η Λίστα του Μετρό

Ίσως να το έχετε καταλάβει από τις προηγούμενες αναρτήσεις μου. 

Και είναι γεγονός :  

Αυτό το καλοκαίρι με..σημάδεψαν οι ατέρμονες διαδρομές μου με το Αττικό Μετρό, σχεδόν χωρίς συνεπιβάτες και με αραιά δρομολόγια σε έρημους σταθμούς μες στο κατακαλόκαιρο. Ακούγεται ρομαντικό, αλλά δεν είναι καθόλου. Και ελπίζω το επόμενο καλοκαίρι να μη με βγάλει ο δρόμος μου ούτε καν απ' έξω από τις εισόδους του μετρό, όσο καθαρό, σύγχρονο και αξιόπιστο κι αν είναι σε όλα του!! (και πλάκα πλάκα, αν για κάτι μπορούμε να αισθανόμαστε πραγματικά υπερήφανοι ως Νεοέλληνες, είναι η ευλαβική διατήρηση της καθαριότητας και της τάξης σε αυτήν τη γυαλιστερή αθηναϊκή υπόγα!).

Ήρθε επίσης η στιγμή να σάς ανακοινώσω ότι πάσχω από μία ασθένεια που ονομάζεται "Μουσική Μνήμη Ελέφαντα", για την οποία είμαι σίγουρος ότι αμερικανοί ψυχαναλυτές θα έχουν βρει και κάποιο σχετικό σύνδρομο. Μην τύχει κι ακούσω μουσικό μοτίβο, μπορεί να το μουρμουράω για μέρες. Θυμάμαι πού το πρωτοάκουσα, πότε το ξανάκουσα, ποιές καταστάσεις συνόδευαν τις νότες, ποιοί ήταν μαζί μου, τί λέγαμε, τι σκεφτόμουνα, τι ήθελα να πω και δεν το είπα, τι ξεστόμισα και το μετάνιωσα, τι είπα και το καταφχαριστήθηκα και η Λίστα δεν τελειώνει ποτέ.. 

Πρόκειται για μία ασθένεια που πραγματικά θα την μετέδιδα ευχαρίστως ως ...κατάρα σε όποιον θα ήθελα να τού κάνω τη ζωή ...κόλαση, μαρτύριο, ποδήλατο και πατίνι μαζί!

Έτσι λοιπόν, μετά από τόσες και τόσες εργατοώρες που χωρίς να το θέλω πέρασα κάτω από το αττικό τσιμεντένιο έδαφος, 

ε, ήταν αναπόφευκτο και της μοίρας μου γραφτό : 

Έμαθα σχεδόν απ' έξω κι ανακατωτά τη σταθερή μουσική υπόκρουση που διάλεξαν για μάς οι ιθύνοντες του Αττικού Μετρό για όλους τους σταθμούς του, μέχρι να φτάσει η ώρα να επιβιβαστούμε. 

Μουσική χωρίς λόγια, σε μεσαία ένταση και με σταθερή σειρά. 

Δε λέω, σε σχέση με άλλα μετρό του εξωτερικού, όπου το μόνο που ακούγεται είναι ο θόρυβος των αμαξοστοιχιών και ο ήχος της κυλιόμενης σκάλας, οι φίλοι Αθηναίοι έχουν σαφώς καλύτερη μοίρα. 

Κι ας μην είναι απαραίτητο ότι όντως ακούνε τη μουσική των σταθμών, όταν αυτοί γεμίζουν από επιβάτες που αποβιβάζονται, επιβιβάζονται και γενικώς βιάζονται. 

Τον Αύγουστο όμως, που οι πελάτες των αμαξοστοιχιών σπανίζουν, η μουσική υπόκρουση έχει την τιμητική της, τι να κάνουμε.

Και φτάνω (επιτέλους) στο θέμα μου : 

Αλήθεια, ποιός είναι αυτός ο έξυπνος άνθρωπος που.. επέλεξε το soundtrack της ταινίας "Η Λίστα του Σίντλερ" για να συνοδεύει μουσικά τις μετακινήσεις τους όλους αυτούς τους αμέριμνους Αθηναίους; 

Το έψαξαν πολύ οι υπεύθυνοι; 

Και για να γίνω λίγο πιο σαφής:  

Λόγω αυτής της σπάνιας μουσικομνημονικής αρρώστιας μου, δεν μπορώ να διώξω από το μυαλό μου όλες αυτές τις φρικιαστικές σκηνές εκείνης της ταινίας που συνοδεύονταν από το αριστοτεχνικό δοξάρι του Ιτσχάκ Πέρλμαν. Συμπεριλαμβανομένων μάλιστα και εικόνων με τραίνα που κατευθύνονταν σε.. στρατόπεδα συγκέντρωσης, ούτε λίγο-ούτε πολύ .. 

Και για να καταλάβετε ποιό κομμάτι εννοώ και για ποιές εικόνες της ταινίας μιλώ, ρίξτε μια ματιά στο βιντεάκι και -δεν μπορεί- τη διασύνδεση θα την καταλάβετε...

μουσική : John Williams / βιολί : Itzhak Perlman

Μα πόσο ανίδεος μπορεί να είναι αυτός που διάλεξε αυτή τη συγκεκριμένη μουσική υπόκρουση που θα ακουγόταν μάλιστα δίπλα σε ..ράγιες τραίνου;  

Θα ήθελα πραγματικά να μάθω τη..Λίστα των κριτηρίων επιλογής των μουσικών κομματιών, και αν (λέω ΑΝ) η φράση 'Μαύρο Χιούμορ' βρίσκεται σε κάποια από τις πρώτες θέσεις της, τότε.. 

εισηγούμαι δημοσίως να δοθούν  στους ιθύνοντες 

..Θερμά Συγχαρητήρια..!  

Και για να σοβαρευτούμε λίγο: 

Νομίζω ότι ο μέσος Αθηναίος γνωρίζει πλέον πάρα πολύ καλά ότι ζει σε γκέτο: στο γκέτο των φτωχών. 

Επομένως,  θεωρώ ότι δεν θα ήταν απαραίτητο -ούτε καν κομψό!-  να τού το υπενθυμίζουν οι υπεύθυνοι του Μετρό αυτής της πόλης τόσο άγαρμπα...

Και επειδή βασίμως πιθανολογώ ότι το cd των σταθμών του μετρό δεν πρόκειται να αλλάξει εις τον αιώνα τον άπαντα, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ελπίζω να μην μού τύχει να ..ξαναφρικάρω περιμένοντας να έρθει κι η δική μου σειρά να... μπω κι εγώ στο τραίνο! 

Αααα, δεν ξέρω για σένα.. 

Εμένα πάντως με φρικάρουν περισσότερο τα ποδοβολητά..

...και όχι μόνο στο Μετρό..




.

Κυριακή extra-large

Το καλοκαίρι δεν τελείωσε ακόμα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι σιγά-σιγά κάθε κατεργάρης δεν ξαναγυρνάει στον πάγκο του. Στη δική μου περίπτωση όμως, φαίνεται ότι η επιστροφή μου παίρνει ευτυχώς μια κάποια ανεπαίσθητα μικρή παράταση, με stop-over ολίγων ημερών στην πρωτεύουσα.

Αγουροξυπνημένη Κυριακή λοιπόν, στο μπαλκόνι του σπιτιού της αγαπημένης θείας. Ένα μπαλκόνι που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το πιο χαρακτηριστικό σημείο της Αθήνας.

