σινε-παλιμπαιδισμός!

Όσο μεγαλώνω (βλ.γερνάω) διαπιστώνω όλο και πιο συχνά ότι τελικά...

η Zωή κύκλους κάνει.

Την αφορμή να ασχοληθώ με το blogging, μία ολόκληρη τετραετία πριν (!!) και αρκετούς μήνες πριν "ανοίξω" αυτό το μπλογκομάγαζο, μού την έδωσε ο κινηματογράφος. 

Τι email, τι ενημερωτικά δελτία τύπου, τι τρέξιμο ήταν κι αυτό Θέ' μου! 

Ευχάριστο τρέξιμο και δημιουργικό. Και τα αποτελέσματα τα έβλεπες με την απίστευτα μεγάλη και ξαφνική προσέλευση του κοινού στις προβολές. Τα έβλεπες στο δρόμο, στα χαμόγελα, στις νέες φιλίες που αναπτύχθηκαν τότε -και που οι περισσότερες συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Και μπορείς  ακόμα να δεις κάποια χαρακτηριστικά δείγματα από τη δουλειά που έριξα τότε, το 2006, το 2007 και έως τον Απρίλιο του 2008 και που σήμερα (ευτυχώς) σώζεται στο επίσημο site του Δήμου Ροδίων.

Ήταν τότε που δημιουργήθηκε η "μαγιά" σε τοπικό επίπεδο για αυτό που λέμε σήμερα πολύ απλά "διαδικτυακή επικοινωνία". Ήταν τότε που η λέξη Facebook ήταν ακόμα μία λέξη προσιτή μόνο για τους πολύ "ψαγμένους" και η λέξη "blogging" ανήκε στην αργκό των ακόμα περισσότερο "τεχνολογικά" προηγμένων. Ήταν μία εποχή ..διαδικτυακά παρθένα και αθώα. Μία περίοδος της ζωής μου πολύ δημιουργική, αποδοτική και εξαιρετικά ευχάριστη.

Και να λοιπόν που οι συγκυρίες και η τύχη έκαναν για ακόμα μια φορά "τα δικά τους" και ...νἀ'μαι πάλι να ξανακαλωσορίζω τον κινηματογράφο εκεί που νόμιζα ότι εκείνος ο παλιός μου έρωτας είχε απλώς... πάει στον Παράδεισο. 

Το ίντερνετ μπορεί σήμερα -σε σύγκριση με τότε- να έχει γίνει πια ένας κόσμος δαιδαλώδης και μπορεί κάποτε τα Delete να έκαναν τη στιγμιαία τους δουλειά. 

Ορίστε όμως που κατά τρόπο απρόσμενο, τα σκόρπια kilobytes του διαδικτύου βρήκαν ξανά τον τρόπο να με κάνουν να χαμογελάσω και να νιώσω ξανά τόσο νέος, όσο τότε -προ τετραετίας και κάτι ψιλά! 

Σύμφωνοι, από τότε δεν πέρασαν δα και αιώνες ..

- δεν είναι όμως και "χθες"!

Αφορμή για το νέο μου συναπάντημα με τον κινηματογράφο, και ιδιαίτερα με το είδος των ταινιών τεκμηρίωσης που φανατικά προτιμώ, ήταν μία σειρά από αναρτήσεις που είχα γράψει τόοοοοτε, 3 ολόκληρα χρόνια πριν, όταν αυτό εδώ το μπλογκομάγαζο έκανε τα πρώτα-πρώτα του βήματα. (για τους αρχάριους, εκείνες οι αναρτήσεις βρίσκονται ομαδοποιημενες ΕΔΩ) 

Και τότε λοιπόν, εκείνον τον Μάρτιο του 2008 στη Θεσσαλονίκη, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η ομάδα των αναρτήσεων για τις ταινίες που έτυχε να δω στο 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ θα ...ανακαλύπτονταν μόλις πριν μερικές μέρες, τρία γεμάτα χρόνια αργότερα, από το δυναμικό team συντακτών του κινηματογραφικού site ονόματι www.FilmBoy.gr και από τον δημιουργό του και "Αρχηγό μας" Κωνσταντίνο Χατζηπαπά (γνωστό "ψαχτήρι" του διαδικτύου!)   

Στην αρχή δίστασα να πω το "Ναι" (μα πού θα βρω τώρα χρόνο;;; μα δεν είμαι σινεκριτικός!! μα.. μου... σου...του...). Ε, τελικά μ'έψησαν. Και..εγενόμην και εγώ ένα.. FilmBoy, παρά το έτος γεννήσεως..

Λοιπόν, για το FilmBoy.gr τώρα, έχω να σάς πω τα εξής ολίγα:

Όχι, δεν είναι site σινε-ειδημόνων -και αυτό είναι πολύ καλό!

Όχι, δεν είναι site των σινε-ελίτ και των 'δήθεν' -και αυτό είναι ακόμα καλύτερο!

Ναι, το team αποτελείται από νέα παιδιά που είναι φανατικοί θεατές και έχουν ζεστάνει τα καθίσματα των κινηματογράφων και των φεστιβάλ της Ελλάδας και του εξωτερικού για σεβαστά αμέτρητες (και ανασφάλιστες, εννοείται) εργατοώρες.

Ναι, η ποικιλία των ταινιών που πραγματεύονται είναι απίστευτα ευρεία, χωρίς αφορισμούς αλλά και χωρίς να χαρίζουν κάστανα.

Ναι, θάβουν ανελέητα ό,τι πρέπει να θαφτεί και ενθουσιάζονται με τις ταινίες που τούς ενθουσιάζουν (επειδή ακριβώς "πληρωμένες" κριτικές δεν υπάρχουν και δεν επιτρέπονται, οπότε ό,τι θέλουμε λέμε , φτάνει να είναι επαρκώς αιτιολογημένο !).

Και ακόμα κάτι πολύ σημαντικό : είναι όλοι τους εργασιομανείς, σβέλτοι, με χιούμορ και με καλά ελληνικά.

Όσο για την πόζα : αυτή κι αν είναι μία άγνωστη λέξη!

Για να μη μιλήσω για τα τρελλά κλικαρίσματα που συγκεντρώνει, για την εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή για το Σινεμά στο αθηναϊκό Κανάλι 10 -που αποτελεί εν πολλοίς την τηλεοπτική έκδοση του Filmboy.gr, παρακαλώ! όχι παίζουμε!!-

Για να μην μιλήσω και για τις συχνές-πυκνές αναφορές των κριτικών του FilmBoy στο διεθνούς φήμης και επισκεψιμότητας www.imdb.com (δεν το πιστεύετε; Ε, για πατήστε ΕΔΩ λοιπόν κι ύστερα ελάτε να μετρηθούμε, αν σάς βαστάει!)

 

Ε, πείτε μου τώρα, με όλα αυτά τα credentials,
ήταν δυνατόν ποτέ να πω ένα ξερό "Όχι";

Ακόμα και πατριωτικά να το δει κανείς : το γεγονός ότι η παρουσία μου θα ενίσχυε το Ροδίτικο Λόμπυ της ομάδας, αφού σε αυτήν συμμετέχει η σινεφίλ αγαπημένη παιδική φίλη Αμαλία Μουστάκη -καί ἄρτι μετοικήσασα εἰς Ἀθήνας!!- , έπαιξε σημαντικότατο ρόλο (αφού, ως γνωστόν, εμείς οι Ροδίτες είμαστε άτιμη ράτσα, ενδημούμε παντού και ακόμα κι αυτή η ρημάδα η Φουκουσίμα να γίνει στάχτη, το Ροδίτικο γονίδιο και οι.. Κατσαρίδες είναι τουλάχιστον σίγουρο ότι θα επιβιώσουμε! Κι όποιος διαφωνεί μ'αυτό, να πάει να δώσει ξανά εξετάσεις στη Βιολογία, γιατί κόπηκε!) 

Έτσι, εκτός από την ιδιότητα του.. Insider που έχω την τύχη και την τιμή να διατηρώ εδώ και ένα χρόνο, έγινα τώρα στα γεράματα ένα.. FilmBoy, με previews και reviews για τα πιο καινούργια ντοκιμαντέρ που προβάλλονται στα φεστιβάλ του είδους και που βγαίνουν στις κινηματογραφικές αίθουσες.

