εδώ.. δεν είναι Σύνταγμα

Ο κόσμος είναι μικρός -γνωστό αυτό..
Αλλά με το ίντερνετ, γίνεται ακόμα μικρότερος.

Το email που μού ήρθε χθες, με έκανε να το συνειδητοποιήσω. 

Κι αυτό, επείδη δεν ήξερα ότι αυτό εδώ το μπλογκ αλλά και το theinsider.gr έχουν αποκτήσει σταθερούς ισραηλινούς αναγνώστες που συμβαίνει να γνωρίζουν ελληνικά. 

Οι μικρές φράσεις σε σπαστά greeklish από κάποιον Ιόναταν ήταν όμως σαφείς : "Diavazo to alloukiallou para poli kero kai mou aresei poly. Ela na deis simera sto dromo pou to lene 'Nordau' tis nees mas skines pou tha valoume! Na mathi o kosmos stin Ellada ti ginete. Thelis? Tha ertis? Ti les?" 

Μα, θα μπορούσα ποτέ να αρνηθώ;

Και έτσι βρέθηκα στην -μέχρι χθες τουλάχιστον- 'ήρεμη' δενδρόφυτη λεωφόρο Νόρνταου, όχι πολύ μακρυά από την γεμάτη με κόσμο Rotschild -όπου συνεχίζεται το αδιαχώρητο καθημερινά εδώ και δυό βδομάδες. 

η πρώτη πρώτη σκηνή που στήθηκε στη λεωφόρο Νόρνταου..

Παρασκευή, 29.7.2011 -ώρα 7 και μισή το απόγευμα..

Ευκαιρία λοιπόν, να δούμε μαζί πώς αρχίζει από το μηδέν μια κατασκήνωση διαμαρτυρίας, από απλούς εργαζόμενους πολίτες, ηλικίας 30 και κάτι, με μισθό, με σπουδές, με ένα στεγαστικό, πολλοί απ'αυτούς μάλιστα και με μωρό στην αγκαλιά -αλλά...και με μιά σκηνή ο καθένας , στο Τελ Αβίβ του καλοκαιριού του 2011. Ένα καλοκαίρι που αυτή η χώρα θα το θυμάται απ'ό,τι φαίνεται, για πολλά χρόνια ακόμα. Τουλάχιστον αυτή είναι η αίσθηση πολλών εδώ.

λεωφόρος Νόρνταου, 29.7.2011, 7 και μισή το απόγευμα.

Ο Ιόναταν Ζάντμπεργκ είναι γέννημα θρέμμα του Τελ Αβίβ, αλλά συγχρόνως Καβαλιώτης από την πλευρά της μαμάς και Αθηναίος από την πλευρά του μπαμπά. Αυτός και μερικοί φίλοι του αποφάσισαν να πάρουν κι αυτοί΄τις σκηνές τους παραμάσχαλα και να αφήσουν συμβολικά τα ακριβοπληρωμένα νοικιασμένα τετραγωνικά στο κέντρο της πόλης "μήπως και κάτι αλλάξει προς το καλύτερο". Άνθρωποι συνηθισμένοι, συνειδητά πολιτικοποιημένοι αλλά όχι απαραίτητα κομματικοποιημένοι, χωρίς ιδεολογικές εξάρσεις αλλά με άποψη και γνώμη. Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, ή -εν προκειμένω- οι άνθρωποι της ..διπλανής σκηνής.

Οι πρώτοι περαστικοί δεν άργησαν να έρθουν. 

Τα μπράβο και τα συγχαρητήρια έδιναν κι έπαιρναν από ανθρώπους κάθε ηλικίας. Μόνο ένας ήρθε με άγριες διαθέσεις του τύπου "Δεν πρόκειται να γεμίσει τσαντίρια η γειτονιά με σάς!", αλλά έφυγε βιαστικά χωρίς να δοθεί συνέχεια. 

Από την άλλη μεριά όμως, ήταν πολλοί οι περίοικοι που ήρθαν να πουν ότι προσφέρουν το σπίτι τους, το ψυγείο τους, ακόμα και την.. τουαλέτα και το μπάνιο τους για τους διαμαρτυρόμενους κατασκηνωτές. Έδειχναν πού έμεναν και έδιναν και το τηλέφωνό τους, σε περίπτωση που υπάρξει ανάγκη.

Δεν το πιστεύετε;

Στο μεταξύ, εκτός από τις σκηνές που τοποθετούνταν η μία μετά την άλλη, ύστερα από σωρεία like στο facebook -επιστρατεύθηκαν δύο καναπέδες αλλά και ο ντόπιος ..."Λουκάνικος", ονόματι.. Γκούλας, γένους θηλυκού (συνονώματη του... γνωστού ουγγαρέζικου εδέσματος, που φαντάζομαι πως γνωρίζετε. Αν όχι, όπου το βρείτε διαθέσιμο, παραγγείλτε το..)

Αν και ασυνήθιστα αμήχανοι για τα τοπικά δεδομένα, οι δύο αστυνομικοί που εμφανίσθηκαν ξαφνικά ήταν σαφείς : να απομακρυνθούν αμέσως οι σκηνές, τα σεντόνια που είχαν απλωθεί στο δρόμο και να τελειώνει αυτή η ιστορία όσο το δυνατόν πιο γρήγορα κια πιο ήρεμα, "διαφορετικά θα εκκενώσουμε το δρόμο εμείς". 

Και προς στιγμήν, όλα φάνηκαν να τελειώνουν εκεί..   

Στη συνέχεια, μπήκε στη μέση η δοξασμένη κάστα των δικηγόρων/κατασκηνωτών:  "Εντάξει, εμείς να φύγουμε. Αλλά για ένα λεπτό.. Εκδόθηκε διάταξη από κάποιον; Και από ποιόν; Διατάραξη της δημοσίας τάξεως; Και σε τι ακριβώς αυτή συνίσταται; Ποιός την καθόρισε;" και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπάααα..
Οι δύο ήδη αμήχανοι αστυνομικοί έγιναν περισσότερο αμήχανοι.  Το έβλεπες στα μάτια τους ότι ..συμφωνούσαν σε όλα, όπως και όλοι οι περαστικοί. Τηλεφώνησαν στα κεντρικά, όμως οι επίσημες απαντήσεις που αφορούσαν για το αν επιτρέπονται οι κατασκηνώσεις στις δενδρόφυτες λεωφόρους της πόλης δεν αποδείχθηκαν περισσότερο πειστικές, παρά το ορθό-κοφτό και αυστηρό τους ύφος. Με λίγα λόγια, το θέμα ακόμα μάλλον 'παλευόταν', καθ'όπως διαφαινόταν.

Και πράγματι, ύστερα από διαδοχικά ερωτήματα και τηλεφωνήματα -περιέργως σε μια στιγμή το κλίμα άλλαξε. Οι αστυνομικοί πήραν το ύφος που ..ήθελαν να πάρουν εξ αρχής, αφού πήραν το 'ok' άνωθεν. "Καλή επιτυχία σας ευχόμαστε και..Καλό σας Σάββατο". Η αστυνομία έφυγε.. και οι σκηνές παραμένουν, με τη βούλα..


Και η συνέχεια..αναμενόμενη :


Η υιοθέτηση του α-κομματικού συνθήματος "Ζητούνται νέες κοινωνικές προτεραιότητες" δεν επιλέχθηκε τυχαία. Διαφέρει σημαντικά από τα ολοένα και περισσότερο προκάτ και οργανωμένα κομματικά συνθήματα που κατακλύουν πλέον τη λεωφόρο Rotschild, αντικαθιστώντας τα γνήσια παλαιότερα. Τη στιγμή μάλιστα που το ευρύ μη-κομματικοποιημένο κοινό των διαμαρτυρομένων αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του  "με το ένα πόδι έξω" από αυτό το πρωτοφανές παλλαϊκό κίνημα για τα τοπικά δεδομένα, ένα τέτοιο σύνθημα ενώνει -και τίποτα λιγότερο απ'αυτό.

Κάθε σκηνή έχει και τον ιδιοκτήτη της.
Κι επειδή μού αρέσει να κρατώ τις υποσχέσεις μου, καμαρώστε τους πρώτους πρώτους κατασκηνωτές της Νόρνταου, έναν-έναν ..
..και όλους μαζί :

επ! μα αυτόν εκεί με την μπλε μπλούζα στ'αριστερά,κάπου τον ξέρω!

Τέλος καλό, όλα καλά λοιπόν!

(και με το μπλογκ να έχει την ..τιμητική του -όχι παίζουμε)

Όσο για την Γκούλας...

..μα, τι να λέμε τώρα..

Πατήστε το play..

με αγωνιστικούς χαιρετισμούς...

Διαβάστε ακόμα :

Indignados made in Israel
Τελ Αβίβ: Indignados vs. Indignados
Τελ Αβίβ, το Μετα-Νεοφιλελεύθερο

βαρέθηκαν τα ψίχουλα  

 

δεν φταις εσύ..