Και για του λόγου το αληθές :  

ας μιλήσει η φωτογραφία από μόνη της:

Αθήνα, 29-08-2010, ημέρα Κυριακή

Να πω τη μαύρη αλήθεια, την άχρηστη πληροφορία αυτής της ανάρτησης δεν θα την είχα προσέξει ποτέ, αν κάποια χρόνια πριν (εν μέσω μετακόμισης της θείας στο νέο της διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας) δεν άκουγα από κάπου ανάμεσα στις κούτες με τα έπιπλα τη μητέρα μου να φωνάζει:

"Ααααα Γιααα κοτάξτε εκεί!" 

(Μα ..Πού;)  

"Εκεί ρε παιδιά! στον Βράχο!"

Και τελικά η μητέρα μου είχε όντως δίκιο.  

Το καρατσέκαρε κι η θεία μου επί βδομάδες, αφού πλέον είχε τελειώσει η μετακόμιση και εμείς είχαμε πια 'κατέβει' πίσω στα πάτρια. Μάλιστα θυμάμαι, μάς πήρε και τηλέφωνο για να μάς ανακοινώσει τα αποτελέσματα ενδελεχούς παρατήρησης 5 εβδομάδων και 2 αργιών..

Κάθε Κυριακή λοιπόν, η σημαία που κυματίζει στην Ακρόπολη δεν είναι ίδια με τις καθημερινές.
Τις Κυριακές, η σημαία στον Ιερό Βράχο είναι τριπλή σε μέγεθος.
Και γιατί αυτό; Μα επειδή είναι...Κυριακή. Έτσι απλά.
Το ίδιο μάλιστα συμβαίνει σε κάθε εθνική και θρησκευτική γιορτή.

Το είχατε προσέξει; 

Εμένα πάντως ούτε καν μού είχε περάσει από το μυαλό.

Κάτι τέτοιες μικρές λεπτομέρειες, τέτοιες αναμνήσεις μηδαμινής σημασίας, με κάνουν να  χαμογελώ μόνος μου και -γιατί όχι-  ακόμα και να αισιοδοξώ αυτές τις μέρες. Ή, για την ακρίβεια, αυτούς τους τελευταίους αμέτρητους μήνες της εθνικής μας κατάθλιψης. Ειδικά όμως τώρα, που το καλοκαίρι πέρασε, οι ηλιοκαμμένες υπερβολές οσονούπω τελειώνουν και τα χειρότερα έπονται.

Γιατί, κακά τα ψέμματα, στην άκρη του μυαλού όλων μας υπάρχει η βάσιμη υποψία ότι ο χειμώνας που πλησιάζει δεν θα είναι σαν τους άλλους. Το λένε όλοι, συνέχεια και παντού. Και οι άλλοτε βαρετοί και χωρίς ιδιαίτερη σημασία τίτλοι των κυριακάτικων εφημερίδων, με τα βαριά ιλλουστρασιόν ένθετα και τα φανταχτερά dvd αντικαταστάθηκαν από ζοφερές προβλέψεις και απογοητευτικές δημοσκοπήσεις, σαν και τη σημερινή:

Το Βήμα της Κυριακής της 29.08.2010, σελ.Α8

Εν μέσω καφέ, τσιγάρου και τσίμπλας στο μάτι, από τις δυο αυτές εικόνες της σημερινής πρώτης Κυριακής της επιστροφής αποφάσισα τελικά να προτιμήσω την πρώτη: 

Αυτήν με την ηλιόλουστη Ακρόπολη και την extra-large σημαία της.

Άλλωστε, κάπως θα πρέπει να δικαιολογήσει αυτό εδώ το μπλογκ το ίδιο του το όνομα.. 

έτσι δεν είναι;

Είδες τι καλά που είναι να προχωράει κανείς αργά; 

Εγώ ακόοοοομα να γυρίσω από τις διακοπές!



.

κι ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα!

Εάν στην Αθήνα υπήρχε απουσιολόγος, αυτές τις μέρες θα είχε να κάνει πολλή δουλειά. 

Λείπουν όλοι., εκτός ...από μένα. 

Άλλη μια λάθος κίνηση γι' αυτό το πραγματικά ρημαδιασμένο καλοκαίρι, όπου άλλα σχεδίαζα, αλλιώς τα σκέφτηκα, άλλα υπολόγιζα κι αλλιώς μού ήρθανε όλα. 

(Μα όλα!)

Τουλάχιστον από τις δουλειές ξεμπέρδεψα, 

οι διακοπές όμως ακόμα ν' αρχίσουν...

σταθμός μετρό - "Μέγαρο Μουσικής", 15.08.2010

Πρέπει να είσαι πολύ γκαντεμόσκυλο για να βρεθείς στην πρωτεύουσα τον Δεκαπενταύγουστο. 

 

Τίποτα όμως δεν πάει χαμένο, αφού για ακόμα μια φορά δοκίμασα τις εσωτερικές μου αντοχές, αλλά και μέτρησα τα τελευταία αποθέματα ψυχικής μονήρους αυτάρκειας σε μια πόλη που όλοι οι φίλοι κόψανε λάσπη νωρίς και οι μαγαζάτορες αποφάσισαν να ανακοινώσουν από τώρα ότι οι ...χειμερινές προσφορές είναι κιόλας προ των πυλών (!!). δηλώνοντας απόντες και αυτοί. 

Ελλείψει πελατών άλλωστε, έκαναν κι  αυτοί ό,τι καλύτερο μπορούσαν.

Ερμού, 15.08.2010

Ερμού

Καπνικαρέα

Είναι υγιές να φεύγεις διακοπές εν μέσω τέτοιας κρίσης; Ή μήπως φεύγουμε προς άγνωστη κατεύθυνση τελούντες εν αρνήσει για τα όσα θαυμαστά μάς περιμένουν στη γωνία, με το που θα ξανασκάσουμε μύτη; 

 

.  

Ερμού

Είτε "Διακοπές" είτε φυγή από την πραγματικότητα, όπως και νά' χει, τα ρολλά έπεσαν κι αυτή τη χρονιά, και αυτό ας πούμε ότι είναι καλό. 

Όσο τα ρολλά κατεβαίνουν οικειοθελώς, όπως και να το κάνουμε, αποτελεί κι αυτό δείγμα ύπαρξης αποθεμάτων ευδαιμονίας, ως επίσης και.. απόδειξη απουσίας ακόμα και ...απουσιολόγου, που  μπορεί να έμεινε τελευταίος, αλλά ξέχασε να κλείσει την πόρτα..

άνοδος... 15.08.2010

(ανεβάστε τον ήχο!)

Έκατσα κι έσκασα λοιπόν στην Αθήνα Δεκαπενταυγουστιάτικο... 

Το έζησα (και) αυτό.

Και μού υπόσχομαι να μην την ξαναπατήσω τόσο χοντρά.

