Tippex - made in Cyprus

Είναι αλήθεια πως στην Κύπρο σε σύγκριση με μάς, είναι όλοι περισσότερο εξοικειωμένοι με ο,τιδήποτε "Made in UK". Μή να φταίει η Ιστορία του νησιού, μήπως το όλο βρετανικό γραφειοκρατικό σύστημα που εμάς τους 'Ελλαδίτες' μάς εντυπωσιάζει όποτε βρισκόμαστε εκεί (και δικαίως), μήπως επειδή οδηγούν 'ανάποδα', ίσως ακόμα επειδή και η κυπριακή καθομιλουμένη που έχει δανειστεί πολλές βρετανικές λέξεις και εκφράσεις, για να μην καθήσουμε και μετρήσουμε πόσοι Κύπριοι είτε ζουν μόνιμα στην Αγγλία είτε έχουν περάσει τα φοιτητικά τους χρόνια στις λονδρέζικες παμπ. Ε, να πω την αλήθεια, κανείς μας δεν πολυξαφνιάστηκε  από την επιλογή της Θεατρικής Ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου της Λευκωσίας να ανεβάσει ένα έργο γραμμένο από Βρετανό συγγραφέα. 

Νότ μπᾶντ!
(και Οὐέλ Ντᾶν..!)

ABBA - Money Money Money

Διαβάζοντας την υπόθεση της πλοκής του έργου "Λεφτά με τη Σέσουλα" που θα δούμε στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου το Σάββατο 11 Δεκεμβρίου, θυμήθηκα κάποια είδηση που είχα ακούσει στα δικά μας δελτία ειδήσεων πριν από μερικούς μήνες -και που ίσως θα θυμάστε και σεις-. 

Ξέρετε πόσες συντάξεις πλήρωνε το Ελληνικό Δημόσιο υπέρ δικαιούχων που έχουν αποδημήσει εις Κύριον χρόνια πριν; Χιλιάδες! 

Και μάλιστα λέγεται ότι αυτή η μεταφυσική σχέση μεταξύ του Δημοσίου και των εδώ και δεκαετίες αποδημησάντων Ελλήνων δεν έχει ακόμα διαρραγεί.. 

Έτσι λοιπόν, αυτό που για τον βρετανό θεατρικό συγγραφέα Michael Cooney αποτέλεσε θέμα προς μυθοπλασία, για κάποιους από εμάς, τους πολίτες αυτής της χώρας, δεν αποκλείεται να αποτελεί καθημερινή πραγματικότητα, τρόπο ζωής αλλά και τρόπο ...πληρωμής βασικών αγαθών (νά'ναι καλά ο προπάππος, η προγιαγιά και η ανυπαρξία ενημερωμένων καταλόγων των ζώντων συνταξιούχων του ΟΓΑ, του ΙΚΑ και άλλων πολλών χρεοκοπημένων πια ελλαδικών ταμείων). 

Γι'αυτό, βλέποντας το έργο "Λεφτά με τη Σέσουλα", καλό θα ήταν να έχουμε στην άκρη του μυαλού μας την ..πιθανότητα ότι ίσως, κάπου, σε κάποιο από τα πολλά δοκιμαζόμενα ελληνικά νοικοκυριά, μπορεί και να υπάρχει ένας Έρικ Σουάν που πληρώνει τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, μην πω κι ένα μέρος της δόσης του δανείου του, ακολουθώντας χωρίς να το ξέρει τα απλά και ασφαλή βήματα που σκαρφίστηκε ο συγγραφέας,  πριν απ' αυτόν - γι'αυτόν. Κι όσοι πτωχοί πλην τίμιοι δείτε την παράσταση, ας μην πάρετε ριψοκίνδυνες ιδέες.. Η απάτη (ακόμα) τιμωρείται στην Ελλάδα..

Περισσότερα για την υπόθεση του έργου και τους συντελεστές της παράστασης μπορείτε να βρείτε εδώ

Ο πρωτότυπος αγγλικός τίτλος του έργου είναι "Cash on Delivery", ο οποίος μεταφραζόμενος πιστά θα μπορούσε να αποδοθεί με την κάπως ιδιότροπη φράση "Μετρητοίς ἅμα τῇ Παραλαβῇ".
Έτσι, ψαχουλεύοντας στο διαδίκτυο, τελικά δεν μπόρεσα να βρω πού και πότε το έργο αυτό του Michael Cooney είχε τυχόν παιχτεί στην Ελλάδα, αφού ούτε ως "Cash on Delivery" ανέβηκε ποτέ, ούτε βέβαια και υπό την αρχαΐζουσα και μπερδεψιάρικη πιστή απόδοση του τίτλου του. 

Στην Κύπρο (και εδώ κολλάει η εξοικείωση των συμπατριωτών μας από τη Μεγαλόνησο ως προς κάθε τι βρετανικό) το έργο αυτό ανέβηκε στη Λευκωσία με τον πρωτότυπο αγγλικό του τίτλο από το Σατιρικό Θεάτρο για πρώτη φορά στις 2 Μαρτίου του 2002, σε σκηνοθεσία Σλάβκο Πέεβ. Είχε μάλιστα σημειώσει μεγάλη επιτυχία, με τις ερμηνείες γνωστών Κυπρίων ηθοποιών : του Χάρη Πισία, της Μαριάννας Καυκαρίδου, του Μάριου Δημητρίου, του Σπύρου Γεωργίου, του Κούλλη Νικολάου, της Μικαέλλας Κουτουμάνου, της Λουκίας Μιχαήλ, του Βασίλη Μιχαήλ, της Μαρίας Καρασούλα και του Δήμα Δημοσθένους.

και ιδού η Ομάς!

Η Θεατρική Ομάδα του Δικηγορικού Συλλόγου Λευκωσίας αποφάσισε να πρωτοτυπήσει. 

Έτσι λοιπόν, εάν θα μπείτε στον πειρασμό να ψάξετε το έργο στο ίντερνετ με τον τίτλο "Λεφτά με τη Σέσουλα", θα πέσετε αποκλειστικά και μόνο στους Κυπρίους συναδέλφους μας, που αποφάσισαν  πρώτοι αυτοί να σβήσουν τον αγγλικό τίτλο με Tippex (ή όπως λέμε εμείς οι καλαμαράδες 'με Blanco'..), αντικαθιστώντας τον ... ἴν Γκρῆκ!

"Λεφτά με τη Σέσουλα" λοιπόν, αντί για 'Cash on Delivery'..

 

Μια χαρά και μπράβο τους!

     

μια παράσταση "υπεράνω"..

Η κρίση δεν άφησε ανεπηρέαστο κανέναν μας. 

Και μιάς και μιλάμε για την παράσταση της Θεατρικής Ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου "Ζητείται Ψεύτης", ίσως πολλοί από εσάς να θυμάστε ότι αρχικός στόχος ήταν να ταξιδέψει στην κοντινή μας Κύπρο. Όλα είχαν ετοιμασθεί και θα ήταν μια καλή ευκαιρία να ανανεωθούν οι σχέσεις του Συλλόγου μας με τον Δικηγορικό Σύλλογο Κερύνειας, με τον οποίον είχαμε αδελφοποιηθεί πριν πολλά χρόνια. Μάλιστα, ο Πρόεδρός μας σάς είχε ανακοινώσει στο κατάμεστο θέατρο ότι πολύ σύντομα θα ξέραμε τις ακριβείς ημερομηνίες των παραστάσεών μας στη Λευκωσία. 

Και ύστερα, μάς ήρθε το Δ.Ν.Τ.!

Οι δραματικές εξελίξεις που προέκυψαν στη χώρα σταμάτησαν κάθε προγραμματισμό που θα αφορούσε το ταξίδι μας στη Μεγαλόνησο. Άλλωστε, είναι αλήθεια ότι το ζήτημα "Ψεύτης στην Κύπρο" το είχαμε διαγράψει άπαξ δια παντός, μέσα σε όλη αυτήν την πανεθνική κατάθλιψη, που ακόμα δε λέει να μάς εγκαταλείψει. Κι ας φαντασιωνόμασταν ότι κάποτε θα βλέπαμε το διαφημιστικό μας τρέηλερ με το λογότυπο του ΡΙΚ στην πάνω αριστερή πλευρά της οθόνης..

Εκεί όμως που λέγαμε ότι ο Μωάμεθ δεν μπορεί να πάει στο βουνό, ορίστε που τελικά έρχεται το βουνό στον Μωάμεθ. Και προέκυψε το Θεατρικό Δικηγορικό Διήμερο στις 10 και 11 Δεκεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο. 

Η κρίση όμως παραμένει και απ'ό,τι φαίνεται, αυτός ο βραχνάς, αυτή η μόνιμη πηγή άγχους για όλους μας, θα παραμένει στη χώρα για πολύ καιρό. Είπαμε όμως να μην το βάλουμε κάτω, αφού -όπως λέει και το παλιό καλό ρητό- η φτώχεια (και η διαφαινόμενη πτώχευση), όπως και να το κάνουμε, θέλει καλοπέραση. 

