dear Jennifer..

Κεραυνός εν αιθρία!
Μόνο έτσι μπορω να περιγράψω την απίστευτη είδηση, που μπορεί να έχει όλα τα φόντα να φιλοξενείται στις lifestyle στήλες όπου Γης, όμως έχει τη δική της ιδιαίτερη βαρύτητα,  που καλό θα ήταν να μην την προσπεράσουμε.

Η διάσημη ανά την Υφήλιο ηθοποιός-τραγουδίστρια-performerΤζένιφερ Λόπεζ αποφάσισε να περάσει τα φετινά της γενέθλια στην ..Κερύνεια! Και αυτό ίσως από μόνο του να μην είναι είδηση. Τόσοι και τόσοι πάνε κι έρχονται από και προς τα Κατεχόμενα για πολλούς και διάφορους λόγους -και όχι πάντοτε μεμπτούς-.

Ναι, σωστά μαντέψατε.
Η Τζένιφερ δεν θα πάει στην Κερύνεια για να δει μια πόλη που κατοικείται από ξένους. Δεν θα πάει για να υπενθυμίσει στον κόσμο ότι συνεχίζεται η παράνομη τουρκική κατοχή. Δεν θα πάει καν για να δει τις κακοποιημένες και μαγαρισμένες εκκλησίες και τις καταπατημένες και παράνομα ξεπουλημένες ελληνοκυπριακές ιδιοκτησίες. Η κα. Τζένιφερ Λόπεζ απλώς θα γιορτάσει μετά του συζύγου και των τέκνων τους τα γενέθλιά της που είναι στις 24 Ιουλίου.

Και τι τής ήρθε να κουβαληθεί από τη μακρινή Αμερική σε ένα νησί που βάζω στοίχημα ότι δεν ξέρει καλά-καλά πού βρίσκεται;
Στις 20 Ιουλίου, ανήμερα της επετείου της τουρκικής εισβολής στο νησί (τίποτα δεν είναι τυχαίο άλλωστε) γίνονται τα εγκαίνια της ακριβότερης και μεγαλύτερης ξενοδοχειακής μονάδας των Κατεχομένων ονόματι... Cratos Premium (μα, σάς είπα ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο... ούτε το όνομα του καινούργιου ψευδοπανδοχείου), ενώ το a-la-Turca-γκλαμουράτο γκαλά εντός των εγκαταστάσεών του θα λάβει χώρα ανήμερα της πολυχρονεμένης ηθοποιού-τραγουδίστριας-performer-persona και κολλήστε ό,τι άλλο θέλετε στην ουρά...

Δεν θα σταθώ γιατί η πανέμορφη Τζένιφερ επέλεξε αυτή τη γωνιά της Γης για να μάς θυμίσει ότι και οι αιθέριες υπάρξεις ..γερνάνε. Θα σταθώ όμως στο φιλανθρωπικό της έργο, το οποίο είναι πλούσιο και αξιόλογο -άσχετα εάν πιθανότατα προήλθε από όσους την μανατζάρουν, στο κάτω κάτω κι αυτοί από κάτι και κυρίως από κάποιον πρέπει να ζήσουν, κλέφτες θα γίνουν δηλαδή;-. 

Η Τζένιφερ, λοιπόν το 2007 βραβεύθηκε από τη Διεθνή Αμνηστεία, επειδή με τη συμμετοχή της στην ταινία Bordertown στηλιτεύθηκαν διεθνώς η άνανδρη κακοποίηση και ο φόνος γυναικών λαθρομεταναστών στην μεθόριο Μεξικό-ΗΠΑ. Το βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας της απένειμε ο βραβευθείς με το Νόμπελ Ειρήνης  Jose Ramos Horta στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου με κάθε επισημότητα, ενώ παράλληλα έχει βραβευθεί από πάμπολλες ανθρωπιστικές οργανώσεις, κυρίως του Μεξικό και της Λατινικής Αμερικής. Επιπροσθέτως, συμμετέχει ενεργά σε διεθνή ενημερωτική εκστρατεία για την διάδοση του εμβολιασμού κατά του κοκίτη στις υπανάπτυκτες χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Νοτίου Αμερικής. 

Η προγραμματισμένη γκλαμουράτη παρουσία της όμως στο Ψευδοκράτος, άραγε πού στο καλό κολλάει σε όλα αυτά; 

Αλήθεια, τι σχέση έχει ή τι σχέση θα πρέπει να έχει η γλυκιά και φιλάνθρωπη Τζένιφερ σε ένα μέρος όπου η κλεψιά έχει καταστεί ιδεολογική γραμμή, η κατοχή έχει αναγορευθεί σε κατόρθωμα και το ξεπούλημα κλεμμένων περιουσιών, η αρχαιοκαπηλία και η σύληση νεκροταφείων και εκκλησιών ενθαρρύνονται από τις  κατοχικές αρχές σαν να έχουμε να κάνουμε με κάποιο εθνικό σπορ ;

Πώς η αγεωγράφητη λατινοαμερικάνα και φιλάνθρωπη καλλονή δεν αντιλαμβάνεται ότι χρησιμοποιείται η ομορφιά της (όχι όμως και ..η ευφιεία της) από το παράνομο και -κυρίως- ποικιλοτρόπως ανήθικο κρατικό μόρφωμα των κατεχομένων κυπριακών εδαφών;

Η Τουρκία τελευταία δείχνει να ξέρει πολύ καλά να χειρίζεται τα επικοινωνιακά μέσα, και αυτή τη φορά επέλεξε ένα όμορφο, διάσημο, πολυτάλαντο και γκλαμουράτο προσωπείο για να καλύψει τις επιδιώξεις της.

Η επικοινωνιακή επίθεση όμως, αντιμετωπίζεται μόνο με επικοινωνιακή αντεπίθεση. 

Γιατί, όσο και να ακούγεται παρατραβηγμένο, στην ουσία η παρουσία της Τζένιφερ στα Κατεχόμενα θα χρησιμοποιηθεί από τα τουρκικά ΜΜΕ ως η...απαρχή του σπασίματος του πολιτιστικού εμπάργκο κατά του Ψευδοκράτους. Κανείς δεν θα πρέπει να αμφιβάλλει ότι ο ψευδοΠρόεδρος Έρογλου δεν θα τρέξει να φωτογραφηθεί μαζϊ με την καλλονή που θα περιδιαβαίνει με αιθέρια χάρη στα στενοσόκκακα της ξεπουλημένης Λαπήθου. Κανείς δεν θα πρέπει να αμφιβάλλει ότι κάθε λέξη και κάθε αυθόρμητη ανάσα της Τζένιφερ δεν θα γίνει δόλωμα και για άλλους -εξ ίσου ανυποψίαστους και αγεωγράφητους- σταρ, που θα θελήσουν να τιμηθούν από κάποιο ..Κράτος, όποιο κι αν είναι αυτό κι όσες αν είναι οι αμαρτίες που κουβαλά. 

Άραγε, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει εκείνες τις επικοινωνιακές δυνατότητες για να αναδείξει στον κόσμο το μέγεθος της παραπλάνησης της διεθνούς σταρ; 

Μήπως αυτή τελικά είναι η μεγάλη ευκαιρία της νόμιμης κυβέρνησης του νησιού να ενημερώσει τον κόσμο για την επικοινωνιακή παγίδα που πάει να στηθεί ;

Μήπως θα πρέπει η κα. Τζένιφερ να μάθει πού ακριβώς θα ..γεράσει φέτος; 

Εύχομαι κάποιος καλός άνθρωπος να βρεθεί και να μεταφράσει σε σωστά αγγλικά το περιεχόμενο και το ύφος αυτής εδώ της ανάρτησης και να βρεθεί ο τρόπος να φροντίσει η αγαπητή σε όλους μας Τζένιφερ να μην αμαυρώσει το φιλάνθρωπο προφίλ της. 

Δεν είναι αργά μέχρι να πατήσει τα 42

   







 .

διάγνωση

Δεν ξέρω για σάς. Πάντως κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτό το καλοκαίρι δεν μού θυμίζει σε τίποτα τα προηγούμενα. Κι όποιος δεν έχει παρατηρήσει στον εαυτό του έστω και ελάχιστα συμπτώματα ήπιας κατάθλιψης, πάει να πει πως η τηλεόρασή του έχει χαλάσει και δε βλέπει δελτία ειδήσεων. Ίσως να μην ξέρει να γράφει και να διαβάζει (εφημερίδες). Ίσως να πάσχει από γεροντική άνοια.
Ή μπορεί να έχει ήδη καταστρώσει αυτό το καταχθόνια σωτήριο Σχέδιο που θα το εφαρμώσει χωρίς πολλές πολλές κουβέντες εκείνη την ωραία Κυριακή βράδυ που θα μάς ανακοινώσουν στις ειδήσεις ότι:

'Ελληνίδες, Έλληνες,

(ξέρετε, σάς το ψιλολέγαμε μήνες τώρα)

αλλά τελικά.. 

...δυστυχώς Επτωχεύσαμεν'

(κι όποιος από σάς ανήκει στην τελευταία κατηγορία, τον παρακαλώ θερμά να μού στείλει email για να μού το αποκαλύψει κι εμένα αυτό το σχέδιο, να το καταστρώσω κι εγώ..).

" Εγώ το παιδί μου θα φροντίσω να έχει καλή μόρφωση και όταν μεγαλώσει θα το στείλω έξω, να έχει μια δουλειά και να μένει σε μια χώρα που πάει καλά η οικονομία, να ξέρει ότι θα πάρει σύνταξη κάποτε, να ξέρει ότι αν αρρωστήσει θα πάει σε ένα καλό νοσοκομείο.

Κι ας έρχεται στη Ρόδο να κάνει τα μπάνια του, αν και εφόσον θέλει.

Ούτε να με γηροκομήσει θέλω, ούτε τίποτα.

