περί εκατοστών

Και ενώ ο κόσμος στην κυριολεξία χάνεται, η αμερικανική πολιτεία της Καλιφόρνια -παγκοσμίως γνωστή για τις προωθημένες νομοθετικές της επιλογές, που αρχίζουν από την καθολική απαγόρευση του καπνίσματος και το οικογενειακό στάτους των πολιτών της μέχρι και την δια νόμου απαγόρευση των παιδικών ..'Happy Meals' στα φαστφουντάδικα (!)- φαίνεται πως έχει βάλει σκοπό να γράψει για ακόμα μια φορά 'Ιστορία'. 

Τον Νοέμβριο που μάς έρχεται, οι πολίτες του Σαν Φρανσίσκο θα κληθούν να αποφασίσουν με δημοψήφισμα εάν τάσσονται υπέρ ή κατά της απαγόρευσης της... περιτομής στα αγοράκια κάτω των 18 ετών! Σύμφωνα με την τοπική νομοθεσία, για τη διενέργεια δεσμευτικού δημοψηφίσματος απαιτούνται τουλάχιστον 7.168 υπογραφές. Η πρόταση για την απαγόρευση της περιτομής σε ανήλικα αγόρια -ακόμα και αν πρόκειται για θρησκευτικούς λόγους- προσυπογράφεται από 7.700 πολίτες και σε περίπτωση κατά την οποία η πρόταση αυτή υπερψηφισθεί, από τον Νοέμβριο του 2011 η πραγματοποίηση περιτομής στην Κομητεία του Σαν Φρανσίσκο θα αποτελεί ποινικό αδίκημα και θα τιμωρείται με πρόστιμο 1.000 δολλαρίων ή με φυλάκιση ενός έτους. Παρόμοια συλλογή υπογραφών πραγματοποιείται και στην Κομητεία της Σάντα Μόνικα στην Καλιφόρνια, και η ανταπόκριση των πολιτών φέρεται πως είναι μεγάλη.

σ'ευχαριστώ Χριστέ μου που με γλύτωσες απ'αυτό!

Βασικό επιχείρημα των υπερασπιστών της απαγόρευσης της περιτομής είναι ότι ασκείται σωματική βία κατά ανηλίκου, του οποίου μάλιστα η συναίνεση δεν είναι δυνατόν να δηλωθεί ελλείψει δικαιοπρακτικής ικανότητας και δήλωσης βουλήσεως εκ μέρους του. Οι πιο σκληροπηρυνικοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι η περιτομή αποτελεί ουσιαστικά έκφανση σεξουαλικού ακρωτηριασμού, που ως επί το πλείστον έχει επικρατήσει να αφορά το γυναικείο φύλο και όχι το ανδρικό. Δεδομένης της δια νόμου απαγόρευσης του σεξουαλικού ακρωτηριασμού στις γυναίκες, θα πρέπει το ίδιο να ισχύει κατ'αναλογία και για τους άνδρες αμερικανούς πολίτες κάθε ηλικίας και θρησκεύματος.

Από την άλλη πλευρά, η ενδεχόμενη απαγόρευση της περιτομής στην Καλιφόρνια έχει συσπειρώσει ορκισμένους εχθρούς, που δεν είναι άλλοι από την εβραϊκή και την μουσουλμανική κοινότητα της Πολιτείας, οι οποίες αμφότερες και με μιά φωνή δηλώνουν προς πάσα κατεύθυνση ότι "αυτή η απαγόρευση δεν θα περάσει!", επειδή με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά παραβιάζεται το συνταγματικά κατωχυρωμένο θεμελιώδες δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας, λατρείας και πίστης.. 

Καθότι χριστιανός και απερίτμητος, μπορώ να πω ότι το συγκεκριμένο καθαρά καλιφορνέζικο δίλημμα δεν με αφορά προσωπικά. Δεν σάς κρύβω όμως ότι αυτή η τάση που παρατηρείται από την κρατική εξουσία -και μάλιστα παγκοσμίως- να θεωρεί ότι έχει λόγο ακόμα και για το σώμα των πολιτών που κυβερνά, με ενοχλεί.

Και για να έρθω στα θλιβερά καθ'ημάς : Η πιθανή θέσπιση της απαγόρευσης της περιτομής στην μακρινή Καλιφόρνια, δεν διαφέρει και πάρα πολύ από τον a priori και χωρίς πολλές κουβέντες αυθαίρετο χαρακτηρισμό όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων πολιτών ως "Δωρητών Οργάνων" σε περίπτωση που δεν δηλώσουμε ότι δεν επιθυμούμε να είμαστε.

Όσο "πολιτικώς ορθό" κι αν ακούγεται ότι είναι καλό να δίνουμε τα όργανά μας μετά θάνατον για άλλους συμπολίτες μας που τυχόν θα τα έχουν ανάγκη, αυτή η συναίνεση δεν βρίσκω ούτε σωστό ούτε ηθικό να ..τεκμαίρεται χωρίς να δηλώνεται ενσυνείδητα. Και για να γίνω ακόμα πιο μακάβριος: σε περίπτωση θανάτου βρέφους, ποιός γονιός θα ήθελε να βλέπει να θάβεται το σωματάκι του άψυχου παιδιού του "λειψό" ή ακόμα και παντελώς "άδειο" από σωματικά όργανα; Ποιό Κράτος ρώτησε το μωρό πριν μοιράσει τα μάτια του, τα πόδια του, τα χέρια του και πάει λέγοντας;; Και ποιά συναίνεση πήρε, κι από ποιον;;

Το σώμα μου δεν ανήκει σε κανένα Κράτος !

Ανήκει σε μένα και το κάνω ό,τι θέλω εγώ !
Και όσο ζω - Και μετά θάνατον

Και απορώ πώς δεν ακούστηκε ακόμα αυτή η τόσο απλή θέση από τους καλιφορνέζους γονείς -στους οποίους, στο κάτω κάτω, το ίδιο το Κράτος είναι αυτό που τους ανέθεσε την επιμέλεια και την γονική μέριμνα επί των τέκνων τους, και επομένως και την προστασία της υγείας τους αλλά και την καλλιέργεια της θρησκευτικής τους πίστης στο δόγμα που, καλώς ή κακώς, συμβαίνει να πιστεύουν..-

 

εν ολίγοις, είμαστε και οι δυό μας
ευχαριστημένοι με τα ..εκατοστά μας!

διαζύγιο made in Malta

Θα μού πείτε :"άσχετο", αλλά εγώ θα συνεχίσω ακάθεκτος.

Μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό που συμβαίνει γενικώς, έρχεται ξαφνικά μια είδηση, για να σού υπενθυμίσει ότι τελικά ο κόσμος δεν έχει χάσει ακόμα όλη του την παραμυθένια αθωότητα. 

Πώς μού'ρθε τώρα εμένα αυτό;

Θα σάς πω αμέσως : 

"στον Χριστό, Ναι - στο Διαζύγιο, Όχι" , Μάλτα 2011

Το οικογενειακό δίκαιο της Μάλτας -του μικρότερου κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με πληθυσμό 400.000 περίπου και με ποσοστό 98% Ρωμαιοκαθολικών (το τελευταίο έχει σημασία!)- δεν αναγνωρίζει τον θεσμό του διαζυγίου, είτε πρόκειται για γάμο θρησκευτικό είτε ακόμα και για πολιτικό! Εάν από την άλλη, οι σύζυγοι προβούν σε σύνταξη "πράξης λύσεως γάμου", θα πρέπει να ξέρουν ότι άλλον νόμιμο γάμο στη Μάλτα δεν θα μπορούν να τελέσουν.. (και όμως!!!!)

 

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όλα τα σπιτικά στο δεύτερο νησί των Ιπποτών, ζουν σε πελάγη οικογενειακής ευδαιμονίας και γαλήνης. Οι έρμοι Μαλτέζοι για να χωρίσουν ταξιδεύουν στο εξωτερικό (π.χ. μέχρι την Ιταλία που είναι και κοντά), προφανώς ξεκατινιάζονται σε κάποιο δικαστήριο εκεί για να χωρίσουν, γυρνάνε πίσω με την (π.χ. ιταλική) δικαστική απόφαση ανά χείρας και στη συνέχεια ζητούν από την μαλτέζικη δικαιοσύνη να αναγνωρίσει την αλλοδαπή δικαστική απόφαση , όπερ και γίνεται χρόνια τώρα! 

