δεν μάς αφορά!

Είναι χρόνια τώρα που δεν εκπλήσσομαι από τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. όταν καλύπτουν ειδήσεις που έχουν σχέση με τη Μέση Ανατολή.  Και σήμερα ακόμα μία φορά επιβεβαιώθηκε αυτό που στο κάτω-κάτω έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές στο παρελθόν.

Πρωί πρωί σήμερα, 30 Ιουλίου 2010, οι κάτοικοι της ισραηλινής πόλης Άσκελον ξύπνησαν από το μπαμ ενός πυραύλου τύπου Γκραντ. Όπως ανακοινώθηκε, ο πύραυλος άρχισε το ολιγόλεπτο ταξίδι του από την πόλη Μπετ Χανούν της Λωρίδας της Γάζας, έπεσε στο κέντρο της  ισραηλινής πόλης Άσκελον, 40 μόλις μέτρα από μία πολυκατοικία, και κατά τύχη δεν υπήρξαν θύματα, ενώ παράλληλα, και άλλοι δύο πύραυλοι του ιδίου τύπου έπεσαν στις γύρω ακατοίκητες περιοχές.
O Ο.Η.Ε. καταδίκασε την πυραυλική επίθεση, χαρακτηρίζοντάς την 'πράξη τρομοκρατίας'.

Και αυτές οι πέντε γραμμές αποτελούν αυτό που λέμε ...'είδηση'.  

Άσκελον, σήμερα το πρωί, 30.7.10

Γιατί σάς τα λέω όλα αυτά στα καλά-καθούμενα, θα με ρωτήσετε.

Σάς τα λέω επειδή, έτσι από περιέργεια, έκανα ένα γύρο στις ιστοσελίδες των εφημερίδων μας, άκουσα τις εξωτερικές ειδήσεις στους πολυπληθείς ραδιοφωνικούς μας σταθμούς, αλλά -έκπληξη!- για αυτό το συμβάν δεν άκουσα κουβέντα! Κι ας ήταν η πρώτη φορά ύστερα από τον τελευταίο πόλεμο στη Γάζα που έπεσε πύραυλος στο Άσκελον, μια πόλη που έχει περίπου 100.000 κατοίκους και απέχει λίγα χιλιόμετρα από τη Γάζα. Κι ας συνέβη λίγες ώρες αφού -επιτέλους- ο Αραβικός Σύνδεσμος αποφάσισε να δώσει το πράσινο φως στην Παλαιστινιακή Αρχή γαι την επανέναρξη των απ' ευθείας ειρηνευτικών συνομιλιών με τους ισραηλινούς. 

Η συμπάθεια των ελληνικών μέσων προς τον παλαιστινιακό αγώνα είναι δεδομένη. Επίσης, η συμπάθεια της ελληνικής κοινής γνώμης δεν αποτελεί διεθνή πρωτοτυπία, αφού τα αισθήματα του μέσου Έλληνα συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό με τη στάση που τηρεί η κοινή γνώμη διεθνώς. Και είναι λογικό, αφού είναι ανθρώπινο να συντάσσεσαι με την πλευρά των αδυνάτων και όχι με την πλευρά των δυνατών.

Αυτή καθαυτή όμως η συμπάθεια προς τη μία πλευρά, άραγε μέχρι ποιού σημείου μπορεί να  δικαιολογήσει την αποσιώπηση μίας είδησης ; Γιατί θα πρέπει να δικιολογείται η αποσιώπηση της απλής αλληλουχίας των γεγονότων ; (π.χ. : την τάδε μέρα εκτοξεύθηκε από το μέρος χ ένας πύραυλος, έπεσε στο μέρος ψ, και υπήρξαν/δεν υπήρξαν θύματα. τόσο απλά!) Και δεν θέλω να μπω στην ανώριμη διαδικασία 'σύγκρισης' όσον αφορά ποιός 'υποφέρει περισσότερο' ή  'ποιός σκοτώνει λιγότερο', γιατί ο ανθρώπινος πόνος δεν γνωρίζει ούτε θρησκεία, ούτε έθνη, ούτε σύνορα και σκοπιμότητες. Η ανθρώπινη αγωνία, που σε κάνει να μην ξέρεις τι να κάνεις όταν ακούς τον ήχο της σειρήνας ένα ωραίο καλοκαιριάτικο πρωί, δεν έχει DNA, είτε μάς αρέσει, είτε δεν μάς αρέσει!

Αλλά,  στην προκειμένη περίπτωση, επειδή ακριβώς η σειρήνα που ακούστηκε και ο πύραυλος που έπεσε, έπληξε αυτούς τους κακούς ισραηλινούς (και τι κρίμα που δεν κατάφεραν να τους κάψουν όλους να ησυχάσει η φύσις!), ξαφνικά η ανθρώπινη αγωνία φέρεται να έχει... ανεπιθύμητο γενετικό υλικό, που κάποτε επιτέλους πρέπει να γίνει η αρχή για να καταστραφεί. Και αυτό το συγκεκριμένο γενετικό υλικό είναι περιττό να υπάρχει, άρα δεν μάς ενδιαφέρει και δεν ασχολούμαστε με δαύτο. Να χαθεί. Να καεί. 

Όποια μέρη έχω επισκεφθεί, τα έχω αγαπήσει. Και ως Έλληνας, έχω πάντα στην άκρη του μυαλού μου την παράξενη εκείνη έννοια που δεν μπορεί να μεταφραστεί εύκολα και με ακρίβεια σε κάποια άλλη γλώσσα : την έννοια του 'Νόστου' . 

Ναι, σε όποια μέρη έχω βρεθεί, είτε με πρόγραμμα είτε τυχαία, φυλάω μέσα μου την ελπίδα ότι κάποτε ίσως θα ξαναγυρίσω να δω τι απέγιναν, πώς άλλαξαν, πώς έγιναν ωραιότερα ή χειρότερα από τότε που πρωτοπήγα. Κι ένα από τα μέρη που είχα βρεθεί τυχαία είναι και το Άσκελον, ένα χρόνο περίπου πριν. 

Δεν ξέρω αν τη θυμόσαστε την ανάρτηση 

(αν όχι, ρίξτε της μια ματιά πατώντας ΕΔΩ). 