Καλοπέραση όμως δεν σημαίνει απαραίτητα και σπατάλη. 

Τις μέρες που έρχονται θα παρατηρήσετε ότι δεν θα δείτε αφίσες της παράστασης στους τοίχους της πόλης, ούτε τεράστια πανώ στο Δημοτικό Θέατρο. Δεν θα τυπωθούν νέα προγράμματα, ενώ όσα λίγα έχουν απομείνει από τις προηγούμενες φορές, θα διανεμηθούν στους μουσαφήρηδες κυπρίους συναδέλφους μας -κι ας έχουν γραμμένες άλλες ημερομηνίες, δεν πειράζει. Οι συντελεστές είναι ίδιοι και αυτοί έχουν σημασία-. 

Τόσο εμείς ως Ομάδα όσο και ο Σύλλογός μας αποφασίσαμε γι'αυτή τη φορά να προβάλλουμε το θεατρικό αυτό διήμερο εκ των ενόντων, με κύριο μέσο το διαδίκτυο και τους τοπικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, τους οποίους και ευχαριστούμε για την ανεκτικότητά τους να καταλαμβάνουμε τον πολύτιμο τηλεοπτικό χρόνο χωρίς χρηματικό αντίτιμο (Ήταν συγκινητικός ο ενθουσιασμός όλων των υπεύθυνων όταν γυρνούσα από κανάλι σε κανάλι με το ένα και μοναδικό dvd του τρέηλερ. Πάνε πλέον οι εποχές που τούς το άφηνα στην αίθουσα του μοντάζ κι έφευγα..) 

Όσο για τα σκηνικά της παράστασης, εννοείται πως θα χρησιμοποιηθούν τα ίδια. Και όταν οι προβολείς κλείσουν, θα φυλαχθούν σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο που ήδη βρήκαμε, προκειμένου να ξαναβαφθούν για να ξαναχρησιμοποιηθούν στην νέα παράσταση της Θεατρικής μας Ομάδας. 

Ποιά θα είναι αυτή;

Ααααααα! Μην τα θέλετε όλα έτοιμα και στο πιάτο! 

Υπομονή!

Σ ύ ν τ ο μ α  θα σάς πω τα καλά νέα...

Για την ώρα πάντος, το μόνο που μπορώ να σάς πω είναι ότι τα εισιτήρια έχουν ήδη σχεδιασθεί και αυτή τη στιγμή που διαβάζετε αυτές εδώ τις γραμμές βρίσκονται κυριολεκτικά 'επί του πιεστηρίου'. Σε λίγες μέρες από σήμερα θα μπορείτε να τα αγοράσετε από τα γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου, στο κέντρο της πόλης. 

Όσο για την εκτύπωσή τους, αυτό είναι το μοναδικό μας έξοδο που, όπως καταλαβαίνετε, δεν ήταν δυνατόν να αποφύγουμε. 

Πάρτε μια ιδέα λοιπόν..

Ναι, η τιμή του εισιτηρίου παραμένει ίδια κι απαράλλαχτη. 

10€ για κάθε παράσταση. 

Κι ας έχει ανέβει ο ΦΠΑ από 6% σε 8%... 

Είπαμε... 

Είμαστε...Υπεράνω! 

Κι αυτό θα περάσει..! Πού θα πάει..

Ζητείται Στιγματισμός

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να βλέπεις ότι ο κόπος σου πιάνει τόπο. Αυτό αισθανθήκαμε όλοι εμείς, τα μέλη της Θεατρικής Ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου την Κυριακή 24 Οκτωβρίου 2010, όταν είδαμε να γίνεται πραγματικότητα ο σκοπός για τον οποίο κοπιάσαμε επί μήνες για να ανέβει στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Ρόδου, του μοναδικού θεάτρου στο νησί, η κλασική κωμωδία του Δημήτρη Ψαθά, 'Ζητείται Ψεύτης'. 

Συνηθισμένοι μάλιστα επί τόσα χρόνια να εξαγγέλονται πράματα και θάματα και το αποτέλεσμα να είναι από πενιχρό έως ανύπαρκτο για ο,τιδήποτε δίδονταν απλόχερα υποσχέσεις, η πραγματοποίηση της κατασκευής εκ του μηδενός της Αίθουσας Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που νοσηλεύονται στο Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων Παίδων Ρόδου "Ο Άγιος Ανδρέας" μάς έδωσε ιδιαίτερη χαρά. 

 Αίθουσα Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης - Θεραπευτήριο "Ο Άγιος Ανδρέας"

Η Αίθουσα Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης έχει σκοπό να δώσει να καταλάβουν τα παιδιά του θεραπευτηρίου τι σημαίνει 'κόσμος', πράγμα αυτονόητο για κάθε έναν από μας. Τι σημαίνει αφή, τι σημαίνει δράση-αντίδραση, τι σημαίνει φως, τι σημαίνει όσφρηση, τι σημαίνει να επιδράς στο περιβάλλον και υπό ποίες συνθήκες το περιβάλλον μπορεί να επιδρά σε σένα.
Για μας και για σάς όλα αυτά μπορεί να ακούγονται απλά. Για αυτά τα παιδιά όμως, οι απλές παραδοχές της ανθρώπινης φύσης αποτελούν ερεθίσματα πρωτόγνωρα, ερεθίσματα που καλούνται να γνωρίσουν κάθε μέρα από την αρχή, να τα αφομοιώσουν ξανά και ξανά και σιγά σιγά να αποκτήσουν εκείνα τα εφόδια που κάποτε θα τούς φανούν χρήσιμα, με σκοπό -και γιατί όχι- κάποια από αυτά να καταστούν ικανά να αντιμετωπίσουν μόνα τους αυτό που όλοι εμείς -οι 'αρτιμελείς' τυχεροί- πολύ απλά (και εν πολλοίς σχεδόν περιφρονητικά) λέμε 'ζωή'. 

Η άδεια τότε αίθουσα Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης με τα μέλη της Ομάδας μας και 
τους υπεύθυνους του Θεραπευτηρίου "Ο Άγιος Ανδρέας" τον Μάϊο του 2010

 Η Αίθουσα Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης στα χαρτιά

Η Θεατρική μας Ομάδα και ο Δικηγορικός Σύλλογος Ρόδου παρακολούθησε από την πρώτη στιγμή και από κοντά όλα τα στάδια σχεδιασμού της Αίθουσας Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης, όταν αυτή ακόμα ήταν ένα παντελώς άδειο δωμάτιο. 

Δεν σάς κρύβω ότι αρχικά με μεγάλη δυστακτικότητα παρακολουθήσαμε τις φιλόδοξες εξαγγελίες των υπευθύνων του Θεραπευτηρίου. Διαισθητικά όμως, κάτι μάς έλεγε ότι 'δεν μπορεί, αυτά που λένε αυτοί οι άνθρωποι, θα τα πραγματοποιήσουν!'.
Και επειδή ακριβώς εξ αιτίας της φύσης του επαγγέλματός μας, το ρητό 'κράτα και μικρό καλάθι' βρίσκει δυστυχώς πολύ συχνά πολλές αφορμές για να επιβεβαιωθεί, ευχόμασταν πραγματικά το σύνολο των εσόδων και των 7 παραστάσεών μας, που γέμισαν ακόμα και με όρθιους το Δημοτικό Θέατρο Ρόδου ένα χρόνο περίπου πριν, θα διατεθούν πραγματικά για αυτόν τον καλό σκοπό.

Από την ημέρα των εγκαινίων. 

Ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου κ. Κωνσταντίνος Σαρρής 

με μέλη της Θεατρικής μας Ομάδας.

Η Διοίκηση του Συλλόγου μας υπήρξε πάρα πολύ προσεκτική ως προς την επιλογή του σκοπού γαι τον οποίον θα ανεβάζαμε την παράσταση, και είναι προς τιμήν της ότι για κάθε λεπτομέρειά της ζητούσε και τη δική μας προσωπική γνώμη. Μέσα από αυτή τη διαδικασία επιλογής του φιλανθρωπικού σκοπού που θα εξυπηρετούσε ο "Ψεύτης" του Ψαθά, ο Σύλλογός μας έδωσε τις δικές του πολύ σημαντικές εξετάσεις, στηρίζοντας τα μέλη του, σεβόμενος την προσωπικότητά μας και δείχνοντας αμέριστη εμπιστοσύνη στις ικανότητες καθενός από εμάς, που -ομολογώ- καθόλου αβασάνιστα εκτεθήκαμε στα φώτα αυτής της δημοσιότητας, μία δημόσια έκθεση που όμοιά της δεν θυμάμαι να έγινε ποτέ χάριν κάποιαν άλλης από τις πολλές εκδηλώσεις του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου.

γιγαντοπανώ στην είσοδο του Δημοτικού Θεάτρου

  24ωρη προβολή του διαφημιστικού σποτ στα εκδοτήρια των αστικών λεωφορείων

Ζητείται Ψεύτης εν τω πράττεσθαι...