 

Έτσι, μην παραξενευθείτε αν out of the blue δείτε καμμιά ανάρτηση κινηματογραφική μέσα από δω μέσα! 
Θα είναι αναδημοσίευση από το www.FilmBoy.gr .. 

την νέα μου γκαρσονιέρα..!!!

Γνωρίστε όλο το φοβερό και τρομερό
team των συντακτών του FilmBoy.gr 

πατώντας ΕΔΩ

Αμαλία μου, σ'ευχαριστώ πολύ για τις συστάσεις!!

δώρο, εξαιρετικό!

της Γης η Μαύρη Ώρα...

Διαισθητικά, όλος αυτός ο τζερτζελές με την Ώρα της Γης και άειντε "σβήνουμε τα φώτα" και όοοολοι μαζί στην πλατεία του Δημαρχείου και μετά περιμένουμε την ώρα να περάσει για να τα ξανανάψουμε -μού φαινόταν εξ υπαρχής μία πολύ μεγάλη μπούρδα.

Επιτυχημένο μάρκετινγκ, δε λέω. 

Καταπληκτική ιδέα ως προς την εκτέλεση και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο. Και από διαφημιστικής απόψεως επίσης, το όλο καλαμπούρι παίρνει το λιγότερο ένα "άριστα δέκα".

Όμως, όλο αυτό το μπουρδοειδές που μού μύριζε μέσα από όλο αυτό το πράγμα της "Ωρας της Γης", όσο και να προσπάθησα  να το δω έτσι-αλλιώς-κι αλλιότικα και όσο και να ήθελα να πω "ε όχι ρε παιδιά! τελικά δεν είναι μία μεγάλη μπούρδα! λάθος έκανα!", εν τέλει ούτε και φέτος τα έκλεισα τα έρμα τα φώτα, επειδή διαισθητικά -πώς να το κάνουμε- δεν πείσθηκα.

Επιμένω λοιπόν και φέτος ότι όοοολο αυτό..
..πρόκειται περί μίας μπούρδας.

(...και μισής).

Αν και έχω πει παλαιότερα ότι
δεν θα αναδημοσιεύσω ποτέ ανάρτηση από αλλού!,
σήμερα θα παραβώ τον κανόνα που έθεσα στον εαυτό μου...

Πρόκειται για μία ανάρτηση ευσύνοπτη και περιεκτική και γράφτηκε στο μπλογκ Canis Libertatis ακριβώς δύο χρόνια πριν, στις 29 Μαρτίου 2009, επ'ευκαιρία της τότε Ὠρας της Γης (με τις γνωστές εκδηλώσεις και γκάτζετ : κεράκια, πλατείες και λοιπά ευγενή).

Και γιατί το αναδημοσιεύω; 

Μα επειδή επιβεβαιώνεται αυτό το οποίο πάντοτε πίστευα :

Η πρώτη εντύπωση είναι πάντα η σωστή!

Καλή ανάγνωση..

Της Γης η Μαύρη Ώρα

Σβήσατε τα φώτα, ν’ αφήσετε τη γη να αναπνεύσει; Εύγε!..

Μάλλον που κερδίσατε θέση στο νεοπαγές κίνημα των οικολουδδιτών. Μίας πολυσυλλεκτικής ομάδας επιχειρήσεων, πολιτικών, ακτιβιστών, ομάδων πίεσης και παραπλανημένων οικολόγων, οι οποίοι υποστηρίζουν για τους δικούς του ο καθένας λόγους πως με παρόμοιες δράσεις είναι εφικτή η αναστροφή της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής.

Η ειρωνεία βέβαια έγκειται στο ότι όσοι χθες το βράδυ έσβησαν τα φώτα ανάβοντας κεράκια, ουσιαστικά συνέβαλαν στην αύξηση εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.
Ρομαντική μπορεί να είναι η εσπερινή αφή των κηρών, οικολογική όμως μια φορά δεν είναι, καθώς η παραφίνη που καίγεται αποτελεί καθαρό υδρογονάνθρακα, προερχόμενο από άμεση διύλιση ακατέργαστου πετρελαίου. Εκείνου δηλαδή του υλικού για το οποίο κυλιούνται οι Άραβες στο αίμα και οι γλάροι στην πίσσα.

Το βασικότερο όμως είναι να κατανοήσουμε πως ο ηλεκτρικός λαμπτήρας δεν παράγει καθαυτός αέρια του θερμοκηπίου. Φως παράγει! Καυσαέριο παράγει το πετρέλαιο, όταν καίγεται!

Ας εκτιμήσουμε λοιπόν την ηλεκτρική ενέργεια ως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του ανθρωπίνου γένους και ας επικεντρώσουμε τη σκέψη και δράση μας στο πως αυτή θα παράγεται με τη μικρότερη δυνατή εξάρτηση από υδρογονάνθρακες, με την αξιοποίηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. 

Είναι μεγάλο κρίμα να αλλοτριώνεται το περιβάλλον για μία ολόκληρη ώρα κι εμείς αντί να κάνουμε κάτι, να καθόμαστε στα σκοτάδια πιστεύοντας πως φέρνουμε την αλλαγή.

Ανάρτηση της 29/3/2009 από το μπλογκ Canis Libertatis.

αυτά..

Εθνική Μπόχα

Αντιπαθώ το ψάρι.

Εκτός από τη γεύση του και τη μυρωδιά του, με ενοχλεί αφάνταστα να βλέπω ανοιχτά μάτια στις πιατέλες, με εκνευρίζει να σκέφτομαι τρεις φορές πριν καταπιώ τη μπουκιά ανησυχώντας μήπως κάποιο κόκκαλο μού κάτσει στο λαιμό (και τότε, έτσι θα τελειώσουν όλα...), και το χειρότερό μου : όταν βλέπω ανθρώπινες μασέλες να διαπερνούν το κεφάλι αυτού του βρωμερού άψυχου κουφαριού -που εκτός των άλλων, στοιχίζει πολύ περισσότερα ευρώ από αυτά που θα τού χαλάλιζα-.

Νομίζω πως έγινα σαφής, 

και δε θέλω να σάς πω περισσότερα....!

όχι τίποτα, μην μού την πουν κι οι ψαροταβερνιάρηδες 

- να ζήσουν κι αυτοί!

πφφφφφφφφφφ...!

Να σάς πω την αλήθεια, την απίστευτη συνήθεια -και δη εν είδει "εθίμου"! - οι Έλληνες να τρώνε μπακαλιάρο με σκορδαλιά κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου, την έμαθα σχετικά αργά : 

όταν ήμουν φοιτητής στην Αθήνα, και μάλιστα προς το τέλος των σπουδών μου. 

Όλα τα παιδικά μου χρόνια στη Ρόδο, ποτέ δεν πήρα χαμπάρι ότι  :
"25 Μαρτίου ίσον μπακαλιάρος σκορδαλιά", ένα έθιμο που κατά πάσα πιθανότητα έχει.. πανωμερίτικη προέλευση. 

Αλλά και πάλι, ακόμα δεν μού έχει γίνει 100% σαφές πώς μάς προέκυψε αυτή η.. "8η πληγή". 

Γιατί ειδικά "μπακαλιάρος";

Υπάρχουν μπακαλιάροι στο Αιγαίο και δεν τό'ξερα; 

Για να γίνω πιο σαφής : θα μού ακουγόταν πολύ πιο λογικό να τρώνε μπακαλιάρο σε σημαντικές μέρες του χρόνου π.χ. στην Πορτογαλία -όπου ως γνωστόν ο μπακαλιάρος τρώγεται επί σταθεράς βάσεως και σε όποια μορφή μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους (πλακί/στο φούρνο/τηγανητός/μπακαλιάρος όρθιος, ξαπλωτός, πλάγιος καί οὔτω καθ'ἐξής).. 

Αλλά εδώ;  Από πού κι ως πού;

Γιατί ειδικά μπακαλιάρος με σκορδαλιά;

Εντάξει, το σκόρδο δεν αποτελεί εξωτικό "λαχανικό" (λαχανικό θεωρείται; μπερδεύτηκα τώρα)

Αλλά γιατί ανήμερα της εθνικής γιορτής θα πρέπει μια ολόκληρη χώρα να βρωμάει σκορδίλα στα καλά καθούμενα;  

Αν μάλιστα αυτήν τη σκορδίλα τη συνδυάσουμε με την ψαρίλα του μπακαλιάρου, τότε πραγματικά γίνεται λόγος για Εθνική Μπόχα και όχι για παραδοσιακό μενού -αμφιβόλου  γαστρονομικής προελεύσεως κι αυτό-..