Να μη ζει σ'αυτό το μπάχαλο θέλω. "

Πόσες φορές έχω ακούσει αυτήν την ατάκα τελευταία, εν μέσω τυριού και αχλαδιού δίπλα στο κύμα. Και ο τόνος αυτού του 'σωτήριου Σχεδίου' ακούγεται πάντα τόσο πολύ αισιόδοξος(!), που κι εγώ ακόμα μπερδεύομαι αν τελικά αυτή είναι η σωστή αντιμετώπιση της κατάστασης, τουλάχιστον για τα σημερινά 5χρονα παιδιά : 

Να τα προϊδεάζουν οι γονείς τους ότι εδώ δεν υπάρχει μέλλον.

Αλλά κυρίως, οι ίδιοι οι γονείς να προετοιμάζονται ψυχολογικά ότι -ούτε λίγο, ούτε πολύ- μέσα στο σπίτι τους ενηλικιώνεται ένας μέλλων μετανάστης.

Έστω μορφωμένος. Έστω καλλιεργημένος.

Αλλά... -Μετανάστης.

Κάποτε, το εξωτερικό ήταν μια έννοια 'μαγική'. Κάτι το άπιαστο. Κάτι το πολύ ακριβό, άρα και πολύ καλό. Ένας κόσμος τόσο όμορφος που δεν θα μπορούσε να είναι 100% αληθινός.

Και ήρθε κάποτε η στιγμή που το 'εξωτερικό' απομυθοποιήθηκε. Ούτε διαβατήρια χρειάζονταν πια. Ούτε εξαιρετικά ακριβό ήταν να καταφέρεις να βολτάρεις στο κέντρο του Παρισιού και του Λονδίνου. Αντιθέτως μάλιστα, η συνοικιακή ψαροταβέρνα και η βενζίνη από το σπίτι ως την εξοχή στοίχιζε αναλογικά πολύ περισσότερο από δυό-τρεις γυροβολιές στα καλύτερα βελγικά ντελικατέσεν.

Και με το που ήρθε και το ευρώ : χαράς Ευαγγέλια. Το 'εξωτερικό' και το 'εσωτερικό' έγιναν δυο έννοιες σχεδόν ταυτόσημες.

Μαγεία-γιοκ!

Έλα όμως που αυτή η μακρινή μαγεία του 'εξωτερικού' μάς γύρισε μπούμερανγκ. Ήρθαν τα πάνω-κάτω και η διέξοδος στα άλυτα προβλήματά μας έγινε ξανά ...

...μα ποιό άλλο : το... εξωτερικό!.

Και το όνειρο -ή μήπως καλύτερα να πω, η κρυφή ελπίδα- του μέσου έλληνα γονιού είναι να εξασφαλίσει για το παιδί του μια θέση προτεραιότητας στη φυγή.

Μήπως και γλυτώσει τουλάχιστον αυτό τα χειρότερα.

Τα χειρότερα που έρχονται το φθινόπωρο, που κι αυτό δεν θ'αργήσει να έρθει -εν μέσω εκλογικών παραληρημάτων και υποσχέσεων-.

Πώς το είπατε αυτό το τελευταίο, γιατρέ μου;

Δεν άκουσα καλά..

..'Ήπια κατάθλιψη', είπατε;

.

αίμα

Αθήνα, 24/06/2010

 

.

Θάλαττα-Θάλαττα...!

Μόνιμο φόντο στις ζωές μας, στις καλές αλλά και στις κακές μας στιγμές για μας τους νησιώτες, είναι το μπλε της θάλασσας, το μπλε της Μεσογειακής θάλασσας. Μπορεί γύρω απ'αυτήν να ζουν άνθρωποι με διαφορετικές γλώσσες, θρησκείες, καταβολές, αλλά πάνω κάτω, οι προσωπικές ιστορίες που διαδραματίζονται στις ακτές της, όλες τους μοιάζουν. 

Κι επειδή ζωή χωρίς μουσική δεν υπάρχει, σ'αυτές τις κοινές μεσογειακές χαρές και λύπες η μουσική υπόκρουση αντίστοιχα μοιάζει. Κι ας αφήσουμε τη γεωγραφία, την πολιτική και την Ιστορία να πλέκουν τα δικά τους πολύπλοκα σενάρια.

Οι άνθρωποι, οι νότες και τα κύματα έχουν τη δική τους απλή λογική. 

Η συναυλία 'Θάλαττα-Θάλαττα' που θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Πέμπτη 24 Ιουνίου στις 8:30 το βράδυ στην αυλή του Αρχαιολογικού Μουσείου στην Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου επιδιώκει να συνταιριάξει το μόνιμο μπλε φόντο στις χαρές και στις λύπες μας με τα μαύρα μικρά σημαδάκια που ανεβοκατεβαίνουν στο πεντάγραμμο, παρέα πάντα με τον φλοίσβο των ήρεμων καλοκαιρινών κυμάτων.  Βαρκάρηδες σ'αυτήν την περιπλάνηση, επτά νέοι μουσικοί που η τύχη τούς έφερε μαζί στο όμορφο νησί μας. Και την τύχη τους θα έχουμε τη χαρά να μοιραστούμε κι εμείς, ως συνεπιβάτες και θεατές.

Το μουσικό αυτό σεργιάνι στη γνωστή-άγνωστη Μεσόγειο θα περάσει από τη Συρία, τον Λίβανο, τη Μάλτα, την Τυνησία, την Ιταλία και θα καταλήξει στα γνωστά ελληνικά απάνεμα ειρηνικά λιμάνια.

Χωρίς διατυπώσεις, και με είσοδο ελεύθερη.

Εκτός από το πρωτότυπο ρεπερτόριο, που περιλαμβάνει θαλασσινά τραγούδια από μουσικές ντοπιολαλιές που το ελληνικό αυτί δεν έχει συνηθίσει, η συναυλία αυτή είναι πρωτότυπη και για έναν ακόμα λόγο : είναι η πρώτη που πραγματοποιείται μέσα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ρόδου, κάτι που δεν πρέπει να χάσετε. 

Η συναυλία 'Θάλαττα Θάλαττα' διοργανώνεται από το Σπίτι της Ευρώπης στη Ρόδο σε συνεργασία με τον Δήμο Ροδίων, με τη στήριξη της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Δωδεκανήσου και την πολύτιμη βοήθεια της ΚΒ' Εφορείας Κλασσικών Αρχαιοτήτων της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, η οποία ανταποκρίθηκε θετικότατα σε αυτήν την πρόσκληση-πρόκληση να 'ανοίξει' για πρώτη φορά τις πόρτες του Αρχαιολογικού Μουσείου της Ρόδου στη μουσική και στα νιάτα. 

Η 'Θάλαττα Θάλαττα' πραγματοποιείται στα πλαίσια του πρότζεκτ EuroMed του ευρωπαϊκού προγράμματος Mare Nostrum , που έχει σκοπό να άρει τους πολιτιστικούς περιορισμούς ανάμεσα στις βόρειες και τις νότιες ακτές της Μεσογείου. Ένα προκλητικό εγχείρημα στις δύσκολες ιστορικές συγκυρίες που βρήκαν τα γαλήνια ολογάλαζα μεσογειακά νερά.

Την επιμέλεια ήχου της συναυλίας έχει ο Ζαφείρης Σκανδαλιάρης, ενώ ο Αλέξανδρος Λουϊζίδης έχει το γενικό πρόσταγμα για την μαγνητοσκόπησή της.

Την αφίσα επιμελήθηκε το μέλος του ΔΣ του Σπιτιού της Ευρώπης στη Ρόδο, Μιχάλης Καβουκλής.

     

.

οι επτά βαρκάρηδες

Η Σαπφώ Σταυρίδου γεννήθηκε στη Φιλανδία,  και μεγάλωσε στη Ρόδο. Απόφοιτη του Μουσικού Σχολείου Ρόδου, πτυχιούχος πιάνου και ανώτερων θεωρητικών του Εθνικού Ωδείου Αθηνών. Διακρίθηκε σε διαγωνισμό σύνθεσης σε πανελλήνιο επίπεδο. Στην Αθήνα πήρε μέρος σε παραστάσεις για παιδιά, rock όπερες, σε πολλές παραγωγές δίσκων με καλλιτέχνες σε ποικίλα είδη μουσικής. Στη Νορβηγία έκανε μαθήματα bel canto τεχνικής με την Κatrine Imerslund και την διεθνούς φήμης Elisabeth Nordberg-Shulz ενώ σπούδασε μουσική διαπαιδαγώγηση για παιδιά και νεογνά. Το 2008 έγινε μέλος των Γάλλων Αl'Ibi, που γνώρισε στο Μεσαιωνικό Φεστιβάλ Ρόδου και περιόδευσε στην Πορτογαλία και Γαλλία τραγουδώντας μεσαιωνική μουσική. Τώρα ζει και εργάζεται στη Ρόδο ως μουσικός. Είναι μέλος των il Caravan, La Galana και του φωνητικού συνόλου Crescendo ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει τις σπουδές της στο κλασσικό τραγούδι με την Gisela Schubert-Patou.

Στη Θάλαττα Θάλαττα μάς ταξιδεύει με τη φωνή της.

Ο Nashwan Farok γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη Arbil, την πρωτεύουσα του Ιρακινού Κουρδιστάν, και πριν από οχτώ χρόνια ήρθε στην Ελλάδα. Ξεκίνησε να μαθαίνει βιολί στην Αθήνα το 2003 και έγινε μέλος του συγκροτήματος Περσέπολις. Το 2007 μετακόμισε στην Θεσσαλονίκη, όπου συνέχισε της σπουδές του στο βιολί και επιπλέον παρακολούθησε μαθήματα ελληνικού παραδοσιακού τραγουδιού και βυζαντινής μουσικής με το Δρόσο Κουτσοκώστα, στο Ωδείο Εν Χορδαίς. Έλαβε μέρος σε συναυλίες με τη χορωδία του Ωδείου, συνόδευσε με το βιολί του τον Ziad Rajab, και συμμετείχε ως τραγουδιστής στο σχήμα Άρωμα της Ανατολής. Παράλληλα εργάστηκε και ως βοηθός παραγωγής σε συναυλίες που πραγματοποιήθηκαν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Από το 2008 'μπήκε' στη μουσική του 'ζωή' το περσικό πνευστό  νέυ και έχει λάβει μέρος σε συναυλίες με τον Κυριάκο Καλαϊτζίδη. Εδώ και ένα χρόνο ζει κα εργάζεται στη Ρόδο. Τον Σεπτέμβριο του 2009 γνωρίστηκε μουσικά με τους υπόλοιπους μουσικούς μας 'βαρκάρηδες', λαμβάνοντας μέρος στη συναυλία των Moodswings (νυν Il Caravan) και είναι μέλος του Τρίο Καταλόγια.

