Rhodeway-Broadway : 1-0

Και ποιός σάς είπε ότι το Broadway είναι πολύ μακρυά; 

"Μα, ..η Γεωγραφία!", θα μού πείτε και δεν θἀ'χετε κι άδικο.

Να όμως που η τέχνη μερικές φορές τα φέρνει λίγο ανάποδα και διαψεύδει τα θέσφατα.

Μην πάτε λοιπόν μακρυά. 

Στο δρομολόγιο προς την θρυλική εκείνη νεοϋορκέζικη γειτονιά, δεν εμπλέκονται κανένας Ελευθέριος Βενιζέλος (το αεροδρόμιο) και κανένας JFK (πάλι για αεροδρόμιο μιλάω!). Αντιθέτως, το μόνο που χρειάζεται κανείς είναι να βρεθεί στο πολύ κοντινό σε μας  ανοικτό θέατρο στον περιποιημένο -σχεδόν 'μαγικό'- χώρο, που άλλοτε φιλοξενούσε το "Ήχος και Φως" -οι νεώτεροι μάλλον ούτε καν θα θυμόσαστε ότι εκεί κάποτε, κάθε βράδυ, κάθε καλοκαίρι και σε πολλές γλώσσες παρουσιαζόταν μία οπτικοακουστική θεατρική αφήγηση των σημαντικότερων στιγμών της ιστορίας της Ρόδου, με το Καστέλλο και τα τείχη της Παλιάς Πόλης να αλλάζουν χρώματα-.

αξίζει ειδική μνεία για την αφίσα-σκίτσο των πρωταγωνιστών αυτοπροσώπως!

τα συγχαρητήριά μου στον Σάββα Σαβίγκο που την φιλοτέχνησε!

Τις τρεις πρώτες μέρες του Ιουλίου λοιπόν, το ροδιακό φωνητικό συγκρότημα Crescendo έχει βαλθεί να μάς γλυτώσει από έξοδα εισιτηρίων, διαμονής και φόρους αεροδρομίων και να μάς πάρει μια βολτίτσα διάρκειας περίπου μίας ώρας μέχρι το Broadway, την αειθαλή σταθερή αξία και σήμα κατετεθέν για κάθε μιούζικαλ που σέβεται τον εαυτό του. 

Μόνο που το μουσικό αυτό σεργιάνι, πασπαλίζεται με ολίγη 'Ρόδο', 

εξ ού και η παράσταση ονομάζεται .. The Rhodeway Musical. 

RHODEWAY MUSICAL from digital dreams on Vimeo.

Εκ πρώτης όψεως, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν ακόμα μία έκφανση υπέρμετρου καλλιτεχνικού..τοπικισμού, φαινόμενο που από μόνο του προσωπικά δεν με ενοχλεί καθόλου.
Η επιλογή του τίτλου όμως αυτής της τόσο πρωτότυπης παράστασης για τα τοπικά δεδομένα είναι πέρα για πέρα ειλικρινής, αφού τα καλλιτεχνικά συστατικά της συνταγής του Rhodeway Musical είναι αποκλειστικά τοπικής προελεύσεως : φρέσκιες ροδίτικες φωνές και παρουσίες, σε περιβάλλον από τα χαρακτηριστικότερα και ομορφότερα του νησιού μας και με συντελεστές που πορεύονται καλλιτεχνικά στον τόπο τους, συνταιριάζοντας τα όσα καλά αποκόμισαν 'από μακρυά' και εισάγοντάς τα εδώ, στο σπίτι τους.

Η σκηνοθέτης και χορογράφος της παράστασης Μαρία Μανιώτη μιλάει περί Rhodeway και Broadway

στο υπαίθριο θέατρο του "Ἠχος και Φως" στη Ρόδο

Το μιούζικαλ δεν είναι απλό πράγμα. 

Απαιτεί εύπλαστες φωνές, υποκριτική ικανότητα, εκφραστικότητα, κίνηση και -κυρίως- αμεσότητα με το κοινό. Οι Crescendo, που στην παράσταση αυτή απαρτίζονται από την Ευανθία Κρητικού, τον Θανάση Ζαχαρόπουλο και τη Σαπφώ Σταυρίδου,  τόσο ως ομάδα όσο και ως κάθε ερμηνευτής ξεχωριστά, έχουν ήδη δώσει πολλαπλά δείγματα γραφής στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Ρόδου και απέδειξαν ότι μπορούν να ανταπεξέλθουν στα προαπαιτούμενα του δύσκολου αυτού είδους. Παρατηρώντας μάλιστα τις τελευταίες τους πρόβες, εύκολα διαπιστώνεται το δέσιμο που υπάρχει ανάμεσα στα τρία αυτά παιδιά και το 'ζύμωμά' τους επί σκηνής, ερμηνεύοντας γνωστές μελωδίες από αμερικανικά μιούζικαλ που -δεν μπορεί- κάποτε είχαμε όλοι μας σιγοτραγουδήσει.

Καταλυτικής σημασίας γεγονός για το όλο αυτό εγχείρημα αποδείχθηκε το ευτυχές καλλιτεχνικό συναπάντημά τους με την ηθοποιό, χορεύτρια και χορογράφο Μαρία Μανιώτη, η οποία βάλθηκε να τούς ενισχύσει και στην ουσία 'να τούς βάλει σε μια σειρά' το έμφυτο θεατρικό τους ταμπεραμέντο. Και, επειδή τυχαίνει να γνωρίζω το πείσμα και την εργατικότητά της, δεν εκπλήσσομαι καθόλου για το πραγματικά εξαιρετικό αποτέλεσμα που είδα επί σκηνής.

μια γεύση από την πρόβα

Τους Crescendo συνοδεύουν στο πιάνο οι ροδίτισες σολίστ Άντζελα Σπανού και Ματίνα Μακέστα, χορεύει η Στεφανία Πατλάκα και όλο αυτό το 'ροδίτικο λόμπι' συμπληρώνεται από τη Στέμη Δανιηλίδου που δημιούργησε τα κοστούμια της παράστασης.

Μια παράσταση ευχάριστη, που συνταιριάζει συναισθήματα με μελωδίες, αφαιρετικό θέαμα στη σκιά του 'γκράντε' Παλατιού του Μεγάλου Μαγίστρου, κάνοντάς μας στο τέλος να αναρωτιώμαστε αν πράγματι θα άξιζε τον κόπο ένα υπερατλαντικό ταξίδι μέχρι το πραγματικό.. Broadway.

Πείτε με λοιπόν ξεροκέφαλο τοπικιστή, ποσώς με ενδιαφέρει..

Εγώ ψηφίζω 'The Rhodeway Musical' ανεπιφύλακτα

The only way για να αρχίσει όμορφα 

ο φετινός Ιούλιος.

Μικρή συμβουλή :

Καλού κακού, φέρτε κάτι να βάλετε από πάνω σας. 

Το φετινό καλοκαίρι παραείναι ..ανοιξιάτικο όταν βραδυάζει.

Το Rhodeway Musical ανεβαίνει στις 1, 2 και 3 Ιουλίου 

στις 9:30 το βράδυ στο "Ήχος και Φως" (οδός Παπἀγου 14)

Το εισιτήριο στοιχίζει 10€

[αλλά για τα παιδιά και τους φοιτητές

η τιμή κατεβαίνει στα 8€ το άτομο].

Διαβάστε περισσότερα 

για τους συντελεστές της παράστασης

πατώντας ΕΔΩ!

Και για το φινάλε, σας φύλαξα

το αγαπημένο μου κομμάτι από την παράσταση!

Ο-πωσ-δή-πο-τε πατήστε τουλάχιστον μια φορά το Play :

(καλό ε;)

οι άνθρωποι του Rhodeway Musical

Ας δούμε ποιοί κρύβονται πίσω από Rhodeway Musical, αυτό το πρωτότυπο μουσικό εγχείρημα με το οποίο ο φετινός Ιούλιος μάς κάνει ποδαρικό. Αξίζει να τους γνωρίσουμε έναν έναν, γιατί κάτι μού λέει ότι θα τούς ξαναβρούμε μπροστά μας.. 

Είτε εδώ, είτε αλλού -ποιός ξέρει..

Εγώ πάντως, τούς εύχομαι να πετυχαίνουν πάντοτε και να παραμένουν το ίδιο ενθουσιώδεις με ό,τι καταπιάνονται.

 

Διαβάστε περισσότερα για την παράσταση πατώντας ΕΔΩ!