Μία άλλη καθαρά μαλτέζικη μέθοδος για να χωρίσεις είναι να ζητήσεις από το δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι ο γάμος που είχες τελέσει π.χ. 20 χρόνια πριν ήταν..ανυπόστατος. Π.χ. ο παπάς που σε πάντρεψε να μην ήταν ο σωστός παπάς ή να μην ήταν καν παπάς, να μην έλεγε σωστά το Πάτερ Ημών ή να μην ανέφερε στη σωστή σειρά τις ευχές που θα έπρεπε να ειπωθούν κατά τη διάρκεια του μυστηρίου. 

Είναι πραγματικά αστείο, αλλά πέρα για πέρα αληθινό : την τελευταία πενταετία κηρύχθηκαν στη Μάλτα 690 (!) γάμοι ως ανυπόστατοι, ενώ μόνο κατά τη διετία 2007-2009 μετεγράφησαν στα ληξιαρχεία της χώρας περί τις 109 αλλοδαπές δικαστικές αποφάσεις, με τις οποίες επιτέλους χώριζαν οι κακόμοιροι Μαλτέζοι, έστω -μέσω Ρώμης, Σικελίας ή Λονδίνου... 
(για φαντάσου το όμως : ν'ανοίγει το σπίτι σου με ταξίδι του μέλιτος και να κλείνει με ταξίδι διαζυγίου!).

"Ναι στο Διαζύγιο - Ναι στο Γάμο", Μάλτα 2011

Εν πάση περιπτώσει, μόλις αυτό το Σάββατο που μάς πέρασε, ήτοι την 28η Μαΐου 2011 μ.Χ. , ακόμα ένα διασκεδαστικό τοπικό έθιμο καταργήθηκε. Οι Μαλτέζοι ψηφοφόροι κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε δημοψήφισμα, με μοναδικό ερώτημα εάν θα πρέπει να προβλέπει την έννοια του διαζυγίου το νέο οικογενειακό δίκαιο της χώρας. Ένα θέμα 'ταμπού', περί του οποίου μάλιστα κανένας πολιτικός αρχηγός και κανένα κόμμα δεν τόλμησε να πάρει καθαρή θέση, επειδή οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η κοινή γνώμη ήταν εξαιρετικά διχασμένη και μάλιστα ανεξαρτήτως κόμματος ή ιδεολογίας. 

Και τελικά, πράγματι μόλις προχθές το διαζύγιο εισήχθη στη Μάλτα, με μόλις 3% διαφορά : 53% ψήφισαν υπέρ του δικαιώματος να χωρίζουν.. και το υπόλοιπο 47% ψήφισε εναντίον! (που κι αυτό από μόνο του αποτελεί είδηση, εδώ που τα λέμε!!).

Για να σοβαρευτούμε όμως και λίγο, μην νομίζετε πως με ένα δημοψήφισμα όλα τακτοποιήθηκαν..
Σύμφωνα με τον νέες διατάξεις του μαλτέζικου οικογενειακού δικαίου, ναι μεν μπορείς να χωρίσεις πλέον και στη Μάλτα, αλλά μόνο εάν αποδεικνύεται συνεχής 4ετής διάσταση. Διαφορετικά : πάρε πάλι το πλοιαράκι σου για το εξωτερικό και ψάχνε για δικαστήρια να σε χωρίσουν όπως θες..!

γνωστό μαλτέζικο ανέκδοτο - που ισχύει ακόμα..

Για την Ιστορία : Το τελευταίο μέρος στη Γη που συνεχίζεις να μην μπορείς να χωρίσεις σαν άνθρωπος είναι οι μακρινές (και φανατικά Ρωμαιοκαθολικές) Φιλιππίνες. Αλλά εκεί τουλάχιστον το κέρατο πάει σύννεφο έμαθα, οπότε ποσώς μάς ενδιαφέρουν τα βαρετά διαδικαστικά. Εξάλλου, εκεί με τόση φτώχεια που υπάρχει, για ποιά συμμετοχή σε ποιά αποκτήματα να μιλάμε.. 

"Μαλτέζικο διαζύγιο"

- κατά το "Αλβανός τουρίστας" ένα πράμα
ένα-ένα χάνονται και τ'ανέκδοτα που να πάρει..

στο ίδιο Γκέτο θεατές

Ως ενήλικας, εδώ και πάρα πολλά χρόνια τελώ σε μόνιμη αγανάκτηση όσον αφορά τα κοινά. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντοτε ψήφιζα με μισή καρδιά όποιο κόμμα ψήφιζα. Πάντοτε στο τέλος μετάνιωνα για ό,τι είχα επιλέξει - με φωτεινή εξαίρεση : τις εκλογικές μου αποχές. 

Η επιλογή της αποχής - δεν με πρόδωσε ποτέ!

Μού έδινε ένα είδος άλλοθι ότι - για ο,τιδήποτε κακό επακολουθήσει δεν θα φταίω εγώ. Θα φταίνε οι άλλοι. Θα φταίτε εσείς. Θα φταις κι εσύ. Κι εσύ. Όχι όμως εγώ, αφού στο κάτω-κάτω, όποια επιλογή διάλεγα, στο τέλος με απογοήτευε. Δεδομένο αυτό.

Και ήρθαν οι μέρες κι οι νύχτες των Αγανακτισμένων Πολιτών. 

Και ξαφνικά ο άλλοτε αρνητικός όρος "αγανακτισμένος πολίτης" μετουσιώθηκε σε κάτι το θετικό. Αγανακτισμένος είναι πλέον ο αδύνατος, ο αδιάφθορος, ο αδικημένος απλός πολίτης που προσπαθεί να αντιδράσει με κατσαρόλες και με μουτζώματα στις κεντρικές πλατείες των ελληνικών πόλεων. Πρωταγωνιστές : όσοι έχουν το γεωγραφικό προνόμιο να μουτζώνουν απ'ευθείας το κτήριο της Βουλής των τριακοσίων Ελλήνων εκλεγμένων εκπροσώπων μας.

Δεν είμαι κατά της διαμαρτυρίας. Ίσα ίσα!

Τη στιγμή μάλιστα που όλοι μας είμαστε τρόφιμοι στο σύγχρονο εθνικό μας Γκέτο, κάποιοι από μάς επιβάλλεται να βγαίνουν στους δρόμους και να κάνουν τους υπόλοιπους να συνειδητοποιήσουν ότι : 

"Ναι, ρε παιδιά! Σε Γκέτο ζούμε! Όχι σε κανονικό Κράτος, με εθνική κυριαρχία. Ζούμε μέχρι εκεί που μάς έχουν επιτρέψει. Ζούμε όσο μάς επιτρέπεται, όπως γίνεται σε κάθε Γκέτο που σέβεται τον εαυτό του. Ένα Γκέτο που η ζωή μέσα σ'αυτό δεν διέπεται από νόμους, αλλά μόνο από περιορισμούς, απαγορεύσεις και ποινές." 

Γιατί, απ'ό,τι φαίνεται, το ότι ζούμε σε ένα Γκέτο, δεν είναι ακόμα κατανοητό από όλους μας.. Εάν είχε γίνει κατανοητό, τότε θα το είχαμε ήδη αποτινάξει. Κι ας μην ξεχνάμε ότι ο ανθρώπινος νους έχει την τάση να ωραιοποιεί τις δυστυχίες.

Οι αγανακτισμένοι καλά κάνουν και βγαίνουν στο δρόμο.
Καλά κάνουν και προτρέπουν τους αιθεροβάμoνες ή τους φοβισμένους να συνειδητοποιήσουν ότι από "Πολίτες" που νόμιζαν ότι ήταν μέχρι τώρα,  έγιναν πλέον "Τρόφιμοι ενός Γκέτο". Καλά κάνουν και προκαλούν την έκλυση τόσου θυμού, τόσης αγωνίας, τόσης κατάθλιψης με τρόπο ειρηνικό.
Και θα κατέβαινα κι εγώ μαζί τους στις πλατείες, εάν πρότειναν μία συγκεκριμένη λύση. Μία λύση που ομολογώ πως δεν μπορώ να βρω. Μια λύση που αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, αδυνατώ να σχηματοποιήσω είτε με τη λογική, είτε με τη φαντασία μου. Ειλικρινά δεν ξέρω τι μπορεί να αναιρέσει την κατάντια μας. 

Και θέλω βοήθεια. 

Βοήθεια πρακτική. 

Βοήθεια ουσίας.

Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα, μέσω λάπτοπ (27.5.2011)

Πιστεύω ότι το φαινόμενο της "Αγανάκτησης στις Πλατείες" θα αποκρυσταλλωθεί σε κάτι σαφέστερο, σε κάτι που πραγματικά θα αποτελεί πολιτική πρόταση, πέρα από κόμματα και αυτόκλητους σωτήρες και με μοναδικό γνώμωνα την αγάπη προς την πατρίδα και το λαό μας. Έναν λαό που από το στάδιο της συνειδητοποίησης της ιδιότητας του 'Τροφίμου σε Γκέτο', θα πρέπει όσο πιο γρήγορα γίνεται να αρχίσει να αποτάσσει αυτήν την επίκτητη κατάντια του και να καταλάβει ότι πρέπει να κερδίσει ξανά την ιδιότητα του 'Πολίτη σε Κράτος' που υφίσταται, υπάρχει και λειτουργεί. 

Εγχείρημα ομολογουμένως δύσκολο..

..και τα αποθέματα της υπομονής μου
έχω την εντύπωση πως φθίνουν..

Κρίμα.

κυπριακή ισορροπία ή στασιμότητα;

Η πρώτη μετά-Τάσου Παπαδόπουλου εκλογική αναμέτρηση στην Κύπρο και τα ποσοστά που ανέδειξε η κυπριακή κάλπη, έφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. 

Δεν είναι μυστικό ότι ο διπολισμός μεταξύ του αριστερού ΑΚΕΛ και του δεξιού ΔΗΣΥ χαρακτηρίζει επί σειρά ετών τα πολιτικά δρώμενα της Μεγαλονήσου. 

Ο παραδοσιακός αυτός διπολισμός επαναβεβαιώθηκε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές του Μαΐου, αλλά με μία βασική διαφορά : 

Αυτή τη φορά απουσίαζαν αφ'ενός η καταλυτική πολιτική παρουσία του Τάσσου Παπαδόπουλου και αφ'ετέρου η ιδεολογική 'μέγγενη' του Σχεδίου Αννάν ή κάποιας άλλης απτής πρότασης για άμεση λύση του Κυπριακού. 

Οι επιλογές του Τάσου Παπαδόπουλου αλλά και η αρνητική του στάση ως προς το Σχέδιο Αννάν, μοιραία είχε μεταθέσει 'προς τα δεξιά' το παραδοσιακά 'κεντρώο' ΔΗΚΟ. Αντίστοιχα, το 'δεξιό' ΔΗΣΥ, τασσόμενο υπέρ του εθνικού συμβιβασμού που πρέσβευε το Σχέδιο Αννάν, μοιραία κι αυτό μετατέθηκε 'προς το κέντρο', με αποτέλεσμα η ιδεολογική τοποθέτηση του κυπριακού εκλογικού σώματος να μεταβληθεί δραστικά. 

Από την άλλη, ο ΑΚΕΛ υιοθετώντας ουδέτερη στάση όσον αφορά το Σχέδιο Αννάν, εξασφάλισε μακροπρόθεσμα την επικράτηση στην Προεδρία της χώρας του μέχρι τότε αδοκίμαστου Δημήτρη Χριστόφια, του πρώτου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας που προερχόταν από την Αριστερά.

Τα τελευταία αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών στη Μεγαλόνησο επανέφεραν το παραδοσιακό εκλογικό φάσμα στις παλιές του ιδεολογικές διαιρέσεις. 

Συγκεκριμένα : ο ΔΗΣΥ ανέκτησε τους αυθεντικά δεξιούς ψηφοφόρους του που είχαν 'αποσκιρτήσει' προς το ΔΗΚΟ του 'δεξιότερου' Τάσου Παπαδόπουλου. Παράλληλα, το αντι-ομοσπονδιακό στη βάση του ΕΥΡΩΚΟ δεν κατάφερε να πείσει τους δεξιούς ψηφοφόρους του να αντισταθούν στον δεξιό πόλο του ΔΗΣΥ, κρίνοντας ότι η πρότασή του για το Κυπριακό τελικά δεν αποτελεί σήμερα μία ρεαλιστική εναλλακτική.  

Η εκλογική κεντρώα δεξαμενή του ΔΗΚΟ άδειασε ακόμα περισσότερο, με μία μερίδα αριστερογενών ψηφοφόρων του, -που είχαν ταχθεί υπέρ του "Όχι" στο Σχέδιο Αννάν- να 'επιστρέφουν' στο αριστερό κυβερνών ΑΚΕΛ. 

Η ΕΔΕΚ κράτησε τα ποσοστά της, επιβεβαιώνοντας την συμφωνία των ψηφοφόρων της προς τις αυτοαπομονωτικές της πολιτικές επιλογές (ύστερα από την αποχώρησή της από τον κυβερνητικό συνασπισμό ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ). 

Τέλος, η όξυνση των προβλημάτων που αρχίζουν να διαφαίνονται αποσπασματικά ολοένα και περισσότερο στον κοινωνικό ιστό της κυπριακής κοινωνίας λόγω της συσσώρευσης αλλοδαπών εργαζομένων στο νησί, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις να εμφανισθεί για πρώτη φορά το εθνικιστικό κόμμα ΕΛΑΜ, του οποίου η πολιτική σταδιοδρομία φαίνεται πως μόλις αρχίζει.

Το πολιτικό σύστημα της Κυπριακής Δημοκρατίας επανήλθε στις σταθερές δικομματικές του ισορροπίες, μιας και η καταλυτική παρουσία τόσο του Σχεδίου Αννάν όσο και του Τάσσου Παπαδόπουλου δεν υπάρχει πια. 

Μία επανακτημένη ισορροπία όμως, που το παρελθόν έχει αποδείξει ότι λίγα έχει πλέον να προσφέρει στην επίτευξη μιας κάποιας λύσης στο επικίνδυνα χρόνιο εθνικό πρόβλημα.

ισραηλινή κοινή γνώμη : ναι μεν, αλλά..

Σαφώς κερδισμένος εμφανίζεται ο ισραηλινός Πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε χθες, 27/5/2011 στην εφημερίδα Israel Hayom, ύστερα από την πρόσφατη εσπευσμένη επίσημη επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον. Μία επίσκεψη που χαρακτηρίσθηκε ως η δραματικότερη των τελευταίων ετών, υπό τη σκιά των δηλώσεων του Προέδρου Ομπάμα ο οποίος τάχθηκε ανοικτά υπέρ της αναγνώρισης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους 'με βάση τα σύνορα πριν τον Πόλεμο του 1967'. 

Αν και η θέση αυτή δεν είναι ούτε καινούργια, ούτε καθαρά αντιφατική προς τις εδώ και δεκαετίες διεθνείς ειρηνευτικές πρωτοβουλίες, η θέση αυτή των ΗΠΑ -που εκφράστηκε κατά τρόπο πανηγυρικό δια στόματος Ομπάμα, τη στιγμή που η Φατάχ και η Χαμάς συμφιλιώνονται και οι αραβικές κοινωνίες τελούν σε περίοδο πολιτειακών ανακατατάξεων- προβλημάτισε ιδιαίτερα τα ισραηλινά κόμματα αλλά και την κοινή γνώμη της χώρας, που δυσπιστεί ολοένα και περισσότερο ως προς τις προτεραιότητες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή.

Έτσι, η ισραηλινή κοινή γνώμη φέρεται δυσαρεστημένη έναντι του Μπαράκ Ομπάμα (49%) λόγω των δηλώσεών του περί ενδεχόμενης επιστροφής στα σύνορα του '67. Αντίθετα, οι ισραηλινοί είναι διχασμένοι, κρίνοντας κατά 45% θετικά τους χειρισμούς του Νετανιάχου και αρνητικά κατά 41%. 

Αντιφατικά μηνύματα πάντως στέλνει η ισραηλινή κοινή γνώμη αναφορικά και στην μελλοντική ύπαρξη ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Συγκεκριμένα, το 60% των ερωτηθέντων υποστηρίζει την  αντιπρόταση του κ. Νετανιάχου προς τις τελευταίες δηλώσεις Ομπάμα, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ θα αναγνωρίσει ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος στο μεγαλύτερο ποσοστό εδαφών της Δυτικής Όχθης, αλλά με ταυτόχρονη προσάρτιση μεγάλων εβραϊκών οικισμών και μακροπρόθεσμη στρατιωτική παρουσία κατά μήκος της όχθης του ποταμού Ιορδάνη. 

Από την άλλη πλευρά όμως, το ίδιο 61% των ερωτηθέντων δεν συμφωνεί με την πρόταση του Αμερικανού Προέδρου να προχωρήσει το Ισραήλ σε διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστινίους, με σκοπό τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους με βάση τα σύνορα του '67 και με αμοιβαία ανταλλαγή εδαφών -πρόταση η οποία αποτελεί ουσιαστικά τη βάση της 'ισραηλινής λύσης'..-.