Στη Θάλαττα Θάλαττα ανοίγει πανιά με τη φωνή και το βιολί του.

Η Έλλη Γιαννάκη μεγάλωσε στην Αθήνα και τα τελευταία χρόνια ζει στη Ρόδο. Είναι απόφοιτη του Πειραματικού Μουσικού Λυκείου Παλλήνης και τελειόφοιτη του Τμήματος Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα παραδοσιακής, ανατολικής και παλαιάς μουσικής με την Κατερίνα Παπαδοπούλου και τον Κυριάκο Ταπάκη (ούτι), με τον Σωκράτη Σινόπουλο (πολίτικη λύρα) και με το Μάνο Αβαράκη (φλάουτο με ράμφος). Έχει συνεργαστεί με σχήματα παραδοσιακής, ρεμπέτικης και έντεχνης μουσικής και έχει λάβει μέρος σε παραγωγές για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Είναι μέλος του μεσαιωνικού σχήματος La Galana και του Τρίο Καταλόγια.

Στη Θάλαττα Θάλαττα ΄κρατά πλώρη' στα φωνητικά και στο ούτι

 

 

 

Η Άννα Νικητιάδη κατάγεται από τη Νίσυρο και ζεί μόνιμα στη Ρόδο από το 1998. Διδάσκει  παραδοσιακά κρουστά στο Μουσικό Γυμνάσιο Ρόδου , καθως επίσης κρουστά και θεωρητικά της ευρωπαϊκής μουσικής στο Ωδείο Corelli. Συμμετέχει σε σχήματα παραδοσιακής και έντεχνης μουσικής και έχει πραγματοποιήσει εμφανίσεις σε διαφορες μουσικές σκηνές της Ρόδου αλλά και της υπόλοιπης Ελλάδας. Έχει συμμετάσχει σε διάφορα φεστιβάλ μουσικής και συναυλίες στο εξωτερικό ως επίσης και σε δισκογραφικές δουλειές. Είναι μέλος των μουσικών σχημάτων Τρίο Καταλόγια, Non Tropo και του συγκροτήματος μεσαιωνικής μουσικής La Galana.

Στη Θάλαττα Θάλαττα 'δίνει ρυθμό στο κουπί' με διάφορα 'εισαγόμενα' κρουστά : το ρίκ, την νταρμπούκα, το καχόν και το μπεντίρ.

 

 

 

Ο Βασίλης Κωστίδης γεννήθηκε στην Αθήνα και στα δεκατέσσερά του χρόνια γνώρισε την πρώτη του αγάπη : την κιθάρα. Πρώτος δάσκαλός του ήταν ο Δημήτρης Βασίλας και στη συνέχεια, αυτός που τον έπεισε να δεσμευθεί σοβαρά με αυτήν ήταν ο Django Reinhardt. Μετακόμισε στην Ρόδο το 2002 και έκτοτε παρέμεινε 'ροδίτης'. Υπήρξε μέλος διάφορων μουσικών σχημάτων ποικίλων ρευμάτων, ώσπου τελικά, τα τρία τελευταία χρόνια, αποφάσισε τη μουσική να την κάνει επάγγελμα. Σήμερα είναι μέλος των γκρουπ  Βlue Train, Blue Swing και il Caravan, (όπως τελευταία μετονομάστηκε το γκρουπ Moodswings).

Στη Θάλαττα Θάλαττα ρίχνει δίχτυα με την κιθάρα του!

(..μα ποιά άλλη;)  

 

 

 

Ο Κώστας Γκιώνης γεννήθηκε στην Αθήνα όπου έζησε τα πρώτα οκτώ χρόνια της ζωής του και μετακόμισε στη Ρόδο το 1990. Σε ηλικία δεκατριών χρόνων αγόρασε το πρώτο του μπάσο και έκτοτε έγιναν αχώριστοι. Το 1998 έκανε την πρώτη του συναυλία. Παρακολουθεί μαθήματα θεωρίας της μουσικής και κοντραμπάσο στην τάξη του Γ. Μαλλιόπουλου ενώ πριν από μερικά χρόνια αποφοίτησε από ιδιωτική σχολή ηχοληψίας.

Στη Θάλαττα Θάλαττα βάζει την όλη κατάσταση σε τάξη με το αγαπημένο του κοντραμπάσο (και δε σηκώνει πολλά-πολλά!) 

 

 

 

Ο Δημήτρης Χατζηπλής γεννήθηκε στο μακρυνό Σίδνεϋ, μεγάλωσε στην Αθήνα και τώρα ζει και εργάζεται μόνιμα στη Ρόδο. Ασχολείται με τη μουσική πάνω από είκοσι χρόνια και παρέα με την κιθάρα του αγάπησε την jazz και τη ροκ μουσική.
Παράλληλα, παίζει παραδοσιακή μουσική και το συναπάντημά του με το μαντολίνο υπήρξε μοιραίο! Τα τελευταία χρόνια ασχολείται ενεργά με τα ροδιακά μουσικά δρώμενα.

Στη Θάλαττα Θάλαττα ελέγχει το ραντάρ στη γέφυρα, παρέα πάντα με την κιθάρα και το μαντολίνο του. 

 

 

 

 

.

Τρέηλερ-Τρέηλερ..

Ε, λοιπόν..
..αυτό το βίντεο θα μού μείνει αξέχαστο για πολλούς λόγους.

το Τρέηλερ-Τρέηλερ του "Θάλαττα-Θάλαττα"

Κατ'αρχάς, δεν περίμενα ποτέ να ξανασυναντήσω τη Σαπφώ υπ'αυτές τις συνθήκες και μάλιστα ύστερα από ..πάνω από δεκαπέντε χρόνια, όταν τη θυμόμουνα μικρό κοριτσάκι του Δημοτικού με εκείνα τα αξέχαστα μεγάλα ροζ γυαλάκια να τραγουδάει στις πρώτες πρώτες σειρές στις συναυλίες που κάναμε τόοοοτε, στην Παιδική Νεανική Χορωδία του Δήμου Ροδίων. Και βέβαια η διαφορά ηλικίας μού 'φάνηκε' όταν στα γυρίσματα τη ρώτησα αμήχανα εάν θα ήθελε να 'μπει' στο πλάνο το τατουάζ στον ώμο της. "Μα φυσικά και θα μπει!, Άκου'κει ερώτηση! Δεν είμαστε καλά! Το τατουάζ μου βρε θα κόψεις;;".

Ο δεύτερος λόγος που δεν θα ξεχάσω αυτό το βίντεο είναι ότι για να βρω τα μπουκάλια της μπύρας, τα μπουκάλια των νερών και των διάφορων άλλων αλκοολούχων (που δε θυμάμαι τα ονόματά τους... όχι, πότης δεν υπήρξα ποτέ..), ή θα έπρεπε να κάτσω και 'να γίνω σκνίπα' ή... να πάρω σβάρνα τους σκουπιδοτενεκέδες.

Και εν τέλει..έκανα το δεύτερο.

Και ακολούθησε απολύμανση (με γάντια) και μετά ξεκολλούσα ένα-ένα τα χαρτάκια της Αμστελ, της Χάινεκεν και λοιπών άλλων.. 

Ο τρίτος λόγος που αυτό το εγχείρημα θα μού μείνει αξέχαστο ήταν οι πέντε φορές που έπρεπε να περάσουμε σχεδόν ..κρυφά από την είσοδο στις Πηγές Καλλιθέας (γιατί η γραφειοκρατία στη δουλειά μου μπορεί να είναι εκ των ών ουκ άνευ, αλλά όχι και στο χόμπυ μου!).

Ευτυχώς, οι υπεύθυνοι (ε, κάποτε πια με τσάκωσαν!) ήταν πολύ ευγενικοί μαζί μου και τούς ευχαριστώ πολύ! (πάντως , οι τουρίστες δεν νομίζω ότι πέρασαν άσχημα, μια χαρά χάζι μάς έκαναν -κι εμείς επίσης- )

Επίσης, ήταν η πρώτη φορά που έβαλα λίγη 'πλοκή' στο τρέηλερ. Ξέρω, δεν ήταν δα και το φοβερό σενάριο να μπαίνει ένα χαρτί στο μπουκάλι και μετά να το παίρνει η θάλασσα, αλλά...λέμε τώρα. Να μην πω ότι θα το θυμάμαι κι αυτό δηλαδή; Είπαμε , όλα τα λέμε εδώ μέσα!  

Η ζέστη και πιθανώς και η αγαρμποσύνη μου, έκαναν την κάμερά μου να διαμαρτυρηθεί εν μέσω γυρισμάτων. Η οθόνη LCD ξαφνικά ...έσβησε, και το να τραβάς από το viewfinder ενώ τρέχει ο ιδρώτας στο μάτι δεν είναι και το καλύτερο..

Τελικά, τα πράγματα έφτιαξαν μέεεερες μετά, χάρη στο μαγικό χέρι του Αλέξανδρου Λουϊζίδη και επίσης στις δεήσεις της φίλης Μαρίας Μανιώτη, για να...ξεματιαστεί η LCD (την εν λόγω ξεματιάστρα πάντως, αυτό εδώ το μπλογκ σάς τη συνιστά ανεπιφύλακτα, ειδικά επί ηλεκτρικών συσκευών!)

Όσο για τον ήχο του τρέηλερ : χειροποίητος κι αυτός.

Το τυνησιακό νανούρισμα που ακούγεται είναι δια φωνής Σαπφούς, πασπαλισμένης με τα θαλασσινά ηχητικά εφφέ του καλού φίλου και επαγγελματία ηχολήπτη Jay Kroon.

Μα...τίποτα σε αυτό το τρέηλερ δεν έγινε εύκολα.

Ίσως γι'αυτό και το αγαπώ ιδιαίτερα.