Η Μαρία Μανιώτη γεννήθηκε στη Ρόδο το 1977. Σε πολύ μικρή ηλικία, πραγματοποίησε τα πρώτα της καλλιτεχνικά βήματα ως μαθήτρια της χορογράφου Έλλης Παρασκευά, ενώ παράλληλα υπήρξε ενεργό μέλος της Παιδικής Θεατρικής Σκηνής του Δήμου Ροδιών, υπό την καθοδήγηση της Ζωής Φωτεινού. Τελειώνοντας το Λύκειο συνέχισε τις σπουδές της στην Κρατική Σχολή Χορού Αθηνών απ’ όπου αποφοίτησε το 1998 ενώ το 2001 ολοκλήρωσε τις σπουδές της και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της σταδιοδρομία δίπλα σε δύο σημαντικές μορφές του χώρου της Τέχνης, όπως η αείμνηστη χορογράφος Ζουζού Νικολούδη και ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Κώστας Κουτσομύτης. Έκτοτε, τόσο με την ιδιότητα της χορογράφου, όσο και με την ιδιότητα της ηθοποιού, έλαβε μέρος σε πολλές παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Τέχνης, του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, της ΕΛΛΘΕΑ, κ.α., αναπτύσσοντας ταυτόχρονα σταθερή συνεργασία με σημαντικούς καλλιτέχνες και πολιτιστικούς φορείς. Ως ηθοποιός εμφανίστηκε σε διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές και σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές. Εργάστηκε επί σειρά ετών ως δασκάλα χορού στη Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Καλαμάτας(ΔΕΠΑΚ) και στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Συμμετείχε στις Πολιτιστικές Ολυμπιάδες, Αθήνα 2004 και Πεκίνο 2008. Είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Artius Dance Theater, της πρώτης επαγγελματικής ομάδας σύγχρονου χορού που δημιουργήθηκε στη Ρόδο. Τα τελευταία δύο χρόνια, παράλληλα με την καλλιτεχνική της δραστηριότητα, εργάζεται ως εκπαιδευτικός χορού και θεάτρου στο Κολλέγιο Ρόδου. 

Η Ευανθία Κρητικού γεννήθηκε στη Ρόδο και αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο Ρόδου με πολλές διακρίσεις. Είναι χορωδός εδώ και 12 χρόνια και σήμερα είναι μέλος της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Ρόδου. Διδάχθηκε κλασικό και σύγχρονο τραγούδι κοντά στη Ζωή Κοκκαλά και στην Gisela Schubert. Έχει ήδη πάρει δίπλωμα αρμονίας και αντίστοιξης, παρακολουθεί μαθήματα φωνητικής και κλασικής κιθάρας, ενώ παράλληλα συνεχίζει τις μουσικές της σπουδές για Φούγκα. Από το 2009 είναι μέλος του μουσικού φωνητικού συνόλου Crescendo, και επιμελείται τις μουσικές διασκευές του ρεπερτορίου του.

 

Ο Θανάσης Ζαχαρόπουλος γεννήθηκε στη Ρόδο το 1989. Από τα επτά του χρόνια μέχρι σήμερα είναι μέλος σε μαθητικές χορωδίες και παρακολουθεί μαθήματα κλασικής κιθάρας εδώ και έξι χρόνια. Στους Περιφερειακούς Μαθητικούς Καλλιτεχνικούς Αγώνες των ετών 2005 και 2006 διακρίθηκε με το πρώτο βραβείο στο τραγούδι. Το 2004, 2005 και το 2007 ερμηνευσε τραγούδια των Γιάννη Γιακουμάκη (μουσική) και Βάσως Αρφαρά-Μαχαηλάκη (στίχοι) για το Κέντρο Προσχολικής Αγωγής "Δημιουργία". Το 2009 συμμετείχε σε συναυλία-αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο, μαζί με τους ροδίτες επαγγελματίες τραγουδιστές Ίριδα Μαυράκη και  Αγαπητό. Φέτος συμμετείχε με το συγκρότημα "Δυο Τσιγάρα Δρόμος" στη συναυλία του Γιάννη Αγγελάκα και πρωταγωνίστησε στην μουσική διασκευή του μιούζικαλ "Το Φάντασμα της Όπερας". Από το 2009 μέχρι σήμερα είναι μέλος του φωνητικού συγκροτήματος Crescendo.

Η Σαπφώ Σταυρίδου γεννήθηκε στη Φιλανδία και μεγάλωσε στη Ρόδο, όπου και αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο Ρόδου. Διακρίθηκε με δεύτερο βραβείο σε διαγωνισμό σύνθεσης σε πανελλήνιο επίπεδο. Στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών πήρε πτυχίο πιάνου και ανώτερων θεωρητικών. Πήρε μέρος σε παραστάσεις για παιδιά με την Μαρίζα Κωχ και σε παραγωγές δίσκων με καλλιτέχνες σε ποικίλα είδη μουσικής. Αργότερα μετακόμισε στη Νορβηγία συνεχίζοντας τα μαθήματα μονωδίας, ασχολήθηκε με το νορβηγικό παραδοσιακό τραγούδι και σπούδασε μουσική προπαιδεία. Το 2008 έγινε μέλος των Γάλλων Αl'Ibi, που γνώρισε στο Μεσαιωνικό Φεστιβάλ Ρόδου και περιόδευσε στην Πορτογαλία και Γαλλία τραγουδώντας μεσαιωνική μουσική. Τώρα ζει και εργάζεται στη όμορφη Ρόδο ως μουσικός και μουσικοπαιδαγωγός, διδάσκει μοντέρνο τραγούδι και έχει την διεύθυνση της σχολικής χορωδίας των εκπαιδευτηρίων Ροδίων Παιδεία και του Ωδείου Corelli. Για τις ανάγκες του Μεσαιωνικού Φεστιβάλ Ρόδου δημιούργησε το συγκρότημα μεσογειακής Μεσαιωνικής μουσικής “La Galana”, επίσης συμμετέχει στο φωνητικό σχήμα “Crescendo” και στους “Moodswings” (Μουσική του Κόσμου) ενώ συνεχίζει τις σπουδές της στη μονωδία με την Gisela Schubert στη Ρόδο.

Η Άντζελα Σπανού γεννήθηκε στη Ρόδο και σπούδασε πιάνο μαθητεύοντας στην Άννα Μιχαλάκη και στην Σένη Εμμανουήλ λαμβάνοντας δίπλωμα σολίστ. Ταυτόχρονα, σπουδάζει θεωρητικά με δασκάλα την Άννα Μιχαλάκη και τη Γεωργία Χαραυγή λαμβάνοντας πτυχίο Φούγκας. Άλλοτε ως πιανίστα και άλλοτε ως χορωδός, έχει παρακολουθήσει σεμινάρια για την ανάπτυξη της τεχνικής της με τους: Κωστή Γαιτάνο, Μαρτίνο Τιρίμο, Konstantin και Julia Ganevi, Αντώνη Κοντογεωργίου, Θεόδωρο Αντωνίου, Μαίρη Κωνσταντινίδου. Από το 1993 έως και το 2007 συνόδευε στο πιάνο την Πειραματική και την Παιδική Χορωδία του Δήμου Ροδίων, συμμετέχοντας σε συναυλίες και φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Από το 2007 μέχρι σήμερα είναι μέλος της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Ρόδου και από το 2009 συνοδεύει στο πιάνο το μουσικό φωνητικό σύνολο Crescendo. Παραδίδει μαθήματα πιάνου και θεωρητικών και συνεργάζεται με το Κολέγιο Ρόδου ως μαέστρος της Παιδικής Χορωδίας του σχολείου. Σπουδάζει εκκλησιαστικό όργανο κοντά στον Χρήστο Παρασκευόπουλο, μιας και -όπως λέει η ίδια- , η γνώση δεν έχει όρια.

 

Η Ματίνα Μακέστα γεννήθηκε στη Ρόδο. Πήρε τα πρώτα της μαθήματα στο πιάνο με την Μαίρη Σύρμου και τον Τάσο Βενετοκλή. Είναι κάτοχος πτυχίου Αρμονίας (τάξη Άννας Σαντορινιού). Είναι απόφοιτος του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και διπλωματούχος πιάνου (Άριστα Παμψηφεί, τάξη Christine Fressinier, Ωδείο Φίλιππος Νάκας, παράρτημα Θεσσαλονίκης). Πρόσφατα, κατέκτησε τίτλο μεταπτυχιακών σπουδών από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο στο πρόγραμμα: Μουσική Ερμηνεία – Διδακτική του πιάνου, με υπεύθυνη καθηγήτρια την κυρία Έλενα Μουζάλα.  Έχει λάβει μέρος σε σεμινάρια με τους Θεόδωρο Αντωνίου, Λάμπη Βασιλειάδη, Νίκο Κυπουργό, Ναταλία Μιχαηλίδου, Χρήστο Νούλη, Ιωσήφ Παπαδάτο, Μαρτίνο Τιρίμο, Γιώργο Χατζηνίκο, Eric Heidsieck, Ηeribert Koch κ.ά. Επίσης, υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής του μουσικολογικού περιοδικού, "Μουσικοτροπίες". Τον Μάιο του 2007, προσκεκλημένη από την Eλληνική Eστία (Fondation Ηellenique) του Παρισιού δίνει ρεσιτάλ, συμμετέχοντας στις εορταστικές εκδηλώσεις των 75 χρόνων από την ίδρυσή της. Τον Σεπτέμβρη του 2008 έδωσε διάλεξη – ρεσιτάλ στο 1ο Διεθνές Συνέδριο της EPTA (European Piano Teachers Association) στη Ρόδο και τον Ιούλιο του 2010, έδωσε ρεσιτάλ στο 12^ο Φεστιβάλ Σύμης. Από τον Σεπτέμβρη του 2010, ζει και εργάζεται στη Ρόδο, ως καθηγήτρια μουσικής και πιάνου. Η καλλιτεχνική της δραστηριότητα έχει επεκταθεί σε πλαίσια συνοδείας τραγουδιού, μουσικής δωματίου, όσο και σε ποικίλες συνεργασίες με θέμα τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό.