Ήταν κατά κοινή ομολογία πραγματικά πρωτοφανής η προβολή του έργου του Δημήτρη Ψαθά για τα τοπικά δεδομένα. Το τηλεοπτικό τρέηλερ έκανε τον γύρο του διαδικτύου και των τοπικών τηλεοπτικών καναλιών. Βρέθηκε να προβάλλεται στις οθόνες των ..εκδοτηρίων εισιτηρίων των αστικών λεωφορείων όλο το 24ωρο! Γιγαντοαφίσες είχαν τοποθετηθεί στην είσοδο του Δημοτικού Θεάτρου της πόλης μας και το ανέβασμα της παράστασης είχε γίνει το κύριο θέμα της πολιτιστικής ζωής της πόλης μας, τη στιγμή που άλλοι φορείς απλώς καθηύδαν και χρέωναν κάθε είδους προϋπολογισμούς με τα γνωστά αποτελέσματα που όλοι πια ξέρουμε πολύ καλά...

Ζητείται Ψεύτης στις ροδίτικες καφετέριες

Μέσα σε όλο αυτό το ..ψέμα, ο Ψεύτης του Ψαθά κατάφερε να μιλήσει αληθινά στις καρδιές του ροδιακού κοινού. Και το κοινό ήρθε, στήθηκε επί ώρες στην ουρά για να βρει μια θέση, γέλασε, διασκέδασε και μέχρι πρότινος μάς ρωτούσε στο δρόμο 'και πότε θα το ξαναδούμε;'.

Η αμεσότητα που προσφέρει η θεατρική σκηνή δεν ξέρω εάν τελικά ανέδειξε κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο κάποιων από εμάς (άλλωστε, επαγγελματίες ηθοποιοί δεν νομίζω να γίνουμε ποτέ). Το σίγουρο πάντως είναι ότι το ροδιακό κοινό κατάλαβε πως ό,τι κάναμε, το κάναμε με την καρδιά μας, το κάναμε για να γίνει πραγματικότητα αυτό το λίγο που ήταν δυνατόν να γίνει με 17.000€ που συγκεντρώθηκαν συνολικά από τις 7 μέχρι τότε παραστάσεις μας. Ρεκόρ παραστάσεων αλλά και ρεκόρ εσόδων για τα δεδομένα της Ρόδου μας, για έναν θίασο που δημιουργήθηκε στη  ουσία απ'το τίποτα, με άπειρους 'ηθοποιούς' που ρίσκαραν την επαγγελματική και βιοποριστική 'εικόνα' τους σε μια πολύ μικρή και συντηρητική κοινωνία, όπως τη δικιά μας.

Η Αίθουσα Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης βρίσκεται στον πρώτο όροφο του θεραπευτηρίου, ανάμεσα στις αίθουσες που διαβιούν τα παιδιά που νοσηλεύονται. Οι σκληρά εργαζόμενοι εργοθεραπευτές, νοσηλευτές και νοσηλεύτριες, συνεργάσθηκαν από το πόστο που ο καθένας είχε να βρουν τους κατάλληλους προμηθευτές για να εγκατασταθεί και να λειτουργήσει σε εκείνο το άδειο μέχρι πρότινος δωμάτιο ό,τι τελειότερο υπήρχε σε αυτόν τον δύσκολο εμπορικά τομέα. 

Όπως πληροφορηθήκαμε, έστειλαν τις ακριβείς διαστάσεις της αίθουσας στην Ολλανδία, απ'όπου και τελικά εστάλησαν τα όργανα αισθητηριακής εκπαίδευσης με ακρίβεια χιλιοστού, για να τοποθετηθούν χιλιάδες μίλια μακριά, σε αυτό το από πολλές απόψεις ξεχασμένο από το Ελληνικό Δημόσιο Θεραπευτήριο.

Ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου κ. Κωνσταντίνος Σαρρής εγκαινιάζει την Αίθουσα Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης του Θεραπευτηρίου "Ο Άγιος Ανδρέας"

αν και δεν ήταν εκεί, ήταν μαζί μας..

Εκείνη η φθινοπωρινή Κυριακή, η ημέρα των εγκαινίων της Αίθουσας Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης, μάς έμεινε αξέχαστη, όπως αξέχαστη μάς έμεινε και η στιγμή που τοποθετήθηκε η ταμπέλα με τα ονόματα άκαιρα χαμένων συναδέλφων μας στην είσοδο της αίθουσας. Μία αίθουσα απαραίτητη για την εξέλιξη της νοητικής και σωματικής διάπλασης των παιδιών, ένα έργο που έγινε στην ουσία από όλους εσάς που μάς τιμήσατε στο Δημοτικό Θέατρο όσες φορές σάς...φωνάξαμε να ταλαιπωρηθείτε για να βρείτε μια θεσούλα κάπως κοντά στη σκηνή.  
Κοντά μας!

Εύχομαι πραγματικά και άλλοι φορείς της πόλης μας να κάνουν κάτι ανάλογο μέσα από τον τομέα της δραστηριότητάς τους με σκοπό να προσφέρουν κάτι στο κοινωνικό σύνολο. Ένα κοινωνικό σύνολο που ειδικά υπό τις παρούσες συνθήκες, καταλαβαίνει κάθε μέρα και περισσότερο την ανέχεια του Κράτους, την ανεπάρκεια της άλλοτε κραταιάς κρατικής μηχανής, της πρόνοιας, της ασφάλειας των κεκτημένων δικαιωμάτων του σε κάθε τομέα.

Εύχομαι να πέσουν επιτέλους οι ταμπέλες που χωρίζουν τα επαγγέλματα σε 'συμπαθή' και 'αντιπαθή' και να αντικατασταθούν με άλλες ταμπέλες : αφ΄ενός αυτών που προσφέρουν πραγματικά και αφ'ετέρου αυτών που λένε ότι προσφέρουν, ενώ στην ουσία είναι ανύπαρκτοι. 

Στιγματίστε μας με την ταμπέλα αυτών που προσφέρουν στο σύνολο.

Διαχωρίστε μας από όσους ισχυρίζονται ότι υπάρχουν.

Ελάτε πάλι στην 8η κατά σειρά παράσταση του "Ζητείται Ψεύτης" του αξέχαστου Δημήτρη Ψαθά στο Θεατρικό Δικηγορικό Διήμερο που συνδιοργανώνει ο Δικηγορικός Σύλλογος Ρόδου, ο Παγκύπριος Δικηγορικός Σύλλογος και ο Δικηγορικός Σύλλογος Λευκωσίας την Παρασκευή 10.12.2010 και το Σάββατο 11.12.2010 στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου, στις 9 το βράδυ.

Το πρόγραμμα του Διημέρου :

-Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010

στις 9 το βράδυ

"Ζητείται Ψεύτης" με τη Θεατρική Ομάδα του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου

-Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010

στις 9 το βράδυ

"Λεφτά με τη Σέσουλα" του βρετανού συγγραφέα Michael Cooney

με τη Θεατρική Ομάδα του Δικηγορικού Συλλόγου Λευκωσίας.

Πήρες το 'Μηδέν';..

Μια από τις αγαπημένες λέξεις των ημερών, για διαφορετικούς πάντα λόγους κάθε φορά, είναι η λέξη 'Γενιά'. Οι νέες και οι παλιές γενιές, οι γενιές που έφαγαν και οι γενιές που θα πληρώσουν, οι γενιές που χάθηκαν και οι γενιές που κέρδισαν, οι γενιές που έφτιαξαν ιδανικά και οι γενιές που τα πρόδωσαν ή τα έχασαν στο δρόμο.. 

Άραγε ποιό είναι αυτό το κριτήριο που ομοιογενοποιεί έναν μεγάλο αριθμό διαφορετικών ανθρώπων και χαρακτήρων, καθιστώντας τους 'Μία Γενιά'; 

Οι απόψεις διίστανται. 

Θα μπορούσε να είναι ένα σημαντικό γεγονός, ίσως μια καλλιτεχνική τάση, μία επιστημονική ανακάλυψη, ένα ιδεολογικό ρεύμα, ένα καθεστώς. Ή, πάλι, θα μπορούσαν να είναι κάποια απ'αυτά ή και όλα αυτά μαζί.

Το βιβλίο του Κωνσταντίνου Καμάρα "Πάρε το Μηδέν.." -την ύπαρξη του οποίου πληροφορήθηκα κάπως αργά,  όταν πια είχε φτάσει ήδη στην 9η εκδοτική του χιλιάδα από τις εκδόσεις Ωκεανίδα- προσεγγίζει εννοιολογικά τη γενιά που ανήκω: τη γενιά των ανθρώπων που γεννήθηκαν στην Ελλάδα ανάμεσα στο 1965 και στο 1974. 

Μια γενιά που, όπως συμφωνεί και ο συγγραφέας, μπορεί να είναι προνομιούχος σε σχέση με την προηγούμενη όσον αφορά την άνεσή της με την τεχνολογία  αφ'ενός, αφ'ετέρου υστερεί από την νεώτερη γενιά ως προς την περαιτέρω τεχνολογική της εξοικείωση Είναι προνομιούχος ως προς τους νεώτερους, επειδή χειρίζεται την ελληνική γλώσσα σαφώς καλύτερα, πλην όμως σαφώς χειρότερα συγκρινόμενη με τους γεροντότερους.