Και τέλος, η εμπειρία του μοντάζ με τον Αλέξανδρο Λουιζίδη ήταν επίσης κάτι το οποίο θα θυμάμαι, και ελπίζω να υπάρξει συνέχεια.

Σ'ευχαριστώ πολύ Αλέξανδρε! Χωρίς τη βοήθειά σου δεν θα έβγαινε έτσι.

Και γελάσαμε και πολύ -σημαντικότατο!. 

Περισσότερα για τη συναυλία Θάλαττα Θάλαττα διαβάστε εδώ
Γνωρίστε τους μουσικούς που συμμετέχουν πατώντας εδώ

.

.

"Ortadoğu" όπως .."Μέση Ανατολή"

Το ρεσιτάλ της τουρκικής διπλωματίας συνεχίζεται στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, αφού πλέον άρχισαν να διαφαίνονται καθαρά στην πράξη και 'επί χάρτου' οι προθέσεις και οι στόχοι της Άγκυρας. Έτσι, μέσα σε λίγες μόλις μέρες μετά τα τραγικά γεγονότα της 31ης Μαϊου στην ανοιχτή θάλασσα και το αιματηρό τέλος της νηοπομπής που διοργανώθηκε κατά κύριο λόγο από την τουρκική βακουφική μη κυβερνητική οργάνωση İHH προς τη Γάζα, η Άγκυρα με γρήγορες και πολύπλευρες κινήσεις κατάφερε να χαράξει τη δική της γραμμή σε αυτό που τώρα ονομάζει 'φυσικό της χώρο': αυτόν των μουσουλμανικών χωρών της Μέσης Ανατολής. Παράλληλα, επέλεξε να σπάσει την πολύπλευρη συμμαχία της με το Ισραήλ, που φέρεται να είναι εγκλωβισμένο όσο ποτέ από μία άκαιρα ακραία κυβέρνηση, μη αντιλαμβανόμενη ακόμα ότι η τουρκική μακροπρόθεσμη μεσανατολική της πορεία δεν συμβαδίζει πια με τις επιδιώξεις της Ιερουσαλήμ. 

Η τουρκική διπλωματία τόνισε τις θρησκευτικές και οθωμανικές της καταβολές σε όλα τα διεθνή fora που διατηρεί σήμερα προνομιούχο θέση, με πρώτο και καλύτερο τον Οργανισμό της Συνδιάσκεψης της Ισλαμικών Κρατών αφ' ενός και αφ' ετέρου τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του οποίου διατηρεί την ιδιότητα του μη-μόνιμου μέλους από το 2009 έως και το τέλος του 2010 -μία ιδιότητα που με κάνεναν τρόπο η Άγκυρα δεν θα ήταν λογικό να αφήσει ανεκμετάλλευτη-

Και μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα που δημιούργησε η αλλαγή των περιφερειακών ισορροπιών, η τουρκική πλευρά κάνει ό,τι μπορεί για να κερδίσει πόντους, διαφυλάσσοντας τα κεκτημένα της στην περιοχή.

Η τελευταία διπλωματική επιτυχία της Τουρκίας διαδραματίσθηκε την περασμένη Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010, όταν μετά το πέρας των εργασιών του ΤουρκοΑραβικού Οικονομικού Φόρουμ στην Κωνσταντινούπολη, οι Υπουργοί Εξωτερικών της Τουρκίας, της Συρίας, του Λιβάνου και της Ιορδανίας αποφάσισαν τη δημιουργία κοινής ζώνης ελευθέρων συναλλαγών.

Έτσι, εμπορεύματα και υπηρεσίες θα διακινούνται ελεύθερα ανάμεσα στις συμβαλλόμενες χώρες, θα αρθούν άμεσα οι θεωρήσεις εισόδου-εξόδου από και προς τις χώρες αυτές και θα δημιουργηθεί ένας κοινός γεωγραφικός χώρος διακίνησης εμπορευμάτων, προσώπων και υπηρεσιών. Τα τουρκικά ΜΜΕ αναγόρευσαν το γεγονός ως την απαρχή μίας προσομοίωσης του νομικού καθεστώτος της πάλαι ποτε επιτυχημένης Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας των περασμένων δεκαετιών στο μεσανατολικό οικονομικό γίγνεσθαι, αφού , όπως αποφασίσθηκε, η τελωνειακή αυτή ένωση θα είναι ανοιχτή και για άλλες ομοιογενείς και φιλικές μουσουλμανικές χώρες της περιοχής. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρήθηκε η δημιουργία ενός οικονομικού συνασπισμού στη Μέση Ανατολή με πολιτικές προεκτάσεις. Το πρώτο πείραμα 'ένωσης' ήταν η 'Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία' που είχαν συστήσει στα τέλη της δεκαετία του '50 η νασερική Αίγυπτος και η Συρία , ένα πείραμα που έπεσε πολύ γρήγορα στο κενό λόγω της διαφορετικής μπααθικής θεώρησης της τότε αραβικής πολιτικής πραγματικότητας.

Το δεύτερο εγχείρημα τελωνειακής ένωσης που ακόμα δείχνει να επιβιώνει και να αποδίδει καρπούς και στον πολιτικό τομέα, είναι το Συμβούλιο Συνεργασίας των Χωρών του Αραβικού Κόλπου, στο οποίο συμμετέχουν η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Μπαχρέην, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κουβέιτ και το Ομάν. Μέχρι πρότινος μάλιστα, προωθείτο  και η δημιουργία κοινού νομίσματος του Αραβικού Κόλπου κατά τα πρότυπα του ευρώ, άγνωστο όμως είναι κατά πόσον κάτι τέτοιο τελικά θα πραγματοποιηθεί όχι μόνο λόγω των διεθνών οικονομικών εξελίξεων αλλά και λόγω της οικονομικής δυστοκίας που αντιμετώπισε πρόσφατα το Ντουμπάι. 

Με την ιστορικά πρώτη τουρκοαραβική τελωνειακή ένωση που αποφασίσθηκε την εβδομάδα που μάς πέρασε στην Κωνσταντινούπολη ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο, όχι τόσο στην οικονομική πραγματικότητα της Μέσης Ανατολής όσο κυρίως στην παγίωση της νεο-οθωμανικού τύπου τουρκοαραβικής προσέγγισης, η οποία -τουλάχιστον υπό τις παρούσες συνθήκες- δείχνει να πληροί βασικές προϋποθέσεις μακροημέρευσης.

Ίσως αρχικά να ακούγεται παράδοξο, όμως η αλήθεια είναι ότι η 'επίσημη θέσπιση' τελωνειακής ένωσης ανάμεσα στην Τουρκία, στη Συρία και στην Ιορδανία θα ήταν μάλλον περιττή. 

Η τουρκική οικονομία τα τελευταία χρόνια διανύει τη δική της 'Αναγέννηση'. Τα τουρκικά καταναλωτικά προϊόντα με το χαμηλό τους κόστος, με την ανεκτή για τα τοπικά δεδομένα τεχνολογική τους απόδοση και με την έξυπνη τακτική προώθησής τους έχοντας ως βασικό target group την ανερχόμενη οικονομικά αστική τάξη των υποδεέστερων οικονομικά γειτονικών αραβικών κρατών, κατάφεραν να επικρατήσουν και να δώσουν μια ποιοτική και οικονομικά προσιτή εναλλακτική λύση στο μέσο αραβικό νοικοκυριό, που δεν θα μπορούσε να αποκτήσει τα πολύ ακριβότερα ευρωπαϊκά και αμερικανικά καταναλωτικά προϊόντα.

Δεν θα ξεχάσω όταν πριν δυο χρόνια βρέθηκα στο Αμμάν της Ιορδανίας και περιδιαβαίνοντας τα ράφια των σούπερ μάρκετ, μού δημιουργόταν η ψευδαίσθηση ότι μάλλον βρισκόμουν σε ..τουρκικό περίπτερο κάποιας διεθνούς εμπορικής έκθεσης. Οι τιμές κάθε είδους τουρκικών προϊόντων, από τσίχλες και μπισκότα έως τηλεοράσεις, ηλεκτρκές κουζίνες, ψυγεία και λάπτοπ, ήταν πραγματικά ασυναγώνιστες. Η τουρκική διεισδυτικότητα στις αραβικές αγορές αποτελεί καθημερινή πλέον πραγματικότητα, χωρίς να χρειαζόταν να θεσπισθεί κάποια 'τελωνειακή ένωση'.

Από την άλλη, αποτελεί αφελή ψευδαίσθηση η πιθανότητα να ...κατακλύσουν την τουρκική αγορά ορδές προϊόντων ..Συρίας, Λιβάνου ή Ιορδανίας, γεγονός το οποίο οι άραβες επιχειρηματίες των χωρών αυτών γνωρίζουν ήδη πολύ καλά.  

ΒΕΚΟ όπως... SONY

VESTEL όπως... BOSCH

COLA TURKA όπως... COCA COLA

Η νεοσυσταθείσα τελωνειακή ένωση Τουρκίας-Συρίας-Λιβάνου και Ιορδανίας στην ουσία επισφραγίζει τον πολιτικό άξονα που η Άγκυρα επιχειρεί να δημιουργήσει στην έτσι κι αλλιώς ρευστή Μέση Ανατολή, μετά την επεισοδιακή διάλυση της ιδιότυπης συμμαχίας Ισραήλ-Τουρκίας.

Τα οφέλη τόσο της Τουρκίας όσο και των αραβικών χωρών που επέλεξαν προς το παρόν να συμβαδίσουν με τον Νεο-οθωμανισμό είναι ποικίλα, τα οποία είναι χρήσιμο να τα δούμε αναλυτικότερα:  

Έτσι, η Τουρκία διασφαλίζει τη συνεργασία της άλλοτε ψυχρής έως εχθρικής Συρίας ως προς τον έλεγχο του κοινού εχθρού της Δαμασκού και της Άγκυρας, που δεν είναι άλλος από το κουρδικό αυτονομιστικό κίνημα.

Αντίστοιχα, η Συρία, ακολουθώντας την τακτική του γειτονικού της Ιράν, επιδιώκει να επωφεληθεί από τη διεισδυτικότητα της Άγκυρας στη Δύση και κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, προκειμένου να αποβάλλει επιτέλους από πάνω της τη 'ρετσινιά' της χώρας-μέλους του Άξονα του Κακού, όπως χαρακτηριστικά και επανειλημμένως κατηγορείται μετά την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου. 