Επειδή λοιπόν, η σημερινή πυραυλική επίθεση δεν πέρασε καν στα ψιλά των ειδήσεών μας εδώ στην Ελλάδα, βάζω στοίχημα ότι τίποτα απολύτως δεν θα έχει αλλάξει σε αυτήν την έρημη πόλη του φτωχού ισραηλινού νότου. Οι πολυκατοικίες θα είναι το ίδιο έρημες με τότε. Η ανεργία  θα κυμαίνεται στα ίδια υψηλά επίπεδα. Μη σάς πω ότι θα λειτουργούν ακόμα οι ίδιες λεωφορειακές γραμμές χωρίς κλιματισμό -κι ας καίει ο ήλιος με 40 βαθμούς και βάλε-  (γι' αυτό και έχουν πολύ φθηνότερο εισιτήριο από τις κανονικές), επειδή οι κάτοικοι εκεί δεν έχουν στην κυριολεξία από τι να ζήσουν.

Οπωσδήποτε, η ποιότητα ζωής των κατοίκων του Άσκελον δεν είναι ίδια με αυτήν των παλαιστινίων που ζουν λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα και σε πολύ χειρότερες συνθήκες στη Λωρίδα της Γάζας.
Αλλά, γιατί θα έπρεπε να αποσιωπηθεί αυτό το σημερινό γεγονός από τα μεγάλα ΜΜΕ της χώρας μας; Επειδή μήπως αφορά τους αντιπαθητικούς - άνεργους και πάμφτωχους- ισραηλινούς αμάχους και δεν αφορά τους συμπαθείς -εξαθλιωμένους  αλλά και ξεχασμένους από τους ίδιους τους συμπατριώτες τους στη Δυτική Όχθη- αλλά εξ ίσου άμαχους παλαιστινίους; 

Τελικά, γιατί θα πρέπει σώνει και καλά η ανθρωπιά μας να έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά; Και αυτή είναι πλέον η μόνιμη απορία μου όταν βλέπω σχετικά άρθρα του ελληνικού Τύπου.
Γιατί αποσιωπώνται γεγονότα σαν το σημερινό, που στην ουσία θα μάς καταστήσουν πιο ώριμους και πιο πληροφορημένους ως προς την αλληλουχία των γεγονότων που συμβαίνουν σε μία περιοχή που και κοντά μας βρίσκεται, αλλά και αποδεδειγμένα κατά καιρούς μάς αγγίζει συναισθηματικά ; 

Και, εν τέλει, ποιό τέλος πάντων είναι το δημοσιογραφικό εκείνο κριτήριο που στην ουσία 'αποκλείει' μια είδηση από το ευρύ ελληνικό κοινό ; 

Ή μήπως μία πυραυλική επίθεση κατά μίας πόλης 100.000 κατοίκων (σαν να λέμε 'Γιάννενα')  δεν είναι αυτό που λέμε .. 'είδηση' ;

Απορία.

Μία απορία που προφανώς θα παραμείνει...απορία.

.   

Rizικές λύσεις..

Κάποτε σάς είχα υποσχεθεί ότι δεν θα ξανακάνω αναδημοσιεύσεις, και την υπόσχεσή μου την κράτησα. Έπεσε όμως το μάτι μου σε μία ανάρτηση του τούρκου δημοσιογράφου Εμρέ Κιζίλκαγια της Χουριέτ, και απλά μού είναι παντελώς αδύνατον να αντισταθώ στον πειρασμό!

Και πριν αρχίσω να λέω τα δικά μου,
να μάς τοποθετήσω γεωγραφικά :

Ταξιδεύουμε σε μία από τις κατ'εξοχήν ποντιακές πόλεις της Ανατολικής Μαύρης Θάλασσας, στο Ρίζε (απ' όπου προέρχονται και τα γνωστά σ' εμάς 'ριζίτικα τραγούδια')

Κάποτε, στη δεκαετία του '60, στο Ρίζε λοιπόν, δύο αδέλφια αποφάσισαν να κτίσουν ένα σπίτι. Έτσι κι έγινε και το σπίτι αυτό ανήκε κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου στον καθένα τους.Τα αδέλφια αυτά στη συνέχεια παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά κι εγγόνια. 

Και τότε άρχισαν τα προβλήματα....

Η οικογένεια του ενός ήθελε το σπίτι να παραμείνει ενιαίο, ενώ η οικογένειά του άλλου ήθελε το μερίδιο του σπιτιού και του οικοπέδου που τής αναλογούσε να το κάνει μία σύγχρονη (κατά τα τοπικά πάντα πρότυπα) πολυκατοικία..

Η πολεοδομία του Ρίζε, που δεν ήθελε να δυσαρεστήσει κανένα από τα σόγια, υπέγραψε χαρτιά, σχεδιαγράμματα και άδειες ...

...και η λύση ήταν Ριζική!
Εφάμιλλη του τόπου του πολεοδομικού αυτού εγκλήματος: 

Και να σημειώσω κάτι που δεν ήξερα : 
Ξέρατε ότι στην Τουρκία κυκλοφορούν ανέκδοτα για τους εκεί Πόντιους, παντελώς αντίστοιχα με τα δικά μας; 
Τυχαίο;    

μέρα χωρίς βενζίνη

Η χθεσινή μέρα θα μείνει στην ιστορία της Αθήνας ως 'η μέρα χωρίς βενζίνη', μια μέρα που είχα την ατυχία να περάσω -ευτυχὠς αβρόχοις ποσί, αφού ευτυχώς (πάλι) δεν ζω εδώ και (κυρίως) δεν οδηγώ εδώ-

Όμως, δεν μπορώ να πω ότι δεν επηρέασε την τελευταία μέρα της παραμονής μου στην πρωτεύουσα. Ραντεβού ακυρώθηκαν, οι συνεννοήσεις άλλαζαν ανά πέντε λεπτά, για να μην πω την πρόσθετη ταλαιπωρία που προέκυψε σε μένα και στους φίλους μου, που αν και βρισκόμασταν στην ίδια πόλη, τελικά διαπιστώσαμε ότι βρισκόμασταν τόσο κοντά αλλά συνάμα τόσο μακρυά. 

Ο ηλεκτρικός από τη Δευτέρα που μάς πέρασε στο μεγαλύτερο τμήμα του δρομολογίου του τέθηκε εκτός λειτουργίας λόγω έργων και στο τέλος συνειδητοποιήσαμε ότι για να βρεθούν 5 παιδικοί φίλοι για έναν απλό καφέ σε ένα σημείο που να βολεύει όλους, θα έπρεπε ίσως να αποφασίσουν να πάρουν κάποιο ΚΤΕΛ και να βρεθούν σε κάποια άλλη πόλη, η οποία όμως δεν θα έπρεπε να είναι η Αθήνα.... 