Είναι αλήθεια ότι η σκιαγράφιση της δικής μου γενιάς δεν είναι και το ευκολότερο εγχείρημα. Μια γενιά που μεγάλωσε στη δεκαετία του '80 με τον απόηχο των όσων προηγήθηκαν, πρόλαβε ασπρόμαυρη τηλεόραση και πολυτονικό αλλά μεγάλωσε μονοτονικά, έζησε την εφηβεία της με πρασινοκόκκινο φόντο στους τοίχους και υπό τον φόβο του AIDS, πέρασε στο Πανεπιστήμιο με Κα-Κα-Κάθαρση αλλά και με ολοένα αυξανόμενη λατρεία προς το πλαστικό, δανεικό και βολεμένο χρήμα, ενώ τώρα ενηλικιώνεται και διαισθάνεται πως μάλλον θα κακογεράσει σε μια χώρα υπό ημι-Πτώχευση. 

Μια γενιά που δεν έχει να διηγηθεί ανδραχαθίες από το άμεσο παρελθόν της. Ούτε Έπος του '40, ούτε Κατοχή, ούτε κάποιον αγώνα επιβίωσης, ούτε καν ένα τόσο δα 'Πολυτεχνείο' δεν έχει για να καυχηθεί.

Η δική μου γενιά είναι μάλιστα τόσο...άτυχη, ώστε κατά την πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα φορά πού τής δόθηκε επιτέλους η ευκαιρία στις τελευταίες Αυτοδιοικητικές Εκλογές να αρθρώσει πολιτικό λόγο, να προτείνει λύσεις, να ασκήσει κριτική στους έως τώρα πολιτευόμενους, να πει επιτέλους τι θέλει, τι δεν θέλει, τι επιδιώκει να γκρεμίσει και τι πρόκειται να χτίσει, ήρθε αυτή η περίεργη νομοθεσία περί 'σιωπηρής προεκλογικής περιόδου' και αρκέστηκε απλώς να ..χαμογελά σε μικρές 'επαγγελματικές'(!!) κάρτες υποψηφίων, να επαναλαμβάνει κλισέ συνθήματα των εκλογικών συνδυασμών σε τηλεοπτικά σποτάκια των 16 δευτερολέπτων και συλλήβδην να σιωπά "επειδή δικαίωμα λόγου είχε, λέει, μόνο ο εκπρόσωπος Τύπου του εκάστοτε συνδυασμού....". 

Και έτσι, η γενιά μου συνεχίζει να σιωπά. 

Να γιορτάζει επετείους για γεγονότα που άκουσε αλλά δεν έζησε. Να θυμάται αναμνήσεις άλλων και όχι δικές της. Να μην έχει μάθει ακόμα να λέει αυτά που θέλει να πει -κι ας μιλά καλύτερα ελληνικά από όσους γεννήθηκαν μέσα στη δεκαετία του '80-.

Παρά τις εγγενείς δυσκολίες του θέματος, ο Κωνσταντίνος Καμάρας και το "Πάρε το Μηδέν.." κατάφερε να με κρατήσει μέχρι την τελευταία του σελίδα και μ'έκανε να γυρίσω χρόνια και χρόνια πριν, σε συνήθειες που είχα ξεχάσει ή δεν είχα προσέξει ποτέ, με μία αίσθηση χιούμορ που πιστεύω πως δεν θα γίνει κατανοητή ούτε από τους γονείς μας αλλά ούτε και από τα παιδιά μας (όσοι από μας  έχουμε). Με έκανε να χαμογελάσω ασυναίσθητα αλλά και να μελαγχολήσω γυρνώντας στη μίζερη Ελλάδα του '80, που για να επιβιώσεις θα έπρεπε νά'χες καλού κακού και κάποιο πρόχειρο φυλαχτό, κατά προτίμηση πρασινωπής μουχλιασμένης απόχρωσης ...  

Η πραγματική ενηλικίωση της γενιάς μου ήρθε μάλλον.. απρόσκλητη, μια όμορφη ανοιξιάτικη Παρασκευή, με ανοιχτή την δανεισμένη επίπεδη οθόνη plasma και με το διάγγελμα του ΓΑΠ από το Καστελλόριζο. Και έκτοτε ...σιωπή. 

Σιωπή, έως ότου αυτή η γενιά αποφασίσει να αρθρώσει επιτέλους τις πρώτες της λέξεις, οι οποίες όμως θα ακουστούν καθαρά από ανάγκη και όχι από φυσική επιλογή. Αν από την άλλη συνεχίσει να σιωπά, θα σημαίνει πως δεν θα τολμήσει να ενηλικιωθεί ποτέ της.  

Από την άλλη όμως, όταν όλα είναι ελεγχόμενα και ασφαλή, γιατί να κάτσεις να προβληματισθείς; Τα λουλούδια των θερμοκηπίων μπορεί να έχουν τις τέλειες αναλογίες, τα τέλεια χρώματα και τον τέλειο φαινότυπο που θα ζήλευε κάθε βιολόγος. Έλα όμως που είναι σίγουρο ότι τα αγριολούλουδα μυρίζουν καλύτερα...!

Προτού λοιπόν γραφτούν βιβλία και μελέτες για την καθαυτή 'πραγματική' ενηλικίωση της γενιάς μας, καλό θα ήταν να πάρουμε μια ιδέα του εαυτού μας μέσα από τις σελίδες του "Πάρε το Μηδέν..", ένα βιβλίο που γράφτηκε την εποχή της ευδαιμονίας των δανείων, των πιστωτικών καρτών, των σκανδάλων και της αποχαυνωτικής τηλεόρασης. 

Και αυτή η επισήμανση έχει ιδιαίτερη σημασία, επειδή νομίζω πως εάν αυτό το βιβλίο θα γραφόταν σήμερα από τον ίδιο συγγραφέα και για την ίδια γενιά, θα είχε τελείως διαφορετικό περιεχόμενο, μιας και το στίγμα της γενιάς μου έχω την αίσθηση πως αρχίζει να διαφαίνεται ολοένα και λιγότερο αμυδρά..

(Και ευτυχώς...)

και να σταματήσεις να κάνεις τον μπέμπη!

άειντε!

δια γραφής Τσίρκα.

Δεν συμβαίνει συχνά. Όμως συμβαίνει.

Είναι κάποιες λέξεις-κλειδιά, κάποιες ιδιαίτερες φράσεις που μπορεί να είχαν γραφτεί για κάποιον συγκεκριμένο σκοπό και απευθύνονταν σε συγκεκριμένο δέκτη, και στο τέλος -έτσι, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο- καταφέρνουν και έχουν εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα από αυτά τα οποία πιθανώς θα έπρεπε να έχουν.
Ξέρω, μιλάω γενικά.
Αλλά κάθε ανάρτηση έχει ανάγκη από έναν πρόλογο..

Παλιότερα είχα παραδεχθεί απ' αυτό εδώ το μπλογκ ότι δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Προσπάθησα να ρίξω το φταίξιμο στην τηλεόραση, με την οποία η γενιά μου μεγάλωσε χεράκι-χεράκι. Και μέχρι ένα βαθμό, αυτή ήταν και η όλη αλήθεια, με την επιφύλαξη όμως αυτής εδώ της ανάρτησης.
Ήρθε η μέρα να σάς πω όλα όσα αφορούν εμένα, τα μυθιστορήματα 
και τη μεταξύ μας σχέση..

Η 'αποχή' μου από τα μυθιστορήματα άρχισε συνειδητά με το που τελείωσα και την "Αριάγνη"  του Στρατή Τσίρκα, το τρίτο μυθιστόρημα από την Τριλογία του με τον γενικό τίτλο "Ακυβέρνητες Πολιτείες".

Το 'κόλλημά' μου με τη γραφή του συνδεόταν άμεσα με τα μέρη από τα οποία είχε περάσει ο κεντρικός ήρωας του Τσίρκα, ο οποίος δεν ήταν κανένας άλλος από τον ίδιο του τον εαυτό. Όλα τα μέρη που περιέγραφε, κατά μια περίεργη διαβολική σύμπτωση ήταν σημαντικά και για μένα, που βέβαια δεν είχα τίποτα κοινό με τον συγγραφέα, πλην των ίδιων εικόνων και τοπίων. Και ιδιαίτερα η "Λέσχη" (το πρώτο μυθιστόρημα της τριλογίας) υπήρξε για μένα ένα ιδιότυπο καταφύγιο στην απρόσωπη Αθήνα της πρώτης μου φοιτητικής χρονιάς.
Δεν έδινα πια δεκάρα για τις συνεχείς στάσεις του σμπαραλιασμένου κίτρινου Τρόλεϋ 10 από τα νότια προάστια προς το Πανεπιστήμιο, μιας και ο Τσίρκας φρόντιζε να μού υπενθυμίζει γνώριμες γειτονιές της Βιέννης, της Ιερουσαλήμ, της Γιάφας όπως επίσης και του Καϊρου -μια πόλη που μπορεί να μην την έχω δει μέχρι τώρα ποτέ στη ζωή μου, είναι όμως σαν να την έχω χιλιοπερπατήσει μέσα από τις ανεξάντλητες διηγήσεις της γιαγιάς-.

