεωρώ πως ούτε μού επιτρέπεται , ούτε καν έχω το δικαίωμα να αγνοήσω.

παππού μου, εσένα δεν σού άρεσε το Telegiornale..

Κι αφού έπιασα το θέμα 'Ιταλική κατοχή',
ας το συνεχίσω, μέρα που είναι..

Γιατί ξέρω ότι πολλοί από σας που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, δεν είναι απίθανο να σκεφτείτε 'Μα, τι λέει αυτός ο Ροδίτης;;!! Τόσα και τόσα τουριστικά αξιοθέατα άφησαν οι Ιταλοί στο νησί, τόσους και τόσους δρόμους έχτισαν, τόσα και τόσα κτήρια έκαναν. Κι οι Ροδίτες τα βρήκαν όλα έτοιμα και ο τουρισμός τους στηρίζεται σε όλα αυτά, ακόμα και σήμερα! Έχει και παράπονα;". 

Η εύκολη απάντηση είναι ότι 'κάθε κατακτητής που ενδιαφέρεται να κρατήσει ένα μέρος, πρέπει να επενδύσει σε αυτό'. Στην περίπτωσή μας μάλιστα, οι Ιταλοί, εκτός από το ότι είναι πραγματικά ένας συμπαθής λαός, έχουν στο αίμα τους την καλαισθησία και την αρμονία, γεγονός που φαίνεται σε ό,τι καταπιάνονται στον τομέα της αρχιτεκτονικής, της πολεοδομίας, της μόδας και της τέχνης  γενικότερα. Δεν υπάρχει σε αυτό καμμία αμφιβολία. Άλλωστε, κάθε κατακτητής δείχνει στους γηγενείς όχι μόνο το κακό του πρόσωπο, αλλά και το καλό.

Και σε αυτό ακριβώς το 'καλό' πρόσωπο συνίστατο ο μεγαλύτερος κίνδυνος της Ιταλικής Κατοχής : 

Ο ιταλός κατακτητής εντυπωσίαζε. Ο ιταλός κατακτητής άκουγε κλασσική μουσική, ήταν ξανθός και καλοντυμένος, μιλούσε τραγουδιστά, γέλαγε εύκολα., πίστευε στον ίδιο Χριστό και γιόρταζε Χριστούγεννα και Πάσχα , όπως κι εμείς. Κι ας απασχολούσε τον ντόπιο υπό συνθήκες ουσιαστικής δουλείας να χτίζει τα δημόσια έργα του και να ασφαλτοστρώνει με τα χέρια τους δρόμους του. Κι ας του έλεγε πως ήταν επίσημα και δια νόμου πολίτης β'κατηγορίας, με άλλες ταυτότητες, άλλα δικαιώματα και εν πάση περιπτώσει, όχι τα ίδια με αυτά των καθ'όλα ιταλών 'καθαρών' πολιτών. Γιατί, κακά τα ψέμματα, όσο και να γέλαγε χαριτωμένα ,διοικούσε έναν τόπο που ποτέ δεν τού ανήκε και στον οποίον ποτέ δεν 'επέστρεψε'.

Δεν ήταν τυχαίο ότι οι Ιταλοί επένδυσαν πάρα πολύ χρόνο και  πάρα πολύ χρήμα για να ..ξαναχτίσουν ουσιαστικά τα ιπποτικά τείχη της Μεσαιωνικής Πόλης -κι ας υπήρχαν αρχαιολογικά ευρήματα των τειχών της πόλης από την αρχαία ελληνική εποχή και τη βυζαντινή περίοδο-.  Και αυτή η ριζική αναπαλαίωση δεν έγινε με σκοπό τον τουρισμό, έννοια άλλωστε άγνωστη στα μέρη μας  στις δεκαετίες του '20 και '30. 

Σκοπός της ανάδειξης αυτών των μνημείων ήταν απλός: Χρησιμοποίησαν την μόνη ιστορική περίοδο της Ρόδου που θα τούς έδινε το επιχείρημα ότι ο τόπος μας τούς ανήκε, εφευρίσκοντας θεωρίες και ιδεολογήματα περί δήθεν 'ευρωπαϊκής' και άρα.. ιταλικής 'επιστροφής' στα Δωδεκάνησα
Έτσι, δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι οι Ιταλοί, δεν ασχολήθηκαν με τίποτα  που θα μπορούσε να θυμίσει Αρχαία Ελλάδα ή Βυζάντιο. 
 