Εάν θα γίνονταν σήμερα βουλευτικές εκλογές, ποιό κόμμα θα ψηφίζατε;

Λικούντ -32 έδρες, Καντίμα-28 έδρες, "Ισραέλ Μπεϊτένου"-16 έδρες, Εργατικοί-9 έδρες, 

Θρησκευτικό κόμμα "Σάς"-9 έδρες, Εβραϊσμός της Βίβλου -5 έδρες, Εθνική Ένωση-4 έδρες, 

Αριστερό κόμμα "Μέρετς"-3 έδρες, Συνασπισμός αραβικών κομμάτων της Αριστεράς -7 έδρες, 

Αραβικό κόμμα "Χαντάς"-4 έδρες. 

Δεξιά : 69 έδρες - Αριστερά : 51 έδρες

[πηγή : εφημερίδα Israel Hayom, 27.5.2011]

Η ισραηλινή κοινή γνώμη, ενώ δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι η ύπαρξη παλαιστινιακού κράτους στην Δυτική όχθη αποτελεί μονόδρομο, από την άλλη δεν εμπιστεύεται την τωρινή αμερικανική ηγεσία, θεωρώντας μάλιστα ότι ο κοινωνικός αναβρασμός στα γειτονικά αραβικά κράτη αργά ή γρήγορα θα θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια της χώρας (41%), ενώ το 72% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι ο παλαιστινιακός λαός δεν επιθυμεί την ειρήνη με το Ισραήλ. 

Η δυσπιστία τόσο ως προς τους Άραβες αλλά και όσο ως προς τις ΗΠΑ, εκδηλώνεται με τη συσπείρωση των δυνάμεων της ευρύτερης Δεξιάς. Σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση, εάν θα πραγματοποιούνταν τώρα βουλευτικές εκλογές, τα κόμματα της κεντροδεξιάς, της δεξιάς και τα θρησκευτικά κόμματα θα σχημάτιζαν άνετα αυτοδύναμη κυβέρνηση συνασπισμού -γεγονός σπάνιο, δεδομένου του συστήματος απλούστατης αναλογικής στην κατανομή των εδρών.

   

τζάμια, αργίες και στατιστικές..

Η προηγούμενη ανάρτηση δεν μού άφησε πολλά περιθώρια..

Η ξαφνική τριήμερη παράταση της Εθνικής Απογραφής, αλλά και η πιθανότητα να μού'ρθουν  τσουχτερά πρόστιμα έτσι και δεν φρόντιζα να "απογραφώ", με έκαναν να ψάξω να βρω το τοπικό παράρτημα της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας. Ας όψεται αυτή η καταραμένη μπλογκίστικη επωνυμία μου, που να πάρει..

"Μπορείτε να έρθετε από τα γραφεία μας.
Είμαστε ανοιχτά από το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ."

Ευγενέστατη γυναικεία γλυκιά φωνή, 
οπότε δεν είχα πλέον καμμία δικαιολογία..

υπάκουα ζωάκια τα σκυλάκια, ε;

Ημέρες αγανάκτησης λοιπόν και στο τοπικό γραφείο της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας.. Αγανάκτηση που την καταλάβαινες μόνο από το ύφος των πολιτών που είχαν έρθει για τον ίδιο λόγο που είχα κουβαληθεί κι εγώ. Όλα αυτά μέσα σε μετρημένα 60 τετραγωνικά, χωρίς περισσευούμενες καρέκλες, με φακέλους βαλμένους ο ένας πάνω στον άλλον, με ενδιάμεσες πόρτες στενές που καλά καλά δεν μπορούσες ούτε ο ίδιος να περάσεις. Οι απογραφείς βουλιαγμένοι στα μικρά τους γραφεία και ξυνισμένοι πολίτες να απαντάνε βαριεστημένα σε ερωτήσεις άνευ νοήματος.

Τα τυπικά μπορούσα να τα καταλάβω : ηλικία, ονοματεπώνυμο, επίπεδο μόρφωσης, τετραγωνικά σπιτιού, εάν είμαι μισθωτός ή ελεύθερος επαγγελματίας. Λογικό να ενδιαφέρει το Κράτος ποιέ ηλικιακές ομάδες διοικεί.
"Πόσες ώρες δουλεύετε την εβδομάδα;" Κι αυτό λογικό -και ενδιαφέρον στοιχείο, ειδικά σε τέτοιες εποχές που το Κράτος θα πρέπει κάποτε να κληθεί να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη ανεργία. Δεν ξέρω πώς θα το καταφέρει αυτό, αλλά δεν είναι της παρούσης..

Και στη συνέχεια αρχίσαμε τα περίεργα :

"Πόσες ώρες δουλέψατε μεταξύ 3 έως 9 Μαΐου;"

Απόρησα.

"Μα καλά, αφού σάς απάντησα ότι δουλεύω 50 ώρες την εβδομάδα πάνω κάτω, δέκα ώρες τη μέρα κατά μέσο όρο. Γιατί ειδικά με ρωτάτε για το πόσο δούλεψα από τις 3 έως τις 9 Μαΐου;"

"Εεε, δηλαδή δουλέψατε όλες τις μέρες;"

"Εκτός του σαββατοκύριακου, ναι όλες τις μέρες!
Μα γιατί με ρωτάτε ειδικά για τότε;"

"Ε, λέω μήπως κάποια μέρα δεν είχατε δουλέψει ανάμεσα σε αυτό το διάστημα."

Πήρε στροφές το μυαλό μου...

"Ένα λεπτό. Θέλετε να μάθετε εάν δούλεψα.. την Ημέρα της Ευρώπης;

Αν δηλαδή.. γιόρτασα την Ημέρα της Ευρώπης στις 9 Μαΐου;

Αυτό σάς ενδιαφέρει;"
[ σιγή , ενώ άρχισα να βράζω..]

Ε λοιπόν, δεν γιόρτασα την Ημέρα της Ευρώπης και θα σάς παρακαλούσα να γράψετε ότι : την Ημέρα της Ευρώπης δούλεψα γιατί αυτή η μέρα για μένα δεν είναι ούτε αργία ούτε γιορτή."

"Ααα, δεν υπάρχει πεδίο γι'αυτό. Εδώ μόνο τις ώρες πρέπει να γράψω.."

"Μάλιστα..."

Άλλη μνημειώδης ερώτηση απογραφής :

"Στο σπίτι σας έχετε διπλά τζάμια;"

Νόμιζα πραγματικά ότι μού έκανε πλάκα.

"Όχι, δεν έχω διπλά τζάμια. Είναι τόσο σπουδαίο;"

"Τι να σάς πω. Αυτή είναι η ερώτηση."

"Ὀχι, δεν έχω διπλά τζάμια. Δεν μού αρέσουν τα διπλά τζάμια.  
Μού αρέσουν τα μονά!! Μπορούμε να το γράψουμε αυτό;"

"Α, όχι. Δεν έχει ιδιαίτερο πεδίο γι'αυτό."

"Μα για ένα λεπτό. Θα μπορούσε το σπίτι μου να είχε διπλά τζάμια κι εγώ να τα είχα βγάλει επειδή θα ήθελα τα μονά! Αυτό δεν θα ήταν ένα χρήσιμο στοιχείο για τα διπλά τζάμια -και για μένα επίσης;", ρωτώ.

"Πώς! Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον στοιχείο.
Αλλά δεν υπάρχει ιδιαίτερο πεδίο."

"Μάλιστα....

...Τελειώσαμε;" 

"Τελειώσαμε!"

Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα , 25.5.2011

Συμπεράσματα :

Το σημερινό Ελληνικό Κράτος δεν το ενδιαφέρει πόσα βιβλία διαβάζω κατά μέσο όρο το μήνα, τι αυτοκίνητο έχω -αν έχω-, πόσες φορές επισκέφθηκα δημόσιο νοσοκομείο τους τελευταίους μήνες, εάν αγοράζω εφημερίδα και κάθε πότε, εάν βλέπω τηλεόραση, εάν έχω ταξιδέψει και πού, εάν χρωστάω δάνεια και πόσα χρήματα πληρώνω το μήνα σε δόσεις, πόσα χρήματα μού απομένουν για να ζήσω αφού ταΐσω καλά-καλά την Τράπεζα, πόσες φορές τρώω σε εστιατόριο την εβδομάδα, όπως και τόσα άλλα πράγματα που θα σκιαγραφούσαν το πραγματικό προφίλ του επιπέδου ζωής μου. 