Έτσι, αν και είχα μια γενική γνώση των ιστορικών γεγονότων που πραγματευόταν ο συγγραφέας, έμενα σε αυτά τα λίγα και καλά που μπορούσα να κατανοήσω, χωρίς όμως να μπορώ να φανταστώ πόσα άλλα γεγονότα υπονοούσε. Από την άλλη, θα ήταν μεγάλη αδικία  τόσο για τον Τσίρκα και τις "Ακυβέρνητες Πολιτείες" του -όσο βέβαια και για τον εαυτό μου- να πω ότι απλά 'ξεχάστηκα' με ένα ταξιδιωτικό ανάγνωσμα που με βοήθησε να 'προσαρμοστώ' σε μια ξένη  τότε για μένα φοιτητική Αθήνα, χτίζοντας τη δική μου γέφυρα που θα με συνέδεε με μέρη στα οποία είχα ζήσει σημαντικά πράγματα κατά το τότε παρελθόν μου.

Μιάμιση σελίδα της "Λέσχης" μού φαινόταν τότε υπεραρκετή για να ..αποφασίσω ότι κανένα άλλο μυθιστόρημα δεν είχε τίποτα πληρέστερο να μού πει. Και μάλιστα αυτό το συμπέρασμα το είχα κρατήσει κατά τρόπο αξιωματικό, απαξιώνοντας κάθε άλλο μυθιστόρημα που θα έπεφτε τυχαία ή όχι στα χέρια μου.
Αυτήν τη μιάμιση σελίδα αποφάσισα να τη μοιραστώ μαζί σας σήμερα, είκοσι ακριβώς χρόνια από την ημέρα που την πρωτοδιάβασα. Ναι, ακούγεται εξωφρενικό αλλά είχα σημειώσει  πάνω στο βιβλίο την ακριβή ημερομηνία που είχα διαβάσει αυτές τις αράδες . Μάλιστα, συχνά-πυκνά, όταν κατά καιρούς τα έβρισκα σκούρα, ανέτρεχα σε αυτά που είχε γράψει ο Τσίρκας δια στόματος μίας ηρωίδας της "Λέσχης", παραπέμποντας τον κεντρικό ήρωα σε κάποιο χωρίο του "Έφηβου" του Ντοστογιέφσκυ. (Σημειωτέον : Ντοστογιέφσκυ δεν διάβασα ποτέ μου, νομίζω πως αυτό εννοείται..)

Η αιτία λοιπόν, που αρνιόμουν πεισματικά όλα αυτά τα χρόνια να διαβάσω ένα μυθιστόρημα από την αρχή ως το τέλος, βρίσκεται στο κείμενο που αρχίζει από την δέκατη γραμμή της πρώτης σελίδας και τελειώνει στην εικοστή γραμμή της δεύτερης. Κι αυτό επειδή πίστευα ότι μέσα από αυτές τις γραμμές, η ανθρώπινη πραγματικότητα απεικονίζεται κατά τρόπο τόσο ευσύνοπτο, τόσο ολοκληρωμένο, τόσο σχεδόν...μαγικό, ούτως ώστε ο,τιδήποτε περισσότερο θα αποτελούσε απλώς έναν ακόμα βαρετό πλεονασμό.
Κάντε τον κόπο να κλικάρετε στις εικόνες (για να μην με κατηγορήσετε μια μέρα ότι ευθύνομαι  εγώ  για την αυξημένη μυωπία σας..όλα κι όλα!)

 

σελ.1

σελ.2

Και επειδή έτσι το αποφάσισε κατ' αρχάς ο Ντοστογιέφσκυ και δια γραφής Τσίρκα, με απέκλεισα από τη λογοτεχνία για χρόνια, επειδή η συγκεκριμένη κατηγοριοποίηση  των ανθρώπων, των συμπεριφορών και των καταστάσεων που αντιλαμβανόμουν γύρω μου έβρισκαν την ακριβή τους επαλήθευση σε αυτές τις λίγες γραμμές -που ελπίζω να διαβάσατε κι εσείς-.

Αυτές τις μέρες, είκοσι χρόνια μετά, είχα μπει στον πειρασμό να κάτσω και να διαβάσω ξανά τη "Λέσχη", κυρίως από περιέργεια για το πώς θα αντιμετώπιζα σήμερα τη γραφή του Τσίρκα, τις εικόνες του, την πλοκή του αλλά -κυρίως- το δικό μου μετεφηβικό παρελθόν.

Τελικά όμως, με πρόλαβε η μελέτη του Μίλτου Πεχλιβάνου με τίτλο "Από τη Λέσχη στις Ακυβέρνητες Πολιτείες - Η στίξη της ανάγνωσης" (εκδόσεις Πόλις) που ασχολείται κατ' αρχάς με τον τρόπο γραφής από καθαρά συστηματική άποψη ενώ αναλύει κατά τρόπο ενδελεχή το ιστορικό υπόβαθρο των γεγονότων που επηρέασαν τον συγγραφέα -άλλως το κομματικό μπάχαλο που δημιουργήθηκε στις τάξεις του ΚΚΕ της εποχής εκείνης, με αποτέλεσμα να διαγραφεί ο Στρατής Τσίρκας από το κόμμα- .
Ο λόγος προφανής :
Με τον αντιπαθητικότερο χαρακτήρα της Τριλογίας του, το "Ανθρωπάκι" όπως ονομαζόταν από τον συγγραφέα-αφηγητή, οι κομματάρχες είχαν θεωρήσει ότι φωτογραφιζόταν κάποιο σημαίνον στέλεχός τους που δρούσε στην Αίγυπτο και στις τάξεις των αριστερών Ελλήνων που κατέφυγαν στην Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Διαβάζοντας τη "Λέσχη" το 1990 δεν μού είχε περάσει καν από το μυαλό πόση φασαρία είχε δημιουργήσει αυτό το μυθιστόρημα όταν είχε πρωτοεκδοθεί, ούτε βέβαια ότι τα επόμενα δύο μυθιστορήματα της τριλογίας στην ουσία "απαντούσαν" στα όσα τού καταμαρτυρούσαν οι πρώην κομματικοί του σύντροφοι.

Υπό το πρίσμα όμως της σημερινής κατάστασης του πολιτικού μας συστήματος, ίσως θα ήταν σκόπιμο να πάμε κι ένα βήμα παραπέρα :
Εάν υποθέσουμε ότι ο Τσίρκας θα έγραφε σήμερα για κάποιο άλλο "Ανθρωπάκι" που θα ανήκει σε οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα, το πιθανότερο αλλά και το φυσιολογικότερο θα ήταν πάλι να διαγραφόταν από το κόμμα που θα έθιγε.
Η διαφορά όμως θα ήταν ότι οι αναγνώστες του αλλά και η παρούσα κοινή γνώμη όχι μόνο θα τον κατανοούσε, αλλά  κατά συντριπτική πλειοψηφία πιστεύω ότι θα τον δικαίωνε.
Άλλωστε όταν γράφθηκε το βιβλίο, τη δεκαετία του '60, νοηματικά η λέξη "Ανθρωπάκι" συγγενεύει ως προς την έννοια και τη διάθεση με αυτό που λέμε σήμερα "Λαμόγιο" . Μια λέξη που αν και ξένη κατά την προέλευσή της, είναι πλέον απόλυτα κατανοητή από όλους μας.

Αλλά ας αφήσουμε τις υποθέσεις κι ας ξαναγυρίσουμε σε αυτές τις αράδες του Ντοστογιέφσκυ δια γραφής Τσίρκα, που παραμένουν ίδιες κι απαράλλαχτες, θέλουμε δε θέλουμε.

Διαβάζοντας αυτήν τη διαίρεση ανθρώπων, συμπεριφορών και καταστάσεων που διαδραματίζονται πάνω σε ένα αόρατο χαλί που οδηγεί αργά αλλά σταθερά είτε στην Άβυσσο είτε στον Παράδεισο -όπως λέει ο συγγραφέας-, και μάλιστα σήμερα, που η Άβυσσος είναι περισσότερο ορατή ενώ ο Παράδεισος φαντάζει ουτοπία, 
Εσύ (ναι, εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές και που δεν βαρέθηκες να φτάσεις μέχρι το τέλος της),  
Σε ποιά κατηγορία των Ντοστογιέφσκυ/Τσίρκα αυτοκατατάσσεσαι; 

Και για να γίνω πιο ακριβής : 

Σε ποιά κατηγορία ψηφοφόρου αυτοκατατάσσεσαι; 

 
μα πού στο καλό είναι το εκλογικό μου βιβλιάριο;;

τι;;; καταργήθηκε;;; 

μπα;; μα...από πότε;;

ξανασυναντώντας την Άλις..