Και φτάνουμε στο σήμερα.
 

Τις τελευταίες εβδομάδες αναβίωσε στην Ελλάδα αυτό που λέμε 'αντιγερμανική υστερία' και πλήθος διανοουμένων και πολιτικών έκανε λόγο για τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και για τις γερμανικές φρικαλεότητες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι και φωτογραφίες με την Μέρκελ ντυμένη ναζί κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο και στον Τύπο.
Ανεξάρτητα με το πόσο γραφικές μού φάνηκαν όλες αυτές οι κορώνες (αφού, αν οι Γερμανοί δεν μάς έσουρναν τα εξ αμάξης και αν μάς ξεχρέωναν όσο-όσο, θεωρώ σίγουρο ότι τα διθυραμβικά φιλογερμανικά σχόλια θα γέμιζαν τρίστηλα στις ελληνικές εφημερίδες, αμφιβάλετε;;), δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ γιατί  επίσημα δεν έγινε ποτέ κουβέντα για το τι έκανε ο Ιταλός κατακτητής στα νησιά μας;

Γιατί δεν γίνεται κουβέντα για τις εξορίες και τα βασανιστήρια τόσων και τόσων Δωδεκανήσιων που στην ουσία καταστράφηκε η ζωή η δική τους και των δικών τους επειδή αντιστάθηκαν στην Κατοχή;

Γιατί δεν γίνεται κουβέντα για τα concentramenti, που -αν εξαιρέσουμε τους φούρνους και τους θαλάμους αερίων- σε όλα τα άλλα δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν από το Νταχάου και το Άουσβιτς;

Γιατί δεν γίνεται κουβέντα για την κήρυξη της ελληνικής γλώσσας ως 'παράνομης' και την απαγόρευση της χρήσης της σε δημόσιο χώρο;

Γιατί δε γίνεται κουβέντα για τη συστηματική προσπάθεια της δημογραφικής αλλοίωσης των νησιών μας, με τη δημιουργία ιταλικών εποικισμών;

Γιατί δεν ενημερώνεται η νέα γενιά για όλα αυτά;  

Και όταν χρησιμοποιώ τον όρο 'ενημέρωση' εννοώ 'ιστορική κατάρτιση', εννοώ συστηματική παράθεση αποδεδειγμένων ιστορικών γεγονότων. Δεν εννοώ ούτε αντι-ιταλική ρατσιστική πλύση εγκεφάλου ούτε φοβική υστερία έναντι των ιταλών, που στο κάτω-κάτω, δεν είναι δυνατόν να ευθύνονται σήμερα για τις επιλογές και τις τακτικές της πολιτικής τους ηγεσίας σε κάποια περίοδο της Ιστορίας της πατρίδας τους.  

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα αυτές είναι οι μόνιμες ερωτήσεις που μού έρχονται στο μυαλό. Όχι επειδή διακατέχομαι από ...αντι-ιταλικό μένος (πώς θα μπορούσα ποτέ να μισήσω το λαό που εφηύρε τη μακαρονάδα;;;). Επειδή κάθε χρόνο τέτοια μέρα θυμάμαι πόσες φορές το χρόνο αναγκάζομαι να επιχειρηματολογήσω σε συζητήσεις του τύπου "Κοίτα πόσα καλά μάς άφησαν οι Ιταλοί! Ενώ το ελληνικό κράτος τα έκανε όλα μαντάρα..!". 

Κι όταν ακούς τέτοιους προβληματισμούς από νέους ανθρώπους, έλληνες πολίτες, δωδεκανήσιους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στα σύνορα, δεν είναι απλώς απογοητευτικό.
Είναι πέρα για πέρα αποκαρδιωτικό.

7 Μαρτίου 2010 - μία εικόνα που με ενόχλησε σήμερα. 