Αυτά τα ωραία.

Μετά από αυτό το μέγα φιάσκο και αφού χώνεψα ότι κανένα πρόγραμμα δεν μπορεί να στηθεί υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν είχα παρά να δεχθώ τη μοίρα μου και να παραμείνω σε αυτό που λέγεται 'ἱστορικό κέντρο', σκοτώνοντας το χρόνο μου από καφέ σε καφέ. Ὁποῖα χαλαρότης! Και , ναι, το παραδέχομαι, δεν είναι καθόλου άσχημο να είσαι ένας αργόσχολος στο κέντρο της Αθήνας, κι ας έχει τα χάλια της τα μαύρα. Γιατί, όπως και να το δεις, ή μάλλον....όπως και να θες να μην το βλέπεις, τα χάλια μας δύσκολα κρύβονται πια. Το βλέπεις στα άδεια εμπορικά καταστήματα. Το ακούς στις κουβέντες στα ταξί, στο μετρό, στις καφετέριες. Το αισθάνεσαι στις φάτσες των περαστικών. Όχι, αυτό το χάλι -δυστυχώς ή ευτυχώς- δεν κρύβεται με τίποτα.

Είπα να το παίξω υπεράνω σήμερα. Να μην διαβάσω εφημερίδα, να μην ακούσω ειδήσεις στο ραδιόφωνο, να μην μπω σε καμία ειδησεογραφική ιστοσελίδα. Αποφάσισα ότι σήμερα (χθες) θα πιω καφέ, και μετά άλλον έναν, κι άλλον, κι άλλον ώσπου να λιώσω στην καφεϊνη. (ψέμματα, αγόρασα και δυο βιβλία, για τα οποία ίσως σάς μιλήσω μια άλλα μέρα). Και αφού πειραματίσθηκα σε διάφορα καθιστάδικα της Ερμού, του Θησείου και του Μοναστηρακίου, είπα να κάνω τη μέρα ακόμα πιο grande. Ναι, τελικά αποφάσισα να μπω στο άγνωστο (σε μένα) μέχρι σήμερα πολυκατάστημα ονόματι Public στην Πλατεία Συντάγματος, ως άλλωστε οφείλει να κάνει κάθε αργόσχολος επαρχιώτης που θέλει να πει στο χωριό του τι σπουδαία πράγματα έκανε εν Πρωτευούση. 

Δεν είναι της παρούσης να σάς πω εάν και κατά πόσον είχε ή δεν είχε κόσμο μέσα στο πολυκατάστημα (μην μού πουν ότι δυσφημώ ή διαφημίζω... να πάτε να δείτε μόνοι σας πώς τα πάει η αγοραστική κίνηση στο κάτω-κάτω. μην τα περιμένετε όλα από ένα πτωχό πλην τίμιο μπλογκ!). Η διαφημιστική ατάκα όμως, για την 'καλύτερη θέα της Αθήνας' από τον 5ο όροφο του Public, δεν ήταν καθόλου μα καθόλου παραπλανητική.
Ναι, ομολογώ πως η θέα της Πλατείας Συντάγματος και της Βουλής από την καφετέρια-σνακ μπαρ του πολυκαταστήματος ήταν πραγματικά η καλύτερη που έχω δει στη ζωή μου. (και οι τιμές του επίσης, λογικότατες). Είχα και την τύχη να βρω ένα τραπεζάκι στο μπαλκόνι (όπου και καπνίζουμε), και δε σάς λέω τίποτε άλλο!!

Οι φωτογραφίες μιλούν νομίζω από μόνες τους.

Από το από δίπλα τραπέζι παίρνει ξαφνικά το αυτί μου μια γνώριμη φωνή. Γυρνώντας από τα δεξιά μου, αναγνώρισα μία γνωστή βουλευτή (δεν θα σάς πω όνομα, γιατί πραγματικά δεν έχει καμία σημασία ούτε ποιά είναι, ούτε σε ποιόν χώρο ανήκει.)
Και ακριβώς από δίπλα της κάθονταν σε άλλο τραπέζι δύο νέα παιδιά -της ηλικίας μου(;)- , που όταν την αναγνώρισαν φάνηκαν να ενθουσιάζονται και έσπευσαν να τής συστηθούν και να πιάσουν κουβέντα μαζί της. Δούλευαν και εκείνοι σε κάποιο πολιτικό γραφείο.
Η στιχομυθία που ακολούθησε ήταν καταπληκτική, όση τουλάχιστον κατάφερε να πιάσει το αυτί μου (εἶμαι καί μιᾶς κάποιας ἠλικίας..)

"Πώς τα πάτε εδώ;" ρώτησε με ενδιαφέρον η βουλευτής. 

Το ύφος των νεαρών κάπως σοβάρεψε, ο τόνος της φωνής τους όμως, που θύμιζε σπασίκλες/γλύφτες μαθητές του Γυμνασίου, συνέχιζε να είναι το ίδιο προσποιητός.. 
"Ε, δύσκολα τα πράγματα." (παύση)  

"Ναι, μα τα ακούμε κι εμείς από τις Βρυξέλες", απάντησε όλο κατανόηση η βουλευτής.

"Αλλά, ευτυχώς που έχει μπει στη μέση τώρα και το ΔΝΤ και όλοι αυτοί οι συνδικαλιστές θα μπουν στη θέση τους.", συμπλήρωσαν οι νεαροί. (εδώ έμεινα με το στόμα ανοιχτό..).   

"Μα είναι θέμα χρόνου να μπουν τα πράγματα στη θέση τους. Αυτά έχουν αποφασισθεί πια. Τελείωσε." συνέχισε η βουλευτής, προφανώς συμφωνώντας σιωπηλά στην προηγούμενη ατάκα των νεαρών .

Και μπαίνει στη μέση και ο γνωστός της και γενικώς όλοι συμφωνούν σε όλα, και όλα τα επαγγέλματα θα ανοίξουν, και πώς φτάσαμε ως εδώ, και πώς δεν το κα-τα-λά-βα-με ότι εκεί πήγαινε το πράγμα τόσα χρόνια, και γενικώς όλα τα πράγματα είναι δύσκολα παντού, και η συζήτηση συνεχίστηκε ομαλά, με χαμόγελα, με διθυραμβικά σχόλια για κάποια εμφάνισή της στην τηλεόραση.