Το μόνιμο και βασικό παράπονό μου με τους τοπικούς κινηματογράφους της Ρόδου ανέκαθεν ήταν το πόσο γρήγορα 'ξεφορτώνονταν' αβασάνιστα τις ταινίες του  αγαπημένου μου Γούντυ Άλλεν. Βία μια βδομάδα προβολή κι έπειτα ..δρρρρόμο κι έεεεεξω απ'την πόρτα!!
 
Ούτε λίγο ούτε πολύ, έτσι περίπου έχασα τις δύο τελευταίες του ταινίες τα δύο τελευταία χρόνια : με το ένα χέρι έτοιμο να βγάλει από το πορτοφόλι τα 7 ευρώ για το εισιτήριο και το άλλο να χτυπάει ρυθμικά το κούτελό μου, παρατηρώντας ποιά ταινία ΔΕΝ θα έπαιζε σήμερα το σινεμά..

Αυτή τη χρονιά αποφάσισα να μη μού τη φέρουν έτσι μπαμπέσικα οι σινεμάδες και έσπευσα να μη χάσω την φετινή γουντυαλλενική εποποιία ονόματι "Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχροινό άνδρα", η οποία σημειωτέον είναι από τις λίγες των οποίων ο ελληνικός τίτλος μεταφράζει όσο το δυνατόν ακριβέστερα τη γνήσια έκδοση (λέμε τώρα, χωρίς αυτό να έχει πάντα κάποια ιδιαίτερη σημασία). 

Αποτέλεσμα : οι ροδίτικοι σινεμάδες φέτος... δικαιώθηκαν (!) για το επί χρόνια 'γρήγορο πέρασμα' του διάσημου σκηνοθέτη από τις αίθουσές τους.   

"Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχροινό άνδρα" (2010)

Τη γνωστή απάντηση των καλοχτενισμένων κυριών προσπαθώντας να δικιολογηθούν γιατί άραγε αποχαυνώνονται καθημερινά με τα ανεκδιήγητα σήριαλ τύπου "Τόλμη και Γοητεία", "Σάντα Μπάρμπαρα" και "Λάμψη", φαίνεται πως ο Γούντυ μας την έχει πλέον εμπεδώσει καλά. 
"Τα πάντα βγαίνουν απ'τη ζωή", λέει. 

Κι έτσι η νέα του ταινία επαναλαμβάνει κατά τρόπο οικτρό το γνωστό τετράπτυχο γάμος-βαρεμάρα-απιστία-χωρισμός, χωρίς ίχνος έκπληξης και έμπνευσης. Φρόντισε να πασπαλίσει το σενάριο με κάποιο υπερφυσικό βίτσιο τύπου "κι εκεί που πίνουμε τον καφέ μας, ας μάθουμε τι λέει κι η μοίρα μας" και σε συνάρτηση με την στάνταρ αφηγηματικότητα του 'σκηνοθέτη-παντογνώστη', τις νευραλγικές ατάκες -που σαφώς παραπέμπουν στη φυσική του μούσα Μία Φάροου, και τσούπ!  
Νά'τηνα πάλι η ίδια γνωστή συνταγή... 

Για να γίνω περισσότερο σαφής, το "Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχροινό άνδρα" δεν είχε τίποτα να προσθέσει, συγκρίνοντάς το με το σενάριο και τα θέματα που έθιγε το αξέχαστο εκείνο "Άλις", την (δυστυχώς) τελευταία ταινία με την τελείως "Αλλενική" από κάθε άποψη Μία Φάροου. Σύμφωνοι, το σεναριακό τετράπτυχο ήταν το ίδιο ακριβώς, η πλοκή παρόμοια όπως βέβαια και το τέλος, ακόμα και η μουσική υπόκρουση πανομοιότυπη. Τη διαφορά όμως έκαναν η διανομή, η πηγαία ενσάρκωση των ρόλων και η όχι τόσο εμφανής επιλογή ηθοποιών-κραχτών για να πέσουν τα λεφτά όσο γίνεται περισσότερα.. Και μη μού πει κανείς ότι ο Μπαντέρας θα ονειρευόταν ποτέ να παίξει σε ρόλο που θα γραφόταν από τον Γούντυ μας! Εεεεε όχι! Υπάρχει και κάποιο όριο!

από την ταινία "Άλις" (1990)

Ίσως τελικά είναι επιτέλους καιρός ο αγαπημένος Γούντυ να τιμηθεί με κάποιο βραβείο "τιμής ένεκεν" από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, και να αποσυρθεί στα ενδότερα άπαξ και δια παντός. 
Για την ώρα πάντως, μάλλον επαξίως θα πρέπει (και) φέτος να φάει την ίδια 'πόρτα' στις ροδιακές κινηματογραφικές αίθουσες. 

Αν πάλι παραδόξως συμβεί το αντίθετο, 

ε τότε είναι που θα απογοητευθώ ακόμα(!) περισσότερο..      

Φαρ-Μά-Κι στάζει το πληκτρολόγιό σου σήμερα!

μπα σε καλό σου...!

Reunion

Οι ευτυχείς συγκυρίες δεν αφήνουν κανέναν αδιάφορο. Κι όταν αυτές σε οδηγούν στο θέατρο, δύσκολα απογοητεύουν. Έτσι, ο δρόμος που έχει τη δική του ιστορία με έβγαλε την περασμένη Κυριακή στο Θέατρο "Τόπος Αλλού" στην Κυψέλη (Κεφαλληνίας 17 και Κυκλάδων), όπου νέοι καλλιτέχνες με όμορφα δείγματα γραφής καθένας στον χώρο του, είχαν το δικό τους Reunion.   

Η θεατρική 'επίσημη πρώτη' του κυρίως 'κινηματογραφικού' μέχρι τώρα ηθοποιού Γιάννη Κοκιασμένου -συμπρωταγωνιστή της βραβευμένης "Στρέλλας" Μίνας Ορφανού στην ομώνυμη ταινία-, η φρέσκια θεατρική και κινηματογραφική παρουσία της νέας ταλαντούχου ηθοποιού Κάτιας Γκουλιώνη, η επίσης θεατρική 'πρώτη' του καλού φίλου και νεαρού ροδίτη σκηνοθέτη Γρηγόρη Ρέντη, το πρώτο της βήμα επί ελληνικής σκηνής ως δραματουργός της καλής φίλης Αρασέλης Λαιμού όπως και της νεαρής Σοφίας Αδαμοπούλου που επιμελείται του φωτισμού, τα σκηνικά της Καλλιόπης Ανδρεάδη (κι αυτή 'του κουτιού'!) όλοι αυτοί και καθένας ξεχωριστά έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και με το σπαθί τους πήραν 'άριστα δέκα'.

Η παράσταση "Reunion" αποτελείται από δύο μονόπρακτα του βραβευμένου με Πούλιτζερ και Όσκαρ αμερικανού θεατρικού συγγραφέα, σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ντέηβιντ Μάμμετ : το "Reunion" και το "Μαύρο Πόνι". Δύο έργα που δένονται έξυπνα από τον σκηνοθέτη της παράστασης αποτελώντας ένα ευσύνοπτο σπονδυλωτό δραματουργικό δοκίμιο γύρω από τη σχέση πατέρα-κόρης. 

 Γιάννης Κοκιασμένος

Μία συνάντηση που έμελλε να πραγματοποιηθεί ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια αμοιβαίας απουσίας, με ερωτήματα αναπάντητα, με συναισθήματα ακατέργαστα, με φράσεις που είχαν χρόνια να ειπωθούν. Η σιωπή γίνεται εκκωφαντική με την αμηχανία να βρίσκει τη δική της γωνιά στο τακτοποιημένο σαλόνι. Μία αμηχανία που εκφράζεται άλλοτε με φλυαρία και άλλοτε με το νευρικό άναμμα κάποιου τσιγάρου που λίγο αργότερα σβήνει βιαστικά.

Οι σύντομες σκηνές του Reunion προδίδουν το κινηματογραφικό υπόβαθρο του συγγραφέα ενώ συγχρόνως πρωταγωνιστεί σεναριακά και δραματουργικά η έννοια του χρόνου. Η αμηχανία της κόρης εκφράζεται κατά τρόπο μετρημένο και ρεαλιστικό από την Κάτια Γκουλιώνη και  καταφέρνει να τελεί σε πλήρη αντιστοιχία με την χειμαρώδη προσωπικότητα του πατέρα Γιάννη Κοκιασμένου. Και ενώ ο χρόνος κυλά θέλοντας βεβιασμένα να αναπληρώσει το τεράστιο κενό των 20 ετών που πέρασαν άπρακτα ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες, η σκηνοθετική θεώρηση αφήνει ελεύθερο τον θεατή να διαγνώσει εάν και κατά πόσον όσα διαδραματίζονται επί σκηνής αποτελούν πιστή καταγραφή ή το σύνολο αποσπασματικών αναμνήσεων των όσων ειπώθηκαν. 

 

Αυτόπτες μάρτυρες εκείνου του απογεύματος ή μήπως αποδέκτες μιάς έμμεσης αφήγησης; Κι αν τελικά ισχύει το δεύτερο, τότε.. ποιός μάς τα διηγήθηκε όλ'αυτά; Για τον Μάμμετ αλλά και σύμφωνα με τη σκηνοθετική γραμμή, το ερώτημα αυτό φαίνεται πως είναι άνευ σημασίας. 