Με λίγα λόγια :
γιατί τόση ...Βρώμα στο "εθνικό μενού" της ημέρας;;

Χάθηκε ένας μουσακάς;

Χάθηκε κανένα κατσικάκι στο φούρνο με ολοστρόγγυλες πατατούλες; (αφού η Επανάσταση άρχισε στα όρη και στα βουνά του Μωριά, λέω τώρα εγώ..)

Χάθηκε ένα χταποδάκι ξυδάτο, έτσι για μυρωδιά;

Αυτό το μπλογκ δεν πατάει στην κουζίνα!

(σάς το έχω ξαναπεί : η οικτρή μαγειρική μου εμπειρία περιορίζεται σε καμμιά λαπαδιαστή μακαρονάδα και σε ποικίλες σούπες Knorr). 

Φέτος λοιπόν, αποφάσισα να μού λυθεί επιτέλους η απορία περί της εθνικής εμμονής στον μπακαλιάρο και στη σκορδαλιά του. Κι επειδή καμμία πειστική απάντηση δεν έχω εισπράξει διά ζώσης, ευελπιστώ όπως τα σχόλιά σας μού ανοίξουν τα μάτια επ'αυτού του (βρωμερού-πιφ!) θέματος 

-έστω και αργά..

Χρόνια μας πολλά !

 

η αφίσα της ημέρας

Είναι από τις σπάνιες φορές που ανεβάζω δεύτερη ανάρτηση την ίδια μέρα, αλλά τα τόσα τηλεφωνήματα που έλαβα σήμερα πρωί πρωί στο κινητό μου, τα τόσα σχόλια που άκουσα στο δρόμο, τα άλλα τόσα σχόλια που στείλατε σε αυτό εδώ το μπλογκ και γενικά ο χαμός που προκάλεσε η πρώτη ανάρτηση με τίτλο "1821-χωρίς Like", με ανάγκασαν να ξαναγυρίσω στο πληκτρολόγιό μου πριν περάσει το 24ωρο...

Όσοι από σάς δεν έχετε μάθει τι ακριβώς συνέβη, κάντε τον κόπο να πατήσετε ΕΔΩ για να διαβάσετε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών, που πιστεύω πως έχουν και αυτά τη δική τους ιδιαίτερη σημασία.

Οφείλω μάλιστα να σάς πω ότι αναγκάστηκα να αποκλείσω 27 σχόλια ανωνύμων και επωνύμων αναγνωστών, που ήταν ιδιαίτερα σκληρά και είχαν έντονο εθνικοθρησκευτικό περιεχόμενο. Ήταν όλα τους εξαιρετικά επικριτικά τόσο για το περιεχόμενο της αφίσας, όσο και για την χρονική στιγμή που επελέγη να δημοσιευθεί. 

Στα τρία αυτά χρόνια ζωής του μπλογκ, είναι η πρώτη φορά που αναγκάστηκα να διαγράψω σχόλια, επειδή ακριβώς θεωρώ αυτή τη διαδικτυακή γωνιά κάτι σαν "το σαλόνι του σπιτιού μου", όπου απαιτώ από τους μουσαφήρηδές μου το εξής απλό : να μιλούν όμορφα -χωρίς απαραίτητα να συμφωνούν με τα γραφόμενα. 

 

Πριν από λίγη ώρα ο συμπολίτης μας Χάρης Κινατζής, ιδιοκτήτης του μπαρ Todo Bien, μού έστειλε το ακόλουθο κείμενο, το οποίο θεωρώ υποχρέωσή μου να σάς το παραθέσω επί λέξει, για να το διαβάσετε όλοι εσείς, οι αναγνώστες του ΑλλούΚιἈλλοῦ, που κάθε μέρα είστε καλεσμένοι στο διαδικτυακό μου "σπίτι" (και σάς ευχαριστώ πολύ γι'αυτό)

Φίλε μου Γαβριήλ,

Μετά από την ανάρτηση που έγινε της κακόγουστης αφίσας και του σωστού δημοσιεύματός σου, με ενημέρωσαν και πήρα τηλέφωνο και την απέσυραν.

Μέσα από την ψυχή μου ζητώ ειλικρινά ΣΥΓΓΝΩΜΗ!!!

Οι διαχειριστές της σελίδας του μπαρ Todo Bien στο Facebook είναι νεαρά παιδιά, που υπηρέτησαν την Πατρίδα μας, αλλά λόγω ηλικίας έχουν άλλη αίσθηση του χιούμορ, που πολλές φορές δεν το καταλαβαίνω!!

Θα ήθελα να πω ότι τη σημαία μας είχα την τύχη και την ΤΙΜΗ να τη σηκώσω δύο φορές -μία στο Στρατό μας και μία στον παγκόσμιο διαγωνισμό όπου διαγωνιζόμουν ως Έλληνας και κέρδισα τον παγκόσμιο τίτλο του Best Model of the World και ακούστηκε ο Ύμνος μας μέσα στην Τουρκία. 

Με αυτήν την τιμή και αίσθηση και αγάπη προς την Πατρίδα μου, ζητάω εγώ ως ιδιοκτήτης του μαγαζιού, ταπεινά συγγνώμη σε κάθε Έλληνα και στην ίδια την Πατρίδα μου!!!

Ταπεινά σε ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια!!

Με μεγάλη εκτίμηση, φίλε μου

Χάρης Κινατζής

Η αφίσα του λάτιν τριημέρου στο μπαρ Todo Bien 
της Παλιάς Πόλης της Ρόδου άλλαξε  
(οράτε παραπλεύρως)

Οι εξηγήσεις που δόθηκαν είναι ειλικρινείς
Και απόψε, αποφάσισα να είμαι κι εγώ εκεί.

Σχολιαστές και μη, περιπεράστε-
-να γνωριστούμε κι από κοντά!

Το μόνο που έχω να πω είναι 
ότι δεν είμαι πολύ του... ξενυχτιού, 
οπότε ας μην το αργήσετε..πέραν της 1π.μ.
(θα έχω πάει για νάνι..)



 .

1821 - χωρίς "Like"

Άλλα πράγματα είχα στο πρόγραμμα να γράψω σήμερα, και μέσα σε μια στιγμή όλα ήρθαν ξαφνικά "τα πάνω-κάτω" και νά'μαι ξαφνικά να μιλάω για την αυριανή 25η Μαρτίου.

Και πριν αρχίσω να λέω αυτά που σκέφτομαι, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι :
1. υποθέτω πως έχω κάποιο μίνιμουμ χιούμορ
2. μού αρέσουν τα μπαρ, τα ποτά και τα ξενύχτια
3. δεν έχω καμμία διάθεση να "πατριδοκαπηλεύσω"
4. αντιπαθώ τον φανατισμό και ο,τιδήποτε ακραίο
5. μ'αρέσει να μιλώ με ανθρώπους που διαφωνούν μαζί μου
6. δεν είμαι ιδιαίτερα θρήσκος και  , τέλος..
7. τα πάω μια χαρά με τον εαυτό μου.

Αφού λοιπόν σάς τα είπα όλα αυτά, καιρός να δούμε μαζί έναν ζωγραφικό πίνακα. Έναν από τους πολλούς που έχουν ως θέμα στιγμές από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Ένας από τους πολλούς πίνακες που απεικονίζουν τον Παλαιών Πατρών Γερμανό να ευλογεί το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, με συγκεντρωμένους τους αγωνιστές του '21 γύρω του. Η πιο διάσημη εικαστική εκδοχή είναι αυτή που φιλοτεχνήθηκε το 1865 από τον ζωγράφο Θεόδωρο Βρυζάκη και βρίσκεται σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας.

Είμαι παντελώς άσχετος με ό,τι έχει σχέση με ζωγραφική, και έτσι δεν έχω να σάς πω τίποτα επ'αυτού. Επίσης, δεν έχω παρακολουθήσει ούτε ένα επεισόδιο της γνωστής σειράς ντοκυμαντέρ του ΣΚΑΪ για το 1821 -και έτσι δεν έχω γνώμη ούτε επ'αυτού 

(πιστεύω ότι φέτος πολλά άλλα μπλογκ που ειδικεύονται σε ιστορικά θέματα θα πουν ακόμα περισσότερα αυτές τις μέρες, επ'ευκαιρία της σειράς και της εθνικής επετείου). 