ξεράθηκα στο καβούκι μου, στη βρωμοπόλη που με κουβάλησες καλοκαιριάτικο! με τάραξες να ανεβοκατεβαίνω τις κυλιόμενες! τουλάχιστον το κινητό το σήκωσες επιτέλους;

(κάποιων Μαΐων)

Αλλόκοτη χρονιά, αλλόκοτο καλοκαίρι, και για να τριτώσει το θέμα, τα φετινά μου γενέθλια δεν θα μπορούσαν παρά να είναι κι αυτά αλλόκοτα. Τα τελαβιβίτικα ξενύχτια μου παραμονή και ανήμερα της 'μεγάλης μέρας' της 13ης Αυγούστου τα προηγούμενα δύο μπλογκίστικα καλοκαίρια, φέτος αντικαταστάθηκαν από ατέλειωτες κάθυδρες μετακινήσεις στο Αττικό Μετρό.. 

Η δουλειά με παρέσυρε στην έρημη Αθήνα του τρελλού καύσωνα και της ύφεσης. Κι έτσι, ξώμεινα με όλη τη σημασία της λέξεως να πηγαινοέρχομαι από υπολειτουργούσα δημόσια υπηρεσία σε εξίσου άλλη υπολειτουργούσα δημόσια υπηρεσία, ενώ φίλοι και γνωστοί το έχουν σκάσει από τα τσιμέντα. 

Και μέσα σ' όλα αυτά, νά 'σου και ο χρόνος να μού υπενθυμίζει ότι καλό θα ήταν να πηγαίνεις τη ζωή εκεί που εσύ θες, και όχι το αντίθετο.

Περίεργα γενέθλια τα φετινά.
Χωρίς τυμπανοκρουσίες και ενθουσιασμούς.
Ταράμ-τατάαααμ : ψιλογέρασες Γαβ-Γαβ...
Αλλά ουδέν κακόν αμιγές καλού :
τουλάχιστον...πρόλαβες (και ψιλογέρασες!)

Και τώρα θα σάς πω κάτι που όλο και συχνότερα ακούω από παλιούς μου συμμαθητές, συναδέλφους και φίλους, και δεν ξέρω αν πρέπει να το παινευτώ ή να προβληματιστώ. Αφού λοιπόν μιλήσουν για τα πάθη τους, τα λάθη τους, τα κάθε λογής χρέη τους, τα άγχη τους, με κοιτάζουν σχεδόν υπό γωνία και μού πετάνε το γνωστό:

"Εσύ δεν θα γεράσεις ποτέ" ή " Εσύ δεν θα μεγαλώσεις ποτέ" 

(με επικρατέστερη βερσιόν: τη δεύτερη..)

Δεν ξέρω αν αυτή η ολοένα και πιο μόνιμη ατάκα είναι καλή ή κακή. Μέρα πάντως που είναι σήμερα, καλό θα ήταν να μην το πολυδιαπαραγματευτούμε. Γι' αυτό κι εγώ σήμερα, λέω ν' αφήσω τα πολλά λόγια κι ας ρίξω μια αδιάκριτη ματιά στους περαστικούς της Ερμού που 'ξώμειναν' (κι αυτοί) αυγουστιάτικο στο 'Big Smoke' της Αθήνας, ελπίζοντας πάντα ότι  (κι αυτό) τούς έλαχε ..για κάποιο καλό.

(..και λατρεύω την ..καταστροφή του πλάνου από τον τύπο που έκατσε μπάστακας μπροστά μου για 19 ολόκληρα δευτερόλεπτα.. ίσως όμως αυτή η 'καταστροφή' είναι και ο μοναδικός σπουδαίος λόγος για να πατήσετε το play στο βίντεο! -εκτός βέβαια από την Βαλκανίζουσα Χατζιδάκειο εκδοχή του κλασικού άσματος- )

Το σίγουρο βέβαια, μέσα σ' όλ' αυτά, είναι πως αυτή είναι και η τρίτη φορά που τα γενέθλιά μου τα..καταντώ ανάρτηση. 
Κι αυτό, τουλάχιστον εγώ, το βλέπω με..καλό μάτι.

Ευχηθείτε ευτυχία.

μή σκας για τα γενέθλια!

έτσι κι αλλιώς.. σκάς στη ζέστη..

μάς δια-Βουλεύουν..

Διανύοντας το πιο...ρημαδιασμένο καλοκαίρι των τελευταίων ετών, χωρίς σπουδαία κέφια για πολλά-πολλά, με απίστευτη υγρασία που σε κάνει να κολλάς νυχθημερόν και βέβαια υπό το βάρος της πανεθνικής κατάθλιψης των τελευταίων μηνών (χώρια οι απεργίες που μάς γονάτισαν ως κλάδο..), ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι φτάσαμε σχεδόν στα μέσα του Αυγούστου και ακόμα να ξεκαθαρίσω ΕΑΝ θα φύγω κάπου για διακοπές -και το χειρότερο - ΕΑΝ τελικά ΘΕΛΩ να κάνω διακοπές... 

Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, να πρέπει και να ..δικιολογείσαι 'γιατί είσαι ακόμα εδώ', αφού όλα αυτά τα χρόνια έχεις πασχίσει να πείσεις τον ντουνιά ότι Γαβριήλ+Αύγουστος σημαίνει ..φευγιό! 
Ε, ναι λοιπόν. Ξώμεινα!

Joe Cocker - Summer in the City

Ακόμα μια πρωτοτυπία αυτό το καλοκαίρι :
δεν έχω κανονίσει ακόμα τι μέλλει γενέσθαι τις επόμενες εβδομάδες. Το μόνο που ξέρω πάντως σίγουρα είναι ότι παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου να βάλω λίγη τάξη στην έρμη αυγουστιάτικη ζωή μου, τελικά μού φαίνεται ότι δεν έχω άλλη επιλογή παρά να στοιβάξω όσα ρούχα δεν πρόλαβα να πλύνω στο πλυντήριο, και όπου βρεθώ (που ακόμα δεν ξέρω πού θα είναι αυτό...), το πρώτο πράγμα που θα κάνω θα είναι να βρω επειγόντως ένα στεγνοκαθαριστήριο. Η φετινή καλοκαριάτικη βαλίτσα θα είναι η βρωμερότερη βαλίτσα όλων των εποχών - εγγυημένο!

Όπως και νά'χει πάντως, από τα λίγα που έχω την εντύπωση ότι μπορώ να υποσχεθώ στον εαυτό μου (και σε σάς) είναι η δραστική μου ...αραίωση από αυτό εδώ το μπλογκ τον Αύγουστο που  μού απέμεινε, γιατί πραγματικά, όσο και να θέλω να γράψω τον τελευταίο καιρό κάτι ευχάριστο εδώ μέσα....ειλικρινά , αδυνατώ.
Και δεν σάς κρύβω ότι οι διαφαινόμενες αλλαγές στην ελληνική μπλογκόσφαιρα με έχουν θορυβήσει -μην πω ότι με έχουν θυμώσει κιόλας, μόνο στη σκέψη ότι θα πρέπει κάποτε να υποβάλλω τα σέβη μου στον οποιονδήποτε προκειμένου να συνεχίσω να μπλογκάρω ελεύθερα-. Κι ας μού λέει το αγαπημένο δεσποινάριον ότι 'αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στην Ελλάδα εν έτει 2010' (σημ. το δεσποινάριον, ευτυχώς γι'αυτήν, δεν μένει στην Ελλάδα..)