Το μνημείο του Αγνώστου Παπά και Δασκάλου στην πλατεία Ακαδημίας στο κέντρο της πόλης, και ἡ Πατῥίς εὐγνωμονοῦσα με αμέτρητα γκράφιτι που δε σβήνονται, με πεταμένα μπουκαλια νερό κι ένα περιτύλιγμα ενός cheeseburger των γειτονικών McDonald's. 
Αξίζει τουλάχιστον μία μεγέθυνση αυτή η φωτογραφία.

Μήπως είναι επιτέλους καιρός να θέσουμε 
στις σωστές τους διαστάσεις τις πέτρες που μάς περιβάλλουν;

Χρόνια μας πολλά.

.

μια παράσταση, πολύ πέρα από τα άκρα (της πόλης)

Τελικά οι Γυναίκες στα Άκρα εξελίχθηκαν, κι εγώ δεν ξέρω πώς, σε μία παράσταση κυριολεκτικά ...των άκρων. Η Μήδεια, όπως παρουσιάσθηκε στο ροδιακό κοινό την περασμένη Τετάρτη 3 Μαρτίου στο Θέατρο του Κολεγίου Ρόδου, προκάλεσε πολυποίκιλα σχόλια και εντυπώσεις.  Κι όσο αντιφεμινιστής και να δηλώνεις ότι είσαι, δεν είχες παρά να διαπιστώσεις πόσα δεν ήξερες για την κοινωνική πραγματικότητα και τη θέση της γυναίκας στην Αρχαία Ελλάδα, γεγονός το οποίο φρόντισε πολύ εύστοχα και εύληπτα να επισημάνει στην προλόγισή της η δρ. Μαρία Γκασούκα του Πανεπιστημίου Αιγαίου στο ...παράδοξα γεμάτο με κόσμο θέατρο. 

Γιατί 'παράδοξα  γεμάτο'; 

Μα...θέλει και ρώτημα;

Ήταν μία απλή καθημερινή μέρα, σε μία ώρα παντελώς ακατάλληλη για εξόδους (7μιση το απόγευμα!), εν μέσω απεργίας των ταξί και σε ένα μέρος που πραγματικά αν δεν είχες αυτοκίνητο, ή -ακόμα κι αν είχες- πολύ δύσκολα φτάνεις, αφού το Κολέγιο Ρόδου είναι κυριολεκτικά πέρα από τα.. άκρα της πόλης, εκεί ψηλά, στα όρη και στα βουνά! (ευτυχώς που το Κολέγιο...δεν υπήρχε όταν ήμουν μαθητής, κι έτσι έκανα τις κοπάνες μου στις καλύτερες καφετέριες του κέντρου, προ αμνημονεύτων ετών βέβαια..κι ας μην υπεισέλθουμε στα περαιτέρω).

Μαρία Μανιώτη

Προσωπικά έλεγα ότι οι Γυναίκες στα Άκρα θα ήταν μια εκδήλωση καταδικασμένη στην αφάνεια, όχι μόνο λόγω των ατυχών συγκυριών που είπα παραπάνω, αλλά και λόγω του δεδομένου σε όλους μας χαρακτήρα των λεγόμενων 'θεατρικών αναλογίων', όπου κάποιος παίρνει ένα μικρόφωνο για να προλογίσει και μετά το πασάρει σ'έναν άλλον για να απαγγείλει και μετά...'εις το επανιδείν'. 

Τελικά, διαψευσθήκαμε όλοι!

Και αυτό ήταν το ευτύχημα.