Συγχωρέστε με αν υπάρχει κάποιο κενό στη διήγησή μου, αλλά ειλικρινά δεν θυμάμαι αν μπήκαν και στο θέμα του εάν είχε ή εάν δεν είχε φωτογένεια σε εκείνη την εκπομπή που ήταν πρωινή (και ως γνωστόν ξέρετε, το πρωί και οι κοινοί θνητοί  είναι κάπως 'κομμένοι΄).

Δεν πρόσεχα παραπάνω επειδή είχα αποφασίσει να απασχοληθώ αποκλειστικά και μόνο με την φωτογραφική μου μηχανή και να δοκιμάζω εάν οι φωτογραφίες έβγαιναν καλύτερα με φλας ή χωρίς  φλας όταν σουρούπωνε.
Ήταν νομίζω το καλύτερο που είχα να κάνω, αφού άλλωστε οι φίλοι μου δεν θα μπορούσαν να μετακινηθούν. Όχι τόσο επειδή δεν είχαν βενζίνη για το αυτοκίνητό τους αλλά επειδή προφανώς δεν θα τούς περίσσευαν τα χρήματα για να έρθουν και να φύγουν με ταξί...

Εν τέλει, για να μη σάς τα πολυλογώ, η βουλευτής και ο γνωστός της έπρεπε κάποτε να φύγουν.

"Καλό κουράγιο", είπε ευγενέστατα η κυρία και έφυγε., ενώ οι νεαροί συνέχιζαν να μιλούν επαινετικά για την κυρία που τούς μίλησε τόσο άμεσα και ευπροσήγορα.

Το είχα πάρει πια χαμπάρι ακόμα κι εγώ :

Είχε ήδη πια νυχτώσει.

Με συγχωρείτε και πάλι, αλλά δεν κρατήθηκα.

"Σαν πολύ εύκολα δεν σάς ευχήθηκε 'καλό κουράγιο' η κυρία;", τούς πέταξα ασυναίσθητα.

Μια ηλικιωμένη με μπαστούνι, που καθόταν παραδίπλα και ο μεσόκοπος γιος της (φαντάζομαι) που τη συνόδευε, μού κούνησαν το κεφάλι τους με νόημα, φεύγοντας κι αυτοί. 

Οι νεαροί ξαφνιάστηκαν. 

Κατέβασαν τα μάτια τους. 
Άφησαν κάτι κέρματα στο τραπέζι για τους καφέδες τους και έφυγαν.

Δεν πήρα απάντηση.

Τι απάντηση να πάρω, άλλωστε.

Θα μού έκανε εντύπωση αν μού έδιναν μια απάντηση.

Αλλά, ακόμα και να είχα πάρει μια κάποια απάντηση,  

..ποιά άραγε θα ήταν η σημασία της;

Καιρός για βόλτα, σκέφτηκα.

Άλλωστε, η πλατεία Μοναστηρακίου δεν είναι μακρυά.

Και δεν χρειάζεται ταξί για να πας ως εκεί.

Ούτε χρειάζεται να πληρώσεις βενζίνη, που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει για να αγοράσεις.

Και στο κάτω κάτω, ούτε καν 'πολύ κουράγιο' χρειάζεται..

για να πάρεις τα πόδια σου...

...και να πάς αλλού!

η πανδαμάτωρ μουσική

πλατεία Μοναστηρακίου, 28.7.2010

με σήμα το σαλιγκάρι..

Ήρθε νομίζω αυτό που λέμε "το πλήρωμα του χρόνου..".

Ύστερα από περίπου δύο χρόνια και κάτι με την ίδια εικόνα στην κεφαλίδα του μπλογκεως, ίδιο πορτοκαλοκίτρινο φόντο, ίδια γραμματοσειρά, ε κάπου είπα κι εγώ να κάνω μια ριζική αλλαγή. Το σκεφτόμουν από καιρό, αλλά μια το ένα, μια το άλλο, δεν κάθισα μια μέρα να πω : "λοιπόν! κάτσε Γαβριήλ κάτω, πάρε αυτό το μπλογκ και άλλαξέ του τα πετρέλαια!". 

Στο μεταξύ, έβλεπα τους συν-μπλόγκερ μου να μην κάθονται φρόνιμα! 

"Θέλω να το αλλάξω πια αυτό το μπλογκ! Άμα δεν το αλλάξω, μη σου πω ότι θα το κλείσω να πάει στο καλό!", μού είχε δηλώσει αποφασιστικά το φίλτατον Δεσποινάριον εκ Ουάσιγκτον, σε μία από τις μεταμεσονύκτιες (για μένα) τηλεφωνικές μας συνομιλίες (νά'ναι καλά η Ἁγία Φόρθνετ, που δεν με χρεώνει γι'αυτό ούτε μισή δραχμή!). Και -τσουπ!-, την επομένη ακριβώς, ιδού το νέο της look!

Όσο για τον συν-μπλόγκερ Μαρίνο,.... Ααααααααα εκείιιιι νε δεις! 

Από απλός μπλόγκερ μεταλλάχτηκε σε ΜπλογκοΚράτορας! 

Για ....κοπιάστε να δείτε αυτό το νέο λευκωσιάτικο look, να σού φύγει το καφάσι!

Τι να κάνω, άνθρωπος είμαι και ζήλεψα!

Και οι αλλαγές είναι ...

...μπροοοοοοοοστάααααααα σααααααααααααααας...

Ναι, έβγαλα άπαξ δια παντός τη φωτογραφία με φόντο την Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης, γιατί, είπαμε, ή ανανεωνόμεθα ή δεν ανανεωνόμεθα!  

Μια ζωή στη Σμύρνη θα βολοδέρνουμε;

Κι όσο για το άσπρο φόντο, χμμμμμ, εδώ το θέμα χωράει συζήτηση. 

Μού φαίνεται λίγο 'σκληρό' και βαρετό εκ πρώτης όψεως , αλλά για την ώρα λέω να το κρατήσω έτσι και όπου πάει.

Αλλά.. το κλου μέσα σε όλην αυτήν την ανανεωτική λαίλαπα είναι....
η μασκώτ του μπλόγκεως.
Α, ναι!
ΑΥΤΗΝ δεν την αλλάζω ΜΕ ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ!  σάς αρέσει δε σάς αρέσει.

Όταν ήμουνα Δημοτικό , δε θυμάμαι σε ποιά τάξη, μάς είχαν βάλει θέμα στην έκθεση "ποιό ζώο μου αρέσει περισσότερο και γιατί." Σκυλιά, γατιά στο σπίτι μας ακόμα δεν είχαμε. Όμως, όποτε έβρεχε, δεν ξέρω πώς μου'χε κάτσει, πήγαινα και μάζευα σαλιγκάρια από τον κήπο της γιαγιάς, από το δρόμο, από τα παγκάκια της παιδικής χαράς.. Όπου έβρισκα σαλιγκάρι, ετίθετο αυτομάτως υπό την προστασία μου.