Η Ιορδανία, που υποχρεούται να επιβιώνει και να διατηρεί μετριοπαθή στάση εν μέσω δυνατών γειτόνων, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, της πληθυσμιακής της σύνθεσης αλλά και λόγω των διπλωματικών σχέσεων που διατηρεί με το Ισραήλ, βρίσκει την νεο-οθωμανική λύση ως την πλέον συμφέρουσα διπλωματική διέξοδο, τουλάχιστον στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Έτσι, η ιορδανική πολιτική ηγεσία, ακολουθώντας το άρμα της νεο-ισλαμικής Τουρκίας, 'δανείζεται' -σε ελεγχόμενες πάντα δόσεις- την έντονα φιλοπαλαιστινιακή μεταστροφή του Ερντογάν, ικανοποιώντας το εξίσου έντονα φιλοπαλαιστινιακό και νεο-ισλαμιστικό λαϊκό αίσθημα στο εσωτερικό της, με σκοπό να διασκεδασθούν οι διαφορές ανάμεσα στην φιλοβασιλική ελίτ και στο αντιβασιλικό στην ουσία του Πολιτικό Ισλάμ της χώρας.

Αντίστοιχα, η Τουρκία δημιουργεί τις οικονομικές προϋποθέσεις περαιτέρω διείσδυσής της στον τομέα της ιορδανικής αγοράς παροχής υπηρεσιών, ανταγωνιζόμενη την αντίστοιχη παρουσία των αραβικών κρατών του Κόλπου.

Ο Λίβανος, ο οποίος διατηρεί στενές εμπορικές σχέσεις τόσο με την 'μητροπολιτική'  Γαλλία όσο και με την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία στις δύσκολες ώρες διασφάλισε επί μακρόν το λιβανικό μεγάλο κεφάλαιο, θεώρησε την νεο-οθωμανική λύση όχι τόσο ως μέσο ενίσχυσης των παραδοσιακά 'άχρωμων' τουρκολιβανικών σχέσεων, όσο περισσότερο  ως την ιδεώδη αφορμή επαναπροσέγγισής του με την άλλοτε κατέχουσα και μόνιμα απειλητική Συρία. Άλλωστε, είναι ακόμα νωπές οι 'πληγές' του Λιβάνου λόγω της πολυετούς συριακής κατοχής αλλά και της συριακής εμπνεύσεως δολοφονίας του πατέρα του νυν Προέδρου του. Η τουρκική αφορμή οικονομικής συμφιλίωσης με τη μορφή αυτής της 'τελωνειακής ένωσης', δημιουργεί προϋποθέσεις σταθερότητας των λιβανοσυριακών συνόρων, τουλάχιστον προς το παρόν.

Αντίστοιχα, η Τουρκία δημιουργεί τις προϋποθέσεις 'φιλοξενίας' των λιβανικών κεφαλαίων σε τουρκικές τράπεζες -ή ακόμα καλύτερα- σε υποκαταστήματα τουρκικών τραπεζών που λειτουργούν στο Ψευδοκράτος της Κύπρου, οι κατεχόμενες ακτές της οποίας απέχουν μόλις ..μισή ώρα από το λιμάνι της Βηρυτού. Άλλωστε, η διεθνής τραπεζική απομόνωση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που λειτουργούν στο Ψευδοκράτος αποτελεί εγγύηση ασφαλούς 'ξεπλύματος κεφαλαίων΄, γεγονός το οποίο στη 'διάφανη' Ευρωζώνη που ανήκει η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι δυνατόν πια να πραγματοποιηθεί. Και δεν ήταν καθόλου τυχαία η πολυήμερη παραμονή του τουρκοκυπρίου ψευδοΠροέδρου Ντερβίς Έρογλου στην Τουρκία, όσο χρόνο διαρκούσαν οι εργασίες του Τουρκοαραβικού Φόρουμ Οικονομικής Συνεργασίας, δεδομένου ότι το βασικό πρόβλημα του Ψευδοκράτους σήμερα δεν είναι βέβαια η συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή και η στασιμότητα των ενδοκοινοτικών συνομιλιών, αλλά το συνεχιζόμενο εις βάρος του διεθνές εμπάργκο και ο αποκλεισμός των λιμανιών που λειτουργούν στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη του Βορρά.

Μία εβδομάδα λοιπόν ήταν υπεραρκετή για να διαμορφωθεί μία 'νέα' Μέση Ανατολή, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των τουρκικών επιδιώξεων. Και όλα αυτά συμβαίνουν, ενόσω η ευρωπαϊκή και αμερικανική διπλωματία στην κυριολεξία 'κρέμονται από τα λόγια' του Ερντογάν, ο οποίος βέβαια διαμηνύει ότι η Τουρκία 'δεν στρέφεται στην Ανατολή για να απορρίψει τη Δύση'.

Ο τούρκος Πρωθυπουργός υπήρξε απόλυτα ειλικρινής. Η Τουρκία δεν έχει κανέναν λόγο να απορρίψει προτάσεις συνεργασίας της Δύσης, αφού αναβάθμισε μόνη της το ρόλο της σε μία περιοχή τόσο προβληματική αλλά και τόσο σημαντική για τους δυτικούς. 

Η Τουρκία δεν 'αρνείται' λοιπόν τη Δύση.

Απλώς, 'επέστρεψε' εκεί όπου ούτως ή άλλως ανήκε:

στις παλιές-καλές Οθωμανικές ρίζες της.

..κι όποιος Δυτικός ψάχνει στην Άγκυρα για 'Μεγάλο Ασθενή',

(τουλάχιστον για την ώρα) μάλλον ματαιοπονεί..  

AKBANK όπως... HSBC

.   

Pax Turca - Πράξη Β'..

Ένα-ένα τα φώτα της διεθνούς ειδησεογραφίας ολοένα και αργοσβήνουν, όσο περνάει ο καιρός από τα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν την Νοτιοανατολική Μεσόγειο την περασμένη Δευτέρα, 31 Μαϊου. Η διεθνής κοινή γνώμη σύντομα θα στρέψει την προσοχή της στα άλλα λαμπερά φώτα που θα ανάψουν στην Νότιο Αφρική, με το δημοφιλέστατο Μουντιάλ να καταλαμβάνει ώρες επί ωρών στις τηλεοπτικές οθόνες ανά τον κόσμο. Τη στιγμή όμως, που η ανθρωπότητα αποχαυνωμένη θα σκορπά πολύτιμη φαιά ουσία σε ανούσιες ήττες και νίκες, το διπλωματικό ντόμινο στη γειτονιά μας έχει μόλις αρχίσει.

Το σενάριο της καλά σχεδιασμένης Pax Turca, με την θεαματική κίνηση της Τουρκίας να στηρίξει αμέριστα την ανθρωπιστική βοήθεια υπέρ της Γάζας μέσω του βακουφικού ιδρύματος IHH, συνεχίζει να εκτυλίσσεται στην διεθνή πολιτική σκηνή. Το πρώτο της στάδιο πέτυχε τους στόχους της. Το Ισραήλ απομονώνεται διπλωματικά ολοένα και περισσότερο μέρα με τη μέρα και η διεθνής θέση της Τουρκίας ανάμεσα στον ισλαμικό κόσμο ενισχύεται όσο ποτέ. Η Άγκυρα, που λογιζόταν την τελευταία δεκαετία εκ μέρους των Αράβων ως υπέρμετρα δυτικοπρεπής και αμέριστη υποστηρικτής της ισραηλινής πολιτικής, βούτηξε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, βαμμένη με το αίμα 9 πολιτών της. Και όπως είναι φυσικό, τα πρώτα διπλωματικά της οφέλη ήδη έφτασαν.

τα κράτη-μέλη του Οργανισμού της Συνδιάσκεψης των Ισλαμικών Κρατών

Η Συνδιάσκεψη των Ισλαμικών Κρατών, που περιλαμβάνει όλες τις ισλαμικές χώρες της Γης, από την νοτιοανατολική Ασία μέχρι και την Δυτική Αφρική και τη Λατινική Αμερική -συμπεριλαμβανομένων βέβαια και των αραβικών κρατών της Μέσης Ανατολής- είναι ο πρώτος διεθνής οργανισμός που εξήρε με το χθεσινό του ψήφισμα  της 6ης Ιουνίου 2010  τις πολύτιμες υπηρεσίες της Τουρκίας, καταδικάζοντας αντίστοιχα -όπως ήταν άλλωστε αυτονόητο- την ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση. (Διαβάστε αυτούσιο το Ψήφισμα της 6/6/2010 της Συνδιάσκεψης στην επίσημη αγγλική του μετάφραση πατώντας εδώ)

Το ψήφισμα περιέχει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία, που βρίσκονται σε απόλυτη συμφωνία με το σενάριο της Pax Turca , που έχει σκοπό τη διασφάλιση των τουρκικών συμφερόντων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, μία περιοχή με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για μας, λόγω της συνεχιζόμενης παράνομης κατοχής του βόρειου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και λόγω της ποικιλότητας των συσχετισμών που επικρατούν.

Στο ψήφισμα εκφράζεται "η ευγνωμοσύνη στις υπηρεσίες της Τουρκικής Δημοκρατίας για την αμέριστη συμπαράσταση που εξεδήλωσε υπέρ του Παλαιστινιακού λαού".

Παράλληλα, καλούνται όσες χώρες-μέλη της Συνδιάσκεψης διατηρούν διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ (στις οποίες συγκαταλέγεται πλήθος αφρικανικών μουσουλμανικών κρατών, που εξαρτώνται οικονομικά από το Ισραήλ σε βασικούς τομείς της οικονομίας τους, όπως η γεωργία, η τεχνολογία και ο εφοδιασμός των οπλικών αμυντικών τους συστημάτων), είτε να τις διακόψουν είτε να τις υποβαθμίσουν.