Το μόνο όμως που μπορώ να πω χωρίς κανεναν ενδοιασμό είναι ότι -ακόμα και να υποθέσω ότι αυτή η στιγμή που απεικονίζεται στον πίνακα δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα (τι σημασία έχει τέλος πάντων;;;)- με συγκινεί βαθύτατα μόνο και μόνο η σύλληψη ότι προκειμένου να απελευθερωθεί ένας λαός από έναν ξένο ζυγό, ζητά πρώτ' απ' όλα τη συνδρομή της Θείας Πρόνοιας. 

(και δεν θα παρεξηγηθώ καθόλου αν με πείτε τουλάχιστον αφελή)

Η 25η Μαρτίου είναι μια καλή ευκαιρία να χαλαρώσουμε από τη δουλειά και να βγούμε να το κάψουμε. Και αυτό το λέω χωρίς καμμία τύψη. Δεν πιστεύω ότι οι εθνικές γιορτές είναι μόνο στιγμές περισυλλογής. Είναι κυρίως στιγμές διασκέδασης, και έτσι πρέπει να είναι. 

Ιδίως μάλιστα φέτος που έχουμε και μια-χαρά τριήμερο, 

αυτό το έρμο το πελεκούδι επιβάλλεται να καεί.

Και φτάνω στο προκείμενο :

Η ηλεκτρονική αυτή αφίσα κυκλοφόρησε σήμερα στο Facebook και διαφημίζει ένα πολύ αγαπητό μπαρ της Παλιάς Πόλης της Ρόδου, όπου ακούς και χορεύεις μόνο μουσική λάτιν. Είναι ίσως το μοναδικό μέρος στο νησί που ιδρώνεις στον χορό, σε ένα πολύ συμπαθητικό περιβάλλον, με πολύ ευγενικό προσωπικό 

και με κοινό -φανατικότατο. 

Θα μού πείτε "άρχισα να κάνω διαφήμιση μέσα από τις αναρτήσεις";

Όχι. Λέω την καθαρή αλήθεια! 

Kαι δεν έχετε παρά να το διαπιστώσετε από μόνοι σας.

 

Όμως όσο πρωτοποριακή και αν είναι η επέμβαση του PhotoShop στον πίνακα του Θεόδωρου Βρυζάκη, όπου ο Παλαιών Πατρών Γερμανός φέρεται να ευλογεί κάποια σωσία της καθ'όλα συμπαθέστατης Cesaria Evora, δεν σάς κρύβω ότι με ξάφνιασε. 

Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να τσαντιστεί -επειδή ξέρω πολύ καλά ότι έγινε στα πλαίσια του εορταστικού κλίματος των ημερών αλλά και στην νεανική αντιμετώπιση της βραδυνής διασκέδασης. 

Άθελά μου όμως, έτσι, χωρίς να το έχω προσχεδιασμένο... 

πώς να σάς το πω...

..με έκανε να μελαγχολήσω.

Άθελά μου με έβαλα στη θέση εκείνου του ανύποπτου ζωγράφου που δεν θα φανταζόταν ποτέ αυτήν την μοιραία επέμβαση του PhotoShop, την επέλαση του Facebook, την παραφθορά ενός συνθήματος που, τέλος πάντων, έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία -τουλάχιστον για τους περισσότερους από μας.

Σίγουρα περισσότερη σημασία από αυτάρεσκες πιρουέτες στο ρυθμό της σάλσα, όσο ξεσηκωτικός κι αν είναι ο ρυθμός της. 

Δεν θύμωσα.

Απλά, μελαγχόλησα.

Και βέβαια, όχι... Δεν έβαλα "Like"..

Να πάτε στο Todo Bien της Παλιάς Πόλης.

Είναι από τα καλύτερα μέρη της πόλης, 

αν θες να ξεπατωθείς στο χορό και να δεις ωραίο κόσμο.

Απλά, αναρωτιέμαι..

Του χρόνου, τέτοια μέρα, άραγε τι αφίσα θα δουν τα ματάκια μας 

στους ηλεκτρονικούς μας "Τοίχους";

Μήπως κάποια αποφασιστική επέμβαση της ψηφιακής τεχνολογίας 

στον πίνακα που ακολουθεί;...

"Η Σφαγή της Χίου" - Ευγένιος Ντελακρουά (1822)

.

κάτω τα χέρια απ'τα blog τους!

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για έναν μπλόγκερ από το να γίνεται ένας πραγματικός 'χαμός' από γεγονότα και εξελίξεις και παράλληλα να είναι πρακτικά ΑΔΥΝΑΤΟΝ να πατήσει αυτήν την καταραμένη επιλογή "Νέα Ανάρτηση". 

Όχι επειδή δεν έχει σύνδεση με το ίντερνετ. 

Ούτε επειδή έχει ξεχάσει κάπου το λάπτοπ του. 

Ούτε επειδή το rooter δεν δουλεύει ή επειδή το σήμα του wifi δεν είναι αρκετά δυνατό. 

Ούτε καν επειδή δεν έχει τον χρόνο να κάτσει και να γράψει αυτά που πιστεύει ότι πρέπει να ειπωθούν στην ώρα τους...

Δεν εξηγείται αλλιώς : τούς μάτιαξα αυτούς τους Τούρκους μπλόγκερ, όταν είχα γράψει πριν μερικούς μήνες για εκείνο το πραγματικά πρωτοποριακό καφέ -ονόματι Bloggers' Base- που είχε μόλις ανοίξει στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης. (για τους αρχάριους: τη σχετική ανάρτηση θα τη βρείτε εδώ)

Δεν πρόλαβε ο κόκκορας της τουρκικής ηλεκτρονικής λογοκρισίας να λαλήσει τρις και...ορίστε τι εμφανιζόταν στην οθόνη του λάπτοπ μου, όταν βρέθηκα πριν λίγες μέρες στην γειτονική Τουρκική "Δημοκρατία" και προσπαθούσα να δω το δικό μου μπλογκ και να γράψω για τα όσα απίστευτα συμβαίνουν μόλις 285 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κρήτης από την Παρασκευή που μάς πέρασε και μέχρι σήμερα :

 *κλικάρετε στην εικόνα για μεγέθυνση*

"Η πρόσβαση σε αυτόν τον ιστότοπο έχει απαγορευθεί 

δυνάμει δικαστικής αποφάσεως"

Και για να είμαι ειλικρινής, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση για έναν μπλόγκερ να "απαγορευθεί" το μπλογκ του από οποιαδήποτε κρατική μηχανή. Δυστυχώς όμως, αυτή η απαγόρευση "δυνάμει δικαστικής αποφάσεως" ισχύει στη γείτονα εδώ και περίπου δύο εβδομάδες για όλα τα μπλογκ που ανεβαίνουν από την πλατφόρμα του Blogger - με το domain "blogspot.com". 

Ο επίσημος λόγος ; Απλούστατα απλοϊκός..

Ένα από τα δεκάδες χιλιάδες τουρκικά ιστολόγια 'blogspot' προέβη στο ατόπημα να αναμεταδίδει ποδοσφαιρικούς αγώνες, των οποίων τα αποκλειστικά δικαιώματα στην Τουρκία είχε αγοράσει ο τηλεοπτικός ψηφιακός πάροχος "Digiturk" (η ανάλογη τουρκική Nova). 

Η Digiturk λοιπόν, ισχυρίσθηκε ότι έχανε διαφημίσεις λόγω κάποιου ασήμαντου μπλογκ από τα δεκάδες χιλιάδες άλλα που συναποτελούν την εγχώρια μπλογκόσφαιρα (!) και η τουρκική δικαιοσύνη, πράττοντας κατά την γνωστή πρακτική της συνολικής φίμωσης του διαδικτύου, αποφάσισε ότι όοοοοολα τα μπλογκ της πλατφόρμας του Blogger θα έπρεπε να "απαγορευθούν" μέχρι νεωτέρας..!