Αποτέλεσμα Πρώτο : 

Το δωμάτιό μου ήταν γεμάτο από σαλιγκάρια. Σαλιγκάρια κάτω από το κρεββάτι. Σαλιγκάρια στις ντουλάπες. Σαλιγκάρια στο πάτωμα. Σαλιγκάρια στους τοίχους. Στις κρεμάστρες, στα σεντόνια, στο πικάπ... Και όποτε ακουγόταν αυτό το ανατριχιαστικό 'χχχκρτάκχχχ' , και μετά ακολουθούσε το γνωστό "αχ βρε Γαβριήλ, το σαλιγκάρι σου....βρέθηκε μπροστά μου μωρέ!", τότε πραγματικά.....τι να σάς πω. Ήταν κάτι σαν μια μικρή καταστροφή. Αναμενόμενη μεν, αλλά καταστροφή. Χωρίς όμως θρήνους και οδυρμούς. "Είχε έρθει φαίνεται η ώρα του", σκεφτόμουν.

   

Αποτέλεσμα Δεύτερο : 

Ποτέ μα ΠΟΤΕ στη ζωή μου μέχρι τώρα δεν έφαγα σαλιγκάρια!

ὁποῖα βαρβαρότης!

Όμως, όλες αυτές τις βλακώδεις συνήθειές μου, μού ήταν παντελώς αδύνατον να κάτσω και να τις αραδιάσω στο τετράδιο των εκθέσεων. Και με τίποτα δεν θα καθόμουν να τις διαβάσω μπροστά στους συμμαθητές μου! Αδύνατον!  Όχι τίποτα, αλλά -όχι να το παινευτώ δηλαδή - ε, έγραφα καλές εκθέσεις. Μού άρεσε δηλαδή! Όχι για να πάρω καλό βαθμό! Άλλωστε το να γράφεις έκθεση εγώ τουλάχιστον τότε  δεν το εθωρούσα 'μάθημα'. Γράφουμε αυτό που σκεφτόμαστε και σ'όποιον αρέσουμε. Έτσι την είχα δει. 

Αλλά, εεεεεεεεε όχι και να εκμυστηρευτούμε στον σύμπαντα ντουνιά ότι -να, μού αρέσουν τα σαλιγκάρια, αλλά δεν ξέρω το γιατί!...λέγονται αυτά;- (τώρα γιατί γράφω αυτές τις βλακείες δημοσίως και προς άγνωστο κοινό, είναι ένα άλλο θέμα, το οποίο αυτή τη στιγμή τουλάχιστον κρίνω πως είναι καλύτερα να μην το αναλύσουμε -και προφανώς πιστεύω ότι συμφωνείτε..)

Το σαλιγκάρι φίλοι μου, είναι σοφό ζώο. 

Φαίνεται απλοϊκό, αργό, ηλίθιο ίσως, αλλά τελικά είναι το πιο σοφό ζώο απ'όλα.

Μην πω και το πιο τολμηρό απ'όλα. 

Και σάς ρωτώ : 

Είδατε εσείς ποτέ σαλιγκάρι να πηγαίνει με την όπισθεν; 

Είδατε ποτέ κανένα σαλιγκάρι να λοξοδρομεί; 

Είδατε κανένα σαλιγκάρι να παρεκκλίνει της πορείας του; 

Όχι!

Κι όταν μάλιστα τα βρει για λίγο σκούρα, απλά μπαίνει μέσα στο καβούκι του και είναι απλώς θέμα χρόνου να ξαναβγεί και να συνεχίσει να πηγαίνει εκεί που θέλει. 

Δεν μπορεί, αργά ή... πιο αργά από τα άλλα σαλιγκάρια, θα φτάσει εκεί ακριβώς που θέλει, ο κόσμος να χαλάσει.

Τώρα, βέβαια, αν ...

...λέω ...ΑΝ συμβεί και κάποιο τακούνι/παπούτσι/παντόφλα βρεθεί στο διάβα του και με ένα ανατριχιαστικό 'χχχκρτάκχχχ' τού πέσει κυριολεκτικά... ο ουρανός στο κεφάλι, ε τότε, τι να κάνουμε. Τό πεπρωμένον φυγεῖν ἀδύνατον. 

Τουλάχιστον όμως, όσο ζούσε, είτε πηγαίνοντας μπροστά, είτε κρυμμένο σημειωτόν, έκανε ό,τι μπορούσε καλύτερο, και ποτέ δεν ξέφυγε από την πορεία που εκείνο (και μόνο εκείνο) είχε αποφασίσει ότι θα ακολουθήσει.

Και δεν τα παράτησε μέχρι εκείνο το μοιραίο 'χχχκρτάκχχχ'

Αυτή εδώ η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στους σύντροφους και συνοδοιπόρους μπλόγκερς Δεσποινάριον και Μαρίνο, που με έκαναν -χωρίς να το ξέρουν- να κάνω βασικές αλλαγές σ'αυτήν την έρμη την μπλογκοκοινωνία. 

Τούς ευχαριστώ θερμότατα και από καρδιάς.

    .

WHO in Greece??? (Μέρος Β')

Απελθέτω απ' εμού κάθε υπόνοια διαπλεκομένου 

και συνομωσιακού blogging !

Αυτό το απλό έχω να δηλώσω, για να προλάβω τους τυχόν κακεντρεχείς που θα σκεφτούν ότι το....ταπεινό αυτό blog θα μπορούσε τάχα να βρίσκεται πίσω από το δημοσίευμα που μόλις πριν από λίγα λεπτά διάβασα στο ειδησεογραφικό πόρταλ TheInsider!

Και...προτού αλέκτωρ λαλήσει τρις (!!) λοιπόν, νά'τα τα καυτά μαντάτα από τα πορίσματα των Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης που αφορούν παρατυπίες που διαπιστώθηκαν στις αναθέσεις του ΕΟΤ για τις κατά καιρούς διαφημιστικές εκστρατείες εν όψει των καλοκαιρινών τουριστικών περιόδων.. 

Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ (!!).

Υποκλίνομαι στα παιχνίδια της τύχης
και στους νόμους των συμπτώσεων !! 