*οι φωτογραφίες της Μαρίας Μανιώτη και του Θανάση Ζαχαρόπουλου 
είναι από το ροδιακό πολιτιστικό site www.rodosevents.gr

Θες να μιλήσεις; (το video)

Το φετινό Φεστιβάλ Ταινιών Ψυχικής Υγείας που διοργανώνει κάθε χρόνο η Εταιρεία Ανάπτυξης Κοινοτικών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων-"ΠΑΝΑΚΕΙΑ", άρχισε χθες στον παραμυθένιο κήπο του Κέντρου Πρόληψης "Δίοδος". 

Πριν από την γνωστή ταινία "Trainspotting", και όπως είχε προγραμματισθεί από τους διοργανωτές, παρουσιάσθηκε το πρώτο διαφημιστικό σποτ της "ΠΑΝΑΚΕΙΑ", με σκοπό να γνωρίσει το κοινό την τηλεφωνική της γραμμή 22410 39530, στο οποίο θα απαντά το ειδικευμένο ιατρικό της προσωπικό σε ερωτήσεις του κοινού για τους τρόπους αντιμετώπισης ψυχικής διαταραχής. 

Ήταν η πρώτη φορά που βρεθήκαμε να δίνουμε "εξετάσεις" για το..βιντεοσκοπικο χόμπυ μας, μιας και όλοι οι θεατές που ήρθαν να δουν την ταινία, είχαν να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο κρίνοντας το σποτ διάρκειας 28 δευτερολέπτων. Ομολογουμένως, είχαμε αρκετό άγχος -δεδομένου μάλιστα ότι κάτι τέτοιο δεν είχε ξαναγίνει στα τοπικά χρονικά. Θέλουμε να πιστεύουμε πως αυτές τις πρώτες εξετάσεις, τις περάσαμε επιτυχώς.

διαβάστε περισσότερα για το τηλεοπτικό σποτ της "ΠΑΝΑΚΕΙΑ"

πατώντας εδώ

Ελπίζουμε το μήνυμα του σποτ να φθάσει στους σωστούς αποδέκτες, να καταπολεμηθεί η λεγόμενη "νόσος της ντροπής και της σιωπής" που ενδημεί στις μικρές κοινωνίες σαν τη δική μας, και όσοι συμπολίτες μας νιώσουν την ανάγκη, να αποφασίσουν να επικοινωνήσουν με τους ειδικούς και να προχωρήσουν μπροστά.

Ελπίζουμε το σποτάκι αυτό να μπει σε κάθε δωδεκανησιακό σπίτι, είτε μέσα από τις τοπικές ιστοσελίδες και τους 'Τοίχους' του facebook, είτε μέσω των τηλεοπτικών καναλιών της Δωδεκανήσου και όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Και ελπίζουμε όσοι το δείτε, την κατάλληλη στιγμή να θυμηθείτε την τηλεφωνική γραμμή 22410 39530.

 

Διαδώστε το σποτάκι παντού, ελεύθερα 

και με όποιον τρόπο εσείς θέλετε.

Θα χαρούμε πολύ να ακούσουμε τις εντυπώσεις σας, 

για να γίνουμε καλύτεροι.

Γαβριήλ Χαρίτος - Νίκος Τζεδάκης 

 

Το Φεστιβάλ Ταινιών Ψυχικής Υγείας συνεχίζεται με τρεις ακόμα προβολές, και μάλιστα εκτός της πόλης της Ρόδου (και γι'αυτήν την φετινή ..αποκεντρωτική επιλογή, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια!)

Πιάστε χαρτί και μολύβι :

Την Κυριακή 3/7/2011 στις 9μ.μ. στον προαύλιο χώρο του Γυμνασίου Παραδεισίου θα προβληθεί η ταινία "Καλύτερα δε γίνεται"

Την Παρασκευή 15/7/2011 στις 9μ.μ. στον προαύλιο χώρο του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αρχαγγέλου θα προβληθεί η ταινία "Η Φωλιά του Κούκου"

Και τέλος, την Παρασκευή 22/7/2011 στις 9 μ.μ. στον Άγιο Σουλά (Σορωνή) το φεστιβάλ τελειώνει με την προβολή της ταινίας "Patch Adams".

Περισσότερες πληροφορίες γαι το φετινό Φεστιβάλ 

θα βρείτε στην ιστοσελίδα της "ΠΑΝΑΚΕΙΑ" : 

www.panakeia.org.gr

Θες να μιλήσεις; Τώρα μπορείς!

Στην αρχή νιώσαμε έκπληξη.
Ύστερα ενθουσιαστήκαμε.
Και λίγο αργότερα , αγχωθήκαμε..

Αυτές ήταν οι διαδοχικές αντιδράσεις μας, μόλις κλείσαμε το ακουστικό και συνειδητοποιήσαμε ότι η Εταιρεία Ανάπτυξης Κοινοτικών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων -γνωστή στο ευρύ ροδιακό κοινό ως "Πανάκεια", έχοντας εκτιμήσει παλαιότερές μας δουλειές στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο,  μάς πρότεινε να γυρίσουμε για λογαριασμό της ένα τηλεοπτικό σποτ.

Σκοπός της διαφήμισης ήταν να γίνει γνωστότερη στο ευρύ κοινό η τηλεφωνική γραμμή της "Πανάκεια" (22410 39530), μέσω της οποίας καθένας από μας μπορεί να εμπιστευθεί τους φόβους, τα άγχη και πιθανότατα την ψυχική διαταραχή τη δική του ή των οικείων του και να έρθει σε επαφή με εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό. Ένα εγχείρημα καθόλου απλό -ούτε για αυτόν που θα θελήσει να μιλήσει στους ειδικούς, ούτε βέβαια και για μάς που δεν έτυχε να βρεθούμε σε αυτήν τη θέση. Και όλα αυτά θα έπρεπε να γίνουν σε περιορισμένο τηλεοπτικό χρόνο που δεν θα έπρεπε να ξεπεράσει το μισό λεπτό.
Είχαμε να αντιμετωπίσουμε μια πρόκληση, όχι τόσο από τεχνικής πλευράς, όσο κυρίως από πλευράς του σεναρίου, λαμβάνοντας υπ'όψιν κυρίως προς ποιά μερίδα κοινού θα έπρεπε να απευθυνθούμε. Ένα κοινό που δεν είμαστε σίγουρο κατά πόσο καλά το 'γνωρίζουμε'.

Μία πρώτη σκέψη ήταν να παραθέσουμε ψυχρά στατιστικά δεδομένα, που θα καταδείκνυαν την ανάγκη ανάληψης δράσης για την αντιμετώπιση των ολοένα και αυξανόμενων κρουσμάτων ψυχικής διαταραχής που αντιμετωπίζουν οι συμπολίτες μας. Τη στιγμή μάλιστα που παρατηρείται σημαντικότατη αύξηση των πωλήσεων ψυχοφαρμάκων στη Ρόδο, τα στατιστικά αυτά στοιχεία θα παρουσίαζαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον -πλην όμως εφήμερο.
Δεν στοχεύαμε όμως να δημιουργηθούν απλώς ηχηρές εντυπώσεις χωρίς να παρακινείται ο θεατής να κάνει κάτι γι'αυτό. Επ'ουδενί θα μάς ενδιέφερε να φτιάξουμε ένα σποτ 'ενημερωτικό', που θα κινδύνευε να αποκτήσει ένα ελαφρώς 'κιτρινωπό' χρώμα.

Δεύτερη σκέψη ήταν να γίνει γνωστό ότι "Υπάρχουν οι ειδικοί που μπορούν να σε βοηθήσουν" , και πάνω σε αυτό το μότο είχαμε επενδύσει πολύ χρόνο και σκέψη.
Όντως, το νόημα του σποτ θα έπρεπε να είναι τέτοιο, έτσι ώστε ο θεατής να δείξει εμπιστοσύνη στον ειδικό και να τού εναποθέσει τις ελπίδες του για ίαση. Παρ'όλ'αυτά όμως, αυτήν την ιδέα τελικά την εγκαταλείψαμε για έναν και μόνο λόγο : ο θεατής θα έπρεπε να γνωρίζει μεν πού να απευθυνθεί, από την άλλη όμως σκοπός του σποτ θα έπρεπε να είναι η ανάληψη δράσης εκ μέρους του -Δηλαδή, να αποφασίσει να επικοινωνήσει με τους ειδικούς και όχι απλώς να ενημερωθεί ότι "οι ειδικοί υπάρχουν".
Η "Πανάκεια" άλλωστε είναι ήδη πολύ γνωστή στο ευρύ ροδιακό κοινό και περαιτέρω συστάσεις μάλλον περιττεύουν.