Η διαδικτυακή απαγόρευση έχει καταντήσει μία από τις πλέον συνηθισμένες κρατικές πρακτικές στην Τουρκία. Δεν πάει πολύς καιρός που η γνωστή πλατφόρμα YouTube απαγορεύθηκε ξανά και ξανά -είτε λόγω κάποιου τρίλεπτου βίντεο που πρόσβαλε τις υποτιθέμενες σεξουαλικές προτιμήσεις του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, είτε αργότερα λόγω κάποιου βίντεο που υποτίθεται πως ο μετέπειτα παραιτηθείς  Deniz Baykal , πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του αντιπολευόμενου κεμαλικού κόμματος CHP , είχε μαγνητοσκοπηθεί σε εξαιρετικά προσωπικές του στιγμές μαζί με κάποια γυναίκα βουλευτού του κόμματός του σε δωμάτιο ξενοδοχείου..- 

Η απαγόρευση ιστοτόπων στην Τουρκία δεν εντυπωσιάζει πλέον κανέναν, όταν καλείται να "προστατεύσει" την κοινή γνώμη από την προσβολή ιερών και οσίων ηθών της κατά κράτος συντηρητικής τουρκικής κοινωνίας και της κρατούσας ιδεολογίας εν γένει. 

Όταν όμως ο μαζικός αποκλεισμός ανεξάρτητων φωνών στο διαδίκτυο πραγματοποιείται λίγες μόλις εβδομάδες από τη διενέργεια των βουλευτικών εκλογών, αναμφίβολα έχει τον χαρακτήρα προληπτικής λογοκρισίας.

Και οι μπλόγκερ της Τουρκίας πώς αντιδρούν;

Ο καναπές να'ναι καλά!...

Η κρατική λογοκρισία και η δικαστική φίμωση της μεγάλης πλειοψηφίας των ιστολογίων της χώρας χάριν της...απρόσκοπτης μεταδοσης ποδοσφαιρικών αγώνων (!!!), έδωσαν την ευκαιρία στους μπλόγκερ να ανεβάσουν κάποια σελίδα διαμαρτυρίας στο facebook και δόθηκε μεγάλη έμπνευση στην εγχώρια γραφιστική δημιουργικότητα υπό το ηχηρά πιασάρικο σύνθημα "Bloguma Dokunma" (μτφ. "Μην Αγγίζεις το Μπλογκ Μου" - "Κάτω τα Χέρια απ'το Μπλογκ Μου") . 

Πέραν αυτού όμως... ουδέν.

Και η απαγόρευση απ'ό,τι φαίνεται θα συνεχιστεί, έως ότου ...κλείσουν οι κάλπες, επιβεβαιώνοντας ακόμα μια φορά τόσο το ουσιαστικά αντιδημοκρατικό προφίλ του κυβερνώντος light-ισλαμιστικού ΑΚΡ, όσο και την έλλειψη δημοκρατικής συνείδησης της τουρκικής κοινής γνώμης, που στην ουσία ανέχεται αυτήν την κατάσταση -επαναπαυόμενη στην οικονομική της ευδαιμονία μετά την σχετικά πρόσφατη έξοδό της από το τούνελ του ΔΝΤ.. 

Άλλωστε, τα αποτελέσματα πρόσφατης δημοσκόπησης περί των ποσοστών αισιοδοξίας του μέσου τούρκου πολίτη, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για την πιστοποίηση αυτής της παθητικής έως και στωικής ανεκτικότητας της κοινής γνώμης της χώρας, ως προς τον δικαστικό περιορισμό της ελευθερίας της δικής της γνώμης.

δεν περισσεύουν γιαούρτια για γιαούρτωμα στην Τουρκία

τα-Mάμ, καρντάσια; 

Για τους αναγνώστες του μπλογκ που βρίσκονται στην Τουρκία :

Η παρούσα ανάρτηση αναδημοσιεύεται στο αθηναϊκό ειδησεογραφικό πόρταλ www.theinsider.gr, το οποίο δεν έχει (ακόμα) απαγορευθεί στη Γείτονα..

Τσουνάμι με Ονοματεπώνυμο - 名前がある津波

Οι τραγικές συνέπειες του βιβλικού σεισμού της Ιαπωνίας εκτυλίσσονται καθημερινά στις οθόνες μας τις τελευταίες μέρες. Και το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα στο άκουσμα των 9 Ρίχτερ και του τεράστιου τσουνάμι των 10 μέτρων είναι ότι - οι άνθρωποι μπορεί να κάνουμε σχέδια επί σχεδίων, η Φύση όμως μάς κοιτά και γελά..

Η δεύτερη σκέψη που έρχεται στο μυαλό είναι το γνωστό αξίωμα : καθένας αντιμετωπίζει τα προβλήματα που είναι σε θέση να αντιμετωπίσει. 

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που ο κλήρος έπεσε στον ιαπωνικό λαό και μόνο -και όχι σε οποιονδήποτε άλλον-. Ένας λαός που ναι μεν δεν έχει να αντιμετωπίσει εχθρούς ή φερέλπιδες εισβολείς στη γειτονιά του, έχει όμως να αντιμετωπίσει τον χειρότερο απ'όλους: τη Φύση. 

Τη Φύση, που όταν θυμώνει, φαίνεται πως δεν γνωρίζει κανένα όριο. 

Οι εικόνες κινηματογραφικής καταστροφής, που θα ζήλευε ο πιο επίδοξος σκηνοθέτης δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Κανένα περιθώριο αμφιβολίας όμως δεν αφήνουν και οι εξαιρετικές ικανότητες αυτού του λαού, που έχει μάθει να μην το βάζει κάτω, έχοντας στο γονίδιό του τα ισχυρότερα από όλα τα όπλα που εφευρέθηκαν ποτέ : την υπομονή, την επιμονή και την εργατικότητα.

Η χαρακτηριστική ιαπωνική ψυχραιμία περνά τις δυσκολότερες εξετάσεις της από την Παρασκευή που μάς πέρασε μέχρι και σήμερα. Απ'ότι φαίνεται, δυστυχώς θα συνεχίζει να δοκιμάζεται και η ψυχραιμία του κόσμου ολόκληρου, ακούγοντας ότι ένας ένας οι πυρηνικοί αντιδραστήρες εκρήγνυνται ο ένας μετά τον άλλον στις πληγείσες περιοχές. Οι συνέπειες τόσο για τους Ιάπωνες όσο και για όλους εμάς παραμένουν ακόμα άγνωστες -και ίσως ευτυχώς..-. 

Θα ήταν πάντως πολύ αισιόδοξη η άποψη ότι προοιωνίζεται κάτι καλό μετά από όλα αυτά, τα τόσο τραγικά.

Η Ρόδος είναι πραγματικά πολύ μακρυά από την δοκιμαζόμενη Ιαπωνία. Για μία όμως συμπολίτισσά μας, πίσω από τα ρεπορτάζ της τηλεόρασης και τις απίστευτες εικόνες που μπαίνουν απρόσκλητες στο σαλόνι μας, υπάρχει μία ολόκληρη ζωή. 

Η Ουκάκο Άντο-Βασιλείου είναι η μοναδική Γιαπωνέζα που ζει μόνιμα στη Ρόδο. Η τύχη αλλά και η επιλογή της, την έφερε εδώ, μαζί μας. 

Αν το δούμε από καθαρά χρονικής απόψεως, η Ουκάκο κι εγώ ζούμε τα ίδια χρόνια σ'αυτήν εδώ τη χώρα : Εγώ γεννήθηκα το 1972, όταν δηλαδή εκείνη αποφάσισε ότι η Ελλάδα θα γίνει και δική της χώρα. Από το 1988 μέχρι και σήμερα γίναμε συντοπίτες, όταν μαζί με τον Ροδίτη σύζυγό της, τον Φραγκίσκο, επέλεξαν να εγκατασταθούν σε αυτήν την όμορφη γωνιά του Αιγαίου. Και τα δύο παιδιά τους, ο Λέανδρος και ο Λαέρτης, είναι Ροδίτες γέννημα-θρέμα με όλη τη σημασία της λέξεως. 