Και δηλώνω ότι αυτή η απίστευτη σε timing εξέλιξη ουδεμία σχέση έχει με τη χθεσινή ανάρτησή μου, επ' ευκαιρία του ..σοκ που υπέστην βλέποντας μόλις χθές το τελευταίο διαφημιστικό σποτάκι του ΕΟΤ, δεμένος σε αεροπλάνο της Aegean και πετώντας από Ρόδο για Αθήνα...

(Τη  θυμάστε την ανάρτηση; Αν όχι, πατήστε ΕΔΩ!)

A! και κάτι πολύ σημαντικό : 

Να διευκρινίσω ότι το πόρισμα των Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης, στα οποία αναφέρεται η είδηση του Insider, ΔΕΝ αφορά την τρέχουσα διαφημιστική καμπάνια You In Greece. 

Για να εξηγούμαστε!

Αυτά τα πολύ oλίγα...

.

WHO in Greece???

...και εκεί που όλα πήγαιναν καλά και η πτήση της Aegean για Αθήνα συνεχιζόταν χωρίς αναταράξεις, ξαφνικά αρχίζουν να κινούνται απειλητικά οι μικρές οθόνες στο ταβάνι. Δεν είχα ιδέα τι θα επακολουθούσε. Όχι, δεν έκαναν λάθος στο DVD και ...όχι, δεν εμφανίστηκε ξαφνικά καμία ..Τζούλια να σπάσει τη μονοτονία στα μπλε καθίσματα από δερματίνη. Συνέβη κάτι χειρότερο απ' αυτό. 

Πρόβαλαν το διαφημιστικό του ΕΟΤ που απευθύνεται σε επίδοξους τουρίστες, καλώντας τους  -λέει- να ..επισκεφθούν την Ελλάδα (τρομάρα τους!)

Πριν δείτε το βίντεο που είχα τη μεγάλη ατυχία να το παρακολουθήσω από το πρώτο έως το τελευταίο του δευτερόλεπτο, ετοιμάστε έναν κρύο νεσκαφέ (με γάλα ή χωρίς, αυτό δε μάς ενδιαφέρει), αλλά κάντε τον όσο πιο βαρύ γίνεται, για να μη σάς πιάσει ο ύπνος. Γιατί, αν περιμένετε να σάς κρατήσει αυτό το (προφανώς ακριβοπληρωμένο) βίντεο-διαφήμιση για τον ελληνικό τουρισμό, απλά ματαιοπονείτε.

Εντάξει ο (δυνατός) καφές; 
Έτοιμος; 
Ωραία.
Πατήστε τώρα το play, και τα λέμε λίγο πιο κάτω...



Το είδατε; 
 Όοοοοοοολο;
Μέχρι το τέλος;; 
Και είστε ακόμα ξύπνιοι;
(μωρέ μπράααααααβο!)

Λοιπόν, έτσι για να σάς βάλω στο κλίμα, αυτό το βίντεο που σάς βρήκα στο YouTube είναι μόνο η σύντομη βερσιόν του διαφημιστικού. Στο αεροπλάνο είχα την τύχη να δω όοοοοοοοοοολη την εποποιία του ΕΟΤ, με άλλα 5 ολόκληρα λεπτά απίστευτα βαρετών συνεντεύξεων που διαδέχονταν η μία την άλλη.  

Μία φρίκη!

Καλά, ποιός εμπνεύσθηκε αυτό το επικοινωνιακό έκτρωμα; 

Απαιτώ ονοματεπώνυμο! Αλλά εκτός αυτού θέλω και κονδύλιο, για να αγανακτήσω ακόμα περισσότερο. Θα υπάρξει κάποιος σοβαρός άνθρωπος που μόλις δει όλους αυτούς τους γέρους αμερικάνους τουρίστες, να τρέξει στο πλησιέστερο τουριστικό πρακτορείο και να κλείσει ενθουσιωδώς μια θέση κάτω από τον ελληνικό ήλιο; Είμαστε σοβαροί; Εγώ το πρώτο που θα σκεφτόμουνα θα ήταν να ΜΗΝ ΠΑΤΗΣΩ το ποδάρι μου στην Ελλάδα αυτό το καλοκαίρι, και θα άφηνα να γεμίσει από τα ΚΑΠΗ του Ιλινόις ή της Αλαμπάμα (άλλωστε η προφορά των συνεντευξιαζομένων κατά'κει μού δείχνει...). 

Σενάριο μηδέν. Πλάνα μηδέν. Μουσική ανύπαρκτη. Έκπληξη καμία. Γραφικά βαρετότατα. Έμπνευση - το απόλυτο τίποτα. 

Άραγε, ο ΕΟΤ σε ποιούς στο καλό απευθύνεται; 
Στους υπαλλήλους του ΔΝΤ; (με όλο το σεβασμό..)

Αλλά επειδή αυτό το μπλογκ θέλει να είναι αντικειμενικό, ας πούμε και τα καλά: 

Άραγε πού προβλήθηκε το υπέροχο διαφημιστικό του (ίδιου) ΕΟΤ για τη φετινή τουριστική περίοδο, με την εύηχη, εύκολη και πασίγνωστη λέξη "Kalimera" ;
Και γιατί στην κυριολεξία ...θάφτηκε από παντού το πραγματικά υπέροχο βίντεο που σάς βρήκα (και αυτό βάζω στοίχημα ότι θα θέλετε να το δείτε ξανά και ξανά). 

Για ρίξτε του μια ματιά, και θα με καταλάβετε, είμαι σίγουρος:

Ειλικρινά δεν κατάλαβα γιατί η καμπάνια που έγινε επί υπουργείας Άντζελας Γκερέκου, έπρεπε να πληρώσει "τη νύφη"  για τις φορολογικές αμετροέπειες του αοιδού και συζύγου της! 

Τι σχέση έχει το "Kalimera" με τα φύλλα ελέγχου της κάθε Δ.Ο.Υ. ; Άδηλον...

Και όμως, απ' ό,τι φαίνεται ο ΕΟΤ φαίνεται πως επέλεξε να θάψει αυτήν την Καλημέρα του στον κόσμο, να τήν αφήσει στην κυριολεξία να ..πέσει χάμω και να την αντικαταστήσει με το ξενερωτικό 

...YOU in Greece.

Ποιόν You;;; 

Ήμαρτον Θέ' μου!

....και έπεσε χάμω! πού αλλού;!

.

"Μόρφου", κατ'ευφημισμόν

Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο λιγότερο θυμόμαστε τη θλιβερή επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Ίσως όχι άδικα, αφού όσον αφορά τη δική μου γενιά, μια ζωή ακούμε τη φράση "δίκαη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού", κι όσο αυξάνεται ο αύξων αριθμός των επετείων, τόσο περισσότερο αυτή η φράση χάνει ολοένα τη σημασία της, αν βέβαια θεωρήσουμε πως κάποτε την είχε.