Αντιθέτως, το Κράτος προχθές έμαθε πώς με λένε, πού και πότε γεννήθηκα, εάν δουλεύω και πόσες ώρες εβδομαδιαίως, εάν το σπίτι μου έχει διπλά τζάμια(!!!!) και βέβαια :  

Εάν άραγε τίμησα δια της αποχής από την εργασία μου,
την.. Ημέρα της Ευρώπης..!

Για φα-ντά-σου!

Πραγματικά, ψοφάω να δω τι συμπεράσματα θα βγάλουν για το λαό που διοικούν μετά από αυτήν την τόσο φοβερή και τρομερή Εθνική Απογραφή....

Να δείς που τελικά η Ημέρα της Ευρώπης 

θα γίνει εθνική αργία!

Καλά θα μάς κάνουν!

...αφού αλλιώς δεν φαίνεται να βάζουμε μυαλό..

απογραφές και παραγραφές

Αλήθεια, δεν θυμάμαι, σάς ρώτησα ή το ξέχασα;
Ὑμείς, ἀπεγράφητε;

και για να μη σάς μπερδεύω με τον αόριστο β',
να σάς τα πω λίγο πιο λιανά :
Συμμετείχατε στην Εθνική Απογραφή, που περαιώθηκε μόλις χθες;
Εγώ πάντως, Όχι.

Κανένα κουδούνι δεν χτύπησε, κανένα σημείωμα δεν άφησε κανείς στην πόρτα, κανένα τηλέφωνο δεν χτύπησε. Με λίγα λόγια, αυτή η απογραφή ήρθε κι έφυγε, χωρίς να απασχοληθεί μαζί μου, ούτε κι εγώ μαζί της. Περίεργο, αφού ούτε σε γειτονιά ιδιαζόντως επικίνδυνη βρίσκομαι, ούτε στην άλλη άκρη του κόσμου ζω. Ίσα ίσα, πιο κεντρικά δε γίνεται! 

Και όμως -το Κράτος φαίνεται πως αποφάσισε αυτή τη φορά ότι δεν επιθυμεί να με απογράψει, να συγκεντρώσει και να συνεκτιμήσει στατιστικά τα  στοιχεία που θα τού επεφύλασσα, για να πάει αυτή η χώρα επιτέλους μπροστά!!... Γιατί, ίσως να μην έγινε ιδιαιτέρως αντιληπτό, αλλά για κάτι τέτοιους λόγους γίνονται οι απογραφές : για να καταγράφει η κρατική μηχανή πώς ζουν οι πολίτες που κυβερνά, να επισημαίνει τα κακώς κείμενα για να τα διορθώσει, να επισημαίνει (γιατί όχι) τα πολλαπλά της επιτεύγματα (αν και εφόσον υπάρχουν) για να τα τονώσει, για να γίνονται τα καλά καλύτερα -αλλά και τα άσχημα να διορθώνονται..

Φαίνεται όμως πως η είσοδος του σπιτιού μου θα έπρεπε να βρίσκεται πιο κοντά στο πεζοδρόμιο, το αυτοκίνητό μου να ήταν περισσότερο λαμπερό ή τα φώτα του σπιτιού μου να αναβοσβήνουν με γρήγορα φωτορυθμικά για να κοπιάσει ο απογραφέας. 

Πάντως ένα είναι το σίγουρο : 

Δεν τού κρύφτηκα, όπως οι λαθρομετανάστες στα Πατήσια.

Ίσα ίσα, ήθελα να έρθει και να απογράψει. 

Να ακούσει φάτσα-κάρτα μερικά όμορφα λογάκια που είχα να τού πω για το Κράτος που θα μού τον έστελνε στο σπίτι μου.
Όπως για παράδειγμα, πόσο καλά ξέρω σε ποιά χώρα ζω.
Μια χώρα ευτυχισμένη, ηλιόλουστη, αισιόδοξη, και πάνω απ'όλα ευημερούσα. 

Θα τον έβγαζα αδιάβαστο εγώ αυτόν τον σαστισμένο απογραφέα!

Αυτή η απογραφή θα τού έμενε αξέχαστη αυτού του απογραφέα!

Πλην όμως, φευ.. 

Δεν μού έκανε την τιμή αυτό το Κράτος 

να με ρωτήσει τι καλά πράγματα σκέφτομαι γι'Αυτό!

Από την άλλη όμως, και μιας και το σκέφτομαι καλύτερα, νομίζω πως το Κράτος δεν θα είχε απολύτως καμμία αμφιβολία για το πόσο ευχαριστημένος είμαι από τις υπηρεσίες Του. Και για τους παρατηρητικούς, να επισημάνω πως : το κεφαλαίο Ταῦ δεν αποτελεί λάθος ορθογραφικό εν προκειμένω. 

Ας μην ξεχνάμε πως ζω στην μοναδική εκλογική περιφέρεια αυτής της χώρας, όπου σημειώθηκε το υψηλότερο ποσοστό συμμετοχής στις τελευταίες δημοτικές εκλογές  

(αν θυμάμαι καλά, κυμάνθηκε άνω του 70%, καλά δε λέω;). 

Ας μην ξεχνάμε ότι από την πρώτη κιόλας Κυριακή, στην δική μου εκλογική περιφέρεια εξελέγη και Περιφερειάρχης και Δήμαρχος συγχρόνως!  

Και μάλιστα, τη στιγμή που στην υπόλοιπη Ελλάδα η συμμετοχή στις κάλπες ήταν η χαμηλότερη όλων των εποχών και η δεύτερη Κυριακή επιτέλους ανέδειξε τοπικούς άρχοντες, που στην ουσία εξελέγησαν από... την Πλειοψηφία της... Μειοψηφίας!  Σωστά;   Ή μήπως μου ξαναδιαφεύγουν τα νούμερα;

Οπότε : τι να κάτσει το Κράτος και να ξοδευτεί 

για να μάθει τι σόι γνώμη έχω εγώ για δαύτο; 

Ποιός είμ'εγώ, που κοτζάμ Κράτος θα κάτσει

να χάσει τον καιρό του μαζί μου; 

Είμαι απλώς ένας πολίτης της Πιο Ευτυχισμένης Εκλογικής Περιφέρειας Αυτής της Χώρας, και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο απ'αυτό! 

Δεν υπάρχει ισχυρότερη επιβράβευση για την κρατική μηχανή από την τελευταία θετική συμπεριφορά του εκλογικού σώματος της Δωδεκανήσου, τη στιγμή που οι υπόλοιποι πολίτες της χώρας επιδεικτικά διαμαρτύρονταν απέχοντας από το να επιλέξουν ποιοί θα τούς κυβερνούσαν.

Και δεν υπάρχει πιο βαρετή "Απογραφή" από αυτήν που καταγράφει Ευτυχισμένους Πολίτες..σαν κι εμάς εδώ.

Δεν έχω καμμία διάθεση να επικρίνω καμμία τοπική αρχή που προέκυψε από τις τελευταίες εκλογές. Άλλωστε, τέτοια ώρα-τέτοια λόγια. Οι προθέσεις καλές είναι, αλλά τι έργα και πολιτικές να απαιτήσεις όταν το ταμείο είναι μείον. Ας μην κοροϊδευόμαστε πια επιτέλους.

Αλλά, το να "ΑΓΑΝΑΚΤΕΙΣ" επί τρίωρο και μάλιστα εκ των υστέρων, αφού επιδεικτικά και σε αντίθεση με όλες τις άλλες εκλογικές περιφέρειες, λίγους μόλις μήνες πριν, είχες καταστεί στην ουσία Συμμέτοχος (με κεφαλαίο το Σῖγμα) σε ένα Σύστημα σαν και το Σημερινό... 

ε, τότε μάλλον μιλάμε για χαρακτηριστικό φαινόμενο 

..Πολιτικού Ετεροχρονισμού.

Κάλιο αργά παρά ποτέ! λέει σοφά η παροιμία.

Δεν θα έβλαπτε όμως 

να φρεσκάρουμε παραλλήλως και τη μνήμη μας

Αλλά, δεν μού είπατε τελικά...

...Εσείς λοιπόν.. 

..Μήπως τελικῶς Ἀπεγράφητε ;  

Ξέχασα να σάς ρωτήσω..

Εγώ, Ναί!

όπως όλα τα σαλιγκάρια!

όταν βρέχει, βγαίνω κι εγώ..       