Η μαμά της, η αδελφή της, τα ανήψια της, οι παιδικές της φιλίες όμως, παραμένουν εκεί, στην άλλη άκρη της Γης - στο Τόκυο, που αυτές τις μέρες ζει τις χειρότερες στιγμές του μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ύστερα από μεγάλη προσπάθεια, τελικά κατάφερα να πείσω την Ουκάκο να ξεχάσει για λίγο την παγκοσμίως διάσημη γιαπωνέζικη ευγενική εσωστρέφεια και να μιλήσει μπροστά στο φακό γι'αυτές εδώ τις μέρες, που πίσω από τις ειδήσεις και τα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, υπάρχουν άνθρωποι πολύ αγαπημένοι.

Δείτε το βίντεο..

όταν η γιαπωνέζικη ψυχραιμία.. ηρεμεί το δικό μου 'τρακ' 

στα πρώτα λεπτά του βίντεο... 

Εύλογα τα ερωτήματα που ανακύπτουν για όλους εμάς, που ζούμε σε εξίσου σεισμόπληκτη γωνιά της Γης. Ειδικά εξοπλισμένο σακίδιο για περίπτωση σεισμού; Κινητά τηλέφωνα που διαισθάνονται τα Ρίχτερ; Σχεδιασμός για τη διάσωση του πληθυσμού; 

Λέξεις και πρακτικές άγνωστες σε μάς...

Αλλά , ξέχασα..

Η Ιαπωνία όντως είναι πάρα πολύ μακρυά μας, τελικά..

Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη 

στη μαμά Γιουμίκο και στην αδελφή Εμίκο.

Γι'αυτό και είναι δίγλωσση!!.. 

(δείτε παρακάτω!)

Υπομονή! 

Κι αυτό θα περάσει

_______________________________________________________

 
名前がある津波

ここ数日にわたつて、日本で起きた悲劇的な地震については我々のテレビでも報道されています。  第一にはマグニチウド９度の地震及びそれにともなつて１０メートルの大津波がおそいかかり、これに対して如何に人間が計画をたてたとしても、自然の猛威に対しては打ち勝つことは出来ません。

第二に我々の心に浮かぶことは、我々は直面した問題に対して解決を図ることが出来ると云う法則です。

ですから、今回のことは偶発的なことで、たまたま日本人がこうした籤を引き当てたに過ぎないのです。日本人は敵や貪欲な近隣に囲まれているのではなく、なによりも悪い事は　－自然　－に直面したことです。

自然が猛威を振るうと制御が困難になります。

映画でみられる破壊の場面ー有名な映画監督が羨むような状況が表現されるのです。

一方、日本人が問題に対処する能力と決して諦めない力をもつている事を

私達は確信しています。

情熱、忍耐力、勤勉性などの力強い遺伝子をもつていることは大いなる武器です。

日本人の特質である自己管理力は地震発性の先週金曜日から今日までのもつとも困難な試練を潜り抜けることが出来ました。更に、残念なことに次々と起こつた原子炉の爆発のニュースが報道され、これをきいたいる世界の人々の自己管理力もテストされることです。

私達、並びに日本人に対しての結果は解りません　－　その方がよいかも知れません。

非常に楽観的な見方ですが、この悲劇の後には良いことが起こるかもしれません。

 

ロードスは苦しんいる日本人の人達からは遠くはなれています。

同じロドスに住んでいる女性，テレビの報道から信じられないような画面が私達のサロンに入ってくる中に，彼女の一生があります

有香子安藤Vassiliouはこのロードスに住んでいる唯一の日本人女性です。

彼女の運命の巡り合わせでここに来て頂くことになりました。

年齢的にみますと、Ukakoと私はこのギリシャに同じ時期を過ごしています。

私は１９７２年に生まれで有香子がギリジャに住むことを決定した時期です。

１９８８年から今日まで、私達はこの美しいAegean海に住むことを決定した彼女の夫、Frangiskosと２人の息子、Leandros,Laertis達が完全なロドス人 として住んでいます。

彼女の母親、姉や他の家族、友達は地球の反対側の東京に住んでいます。彼らは

第二次世界大戦以来の最悪な時を過ごしています。

最大の努力の結果、有香子に少しの間、日本人特有の謙虚さ、丁重さを忘れて家族や友達に対して少しカメラの前で話してもらうことにして、ニュース等の報告をしてもらうことになりました。

ビデオを見てください

ビデオ開始の数分ー日本人の冷静さが私の神経を落ち着かせてます。

 

地震に対応するために非常用持ち出し袋地震を前もつて知らせる携帯電話、

人命救済計画など地震地帯に住んでいる我々には知らない事です。

忘れていました、

日本は私達から遠く離れたところです。

このベージは由美子ママと恵美子姉に献呈するので２ヶ国語になつています。

辛抱して下さい !

これも過ぎ去リます 

.

η Παρασκευή των τραγωδιών

Μού είναι πραγματικά εξαιρετικά δύσκολο να αποφασίσω τι θα πρέπει να φοβάται κανείς περισσότερο:  

τα ακραία φυσικά φαινόμενα ή την αγριότητα των ανθρώπων;

Και προχθές, 11 Μαρτίου 2011, αντιμετώπισα για ακόμα μια φορά 

αυτό το περίεργο δίλημμα. 

Τελικά, από τι να τρομάξεις περισσότερο; 

Από τον απίστευτα ισχυρό σεισμό των 8,9 Ρίχτερ και το τσουνάμι 10 μέτρων που έσυρε τα πάντα γύρω του στην Ιαπωνία ή από την εξίσου απίστευτη σφαγή ενός ζευγαριού μαζί με τα τρία παιδιά του -ένα εκ των οποίων μωρό μόλις τριών μηνών- στην Δυτική Όχθη..;

Για τον προχθεσινό σεισμό και το τσουνάμι στην Ιαπωνία, 

φαντάζομαι όλοι θα έχετε πληροφορηθεί.

Για το προχθεσινό απίστευτο φονικό όμως,.. αμφιβάλλω.

Δεν πειράζει. 

Γι'αυτό το λόγο υπάρχουν και τα μπλογκ..

"Ιταμάρ, μη λες κακά λόγια!"

Μια σειρά από βιβλία με παιδικά παραμύθια στο Ισραήλ έχουν για ήρωά τους έναν μπόμπιρα ονόματι "Ιταμάρ".
Ακριβώς το ίδιο όνομα φέρει και ένας εβραϊκός οικισμός, 5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της παλαιστινιακής πόλης Ναμπλούς, στην κατεχόμενη Δυτική όχθη του Ιορδάνη. Δημιουργήθηκε το 1984 και έχει το θλιβερό ρεκόρ να έχουν πραγματοποιηθεί εκεί μερικές από τις πιο άγριες δολοφονίες αμάχων εβραίων εποίκων από τους πυρήνες της παλαιστινιακής αντίστασης που βρίσκονται στα γύρω χωριά. 

Ο Μάιος του 2002 έμεινε στα χρονικά ως ο πιο αιματηρός μήνας για τον Ιταμάρ των 600 κατοίκων, όταν ένοπλοι παλαιστίνιοι είχαν εισβάλει στον οικισμό και σκότωσαν 3 εβραίους έφηβους που έπαιζαν μπάσκετ τραυματίζοντας άλλους 10. Μόλις μία εβδομάδα αργότερα, άλλος παλαιστίνιος είχε παραβιάσει τα ηλεκτροφόρα σύρματα που βρίσκονται γύρω από τον οικισμό, εισέβαλε σε ένα σπίτι όπου και σκότωσε μία μητέρα με τα τέσσερα ανήλικα παιδιά της και στη συνέχεια μπήκε στα γύρω διαμερίσματα και σκότωσε άλλα δύο παιδιά και έναν αστυνομικό.

"Ο Ιταμάρ κόβει βόλτες στους τοίχους"

Προχθές, το βράδυ της Παρασκευής 11/3/11 το σενάριο επαναλήφθηκε στον οικισμό Ιταμάρ και με τον ίδιο τραγικό τρόπο. 