Χάρις Κόντου

Ο καταπληκτικός θεατρικός μονόλογος που έγραψε η εκπαιδευτικός Χάρις Κόντου, η στρωτή της απαγγελία και η σεμνή της προσέγγιση τόσο ως προς τον μυθικό χαρακτήρα της Μήδειας όσο και ως προς το κοινό, η άψογη χρήση της ελληνικής γλώσσας και η μελωδική άρθρωση των συμφώνων της γλώσσας μας (ναι, σπανίζει και αυτό τελευταία,  και είπαμε - δεν υπερβάλλω!) δεν ήταν δυνατόν να μη σε κάνουν να καθηλωθείς. Η διακριτική παρουσία αντικειμένων με συμβολική σημασία, που έδεναν με τον λόγο, χωρίς η ύλη να 'καπελώνει' την ουσία (κι αυτό σπάνιο), κι εκεί ακριβώς φάνηκε η σκηνοθετική επιμέλεια της Μυρσίνης Λενούδια, σε έκανε να συμμετέχεις αβίαστα στα δρώμενα επί σκηνής. Και βέβαια, δεν θα μπορούσες να αγνοήσεις την απίστευτα επιβλητική εκφραστικότητα της κίνησης του σώματος της Μαρίας Μανιώτη, που κυριολεκτικά ζωγράφιζε με αδρές γραμμές τα όσα αναγιγκώσκονταν -γεγονός το οποίο τελικά με έπεισε ότι αν θα έπρεπε ποτέ να επιλέξω ποιά είναι η πιο πηγαία έκφραση τέχνης από τις πολλές θνητές κι ανθρώπινες, θα διάλεγα μόνο τον χορό και καμμία άλλη-. Το βίντεο και τα γραφιστικά της εξαιρετικά ταλαντούχας Βάλιας Σαλαμαστράκη, τα ξύλινα γλυπτά του παλιού καλού φίλου Κώστα Φεϊζίδη -καθόλου τυχαίο το DNA του, αφού ο παππούς του φαίνεται πόσο σημαντική παρακαταθήκη τού άφησε- , όλη αυτή η δουλειά τόσων νέων ροδιτών συντελεστών δεν μπορούσε παρά να σε πείσει ότι τελικά, η Ρόδος μας είναι πολύ μπροστά, κι ας μην φαίνεται να το έχει ακόμα συνειδητοποιήσει.

Δε θέλω να σάς κουράσω με πολλά λόγια. Άλλωστε, οι εικόνες και οι ίδιοι οι κύριοι συντελεστές της 'Μήδειας' μιλούν από μόνοι τους στο βίντεο που ακολουθεί. Τα πλάνα τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια της παράστασης και οι συνεντεύξεις δόθηκαν αμέσως μόλις άδειασε το γεμάτο θέατρο, λίγο πριν σβήσουν τα φώτα και μείνει στη μνήμη μου μία τόσο αισιόδοξη και γεμάτη νιάτα ..παράσταση των άκρων. 

Πατήστε το play..

χωρίς την τρελλή δουλειά 14 συναπτών ωρών (!!!) της πραγματικά DREAM TEAM της ιστοσελίδας RodosNightlife.com αυτό το βίντεο δεν θα το βλέπατε...ποτέ! 
παιδιά, είστε όλοι σας συγκινητικοί!

Και έτσι, ουσιαστικά εγκαινιάσθηκε το ζεστό και υπερσύγχρονο από υλικοτεχνικής απόψεως θέατρο του Κολεγίου Ρόδου. Και λέω 'εγκαινιάσθηκε', γιατί από αίθουσα πολλαπλών χρήσεων που χρησίμευε μέχρι πρότινος είτε για τις ανάγκες των μαθητών του είτε για εκδηλώσεις με πιο 'κλειστό' (και άρα σίγουρο) κοινό, οι 'Γυναίκες στα Άκρα' και η (κακούργα) Μήδεια έφεραν κόσμο, που από τη μια, δεν είχε ξαναέρθει στο θέατρο του σχολείου, από την άλλη, ως επί το πλείστον είχε την ίδια ακριβώς γνώμη με μένα για αυτό που δυστυχώς και ατυχώς επικράτησε να ονομάζεται στη χώρα μας ως 'Θεατρικό Αναλόγιο'.

Και μιάς και διανύουμε περιόδους ισχνών αγελάδων -έχουμε γίνει παγκοσμίως βούκινο, και να δούμε πού θα πάει αυτό...-, θεωρώ σκόπιμο να σάς πω ότι : ναί, είναι όντως δυνατό να γίνουν πολύ ωραία πράγματα χωρίς ούτε μία δεκάρα τσακιστή. Ό,τι έγινε , έγινε 100% με χορηγίες. Από τα παπούτσια μέχρι τις εκτυπώσεις και τον σχεδιασμό των αφισών και των προσκλήσεων, από την βιντεοπροβολή  μέχρι και τη διάθεση του θεάτρου, από τον σχεδιασμό των ρούχων μέχρι κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. 