Η παρακίνηση αποδείχθηκε τελικά η κύρια 'λέξη-κλειδί' για το μήνυμα που θα έπρεπε να μεταφέρει το σποτ στον θεατή. "Θες να μιλήσεις; Τώρα μπορείς!". Μία παρακίνηση όχι ψυχαναγκαστική, όχι αυστηρή, ούτε υποτιμητική ή παρηγορητική.
Μία παρακίνηση που πρώτ'απ'όλα θα σέβεται τη βούληση του θεατή, ο οποίος θα είναι ο πρώτος και ο τελευταίος που θα αποφασίσει τι θέλει να κάνει και εάν θα θέλει να εμπιστευθεί ό,τι τον απασχολεί στον ειδικό που θα τον περιμένει στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου.

Μία πολύ σημαντική παράμετρος που λάβαμε υπ'όψιν μας κάνοντας αυτό το τηλεοπτικό σποτ ήταν ο παράγοντας "Ρόδος", στην οποία και κατ'αρχήν κληθήκαμε να απευθυνθούμε. Μία μικρή κοινωνία που ξέρει να κρατά τα μυστικά της και που η έννοια της κοινωνικής 'ντροπής' μερικές φορές τείνει να αποκτά χαρακτηριστικά νοσηρότητας -κακά τα ψέμματα. 

"Εχθρός" της επικοινωνίας λοιπόν, δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από την "Ντροπή", την οποία το σποτάκι στοχεύει να αποδυναμώσει και να καταπολεμήσει.

Το αξίωμα "Η ψυχική νόσος δεν είναι ντροπή" συνοδεύεται από αμήχανες κινήσεις των χεριών, πριν αναληφθεί δράση, πριν αποφασίσει ο θεατής να επικοινωνήσει. Διακριτική είναι επίσης και η παρουσία του καναπέ που φαίνεται στο βάθος του πλάνου -ως έμμεση παρακίνηση προς ψυχανάλυση εάν αυτό κριθεί σκόπιμο από τον ειδικό.

Στη συνέχεια, παρατίθενται τέσσερεις χαρακτήρες, που διαφέρουν στο φύλο, στην ηλικία, στην εμφάνιση και στις καθημερινές τους συνήθειες. Η κάμερα καταγράφει σε γρήγορο ρυθμό ενστικτώδεις εκφάνσεις "Ντροπής". Καταγράφεται η άρνησή τους να μιλήσουν, η επιθυμία τους να κρυφτούν από τον επίμονο τηλεοπτικό φακό, η αμηχανία τους επειδή ακριβώς δεν θέλουν να επικοινωνήσουν, η απροθυμία τους να ανοίξουν την πόρτα του σπιτιού τους.

Η λύση που δίνει το σποτ, πέρα από την διακριτική ευχέρεια που δίνει στον θεατή να τηλεφωνήσει στη γραμμή της "Πανάκεια", έρχεται με την εμφάνιση λευκού φόντου που αντικαθιστά το μαύρο χρώμα και τα ασπρόμαυρα πλάνα. Οι λέξεις γίνονται στοιχισμένες, αντικαθιστώντας τις προηγούμενες λέξεις που είναι γραμμένες με ασύμμετρο τρόπο. Οι αριθμοί της τηλεφωνικής γραμμής και η διεύθυνση της ιστοσελίδας της "Πανάκεια" είναι σε πράσινο χρώμα -το χρώμα της υγείας. Ο ήχος που συνοδεύει την ανακοίνωση του αριθμού είναι ο γνωστός σε όλους μας ελληνικός ήχος τηλεφωνικής αναμονής.

Το τηλεοπτικό σποτ κλείνει με το λογότυπο της "Πανάκεια" και την πλήρη ονομασία του φορέα, γραμμένη με ευκρίνεια και πάντοτε σε λευκό φόντο, προσδίδοντας 'λύση', αισιοδοξία και αποφασιστικότητα, καθαρότητα. 

Τα γυρίσματα δεν μάς προβλημάτισαν ιδιαίτερα, αφού κράτησαν κάτι λιγότερο από δύο ώρες. Από την άλλη όμως, το μοντάζ, η επαλληλία των πλάνων και το σπικάζ που έπρεπε να 'δώσει ψυχή' στις ασπρόμαυρες εικόνες, μάς απασχόλησαν συνολικά δύο ολόκληρες εβδομάδες, καθ'όλη τη διάρκεια των οποίων αρωγοί μας υπήρξαν οι άνθρωποι της "Πανάκεια", που επέβλεψαν τον τρόπο με τον οποίον θα έπρεπε να μεταδοθεί το μήνυμα προς το κοινό -σύμφωνα με τα δικά τους επαγγελματικά κριτήρια. Άλλωστε, το ζητούμενο εδώ δεν ήταν απλώς και μόνο η αισθητική αρμονία όσο η επικοινωνιακή αποτελεσματικότητα του μηνύματος και η αποδοχή του από τον δέκτη, παρακινώντας τον να δράσει εποικοδομητικά και κυρίως - προς όφελος του εαυτού του.

Ελπίζουμε αυτό το διαφημιστικό να αποτελέσει αφορμή για πολλούς ανθρώπους να αποφασίσουν να αντιμετωπίσουν ό,τι τούς απασχολεί και να κάνουν μια νέα αρχή στη ζωή τους.
Ελπίζουμε να νικηθεί ο παράγοντας "Ντροπή" και να υπάρξουν πολλοί που θα 'θελήσουν να μιλήσουν' στους ειδικούς, επειδή..

Τώρα.. μπορούν! 

Μπορούμε.

Το τηλεοπτικό σποτ της "Πανάκεια" θα προβληθεί δημόσια για πρώτη φορά την Κυριακή 26 Ιουνίου 2011 στις 9 το βράδυ στο κέντρο πρόληψης "Δίοδος" (οδός Ερυθρού Σταυρού 1 -απέναντι από το Παλιό Νοσοκομείο) λίγο πριν την προβολή της ταινίας Trainspotting, στα πλαίσια του φετινού "Φεστιβάλ ταινιών Ψυχικής Υγείας" . 

Από τη Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011, το τηλεοπτικό σποτ θα είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο και ελπίζουμε ότι πολύ σύντομα θα προβάλλεται σε μόνιμη βάση από τα τηλεοπτικά κανάλια πανδωδεκανησιακής εμβέλειας.

Ευχαριστούμε ολόψυχα την "Πανάκεια" και το εμπνευσμένο προσωπικό της για την εμπιστοσύνη και την αγάπη που μάς έδειξαν. Ευχαριστούμε πολύ την Ηλιάνα Κατσαρίδου που μάς άφησε να την μαγνητοσκοπήσουμε όταν έπινε αμέριμνη τον καφέ της, αλλά και επειδή μάς παραχώρησε το σπίτι της για τα γυρίσματα των υπόλοιπων σκηνών του διαφημιστικού. Ευχαριστούμε τον Μάνο Χατζημαλωνά (αν και μάς έκλεισε την πόρτα στα μούτρα!) και την  Ελευθερία Γεωργά (κι ας μάς αγριοκοίταξε πριν τραβηξει την κουρτίνα της!), τον Τάσο Χαμουζά που δάνεισε τη φωνή του και τον επαγγελματία ηχολήπτη Jay Kroon, χωρίς τη βοήθεια του οποίου ο ήχος και η εικόνα δεν θα μπορούσαν να 'δεθούν' για να δώσουν το αποτέλεσμα που θέλαμε.

Για όσους από εσάς δεν θα μπορέσετε να βρεθείτε την ερχόμενη Κυριακή 26/6 στον φιλόξενο χώρο της 'Διόδου' για να δείτε την 'πρώτη προβολή' του διαφημιστικού της "Πανάκεια", θα μπορείτε να το δείτε στο διαδίκτυο από το πρωί της Δευτέρας 27 Ιουνίου 2011 (και ..για πάντα)

Γαβριήλ Χαρίτος - Νίκος Τζεδάκης

εμπρησμός επί σκηνής

Η Ρόδος έχει συνηθίσει εδώ και χρόνια να ζει χωρίς ένα κτίριο ικανό να φιλοξενήσει θεατρικές παραστάσεις. Να όμως που η φύση "μισεί" τα κενά και η απάντηση στην δυστοκία κτιριακής υποδομής ήρθε κατά τρόπο αναπάντεχο από την ερασιτεχνική θεατρική ομάδα "Εξαίρεση", που κατάφερε να μετατρέψει τον ισόγειο χώρο της Ροδιακής Έπαυλης σε σκηνή. Διάλεξε επίσης ένα έργο εξαιρετικά επίκαιρο, που κλείνει έξυπνα το μάτι σε όσους έχουν τη διάθεση να παρατηρήσουν τις αλλαγές που συντελούνται στην Ελλάδα της κρίσης και των κοινωνικών εντάσεων που διαφαίνονται στον ορίζοντα της καθημερινότητάς μας.