Με τη φετινή συμπλήρωση 36 χρόνων από εκείνο το πικρό καλοκαίρι του '74, λέω να κάνουμε μαζί ένα ταξίδι στην κατεχόμενη πόλη της Μόρφου. Και λέω "μαζί" γιατί το ταξίδι αυτό το είχα πραγματοποιήσει μόνος μου μερικούς μήνες πριν, στα τέλη Ιανουαρίου του 2010. 

Γιατί ειδικά εκεί; Είναι απλό : επειδή είναι ίσως η μοναδική πόλη που τόσο στην ελληνική όσο και στην τουρκική γλώσσα το όνομά της σημαίνει το ίδιο πράγμα. "Μόρφου" - 'όμορφη πόλη' στα ελληνικά, "Güzelyurt"-'όμορφη πατρίδα' στα τουρκικά. Και μόνο καθαυτό το απρόβλεπτο μεταφραστικό consensus, αποτελεί πρόκληση για τον επισκέπτη. Μία ονομασία που με τις παρούσες συνθήκες, αποδεικνύεται πως είναι ένας ακόμα ευφημισμός. Από τους πολλούς που μπορεί κανείς να διακρίνει στο ημικατεχόμενο νησί.

Τον Ιανουάριο που μάς πέρασε, η Μόρφου βρέθηκε ανέλπιστα στην πρώτη θέση των ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών πρωτοσέλιδων, με αφορμή τις...βροχοπτώσεις. Τα σύννεφα άλλωστε δεν γνωρίζουν νεκρές ζώνες και πράσινες γραμμές. Χρειάστηκαν μερικές ώρες βροχής για να καλυφθεί η 'όμορφη πόλη' με παχιά καφέ λάσπη. Όμως, επειδή ακόμα και τα φυσικά φαινόμενα στην Κύπρο αποτελούν από μόνα τους...πολιτικό θέμα, το κατοχικό καθεστώς -που τότε διήνυε ακόμα μία 'προεκλογική περίοδο'- δεν δίστασε να κατηγορήσει την Ἐλληνοκυπριακή Διοίκηση' για το χάλι που επικρατούσε στη Μόρφου για μήνες μετά τη 'μεγάλη βροχή', θεωρώντας ότι οι 'κακοί Έλληνες' φταίνε ακόμα και για την έλλειψη επαρκούς αποχετευτικού συστήματος σε μια πόλη που στο κάτω-κάτω εδώ και 36 χρόνια θεωρείται ότι ....απελευθερώθηκε, ως αποτέλεσμα της 'Στρατιωτικής Επιχείρησης γαι την Ειρήνη στην Κύπρο', όπως αποκαλεί την εισβολή η οργουελική επίσημη τουρκική γραφειοκρατία. Άλλη μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού της εσωτερικής κοινής γνώμης στο Ψευδοκράτος, με την μονότονη πια επιχειρηματολογία, ότι δήθεν άδικα η "ΤΔΒΚ" είναι παράνομα απομονομένη απ'αυτόν τον άδικο ντουνιά..

Η ιδιαιτερότητα της Μόρφου είναι η καθαυτή μετακατοχική πληθυσμιακή της σύνθεση. Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες κατεχόμενες πόλεις, η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Μόρφου είναι τουρκοκύπριοι και όχι τούρκοι έποικοι από την Ανατολία. Τα σπίτια που εγκατέλειψαν άρον άρον μέσα σ'ένα πρωί οι νόμιμοι κάτοικοί της εκείνο το καλοκαίρι, 36 χρόνια πριν, δόθηκαν από το κατοχικό καθεστώς στις χιλιάδες τουρκοκυπρίων προσφύγων του Νότου που κι αυτοί αναγκάσθηκαν να κάνουν μια νέα αρχή σε έναν ξένο γι'αυτούς τόπο. 

Το αξιοπερίεργο όμως που αφήνει με ανοιχτό το στόμα κάθε συνειδητοποιημένο επισκέπτη, είναι η παντελής εγκατάλειψη της πόλης εκ μέρους των αρχών του καθεστώτος. Ένα καθεστώς που θα είχε κάθε λόγο να φροντίζει το λαό υπέρ του οποίου υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε, αφού η Μόρφου αποτελεί ουσιαστικά σήμερα τη μοναδική αμιγώς 'τουρκοκυπριακή' πόλη.

 

Για όλα όμως υπάρχει μια εξήγηση. 

Ο λόγος αυτής της εγκατάλειψης είναι απλός : η Μόρφου και ο πορτοκαλεώνας της θεωρούνται από τις περιοχές που κατά πάσα πιθανότητα σε μία ενδεχόμενη πολιτική λύση του Κυπριακού θα επιστραφούν στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους και στο μελλοντικό (;)  "ελληνοκυπριακό ομόσπονδο κρατίδιο". Έτσι, και προφανώς με το αυτό το σκεπτικό, το κατοχικό καθεστώς καταδικάζει σε χρόνια εγκατάλειψη τη μοναδική ίσως 'τουρκοκυπριακή πληθυσμιακή εστία' που βρίσκεται στη λεγόμενη 'δικαιοδοσία του', μη θέλοντας να επενδύσει σε ένα μέρος που μάλλον χαμένο θα είναι..

Η απόσταση από την κατεχόμενη Λευκωσία έως τον σταθμό λεωφορείων της Μόρφου είναι μικρή. Με το λεωφορειάκι της γραμμής όμως, η διαδρομή παίρνει μία ολόκληρη ώρα. Όχι γιατί υπάρχει πολλή κίνηση. Ίσα ίσα. Ζήτημα ήταν αν συναπαντήσαμε δυο-τρια Ι.Χ. Ζήτημα ήταν επίσης αν σταματήσαμε σε στάσεις για να πάρουμε άλλους επιβάτες. Τουρίστες στη Μόρφου δεν πατάνε το πόδι τους.  Απλούστατα, όπως όλα τα παμπάλαια 10θέσια λεωφορειάκια που καλύπτουν όλη την επικράτεια του Ψευδοκράτους, δεν κινούνται πιο γρήγορα από 20-30χλμ την ώρα. 