Χωρίς να το θέλω, περιμένοντας να κουρευτώ, κι ανάμεσα στα ατάκτως ερριμμένα έντυπα και φυλλάδια -απ'αυτά που βλέπεις σε κάθε κουρείο/κομμωτήριο της οικουμένης- κάπου εκεί στα μουλωχτά σαν να πήρε το μάτι μου μια γνώριμη φάτσα στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας Μααρίβ.
Ναι, ήταν ο Γιώργος Νταλάρας, ο οποίος -όπως κάθε χρόνο σχεδόν- θα εμφανισθεί και φέτος στο ρωμαϊκό αμφιθέατρο της Καισάρειας, λίγα χιλιόμετρα βόρεια από το Τελ Αβίβ.  

Πρόκειται για το μόνιμο ραντεβού που κλείνει ο διάσημος τραγουδιστής με το ισραηλινό κοινό, το οποίο όμως, σχεδόν κάθε χρόνο διαβάζει κάποια δήλωσή του, που όμως πάντοτε δεν ακούγεται ευχάριστα στα ντόπια αυτιά. Οι αντιδράσεις του κόσμου περιέργως δεν είναι αρνητικές. Απλά μένουν με το στόμα ανοιχτό και μετά εξηγούν : "Όλος ο κόσμος είναι εναντίον του Ισραήλ, γιατί να μην είναι και ο Νταλάρας; Εμάς μάς αρέσει η φωνή του, κι ας μάς βρίζει." 

Η στάνταρ απάντηση πάρα πολλών ανθρώπων εδώ. 

Κάθε χρόνο, η ίδια ιστορία -με ελάχιστες παραλλαγές :

Γίνεται γνωστό πως έρχεται ο Νταλάρας - προπωλούνται όλα τα εισιτήρια - ο Νταλάρας κατακρίνει το Ισραήλ - οι ισραηλινοί απορούν, αλλά κρατούν ήδη τα εισιτήρια στο χέρι - έρχεται ο Νταλάρας - γεμίζει η Καισάρεια και... κάπως έτσι έχει κτισθεί ένας έρωτας μεγάλος, χρόνια και χρόνια τώρα. 

Η παράδοση λοιπόν, συνεχίζεται και φέτος :   

"Νταλάρας : Το Ισραήλ συμπεριφέρεται σαν ένα κράτος φασιστικό. 

- Λίγο καιρό πριν τις συναυλίες του στην Καισάρεια, 

ο θρύλος του ελληνικού τραγουδιού επιτίθεται σκληρά στο Ισραήλ. 

Η συνέχεια στη σελίδα 14.¨

Μιας και έχασα που έχασα τη σειρά μου στο κούρεμα, απορροφημένος στη "σελίδα 14", σάς  διαβάζω τα αποσπάσματα της συνέντευξής του, όπως αυτά δημοσιεύθηκαν χθες στην Μααρίβ. Ολόκληρη η συνέντευξή του θα δημοσιευθεί αύριο Παρασκευή, αλλά -σόρρυ- κάποτε και οι μπλόγκερ πρέπει να πάρουνε ένα κάποιο ρεπό.. 

σελίδα 14 - εφημερίδα Maariv, 27.7.2011

Ενώ απομένει περισσότερο από ένας μήνας από τις δύο συναυλίες του στο αμφιθέατρο της Καισάρειας, ο διάσημος έλληνας τραγουδιστής Γιώργος Νταλάρας επικρίνει σκληρά το Ισραήλ για τον τρόπο που ανιτμετωπίζονται οι Παλαιστινίοι, για τις στενές σχέσεις της χώρας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και για την  επιχείρηση κατάληψης του τουρκικού πλοίου "Μαβί Μάρμαρα". 

"Η πατρίδα δεν είναι ένα ακίνητο που πωλείται και οι σημαίες δεν είναι αντικείμενα πάνω στα οποία θα πρέπει να χύνεται αίμα", δηλώνει στη συνέντευξή του που θα δημοσιευθεί στο Ένθετο της ερχόμενης Παρασκευής της εφημερίδας Μααρίβ.  "Η αξία και η ομορφιά των ανθρώπων που ζουν σε μία χώρα είναι ότι ζουν όλοι μαζί και ότι ο ένας είναι διαφορετικός από τον άλλον. Αυτό το ιδεώδες, στο Ισραήλ απέτυχε. Εμείς, ο ελληνικός λαός, έχουμε την Κύπρο που είναι μέρος της γης μας που χωρίστηκε στα δύο και σήμερα βρίσκεται στην κατοχή ενός άλλου λαού. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει με το Ισραήλ, με τη Γάζα και τους Παλαιστινίους. Βλέπεις έναν ολόκληρο λαό που υπέφερε από τον φασισμό, να συμπεριφέρεται φασιστικά. Αυτή είναι η αλήθεια. Το Ισραήλ ακόμα δεν βρήκε τον φιλελεύθερο χαρακτήρα του. Διατηρεί στενές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το χρήμα μπαινοβγαίνει στη χώρα μέσω πλούσιων εβραϊκών οικογενειών ανά τον κόσμο. Όλα αυτά είναι γνωστά. Και γι'αυτό λέγεται ότι το Ισραήλ είναι το πιστό σκυλάκι της Αμερικής. Αυτοί οι αρνητικοί συσχετισμοί φέρνουν αποτελέσματα αρνητικά."

Στην ερώτηση γιατί παρ'όλ'αυτά ξανάρχεται στο Ισραήλ για να πραγματοποιήσει τις συναυλίες του, ο Νταλάρας απαντά : "Αυτό που με κάνει να έρχομαι στο Ισραήλ είναι ότι γνωρίζω πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι δημοκράτες, που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο και να φέρουν την ειρήνη στη χώρα τους και εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στο Ισραήλ που πιστεύουν σε αυτόν τον ειρηνικό τρόπο επίλυσης των διαφορών και θέλουν να τον εφαρμόσουν. Παρά το ότι η αριστερά στο Ισραήλ είναι αδύναμη, δεν είπε ακόμα την τελευταία της λέξη."

Ο Νταλάρας, ο οποίος κατά το παρελθόν είχε δωρίσει τα έσοδα μίας συναυλίας του στην ΜΚΟ  "Γιατροί υπέρ των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων", υποστηρίζει ότι το επεισόδιο στο πλοίο  "Μαβί Μάρμαρα" έβλαψε πολύ το Ισραήλ.  "Αυτό που συνέβη στο "Μαβί Μάρμαρα" χάλασε πάρα πολύ την εικόνα του Ισραήλ προς τα έξω. Οι άνθρωποι ποτέ δεν θα πάψουν να μάχονται για τις ιδέες τους και κανείς δεν μπορεί να σταματήσει κάποιον που έχει το θάρρος να μάχεται για τις ιδέες του."

Απαντώντας στο επιχείρημα ότι κατά τη διάρκεια εκείνης της στρατιωτικής επιχείρησης, οι επιβάτες του "Μαβί Μάρμαρα" είχαν επιτεθεί με όπλα κατά των ισραηλινών στρατιωτών, ο Νταλάρας απαντά:  "Πρέπει να δούμε τα γεγονότα από την αρχή. Μέχρι πότε θα παραμένει άλυτο το ζήτημα της δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους;"     

Ο Νταλάρας αρνείται αυτό που συχνά λέγεται στο Ισραήλ, ότι δηλαδή είναι αντι-ισραηλινός, ή ακόμα και αντισημίτης.  "Αυτό είναι λάθος", τονίζει.  "Ἰσως κάποιος να έχει καλλιεργήσει αυτήν την εντύπωση, και ίσως να μην καταλαβαίνουν αυτά που εννοώ και αυτά που θέλω να πω. Ένας μουσικός, ένας τραγουδιστής είναι πάνω απ'όλα άνθρωπος και όχι τζουκ-μποξ, να ρίχνεις ένα κέρμα κι αυτό ν'αρχίζει να παίζει. Μπορώ να καταλάβω αυτά που περνάει το Ισραήλ, αλλά δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου σε αυτά που δεν μού αρέσει να συμβαίνουν. "

Ο τραγουδιστής δεν είναι τζουκ-μποξ. 

Είναι άνθρωπος με ιδεολογία και με κάθε δικαίωμα να εκφράζει πολιτική θέση, όπως όλοι μας. Και είναι γεγονός ότι ο Γιώργος Νταλάρας παραχώρησε τα έσοδα μιας συναυλίας του σε ισραηλινή ανθρωπιστική μη κυβερνητική οργάνωση που στηρίζει τα δίκαια αιτήματα του παλαιστινιακού λαού για ανεξαρτησία και για μια καλύτερη ζωή.

Το ζήτημα όμως που ανακύπτει είναι τελικά σε ποιά μερίδα ισραηλινών απευθύνεται ο Γιώργος Νταλάρας όταν έρχεται στο Ισραήλ για τις συναυλίες του. Στους δημοκρατικούς αριστερούς ή στους μη αριστερούς-φασίστες; 

Δεν πρόκειται για προβοκατόρικη ερώτηση. 