Εντάξει, μεταξύ μας, κι εγώ θεωρώ παρατραβηγμένο το ενδεχόμενο να αρχίσουν άνωθεν να βάζουν τσιρότα στα στόματα των μπλόγκερ εν μία νυκτί. Αλλά αυτή η εμμονή να ελεγχθεί η ελληνική μπλογκόσφαιρα πώς δικιολογείται; Και πώς μπορώ να αγνοήσω το δεδομένο ότι στη γειτονική και εξ ίσου μπατιρίζουσα Ιταλία του Μπερλουσκόνι, τον Σεπτέμβριο που μάς έρχεται (σε λίγες βδομάδες δηλαδή!) ψηφίζεται νόμος με τον οποίον θα 'μπαίνει τάξη a la Sicilienne' στα μπλογκ; Με καθησυχάζει βέβαια το γεγονός ότι η ιταλική κυβέρνηση τα βρήκε ιδιαίτερα σκούρα στην πρώτη της απόπειρα να 'νοικοκυρέψει' τα αυθάδη ιστολόγια, ύστερα από μαζικές διαμαρτυρίες την άνοιξη που μάς πέρασε. Πλην όμως, το νομοσχέδιο...επανήλθε προς ψήφιση και εκεί που η κοινή γνώμη θα είναι όλο canzoni και gellati :  νά 'το το ηλεκτρονικό φίμωτρο ante portas! 

Αυτό όμως που πραγματικά με εξοργίζει στην όλη αυτή ιστορία του 'νοικοκυρέματος' που μαγειρεύεται είναι αυτές οι ωραίες λέξεις, με εντυπωσιακότερη όλων αυτό το πράγμα που ξαφνικά μπήκε έντονα στο καθημερινό μας λεξιλόγιο :

Oνομάζεται ...Διαβούλευση! 

Μα τι εύηχος όρος! Τι φινέτσα! Τι επίπεδο! 

"Ο υπουργός δικαιοσύνης βρίσκεται σε διαβούλευση με έλληνες μπλόγκερ για να εξετάσει τους τρόπους με τους οποίους θα προστατευθεί (sic) η ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης". 

Μα τι ωραία που ακούγονται όλα αυτά! 
Μέλι στάζει πίσω από κάθε λέξη!

Και εδώ έχω μια μικρή, ασήμαντη, χαζή ερώτηση:
Αλήθεια, ποιός μπλόγκερ εξουσιοδότησε ποιόν για να τον εκπροσωπεί και να διαβουλεύεται με τον κ. Yπουργό; Εμένα ποιός με ρώτησε εάν επιθυμώ κάποιος άλλος, άγνωστος, να ..διαβουλεύεται με την εξουσία για το πώς θα πρέπει εγώ να γράφω στο δικό μου ιστολόγιο; Ποιός αυτοχρίσθηκε εκπρόσωπός μου και δεν το ξέρω; Και ποιός χρίζει εκπροσώπους δικούς μου εν αγνοία μου, για να καθορίσει πώς θα γράφω εγώ; Και επιτέλους, ποιοί είναι τέλος πάντων αυτοί οι μπλόγκερ που με εκπροσωπούν; Δεν πρέπει κάποτε να τούς μάθουμε; Να τους ξέρουμε; Εν πάση περιπτώσει,  να τούς διαβάζουμε βρε αδερφέ!

Τελευταία μάλιστα έπεσα τυχαία κάπου στο διαδίκτυο, όπου διάφοροι μπλόγκερ λένε τη γνώμη τους  για το 'ποιές αλλαγές θα πρέπει να θεσμοθετηθούν στην ελληνική μπλογκόσφαιρα', πέφτοντας στην ουσία στην παγίδα (άθελά τους πιστεύω) ότι δήθεν ....υπάρχει κάποιο μείζoν πρόβλημα στην ελληνική μπλογκόσφαιρα που θα πρέπει να ..λυθεί, και φυσικά για να ..σωθούμε συλλήβδην  όλοι μας, λέει! 

Αλήθεια, δεν είναι παντελώς παράλογο να αρχίζεις από μόνος σου την ...'Διαβούλευση', με κύριο θέμα με ποιόν άραγε τρόπο θα το...βουλώσεις;;; 

Για να μην μακρυγορώ -και δεν θέλω να σάς κουράζω, γιατί κι εγώ κουρασμένος άνθρωπος κατάντησα αυτό το καλοκαίρι-, θέλω να ξεκαθαρίσω το εξής :

Η ελληνική μπλογκόσφαιρα δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να λύσει!

Είναι μία από τις περισσότερο πολυποίκιλες που έχω γνωρίσει. Είναι από τις λιγότερο εμπορευματοποιημένες. Είναι από τις περισσότερο εξατομικευμένες. Είναι από τις πιο ειλικρινείς, από τις πιο πηγαίες που έχω σεργιανίσει όσα χρόνια την ξέρω. Σ'αυτήν βρήκαν τη δική τους γωνιά πάρα πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι που σε πείσμα των όσων άσχημων συμβαίνουν γύρω μας, έχουν πάρα πολλά καλά να πουν. 

Και θα μού πείτε : καλά όλα αυτά που λες, Γαβριήλ. 

Τώρα όμως που, είτε το θέλουμε είτε όχι, αυτή η... Διαβούλευση μάς περιμένει στη γωνία, τι θα κάνουμε; Πώς θα αντιδράσουμε στο 'νοικοκύρεμα' που είναι προ των Πυλών;

Θα ήταν αφελές να μάς πω ότι θα πρέπει να...συνδικαλιστούμε, να ενωθούμε και όλα αυτά τα αστεία πράγματα. Είναι αδύνατον να τεθούμε όλοι όσοι είχαμε, έχουμε ή ίσως θα έχουμε από ένα ή περισσότερα ιστολόγια κάτω από μία κοινή ομπρέλα.

Γιατί; 

Μα επειδή και η υποτιθέμενη 'μπλογκιστική οργάνωση-ομπρέλα' είναι από μόνη της ακόμα ένα ...μάντρωμα! Και η ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης δεν μαντρώνεται. Και τα μαντρώματα κάθε λογής a priori 'αντιπαθούν' την μονάδα, την προσωπικότητα, το 'ένα', τον Άσσο στο μανίκι. 

 (γιατί, άλλο πράμα ο Άσσος, κι άλλο ο Joker)

Κατά τη γνώμη μου, σε αυτήν την λεπτή δεδομένη στιγμή που όλα μαγειρεύονται ερήμην μας και με διάφορες απόψεις διαφόρων για το πώς θα φιμωθούμε...ευπρεπέστερα (!!), η καλύτερη αντίδραση σε όλα αυτά είναι το εξής ένα και πολύ απλό :

η.... Απραξία!

Απραξία; 

Ναι! Απραξία, με το άλφα κεφαλαίο!

 Καμμία συμμετοχή σε καμμία ευγενώς ενδεδειμένη Διαβούλευση.

Καμμία συναπόφαση στην προληπτική ηλεκτρονική λογοκρισία που θεωρείται 'λύση' σε ένα πρόβλημα που -επιμένω!- δεν υπάρχει!