Και πολύ θα ήθελα να ξέρω καλά γερμανικά για να διαβάσουν αυτήν εδώ την ανάρτηση μερικοί μερικοί. Έτσι, για να σκάσουν οι ωχτροί μας (αν και οι χειρότεροι εχθροί δεν είναι άλλοι παρά εμείς οι ίδιοι..δεν έχω πια καμμία αμφιβολία.)

Και τώρα, ας προσγειωθούμε. 

Είστε έτοιμοι; 

Πάμε λοιπόν!

Η παράσταση αυτή αρχικά ήταν προγραμματισμένη να πραγματοποιηθεί στο κεντρικό Δημοτικό Θέατρο Ρόδου, με την υποστήριξη του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Ροδίων. Τι κι αν είχαν βγει δελτία τύπου, τι κι αν τυπώθηκαν αφίσες, τι κι αν οι τίτλοι του (πρώτου) τηλεοπτικού τρέηλερ έγραφαν φαρδιά-πλατιά τις λέξεις 'Δημοτικό Θέατρο', τι κι αν τα μέλη του Σπιτιού της Ευρώπης, που διοργάνωσε το όλο εγχείρημα, έβγαιναν στα κανάλια και στα ραδιόφωνα μέρες πριν για το τι μέλλει γενέσθαι, εντελώς ξαφνικά χτυπάει κάποιο τηλέφωνο και -ὦ τοῦ θαύματος!- ακόμα μία φορά διαπιστώθηκε ότι η φράση 'προγραμματισμός εκδηλώσεων' στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου, στο μοναδικό δηλαδή Θέατρο του νησιού, δεν έχει καμμία μα καμμία σημασία για τον 'Πολιτιστικό' Οργανισμό του Δήμου Ροδίων. Και τα εισαγωγικά στη λέξη 'Πολιτιστικός' δεν είναι ορθογραφικό λάθος. 

Κάποια, λέει, αίτηση χάθηκε, κάποια βρέθηκε, κάποια δεν σημειώθηκε σε κάποιο τεφτέρι 

και... ούσσσσσσστ! "Να πάτε αλλού..".

....και πήγαμε λοιπόν αλλού. 

Τρέχαμε όλοι, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, για να ξανατυπωθούν αφίσες, να ξαναμονταριστούν οι τίτλοι του τρέηλερ, να πάρουμε πίσω τα dvd που είχαμε δώσει στα κανάλια, να ξαναγραφτούν και να ξανασταλούν τα δελτία τύπου, να ΞΑΝΑγίνουν με λίγα λόγια όοοοολα από την αρχή και  ευτυχώς τελικά τόσον κόπο τόσων ανθρώπων λυπήθηκε το Κολέγιο Ρόδου, μία -στο κάτω κάτω- ιδιωτική επιχείρηση που κανένα χρηματικό όφελος δεν είχε, και βέβαια και καμμία υποχρέωση να  απασχολεί το προσωπικό του, να πληρώνει ρεύμα και γενικά να μπει σε μια ξαφνική διαδικασία, που δεν ξέρω κι εγώ πόσες άλλες δυσκολίες θα αντιμετώπιζε (και να΄ναι καλά οι υπεύθυνοι, που πραγματικά όχι μόνο έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, αλλά το έκαναν με την καρδιά τους και με πολύ χιούμορ). 

Τώρα, μιας και τα λέμε όλα, να σάς εκμυστηρευθώ ότι οι συντελεστές, μετά απ'αυτό το κάζο που έπαθαν από τον 'Πολιτιστικό' Οργανισμό του Δήμου μας, και αφού τούς συνέβαιναν κάθε μέρα τόσες άλλες...γκαντεμιές, τούτην την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, να είστε σίγουροι ότι ..φιλούν τον κόρφο τους, σταυροκοπιούνται αλύπητα και όπου δουν μαύρη γάτα το βάζουν στα πόδια. 