Έχει ενδιαφέρον τελικά να δούμε ποιά μερίδα ισραηλινών ακούει μανιωδώς τον 'δικό μας' Γιώργο. Και ελπίζω να σάς λυθούν πολλές απορίες διαβάζοντες αυτές τις γραμμές.

(αν όχι πάλι, τα σχόλια - δικά σας, εννοείται αυτό!)

ο  Γιεχούντα Πόλικερ τραγουδά τον "Αλέκο"

Η ελληνική μουσική είναι εξαιρετικά δημοφιλής στο Ισραήλ από τη δεκαετία του '50 και μέχρι σήμερα. Στα δισκοπωλεία ανέκαθεν έβρισκε κανείς ράφια ολόκληρα με τους κατά καιρούς αστέρες της αθηναϊκής πίστας και στους γάμους όλο και κάποιο ελληνικό τραγούδι θα κάνει τους πάντες να ξεπατωθούν στο χορό.

Αυτοί λοιπόν που κυριολεκτικά λατρεύουν την ελληνική μουσική σκηνή είναι εβραίοι που κατάγονται από τις αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής. Και όλοι τους, εκτός από εβραϊκά, μιλούν και αραβικά, τη μητρική τους γλώσσα τρόπον τινα. 

Με την εγκατάσταση των προγόνων τους στο νεοσύστατο Ισραήλ, αναγκάσθηκαν να 'απαρνηθούν' την αραβόφωνη κουλτούρα τους, επειδή ακριβώς ήταν η 'κουλτούρα του εχθρού'. Οι ήχοι και ο ρυθμός της ελληνικής μουσικής τούς έδωσαν την ευκαιρία να .. απενοχοποιηθούν από το αραβικό τους πολιτισμικό παρελθόν, υιοθετώντας τα ελληνικά μουσικά μοτίβα, που κυμαίνονταν ανάμεσα στην 'πολιτικώς ορθή' Δύση και στη γνώριμη Μεσόγειο. 

Μια Μεσόγειο όμως, 'απαλλαγμένη' από τη λικνιστή φωνής της Ουμ Καλσούμ, της εθνικής τραγουδίστριας των αράβων. Αυτή είναι η απλή πραγματική αιτία της επικράτησης της ελληνικής μουσικής στο Ισραήλ, βρίσκοντας απήχηση κυρίως στα φτωχά στρώματα της νεοσύστατης κοινωνίας. Κι αυτό επειδή ήταν 'στίγμα' να μιλάς και να διασκεδάζεις με τη γλώσσα και 'τη μουσική του εχθρού'. 

Για την τότε κρατούσα ιδεολογία της χώρας όμως, ήταν ανώδυνο να διασκεδάζεις με μια γλώσσα 'ουδέτερη' όπως η ελληνική και να χορεύεις με ρυθμούς που μπορεί να θύμιζαν Ανατολή, στην πραγματικότητα προέρχονταν από την ..κοντινή Δύση, δηλαδή την Ελλάδα μας.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα λαϊκά στρώματα της χώρας ψηφίζουν μονοκούκι την ισραηλινή Δεξιά. Οι δημοσκοπήσεις επίσης δείχνουν ότι η πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων αποτελείται από τους απόγονους εκείνων των εβραίων που ήρθαν από τις αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής. 

Αντιθέτως, οι αριστεροί ψηφοφόροι ανέκαθεν ζούσαν και ζουν περισσότερο δυτικότροπα (όχι λόγω ιδεολογίας ή χρημάτων, αλλά απλώς και μόνο λόγω της κεντροευρωπαϊκής τους καταγωγής) και στη μεγάλη τους πλειοψηφία... δεν ακούν ούτε ελληνική μουσική ούτε τον Γιώργο Νταλάρα, γιατί ποτέ δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να 'υιοθετήσουν' μια ξένη προς αυτούς γλώσσα ή κουλτούρα, πολλώ μάλλον την ελληνική μουσική. Στο νεοσύστατο Ισραήλ, η γερμανοεβραϊκή και η πολωνική κουλτούρα ποτέ δεν 'κρύφτηκαν κάτω απ'το χαλί'. Αντίθετα, οι αραβικές καταβολές έπρεπε  οπωσδήποτε να 'αντικατασταθούν' επειδή 'θύμιζαν' τον άραβα εχθρό. Και αυτό ήταν μία αμιγώς πολιτική απόφαση, τω καιρώ εκείνω..

Και αυτά τα απλά (και ίσως δυσνόητα για τον μέσο Έλληνα) κοινωνικά/γλωσσικά ταμπού, συνεχίζονται λίγο πολύ μέχρι και σήμερα -κι ας μην το παραδέχεται κανείς ανοιχτά, για να μην ανοίξει παλιές πληγές στον εύθραυστο ισραηλινό κοινωνικό ιστό..

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Είναι απλό. 

Αυτἠ τη χρονιά, όταν ο Γιώργος Νταλάρας θα ανεβαίνει στη σκηνή του παραλιακού ρωμαϊκού αμφιθεάτρου της Καισάρειας, καλό θα ήταν να ανάψουν τα φώτα προς το κοινό και για λίγο περισσότερο χρόνο από τις υπόλοιπες φορές. Μόνο και μόνο για να μετρήσει ο καλλιτέχνης πόσοι μαυριδεροί ισραηλινοί και μελαχρινές ισραηλινές (βαμμένες ξανθιές) θα τον χειροκροτούν. 

Και ίσως φέτος, θα καταλάβει..

Οι περισσότεροι από όσους θα περιμένουν να τον δουν, αν όχι όλοι, δεν ψηφίζουν Aριστερά -αυτό τουλάχιστον λένε οι δημοσκοπήσεις εδώ-. Όλοι τους με λάθος λόγια θα μουρμουράνε τους στίχους των τραγουδιών του, κρύβοντας αραβικές λέξεις 'κάτω' από τις δικές μας. Όπως ακριβώς έκαναν δεκαετίες πριν οι γονείς και οι παπούδες τους, για να αποδείξουν την ισραηλινοποίησή τους και την 'κάθαρσή τους' από τη γλώσσα και τον πολιτισμό που κουβάλαγαν, και που κατά σύμπτωση, ήταν ίδια με τη γλώσσα και τον πολιτισμό του 'άραβα εχθρού'. 

Ναι. Ο καλλιτέχνης δεν είναι τζουκ-μποξ. 

Είναι άνθρωπος, όπως λες.

Ας τείνει λοιπόν ο καλλιτέχνης το ανθρώπινό του χέρι στο κοινό που τον αγαπά, και που περιμένει κάθε χρόνο μία βραδιά να τον ακούσει, να τον χειροκροτήσει και να τον αποχαιρετήσει ξανά, περιμένοντάς τον να ξανάρθει στην Καισάρεια ..του χρόνου.

Και όλοι θα μείνουν στο τέλος ευχαριστημένοι.

Όπως κάθε χρονιά.

Αυτά τα λίγα -τα απλά μα συνάμα πολύπλοκα- 

ήθελα να σου πω, δικέ μας Γιώργο.
Γιατί εσύ, σε αντίθεση με αυτούς 
που θα σε περιμένουν εδώ πώς και πώς στις συναυλίες σου,
  μπορείς να διαβάσεις τούτες τις γραμμές..

βαρέθηκαν τα ψίχουλα

Γυρίζοντας απόψε από τη λεωφόρο Rotschild, που και σήμερα ήταν κατάμεστη από κόσμο και σκηνές, διαπίστωσα πως είμαι ένας άνθρωπος με.. εξαιρετικά μεγάλη υπομονή. 

Το τι άκουσαν τ'αυτάκια μου δε λέγεται. 

Θεωρίες περί παντελούς κατάργησης του χρήματος. Να αποφοιτούν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πολιτικοί από πανεπιστημιακή σχολή Πατριωτισμού και Εθνικής Παράδοσης. 

Ένας πάλι ορκίσθηκε δημοσίως, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, ότι εφόσον εκλεγεί από το κοινό ως ο 'Αρχηγός της Επανάστασης' (και βέβαια, όταν μετέπειτα θα βγει και Πρωθυπουργός..) θα συνεχίσει να παίρνει τον μισθό του οδηγού αστικού λεωφορείου μέχρι να κλείσει και τα δυό του μάτια!.. 

Ναι! Ακόμα κι αυτό άντεξα...!

"και Εγένετο Επανάσταση"

(από τη διαδήλωση του Σαββάτου, 23.7.2011)

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων λοιπόν, και για να μην σχηματίσετε λάθος εικόνα για το τι ακριβώς συμβαίνει εδώ, διάλεξα ένα άρθρο που αποκρυσταλλώνει κατά τρόπο μεστό και σαφή αυτά που εκφράζουν την συντριπτική πλειονότητα όλων όσων άκουσα τις τελευταίες μέρες εδώ στο Ισραήλ από ανθρώπους με κοινή λογική, ανεξάρτητα από την ιδεολογική τους τοποθέτηση. 