Κι όσο για την εν κρυπτώ Διαβούλευση, ε, έχει κι αυτή τα καλά της! Θα αποτελέσει το καλύτερο καθαρτήριο για την ελληνική μπλογκόσφαιρα, και πολύ γρήγορα πιστεύω πως θα διαφανούν ποιοί θα μάς.. εκπροσωπήσουν, όοοοοοοοολους εμάς εδώ μέσα.
Θα δούμε ποιοί συντάκτες ιστολογίων θα είναι αυτοί που θα επιθυμήσουν να λάβουν από κοινού και μαζί με την εξουσία μια τέτοια ευθύνη συναπόφασης. Μιας απόφασης που θα δεσμεύει ανθρώπους που δεν γνωρίζουν, δεν έχουν λάβει καμμία εντολή να τούς εκπροσωπούν και δεν θα τούς δουν ποτέ τους κατάματα. 
Ποιοί θα είναι επιτέλους αυτοί οι μπλόγκερ που θα διαβουλευθούν επ'ονόματι και για λογαριασμό μου  χωρίς εγώ να το ξέρω;!
Και θα χαρώ πολύ να τούς μάθω, για να τούς συγχαρώ για τις καλές τους υπηρεσίες.. 

Και κάτι τελευταίο :
Όσο αρχίζω να μην εμπιστεύομαι την ανθρώπινη κρίση σε καιρούς τόσο μπερδεμένους, στον ίδιο βαθμό εμπιστεύομαι τη σοφία της τεχνολογίας.
Όσα ηλεκτρονικά τσιρότα κι αν βγουν στο παζάρι της μπλογκόσφαιρας, είμαι βέβαιος ότι όποιος θέλει να μπλογκάρει ελεύθερα -όπως και όποιος θέλει να διαβάζει ελεύθερα- κάποια μαγική διαδικτυακή εξίσωση θα βρεθεί να βάλει επιτέλους 'τα πράγματα στη θέση τους', 
αυτή τη φορά όμως ερήμην των διαβουλευομένων!

Και τότε (αλλά μόνο τότε) πραγματικά θα μπει 'μια τάξη εδώ μέσα'..

Τι λέτε;

εγώ λέω απλά...
"Καληνύχτα τους..!"




.

Τρωκτικίζοντας..

Το επεισοδιακό κλείσιμο του 'Τρωκτικού' μετά την περίεργη ως προς τα κίνητρά της δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια, που ήταν και ο ιθύνων νους του θρυλικού εκείνου ιστολογίου, έδωσε τη σκυτάλη στην κυβέρνηση να 'βάλει τέλος' στο 'απαράδεκτο χάος της ελληνικής μπλογκόσφαιρας'. Αυτό το ξέρουμε, το ακούσαμε και δια στόματος του αρμοδίου υπουργού, και σε λίγο καιρό -όπως ανακοινώθηκε- θα δούμε τί ακριβώς ήθελε τάχα να πει ο ποιητής.  

Τα πρώτα θύματα της ηλεκτρικής σκούπας που μάς περιμένει θα είναι -ποιά άλλα;-, μα βέβαια τα ανώνυμα μπλογκ. Οι υπουργικές δηλώσεις αλλά και οι κατά καιρούς κρίσεις διαφόρων υπευθύνων ή πολιτικών σχολιαστών δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας. "Η ανωνυμία στα μπλογκ με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα καταργηθεί". Οι λόγοι και τα επιχειρήματα ποικίλουν, όχι όμως απαραίτητα σε πλήρη αλληλουχία μεταξύ τους. Αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας επί της παρούσης, αφού ακόμα το νομοσχέδιο δεν το είδαν τα άμοιρα τα ματάκια μας.

Δεν είναι όμως δύσκολο να φανταστούμε τι ΔΕΝ θα υπάρχει πια στην ελληνική μπλογκόσφαιρα. Δεν σκοπεύω να σάς ταξιδέψω μακρυά.
Ούτε ένα τσιγάρο δρόμος : 

στο τοπικό ροδιακό ιστολογικό περιβάλλον.

paraponarodos.blogspot.com

Δεν υπάρχει Ροδίτης που να μην έχει κλικάρει έστω μιά φορά στο πασίγνωστο πια μπλογκ 'Παράπονα Ρόδου'. Ένα μπλογκ που, όπως όλα άλλωστε, έχει τη δική του ιστορία. Μία ιστορία που άρχισε τον Σεπτέμβριο του 2009, και μάλιστα όχι ως μπλογκ. 

Αρχικά είχε τη μορφή 'group' στο δημοφιλές facebook και δεν άργησε να συγκεντρώσει πάνω από 7.000 μέλη-κατοίκους της πόλης, οι οποίοι έγραφαν επώνυμα τα κακώς κείμενα στον τομέα της δημόσιας διοίκησης, της αυτοδιοίκησης και γενικά όλα αυτά που κάνουν από λίγο έως πολύ δύσκολη τη ζωή στη Ρόδο. Λέγεται μάλιστα ότι μέσα από αυτό το group, οι αρμόδιοι μάθαιναν αυτά που θα έπρεπε να φτιάξουν στην πόλη, ως επίσης ότι διάφοροι ανώτατοι παράγοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης άνοιξαν λογαριασμό στο facebook ειδικά για να απαντούν (ή για να... μην απαντούν) σε όσα τούς καταμαρτυρούσαν οι πάλαι ποτε ψηφοφόροι τους.

Η επιτυχία του πρώτου fb-group 'Παράπονα Ρόδου' βασιζόταν σε αυτό που δεν είχαμε συνηθίσει στην μικρή μας κοινωνία : να λέγονται επώνυμα πράγματα δυσάρεστα, χωρίς μικροαστικές συμβατότητες, χωρίς πληθυντικούς ευγενείας και με συνοδεία φωτογραφιών που αποδείκνυαν τη βασιμότητα των αναγραφομένων. Όλα όσα λέγονταν ή υπονοούνταν στις καφετέριες, ξαφνικά τα έβλεπες γραμμένα χωρίς φιοριτούρες και ευγένειες. Κι όλη αυτή η πρωτοφανής για τα τοπικά δεδομένα παρρησία θα συνεχιζόταν, αν δεν έκλεινε ξαφνικά εκείνο το group (για λόγους που ακόμα και σήμερα εγώ τουλάχιστον δεν πολυκατάλαβα, για να είμαι ειλικρινής..). Με το κλείσιμο όμως του group, στην ουσία άρχισε η 'χρυσή εποχή' του μπλογκ 'Παράπονα Ρόδου'. Μία εποχή που συνεχίζεται μέχρι και τώρα, με εκατοντάδες επισκέπτες κάθε μέρα.

Με μιά πρώτη ματιά, τα 'Παράπονα Ρόδου' προσιδιάζουν έντονα στο πανελλαδικά δημοφιλές  πάλαι ποτε 'Τρωκτικό'. Οι αναρτήσεις είναι ανώνυμες, λακωνικές και πολλές από αυτές ανορθόγραφες. Άλλες οργισμένες, πολλές ανεπεξέργαστες συντακτικά, πάρα πολλές με κεφαλαία 'φωναχτά' γράμματα. 

Κι όσο 'παράφωνα' ίσως ακούγονται όλα αυτά, παρόλ'αυτά καμμία τους δεν αποπνέει φραστική βία, δεν απείλησε ανθρώπους και υπολήψεις, δεν έσπειρε τον πανικό και την καταστροφή. Τα ''Παράπονα Ρόδου", με τις συντομότατες αναρτήσεις και την συχνότατη ενημέρωσή τους, αποτελούν πια ένα είδος 'ηλεκτρονικής εφημερίδας τοίχου', όπου καθένας -επώνυμα ή ανώνυμα- μπορεί να ανεβάσει τις φωτογραφίες από τους ξεχειλισμένους κάδους των σκουπιδιών, τα ξεχαρβαλωμένα πεζοδρόμια και μύρια όσα ένας τουρίστας καλό θα ήταν να μη βρει στο διάβα του. Και -ακόμα περισσότερο- να ξυπνήσει τους υπευθύνους από τον βαθύ, γλυκό τους λήθαργο..