Επί μία εβδομάδα πριν την παράσταση τσάντες σκίζονταν, τακούνια έσπαγαν, κομπιούτερ χάλαγαν, κινητά χάνονταν, κονσόλες μπλόκαραν, και το χειρότερο : μέχρι και η καλή φίλη, η πιανίστα Σεβαστή Χατζηστρατή δεν κατάφερε να συμμετάσχει στην εκδήλωση λόγω ασθενείας. Έτσι, μέχρι και cd έπρεπε να γραφτεί την τελευταία στιγμή, γιατί αλλιώς, μουσική υπόκρουση δεν θα υπήρχε... 

Ε, εντάξει, όλα κι όλα...

ο 'Πολιτιστικός' Οργανισμός δεν φταίει και γι'αυτά! 

Ας είμαι δίκαιος. 

Τέεεελος πάντων....

Πάει κι αυτό.. Τέλος καλό - όλα καλά.

Κι ας εξόρισε ο ΠΟΔΡ εκατόν ογδόντα ροδίτες τεταρτιάτικο. 

Καλό μάς έκανε. Πήγαμε.. αλλού, όπως ήθελε στο κάτω κάτω.

Κι όσοι δεν καταφέρατε να έρθετε, δεν έχετε παρά να ..ξαναπατήσετε το play στο βίντεο, 

να δείτε τι χάσατε..

(κρίμα)

Μπράβο σας κορίτσια! 

όλες οι φωτογραφίες της ανάρτησης 

είναι από την ιστοσελίδα Rodosevents.gr

.

Γυναίκες στα Άκρα - Μήδεια

Τα 100 χρόνια της Ημέρας της Γυναίκας 'γιορτάζονται' με τελείως ανατρεπτικό τρόπο και λίγο πριν τις 8 Μαρτίου. Το θηλυκό πρότυπο ως έννοια και γενικά το ζήτημα του 'τι είναι Γυναίκα' έχει περάσει από σαράντα και πλέον κύματα τον τελευταίο αιώνα, χωρίς αυτό πάντα να είναι απαραίτητα κακό. 

Γυναίκα-κόρη; Γυναίκα-καριερίστας; Γυναίκα-ερωμένη; Γυναίκα-σύζυγος; Γυναίκα-μητέρα; Υπάρχει κανόνας στις αναλογίες; Προφανώς όχι; Ή ίσως τελικά και να υπάρχει;

Την ερχόμενη Τετάρτη 3 Μαρτίου, θα πραγματοποιηθεί στο Θέατρο του Κολεγίου Ρόδου η θεατρική εκδήλωση με τίτλο "Γυναίκες Στα Άκρα -Μήδεια", που διοργανώνει το σωματείο "Το Σπίτι της Ευρώπης στη Ρόδο". Πρόκειται για μία σύνθεση λόγου, μουσικής, χορού και εικόνας, επιδιώκοντας να σκιαγραφήσει μία από τους πιο αμφιλεγόμενους γυναικείους χαρακτήρες στην αρχαία ελληνική τραγωδία. 

Δεν πρόκειται για μια απλή ανάγνωση ενός θεατρικού μονολόγου, ούτε για μια απλή επανάληψη-εμπέδωση του τι είπε ο Ευριπίδης.Αυτό που πρόκειται να δούμε την ερχόμενη Τετάρτη είναι η σύγχρονη επιχειρηματολογία της Μήδειας, η επαναθεώρηση όσων της καταμαρτυρούν αιώνες τώρα και, ποιός ξέρει, ίσως να ήρθε η ώρα ακόμα και να δικαιωθεί. Ή τουλάχιστον να τής αναγνωριστούν κάποια ελαφρυντικά. Γιατί όταν κάποιος βρίσκεται στα άκρα (άνδρας ή γυναίκα) κάποιος πολύ σοβαρός λόγος θα υπάρχει! 

Καιρός λοιπόν, να δούμε πώς η Μήδεια ερμηνεύει τις πράξεις της και πώς υποστηρίζει τον εαυτό της και το ρόλο της ως "Γυναίκα-μητέρα" και μετέπειτα "Γυναίκα-Φόνισσα". 