Το σημείο του ψηφίσματος που έχει ιδιαίτερη σημασία για τις τουρκικές περιφερειακές επιδιώξεις, είναι το κείμενο της παραγράφου 20 του ψηφίσματος, που έχει επί λέξει ως εξής :

"Ο Οργανισμός της Ισλαμικής Συνδιασκέψεως καταδικάζει όσες χώρες δεν στήριξαν την απόφαση που υιοθέτησε στις 2 Ιουνίου 2010 το Συμβούλιο Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, που αφορούσε την ισραηλινή στρατιωτική επίθεση κατά του 'Στόλου της Ελευθερίας' , ερμηνεύοντάς την ως πράξη που είχε σκοπό την προστασία του Ισραήλ για τα εγκλήματά του, ως τήρηση δύο μέτρων και δύο σταθμών και ως εκδήλωση παρεκτροπής από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου."

Πράγματι, το Συμβούλιο Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ συνεδρίασε έκτακτα στις 1 και 2 Ιουνίου 2010 και καταδίκασε απερίφραστα την ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση κατά της νηοπομπής που στήριξε η Τουρκία (διαβάστε τα πρακτικά της συνεδρίας της 1/6/2010 και 2/6/2010).

Στη συνεδρίαση εκείνη,  εκτός από τις απόψεις των άμεσα εμπλεκομένων κρατών (Ισραήλ και Τουρκίας), έλαβαν το λόγο και οι εκπρόσωποι πολλών άλλων κυβερνήσεων, μεταξύ των οποίων και της Ελλάδας. Όπως ήταν φυσικό, η μόνη άποψη που διέφερε, ήταν αυτή που εκφράσθηκε από την ισραηλινή αντιπροσωπεία, η οποία όπως ήταν αναμενόμενο ήταν η μοναδική που μειοψήφισε.

Ποιές είναι λοιπόν οι 'χώρες' που η Ισλαμική Συνδιάσκεψη υπονοεί ότι 'δεν στήριξαν' την απόφαση του Συμβουλίου Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ; 

Ποιών χωρών τη συμπεριφορά οι ισλαμικές χώρες ερμηνεύουν ως 'προστασία του Ισραήλ' και ως 'παρεκτροπή από τις διατάξεις του διεθνούς και ανθρωπιστικού δικαίου';

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ψήφισμα του Οργανισμού της Ισλαμικής Συνδιασκέψεως αποτελεί αυτό που οι ποδοσφαιρόφιλοι θα χαρακτήριζαν 'κίτρινη κάρτα' κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία αντιλαμβανόμενη την τουρκική σκοπιμότητα να νομιμοποιήσει το παράνομο λιμάνι της κατεχόμενης Αμμοχώστου, αρνήθηκε -και πολύ σωστά- να συμμετάσχει στις επικοινωνιακές επιδιώξεις της Τουρκίας, η κυβέρνηση της οποίας διακαώς προσπαθεί να 'βάλει στο ίδιο τσουβάλι' δύο παντελώς ανόμοιες περιπτώσεις : Να εξισώσει τον διεθνώς καταδικαστέο εμπορικό και ανθρωπιστικό αποκλεισμό ενάμισι εκατομμυρίου αμάχων της Γάζας με τον πολιτικά και νομικά ορθό επιβληθέντα εμπορικό αποκλεισμό του παράνομου κρατικού μορφώματος που εκείνη δημιούργησε σε εδάφη που παράνομα και δια της βίας κατέλαβε το 1974 στην Κύπρο.

Το ψήφισμα της 6/6/2010 του Οργανισμού της Ισλαμικής Συνδιάσκεψης είναι αναμφίβολα μία αναμενόμενη νίκη της τουρκικής διπλωματίας. Η προέλευση αυτού του ψηφίσματος αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, επειδή το ίδιο το Ψευδοκράτος συμμετέχει στον διεθνή αυτόν Οργανισμό ως παρατηρητής και αυτή του η ιδιότητα είναι η μόνη 'διπλωματική επιτυχία' που έχει να επιδείξει όσα χρόνια υφίσταται η λεγόμενη 'Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου'.

Από την άλλη πλευρά, η Τουρκία, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν κατάφερε την ευθεία καταδίκη της Κυπριακής Δημοκρατίας εκ μέρους των ισλαμικών χωρών εξ αιτία της διαφορετικής προσέγγισης που επέδειξε η Λευκωσία ως προς την ανθρωπιστική νηοπομπή. Η Ισλαμική Συνδιάσκεψη, αναφερόμενη αόριστα σε "χώρες που δεν στήριξαν την απόφαση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ" τήρησε στάση αναμονής. Άλλωστε, εάν ήθελε να αναγνωρίσει το Ψευδοκράτος ως πλήρες μέλος της, θα το είχε πράξει ήδη κατά το παρελθόν.

Οι Άραβες φαίνεται πως ακόμα δεν έχουν ξεχάσει ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει εξυπηρετήσει πολλαπλά κατά το παρελθόν αλλά και συνεχίζει να εξυπηρετεί τα αραβικά κεφάλαια της Μέσης Ανατολής λόγω της διεισδυτικότητας της κυπριακής οικονομίας. Η Κύπρος, ειδικά κατά τις δεκαετίες του '80 και '90 ενίσχυσε τον μουσουλμανικό επιχειρηματικό κόσμο κατά τρόπο καθοριστικό, και μάλιστα σε συγκυρίες κατά τις οποίες η Άγκυρα είχε παντελώς αντιαραβικές και άκρατα φιλοϊσραηλινές προτεραιότητες. 

Πάντως, το επικοινωνιακό παιχνίδι της Τουρκίας καλά κρατεί. Ο άλλοτε 'εθνικά υπερήφανος' τουρκοκυπριακός Τύπος, ακριβώς την παραμονή του ψηφίσματος της Ισλαμικής Συνδιάσκεψης, αναδεικνύει με μελλοδραματική ηττοπάθεια τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει, τόσο το κρατικό μόρφωμα ως ΄διοίκηση' όσο και οι απλοί εγκλωβισμένοι πολίτες του (ενδεικτικά, διαβάστε τα σχετικά δημοσιεύματα εδώ), αποζητώντας εμμέσως πλην σαφώς την άρση του εμπάργκο κατά της λεγόμενης 'ΤΔΒΚ', αποσιωπώντας όμως ότι αυτό το εμπάργκο το έχει ήδη 'σπάσει' η ίδια η Τουρκία, από την πρώτη μέρα δημιουργίας του Ψευδοκράτους, χρόνια και χρόνια πριν..

  

Η 'ανώνυμη' προειδοποίηση των ισλαμικών κρατών προς τη Λευκωσία, προδίδει ουσιαστικά την απροθυμία των αραβικών κρατών να παραδοθούν αμαχητί στις τουρκικές επιδιώξεις, εφαρμόζοντας στην ουσία το γνωστό ρητό 'φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας'. 

Άλλωστε, οι αραβικές χώρες δεν θα ήθελαν με κανέναν τρόπο να 'σπρώξουν' την Κυπριακή Δημοκρατία -καταδικάζοντάς την- να σχηματίσει 'άξονα' με το Τελ Αβίβ.

Άραγε, σε επερχόμενη τουρκική προβοκάτσια κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, με απώτερο πάντα σκοπό τη διπλωματική ανέλιξη του Ψευδοκράτους, οι ισλαμικές χώρες θα είναι σε θέση να προβάλουν τις ίδιες αντιστάσεις;

Στο σημείο αυτό η ελληνοκυπριακή πλευρά θα κληθεί, ίσως πολύ σύντομα, να δώσει τις δικές της εξετάσεις, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα. 

.

Pax Turca

Δεν είναι κρυφό.
Το Ισραήλ δεν είναι το συμπαθέστερο κράτος της Γης. Ούτε οι Εβραίοι, ούτε ο στρατός τους, ούτε οι συμμαχίες τους. Κι όλα αυτά φάνηκαν πάλι την εβδομάδα που μάς πέρασε με την τραγωδία που συνέβη στο τουρκικό πλοίο Mavi Marmara ("Γαλάζια Θάλασσα του Μαρμαρά") που βάφτηκε κόκκινο στην ανοιχτή μπλε θάλασσα. Δικαίως η διεθνής κοινότητα αντέδρασε με οργή και αγανάκτηση, όταν παντελώς αψυχολόγητα το ισραηλινό ναυτικό έδειξε την ισχύ του απέναντι σε εθελοντές και μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων, οι οποίοι από μόνοι τους αδύνατον να απειλούσαν τις πάνοπλες αμφίβιες δυνάμεις, όσα κοντάρια κι όσα ξύλα κι αν είχαν προτάξει.

Δέκα αθώοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, υπηρετώντας έναν και μόνο σκοπό : να βοηθήσουν άλλους ανθρώπους που επί τέσσερα χρόνια υφίστανται διεθνώς έναν εμπορικό αποκλεισμό, και αυτός ο αποκλεισμός κάποτε επιτέλους θα έπρεπε να τερματισθεί. Δεν είναι ούτε λογικό, ούτε ηθικό και σίγουρα δεν εξασφαλίζει καμμία ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή να τιμωρείται συλλογικά ένας ολόκληρος πληθυσμός επειδή λόγω συγκυριών και φατριών βρέθηκε να διοικείται από μία οργάνωση όπως τη Χαμάς, η οποία φρόντισε να μην βρει κανένα σημείο επαφής με κανέναν διεθνή παράγοντα, παρά μόνο με το εξίσου ακραίο με αυτήν Ιράν.
Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θα πρέπει να αποσιωπάται το γεγονός ότι το εμπάργκο κατά της Χαμάς (και άρα ΚΑΙ κατά των 'υπηκόων' της) επιβλήθηκε όχι μόνο από το -έτσι κι αλλιώς- εχθρικό προς τους παλαιστινίους Ισραήλ, αλλά και από την γειτονική Αίγυπτο, και τις υπόλοιπες αραβικές χώρες που βλέπουν τι συμβαίνει εκ του μακρόθεν και πότε-πότε διαμαρτύρονται συγκινημένες χωρίς να αντιδρούν επί της ουσίας, και την Παλαιστινιακή Αρχή πού παρακολουθεί χαιρέκακα τα τεκταινόμενα, και την Ευρωπαϊκή Ένωση που πρόσφατα δώρισε 300 εκατομμύρια ευρώ στην Παλαιστινιακή Αρχή (και μόνο σε αυτήν), και βέβαια τις Ηνωμένες Πολιτείες που κατά τα άλλα 'καταβάλλουν ειλικρινείς προσπάθειες για την ειρήνη στην περιοχή".