Παράλληλα όμως, δεν ήταν λίγες οι φορές που οι αρμόδιοι φορείς, αφού πληροφορούνταν μέσα από τα 'Παράπονα' για το τι συμβαίνει στις γειτονιές της πόλης, έστω και καθυστερημένα φρόντιζαν τελικά να κινούν τα δυσκίνητα νήματα της γραφειοκρατίας.

Και εδώ ακριβώς έγκειται και η επιτυχία αυτού του μπλογκ :

Δεν έγινε απλώς φορέας της αγανάκτησης των Ροδιτών δημωτών που απλά δεν έβλεπαν στην πράξη αυτό που λέμε 'ανταποδοτικότητα' των δημοτικών τελών και κάθε είδους φόρων. Έγινε πηγή πληροφόρησης και ευαισθητοποίησης των ιθυνόντων. Κι ας είναι ανώνυμο. Κι ας είναι μερικές φορές ανορθόγραφο. Κι ας μην χρησιμοποιεί την καθωσπρέπει γλώσσα, που το μόνο που θα κατάφερνε θα ήταν να χαϊδεύει αυτάρεσκα αυτιά. 

Και όμως!  

Εάν λάβουμε υπ'όψιν μας τι έχει αναγγελθεί από τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, τα 'Παράπονα Ρόδου', αυτό το μπλογκ, το ανώνυμο, το αυθάδες, το φωνακλίδικο, το ανορθόγραφο, το....'Τρωκτικίζον', συγκεντρώνει όλα αυτά τα κριτήρια που το καθιστούν ..'επικίνδυνο' για τα χρηστά ήθη της ελληνικής μπλογκόσφαιρας. 

Βάζω μάλιστα στοίχημα ότι από την πρώτη μέρα που θα επιβληθεί η 'ηθικώς πρέπουσα' και 'νομικώς υποχρεωτική' επωνυμία τόσο των συντακτών των ιστολογίων όσο και των σχολιαστών, τα 'Παράπονα Ρόδου' όχι μόνο δεν θα είναι όπως τώρα. Αντιθέτως, εάν δεν κλείσουν οριστικά, θα πρέπει να προσπαθήοσυν πολύ για να πείσουν τους μέχρι τότε αναγνώστες τους ότι όντως δεν εξυπηρετούν τους επώνυμους πλέον συντάκτες και σχολιαστές τους... 

Και βέβαια, τα κακώς κείμενα της πόλης θα είναι πάντοτε εκεί -  θρονιασμένα στη θέση τους..  Δεν πειράζει όμως! 

Το μόνο σίγουρο είναι ότι επιτέλους θα έχουμε μια νοικοκυρεμένη ελληνική μπλογκόσφαιρα..!

φεῦ..

τα σαλιγκάρια φωνασκούν;




.

το βασίλειό Τους για ένα μπλογκ!

Κάτι πήρε τ'αυτί μου τελευταία για τις επερχόμενες αλλαγές στην ελληνική μπλογκόσφαιρα. Κάτι άκουσα για 'ευρυθμία', 'ευταξία' και γενικώς 'ευτυχία, τάξη και ασφάλεια', αλλά έκανα πως δεν άκουσα. Έσυρα τον κέρσορα του pc μου και έκανα πέρα όλες αυτές τις κακόηχες λέξεις, αλλά τελικά μού φαίνεται πως δεν πρόκειται απλώς περί φημών. Κι επειδή τελευταία με έκπληξη βλέπουμε ότι ο,τιδήποτε κακό φημολογείται, αμέσως μετά γίνεται θλιβερή πραγματικότητα, καιρός να αρχίσουμε όλοι εμείς οι μπλόγκερ και όλοι όσοι μάς κάνουν την τιμή να μάς κλικάρουνε, να απολαύσουμε και να αρχίσουμε επιτέλους να εκτιμούμε τις τελευταίες εβδομάδες μέρες και ώρες αυτού που κάποιοι αρέσκονται να αποκαλούν ως 'απέραντη ζούγκλα του διαδικτύου'..

Η ζούγκλα του διαδικτύου λοιπόν, θα μεταμορφωθεί οσονούπω σε μία εύφορη κοιλάδα γεμισμένη με πράσινο γκαζόν. Τα λουλουδάκια θα ανθίζουν στις καλά καθαρισμένες πρασιές, ο δείνα υπουργός και υφυπουργός με στολή επιμελούς κηπουρού θα φροντίζει να καθαρίζει τα ζιζάνια από τις ρίζες των καλών κἀγαθῶν ιστολογίων, όλη η πλάση θα πλημμυρίσει με αυτήν την αποστειρωμένη μυρωδιά του Dettol και, έτσι απλά, σχεδόν μαγικά ..

.....εγένετο Παράδεισος! 

Κάπως έτσι λοιπόν θα πρέπει να γίνει και η μπλογκόσφαιρα, όπου η Μαιρούλα θα γράφει για την υπέροχη σπανακόπιτα που τής έφτιαξε η μαμά, ο Χρηστάκης θα αποθεώνει την ομαδάρα του, ο επώνυμος οπαδός του Χ κόμματος θα παινεύει τις άριστες και εθνοσωτήριες επιλογές του ιδεολογικώς προϊσταμένου του, και όλα αυτά κάτω από τον πεντακάθαρο ουρανό της ελληνικής φύσης, που έχει τόσο πολύ λειανθεί ώστε να μην αντέχει πια τα λαγκάδια, τις απόκρημνες πλαγιές, τα βρύα και τις λειχήνες. 

Στο μεταξύ βέβαια, ο μπαμπούλας της υπόθεσης 'Τρωκτικό' θα παραμονεύει και όποιος δεν δέχεται τους όρους του παραδεισένιου αυτού παιχνιδιού που λέγεται blogging, στην πυρά-στην πυρά!!  

και χωρίς πολλές κουβέντες! 

Και η αποτέφρωση θα γίνεται κανονικά και με τον νόμο.

Πώς τα καταφέραμε κι εμείς οι μπλόγκερ γίναμε συλλήβδην και ξαφνικά οι συνήθεις ύποπτοι για ό,τι κακό σε τούτη τη χώρα, δεν το πολυκατάλαβα. Ποιός είναι αυτός που αποφάσισε ότι όλοι γίναμε εν δυνάμει ψεύτες, συνωμότες, βέβηλοι, υβριστές και γενικώς 'τα κακά παιδιά' που δεν τρώμε την τελευταία μπουκιά του μεσημεριανού μας; Ποιά θα είναι άραγε αυτή η Διοικητική Αρχή που θα μάς παραινεί να πιούμε μέχρι τελευταίας γουλιάς το καθάρσιο της ευπρεπούς διαδικτυακής μας συμπεριφοράς; Και γιατί άραγε θα πρέπει να δώσουμε λογαριασμό για τα βιομετρικά μας στοιχεία (όρα φρονήματα, πιστεύω και άλλα πολλά) για να έχουμε δικαίωμα να λέμε ό,τι θέλουμε, όπως θέλουμε και όποτε το θέλουμε, αν το θέλουμε; Και στο κάτω κάτω, ποιό είναι αυτό το φοβερό νομοθετικό κενό που δήθεν αφήνει ατιμώρητο τον συκοφάντη, τον εκβιαστή και τον υβριστή; Ή μήπως τάχα ελλείπουν τα τεχνικά μέσα για τον εντοπισμό του εγκληματία που χρησιμοποιεί προηγμένα τεχνικά μέσα για να διαπράξει τα εγκλήματά του; 

Και τώρα πείτε μου: 
γιατί εμένα στα καλά καθούμενα μού'ρχεται να καγχάσω δυνατά;

Ας μην το πολυζαλίζουμε. 