Άλλωστε την απάντηση τη δίνει το δεύτερο σύντομο μονόπρακτο, το "Μαύρο Πόνι", μέσω του οποίου πατέρας και κόρη αναπληρώνουν την αμοιβαία έλλειψη "κατασκευάζοντας" ουσιαστικά τις αναμνήσεις τους, που τόσο τούς έλειπαν. Και η σχέση τους, έστω καθυστερημένα, αρχίζει από την αρχή. Ή μήπως και αυτό αποτελεί μία ακόμη αμοιβαία ανεκπλήρωτη ευχή;

 Κάτια Γκουλιώνη

Ένα εξαιρετικό θεατρικό 'Reunion', με ευαίσθητα μετρημένες ερμηνείες και με έξυπνο χειρισμό απλών σκηνογραφικών τεχνικών. 

Μία απλή υπενθύμιση του γνωστού συμπεράσματος : 

το θέατρο απαιτεί απλότητα, λιτότητα και κυρίως, ειλικρίνεια. 

Καθένας από τους συντελεστές αλλά και όλοι τους μαζί, αυτό το απλό αλλά συγχρόνως περίπλοκο εγχείρημα το πέτυχαν.

Δείτε το κι εσείς. 

"Reunion" 

του Ντέηβιντ Μάμμετ

Παίζουν : 

Γιάννης Κοκιασμένος (Μπέρνι)

Κάτια Γκουλιώνη (Κάρολ)

Σκηνοθεσία : Γρηγόρης Ρέντης

Δραματουργός / Κοστούμια : Αρασέλη Λαιμού

Σκηνικά : Καλλιόπη Ανδρεάδη

Φωτισμός : Σοφία Αδαμοπούλου

Μετάφραση : Παναγιώτης Ευαγγελίδης

Παραγωγή : Γρηγόρης Ρέντης / Θέατρο "Τόπος Αλλού"

Παρασκευή - Σάββατο στις 23:00, 

Κυριακή στις 21:30.

έως τις 19 Δεκεμβρίου 2010

στο Θέατρο "Τόπος Αλλού" (Κεφαλληνίας 17) στην Κυψέλη

Τιμές εισιτηρίου : 20€ και 15€ (φοιτητικό)

για κρατήσεις θέσεων : 210-8656004

μα τι γίνεται; 

μα σε όοολα τα θέατρα ..

..τα σαλιγκάρια μπαίνουν δωρεάν;;;

   

Δε Λούκ

Δεν χρειάζεται να σάς το πω με πολλά λόγια. 
Όλοι ξέρουμε ότι κρίση-ξεκρίση, η Αθήνα είναι πάνω απ' όλα η πρωτεύουσα της ελληνικής θεατρικής παραγωγής. Δεν σκοπεύω να μακρυγορήσω με άσκοπους προλόγους : 
Σε τούτη 'δω την ανάρτηση αλλά και στην αμέσως επόμενη, έχω σκοπό να σάς μιλήσω για δύο παραστάσεις που είδα τις λίγες μέρες που βρέθηκα στην Αθήνα, τις χάρηκα και σάς προτείνω ανεπιφύλακτα να σπεύσετε να τις δείτε!

Η παράσταση "Δε Λούκ" (που μεταφράζεται στα Ελληνικά ως "The Look", αν δεν κάνω λάθος..) δεν είναι ούτε μονόπρακτο με την στενή έννοια του όρου, ούτε τελείως stand-up comedy, ούτε βέβαια και αυτοσχεδιασμός, πόσω μάλλον 'μιούζικαλ'. 

Ο παλαίμαχος του ελληνικού stand-up Δημήτρης Δημόπουλος, κατάφερε σε μία παράσταση 75 μόλις λεπτών να συνδυάσει εκ των ενόντων και με τρόπο έξυπνα λιτό τα χαρακτηριστικότερα στοιχεία από ποικίλους τρόπους σκηνικής έκφρασης. Καθημερινές και άμεσες ατάκες, διαδικτυακή αργκό, υποτυπώδη στοιχεία σκηνογραφίας, κι όλα αυτά δεμένα σεναριακά με πολύ ταλέντο, με καταπληκτικές ζωντανές ερμηνείες των ξένων επιτυχιών του '80 και '90 και με τρεις φρέσκους ηθοποιούς που μού φαίνεται πως θα πρέπει να πιάσετε το δεφτέρι σας και να σημειώσετε προσεκτικά τα ονόματά τους, γιατί κάτι μού λέει πως θα τούς ξανασυναντάμε συχνά πυκνά στο μέλλον -είτε αμιγώς ως ηθοποιούς, είτε αμιγώς ως τραγουδιστές είτε όλ'αυτά μαζί-.

Το σενάριο της παράστασης γράφτηκε μετά την επιλογή των τριών ηθοποιών. Η Ευαγγελία Καρακατσάνη, η Ειρήνη Ψυχράμη και ο Δημήτρης Παπαδάκης φόρεσαν τους ρόλους που  κόπηκαν, ράφτηκαν και γράφτηκαν ειδικά γι' αυτούς, με αποτέλεσμα η φυσικότητα επί σκηνής να σε μπερδεύει αν αυτό που έβλεπες ήταν όντως 'προσχεδιασμένο'. 

Σεναριακό όχημα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ο ..καλύτερος φίλος του μέσου νεοέλληνα 30άρη : το ίντερνετ και πιο συγκεκριμένα το γνωστό facebook, που στη συγκεκριμένη περίπτωση γεννά έρωτες, αντιζηλίες, ίντριγκες και εν ολίγοις ανοίγει τσατ και ενδεχομένως κλείνει σπίτια ή φιλίες ετών. Όσο για τη μουσική υπόκρουση : γνωστά χιτ που δεν ξεχνιούνται με τίποτα, με πραγματικά εξαιρετικές live ερμηνείες των ηθοποιών επί σκηνής. Ιδανική έξοδος για όσους έβλεπαν το 'Μουσικόραμα' της ΕΡΤ από τα μέσα του '80 κι ως τις αρχές του '90.

Δεν θέλω να παραστήσω τον ινστρούκτορα, πάντως είναι αξιοπρόσεκτο τελικά πώς μία γενιά ολόκληρη έμαθε να ερωτεύεται, να ζευγαρώνει, νε πεθυμά και να χωρίζει με τραγούδια που είναι γραμμένα σε γλώσσα διαφορετική απ' αυτήν που ονειρεύεται. Είτε μάς αρέσει είτε όχι, το 'Δε Λουκ' μάς εκφράζει κατάμουτρα έναν σαφή υπαινιγμό για τον τρόπο που η εν πολλοίς 'ανέραστη' γενιά που ενηλικιώθηκε κάτω απ'τη σκιά του AIDS βιώνει σήμερα το φλερτ, μέσα από τα chatrooms, τους 'τοίχους' των προφίλ και με το ποικιλόχρωμο πάτημα του Εnter στο πληκτρολόγιο. 

Και όμως, μπορεί το 'φαίνεσθαι' να νικά στην πρώτη μάχη, τελικά (και ευτυχώς!) το 'είναι' αργά ή γρήγορα κερδίζει τον πόλεμο..

Δεν υπάρχει χώρος για καμμία μομφή όταν διαπιστώνεται μία πραγματικότητα, με την οποία δεν έχουμε παρά να πορευτούμε μαζί της και -γιατί όχι- ακόμα και να γελάσουμε. 

Ψυχαγωγία εγγυημένη, διάρκειας 75 λεπτών.

 "Δε Λουκ"

Παίζουν : 

Ευαγγελία Καρακατσάνη

Ειρήνη Ψυχράμη

Δημήτρης Παπαδάκης

Κείμενο/Σκηνοθεσία : Δημήτρης Δημόπουλος

Βοηθός Σκηνοθέτη : Ελένη Κουτσιούμπα

Φωτισμός : Σοφία Αλεξιάδου

Κινησιολογία : Ελένη Βαρελτζή

Παραγωγη : 4actors

κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη

στο dance bar VOID (Ευμολπίδων 26) στο Γκάζι

στις 9.15 το βράδυ

τιμή εισιτηρίου 10€

για κρατήσεις θέσεων : 210-8839657 και 6981 982591

και τα σαλιγκάρια
..μπαίνουν δωρεάν!

η ημέρα με τις κούτες

Πολύ μού κακοφάνηκε σήμερα όταν ξαφνικά είδα κλειστό το ίντερνετ καφέ σε στοά της Σταδίου στο Σύνταγμα να έχει κατεβάσει τα ρολλά. Μόλις προχθές είχα μπει για να ελέγξω τα email μου και να εκτυπώσω κάτι σελίδες για τη δουλειά. Και το ίδιο ακριβώς είχα σκοπό να κάνω σήμερα, μόνο που σήμερα είδα ότι ίντερνετ καφέ δεν υπήρχε. Έγινε και αυτό παρελθόν.