Άραγε ήταν εκείνη που επέλεξε έναν τέτοιον διττό και σκληρό ρόλο; 

Κι αν ναι, τότε γιατί;

Την εκδήλωση θα προλογίσει η Δρ. Μαρία Γκασούκα, η οποία διδάσκει πολιτισμικές και φεμινιστικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, σκιαγραφώντας πώς αναπαριστώνται οι γυναικείες μορφές στον Μϋθο και κατ'επέκταση στο Δράμα καθώς και ποιά ήταν η διαδικασία προετοιμασίας του θεατρικού μονολόγου "Και τώρα Μήδεια, τι απομένει;", στα πλαίσια του Μεταπτυχιακού Προγράμματος του ΤΕΠΑΕΣ της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αιγαίου "Παιδικό Βιβλίο και Παιδαγωγικό Υλικό" και ειδικότερα στα πλαίσια του μαθήματος "Αναπαραστάσεις του Φύλου στον Μύθο".

Τον θεατρικό μονόλογο "Και τώρα Μήδεια, τι απομένει;" έγραψε και θα αναγνώσει η Χάρις Κόντου, σπουδάστρια στο μεταπτυχιακό αυτό πρόγραμμα σπουδών ενώ επί σκηνής την πλαισιώνουν η Μαρία Μανιώτη στο χορό και στα θεατρικά δρώμενα και η Σεβαστή Χατζηστρατή στο πιάνο. 

Τη σκηνοθεσία επιμελήθηκε η Μυρσίνη Λενούδια, το σκηνικό διαμόρφωσαν ο Κωνσταντίνος Φεϊζίδης και η Βάλια Σαλαμαστράκη και η ενδυματολογική επιμέλεια της παράστασης είναι της Στέμυς Δανιηλίδου. Η τεχνική υλικοτεχνική υποστήριξη βιντεοπροβολής είναι χορηγία του Χρήστου Φωτούδη (Art&Movie)  Η αφίσα και οι προσκλήσεις σχεδιάσθηκαν από τη Βάλια Σαλαμαστράκη (DeviantArt) και η εκτύπωση είναι των Τυπογραφείων Χατζηκαλημέρη.

Χορηγοί της εκδήλωσης : 
το Κολέγιο Ρόδου , το Τυπογραφείο Χατζηκαλημέρη, η εταιρεία  οπτικοακουστικών μέσων Art&Movie, το υποδηματοπωλείο Napolitana, το βιβλιοχαρτοπωλείο Το Στέκι και το στούντιο graphic design DeviantArt. 

Μια διαφορετική Μήδεια λοιπόν,
για μία ξεχωριστή 100η Ημέρα της Γυναίκας

στο Θέατρο του Κολεγίου Ρόδου

την Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010

στις 7.30 το απόγευμα.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

 

       

ένα ..Βίντεο στα Άκρα

Το διαφημιστικό τρέηλερ της θεατρικής παράστασης 'Γυναίκες στα Άκρα -Μήδεια' δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση για μένα. 

Κατ΄αρχάς, ήταν η πρώτη φορά που δεν είχα την ευκαιρία να δω την παράσταση ολοκληρωμένη, ούτε από πλευράς σκηνικού, ούτε από πλευράς ρούχων και ο χρόνος ήταν πολύ περιορισμένος. Ενώ αρχικά μάλιστα, ο τόπος της παράστασης είχε προγραμματισθεί να είναι το 'γνωστό' Δημοτικό Θέατρο Ρόδου, τελικά η λήψη των πλάνων έγινε στο Θέατρο του Κολεγίου Ρόδου, που είναι ένας πολύ ζεστός και σύγχρονος χώρος, πλην όμως - μέχρι και το πρώτο 'record' μού ήταν άγνωστος.   

Έπειτα, ήταν η πρώτη φορά που άρχισα ένα τρέηλερ χωρίς τον πολύτιμο συνεργάτη Νίκο Τζεδάκη, ο οποίος βρίσκεται στην Αθήνα αυτήν την περίοδο.

Όσο για το περιεχόμενο της παράστασης, το πληροφορήθηκα από την Χαρά Κόντου, η οποία έγραψε τον θεατρικό μονόλογο και θα τον αναγνώσει στο κοινό, χωρίς όμως ποτέ να προλάβω να τον ακούσω και να αποκτήσω προσωπική γνώμη για το πώς θα αποδοθεί σε εικόνα το περιεχόμενό του. 

Όπως καταλάβατε, ήταν όλα εναντίον μου.. 