Το άρθρο του δημοσιογράφου και μπλόγκερ Άσι Χάιμ (ο οποίος αρνείται πεισματικά να δείξει το πρόσωπό του στο ίντερνετ -και αντ'αυτού, κάνει χρήση του σκίτσου που βλέπετε παρακάτω), με τίτλο "Βαρεθήκαμε να αρκούμαστε στα ψίχουλα" δημοσιεύθηκε στο χθεσινό φύλλο της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία εφημερίδας Israel Hayom, η οποία -αξίζει να σημειωθεί αυτό- πρόσκειται στην φιλοκυβερνητική κεντροδεξιά του Βενιαμίν Νετανιάχου και του κόμματος Λικούντ.

Ρίξτε του μια ματιά.

Είναι ό,τι πιο ισορροπημένο έχει δημοσιευθεί μέχρι σήμερα 

στον Ισραηλινό Τύπο.

Η μεσαία τάξη στο Ισραήλ αρχίζει να ξυπνάει και σείεται η Γη. 

Στην αρχή μάς υποτίμησαν και είπαν "Τίποτα καλομαθημένοι Τελαβιβιώτες θα είναι", ύστερα είπαν "Είναι αριστεροί που θέλουν να βρουν ευκαιρία να ρίξουν τον Πρωθυπουργό", αλλά εγώ πιστεύω ότι όλοι πλέον καταλαβαίνουμε πως εδώ δεν τίθεται θέμα Δεξιάς ή Αριστεράς. Αυτοί οι ετεροκαθορισμοί πλέον δεν μάς ενδιαφέρουν. Αυτό που ενδιαφέρει, και ενδιαφέρει όλους μας, είναι να έρθει κοινωνική αλλαγή. Και ύστερα από την επίδειξη δύναμης του περασμένου Σαββάτου, όλοι μας καταλαβαίνουμε πια ότι μία τέτοια αλλαγή είναι πράγματι δυνατόν να επιτευχθεί.

Δεν επρόκειτο για διαμαρτυρία φτωχών. Είμαστε μορφωμένοι, εργαζόμαστε, ο μισθός μας είναι άνω του μέσου όρου και πληρώνουμε τους φόρους μας -αλλά παρ'όλ'αυτά δεν καταφέρνουμε να σηκώσουμε κεφάλι. Πνιγμένοι μέσα στα στεγαστικά δάνεια, στα δίδακτρα των νηπιαγωγείων, στις τιμές της βενζίνης, του φαγητού και του κόστους ζωής που συνεχώς ανεβαίνει -παρά τον ζηλευτό μας μισθό- ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι τελικά κάτι δεν πάει καλά. Συνειδητοποιήσαμε ότι το μόνο που μάς μένει είναι σκέτος αέρας -ίσα ίσα να αναπνεύσουμε, και τίποτα περισσότερο. 

Και ήρθε η στιγμή να δώσουμε ένα τέλος σε όλο αυτό.

Πρέπει να είναι κανείς μειωμένης αντίληψης και αποκομμένος από την πραγματικότητα για να καυχιέται πως η ισραηλινή οικονομία είναι από τις ισχυρότερες του κόσμου επειδή οι δείκτες ανάπτυξης ανεβαίνουν και η ανεργία μειώνεται, τη στιγμή που το μεγάλο τμήμα του λαού δεν έχει την ευκαιρία να γευτεί ούτε καν τα ψίχουλα από το τεράστιο κέικ που το Κράτος μοιράζει απλόχερα στους πολυεκατομμυριούχους. Λυπηρό. Βαρεθήκαμε να αρκούμαστε σε ψίχουλα, και δεν θα απολογηθούμε γι'αυτό.

Δεν έχω τη φιλοδοξία να συμβουλεύσω τον Πρωθυπουργό, αλλά εάν βρισκόμουν στη δική του θέση, ούτε καν θα προσπαθούσα να υποτιμήσω την ισχύ της διαμαρτυρίας που τώρα ξεσπάει ύστερα από υπομονή και ανοχή ετών -καθότι το ζήτημα της στέγης είναι μόνο ένα πολύ μικρό δείγμα από όλα όσα ξεσήκωσαν τον κόσμο.

Άσχετα εάν θα αλλάξει ή όχι τακτική, η κατάσταση αυτή μπορεί να αποτελέσει για τον κ. Νετανιάχου τη μεγάλη του ευκαιρία. Τώρα είναι η ώρα να δείξει τις αρχηγικές του ικανότητες και να λάβει στρατηγικές αποφάσεις που θα επιτρέψουν στη μεσαία τάξη -την τάξη που αποτελεί την ευρεία κοινωνική βάση της χώρας- να μπορέσει να ξαναγευτεί το βιός της. 

Πράγματι, ίσως να μην είναι δυνατόν να μειώσει με τρόπο άμεσο και ως δια μαγείας τις τιμές των ακινήτων και των ενοικίων, αλλά τού είναι δυνατόν να σκεφθεί έξω από τα δεδομένα που μέχρι τώρα είχε στον νου του κι ότι στο τέλος αυτού του μήνα ίσως να μάς έχουν περισσέψει λίγα λεφτά από το μισθό μας.

Ορίστε μερικές ιδέες : 

Να θεσμοθετήσει δωρεάν παιδεία από τις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Να μειώσει τις αμοιβές των υψηλόμισθων και να αυξήσει τους μισθούς όλων των υπολοίπων. Να εξυγιάνει το σύστημα δημόσιας περίθαλψης, ούτως ώστε να μην υπάρχει πλέον ανάγκη να καταβάλλουμε εκατοντάδες σέκελ στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Να καταργήσει τους παράλογους φόρους που μάς έχουν καταντήσει να πληρώνουμε την ακριβότερη βενζίνη, το ακριβότερο αυτοκίνητο και τα ακριβότερα εισαγόμενα προϊόντα σε σχέση με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Και επίσης, να φροντίσει να κτισθούν πολλά μικρά διαμερίσματα προς ενοικίαση για τα νεαρά ζευγάρια. 

κ. Πρωθυπουργέ, αυτή είναι η δική σου ευκαιρία, 

Αν ήμουν στη θέση σου, θα την άρπαζα με τα δυό μου χέρια.

εφημερίδα Israel Hayom , 26.7.2011

Σημειώστε ομοιότητες.

Διαβάστε ακόμα :

Indignados made in Israel
Τελ Αβίβ: Indignados vs. Indignados
Τελ Αβίβ, το Μετα-Νεοφιλελεύθερο

Αθήνα - όπως "Ατούνα"

Αυτό που λέμε 'η πόλις θα σε ακολουθεί'.

Και με το που ξεπρόβαλε μπροστά μου κοτζάμ Ζάκυνθος, μες στη μέση της λεωφόρου Μενάχεμ Μπέγκιν, δεν ξέρω τι μ'έπιασε.. 

Σταμάτησα το ταξί στη μέση του δρόμου, έβγαλα τη φωτογραφική μηχανή, και ιδού τα αποτελέσματα :

Και θέλω να με πιστέψετε.

Παρά τα μύρια όσα λένε για μάς, τελικά "έξω πάμε καλά", γιατί φαίνεται πως τελικά, είμαστε αγαπησιάρικος λαός

 - πώς να το κάνουμε δηλαδή.. 

Και η δουλειά που κάνει εδώ ο ΕΟΤ και τα ντόπια πρακτορεία ταξιδίων, φαίνεται πως αποδίδει τα μάλα. 

Παράδειγμα : το βιντεάκι που ακολουθεί.

Ξέρω, θα χαμογελάσετε με την προφορά των ελληνικών τοπωνυμίων 

αλλά και με το ηχηρό "YiaSou" πριν τα πιάτα να γίνουν θρύψαλα..

Το σίγουρο όμως είναι ότι η κοπελίτσα μια χαρά τα λέει

για την ..Ατούνα, δηλαδή την Αθήνα μας.

ενημερωτικό βίντεο του πρακτορείου ταξιδίων Issta για τα αξιοθέατα της Αθήνας

Τελ Αβίβ , το Μετα-Νεοφιλελεύθερο

Η 23η Ιουλίου 2011 υπήρξε μια μέρα που έχει όλες τις προϋποθέσεις να χαρακτηρισθεί 'ιστορική' για το Τελ Αβίβ ως η μέρα που οι δρόμοι γέμισαν από κόσμο. Από απλό κόσμο που απλά διαμαρτυρόταν για τις ομολογουμένως παράλογα υψηλές τιμές των ακινήτων - και κυρίως των ενοικίων- όχι μόνο στην μεγαλύτερη πόλη του Ισραήλ αλλά και σε όλη τη χώρα.

Είναι ενδεικτικό ότι οι διαδηλωτές φρόντισαν να ...μετονομάσουν την Rotschild σε "Λεωφόρο των Σκηνών". Σαν να μην έφτανε όμως αυτό, προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα : αρίθμησαν τις σκηνές τους, δίνοντας σαφές μήνυμα για την μόνιμη εγκατάστασή τους στα ακριβά γρασίδια..

Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους.

Οι σκηνές στην ακριβή λεωφόρο Rotschild αυξάνονται μέρα με τη μέρα και ειδικά την Παρακευή το βράδυ, παραμονή της μεγάλη συγκέντρωσης του Σαββάτου που μάς πέρασε, είχες την εντύπωση ότι όλοι οι κάτοικοι του κέντρου βρίσκονταν σε διαδικασία ..μετακόμισης στο άβατο της πανάκριβα απλησίαστης αγοράς του ντόπιου real estate. 

λίγες ώρες πριν τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, δύο αργοπορημένοι αγανακτισμένοι ισραηλινοί στήνουν τη δική τους σκηνή.. Σάββατο πρωί, 23.7.2011

Κατά κοινή ομολογία, η μαζική συμμετοχή του απλού κόσμου τόσο στη συγκέντρωση μπροστά από το Εθνικό Θέατρο όσο και στην πορεία που έκανε κυριολεκτικά το γύρο ολόκληρου του κέντρου της πόλης, ήταν πρωτοφανής για τα χρονικά της χώρας. Οι γηραιότεροι μάλιστα την παρομοίασαν με τους αυθόρμητους πανηγυρισμούς που είχαν πραγματοποιηθεί όταν το Ισραήλ είχε αναγνωρισθεί από τον ΟΗΕ ως ανεξάρτητο κράτος, έξι δεκαετίες περίπου πριν.

"Φτάνει! Βαρεθήκαμε! Μειώστε τους φόρους!"

Εννοείται πως τα μικρά κόμματα της αριστεράς έδωσαν το παρών, με συνθήματα, ντουντούκες και πλακάτ. Περιέργως όμως, τα παραγγέλματά τους δεν έβρισκαν την αναμενόμενη απήχηση ή διάρκεια που ίσως θα περίμεναν. Ίσως επειδή όλα πλέον τα πολιτικά κόμματα, συμμετέχοντας κατά καιρούς όλα σε κυβερνήσεις συνασπισμού -συνεπεία της απλής αναλογικής που ισχύει από τότε που δημιουργήθηκε το ισραηλινό κράτος μέχρι σήμερα- στη συνείδηση του απλού κόσμου είναι όλα λίγο έως πολύ συνυπεύθυνα για τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας, από φοιτητές και 40άρηδες μέχρι γιαγιάδες, παπούδες και νέα ζευγάρια με τα παιδιά τους στην κούνια είχαν γεμίσει τους δρόμους, δημιουργώντας μία περίεργη ατμόσφαιρα, ανάμικτη με ευφορία αλλά και με βαθειά ανησυχία για την οικονομική φούσκα που εδώ και χρόνια η μεσαία τάξη δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει. Ενθουσιώδεις ήταν οι αντιδράσεις όσων έβλεπαν τα τεκταινόμενα από τα μπαλκόνια τους, με πρώτη και καλύτερη μία κυρία που έβγαλε τα κατσαρολικά της και έδωσε ρυθμό στα χειροκροτήματα του δρόμου! 

Από τις καλύτερες στιγμές.. 

Δείτε το βίντεο παρακάτω, παρακαλώ..

εμείς σπάμε πιάτα, οι Τελαβιβιώτες σπάνε κατσαρόλες..

Όλο αυτό όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στον τρόπο που ιδίοις όμμασι διαπίστωσα 'πώς διαμαρτύρονται οι Ισραηλινοί'. 
Και θα σάς εξηγήσω ευθύς αμέσως τι ακριβώς εννοώ :

Η πορεία, αφού είχε περάσει από όλες τις κεντρικές λεωφόρους του Τελ Αβίβ, σταμάτησε στον προαύλιο χώρο της δημοτικής βιβλιοθήκης, όπου πήραν το λόγο άνθρωποι ανώνυμοι και άπειροι να μιλούν μπροστά σε τόσο πολύ κόσμο. Η αμηχανία των ομιλητών ήταν εμφανέστατη από το έντονο τρέμουλο που κρατούσαν τις σελίδες για να διαβάσουν το κείμενο που είχαν ετοιμάσει.
Ο κόσμος τήρησε απόλυτη σιγή κατά τη διάρκεια των ομιλιών. Μάλιστα, το τσιγάρο.. απογορευόταν αυστηρά (!!), κι ας βρισκόμασταν σε υπαίθριο χώρο (ήταν θέμα μισού λεπτού να μού γίνουν έντονες συστάσεις από τους τριγύρω, "να μην καπνίζω κατά τη διάρκεια της ομιλίας!", όταν ως γνήσιος αγανακτισμένος και έλληνας θεριακλής αποφάσισα ότι η όλη υπόθεση σήκωνε τζούρα..). Και με το που τελείωσαν οι ομιλίες, ανακοινώθηκαν οι γραμμές των λεωφορείων που θα άρχιζαν σιγά σιγά να λειτουργούν, για να γυρίσει ο κόσμος στα σπίτια του - ή στις σκηνές του.. (!)

Δεν είναι πια μυστικό.
Το Τελ Αβίβ αλλά και όλο το Ισραήλ γενικά φαίνεται ότι εισέρχεται σε αυτό που λέμε "Μετα-Νεοφιλελεύθερη" εποχή. Φαίνεται πως το μοντέλο των μαζικών αποκρατικοποιήσεων και της ολοένα αυξανόμενης απόσυρσης του Κράτους Προνοίας, ναι μεν ικανοποίησε τους οικονομικούς δείκτες και τις μεγάλες επιχειρήσεις κάθε είδους υπηρεσιών, έφερε όμως τη μεσαία τάξη στα όρια της αντοχής και της υπομονής της. 

Κοινό σημείο των ομιλιών ήταν η δραματική έκκληση προς το Κράτος να επιστρέψει στην κοινωνία και να αρχίσει ξανά να παρεμβαίνει στην οικονομία της χώρας. Μού έκανε μεγάλη εντύπωση η εμπιστοσύνη που έδειχναν όλοι στις κρατικές υπηρεσίες, στην εξασφάλιση στέγης εκ μέρους του Κράτους -όπως γινόταν τις πρώτες δεκαετίες ύπαρξης της λιλιπούτειας αυτής χώρας-, την παντελή κατάργηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης και την επαναφορά της δωρεάν κρατικής παιδείας με σκοπό όλοι οι πολίτες να απολαμβάνουν τα ίδια εφόδια για τη ζωή και η κοινωνία ως σύνολο να πορεύεται ισότιμα για όλους, την περιχαράκωση της δημόσιας παροχής υπηρεσιών υγείας για όλους, ως επίσης και την απόλυτη κρατικοποίηση της ασφάλισης. 

 "Sold"

Θα με ρωτήσετε -και πολύ σωστά- , γιατί θα έπρεπε να με νοιάζουν εμένα όλα αυτά, μιας και η διαμαρτυρία αυτή συνέβη σε μια χώρα που, στο κάτω κάτω, δεν είναι η δική μου.

Και όμως.

Αυτήν τη δεδομένη χρονική συγκυρία που περνάει η Ελλάδα, όπου θέλοντας και μη θέλοντας, θα κληθούμε πάρα πολύ σύντομα να δούμε από κοντά τι σημαίνει όχι στα λόγια αλλά..στην πράξη 'Νεοφιλελευθερισμός' και τι σημαίνει στην πράξη 'δραστική μείωση του δημόσιου τομέα' - δεν σάς κρύβω ότι η προχθεσινή συγκέντρωση που έγινε τόσο μακρυά αλλά και τόσο κοντά μας, εδώ στο Τελ Αβίβ, αποτέλεσε για μένα ένα δυνατό deja-vu που δεν μπορώ να το αγνοήσω. Και θα ήταν ανεύθυνα εγωιστικό εκ μέρους μου να μην σάς πω αυτά που σκέφτομαι μετά από ό,τι είδα και άκουσα προχθές.

Στην Ελλάδα, η οποία μέχρι πρότινος είχε καταφέρει κατ' αρχάς να συλλάβει και μετέπειτα να θεσπίσει ισχυρούς θεσμούς κοινωνικής πρόνοιας -που σημειωτέον, στην υπόλοιπη Ευρώπη ακούγονταν παράλογοι έως και σκανδαλωδώς 'φιλολαϊκοί'- τώρα εξ αιτίας της δικής μας κακής διαχείρισης των κοινωνικών μας δικαιωμάτων αλλά και των οικονομικών μας πόρων, αναγκαζόμαστε να πούμε μονομιάς ένα μεγάλο και ηχηρό.. 'Αντίο' στους μακρυνούς εκείνους κοινωνικούς ρομαντισμούς.

Την ίδια στιγμή, η ισραηλινή κοινωνία που εφάρμοσε εμπράκτως τις δύο τελευταίες δεκαετίες ακριβώς αυτό που επιβάλλεται στην Ελλάδα σήμερα, μόλις προχθές δήλωσε με τον πιο έντονο τρόπο ότι, πολύ απλά, θέλει να γυρίσει τον χρόνο πίσω...! 