Ακόμα μια φορά, ομάδα παλαιστινίων ενόπλων κρατώντας μαχαίρια παραβίασε τα ηλεκτροφόρα σύρματα και μπήκε από το παράθυρο στο σπίτι πολυμελούς οικογένειας μέσα στον οικισμό. Μαχαίρωσαν στο λαιμό, στο στομάχι και στο πρόσωπο τους 36χρονους γονείς την ώρα που κοιμούνταν. Στη συνέχεια εισέβαλαν στο δωμάτιο όπου κοιμούνταν τρία από τα έξι παιδιά τους. Μαχαίρωσαν τα δύο αγόρια τους, ηλικίας 11 και 4 ετών και το κοριτσάκι τους, ηλικίας μόλις 3 μηνών. Επειδή ο 4χρονος γιος δεν είχε πέθανει ακαριαία και από φόβο μήπως οι φωνές του ξυπνήσουν τους γείτονες, οι δράστες διέφυγαν από το παράθυρο του σπιτιού, χωρίς να προλάβουν να συνεχίσουν το έργο τους και στο άλλο δωμάτιο, όπου την ώρα του φονικού κοιμούνταν τα άλλα δύο παιδιά της οικογένειας, δύο αγοράκια 8 και 2 ετών. 

Η δωδεκάχρονη κόρη της οικογένειας, που έλειπε κατά τη διάρκεια του φονικού, είχε την ατυχία να αντικρύσει πρώτη το φριχτό θέαμα των σφαγμένων γονιών και αδελφών της, μπαίνοντας στο σπίτι χωρίς να μπορεί να φανταστεί τη λίμνη αυτού του τόσο γνώριμου αίματος που θα την περίμενε. 

Η δεύτερη Παρασκευή του φετινού Μαρτίου έφερε μαζί της δύο εξίσου βιβλικές τραγωδίες, τόσο διαφορετικές αλλά και τόσο ίδιες μεταξύ τους. 

Μία στη Δυτική Όχθη και μία στην μακρινή μας Ιαπωνία. 

Και δεν ξέρω ποιά από τις δύο είναι η περισσότερο τραγική, η περισσότερο φριχτή.

Οι 36χρονοι Ρουτ και Έχουντ Φόγκελ και τα παιδιά τους:

ο 11χρονος Ιόαβ, ο 4χρονος Ελάντ και η μόλις τριών μηνών Αντάς.

Ο πόλεμος είναι πόλεμος, και έχει θύματα ένθεν και ένθεν.

Ο πόλεμος όμως έχει και κανόνες. 

Γι'αυτό και κάθε πόλεμος γεννά ήρωες, οι οποίοι ακολουθώντας τους κανόνες έδωσαν τη δική τους μάχη και είτε νίκησαν είτε έπεσαν στα χέρια του εχθρού.

Σε αυτήν την περίπτωση όμως, όταν σφάζεις τον εχθρό σου ενώ εκείνος κοιμάται και δεν έχει τη δυνατότητα να αμυνθεί - για τι είδους ηρωισμό μιλάμε;  Όταν εχθρός σου είναι παιδιά, τότε πώς μπορείς να αυτοαναγορευθείς "μαχητής"  και όχι κοινός φονιάς;

Ξέρω, θα ακούσω πολλά "αλλά" και "όμως" από τους αναγνώστες αυτού του μπλογκ. Πολλές θα είναι και αναφορές άλλων εξίσου τραγικών περιστατικών με πάμπολλα αθώα θύματα από την άλλη πλευρά, την παλαιστινιακή -και πάρα πολλές θα είναι εξίσου σωστές!- 

Γι'αυτό το λόγο, και πριν κλείσω αυτήν την ανάρτηση, θα ήθελα να σάς παρακαλέσω να ξεχάσετε για λίγο, μα ..για πάρα πολύ λίγο, όλες εκείνες τις βολικές ταμπέλες που -δυστυχώς πολλές φορές- παραπλανούν την κρίση όλων μας. 

Δείτε απλώς ένα 36χρονο ζευγάρι να κοιμάται αγκαλιά και να κατακρεουργείται από ένα ψυχρό μαχαίρι σε όλα τα σημεία του σώματος. Δείτε απλώς δύο μικρά παιδιά και ένα μωρό τριών μηνών να είναι σκεπασμένα στα μικρά τους κρεββάτια, πριν αυτά μετατραπούν άκαιρα σε λιλιπούτεια νεκροκρέββατα.

Ποιό είναι το γονίδιο που ευθύνεται για μια τέτοια τραγωδία;

Σε ποιά κατηγορία είναι "πολιτικώς ορθό" να καταταγεί μια τέτοια σφαγή..;

Τι είναι πιο άγριο τελικά - 

η Φύση ή ο άνθρωπος;

Δεν έχω καταλήξει.

Δε Ρήαλ Χάουζουάηβζ οβ Άθενς;;

Την ύπαρξη της εκπομπής του Αντέννα "The Real Housewives of Athens"  (στα ελληνικά "Δε Ρἠαλ Χάουζουάηβς οβ Άθενς") πληροφορήθηκα από τα διάφορα τρέηλερ που συχνά πυκνά προβάλλονται καθ'όλη τη διάρκεια της μέρας. 

Πριν μερικές μέρες έπεσα στη σχετική ανάρτηση του αγαπημένου μου Δεσποιναρίου, το οποίο έδωσε για ακόμα μία φορά ρεσιτάλ καλών τρόπων μιλώντας για την εκπομπή..

Επειδή όμως κάτι ψιλιάστηκα περισσότερο, είπα να δω κι εγώ ιδίοις όμμασι περί τίνος πρόκειται.

Δεν πιστεύω στο ρητό "any publicity is good publicity" και ούτε θα ήθελα να εκληφθούν αυτές οι γραμμές ως "διαφήμιση" για αυτά που είδαν τα ματάκια μου εν μέσω κρίσης από την ελληνική τηλεόραση. 

Κυρίες με φορέματα που ακόμα και το Χόλυγουντ θα ζήλευε.  Ακριβά ΄μαθήματα΄ Scubadiving σε ελληνικά νησιά. Επιδείξεις μόδας. Βίλες. Ακριβά αυτοκίνητα. Εξομολογήσεις τύπου "Μικρές Κυρίες".. 

Και όλα αυτά στη σημερινή και ῥῆαλ Αθήνα!;

Και μέσα στα πλαίσια ενός...ρηάλιτυ!; Δηλαδή στα πλαίσια της απεικόνισης της ...πραγματικότητας, από τηλεοράσεως!;

Πραγματικά θα ήθελα να ξέρω τι είχαν στο μυαλό τους οι εμπνευστές αυτής της εποποιίας όταν επέλεγαν το σενάριο, τις πρωταγωνίστριες, το concept, ακόμα και τα πλάνα των "Χάουζουάηβζ".. Γιατί είναι τελείως διαφορετικό να βλέπεις τέτοια χλιδή γνωρίζοντας πως όλα αυτά συμβαίνουν σε μιαν άλλη χώρα που ευημερεί, κι άλλο όταν ακούς τόσο προκλητικά συμπεπυκνωμένη σαχλαμάρα στη δική σου γλώσσα και για τη μέση γυναίκα που ζει στην πρωτεύουσα της δικής σου χώρας. 

Πού ζουν αυτές οι κυρίες;  

Τι πρότυπο προβάλλουν; 

Τι νομίζουν ότι επιδεικνύουν; 

Και προπάντων : σε ποιούς απευθύνονται;  

Γιατί αν απευθύνονται στην άνεργη ή στη μισθωτή συνομήλική τους που πασχίζει να συγκεντρώσει στην τσέπη της 600€ το μήνα, το μόνο που θα έπρεπε να αισθάνονται είναι ντροπή. 

Και δεν θα ήταν καθόλου κακή ιδέα να ξεχάσουν το τηλεοπτικό γυαλί δια παντός, ύστερα από τέτοια προσβολή της νοημοσύνης όσων τις βλέπουν (ελπίζω να είναι λίγοι) αλλά και της πραγματικότητας που αντιμετωπίζει ο μέσος πολίτης αυτής της χώρας και σε αυτήν τη χρονική περίοδο. 

Η ψυχαγωγία δεν είναι σε καμμία περίπτωση συνυφασμένη με την πρόκληση, το δήθεν "αθώο" παραμύθιασμα μιας άλλης "καλύτερης ζωής" ή της υπερχλιδάτης ευμάρειας. Και μάλιστα, μιας ευμάρειας που δεν προκύπτει από πουθενά. 

Οι κυρίες αυτές απλώς διασκεδάζουν 

- αυτό όμως δεν είναι εργασία. 

Οι κυρίες αυτές

όντως ντύνονται ωραία 

-αλλά αυτό δε σημαίνει ότι...

..ξέρουν να πλένουν και τα ρούχα τους! 