Είναι φανερό ότι το παρόν πολιτικό σύστημα δεν αντέχει άλλο την κριτική. Δεν τού αρέσει να εκτίθεται περισσότερο. Δεν τού αρέσει να ακούει την πικρή αλήθεια, γιατί η αλήθεια στη σημερινή Ελλάδα φαίνεται πως πονάει πολύ. Και έτσι, με καθαρά πρακτική διάθεση, αυτό το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα αποφάσισε να εξαφανίσει ό,τι και όποιον 'δεν εξυπηρετεί'. 

Η αρχή γίνεται με τη μείωση της ισχύος των πομπών των ιδιωτικών ραδιοφωνικών σταθμών στην Αττική, και με την αντίστοιχη εκατονταπλάσια αύξηση του ορίου ισχύος των πομπών της ελεγχόμενης κρατικής ΕΡΑ. Έτσι με τον καιρό, οι ιδιωτικοί σταθμοί ελλείψει ακροατών (άρα και διαφημίσεων), θα κλείσουν από μόνοι τους, (και...πάνε αυτοί!)

Μετά, δεν μπορεί, κάτι θα βρεθεί και για τις εφημερίδες που (έτσι κι αλλιώς δηλαδή, πολύ λίγες πια) δεν 'εξυπηρετούν'.  Κι εκεί είναι εύκολα τα πράγματα : φόροι, φόροι κι άλλοι φόροι, μέχρι τελικής πτώσεως και πτωχεύσεως. Και όλα θα γίνουν κανονικά και με το νόμο. Γιατί κανείς δεν θα τολμήσει σε καιρό δημοκρατίας να 'κλείσει' με το έτσι-θέλω την χ/ψ φυλλάδα. 
Να την 'χρεοκοπήσει' όμως μπορεί κα-νο-νι-κό-τα-τα!

Κι όσο για τα μπλογκ, το γάντι πετιέται δια της εφαρμογής της μεθόδου: "το δηλώνεις-το σώζεις". Αλλιώς είσαι 'ύποπτος'. Δρας 'βάσει σχεδίου'. Κι ούτε λίγο-ούτε πολύ, είσαι και με το ένα πόδι στο φρέσκο, έτσι! επειδή έτσι 'προβλέπεται'..

Κι ενώ άλλοτε η ίδια πρακτική ονομαζόταν 'προληπτική λογοκρισία', θα βρεθεί τώρα κάποια άλλη,  οπωσδήποτε εύηχα οργουελική ορολογία περί 'Ελευθερίας της Γνώμης' -με το Γάμα πάντα Κεφαλαίο, ως φόρος τιμής-. Και έτσι, η  καταναγκαστική 'δήλωση ἐμπράκτου μετανοίας' για 'αδικήματα' που ούτε καν είχαν περάσει ποτέ από το μυαλό μας, θα μεταφράζεται με όρους απίστευτης πίστης στην politically correct  θεώρηση της πραγματικότητας και στην προστασία των δικαιωμάτων των άλλων , όχι όμως των δικών μας! 

Λες και οι μπλόγκερ είναι ένα σώμα ξένο προς το κοινωνικό σύνολο. Λες και όλοι εμείς εδώ μέσα είμαστε κάτι σαν το...'μίασμα της πόλης'.

 
'kalo kouragio' στους δημοκρατικά εκλεγμένους νομοθέτες μας.

καλό κουράγιο όμως κυρίως ...σε μας

 

.

Ρόδος, κάν'το μόνη σου!

Δεν ξέρω αν το ίδιο ή κάτι παρόμοιο συμβαίνει σε άλλες πόλεις της ελληνικής περιφέρειας, τουλάχιστον, όμως εδώ στη Ρόδο τους τελευταίους μήνες παρατηρείται ένα κοινωνικό φαινόμενο που δεν μπορώ να βρω καλύτερη ονομασία από την απλή φράση...
"κάν'το μόνος σου!".

Και το πιο σημαντικό είναι ότι το φαινόμενο αυτό εντείνεται ολοένα και περισσότερο μετά την ανακοίνωση και σταδιακή επιβολή των μέτρων που μάς βάζουν στην κυριολεξία 'τα δυο πόδια σ'ένα παπούτσι' (και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σάς τα αραδιάσω, τα ξέρουμε όλοι μας πια..).

Για πολλούς από μάς θα ακουγόταν 'παράδοξο' κάποια χρόνια πριν, τελευταία όμως όλο και περισσότεροι απλοί Ροδίτες αποφασίζουν να ανασκουμπωθούν και με δικά τους έξοδα αποφασίζουν να συγυρίσουν δημόσιους χώρους που η κρατική εξουσία είτε τούς είχε παραμελήσει, είτε δεν είχε τα οικονομικά μέσα για να ασχοληθεί μαζί τους επί σοβαράς βάσεως. 

Οι λόγοι της εγκατάλειψης δεν είναι επί του παρόντος (αν και κάποτε θα πρέπει όλους μας να αρχίσει να μάς απασχολεί το φαινόμενο του "μην κάνεις τίποτα.."). Σημασία όμως έχει ότι επιτέλους τώρα -πες λόγω της κρίσης και της αναδουλειάς, πες λόγω της ψευδαίσθησης ότι τέλος πάντων κάτι περισσότερο, απ'όσο πιστεύεται, περνάει από το χέρι μας- υπάρχουν κάποιοι συμπολίτες μας που παράτησαν τον καναπέ τους, βαρέθηκαν να επαναστατούν κλικάροντας ακατάπαυστα επί παντός επιστητού, άνοιξαν το παράθυρό τους και είδαν πως δεν αρκεί να λες απλά ότι τίποτα δεν γίνεται σωστά. 

Άλλωστε, η επικριτική και εκ του ασφαλούς επισήμανση από πληκτρολογίου μπορεί να είναι χρήσιμη μεν, αλλά σαν να έχει γίνει πλέον  μία πολύ, μα πάρα πολύ εύκολη -και, επιτρέψτε μου- ανιαρή διαδικασία.

Το ροδίτικο φαινόμενο "κάν'το μόνος σου" το διέκρινα για πρώτη φορά ακριβώς δύο μήνες πριν, τον περασμένο Ιούνιο. Και είχε ιδιαίτερη σημασία για μένα και την οικογένειά μου, αφού είχε επίκεντρο την Πλατεία Γαβριήλ Χαρίτου, στο κέντρο της πόλης μας.

Τα σπασμένα φώτα της πλατείας αντικαταστάθηκαν, τα χαλασμένα παγκάκια φτιάχτηκαν και το (θρυλικό από τα παιδικά μου χρόνια) μικρό συντριβάνι καθαρίστηκε, βάφτηκε, λειτούργησε και φωτίστηκε ξανά ύστερα από μία ολόκληρη δεκαετία! 