Ας αναλογιστούμε λοιπόν όλα αυτά..
..κάνοντας τις σωστές αναγωγές.

"ο λαός απαιτεί κοινωνική δικαιοσύνη"

Όσο για τις προτεινόμενες λύσεις...

..Μακάρι να τις άκουγα κι εγώ για να σάς τις μεταφέρω..

Δυστυχώς, ..κι εδώ αδιέξοδο.

Διαβάστε επίσης :

Indignados made in Israel

Τελ Αβίβ : Indignados vs. Indignados   

υδρόγειος και λοιπές ιστορίες

Κανένα παιδί δεν ξεχνά τα δώρα που έχει πάρει. Και δεν μιλάω μόνο για τα αγαπημένα του παιχνίδια. Ακόμα και αυτά που δεν ήταν σπουδαία, κάθε παιδί θυμάται πότε το πήρε, από ποιόν και με ποιά ευκαιρία. Κι αν δεν με πιστεύετε, αν έχετε κάποιο παιδί κοντά σας, ρωτήστε το και θα σάς τα πει όλα χαρτί και καλαμάρι.

Εγώ, το πρώτο δώρο που θυμάμαι να πήρα όταν ήμουνα παιδί, μού το έδωσαν κάποιον χειμώνα. Μάλλον πήγαινα Νηπιαγωγείο τότε, ίσως και Δημοτικό -δεν είναι σημαντικό. 

Πάντως το σίγουρο ήταν ότι ήμουν άρρωστος στο σπίτι, έξω έβρεχε και ήταν και βράδυ. 

Γι' αυτά τα τρία, είμαι σίγουρος 100%

Μέσα σ'ένα χαρτονένιο κιβωτιάκι -πολύ μεγάλο μού είχε φανεί τότε- κρυβόταν μια υδρόγειος σφαίρα. Πολύ όμορφη, πολύ ..στρογγυλή και πολύχρωμη. Μάλιστα, όταν μπήκε και στην πρίζα, έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν όλες οι χώρες φωτίζονταν με διαφορετικά χρώματα. 

Ήταν μια μαγική στιγμή. 

Θυμάμαι καθόμουνα με τις ώωωωρες να κοιτάω μία-μία τις χώρες, το σχήμα τους, τα σύνορά τους, την μπλε θάλασσα, την Κασπία που ήταν σαν θάλασσα, την Κίνα που ήταν πολύ κίτρινη -όπως οι πυτζάμες μου-, την Σοβιετική Ένωση που ήταν τεράστια και ήταν αδύνατον να την αγνοήσεις λόγω του ανοιχτοκόκκινου χρώματος που είχε, την Αυστραλία που ήταν κάπως ροζ -και ίσως γι'αυτό έδινε την εντύπωση πως ήταν πολύ μικρή, αφού γύρω γύρω είχε το βαθύ γαλάζιο των ωκεανών-. 

Θυμάμαι πως αμέσως, ύστερα από τέσσερεις πέντε φορές που έκανα "το γύρο του κόσμου",  ο πυρετός έπεσε χωρίς να το καταλάβω και την επόμενη μέρα ήμουνα μια χαρά. Έκανα βέβαια τον άρρωστο για να μείνω σπίτι την επόμενη μέρα και να συνεχίσω τα ταξίδια στρυφογυρίζοντας εκείνο το ολοκαίνουργιό μου απόκτημα. 

Ήταν η δική μου Υδρόγειος Σφαίρα 

-με κεφαλαία τα αρχικά της γράμματα-.

"Και η Ρόδος; Πού είναι; Δεν τη βλέπω! Εμείς πού είμαστε;"

Η πρώτη λογική ερώτηση που μού ήρθε στο μυαλό, αφού πια είχα γυρίσει πάμπολλες φορές - ούτε καν θυμάμαι πόσες- όλον τον κόσμο. 

"Εδώ είμαστε!" μου είπε η μητέρα μου. 

"Μα δεν φαίνεται τίποτα εκεί που δείχνεις! 

Εδώ που μού λες πως βρισκόμαστε, είναι... μπλε. 

Είναι ..θάλασσα!

Γιατί δεν τη δείχνει τη Ρόδο;  Την ξεχάσανε;

Λάθος Υδρόγειο πήραμε;"

Και τότε, ένα μολύβι καλά ξυσμένο άγγιξε το μπλε που βρισκόταν ανάμεσα στην Κρήτη και τις ακτές τις Τουρκίας. 

"Να, ορίστε! Εδώ είμαστε!" 

Όντως, υπήρχε μία μικρή μικρή κουκιδίτσα στον χάρτη, στη μέση του μπλε της θάλασσας. Και όντως, αν καθόσουν να το προσέξεις καλά-καλά, θα έβλεπες έναν μικρό μπακλαβά που είχε ίδιο σχήμα με το νησί που ήξερα. Πολύ μικρότερο πάντως απ' αυτό που είχα στον νου μου.

Αυτή η παλιά ιστοριούλα μού ήρθε στο μυαλό χθες, πρωί πρωί.

Το πρώτο δώρο που θα κάνω στον γιο μου κι εγώ, θα είναι μία Υδρόγειος Σφαίρα.

Θα μπαίνει στην πρίζα για να φωτίζει το βράδυ.

Θυμήστε μου μόνο  να έχω πρόχειρο κι ένα μολύβι καλοξυσμένο.

Αυτά.

Τελ Αβίβ : Indignados vs. Indignados

Ενώ το Τελ Αβίβ αρχίζει να συνηθίζει πλέον τις σκηνές των Αγανακτισμένων που για έβδομη συνεχή μέρα καταλαμβάνουν την πανάκριβη λεωφόρο Rotschild, η κυβέρνηση παρακολουθεί αμήχανη την όλη κατάσταση, αποφεύγοντας να λάβει μια καθαρή θέση ή να προτείνει συγκεκριμένα μέτρα για να θεσμοθετηθούν αλλαγές στον καθορισμό των τιμών των ακινήτων στην πόλη. 

Από την άλλη όμως, σιγά σιγά τόσο η ρητορική που αναπτύσσεται γύρω από το ακριβότερο γρασίδι της χώρας, όσο και ο τρόπος που οι μόνιμοι εύποροι κάτοικοι της περιοχής αντιδρούν σε ό,τι συμβαίνει ακριβώς έξω από την πόρτα τους -καταδεικνύουν τελικά ότι αυτή η πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της χώρας κοινωνική κινητοποίηση  ίσως τελικά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Δειλά δειλά, εμφανίζονται πλακάτ των αριστερών κομματικών σχηματισμών ανάμεσα στις σκηνές, ενώ η τεράστια ισραηλινή σημαία ακριβώς απέναντι από το ανακαινισμένο κτίρο του Εθνικού Θεάτρου από σήμερα το βράδυ ζει τη δική της πρωτόγνωρη εικαστική παρέμβαση. 

Το άστρο του Δαυίδ 'κλαίει με μαύρο δάκρυ', όπως φαίνεται στη φωτογραφία παραπάνω. Και αυτό συμβαίνει σε μια χώρα που δίνει μεγάλη σημασία στα σύμβολά της. 

Οι πρώτες νύχτες της διαμαρτυρίας είχαν περισσότερο τον χαρακτήρα καλλιτεχνικού χάπενινγκ, ήταν μία ευκαιρία να γνωριστούν άγνωστοι μεταξύ τους που μοιράζονταν τον ίδιο θυμό. Η ποικιλία των ανθρώπων που είτε έστηναν τις σκηνές τους είτε περνούσαν να δουν τι συμβαίνει ακριβώς έδιναν έναν τόνο ευφορίας και αισιοδοξίας ότι ήρθε επιτέλους ο καιρός να αλλάξουν τα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα -λίγο πριν ή λίγο μετά το αδιέξοδο.

Ο χαρακτήρας της εκτόνωσης της κοινωνικής έντασης μέσω της τέχνης συνεχίζει να είναι εμφανής εκεί όπου συγκεντρώνονταν οι κάμερες της τηλεόρασης, με φόντο το φουτουριστικό γλυπτό-σύμβολο του Εθνικού Θεάτρου. Πίσω όμως από αυτήν την 'ευφορία της διαμαρτυρίας' η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική. 

Χθες βράδυ, τα μηνύματα της υπαίθριας Rotschild προς την Rotschild των πολυτελών κατοικιών άρχισαν να παίρνουν μία περισσότερο έντονη χροιά. Η μάλλον ατυχής φράση "εσύ εκεί πάνω, είσαι ένα παράσιτο της κοινωνίας" προς κάποιον μόνιμο κάτοικο της περιοχής που έβλεπε από το μπαλκόνι του τα τεκταινόμενα, στάθηκε αρκετή για να ανάψουν τα αίματα. Και αν λάβουμε υπ'όψη ότι η εβραϊκή γλώσσα στερείται 'πληθυντικού ευγενείας' από γραμματικής απόψεως και μόνο, τότε η κατάσταση που δημιουργείται είναι κάθε άλλο παρά ευχάριστη..