αγύμναστοι μύες

Ναι, ο κόσμος δεν καταστράφηκε τελικά -αν και ομολογώ πως η πραγμάτωση ενός μεγάλου  "Τέλους" σε όλα θα ήταν μια κάποια λύση-. Ούτε δόσεις για δάνεια, ούτε απλήρωτοι λογαριασμοί, ούτε ουρές προβλημάτων, ούτε τίποτα. Όλα τα ατελή και πιθανότατα ζημιογόνα, θα παρέμεναν ημιτελή και ..ούτε γάτα ούτε ζημιά. 

Ο κόσμος δεν καταστράφηκε, άρα τα προβλήματα συνεχίζουν να υπάρχουν και η γενικότερη κατάθλιψη να συνεχίζεται. Κι ας έχει καλοκαιριάσει, κι ας ανατέλει και δύει ο ήλιος όπως πάντα. Είναι ένα πολύ περίεργο καλοκαίρι αυτό που αρχίζει. Ένα καλοκαίρι αλλιώτικο από τόσα άλλα, γεμάτο αβεβαιότητα και άγχος υπόκωφο. Το καταλαβαίνεις στις καθημερινές συζητήσεις των γύρω τριγύρω, για τα λεφτά που δεν υπάρχουν ή που τελειώνουν, τα μαγαζιά που κλείνουν το ένα μετά το άλλο, τους all inclusive τουρίστες που δεν ξοδεύουν, τις διεξόδους που δεν διαφαίνονται..

Μιας και πολύ λίγα φαίνονται να περνούν πλέον απ'το χέρι μας και ακόμα λιγότερα είναι σε θέση να επηρεάσει  ο μέσος άνθρωπος σ'αυτή τη χώρα - το χιούμορ ίσως να είναι μία από τις λιγοστές διεξόδους που καλούμαστε να εφεύρουμε. Το κλειδί σε όλα δεν είναι τίποτε άλλο από την δική μας ικανότητα να διασκεδάσουμε την ανησυχία και να την μετουσιώσουμε σε εποικοδομητική εφευρετικότητα. 

Ακούγεται μπερδεμένο;

Μα είναι! 

Η αρχή όμως είναι το ήμισυ του παντός. 

Αυτό "το πᾶν" λοιπόν, αρχίζει από εκείνη την γνωστή σε όλους μας χαρακτηριστική σύσπαση των μυών του προσώπου μας, μέχρι να φανεί η οδοντοστοιχία μας. Και αυτή η σύσπαση των μυών, έστω και βεβιασμένη στην αρχή, μπορεί ακόμα να είναι ..μεταδοτική. Τσεκαρισμένο.

 συσπάσεις μυών προσώπου εικονογραφημένες

Το τραγουδάκι που ακολουθεί βρισκόταν μέχρι χθες ερμητικά κλεισμένο σε κάποιο από τα πολλά cd που είχα παρατημένα σε λογιών λογιών μικροσκοπικές νάυλον σακούλες, και για μήνες απλά δεν είχα το κέφι να τις ανοίξω. Οι μακριές διαδρομές με το αυτοκίνητο όμως, με κάνουν κατά τρόπο αυτοψυχαναγκαστικό να μάθω επιτέλους τι ακριβώς βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το καθιστικό μου.  

Μού είπαν πολλά οι στίχοι του -και πιστεύω πως σε πολλούς από σάς θα πουν πολλά επίσης, ίσως μάλιστα, πολλά περισσότερα..-

Σάς διάλεξα την unplugged εκτέλεση αλλά και το εξαιρετικά ευρηματικό (και μη-official βίντεο κλίπ) του τραγουδιού Smile 2 Me, από το νέο άλμπουμ της Karolina, που βάζω ό,τι στοίχημα θέλετε ότι δεν έχετε ξανακούσει την ύπαρξή της. (Δεν πειράζει. Για κάτι τέτοια κόλπα υπάρχουν και τα μπλογκ).

 

Karolina - Smile 2 me 

Ξυπνᾶς ἕνα πρωί / καί κοιτᾶς τόν οὐρανό / Προσπαθεῖς μέ δυσκολία νά φερθεῖς πολιτισμένα στόν ἑαυτό σου / Μπορεῖς νά εἶσαι εὐτυχισμένος ἐσύ; / Μπορεῖς νά φανταστεῖς ὄμορφα πράγματα νά συμβαίνουν γύρω σου, ὅπως ἕνα γλυκό πουλάκι πάνω στό δέντρο; / Δέν θέλω νά σέ πληγώσω / Εἴμαστε δυό ἄνθρωποι πού χάνουμε τό μυαλό μας / Και δέν θέλω νά χάσω τίποτε ἀπ'αὐτό πού εἶσαι ἐσύ. 

Γι'αὐτό σέ παρακαλῶ / 

Χαμογέλασέ μου / Χαμογέλα στόν ἑαυτό σου / 

Χαμογέλασέ μου / Χαμογέλα στόν ἐαυτό σου /

Χαμογέλα.

Τό σκοτάδι σέ κάνει νά ξεχνᾶς τί εἶναι ἡ ὁμορφιά / Γκρίζες σκέψεις σέ ἀπομακρύνουν ἀπό τήν εὐτυχία / Τριγυρνᾶς σάν πυγολαμπίδα, ἐνῶ εἶναι μέρα / καί μ'αυτόν τόν τρόπο ἀπομακρύνεσαι / κι ἀπομακρύνεσαι ἀπό μένα / Εἴμαστε δυό ἄνθρωποι πού χάνουμε τό μυαλό μας / Και δέν θέλω νά χάσω τίποτε ἀπ'αὐτό πού εἶσαι ἐσύ. 

Γι'αὐτό σέ παρακαλῶ / 

Χαμογέλασέ μου / Χαμογέλα στόν ἑαυτό σου / 

Χαμογέλασέ μου / Χαμογέλα στόν ἐαυτό σου /

Χαμογέλα.

Η ορχηστική βερσιόν του Smile2Me βρίσκεται εδώ, 

όπως και όλο το άλμπουμ της Karolina 

έναντι κάποιων (πολύ λίγων) ευρώ..

Χρονιάρα Μέρα

Λοιπόν, φίλοι κι εχθροί..

κάποιος ιεροκήρυκας, που δεν θυμάμαι τ'όνομά του (άλλωστε δεν έχει καμμία σημασία αν το σκεφτείτε), είναι 100% σίγουρος ότι σήμερα,
21 Μαΐου 2011, θα έρθει το Τέλος του Κόσμου. 

Για να είμαι περισσότερο ακριβής, ο αυτός ως άνω ιεροκήρυξ (του οποίου το όνομα άλλωστε δεν θυμάμαι, αφού δεν έχει πλέον καμμία σημασία, ως προείπα) υποστηρίζει ότι τα πρώτα γεγονότα της Μεγάλης Καταστροφής θα έρθουν από την μακρινή Ανατολή και σιγά σιγά θα εκδηλώνονται από τη μια άτρακτο στην άλλη και το τελειωτικό 'Μηδέν' θα επέλθει μερικούς μήνες αργότερα, με αποτέλεσμα την 21η Οκτωβρίου 2011 όλοι, όλες και όλα να αποτελούν παρελθόν.
Ένα κίτρινο γράμμα στο συρτάρι με λίγα λόγια, που σκασίλα μας τι έγραφε, ποιός το έγραφε και για πού προοριζόταν.

Άποψη καθ'όλα σεβαστή, αλλά εντελώς μεταξύ μας..
δεν πιστεύω ότι τα βάσανά μας επιτέλους τελειώνουν σήμερα.
Έτσι εύκολα θα τη γλυτώναμε; Δεν μπορεί!..

Από την άλλη όμως, ποτέ δεν ξέρεις! 

Γι'αυτό καλού-κακού, είπα να γράψω αυτήν την ανάρτηση γιατί -ποιός ξέρει αν θα έχω χρόνο να κάτσω να γράψω αύριο (χρονιάρα μέρα) την τελευταία ανάρτηση του μπλόγκεως πριν το Τέλος του Κόσμου!  Ξέρετε, θα έχω πολλές ετοιμασίες , όπως άλλωστε πιστεύω και εσείς. Και είμαι σίγουρος ότι το τελευταίο πράγμα που θα σκεφθείτε θα είναι να τσεκάρετε τι λέει αυτό εδώ το μπλογκ, όταν όλα θα βαίνουν προς το Τέλος τους.

Αν λοιπόν ο ιεροκήρυξ βγει αληθινός - θεωρώ υποχρέωσή μου να σάς εκμυστηρευθώ ότι πέρασα πολύ ωραία μαζί σας, ότι χάρηκα πολύ για τη γνωριμία και ότι τελικά αποφάσισα πως όλα ήταν ένα ψέμα! Στο αυτό συμπέρασμα βασίμως πιθανολογώ ότι θα καταλήξετε και εσείς, εφόσον προλάβετε να καταλήξετε σε συμπέρασμα (προτού καταλήξετε ανάσκελα, εννοείται..).