Και όλα αυτά με κόστος μηδενικό και με την εθελοντική εργασία συμπολιτών μας, και συγκεκριμένα των μελών της Ομοσπονδίας Βιοτεχνών και Εμπόρων Δωδεκανήσου και του Συνεταιρισμού Ηλεκτρολόγων, με την αφιλοκερδή προσφορά της εταιρείας Υιοί Στέλιου Ευστρατίου ΟΕ και του κ.Σπύρου Βορινάκη.

και...ιδού!   

Λίγες μέρες αργότερα, το φαινόμενο "κάν'το μόνος σου" ...ξαναχτύπησε! Αυτή τη φορά στις εγκαταλελειμένες τουαλέτες δίπλα από το Ενυδρείο.
Οι εθελοντές της Ομοσπονδίας Επαγγελματοβιοτεχνών μέσα σε λίγες μέρες και με κόστος μηδέν άλλαξαν τα υδραυλικά, τα είδη υγιεινής, τους καθρέφτες, έριξαν κι ένα γερό βάψιμο, και το χάλι που επιπκρατούσε επί χρόνια έγινε απλώς παρελθόν.

αυτό είναι το "μετά", γιατί ντρέπομαι να σάς δείξω το "πριν"..

Αυτό το Σάββατο, 31 Ιουλίου 2010, το  ....καλό φαίνεται πως ..'τρίτωσε'!! (βάζοντάς με σε σκέψεις εάν τελικά το φαινόμενο "κάν'το μόνος σου" αρχίζει να μετεξελίσσεται σε.. κίνημα!)

Μία άλλη ομάδα συμπολιτών μας, με αφετηρία το προσφιλές facebook και μέσα από ένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες γκρουπ που ευδοκιμούν στην ιντερνετική αυτή 'πανίδα', αποφάσισαν να ευπρεπίσουν ένα από τα σήματα κατατεθέντα του νησιού μας :
το κτήριο του Ενυδρείου, το οποίο, δεκαετίες πριν, είχε γνωρίσει δόξες και δόξες, αφήνοντας σε όλους εμάς αξέχαστες αναμνήσεις, περνώντας το κατώφλι του, όταν είμασταν κάποτε παιδάκια του Δημοτικού.

Το εγχείρημα κράτησε τρία ολόκληρα Σάββατα, και όπως διαπιστώνω και από τις φωτογραφίες, μάλλον θα πρέπει και να το διασκέδασαν τα παιδιά!

Και με τόσα κέφια, το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να μην είναι απλά τέλειο.

Κι όποιος διαφωνεί, ας το πει τώρα, αλλιώς ας σιωπήσει για πάντα!

σαν καινούργιο!

και με πρόσβαση για τα άτομα με κινητικά προβλήματα παρακαλώ!..

Και παρά το ότι δεν ήταν καθόλου πρόθυμοι να δημοσιοποιήσω τα ονόματά τους,  εγώ δεν θα τούς κάνω αυτή τη χάρη! Κάθε πρωτοβουλία σαν κι αυτή έχει ονοματεπώνυμο και οι συμπολίτες μας που ξόδεψαν χρόνο και χρήμα για το κοινό καλό αυτής της πόλης πρέπει να γίνονται γνωστοί - γιατί αυτό είναι το σωστό. 

Οι εθελοντές καλλιτέχνες/βαφείς του Ενυδρείου μας (η σειρά είναι βεβαίως τυχαία) είναι  : 

ο Ερρίκος Λαζάρου, η Λίντα-Έλενα Σπυροπούλου, ο Χρήστος Ζώταυρος, ο Μπάμπης Παντελίδης, ο Σπύρος Σπυρόπουλος, ο Μάκης Κανδυλάτος, ο Γιάννης Κάκκαρης, ο Κυριάκος Νικολάου, ο Διευθυντής του Ενυδρείου Ανδρέας Σιούλας και οι εργαζόμενοι στο Ενυδρείο Συμεών Αλμασίδης και Γιώργος Χατήρης. 

Οι "κάν'το μόνος σου" εθελοντές δεν σταμάτησαν όμως μόνο στη βαφή! Έχουν φροντίσει και για κοτζάμ post-production!!. 

Ο Ροδίτης σκηνοθέτης Αλέξανδρος Λουιζίδης βιντεοσκόπησε όλα όσα προηγήθηκαν  και όσα επακολούθησαν της βαφής, και έτσι τελούμε εν αναμονή να δούμε το making-of του εγχειρήματος. Παράλληλα, ο Ηρακλής Καβουκλής γέμισε τη μνήμη της ψηφιακής φωτογραφικής του μηχανής με εκατοντάδες πόζες που απεικονίζουν με λήψη 360 μοιρών κάθε γωνιά των εγκαταστάσεων του Ενυδρείου, προκειμένου να εμπλουτισθεί η ειδική ιστοσελίδα για το Ενυδρείο της Ρόδου που ήδη ετοιμάζεται να ανεβάσει στο διαδίκτυο ο Σπύρος Σπυρόπουλος. 

Και όλα αυτά, με κόστος το απόλυτο μηδέν
για τον δημόσιο (και άδειο) κουμπαρά.

Το ιδιότυπο αυτό ..αναρχικά δημιουργικό κίνημα επιδιόρθωσης των κακώς κειμένων στην πόλη μας καλό θα ήταν να 'θορυβήσει' λίγο τους υπό σύσταση συνδυασμούς των επερχόμενων δημοτικών εκλογών στο νησί μας. 

Μπορεί να φαίνεται πως πρόκειται για μια απλή πρωτοβουλία ανήσυχων και ευαισθητοποιημένων πολιτών. Με μιά δεύτερη ανάγνωση όμως εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί η εγγενής απογοήτευση των απλών ανθρώπων της Ρόδου του 2010, που βλέπουν την δημόσια διοίκηση να καθεύδει και να αδιαφορεί για πράγματα που βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας. 

Διαισθάνομαι ότι  φέτος δεν θα είναι καθόλου απλό πράγμα η εξεύρεση κατάλληλων συνθημάτων και διακηρύξεων που θα μπορέσουν να συγκινήσουν και πράγματι να καταφέρουν να πείσουν τους ψηφοφόρους για τις καλές προθέσεις των υποψηφίων αρχόντων μας, εν μέσω κρίσης και εξαιρετικά αρνητικού κλίματος προς το υπάρχον πολιτικό σύστημα -είτε μιλάμε σε πανελλαδικό επίπεδο είτε στον τομέα της αυτοδιοίκησης-. 

Και κανένας δεν μπορεί εμένα να μού βγάλει από το μυαλό ότι πίσω από τα χαμόγελα των εθελοντών  δεν κρύβεται στο βάθος η έντονη δυσαρέσκεια που φτάνει στα όρια της παντελούς αδιαφορίας προς ένα κράτος που δηλώνει 'απών'. 

Ένα κράτος που απαιτεί χωρίς όμως και να προσφέρει. 

Ένα κράτος που δεν δίνει ίχνος ελπίδας στους πολίτες του, και με τους υπευθύνους  για την οικονομική κατάρρευση της χώρας να βρίσκονται στη θέση του τιμητή.

Μήπως όμως τελικά η απάντηση σε όλο αυτό που περνάμε, 

είναι το χαμόγελο και η δράση;

Υγιές ή ...

...Επικίνδυνο; 

Ελπίζω αμφότερα!    

     

.