Η αλήθεια είναι ότι παρά τον παλμό της, η διαμαρτυρία των αγανακτισμένων στο Τελ Αβίβ μέχρι τώρα 'πάσχει' ως προς το εξής απλό συστατικό : αποφεύγει να κατονομάσει τους υπεύθυνους για το οικονομικό αδιέξοδο που καλείται να αντιμετωπίσει η μεσαία τάξη κάθε μέρα, ζώντας σε μία πόλη που χρόνο με το χρόνο έχει φτάσει στο σημείο να είναι αφόρητα ακριβή για το μέσο πορτοφόλι. Αντίθετα, πληθαίνουν οι φωνές που καταφέρονται στους μόνιμους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι κατηγορούνται ότι... έχουν περισσότερα χρήματα από τους άλλους. 

Ποινικοποίηση του πλούτου; 

Ακούγεται παράλογο. 

Και όμως -..ακούστηκε (!)

Παρόμοιες στιχομυθίες με αυτήν που ακούγεται στο βίντεο που ακολουθεί, αποτελούν φαινόμενο συχνό τις τελευταίες νύχτες - αφού τις βραδινές ώρες η διαδήλωση των σκηνών αποκτά περισσότερους θαμώνες και ένταση. 

Ο νεαρός με την ντουντούκα καλεί την κοινωνία να ξυπνήσει, η κάτοικος της περιοχής διαμαρτύρεται επειδή δεν μπορεί να κοιμηθεί λόγω των αγανακτισμένων -υπενθυμίζοντάς τους ότι η ώρα είναι περασμένη..
Κι όλ'αυτά συμβαίνουν ενόσω ο ηλικιωμένος κύριος έχει ήδη κατέβει από το μπαλκόνι του, να ψάξει να βρει στο δρόμο ποιός τόλμησε να τον αποκαλέσει 'παράσιτο της κοινωνίας'...

-"Καλημέρα! ήρθε η ώρα η διάκριση των εξουσιών να λειτουργήσει πραγματικά, όπως σε κάθε χώρα με δημοκρατικό πολίτευμα! Καλημέρα! Ήρθε η ώρα η αστυνομία να λειτουργεί υπέρ μας! Καλημέρα! Ήρθε η ώρα τα δικαστήρια να απονέμουν δικαιοσύνη για όλους και όχι δικαιοσύνη για τους πλούσιους! Καλημέρα φίλοι! ¨Ηρθε η ώρα η νομοθετική εξουσία να νομοθετεί για λογαριασμό μας, γιατί όλοι αυτοί δουλεύουν για μας!"

-"Ε φτάνει πια. Θέλω να κοιμηθώ. Μένω ακριβώς απέναντι."

-"Δεν έχουμε άλλη λύση! "

-"Τι πάει να πει 'δεν έχεις άλλη λύση';; Τη νύχτα κοιμόμαστε! Για άκου εδώ! Κι εγώ πρέπει να επιζήσω! Είμαι η μοναδική που φέρνω εισόδημα στο σπίτι με ένα παιδί και χωρίς άνδρα, πρέπει να κοιμηθώ! Κατάλαβες τι σου'πα; Κατάλαβες;"

-"Καταλαβαίνω τον πόνο σου. Σε καταλαβαίνω.."

-"Φτάνει! Να φωνάζεις μέχρι τις 11 το βράδυ! Τέρμα! 

Κι αυτό δε σημαίνει ότι αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό. Αλλά να το κάνεις μέχρι τις 11 το βράδυ -Τέλος! 

Κάτσε στη σκηνή σου και πιάσε το πρωί τη ντουντούκα. 

Αγαπητέ μου, είμαι η μοναδική που φέρνω έναν μισθό στο σπίτι! 

Άφησε με να κοιμηθώ το βράδυ! Φτάνει!"

Άραγε, όλο αυτό που εκτυλίσσεται εδώ και μια βδομάδα στον δρόμο-σύμβολο των επιτευγμάτων του ισραηλινού νεοφιλελευθερισμού είναι ένα τεστ αντοχής μίας ετερογενούς κοινωνίας που έχει συνηθίσει να συσπειρώνεται όταν απειλείται από εξωτερικούς εχθρούς (και μόνο;) ή απλώς μιλάμε για ακόμα μία καλοκαιρινή μόδα που -όπου νά'ναι- θα περάσει; 

Εάν τελικά ισχύει το πρώτο, τότε σίγουρα αυτή η ιδιότυπη κοινωνική 'παρτίδα σκάκι' έχει μόλις αρχίσει..

λεωφόρος Ρότσιλντ, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, χθες βράδυ.

Διαβάστε επίσης :

Indignados made in Israel     

Indignados - made in Israel

Το κίνημα των Αγανακτισμένων έχει αποδείξει μέχρι τώρα πως δεν γνωρίζει σύνορα. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο μάλιστα απέδειξε ότι κοινό σημείο αναφοράς του είναι οι δύσκολες δημοσιονομικές συγκυρίες που αντιμετωπίζει η Ευρωζώνη. Να όμως που Αγανακτισμένοι υπάρχουν και σε κράτη που επισήμως τουλάχιστον έχουν καταφέρει μέχρι τώρα να παραμείνουν αλώβητα από τις διεθνείς οικονομικές αναταράξεις των καιρών μας. 

Το Ισραήλ φαίνεται πως έχει σειρά, παρά το ότι η κρίση δεν έχει αγγίξει την κρατική οικονομία και τον δημόσιο κορβανά. Η ισραηλινή μεσαία τάξη φαίνεται πως αρχίζει πια να χάνει την υπομονή της. 

Μπορεί οι οικονομικοί δείκτες να πλέουν σε πελάγη ευδαιμονίας, ο απλός κόσμος όμως έχει φτάσει στα όριά του από την -όπως αποδεικνύεται- άκρατη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική ετών. Ο δημόσιος τομέας έχει συρρικνωθεί παραχωρώντας ελεύθερο πεδίο στους μεγαλοεπιχειρηματίες να τον υποκαθιστούν, αγνοώντας όμως ότι η πλειοψηφία των μέσων ισραηλινών ζει με βασικό μισθό 4.000 σέκελ (800€), τη στιγμή που μόνο τα ενοίκια των διαμερισμάτων στο trendy Τελ Αβίβ απευθύνονται μάλλον σε πολίτες μιας άλλης χώρας.

Για να πάρετε μια εικόνα : ένα σεμνότατο μη επιπλωμένο δυάρι στην ευρύτερη περιοχή του Τελ Αβίβ μπορεί να πλησιάζει πλέον στο ιλιγγιώδες ποσό των 1.500€ το μήνα, ενώ μια γκαρσονιέρα στα υποβαθμισμένα νότια προάστια μπορεί να στοιχίσει μέχρι και 1.200€. 

"Οι τιμές των ακινήτων δεν ανεβαίνουν χωρίς λόγο! Αποτελεί ένα από τα συμπτώματα του τρόπου που λειτουργεί σήμερα το εμπόριο, το οποίο δεν λειτουργεί προς όφελός μας και δεν συμβάλλει στην ανάπτυξη του βιοτικού μας επιπέδου! Θα βρούμε άλλους τρόπους εμπορίου!  Το Χρήμα είναι το αντίθετο της Αφθονίας." 

(πλακάτ των Αγανακτισμένων του Τελ Αβίβ, 18-7-2011)

Η ευδαιμονία των στεγαστικών δανείων -αν και δεν δίνονταν τόσο απλόχερα όσο στην Ελλάδα τις παλιές καλές μέρες που όλοι θυμόμαστε- φαίνεται πως δεν υπάρχει πια. Η επέλαση των γαλλοεβραίων παλινοστούντων ολοκληρώθηκε, αγοράζοντας διαμερίσματα κατά τρόπο μαζικό σε τιμές Παρισιού και παράλληλα ανεβάζοντας τις τιμές των ακινήτων και των ενοικίων, μιμούμενες εκείνες που θεωρούνται λογικότατες στην θρυλική Champs Elysees. 

Το πάρτυ όμως, τελείωσε.. Στέρεψαν και τα γαλλικά ευρώ, που τοποθετήθηκαν σε άλλοτε φθηνή γη, ύψωσαν τις τιμές σε επίπεδα παράλογα - και ..τις άφησαν στα ύψη. Και οι ντόπιες μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες συνεχίζουν να πίνουν πολλές σαμπάνιες, στην υγειά των ακριβών στεγαστικών δανείων...

Όλη αυτή η οικονομική ανακατωσούρα, εκτός των πολυτελών οικοδομικών πρότζεκτ και των ουρανοξυστών που έχουν ξεφυτρώσει τα τελευταία χρόνια σε όλη την ευρύτερη περιοχή του Τελ Αβίβ, επέφερε και δραματική αύξηση του κόστους ζωής στην πόλη. Οι άλλοτε φθηνότερες πόλεις της περιφέρειας δεν έμειναν ανεπηρέαστες, κάνοντας το βίο αβίωτο σε αυτούς που έτσι κι αλλιώς, είχαν λίγα να ξοδέψουν. 