Στοά Σταδίου, 03.11.2010 - ώρα 11:14'

Σήμερα πάλι είδα πως έγινε παρελθόν και το ταξιδιωτικό γραφείο που με βόλευε χρόνια τώρα δίπλα από το Public, κι αυτό στο Σύνταγμα. Το ένα σοκ μετά το άλλο, και τα δύο απείχαν μόνο καμμιά δεκαριά μέτρα και μόνο δύο ολόκληρα λεπτά της ώρας.

Σύνταγμα, 03.11.2010 - ώρα 11:16'

Δεν ξέρω γιατί αυτομάτως βλέποντας αυτές τις γνώριμες γωνιές να μην υπάρχουν πια, γύρισα αυτομάτως μια δεκαπενταετία περίπου πίσω, στο φοιτητικό μου σπίτι. Ή μάλλον στο σπίτι που ήταν γεμάτο με κούτες, αφού είχε πάψει να είναι φοιτητικό, μιας και από την ορκομωσία μου είχε ήδη περάσει καμιά βδομάδα. Ήταν από εκείνες τις μέρες που δεν ξεχνάς εύκολα, βλέποντας όλες τις αναμνήσεις να στοιβάζονται στο παλιό παρκέ μέσα σε καφετί χαρτονένια κιβωτιάκια. Το μόνο που είχε μείνει ακόμα στη θέση του ήταν εκείνο το παλαιού τύπου ραδιόφωνο, που ήταν και το πρώτο 'δώρο' που είχα κάνει στον εαυτό μου -κάτι σαν 'τρόπαιο νίκης' επειδή πέρασα τις Πανελλήνιες Εξετάσεις με την πρώτη και πέτυχα στην Αθήνα, την πρώτη μου επιλογή στο μηχανογραφικό. (θυμάσαι Μαρία; Το είχαμε διαλέξει σε ένα μαγαζάκι στη Σκουφά και έσταξα 36.000 ολόκληρες χιλιάδες δραχμές , εκείνο το δοξασμένο φθινόπωρο του 1990. Και μετά ταρατσώσαμε και κάτι πίτσες εκεί κοντά, να γιορτάσουμε την σπουδαία τούτη αγορά, χαχα).

στάση Μετρό Μοναστηράκι, 03.11.2010 - ώρα 12:23'

Εκείνη την 'ημέρα με τις κούτες' κάπου στα μέσα της προπερασμένης δεκαετίας, μετρώντας τις ώρες μέχρι να έρθει η στιγμή που θα ερχόταν το φορτηγάκι και θα πηγαίναμε όλοι μαζί -εγώ και οι αναμνήσεις μου- στο λιμάνι του Πειραιά, αφήνοντας πίσω μας το Κλεινόν Άστυ, δεν ξέρω πώς μού'χε έρθει και είπα να βάλω το ραδιόφωνο-τρόπαιο να παίζει τον αγαπημένο μου σταθμό, τον πάλαι ποτε JazzFm στους 103 των FM μέχρι να έρθει κι η δική του σειρά να καταχωνιαστεί  εκόν-άκον στο χρονοντούλαπο της φοιτητικής μου ιστορίας. 

Και οποία έκπληξις : η συχνότητα των 103 βουβή. 

Ο JazzFM είχε κλείσει για πάντα.  

Το επιβεβαίωσα αμέσως με την (ίδια ως άνω) Μαρία που τότε περιδιάβαινε άλλες γειτονικές συχνότητες ως μουσική παραγωγός. 

 Η 'μέρα με τις κούτες' περιμάζεψε άρον-άρον και το ραδιόφωνο-τρόπαιο χωρίς πολλές κουβέντες.

 Ψυρρή, 03.11.2010 - ώρα 12:37'

Η Αθήνα μού συνόψισε απλά και σταράτα και με απλές κινήσεις ρουά-ματ πως είχε αποφασίσει να μην με φιλοξενεί πια. Δεν είχα πια καμμία δουλειά εκεί. Ούτε εγώ, ούτε οι κούτες μου, ούτε τα τρόπαιά μου, ούτε καν ο ραδιοφωνικός σταθμός που πρωί-βράδυ είχε φροντίσει να επενδύει επί χρόνια τις αναμνήσεις μου με το γνώριμο μουσικό του χαλί.     

Το φορτηγάκι θυμάμαι ήταν εκνευριστικά συνεπές στην ώρα του.

Και το πλοίο επίσης.

όλα 

είναι 

κύκλος.

καφεδάκι στη "Φωνή της Ελλάδας"..

Μέχρι τώρα έλεγα ότι οι αναρτήσεις παρουσιάζουν μία πραγματικότητα, αλλά ξαφνικά χθες, 1η μέρα του φετινού Νοεμβρίου, όλα ήρθαν 'τα πάνω- κάτω'... 

Άλλο ένα αξίωμα του blogging κατέρρευσε, ευτυχώς όμως αυτό δεν με χάλασε.
Ίσα ίσα!

Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η ανάρτηση της 27ης Οκτωβρίου, οπότε και σάς συνιστούσα ποιά ραδιοφωνική ενημερωτική εκπομπή να ακούτε το πρωί, θα αποτελούσε μία ανάρτηση που αντί να περιγράφει μια πραγματικότητα, τελικά θα δημιουργούσε τη δική της πραγματικότητα. 

Ο Θεός του Διαδικτύου και τρελλές συμπτώσεις, με έφεραν το χθεσινό πρωινό στο ίδιο το στούντιο της εκπομπής που σάς περιέγραφα, που βρίσκεται στον τρίτο όροφο του Ραδιομεγάρου της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή. Απλά έτυχε ο τακτικός αναγνώστης του μπλόγκεως και συνονώματός μου Γαβριήλ Ρεμούνδος (ο οποίος υπογράφει στα σχόλια ως..."ενάδερ Γκάμπριελ"!!) να είναι ούτε λίγο-ούτε πολύ ο ...ηχολήπτης της συγκεκριμένης εκπομπής, κάτι το οποίο το έμαθα την ημέρα που ανέβασα την ανάρτηση για την εκπομπή, και από κει και πέρα καταλαβαίνετε... 

Όλα έγιναν πολύ εύκολα!

Η Έλενα Καραγιάννη αγκαλιά μετά του μπλόγκεως!

Η δημοσιογράφος Έλενα Καραγιάννη, παραγωγός της εκπομπής "Καφές Ελληνικός" που μεταδίδεται από Δευτέρα έως και Παρασκευή μεταξύ 9 και 11 το πρωί, με περίμενε με έτοιμο το μικρόφωνο της ΕΡΑ5 για να στολίσουμε μαζί την απαρχή του φετινού Νοεμβρίου.

Δεν θα πω περισσότερα. 

Άλλωστε αυτή η ανάρτηση είναι...ραδιοφωνική, πλαισιομένη με τις φωτογραφίες που τράβηξα στο στούντιο και στους διαδρόμους του Ραδιομεγάρου (πώς κατάφερα και δε χάθηκα εκεί μέσα, είναι θαύμα!).

 δύο Γαβρίληδες σε ένα στούντιο συγχρόνως! δεν γίνεται κάθε μέρα!

 

Γαβριήλ φωτογραφίζει, Γαβριήλ ηχολαμβάνει και Έλενα κάνει ραδιόφωνο...

Δεν σάς κρύβω πάντως ότι δεν μού αρέσει καθόλου η φωνή μου όταν την ακούω μαγνητοφωνημένη, αλλά όπως με διαβεβαίωσε κόσμος και κοσμάκης, στους περισσότερους ανθρώπους δεν αρέσει όταν ακούν τη φωνή τους. Συγχωρέστε το τρακ μου και το κόμπιασμά μου. 

Δεν είναι μυστικό ότι εκφράζομαι πολύ καλύτερα γράφοντας. 

Δείτε το σαν μία ακόμα... άσκηση θάρρους..

Και μια λεπτομέρεια που δεν θα την ξεχάσω : 

Στα μουσικά διαλείμματα χτύπαγαν τα τηλέφωνα από τις τέσσερεις άκρες της Γης, στέλοντας σε μένα και στην Έλενα χαιρετίσματα κι ευχές. 

Μοναδική εμπειρία!! 

Ξέρετε πόσοι άνθρωποι ακούνε τη Φωνή της Ελλάδας; Χαμός! 

Λοιπόν, σταματώ την πολυλογία και το μόνο που θα ήθελα από σάς είναι ..επιείκεια

Καλή ακρόαση.. 

 

"Καφές Ελληνικός" (ΕΡΑ5) 01.11.2010 - Πρώτο Μέρος

 

"Καφές Ελληνικός" (ΕΡΑ5) 01.11.2010 - Δεύτερο Μέρος

  

 

"Καφές Ελληνικός" (ΕΡΑ5) 01.11.2010 - Τρίτο Μέρος

  

 

"Καφές Ελληνικός" (ΕΡΑ5) 01.11.2010 - Τέταρτο Μέρος

σημασία έχει ότι το διασκέδασες 

ότι σού έτυχε κι αυτό
κι ότι έχεις δύο νέους καλούς φίλους