Το έργο "Ο Μπήντερμαν και οι Εμπρηστές" του Ελβετού θεατρικού συγγραφέα και νομπελίστα Μαξ Φρις, αν και πρωτοανέβηκε στο Schauspielhaus της Ζυρίχης το 1958 (σε χρόνο κάθε άλλο παρά 'ανύποπτο'), περιγράφει κατά γράμμα το κλίμα της κοινωνικής αναταραχής και της αναδιάταξης των ταξικών ισορροπιών των ημερών μας, συνδυάζοντας την αλληγορία με το ρεαλισμό, την μαύρη κωμωδία και το δράμα. 

Οι "Εμπρηστές" παρεισφρύουν στην τακτοποιημένη καθημερινότητα του μεγαλοαστού Θεόφιλου Μπήντερμαν και της γυναίκας του Μπαμπέτ, με όχημα την ενοχή του ζευγαριού για την ευδαιμονία του, τη στιγμή που ο κοινωνικός ιστός γύρω τους φαίνεται να καταρρέει. Απόδειξη : οι επαναλαμβανόμενοι εμπρησμοί σπιτιών και επιχειρήσεων που σημειώνονται σε όλη την επικράτεια και έχουν θέσει κάθε πόλη σε κατάσταση συναγερμού. 

Δύο απρόσκλητοι επισκέπτες 'καταλαμβάνουν' τη σοφίτα του σπιτιού, εγκαθιστούν μπιτόνια βενζίνης έτοιμα να κάνουν τα πάντα στάχτη, τη στιγμή που ο νοικοκύρης Μπήντερμαν προσπαθεί να τούς πείσει ότι δεν έχουν τίποτα να φοβούνται από την παρουσία του. 

Αποτέλεσμα : ακόμα ένας εμπρησμός πραγματοποιείται στο όνομα της αλλαγής του κατεστημένου. Και οι Εμπρηστές είχαν προειδοποιήσει παντοιοτρόπως και κατά γράμμα τον Μπήντερμαν για αυτήν την τραγική κατάληξη του ευδαιμονούντος  και μέχρι πρότινος ασφαλούς σπιτικού του.

Οι ερμηνείες της "Εξαίρεσης" δεν είχαν σε τίποτα να ζηλέψουν αξιοπρεπείς επαγγελματικές προσπάθειες της πρωτεύουσας, τη στιγμή μάλιστα που η πλειοψηφία των συμμετεχόντων με αυτό το έργο κάνει το ντεμπούτο της επί σκηνής. Η ευφυής χρήση των φώτων αλλά και η μελετημένη εκμετάλλευση κάθε τετραγωνικού εκατοστού του ισογείου χώρου της Ροδιακής Έπαυλης όχι μόνο δεν άφησε κενά στην  πλοκή, αλλά προσέδωσε στην παράσταση ειδικό δραματουργικό βάρος και πλείστες αφορμές για περαιτέρω αναγνώσεις. Παράλληλα, η ισορροπημένη ερμηνεία των χαρακτήρων και η σοφή διανομή κατέστησαν την παράσταση κάθε άλλο παρά ερασιτεχνική. Όσο για το συγγραφικό εύρημα της παρουσίας του 'χορού' των Πυροσβεστών -ταίριαξε απόλυτα στο ελληνικό DNA, που θέλοντας και μη,  βιώνει τους τελευταίους μήνες στη σύγχρονη καθημερινότητά του πολλές από τις αλλαγές που αναδεικνύει ο Φρις μέσω των χαρακτήρων και της πλοκής του έργου του. Ο σκηνοθέτης της παράστασης και έχων το γενικό πρόσταγμα Παναγιώτης Σταθόπουλος παίρνει άριστα/δέκα, σε ένα ομολογουμένως και για πολλούς λόγους δύσκολο έργο.

Σημειώστε τα ονόματα των συμμετεχόντων : Βασίλης Ευαγγελάκης (Θεόφιλος Μπήντερμαν), Γιώργος Παπαδόπουλος (Βίλυ Άιζενρινγκ), Βίβιαν Αποστόλου (Άννα), Νίκος Γαβριδάκης (Τζεφ Σμιτς), Σοφία Ορφανίδη (Μπαμπέτ Μπήντερμαν), Michal Franc (Αστυφύλακας), Αντώνης Αρχοντάκης (Διδάκτωρ Φιλοσοφίας), ως επίσης τις Σέβη Ιωαννίδου και Γεωργία Νικολαΐδου που συναποτέλεσαν τον χορό των Πυροσβεστών.

"Ο Μπήντερμαν και οι Εμπρηστές" θα συνεχίζουν να σάς περιμένουν στο ισόγειο της Ροδιακής Έπαυλης μέχρι και την Τρίτη 28 Ιουνίου 2011 στις 9 το βράδυ. Η παράσταση διαρκεί μία ώρα και κάτι, με 10λεπτο διάλειμμα και η είσοδος είναι ελεύθερη. 

Οι θέσεις είναι περιορισμένες, και γι'αυτό
πρέπει οπωσδήποτε να επικοινωνήσετε με την "Εξαίρεση" από πριν,
στο τηλέφωνο 6977 749800.

Προλάβετε..

Κοινωνία : Ώρα "Ignore"..

Ανασχηματισμός έγινε, -λέει.

Ψήφος εμπιστοσύνης αύριο, -ξαναλέει...

Συμπολίτευση και αντιπολίτευση με αυτά ασχολούνται, αγνοώντας αμφότερες τον κόσμο που είτε βρίσκεται έξω από τη Βουλή και μουτζώνει αδιακρίτως σχεδόν ένα μήνα τώρα, είτε δεν βρίσκεται εκεί αλλά στηρίζει αυτούς που μουτζώνουν, ενώ παράλληλα σιχτιρίζει τους πάντες από μέσα του και όποτε βρει ευκαιρία να τα πει δυνατά, το κάνει. 

Ο κόσμος δεκάρα δε δίνει για τα συμβούλια και τα διαβούλια που διαδραματίζονται εντός των τειχών και πίσω από όμορφα γυαλισμένες πόρτες και ακριβοπληρωμένα (άραγε από ποιούς;;) ανακαινισμένα γραφεία. Και πολύ καλά κάνει, αφού εάν υπήρχε έστω και μία μικρή πιθανότητα αυτός ο ανασχηματισμός και αυτή η νέα κυβέρνηση να φέρει μία λύση στο οικονομικό μπάχαλο της καταπληκτικής αυτής χώρας, κάτι θα σήμαινε όλο αυτό το διοικητικό μπέρδεμα για μάς, που στο κάτω-κάτω πληρώνουμε. 

Όταν όμως ανατίθεται σε έναν ..Συνταγματολόγο(!) να κάτσει και να βάλει σε τάξη το νευραλγικό Υπουργείο των Οικονομικών, ε ...τότε
-καλά κάνουμε και αδιαφορούμε για το ποιοί θα κάθονται στις καρέκλες που θα μάς διοικούν.

Εν ολίγοις, όσες μούτζες και να πέφτουν βροχή στην Πλατεία Συντάγματος, όσο ψυχοθεραπευτική κι αν είναι αυτή η έκλυση πάθους και οργής, το πολιτικό σύστημα αφήνει τον λαό να παρακολουθεί το γνωστό παιδικό παιχνίδι των 'Μουσικών Καρεκλών'. 

Ένα παιχνίδι που οι πολιτικοί μας κάθε απόχρωσης και διαμετρήματος αποφάσισαν να το παίζουν μόνοι τους, μιας κι ο λογαριασμός για τα σπασμένα θα αποστέλλεται στον ίδιο αποδέκτη (ήτοι σ'εμάς), ..βρέξει-χιονίσει. 

Είναι βλέπεις και το καλοκαίρι με τη ζέστη που μάς αποβλακώνει όλους. 

Σαν να μην έφτανε το facebook, που μέρα με τη μέρα αποδεικνύεται το προηγμένης τεχνολογίας 'όπιο του λαού', το άλλοθι του "αφού δεν με ακούει κανείς, γράφω ένα εμπνευσμένο status στον Τοίχο μου, εισπράττω και κανα δυο like - και έτσι εύκολα και high-tech επαναστατώ, αγανακτώ, καταγγέλω" κ.λ.π. κ.λ.π. κ.λ.π.....

Αυτοανασχηματίζεται το πολιτικό μας σύστημα, άνευ νοήματος. 

Η Τρόικα και οι Ευρωπαίοι θέλουν τα λεφτά τους πίσω.

Κι εμείς απλώς... μουτζώνουμε. 

Αυτή είναι η χώρα που ζούμε 

-και να τη χαιρόμαστε...! 