Μήπως για την τεχνητή αυτή αργοπορία ευθύνεται κάποια στρατιωτική διαταγή; Ή μήπως γίνεται για να δημιουργείται η ψευδαίσθηση στους μόνιμους κατοίκους των Κατεχομένων ότι η αυτοαποκαλούμενη "Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου" είναι τόσο μεγάλη όσο και η ονομασία της; 

Ποτέ δεν θα μάθω.

Τα δημοσιεύματα του ελληνοκυπριακού τύπου δεν περιείχαν ίχνος υπερβολής. Η λάσπη είχε δημιουργήσει ένα παχύ καφετί στρώμα παντού. Και ήταν το πρώτο πράγμα που θυμάμαι με το που κατέβηκα από το (λασπωμένο κι αυτό) λεωφορειάκι, λίγο πριν πατήσω το πόδι μου στον μικροσκοπικό σταθμό των τουρκοκυπριακών "ΚΤΕΛ" της 'όμορφης πατρίδας'. 

Δεν ξέρω πώς λεγόταν πριν την κατοχή ο κεντρικός δρόμος της πόλης. Σήμερα πάντως, τον λένε 'Οδό Ετζεβίτ'. Μία μεσόκοπη ευγενέσταση τουρκοκύπρια με τσεμπέρι με καθοδήγησε προς το κέντρο της πόλης. "Εν'πού'ν'τα καφενέδες,ναι;" ("εκεί που είναι τα καφενεία θέλεις;") Την ακολουθώ, ενώ παράλληλα ψάχνω κάποιο πεζούλι να βγουν οι λάσπες από τα παπούτσια μου. Στάθηκε αδύνατον. Και τα πεζούλια, όλο λάσπες ήταν.  

Και ενώ κοιτάω σαν παιδάκι γύρω μου τα γαλαζοπράσινα σπίτια και τα '70s φθαρμένα αλουμίνια των μπαλκονιών, συνειδητοποιώ ότι από αυτήν την αγροτική κωμόπολη λείπουν οι...μιναρέδες! Το σήμα κατατεθέν της θρησκείας στο όνομα της οποίας δυστυχώς έγινε ό,τι έγινε.

Και όμως. μπορεί να μην υπήρχαν μιναρέδες. 

Τζαμιά όμως, ..υπήρχαν. 

Παράδειγμα ; 

Ορίστε! 

Και..εγένετο τζαμί :

Ένα τζαμί 'ψευδαίσθηση', απόλυτα ταιριαστό με αυτό που ονομάζεται 'κρατική υπόσταση' ενός κράτους που σε κανέναν σωστό χάρτη δεν υπάρχει :

Είναι απλό. 

Βγάζουμε το σταυρό από το καμπαναριό, βάφουμε με άσπρη μπογιά το εσωτερικό του, τοποθετούμε ένα μεγάφωνο στη σκεπή, καρφώνουμε και μια ταμπέλα με τη λέξη 'Τζαμί' για να μην μένουν απορίες, και το θέμα λύθηκε, γρήγορα, εύκολα, φτηνά και πρακτικά..

Κι ως εδώ, εντάξει. Στο κάτω κάτω, σε τι θα χρησίμευε μία εκκλησία χωρίς πιστούς; Σε τίποτε απολύτως. Ας δεχθούμε λοιπόν, ως λύση ανάγκης αυτήν την πρόχειρη πρακτική 'εξισλαμοποίησης κτηρίων' για να καλυφθούν οι ανάγκες των αμιγώς πια μουσουλμάνων κατοίκων της Μόρφου. 

Πώς όμως μπορεί να δικιολογηθεί η πρακτική της καταστροφής ; 

Λίγα βήματα πιο κάτω, πάντα επί της οδού Ετζεβίτ, στο αριστερό μας χέρι βρίσκουμε ακόμα ένα μνημείο βεβήλωσης, που δεν θα ξεχάσω ποτέ, όσα χρόνια θα ζω.

Θαυμάστε :

Αφήνω την Μόρφου μπερδεμένος, ρωτώντας τον εαυτό μου ποιός άραγε να ήταν αυτός ο  τόσο μεγάλος αδιόρατος φόβος των αρχών του κατοχικού καθεστώτος έναντι μιάς ερειπωμένης εκκλησίας, κατακρεουργημένης απ'έξω κι από μέσα. Τι είναι αυτό που κάνουν τόσο επικίνδυνους τέσσερεις τοίχους, για να συγκεντρωθούν πάνω τους τόσες χαρακιές; Τι έχει να φοβάται αυτό το παράνομο καθεστώς από μία εκκλησία που -αν η κατάσταση συνεχιστεί για τα επόμενα 36 χρόνια- η συγκεκριμένη αυτή εκκλησία δεν θα δει  ποτέ πιστούς να μπαινοβγαίνουν, δεν θα δει ούτε γάμους, ούτε βαφτίσια, ούτε κηδείες; Και τέλος παντων, γιατί δεν γκρεμίζει συθέμελα αυτό το μάτσο πέτρες κτήριο, αφού τόσο πολύ δείχνει να το μισεί; (τοποθετώντας μάλιστα στον προαύλιο χώρο του ναού τις δημόσιες τουαλέτες της πόλης..μία μεγέθυνση στις φωτογραφίες θα σάς πείσει..)

Η απάντηση βρίσκεται ακριβώς στην απέναντι γωνιά του δρόμου. 

Στο μοναδικό κτηριακό συγκρότημα της πόλης που το κατοχικό καθεστώς φρόντισε αμέσως να καθαρίσει από τις λάσπες. Το μοναδικό νοικοκυρεμένο μέρος της πόλης που δεν είναι άλλο από τα κτήρια της Δημαρχίας και η κεντρική μαρμάρινη πλατεία με το αστραφτερά καθαρό άγαλμα του Ατατούρκ, να κοιτάει (μα πού αλλού;) προς τον Νότο...

Πήρα τα πόδια μου. 

Κουβάλησα κι άλλη ντόπια λάσπη της οδού Ετζεβίτ. 

Επέστρεψα στο σταθμό των λεωφορείων της Güzelyurt και άφησα την κατ'ευφημισμόν 'όμορφη πατρίδα'. Μια πατρίδα που, απ'όποια πλευρά κι αν το δεις, μόνο πρόσφυγες γέννησε.    

  ο σταθμός λεωφορείων της Μόρφου

Το μπλογκ τράβηξε τις φωτογραφίες της ανάρτησης στην κατεχόμενη Μόρφου (Güzelyurt) τον Ιανουάριο του 2010.  Δυστυχώς δεν στάθηκε δυνατό να μάθει σε ποιούς Αγίους είναι αφιερωμένες οι εικονιζόμενες εκκλησίες.

 .