Αν όμως ο ιεροκήρυξ αποδειχθεί τσαρλατάνος - τότε, θα τα ξαναπούμε!

Προς το παρόν όμως, τελούμε εν αναμονή.

Το άσμα, αφιερωμένο  :

Skeeter Davis - The End of the World

 

άκουσα "Καταστροφή",

και ...βγήκα!

"θα φαγωθούμε μεταξύ μας"

Δεν μπορώ άλλο να αγνοήσω τη βαθιά μου ανησυχία για τα όσα συμβαίνουν στην πρωτεύουσα τις τελευταίες μέρες. 

Δεν μπορώ να μην ομολογήσω ότι αισθάνομαι απόλυτα ανήμπορος να κάνω κάτι που θα μπορούσε να επηρεάσει την όλη κατάσταση προς το καλύτερο. Ένα "καλύτερο" που δεν ξέρω ούτε εγώ ποιό θα ήταν ή με τι θα έμοιαζε. 

Δεν ξέρω ποιός είναι αυτός που θα μπορούσε να περιγράψει αυτό το "καλύτερο", πολλώ μάλλον να μπορέσει να εκφράσει με λόγια απλά και κατανοητά πώς θα μπορούσε να πραγματωθεί. Είναι μία εποχή κατά την οποία όλοι (μα όλοι) έχουν το δικό τους μερίδιο στο 'Δίκιο', ενώ οι ίδιοι συγχρόνως έχουν εξίσου μεγάλο μερίδιο στο 'Άδικο'. 

Και το Κακό γίνεται απλώς χειρότερο, παντού και σε κάθε επίπεδο. 

Καθρέφτης όλων μας η σημερινή κατάσταση. Θέατρο επιχειρήσεων κατάντησε το κέντρο της Αθήνας. Όλοι εναντίον όλων. Οι προοπτικές, εφιαλτικές. Κι όσο κι αν αρνούμαι να παρακολουθήσω τα δελτία ειδήσεων, δεν είμαι σε θέση να πείσω τον εαυτό μου να μην αντιλαμβάνομαι προς τα πού οδηγούμαστε και σε ποιές ατραπούς θα μάς βγάλει όλο αυτό.

η συγγραφέας Λένα Διβάνη μιλάει στο πολύ ενδιαφέρον μπλογκ του Γιάννη Καφάτου 

για το μυθιστόρημά της  "Ένα Πεινασμένο Στόμα" (31.8.2010) 

Το μυθιστόρημα της Λένας Διβάνη "Ένα Πεινασμένο Στόμα" δεν το έχω διαβάσει. Το περασμένο καλοκαίρι είχα ακούσει αυτές τις λίγες κουβέντες της συγγραφέως που αναφέρονταν στην πλοκή του. 

Τότε είχα θεωρήσει ότι η προσέγγισή της ήταν υπερβολική για το τι μέλλει γενέσθαι στην  κοινωνία μας μετά την επέλαση του ΔΝΤ. 

Δεν σάς κρύβω ότι θεώρησα πως επρόκειτο για ένα πιασάρικο trend να μιλάμε για τα κακά που θα έρθουν, και σχεδόν να.. χαιρόμαστε σαδομαζοχιστικά για το τι θα πάθουμε, τι θα πάθετε, τι θα πάθουν και πάει λέγοντας. 

Μία τρίτη σκέψη (ήταν μάλιστα για πολύ καιρό η επικρατέστερη εκδοχή μου) ήταν ότι η κρίση και ό,τι τελικά θα γίνει, θα αποτελέσει μία πολύ καλή ευκαιρία να κυκλοφορήσουν και να γίνουν μπεστ-σέλλερ πλήθη εσχατολογικών μυθιστορημάτων, σήριαλ, ταινιών, τραγουδιών, θεατρικών έργων κ.λ.π.,  με σκοπό να κερδίσουν κάποιοι άνθρωποι το ψωμί τους τίμια και όμορφα -κάνοντάς μας όλους εμάς ένα ψυχολογικό ράκος, εν τω μεταξύ- .

Όμως, η φράση της Διβάνη "Θα φαγωθούμε μεταξύ μας" μού στριφογύριζε στο μυαλό όλους αυτούς τους μήνες, από τότε που πρωτοείδα το σύντομο βιντεάκι που σάς παράθεσα παραπάνω μέχρι και σήμερα. Ακούγοντας τα λόγια, τις σκέψεις, τους φόβους, την αγανάκτηση τόσων και τόσων γύρω μου ή μακρυά μου, αυτό το βέβαιο "Θα φαγωθούμε μεταξύ μας" ερχόταν σαν μία επίμονη, μόνιμη, απαράλλαχτη επωδός. Σαν ένα αξίωμα που μέχρι επιτέλους να επαληθευθεί, θα συνεχίζει να μάς υπενθυμίζει την ύπαρξή του. 

    

Μα είναι δυνατόν να μην υπάρχει μία λύση;

Είναι δυνατόν να βιώνουμε ένα αδιέξοδο;

Και τόση μόρφωση, τόση πληροφόρηση,

οι αξίες με τις οποίες μεγαλώσαμε -όλα αυτά πού πήγαν; 

Τόσα μυαλά τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων που αποτελούν αυτή τη χώρα, είναι δυνατόν όλα να έχουν πάθει black-out 

και μάλιστα ταυτόχρονα;

Τελικά, πόσο εύκολο είναι να "Φαγωθούμε μεταξύ μας";

     

όταν θρηνεί η Eurovision

Στα χρόνια της αθωότητας, ήταν κοινό μυστικό αλλά κανείς δεν το έλεγε καθαρά. Ύστερα όλοι μας το εμπεδώσαμε και πλέον το λέμε ανοιχτά : 

Το μόνο που δεν βραβεύεται στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision είναι η (καλή ή κακή) μουσική. 

Αντιθέτως, τα 12άρια πέφτουν βροχή εάν και εφόσον οι πολιτικές σκοπιμότητες το επιτρέπουν. Και περιέργως, απ'όλες τις τηλεοράσεις που συμμετέχουν στον διαγωνισμό, η ΕΡΤ ήταν ίσως η πρώτη που το πήρε πολύ νωρίς χαμπάρι, λέγοντας πρώτη τα πράγματα με τ'όνομά τους ..κι έξω απ'τα δόντια.

Ήταν το 1976, δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, όταν η ελληνική τηλεόραση αποφάσισε να μην στείλει ένα εύπεπτο ρεφραινάκι που θα ανέβαζε τη διάθεση των τηλεθεατών και των κατά τόπους κριτικών επιτροπών. Το τραγούδι "Παναγιά μου Παναγιά μου" ήταν το πρώτο αυθεντικά πολιτικό τραγούδι που ακούστηκε ποτέ σε αυτόν τον πολύ προσεκτικά υποκρυπτόμενο πολιτικό διαγωνισμό.

Η Μαρίζα Κωχ πάντρεψε το παραδοσιακό ηπειρώτικο μοιρολόι με σύγχρονα μουσικά μοτίβα, τραγουδώντας για τη μεγαλύτερη τραγωδία της νεώτερης ελληνικής Ιστορίας. Μίλησε για βόμβες ναπάλμ, για φρεσκοσκαμμένους τάφους, για τα αντίσκηνα της προσφυγιάς. Τραγούδησε στην ουσία για πολιτική, σε έναν καθαρά πολιτικό  διαγωνισμό προπαγάνδας, αφήνοντας τα υπονοούμενα για τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες να μιλάνε απλώς γι' αγάπες και λουλούδια. Και κατά τη γνώμη μου, εκείνη η επιλογή της ΕΡΤ αποτελεί την ...κολυμβήθρα του Σιλωάμ για όλες τις προηγούμενες και επόμενες ατυχείς συμμετοχές μας (όπου "ατυχής συμμετοχή" δεν νοείται απαραίτητα το τραγούδι που συγκεντρώνει απλώς μονοψήφιο σκορ..)

Χάγη, 3 Απριλίου 1976

Η Κωχ δεν έφερε κανέναν θρίαμβο στην Αθήνα. Γύρισε με μόλις 20 βαθμούς (με τη Γαλλία, επηρεασμένη από το ιστορικό πια "Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία", να μάς δίνει ένα ηχηρό.. 8άρι.) 