Όσο για τον ΟΗΕ:  ίσως μόνο αυτός και η UNRWA είναι οι μοναδικοί φορείς που όντως τροφοδοτούν συστηματικά τους άτυχους κατοίκους της Γάζας με τα απαραίτητα, μέσω των ανοικτών οδικών αξόνων που συνδέουν αυτήν την άτυχη λωρίδα γης με το Ισραήλ. Η ανθρωπιστική βοήθεια του ΟΗΕ όμως αποτελεί απλώς παυσίπονο και όχι το φάρμακο για τα δεινά ενάμιση εκατομμυρίου ανθρώπων, που καταδικάσθηκαν σε διεθνή απομόνωση.

τουρκικά πλοιάρια ξεπροβοδίζουν το Mavi Marmara στο Βόσπορο

Η κάλυψη των τουρκικών μέσων μαζικής ενημέρωσης ήταν εντονότατη, όχι μόνο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς τη Γάζα αλλά και καθ'όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας της φιλόδοξης αυτής αποστολής. Ο έντονος θρησκευτικός τόνος που δόθηκε από την Τουρκία  αλλά και από τον ίδιο τον Τούρκο Πρωθυπουργό 'καπέλωσαν' πολυάριθμες ανθρωπιστικές οργανώσεις από πλήθος χωρών, οι κυβερνήσεις των οποίων -πριν τα τραγικά γεγονότα της 31ης Μαϊου- παρέμεναν απαθείς, βουβές και αμέτοχες στο όλο εγχείρημα.

Αλλά, το μεγάλο μυστικό που αιωρείτο στην ατμόσφαιρα ήταν κοινό : το ανθρωπιστικό υλικό που θα μεταφερόταν στα πλοία δεν θα έφτανε ποτέ στη Γάζα υπό τις παρούσες συνθήκες, με δεδομένη την άτεγκτη ισραηλινή στάση αλλά και δεδομένων των προηγούμενων αποτυχημένων τελικά ανάλογων προσπαθειών. Άλλωστε δεν είχαν περάσει καλά-καλά δύο χρόνια από τότε που και ένα άλλο ναυτικό κονβόϊ ακτιβιστών κατέληξε με τα πλοία να επιστρέφουν άπρακτα στην Κύπρο και με τα φάρμακα που θα έφταναν στη Γάζα να έχουν ήδη λήξει. 

Αυτή τη φορά όμως, τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά.

Οργανωτής της ανθρωπιστικής αυτής νηοπομπής δεν ήταν απλώς μη κυβερνητικές οργανώσεις αγνών εθελοντών. Για πρώτη φορά η ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα είχε κύριο υποστηρικτή και επίσημο χορηγό ένα ολόκληρο κράτος : την Τουρκία. Μία χώρα που υπό την παρούσα ηγεσία της και τις δεδομένες συνθήκες στην περιοχή είχε πολλούς λόγους να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερη διεθνή προσοχή σε αυτό το ριψοκίνδυνο εγχείρημα.

Και στο σημείο αυτό, αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στα κίνητρά της.

Το ισλαμιστικό καθεστώς της Τουρκίας αρχίζει σιγά-σιγά να δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Ένα πρόσωπο που δεν ανέχεται παραφωνίες και πολυφωνίες. Το έδειξε προ διετίας με τον τρόπο που αντιμετώπισε και τελικά εξαφάνιζε εν μία νυκτί φερομένους συνομότες της λεγόμενης 'Εργκενεκόν' που δεν ήταν άλλοι από αντιφρονούντες δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί, διανοούμενοι και στρατιωτικοί που το ΑΚΡ δεν μπορούσε να ελέγξει πλήρως και όπως αυτό θα ήθελε. Το έδειξε τελευταία με το να τροφοδοτεί τη συντηρητική τουρκική κοινωνία με προκλητικές ερωτικές πόζες του κύριου πολιτικού του αντιπάλου Ντενίζ Μπαϋκάλ, με αποτέλεσμα να τον βγάλει γρήγορα από την πολιτική σκακιέρα, υπό την απειλή περαιτέρω εξευτελισμού του. Το έδειξε με την αναθεώρηση του Συντάγματος της χώρας, με συνοπτικές βέβαια κοινοβουλευτικές διαδικασίες, με αποτέλεσμα να εξασφαλίσει την μελλοντική του επικράτηση. Το έδειξε θέλοντας να φιμώσει τη διεθνή επιστημονική κοινότητα, μην τυχόν και ερευνηθούν ιστορικά δεδομένα που θα αποδείκνυαν τις θηριωδίες κατά των Αρμενίων έναν αιώνα περίπου πριν, και κατ'επέκταση, και τις πιο πρόσφατες ανδραγαθίες του κατά του κουρδικού πληθυσμού. 

Από την άλλη, το καθεστώς Ερντογάν απέδειξε ότι γνωρίζει να χειρίζεται τις διεθνείς ισορροπίες κατά τρόπο εντυπωσιακά αριστοτεχνικό. Παίζει στα δάχτυλά του τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μπλέκει γλυκά τη μακρυνή Βραζιλία με το ουρανιομανές Ιράν απαλλάσσοντας την αμήχανη Δύση από το να εκτοξεύει άστοχες και ούτως ή άλλως αναποτελεσματικές απειλές κατά της Τεχεράνης. Δένει χειροπόδαρα την άλλοτε εχθρική Συρία. Αναγορεύει την Ελλάδα 'σύμμαχό και υποστηρικτή' της (!). Ενδυναμώνει διεθνώς την ΠΓΔΜ ενισχύοντας παράλληλα την τουρκική μειονότητα της 'Μακεδονίας'. Κόβει βόλτες ανενόχλητη  μεταξύ Βοσνίας-Κροατίας και Βουλγαρίας. Επενδύει στις (ελαφρώς) τουρκόφωνες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας και αναγορεύει σε δορυφόρο της το πετρελαιοπαραγωγό Αζερμπαϊτζάν.

Και όλα αυτά  συμβαίνουν ενόσω διαρκεί το φλερτ με το Ισραήλ.
Γιατί, μέσα στη δίνη των γεγονότων, σε λίγο θα το ξεχάσουμε: Η κυβέρνηση Ερντογάν μόλις πριν λίγο καιρό αντελήφθη ότι η Γάζα υποφέρει, αφού μόλις πριν λίγο καιρό η Τουρκία έκανε κοινές ασκήσεις με τον ισραηλινό στρατό, μόλις πριν λίγο καιρό τροφοδοτούσε (και συνεχίζει να τροφοδοτεί) με νερό όλο το Ισραήλ, μόλις πριν λίγο καιρό αγόραζε ισραηλινά όπλα, για να τα χρησιμοποιήσει στο Βόρειο Ιράκ αλλά και στο εσωτερικό της...

αποσπάσματα από την επίσκεψη Πέρες στην Τουρκία το 2007

Και ενώ η λύση "Ευρώπη" με το ταλαιπωρημένο ευρώ δεν φαίνεται να ενδείκνυται πια, με μιαν Αμερική ενδοστρεφή, προβληματισμένη περί των οικονομικών της και στην ουσία εγκλωβισμένη στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, η κυβέρνηση Ερντογάν αποφάσισε να στρέψει τα μάτια της στον 'φυσικό της χώρο' : στον αραβικό κόσμο, έναν κόσμο που τον είχε κάπου ξεχασμένο (αλλά κι εκείνος δεν την υπολόγιζε πια για πιθανή εταίρο και σύμμαχο).

Κοινό σημείο αναφοράς : το Ισλάμ (ποιό άλλο;), τη θρησκεία που μιλάει στην ψυχή των αράβων, ανεξαρτήτως υπηκοότητας, γλώσσας και διαλέκτου. Και δεν υπάρχει καλύτερη αφορμή από την προστασία των αδικημένων Παλαιστινίων, που επιτέλους θυμήθηκε η Άγκυρα πως πρέπει να προστατεύσει. Άλλωστε, το Παλαιστινιακό πρόβλημα είναι αυτό που ενώνει αλλά και χωρίζει τον αραβικό κόσμο. Τον μουσουλμανικό κόσμο όμως, τον ενώνει σύσσωμο.

Και έτσι η κυβέρνηση Ερντογάν αποφασίζει να δώσει ένα τέλος στο περιστασιακό, όπως φάνηκε, ρομάντζο με το Τελ Αβίβ, για να αρχίσει ένας νέος κύκλος νεο-οθωμανικής επικράτησης στην Ανατολική Μεσόγειο και -ειδικότερα- στα λαχταριστά πλούσια κοιτάσματα φυσικού αερίου στη θαλάσσια περιοχή που συνδέει φίλους και εχθρούς της : το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τον Λίβανο, την Κύπρο και -κατ'επέκταση-.και την Ελλάδα.. Όχι πολύ μακρυά δηλαδή από το σημείο που παίχτηκε το ισραηλινό στρατιωτικό φιάσκο της περασμένης Δευτέρας! 

Κωνσταντινούπολη-Αττάλεια-Ψευδοκράτος-Γάζα

Το δρομολόγιο του ανθρωπιστικού κονβόϊ, και αυτό σοφά σχεδιασμένο: από τον Βόσπορο στην Αττάλεια και από εκεί στην Αμμόχωστο, ένα λιμάνι που έχει πολλά κοινά με το λιμάνι της Γάζας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία, προκειμένου να άρει τη διεθνή απομόνωση του Ψευδοκράτους στο κατεχόμενο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, χαρακτηρίζει ως 'απάνθρωπη' και 'άδικη' τη συνεχιζόμενη επιβολή διεθνούς εμπάργκο στα παράνομα λιμάνια που διατηρεί στην Κερύνεια και την Αμμόχωστο. Και όσες φορές και αν το είχε επαναλάβει, το μόνο που εισέπραττε δεκαετίες τώρα ήταν ότι η κατοχή της Κύπρου είναι παράνομη και, άρα, δικαίως δήθεν 'πάσχει' το παράνομο κρατικό μόρφωμα που δημιούργησε εκεί που δεν έπρεπε.