Η σημερινή ιδιωτική ελληνική τηλεόραση φαίνεται πως ζει σε μιαν άλλη χώρα : Στη χώρα των τηλεπαιχνιδιών, των ρηάλιτυ, των κουτσομπόληδων, της εξυπνάδας τύπου Λαζόπουλου, της εφηβικής σεξιστικής  καζούρας τύπου 'Αρβύλα' και Θέμου, των δελτίων ειδήσεων που δεν δείχνουν Ειδήσεις!

Και βέβαια, στη Χώρα κάποιων ανύπαρκτων "Χάουζουάηβζ"!

...των "Ρήαλ Χάουζουαηβζ οβ Άθενς"...

Η σημερινή ιδιωτική τηλεόραση ζει σε μία Χώρα 

που δεν έχει καμμία σχέση με αυτήν που ζω εγώ.

Και το επάγγελμα του λογοκριτή 

έχει δυστυχώς καταργηθεί προ πολλού...!

.

The Lost Thing

Και ο παλιμπαιδισμός συνεχίζεται..

Και ευτυχώς διαπιστώνω καθημερινά πια, ότι δεν είμαι ο μόνος που πάσχω τις τελευταίες μέρες από αυτήν την περίεργη αρρώστια.

Μετά από τη συνάντηση των συμμαθητών της Τάξης του '90 πριν από μια εβδομάδα περίπου και βάλε, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να μουρμουράω κάποια ξεχασμένα χιτάκια του '80, να χαμογελάω μόνος μου τρέχοντας να προλάβω τα χίλια μύρια με τον χαρτοφύλακα στο χέρι, και διάφορα τέτοια εφηβικά.. 

Με κάποια ανακούφιση ευτυχώς διαπιστώνω ότι τα ίδια συμπτώματα πάνω-κάτω εκδηλώνονται και σε τόσους και τόσους ανθρώπους που είχα να δω χρόνια και χρόνια, και στους οποίους δεν χρειάζεται να συστήνομαι, να εξηγώ πώς είμαι, ποιός είμαι, τι πιστεύω, τι σκέφτομαι.. Τα ξέρουν πάνω-κάτω όλα, όπως επίσης κι εγώ δεν χρειάζεται να μάθω από την αρχή αυτά που ήδη ξέρω γι'αυτούς. 

Και τελικά, είναι αλήθεια : Είναι τόσο κουραστικό να ξανασυστήνεσαι όταν έχεις ήδη συμπληρώσει κάποιες σεβαστές δεκαετίες ζωής -κι ας μην είναι φανερό αυτό, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως..-

(κλικάρετε τις φωτογραφίες για μεγέθυνση)

ολοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας ΡΟΔΙΑΚΗ,  6.3.2011

από τη στήλη της φίλης μπλόγκερ Μαρίλιας Φούρλα

στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ, 6.3.2011

ρεπορτάζ της φίλης, συμμαθήτριας και δημοσιογράφου Ρόης Αργύρη

στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΓΝΩΜΗ, 7.3.2011

 

Παρά τη μεγάλη δημοσιότητα που πήρε στα τοπικά ΜΜΕ αυτή η συνάντηση των αποφοίτων των ροδιακών Λυκείων του '90, έχω την αίσθηση ότι το πιο σημαντικό για όλους εμάς ήταν ότι βρήκαμε την ευκαιρία να πατήσουμε ένα pause στο παρόν και να ανοίξουμε ένα παλιό ξεχασμένο κεφάλαιο της ζωής μας που είτε νομίζαμε πως είχε κλείσει ή πως ό,τι είχε να μάς δώσει -μάς το έδωσε.

Δεν είναι απλό πράγμα να διαχειρίζεσαι την εφηβεία σου. 

Μπορεί να λέγεται ότι τα μαθητικά χρόνια ήταν τα πιο ανέμελα και χαρούμενα, όμως αυτή η μετάβαση από την παιδικότητα στην ενηλικίωση δεν είναι πάντοτε κάτι ευχάριστο ή ανώδυνο. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν θα ήθελα να ξαναπεράσω πάλι από τα θρανία ή να γράφω διαγωνίσματα, ούτε να γεμίζω σπυράκια στη μούρη και να κόβομαι στο ξύρισμα.
Εκ πρώτης όψεως μάλιστα, φαίνεται σχεδόν παράλογο να καθόμαστε και να αναπολούμε ομαδικώς  και με νοσταλγία τα περασμένα, γιατί και πολλές άχαρες φάσεις περάσαμε ή ακόμα και αρκετά δύσκολα και ως μαθητές και ως έφηβοι. Φαίνεται όμως ότι αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι τελικά -κακά τα ψέμματα- μεγαλώσαμε και μπορούμε πια απενοχοποιημένα να βλέπουμε το παρελθόν μας ωραιοποιημένο. 

Μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι οι γέροι μιλούν πολύ για το παρελθόν,
ενώ  οι νέοι για το μέλλον..
Εμείς πάντως, ευτυχώς ακόμα μιλάμε πολύ και για το μέλλον
αλλά και για το παρελθόν
-και αυτό εγώ το λέω...απλώς "υγεία".

 

Το φετινό βραβείο Όσκαρ για την καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων ταιριάζει "γάντι" με όλο αυτό που περνάμε από κοινού αυτές τις μέρες τόσοι και τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι που μάς συνδέει το  κοινό εκείνο ροδίτικο απολυτήριο του Ιουνίου του 1990, είτε βρισκόμαστε στο μικρομέγαλο νησί μας είτε το ζούμε μακρόθεν και μέσω του ίντερνετ, καθένας για διαφορετικούς λόγους., επειδή έτσι τἀ 'φερε η τύχη και η ζωή χωρίς να κάτσει να ρωτήσει τί και πώς.

Η 15λεπτη αυστραλιανή ταινία κινουμένων σχεδίων "The Lost Thing" μιλάει για πράγματα που είχαμε χάσει και που τα ξαναβρήκαμε. Τα εντοπίσαμε, τα εκτιμήσαμε και σιγά σιγά, βρίσκουμε και τον τρόπο να τα εντάξουμε εκεί που πρέπει, στις σωστές τους διαστάσεις , "τακτοποιώντας" τις αναμνήσεις και τις ανθρώπινες σχέσεις μας εκεί και όπως τούς αξίζει. Ίσως ωριμότεροι και  ολοένα και περισσότερο απαλλαγμένοι από αφορισμούς ή υπερεκτιμήσεις.

Κακά τα ψέμματα, η εφηβεία μας δεν ήταν ούτε καλή, ούτε κακή. Ούτε ανέμελη, ούτε στερημένη. Ήταν αυτή η εφηβεία που έπρεπε να είναι για τον καθένα από μάς. Ήταν οι βάσεις για ό,τι καλό ή λιγότερο καλό επακολούθησε στη ζωή μας.
Για πολλούς από μάς μάλιστα, η εφηβεία ..συνεχίζεται -μού φαίνεται ότι στην υποκατηγορία αυτή ανήκω ακόμα, αν και τελευταία αρχίζω να αμφιβάλλω και γι'αυτό.. ποιός ξέρει, μπορεί να κάνω ακόμα ένα λάθος, ένα από τα πολλά.-

Σε όποια κατηγορία όμως και να ανήκετε, νομίζω πως αυτή η ταινιούλα θα έχει από πολλά έως πάρα πολλά να σάς πει, ασχέτως των περγαμηνών της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου
  

The Lost Thing των Andrew Ruhemann και Shaun Tan 

διάρκεια 15', Αυστραλία - 2010 

(Βραβείο Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων 2011)

Και με αυτά εδώ τα λίγα, κλείνει η ενότητα των αναρτήσεων για την συνάντηση των αποφοίτων της Τάξης του '90 στη Ρόδο , μέχρι την ερχόμενη συνάντηση που απ'ό,τι φαίνεται θα πραγματοποιηθεί αυτό το καλοκαίρι -όχι μόνο για μάς αλλά και για τους πολλούς άλλους που η ..γεωγραφία δεν τούς επέτρεψε να περάσουν όσα καλά περάσαμε και περνάμε αυτήν την περίοδο στο νησί..

Για τους αρχάριους : 

όλες τις αναρτήσεις για το Reunion της Τάξης του '90 

μπορείτε να τις βρείτε ομαδοποιημένες εδώ!