Κι έτσι, επειδή δεν υπήρχε άλλο περιθώριο χρόνου, αποφάσισα τελικά να κάνω του κεφαλιού μου και να ακολουθήσω σχεδόν 'στα τυφλά' αυτό που διαισθανόμουν, όσο άκουγα τη Χαρά, τη Μαρια Μανιώτη και τη Μυρσίνη Λενούδια να μιλάνε για τη "Μήδεια", έτσι όπως εκείνες την "ήξεραν" : θυμωμένη, θλιμμένη, αδικημένη, σκληρή αλλά συγχρόνως και τρυφερή, γοητευτική και ερωτεύσιμη. Κι όλα αυτά σάς τα λέω με κάθε επιφύλαξη, αφού όπως κι εσείς, έτσι κι εγώ, θα προτοδώ τί ..'εννοούσε η ποιήτρια' την ημέρα της παράστασης, την ερχόμενη Τετάρτη 3 Μαρτίου , στο Κολέγιο Ρόδου στις 7.30' το απόγευμα.

Η μουσική που ακούγεται στο τρέηλερ είναι μια σειρά αποσπασμάτων από μουσικά κομμάτια του Γιάννη Ξενάκη, ενός συνθέτη που άφησε το δικό του ιδιαίτερο στίγμα στη σύγχρονη μουσική δημιουργία. Η επιλογή των ήχων έγινε εξ ίσου διαισθητικά, όπως και η επιλογή των πλάνων. Και ήταν η πρώτη φορά για μένα που ο ήχος ήταν αυτός που μού υπέδειξε την επιλογή των πλάνων και τη σειρά τους και όχι το αντίθετο. 

Πάντως, θα ήθελα να σάς πω ότι η μουσική επένδυση της παράστασης θα είναι εντελώς διαφορετική από αυτήν που επέλεξα στο τρέηλερ και άρα, σαφώς πιο 'βατή'. Άλλωστε πιστεύω ότι το ένα λεπτό εικόνας και ήχου δεν αρκεί αλλά ούτε και πρέπει να 'ξεγυμνώσει' μία θεατρική παράσταση ή ένα γεγονός γενικότερα. Είναι όμως υπέρ-αρκετό να δώσει στον θεατή την ευκαιρία να πιάσει 'το σφυγμό' της προετοιμασίας και να προσελκύσει δέκτες που έχουν τη διάθεση ή την περιέργεια να έρθουν και να διαμορφώσουν τη δική τους προσωπική άποψη. Ένα είναι σίγουρο όμως.Θα διαπιστώσουν με πόση φροντίδα και με πόση αγάπη αυτές οι γυναίκες ετοίμασαν αυτήν την παράσταση, παρά τις δυσκολίες που συνάντησαν στην πορεία και που -όσο κι αν δεν το πιστεύετε- δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες ήταν..

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Χαρά, στη Μαρία και στη Μυρσίνη για την εμπιστοσύνη και την αγάπη τους, στον Αριστείδη Μιαούλη που με υπέφερε στο μοντάζ (και κυρίως στο μοντάζ του ήχου,...), στον Νίκο Τζεδάκη που -αν και βρίσκεται στην Αθήνα- δεν ξέρω πώς κατάφερε και ξετρύπωσε τόση μεγάλη ποικιλία έργων του Ξενάκη από το ίντερνετ, στις ροδιακές ιστοσελίδες www.rhodes.com.gr , www.rodosevents.gr , www.tranzistoraki.gr , www.rodosnightlife.com , www.rodostoday.gr , www.verena.gr . www.rodiaki.gr , www.in12.gr , www.inkarp.com που φιλοξένησαν τη 'Μήδεια' , στην ιστοσελίδα www.flytoistros.com , στα ροδιακά κανάλια TV4 , RED, TV KOSMOS και ΙΡΙΔΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ που πρόβαλαν αφιλοκερδώς το τρέηλερ, και βέβαια ένα ιδιαίτερα θερμό ευχαριστώ στο Τηλεοπτικό Κανάλι της Βουλής που εδώ και μια βδομάδα εκπέμπει αυτό το τρέηλερ σε όλα τα μήκη και πλάτη (!!!).

.