Για την Ιστορία, εκείνη τη χρονιά η Ιταλία μάς είχε βαθμολογήσει με 5, η Φιλανδία με 4, το Βέλγιο με 2 και η εξίσου πτωχή Πορτογαλία με έναν ταπεινό άσσο.. Και πόσο αστεία ακούγοντα σήμερα όλα αυτά ε;..

Το τραγούδι δεν έγινε ποτέ χιτ, ούτε ξανακούστηκε στο ραδιόφωνο. Αυτονόητο είναι πως δεν ξανακούστηκε στο εξωτερικό πλην εκείνης της βραδιάς του Απριλίου του 1976, στην Χάγη. Δεν ξανακούστηκε καλά-καλά ούτε καν στην Ελλάδα, μιας και ούτε το ελληνικό κοινό δεν ήταν έτοιμο να τραγουδήσει μία εθνική ήττα.. 

Ήταν όμως η πιο ειλικρινής συμμετοχή που στείλαμε ποτέ στα ευρωπαϊκά αυτιά. Τόσο ειλικρινής, που η τουρκική τηλεόραση όχι μόνο αρνήθηκε εκείνη τη χρονιά να στείλει δικό της τραγούδι στον διαγωνισμό εξ αιτίας των στίχων του "Παναγιά μου Παναγιά μου", αλλά αποφάσισε να μην το αναμεταδώσει καν. 

Κι έτσι, για όσα λεπτά η Μαρίζα Κωχ τραγουδούσε σε απ'ευθείας μετάδοση για την καμμένη και χαμένη κυπριακή γη, η τουρκική  TRT πρόβαλε ένα σύντομο βίντεο με έναν ..εξίσου 'πολιτικό' .. χορό της κοιλιάς (!)

Και αυτό το τελευταίο, δεν αποτελεί ακόμα ένα σχήμα λόγου...

 

κεκλεισμένων των Θυρών

Μιας και πάνω-κάτω το θέμα όλων μας είναι (τι άλλο) ..τα λεφτά, 

αποφάσισα σ'αυτήν εδώ την ανάρτηση να επιστρατεύσω το μπλογκ ώστε να συνδράμει και αυτό στον σημαντικότατο αυτόν προβληματισμό, μήπως και τελικά διαπιστώσουμε πως μάλλον άδικα σπαζοκεφαλιάζουμε, σύντροφοι! 

Γιατί αν αληθεύει αυτό που πληροφορήθηκα σήμερα το απόγευμα μεταξύ τυριού και αχλαδιού, τότε ίσως η λύση πολλών προβλημάτων μας βρίσκεται στην.. τουαλέτα του σπιτιού μας.

Σύμφωνα λοιπόν με ασφαλέστατη πηγή (η οποία προτίμησε να τηρηθεί η ανωνυμία της) και η οποία επικαλείται τις αδιάψευστες διδαχές του γνωστού και μη εξαιρετέου Φενγκ-Σούι, το κλείσιμο του καπακιού της λεκάνης στην τουαλέτα μας, αποτελεί εγγύηση και να μην φεύγουν λεφτά από την τσέπη μας, και συγχρόνως να γεμίζει το πορτοφόλι μας με ευρώπουλα, με όσο το δυνατόν λιγότερο κόπο.

Τα αποτελέσματα είναι -λέει- θεαματικότερα, όταν το κλείσιμο του καπακιού της λεκάνης συνοδεύεται και με το ερμητικό κλείσιμο της πόρτας της τουαλέτας, κάθε φορά που εξερχόμεθα και (εννοείται) εισερχόμεθα! 

Εννοείται επίσης, πως εάν στο σπίτι μας έχουμε πάνω από ένα μπάνιο, οι ως άνω απλοί κανόνες συνιστάται να εφαρμόζονται σε όλες τις πόρτες και σε όλες τις λεκάνες που υπάρχουν στο σπίτι...

Δεν μπόρεσα να αντισταθώ μπροστά στο -τόσο απλό στην εκτέλεσή του- μέτρο οικονομικής εξυγίανσης του εξαιρετικά ολιγομελούς νοικοκυριού μου. Προχώρησα άμεσα στην εφαρμογή του, και σάς υπόσχομαι ότι θα σάς κρατώ ενήμερους για τα αποτελέσματα αυτού του άρτι εφαρμοσθέντος μακροχρόνιου Οικονομικού μου Προγράμματος Σταθερότητας και Ευημερίας.

Δηλώνω μάλιστα εξαιρετικά αισιόδοξος, καθότι έχω βάσιμες ελπίδες ότι το πρόγραμμα αυτό θα φέρει τους αναμενόμενους καρπούς, δεδομένου ότι θα υπόκειται σε επιμηκύνσεις, αναδιαρθρώσεις καθώς και σε πλήθος άλλα πρόσθετα (που ντρέπομαι να σάς πω, σόρυ)  

προφανώς αντιλαμβάνεσθε περί ποίας Θύρας πρόκειται

αυτά.   

η καμήλα με τα τέσσερα τηλεκοντρόλ

Συμβαίνει σε πολλούς συνάδελφους blogger τώρα τελευταία κι εγώ δεν θα μπορούσα να αποτελέσω εξαίρεση. Μερικά πράγματα είναι κολλητικά και δυστυχώς δεν μπορώ να πείσω τον εαυτό μου να κλείσω τ' αυτιά μου στις σειρήνες του διαδικτύου.

Πριν μερικές εβδομάδες ο Canis Libertatis αποφάσισε να κλείσει το μπλογκομάγαζό του μιά κι έξω. Μόλις προχθές το Δεσποινάριον κατέβασε τα ρολά χωρίς να λέει καθαρά πότε θα τα ξανανεβάσει. Κι εγώ δεν μπορώ να πω ότι δεν μού πέρασε από το μυαλό να κάνω το ίδιο. 

Δεν ξέρω αν φταίει η άνοιξη, που όπως και να το κάνουμε, κρύβει μια κάποια.. επαναστατική και ανανεωτική διάθεση σε πολλούς από μάς. Δεν ξέρω πάλι αν τελικά έχει σημασία όλη αυτή η αδιάλειπτη καταγραφή γεγονότων και συναισθημάτων σε πλήθος ανθρώπων που μπαίνουν εδώ μέσα και διαβάζουν πράγματα που αφορούν εμένα και την καθημερινότητά μου - άνθρωποι που στην μεγάλη τους πλειοψηφία το πιθανότερο είναι να μην τούς γνωρίσω ποτέ στην πραγματικότητα, άνθρωποι που το πιθανότερο είναι να μήν μού πουν ποτέ όσα ζουν ή δεν ζουν κάθε μέρα που περνάει. 

Δε σάς κρύβω ότι ακόμα κι εγώ μερικές φορές... βαριέμαι να λέω τα ίδια και τα ίδια με διάφορους τρόπους, ηλεκτρογραφώντας όσα σημαντικά ή ασήμαντα μού περνούν από το μυαλό. 

Αλήθεια, τι νόημα έχει όλο αυτό;

Βλέποντας ξανά αυτό το φαινομενικά αθώο βιντεάκι, με την συμπαθέστατη καμήλα που στεκόταν αμέριμνη στην εθνική οδό που συνδέει τη Νεκρά Θάλασσα, την Ιεριχώ και την Ιερουσαλήμ, στο υπαίθριο παζάρι που είχε στήσει ο νεαρός βεδουίνος παραδίπλα, πουλώντας πλήθος ασήμαντων πραγμάτων (οράτε ανωτέρω..) - ασυναίσθητα μού έρχονται στο μυαλό τα τέσσερα περιττά τηλεκοντρόλ που με περιμένουν υπομονετικά πίσω στην Πατρίδα, μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασής μου, μπροστά στον καναπέ του σαλονιού μου. 

Μία οθόνη που δεν έχει να μού πει τίποτα σπουδαίο πια.

Ένα σαλόνι που το ξέρω και με ξέρει πάρα πολύ καλά.

Τα κουμπιά των τηλεκοντρόλ που έχω την αίσθηση ότι ξέρουν πια από μόνα τους με ποιά σειρά θα πατηθούν, και που λίγο-πολύ, ούτε καν αυτά δεν με έχουν πια ανάγκη...! 

Κι εγώ νομίζω ότι δεν έχω να σάς γράψω πια 

τίποτα το.. μη αναμενόμενο.

η καμήλα.

29.4.2011, Δυτική Όχθη

Πραγματικά, 

δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω 

με αυτό εδώ το μπλογκ..

  

τα τέσσερα τηλεκοντρόλ
Ρόδος, 4.5.2011