Με μάς όμως, τι γίνεται; 

Τι κάνουμε;

Μια καλή αρχή ίσως θα ήταν οι μικρές αυτές φρασούλες που εμφανίζονται στο σύντομο βίντεο-εγχειρίδιο που ακολουθεί.
Δεν αποκλείεται κάπου εκεί να βρίσκεται η αρχή του τέλους ενός τούνελ που μπορεί να μην είμαστε άμοιροι ευθυνών για την καταχνιά του, αλλά όχι ότι θα πρέπει και να το αφήσουμε να μάς καταπλακώσει κιόλας.. έτσι, αμαχητί.

Πατήστε play 

(και μετά, όπως πάντα, συνεχίστε την Επανάσταση των Status..)

όταν χορεύει ένας Πινόκιο..

"Τα παραμύθια βγαίνουν απ'τη ζωή", λέει η γνωστή λαϊκή ρήση. Και ιδού που για ακόμα μια φορά, αυτό το αξίωμα επιβεβαιώνεται με τον καλύτερο τρόπο. Ευτυχώς αυτή τη φορά, και παρά το γενικότερο κλίμα,  η επιβεβαίωση είναι ευχάριστη, τόσο ως προς τη σύλληψη και την προετοιμασία όσο και ως προς την εκτέλεση.

Ένα χρόνο τώρα, οι μικρές μαθήτριες της γνωστής ροδιακής σχολής χορού της Σοφίας Μελισσουργού προετοιμάζονται εντατικά και συστηματικά για να ανεβάσουν επί σκηνής τον "Πινόκιο", το πασίγνωστο αυτό παραμύθι, που ταιριάζει 'γάντι' σε ό,τι περνάμε όλοι μαζί, όχι μόνο αυτήν την χρονική συγκυρία αλλά και κατά τη διάρκεια πολλών ετών που κουβαλάμε στην πλάτη μας. Ένα κλασικό παραμύθι γεμάτο ψέμματα, παθήματα και μαθήματα, που ελπίζουμε η νέα γενιά να το κάνει κτήμα της και να το ανακαλέσει στη μνήμη της στο μέλλον και προς το συμφέρον της.

Η Σχολή Χορού της Σοφίας Μελισουργού από το 1995 μέχρι και σήμερα συνεχίζει να γράφει όμορφες σελίδες στην ιστορία του ροδιακού καλλιτεχνικού γίγνεσθαι, συνδυάζοντας το θέαμα με τον σεβασμό προς το κοινό, την τέχνη με τη μάθηση, την καλλιέργεια του αισθήματος κοινωνικής προσφοράς αλλά και την προαγωγή του τοπικού καλλιτεχνικού δυναμικού στον τομέα του χορού. Όσο για τις χορευτικές παραστάσεις της σχολής, δεν χρειάζεται να ειπωθούν περισσότερα από τα ήδη γνωστά : οι μαθήτριες της Σοφίας, από τις λιλιπούτιες μπαλαρίνες μέχρι και τις έφηβες ροδίτισσες, 'τα δίνουν όλα' κάθε χρόνο, κάνοντας το κοινό να μην μπορεί να συγκρατήσει τα χειροκροτήματά του.

Η εξαιρετικά φιλόδοξη φετινή χορευτική απόδοση του "Πινόκιο", με φόντο το μαγευτικό περιβάλλον του Θεάτρου της Μεσαιωνικής Τάφρου της Παλιάς Πόλης της Ρόδου, προετοιμάζεται δειλά δειλά πολύ χρόνο πριν και αναμένεται να αφήσει εποχή στα τοπικά χρονικά. Αξίζει να σημειωθεί ότι φέτος συμμετέχουν 150 χορεύτριες όλων των ηλικιών -αριθμός ρεκόρ για τα τοπικά δεδομένα-, ως επίσης και ότι όλοι οι συντελεστές της παραγωγής προέρχονται αποκλειστικά και μόνο από τη ροδιακή κοινωνία. Και αυτό το τελευταίο έχει ιδιαίτερη σημασία για όλους εμάς, το κοινό. 

Όσο για το δεύτερο μέρος της παράστασης, θα γίνει η καθερωμένη επίδειξη του ευρύτερου ρεπερτορίου της σχολής, με μοντέρνες χορογραφίες τζαζ, χιπ-χοπ, λάτιν και φυσικά ..Φλαμένκο -ένα είδος με το οποίο η Σοφία Μελισσουργού ανέκαθεν είχε ιδιαίτερη σχέση, από τα σχολικά της χρόνια μέχρι και σήμερα.

Αυτό το σαββατοκύριακο λοιπόν -το Σάββατο 18/6 και την Κυριακή 19/6 στις 8 και μισή το βράδυ- θα έχουμε την ευκαιρία να ασχοληθούμε με τον ..γνήσιο, παραμυθένιο Πινόκιο, ξεχνώντας για λίγες ώρες όλους τους σύγχρονους μιμητές του και συνειδητοποιώντας ότι η μικρή ακριτική ροδιακή κοινωνία που διαθέτει ένα τέτοιο ποιοτικό ανθρώπινο δυναμικό, πολύ λίγα έχει ουσιαστικά να φοβάται από τις πρόσκαιρες υλικές κακουχίες -κι αυτήν τη λεπτομέρεια ας μην την ξεχνάμε. 

μάθετε περισσότερα για τα γυρίσματα του βίντεο πατώντας εδώ!

Τις χορογραφίες, τη διδασκαλία και τη μουσική επιμέλεια της δίωρης αυτής παράστασης υπογράφουν η Σοφία Μελισσουργού, η ταλαντούχος δασκάλα χορού Ναταλία Σέρβου και η νεαρή Δέσποινα Μπούσιου -παλιά μαθήτρια της σχολής, η οποία κάνει το χορογραφικό της ντεμπούτο-. Τα κοστούμια δημιούργησαν η Αλεξία Κατσιμπράκη και ο Αντώνης Κολέτσης. Τα σκηνικά αποτελούν μία ..καθαρά υπόθεση της οικογένειας Μελισσουργού, αφού έγιναν δια χειρός της μαμάς Χάριτος και του μπαμπά Νίκου, ενώ τα κείμενα που πλαισιώνουν την παραμυθένια πλοκή επί σκηνής επιμελήθηκε ο σύζυγος της Σοφίας, Τάσος Χαμουζάς. Το μακιγιάζ είναι της Ελένης Γιαννά και της Κατερίνας Κιαουρτζή. Ο φωτισμός είναι του Γιάννη Πάππου, η ηχητική κάλυψη είναι του Κέντρου Μουσικής Φώτη Γιακουμάκη και η Μίκα Μάτση έχει επιμεληθεί την ψηφιακή εγγραφή των μουσικών κομματιών που συνοδεύουν τις χορεύτριες. Τέλος, ο εικαστικός Δημήτρης Βασιλείου κατασκεύασε τις ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ... πολλαπλές μύτες του Πινόκιο.

Την παράσταση στηρίζουν το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών και εκ μέρους του Δήμου Ρόδου, ο ΔΟΠΑΡ. Το πολλά υποσχόμενο χορευτικό θέαμα θα προλογίσει η εκπαιδευτικός/διδάσκουσα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Μαρία Κλαδάκη. Το τηλεοπτικό διαφημιστικό σποτάκι, που προβάλλεται επί τρεις συνεχείς εβδομάδες τόσο στο διαδίκτυο και στις τοπικές ενημερωτικές ιστοσελίδες www.rhodosevents.gr , www.rhodes.com.gr , www.tranzistoraki.gr όσο και από τα τοπικά κανάλια TV4, RED και ΙΡΙΔΑ, δημιούργησαν ο Γαβριήλ Χαρίτος, ο Νίκος Τζεδάκης και ο Γιώργος Τζεδάκης, .

Το εισιτήριο για τους ενήλικες στοιχίζει 7€,

ενώ για τα παιδιά η τιμή κατεβαίνει στα 5€.

Μέρος των εσόδων θα διατεθεί στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό.

 

τηλε-Πινόκιο...

Το διαφημιστικό σποτ που γυρίσαμε για την χορευτική παράσταση "Πινόκιο" αποτέλεσε για μάς 'Μεγάλο Σχολείο', τόσο ως προς τη λήψη πλάνων σε εξωτερικό χώρο, όσο και ως προς την  προετοιμασία των γυρισμάτων εν γένει. 

Ήταν η πρώτη φορά που είχαμε να γυρίσουμε πλάνα που θα συμμετείχαν πολλά παιδιά και μάλιστα σε ανοιχτό χώρο. Η βασικότερη δυσκολία όμως ήταν ότι έπρεπε να βρεθεί τρόπος ούτως ώστε να συγχρονιστούν πολλοί άνθρωποι μαζί. Τα κοστούμια έπρεπε να είναι έτοιμα, οι ώρες των γυρισμάτων να βολεύουν όλον τον κόσμο -και όχι μόνον εμάς ή τα παιδιά που θα λάμβαναν μέρος, αλλά και τους γονείς τους, οι οποίοι ήταν παρόντες καθ'όλη τη διάρκειά τους-. Ακόμα και οι ..τρείς μύτες του Πινόκιο έπρεπε να είναι πανέτοιμες προς χρήση και βιντεοσκόπηση! 