το παράνομο λιμάνι της Αμμοχώστου

Παρόλαυτά, σε αυτό της το επιχείρημα, ευήκοα ώτα βρήκε μόνο στον Οργανισμό της Ισλαμικής Συνδιασκέψεως - τον μόνο διεθνή οργανισμό στον οποίον το Ψευδοκράτος συμμετέχει ως παρατηρητής (μαζί με μία αυτονομιστικη μουσουλμανική τρομοκρατική οργάνωση που επιδιώκει τη δημιουργία ανεξάρτητου ισλαμικού κράρτους σε κάποια από τα νησία των Φιλιππίνων). Τελευταία όμως, πολύς λόγος γίνεται στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των διευθυντηρίων των Βρυξελλών προκειμένου επιτέλους να επιτραπεί το απ' ευθείας εμπόριο με τα κατεχόμενα της Κύπρου (απενοχοποιώντας έτσι την Ευρώπη-"Πόντιο Πιλάτο"...). Και σε περίπτωση που κάτι τέτοιο τελικά συμβεί, τότε καλύτερα ας ξεχάσουμε την πιθανότητα επανένωσης του νησιού με όρους που δεν θα είναι καταστροφικοί για τον κυπριακό ελληνισμό. Ή , αλλιώς : ας πάρουμε απόφαση ότι στην Κύπρο θα υπάρχουν δύο κράτη, και -συνεπώς- δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Ο συμβολισμός του δρομολογίου Αμμόχωστος-Γάζα γίνεται σαφέστατος : 

Από το απάνθρωπα αποκλεισμένο λιμάνι της κατεχόμενης Αμμοχώστου ξεκινούν τα καράβια με την αγνή ανθρωπιστική βοήθεια προς το (πράγματι) απάνθρωπα διεθνώς αποκλεισμένο λιμάνι της Γάζας. Ένα δώρο από το 'αδικημένο διεθνώς' καθεστώς του Ψευδοκράτους προς το 'παρεξηγημένο μουσουλμανικό και ισλαμικά ευσεβές' καθεστώς της Χαμάς. 

Και το επόμενο βήμα της πραγματικά αξιοθαύμαστης και αξιοζήλευτης αυτής τουρκικής μεθόδευσης (αξίζουν πολλά συγχαρητήρια!) θα είναι η απαίτηση της Τουρκίας αρχικά προς τις χώρες-μέλη του Οργανισμού Ισλαμικής Συνδιασκέψεως και μετέπειτα προς τις χώρες της ΕΕ (και πάει λέγοντας) προκειμένου να άρουν το εμπάργκο των παράνομων λιμανιών του Ψευδοκράτους, αναβαθμίζοντας το διεθνές του status  και αντίστοιχα, υποβιβάζοντας την Κυπριακή Δημοκρατία σε 'Ελληνοκυπριακή Διοίκηση της Νότιας Κύπρου', όπως επίσημα η τουρκική πλευρά την αποκαλεί από το '74 μέχρι και σήμερα.

Ήταν θλιβερή η έκπληξη των ελλαδικών ΜΜΕ, όταν έγινε γνωστή η άρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας να συνδράμει το ναυτικό κονβόϊ. ¨Ηταν ακόμα πιο θλιβερή η ...απογοήτευση ελλαδικών εντύπων για αυτήν την.. δήθεν 'απάνθρωπη άρνηση της Λευκωσίας' να βοηθήσει τον Παλαιστινιακό λαό.

Τα ανακλαστικά όμως της κυπριακής διπλωματίας ήταν ορθότατα, γιατί ήταν πέρα για πέρα φανερή η τουρκική προβοκάτσια, όχι τόσο απέναντι στο Ισραήλ (που στο κάτω-κάτω, αυτό είναι θέμα που θα έπρεπε να απασχολεί αποκλειστικά και μόνο το Ισραήλ και κανέναν άλλον) όσο απέναντι στην ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία.

Και αν θεωρηθεί όψιμο  το ενδιαφέρον της Άγκυρας για το καλό των Παλαιστινίων, δεν είναι καθόλου όψιμο το ενδιαφέρον της για τους Τουρκοκυπρίους, που εκείνη τούς κρατά ομήρους της υπό τη μορφή 'υπηκόων' ενός ούτως ή άλλως παράνομου κρατικού μορφώματος.

Mavi Marmara - Δευτέρα, 31 Μαϊου 2010

Και φτάνουμε σε εκείνη τη Δευτέρα της 31ης Μαϊου, που εδώ, στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, θα αργήσουμε πολύ να ξεχάσουμε.    

Οι περιθωριακές ισραηλινές αριστερές φιλειρηνικές οργανώσεις είχαν προ καιρού προειδοποιήσει την πολιτική ηγεσία της χώρας ότι τα σενάρια περί 'ρεσάλτο' και 'ηρωικής κατάληψης' των πλοίων του ανθρωπιστικού κονβόϊ θα κατέληγαν σε ένα τεράστιο επικοινωνιακό φιάσκο που θα εξέθετε τη χώρα διεθνώς. Μια τέτοια ριψοκίνδυνη στρατιωτική επιχείρηση θα προκαλούσε το χαμό ανθρώπινων ζωών και θα απομόνωνε διπλωματικά το Ισραήλ. 

Τόσο η ισραηλινή κυβέρνηση όσο και η ισραηλινή αντιπολίτευση δεν έλαβαν το μήνυμα, αν και ήταν τόσο, μα τόσο ξεκάθαρο! Όχι μόνο δεν προσπάθησαν να ανασκευάσουν τα ανεδαφικά τους στρατιωτικά σχέδια επί χάρτου, αλλά ούτε καν προσπάθησαν να βρεθεί μια λύση ούτως ώστε να ελεγχθεί το φορτίο των πλοίων από στόλο τρίτων χωρών προτού η ανθρωπιστική νηοπομπή εισέλθει στα χωρικά ύδατα της χώρας. Και βέβαια, ούτε η Τουρκία -αν και θα μπορούσε-  δεν προσπάθησε να διασκεδάσει τις ανησυχίες της ισραηλινής πλευράς, προτείνοντας έστω και αυτή τον έλεγχο του ανθρωπιστικού υλικού που προοριζόταν για τους 'υπηκόους' της Χαμάς από κάποια τρίτη, ουδέτερη, χώρα.

Η παρούσα ισραηλινή πολιτική ηγεσία έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων της την έννοια των διεθνών χωρικών υδάτων. Αψήφισε τη δύναμη της οργής της διεθνούς κοινής γνώμης και αποφάσισε ότι το Ισραήλ βρίσκεται μόνο του σε αυτόν τον πλανήτη. Και τώρα υφίσταται τις συνέπειες, όπως πολύ σωστά συμπέρανε κυνικά και εκ των υστέρων ο τούρκος Πρωθυπουργός. 

Και ιδού τα αποτελέσματα :

Η απομονωμένη μέχρι πρότινος οργάνωση Χαμάς, χωρίς να προβεί σε καμμία κίνηση, χωρίς να ρίξει ούτε μία ρουκέτα, ούτε έναν τόσο δα πύραυλο, κατάφερε να φέρει στα μέτρα της τη διεθνή κοινότητα.

Η Αίγυπτος επιτέλους αναγκάστηκε να ανοίξει τα σύνορά της με τη Γάζα. 

Ο ΟΗΕ απαιτεί να αρθεί το εμπάργκο. 

Ο ίδιος ο ισραηλινός Πρωθυπουργός συνθηκολογεί 'επιτρέποντας' να εισρεύσει ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα -γεγονός το οποίο συνέβαινε και...παλαιότερα (!!), με τα φορτηγά του ΟΗΕ και της UNRWA από το φυλάκιο Έρεζ που συνδέει τη Γάζα με το Ισραήλ-. 

Η Τουρκία αναγορεύεται αρχηγός του μουσουλμανικού κόσμου, κατά πολύ ικανότερος από πολλές αραβικές χώρες που μέχρι σήμερα έμεναν άπρακτες, συγκινούμενες απλώς για τα δίκαια του παλαιστινιακού λαού.

Οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ευρώπη καταδικάζουν αμήχανα το Ισραήλ για το φιάσκο της Δευτέρας, διαπιστώνοντας ότι η Χαμάς αναβαθμίστηκε διεθνώς -χωρίς καν να προσπαθήσει πολύ-.

Και... οσονούπω, θα τεθεί και επισήμως θέμα άρσεως του εμπάργκο στα παράνομα λιμάνια του Ψευδοκράτους των Κατεχομένων της Κύπρου - γιατί κάπως θα πρέπει να αμοιφθεί και η Άγκυρα για τις καλές της υπηρεσίες εκ μέρους του μουσουλμανικού κόσμου, ο οποίος, για να προστατευθεί από μελλοντικές ακροβασίες της, θα 'τής κάνει και αυτό το χατίρι', μόνο και μόνο για να την κρατήσει μακρυά από τις μύριες όσες άλλες ανοιχτές ενδοαραβικές πληγές...-

H μόνη πραγματικά ηττημένη : 

Η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία θα πρέπει ακόμα μία φορά (και μάλιστα ίσως πολύ σύντομα) να πείσει τη διεθνή κοινότητα για τα αυτονόητα. Και όλα αυτά συμβαίνουν, ενώ η μόνη πραγματική της σύμμαχος, η Ελλάδα, βρίσκεται σε απίστευτη παρακμή. 


Τα αθώα θύματα:
Οι δέκα αγνοί ανθρωπιστές εθελοντές, που έχασαν τη ζωή τους για κάτι πολύ απλούστερο από όλα τα παραπάνω. Οι δέκα αυτοί ιδεολόγοι, που έκαναν την τελευταία και καλύτερη πράξη της ζωής τους για κάτι που πραγματικά πίστευαν.


Το μόνο σίγουρο :
Η Ανατολική Μεσόγειος άλλαξε, όχι όμως απαραίτητα προς το καλύτερο.

   

.