Και έτσι, ο κύβος ερρίφθη τις τελευταίες έξι μέρες -και έπεται συνέχεια: από χθες παρόμοιες διαμαρτυρίες πραγματοποιούνται σε άλλες πόλεις του νότου και του βορρά της χώρας.

Η δενδρόφυτη λεωφόρος Rotschild είναι ό,τι πιο ακριβό έχει να επιδείξει το ισραηλινό real estate στο μοδάτο Τελ Αβίβ. Σπίτια που εν μία νυκτί πήραν αξία άνω των 2 εκατομμυρίων ευρώ το καθένα. Διαμερίσματα που απλά ντρέπεσαι να αντικρύσεις με γυμνό μάτι. Αμερικανικού τύπου οικοδομικά project που για να καταφέρει ο μέσος ισραηλινός να αγοράσει λίγη από τη..σκιά τους, θα πρέπει να δουλεύει τρεις ζωές ολόκληρες (και βάλε..). 

Ε λοιπόν, αυτή η δενδρόφυτη λεωφόρος -το σύμβολο της οικονομικής ευδαιμονίας της λιλιπούτειας χώρας που συνεχίζει να υπάρχει εν μέσω εμπόλεμης ζώνης- γέμισε με σκηνές. Οι Αγανακτισμένοι νεαροί Τελαβιβιώτες αποφάσισαν να κατασκηνώσουν στο πιο ακριβό γρασίδι της χώρας, μήπως και θορυβηθεί η κυβέρνηση και οι μύριοι όσοι καθεύδοντες κοινωνικοί φορείς για να ληφθούν μέτρα.

Ποιά θα είναι αυτά; 

Ουδείς ακόμα γνωρίζει. Ούτε βέβαια και η κυβέρνηση, η οποία τώρα μόλις αρχίζει να συζητάει τη θέσπιση νέων νόμων που θα αναπτύξουν περισσότερο την οικοδομή -αλλά για τον προτεινόμενο κρατικό έλεγχο των τιμών, κουβέντα!

Πάντως, η απραξία φαίνεται πως έχει λάβει τέλος για την ισραηλινή μεσαία τάξη, που χρόνια τώρα πληρώνει φόρους, φορτώνεται με δάνεια και ιλουστρασιόν πιστωτικές από τις τράπεζες, κάνει δυο και τρεις δουλειές, υπηρετεί στο στρατό χωρίς να ξέρει τι θα πει "βύσμα",  πλην όμως... η αγορά σπιτιού ή έστω ενός σεμνού διαμερίσματος στην πιο όμορφη και ζωντανή πόλη της χώρας -αποτελεί όνειρο όχι μόνο μίας αλλά πάρα πολλών θερινών νυκτών. Και το ίδιο φαινόμενο τελευταία παρατηρείται και στις άλλοτε 'βαρετές' πόλεις της επαρχίας.

Περπατώντας ανάμεσα στις σκηνές της Ρότσιλντ, έχοντας προσπεράσει την "Εκκλησία του Δήμου" (σάς θυμίζει τίποτα αυτό;) όπως και το υπαίθριο Μαγειρείο του ιδιότυπου κοινοβίου που έχει στηθεί ακριβώς απέναντι από το αστραφτερό ολοκαίνουργιο κτήριο του Εθνικού Θεάτρου, συνάντησα τους υπεύθυνους του "Επιτελείου" του κινήματος. Ένα κίνημα που το 'αριστερόστροφο' Κανάλι-2 της ιδιωτικής τηλεόρασης ονομάζει τις τελευταίες μέρες ως την 'απαρχή της Ισραηλινής Κοινωνικής Επανάστασης'. Ένα κίνημα που όμως -κακά τα ψέμματα- δεν έχει βρει το δικό του ιδιαίτερο ιδεολογικό υπόβαθρο, και στρέφεται κατά της 'όλης κατάστασης' χωρίς να αναφέρεται σε συγκεκριμένους ενόχους/καιροσκόπους.
Τουλάχιστον, όχι ακόμα.

 η 'Εκκλησία του Δήμου"

 το υπαίθριο μαγειρείο των Αγανακτισμένων του Τελ Αβίβ

το Επιτελείο Αγώνα

Ένα από τα μέλη του "Επιτελείου", ο φοιτητής Julian Feder, προθυμοποιήθηκε να μού εξηγήσει περί τίνος ακριβώς πρόκειται όλο αυτό το πρωτοφανές για τα χρονικά της χώρας "Κίνημα των Indignados-made in Israel" (sic!). 

Ένα Κίνημα που, τουλάχιστον για την ώρα, κρούει ισχυρό κώδωνα κινδύνου για τον ύπουλο οικονομικό Δούρειο Ίππο του ισχυρού Ευρώ, που η ισραηλινή κοινωνία επιτέλους καλείται να αντιμετωπίσει.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί

(να φρεσκάρουμε λίγο και τα αγγλικά μας..)

18.7.2011

 

Αυτό που λέμε : "Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.." Αστραφτερό γυάλινο κτίριο ακριβώς δίπλα στις παλιές προσφυγικές πολυκατοικίες του '50 : οι τιμές το ίδιο 'χρυσές' στην ... απαγορευτική για τους κοινούς θνητούς δενδρόφυτη λεωφόρο Ρότσλιντ του Τελ Αβίβ..

Σύμη face-to-face

Το ξέρω.

Το έχω παραμελήσει τελευταία το μπλογκ, σάς έχω παραμελήσει κι εσάς. Αλλά ό,τι και να σάς πω, δεν θα είναι τίποτε άλλο από φτηνές δικιολογίες..

Γι'αυτό, και χωρίς πολλά λόγια, λέω να σάς πάω ένα κοντινό ταξιδάκι σε ένα πολύ μικρό κοντινό νησί -που είναι δυσανάλογα πασίγνωστο σε όλους όσους σκαμπάζουν λίγη γεωγραφία : τη Σύμη.
Ένα νησί που βλέπεις και παθαίνεις να αποτυπώσεις σ'ένα κομμάτι χαρτί το περίεργο σχήμα του. Και για μένα ειδικά, δεν φτάνουν βιβλία ολόκληρα για να κάτσω να γράψω τόσες και τόσες αναμνήσεις από τόσα καλοκαίρια και Πάσχα που πέρασα όλη μου τη ζωή σαν παιδί εκεί.

Η πρώτη γνωριμία μου με τα πλοία άρχισε σχετικά αργά, παρά το ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα σε νησί. Έπρεπε να πάω πρώτη Δημοτικού και να συμπέσει Σάββατο η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου (τότε κάναμε σχολείο και τα Σάββατα..), για να φύγουμε από τη Ρόδο ήδη από την Παρασκευή το απόγευμα και να πάμε μέχρι εκεί -για ένα τριήμερο χωρίς αδικιολόγητες απουσίες-. 

Τότε, τα πλοία πήγαιναν αργά κι ήθελες κοτζάμ δυόμισι ώρες για να φτάσεις μέχρι τον Γυαλό -το κύριο λιμάνι του νησιού. Και το πρώτο μου ταξίδι με πλοίο δεν ήταν καθόλου εύκολο. 

9 μποφώρ ολόκληρα παρακαλώ! 

και στο λιμάνι της Σύμης, η ζωή συνεχίζεται

Ήταν τόσο τραυματική η εμπειρία μου από τους εμετούς που έβλεπα γύρω μου (έκανα κι εγώ θυμάμαι) και τόσο πολλά τα 'άχ' τρομάρας που άκουγα, που όταν πια έπρεπε να πάρουμε το δρομολόγιο του γυρισμού για τη Ρόδο είχα δηλώσει αποφασιστικά ότι "Εγώ, από αυτή τη στεριά που με φέρατε, δεν το κουνάω με τίποτα!".

Εκ του αποτελέσματος πάντως, διαπιστώνω μετά από χρόνια ότι αυτό το ατυχές καραβίσιο ντεμπούτο της ζωής μου, μάλλον σε καλό μού βγήκε τελικά. Από τότε και μέχρι σήμερα, ποτέ δεν μ'έπιασε η θάλασσα. Ίσως γιατί τα χειρότερα είχαν μείνει ήδη πίσω μου.

Αισιόδοξη θεώρηση ;

Πού να ξέρω..

Πάντως, το χαρούμενο καλωσόρισμα που ακούγεται από τις καμπάνες του μοναστηριού του Πανορμίτη της Σύμης, κάθε φορά που μπαίνει ένα καράβι μέσα στα πρασινογάλαζα νερά του,
είναι  σίγουρα 'καλός οιωνός'.

Μάρτυράς μου : το μάλλον άτσαλο βίντεο που ακολουθεί, με την άγκυρα του ημερόπλοιου 'Νικόλαος Χ.' να κάνει ομολογουμένος.. πολύ μεγάλο σαματά -ενώ ο ιδιότυπος διάλογος με τις καμπάνες, καλά κρατεί..

ο 'διάλογος' αρχίζει από το 1':48''