Με λίγα λόγια, τα πράγματα δεν ήταν καθόλου μα καθόλου απλά!...

Η προεργασία των γυρισμάτων ήταν από μόνη της μία 'Επιχείρηση' ολόκληρη. Τα χρώματα των στολών έπρεπε να ταιριάξουν με τα χρώματα των πλάνων. Οι χαρακτηριστικές κινήσεις κάθε χορευτικής υπο-ομάδας θα έπρεπε να ταιριάξουν με την αλληλουχία των πλάνων αλλά και με την υποτυπώδη πλοκή που θα έπρεπε να υπάρχει στο τρέηλερ. Η διατήρηση της προσοχής του θεατή αποτελούσε πρωταρχικό μας σκοπό, και καθοριστική ήταν η επιλογή των σημείων λήψης στην Παλιά Πόλη της Ρόδου. 

Δεδομένης της απαγόρευσης κυκλοφορίας τροχοφόρων εντός των Τειχών, από τις 9 το πρωί έως και τις 6 το πρωί της επομένης, μάς ανάγκασε να σηκωθούμε πρωί πρωί, λίγες μέρες πριν τα γυρίσματα, για να επιλέξουμε σε ποιά σημεία της Παλιάς Πόλης θα γινόταν η λήψη κάθε πλάνου για κάθε μία από τις χορευτικές υπο-ομάδες. 

Κριτήριο της επιλογής των πλάνων ήταν να μην επιλέξουμε τα πολύ γνωστά σημεία της πόλης, επειδή δεν θα θέλαμε να βρεθούμε εν μέσω τουριστών κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Από την άλλη όμως, ο θεατής θέλαμε να καταλάβει ότι αυτό που έβλεπε ήταν σαφέστατα.. "Ρόδος" και μόνο. Και τελικά, η ανίχνευση των 'λιγότερο γνωστών' σημείων της πόλης μπορεί όντως να μάς ταλαιπώρησε, πλην όμως μάς ανανέωσε και μάς έκανε να αγαπήσουμε τον όμορφο τόπο μας ακόμα περισσότερο.

το τρέηλερ προβλήθηκε από τα ροδιακά τηλεοπτικά κανάλια 
TV4, RED και ΙΡΙΔΑ

Η ημέρα των γυρισμάτων για μάς ήταν μία από τις πιο δημιουργικές μας στιγμές των τελευταίων ετών. Κάθε χορευτική υπο-ομάδα έπρεπε να βρίσκεται σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο. Το μακιγιάζ έπρεπε να γίνει με προκαθορισμένη σειρά και βέβαια, ο ερχομός της άνοιξης ευτυχώς συνομότησε υπέρ μας. Οι μικρές πεταλούδες που τρύπωσαν σε πολλά από τα πλάνα του διαφημιστικού σποτ, έγιναν οι πιο αγαπημένοι απρόσκλητοι επισκέπτες μας. 

Κι όσο για τα παιδιά : δεν μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε πόσο συνεργάσιμα θα ήταν! Και οι γονείς έδειξαν τον καλύτερό τους εαυτό, παρακολουθώντας από κοντά τις οδηγίες μας, χαρίζοντάς μας πολλά χαμόγελα καθ'όλη τη διάρκεια των... εννέα ολόκληρων ωρών που περάσαμε μαζί με τα παιδιά τους , εκείνη την αξέχαστη ανοιξιάτικη ροδίτικη Κυριακή.

Η καλύτερη φιλοφρόνηση εκείνης της μέρας ήρθε από κάποιον από τους ζωγράφους έξω από το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, που παρακολουθούσε την όλη... Επιχείρηση επί ώρες :  

"Από την ΕΡΤ είστε;;".  -Τέλειο..!

Αξέχαστο γύρισμα, αξέχαστη προετοιμασία, αξέχαστες ατάκες και πλάκες της στιγμής από καθένα από τα 37 σταθερά πλάνα που γέμισαν μόλις ένα λεπτό της ώρας.  

Κι αν μάς ζητούσαν να  ..ξαναγυρίσουμε τον "Πινόκιο" ξανά και ξανά, 

κακά τα ψέμματα, ...πάλι 'Ναι' θα λέγαμε...

Καλή επιτυχία σε όλους τους συντελεστές της παράστασης!

Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σας!

Γαβριήλ Χαρίτος - Νίκος Τζεδάκης - Γιώργος Τζεδάκης

λόγω πληρότητας..

Σε αυτό το ιδιότυπα προσωπικό ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο, δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα όσα είπε μόλις χθες στη Βουλή ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, η παρουσία και οι αποφάσεις του οποίου επέπρωτο να καθορίσουν την πορεία της χώρας σε αυτές τις τόσο δύσκολες στιγμές που περνάει -και μαζί με αυτήν, όλοι εμείς.

Είναι γεγονός ότι τόσο η παρούσα κυβέρνηση όσο και όλο το πολιτικό σύστημα, από επικοινωνιακής απόψεως πάσχουν. Οι κραυγές και οι μούτζες των αγανακτισμένων κάθε βράδυ έξω από το κτήριο της Βουλής, τα καθημερινά κρούσματα λεκτικής και σωματικής βίας ενάντια σε κάθε τι που εκπροσωπεί την κρατική εξουσία, αλλά και οι καθημερνιές αποκαρδιωτικές ειδήσεις που αφορούν όχι μόνο την οικονομική πορεία της χώρας, αλλά κυρίως την κοινωνική συνοχή -όλα αυτά τα δεινά έχουν βρει τους εκπροσώπους του κυβερνώντος πολιτικού συστήματος εξαιρετικά αμήχανους να αρθρώσουν πειστικά επιχειρήματα, αλλά και τους πολίτες εξαιρετικά απελπισμένους και εξαιρετικά αδικημένους για να μπορέσουν ή να θελήσουν να ακούσουν -και δικαίως δεν ακούν-.

Το βίντεο που ακολουθεί, παρουσιάζει κατά τρόπο ευσύνοπτο και σαφή την επίσημη θέση της παρούσας κυβέρνησης, η οποία δια στόματος του Πρωθυπουργού της, υπεραμύνεται των οικονομικών μέτρων που έχει αποφασίσει να εφαρμόσει και των διεθνών συμφωνιών που καλώς ή κακώς ήδη δεσμεύουν, αλλά και θα συνεχίσουν να δεσμεύουν όλους εμάς, τους Έλληνες πολίτες, για πολλά χρόνια ακόμα.

Χωρίς να έχω την δυνατότητα να κατανοήσω τα στυγνά οικονομικά δεδομένα που επέβαλαν τη λήψη τέτοιων διεθνών δεσμεύσεων, νομίζω πως αποκλειστικά και μόνο για λόγους 'ημερολογιακής πληρότητας', η ομιλία του Πρωθυπουργού κατά τη διάρκεια του χθεσινού κοινοβουλευτικού ελέγχου για τη λήψη των πρόσθετων οικονομικών και διαρθρωτικών κυβερνητικών μέτρων - απεικονίζει πλήρως την δικαιολογητική βάση των σημερινών πολιτικών επιλογών. 

Έτσι λοιπόν, για λόγους πληρότητας και μόνο, σάς συστήνω να δείτε αυτό το βίντεο από την αρχή μέχρι το τέλος του. Επειδή κάτι μού λέει πως αυτά τα λόγια του γνωστού σε όλους μας και ως ΓΑΠ  θα τα θυμόμαστε για πολλά χρόνια, όπως αυτά που είχε πει στο Καστελόριζο, ένα κάποιο ανοιξιάτικο μεσημέρι Παρασκευής..

10 Ιουνίου 2011

Λάθος εκτιμήσεις; Ώριμες αποφάσεις; Προσχηματικές δικαιολογίες αντεθνικών συμβιβασμών; Οδικός χάρτης για τη σωτηρία της χώρας; Συνομωσιολογικές μεθοδεύσεις; Ειλικρινής παράθεση δεδομένων; Χριστός ή Σατανάς; Ειλικρινά, αυτήν εδώ τη χρονική στιγμή, αδυνατώ να βρω μια σωστή, εμπεριστατωμένη ή έστω ψύχραιμη απάντηση.

Μόνο η Ιστορία είναι αυτή που θα μάς δείξει τι τελικά ισχύει απ'όλ'αυτά.

Ναι. Αργά ή γρήγορα - και αυτό θα (μάς) συμβεί.

Αναγνωρίζω

Να είμαι ειλικρινής, την ποίηση δεν την συμπάθησα ποτέ μου. 

Ίσως επειδή είναι ένα είδος γραφής που δεν έχω συνηθίσει. Όταν αναρωτιόμουν φωναχτά "Μα βρε παιδιά, τι θέλει να πει ο ποιητής τέλος πάντων;;" -ήταν :"Περίμενε να μεγαλώσεις λίγο ακόμα και θα καταλάβεις.."

Μανώλης Αναγνωστάκης

Δείγμα γήρατος ή δήγματα εμπειριών;

Δεν έχω καταλήξει ακόμα.

Και Σήμερα, εντελώς ξαφνικά, κάποιο τυχαίο post στο facebook με έφερε ενώπιον του Μανώλη Αναγνωστάκη και με το ποίημά του με τίτλο "Φοβάμαι", το οποίο και μού παραθέτω αυτολεξεί :

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου ‘κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο. 

Διαβάζοντας αυτό το ποίημα, ασυναίσθητα αντικατέστησα το ρήμα "Φοβάμαι" με το ρήμα.. "Αναγνωρίζω". 

Κι έτσι, ξαφνικά, με κάποιον απίστευτα μαγικό τρόπο..

..βρέθηκα στο Σήμερα.  

Και είναι τόσο κρίμα που πέρασε η 26η Ιουνίου του 2006, όταν ο Αναγνωστάκης έφυγε και απ' αυτή τη χώρα και απ' αυτή τη ζωή.  

Σήμερα ίσως θα έγραφε αυτό το ποίημα από την αρχή..

 

Ευχαριστώ την e-φίλη Μαρία για την ανάρτηση  

αυτού εδώ του κειμένου, που στάθηκε αφορμή να μειωθεί κατά τι

μία από τις πολλές δικές μου terrae incognitae.

σκουπίδια για πούλημα

Έκανε αίσθηση τα τελευταία εικοσιτετράωρα το ολιγόλεπτο βίντεο της κυβέρνησης, στο οποίο παρουσιάζονται τα επιτεύγματά της κατά τους τελευταίους 20 μήνες. Και πράγματι, τους τελευταίους 20 μήνες έγιναν πάρα πολλά. Αλλαγές με τη σέσουλα. Τόσα είδαν τα μάτια μας που για πάρα πολύ καιρό όλοι βλέπαμε άναυδοι ειδήσεις. Τόσο πολύ άναυδοι μείναμε που πολλοί από μας αποφασίσαμε να μην βλέπουμε ειδήσεις πια. Άλλωστε, μέσα σε αυτούς τους μήνες που πέρασαν, πολλοί από μάς διαπιστώσαμε ότι τελικά οι ειδήσεις δεν βρίσκονται μέσα στα φωτισμένα ντιζαηνάτα στούντιο των καναλιών.

Οι πραγματικές ειδήσεις πλέον βρίσκονται στο δρόμο,
μπροστά στα μάτια μας. 

Χωρίς μοντάζ. Χωρίς δραματικό σπικάζ. 

Χωρίς έγχρωμους τίτλους και γραφιστικά εφφέ. 

Δεν πέρασε πολύς καιρός από την πρώτη Κυριακή του φετινού Ιανουαρίου. Ο πεζόδρομος που συνδέει το Θησείο με το Γκάζι τα πρωινά της Κυριακής μεταμορφώνεται σε ένα παζάρι αλλιώτικο από αυτά που ήξερα. 

Δεν πρόκειται για το άλλοτε χαρούμενο Flea Market (sic) στο Μοναστηράκι, που πριν χρόνια έλαμπε για να υποδεχθεί τα πλήθη των Ολυμπιακών Αγώνων. Πρόκειται για ένα παζάρι σκουπιδιών. Ένα παζάρι ανακύκλωσης, που όμως δεν θυμίζει σε τίποτα κανένα οικολογικοπράσινο ιδεώδες, όσο και να θέλουμε να το ωραιοποιήσουμε. Ένα παζάρι φτώχειας, το οποίο με άφησε έκπληκτο όχι επειδή υπάρχει αλλά επειδή συγκεντρώνει τόσο πολύ κόσμο. 

Το παζάρι αυτό γεμίζει από κόσμο, που όχι απλά βλέπει-απορεί και φεύγει (όπως περίπου έκανα εγώ και έκανα κάποιες ώρες να συνέλθω). Ο κόσμος που περιδιαβαίνει τα ..'προϊόντα προς πώληση' δεν τα χαζεύει απλώς. Ρωτάει, τα πιάνει να δει αν πράγματι "τα πιάνουν τα λεφτά τους", προσπαθεί να κατεβάσει (κι άλλο) τις τιμές.

Ο πολύς κόσμος που πάει στο παζάρι της Φτώχειας -αγοράζει. 

Αγοράζει ...σκουπίδια.

Αγοράζει μισογεμισμένα μπουκάλια ουίσκι. Παλιές μεταχειρισμένες συσκευές κινητών τηλεφώνων. Χρησιμοποιημένα φτηνά μαχαιροπήρουνα. Μακαρόνια συσκευασμένα από το Καρφούρ. Γυμνές παιδικές κούκλες. Ασπρόμαυρες πεταμένες οικογενειακές φωτογραφίες(!!). Καρέκλες από κάποιο μεσοαστικό σαλόνι του '50 που πλέον δεν έχει κανέναν λόγο ύπαρξης. Όλα πουλιούνται.

Οι πελάτες του παζαριού δεν είναι ούτε μετανάστες, ούτε φτωχοί ξένοι.
Είναι έλληνες, αθηναίοι, άνθρωποι της μεσαίας τάξης, χωρίς επαρχιώτικη προφορά και κάθε ηλικίας. Άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι οι φίλοι μου από το σχολείο, θα μπορούσαν να είναι οι γονείς των συμμαθητών μου, με ίδιες αναμνήσεις, με ίδιο τρόπο ζωής με εμένα πάνω-κάτω. Άνθρωποι που κατά πάσα πιθανότητα, κάποια χρόνια πριν, δεν θα σκέφτονταν να περάσουν ούτε καν από περιέργεια να δουν αυτό το "παζάρι" της ντροπής, πολλώ μάλλον να κάτσουν και να παζαρέψουν την τιμή του σκουπιδιού που θα τούς φαινόταν χρήσιμο. (άραγε, οι ασπρόμαυρες οικογενειακές φωτογραφίες, έναντι πόσων  ευρώ αποτιμώνται; απορία που έχω από εκείνη την αξέχαστη Κυριακή μέχρι και σήμερα. δεν τόλμησα να ρωτήσω τότε.)

Αυτές οι εικόνες μού ήρθαν ασυναίσθητα στο μυαλό, βλέποντας τα πολύχρωμα γραφιστικά στο βίντεο των επιτευγμάτων της χώρας μας τους τελευταίους 20 μήνες.
Ένα βίντεο όπου λείπουν ανθρώπινα πρόσωπα. Λείπουν, έστω, κάποιοι κομπάρσοι που θα χαμογελούν με φόντο τις ελληνικές ακρογυαλιές του νότου και τα πράσινα χωράφια του βορρά, ή έστω μια... Αννούλα που θα χαμογελάει όπως τότε, στη δεκαετία του '80... (οι παλιότεροι ίσως και να τη θυμάστε).
Ένα βίντεο γεμάτο από πολλά κοσμητικά επίθετα αισιοδοξίας, με πολλά νούμερα, πολλά "επί τοις εκατό". Με μουσική αποφασιστική, για να διευκολύνει τις εναλλαγές των πλάνων. Με γραμματοσειρά 'στρογγυλοποιημένη' και άρα 'αισιόδοξη', άρα 'φιλική', άρα πρωτοπόρα, νεανική, καινούργια...
Μελετημένες προτάσεις, στη σωστή θέση και με τη σωστή σειρά. Γραφιστική τελειότητα και σε πλήρη αρμονία με τα μηνύματα που θέλει να στείλει η κυβέρνηση στην ελληνική κοινή γνώμη, μήπως και την πείσει να μην βλέπει γύρω της τι ακριβώς τής συμβαίνει..

Και θα πίστευα λέξη-λέξη όσα μάς είπε αυτό το βίντεο. Ειλικρινά, θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι ζω σε αυτή τη χώρα που παρουσιάζεται στο βίντεο, κι ας απουσιάζουν οι άνθρωποι, κι ας πρωτοστατούν νούμερα και στατιστικές.

Δεν ξέρω όμως ποιά μουσική υπόκρουση θα έπρεπε να βάλω σ'αυτές τις εικόνες που μού έχουν σφηνωθεί στο μυαλό από εκείνη την πρώτη Κυριακή του 2011 στον πεζόδρομο του Θησείου με το Παζάρι των Σκουπιδιών. Δεν ξέρω ποιό εύπεπτο τραγουδάκι θα σιγομουρμούριζε χαρούμενα εκείνη η μεσοαστή ηλικιωμένη αθηναία με το καπελίνο, την ώρα που θα διάλεγε χρησιμοποιημένες ζακέτες, πεταμένες στο δρόμο.

το βίντεο των 20μηνων επιτευγμάτων της χώρας

Ξαναδείτε το:

μήπως τα Ελληνικά έγιναν η πέμπτη επίσημη γλώσσα

της Ελβετικής Ομοσπονδίας;

δεν εξηγείται αλλιώς!

όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από το μπλογκ 

στον πεζόδρομο Θησείου-Γκάζι, την Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011.
Μεγέθυνση με ένα κλικ.