φλασμπακ

Μπορεί να έχουν περάσει αρκετές μέρες από εκείνη την 5η Μαϊου, αλλά όσο και να προσπαθήσω να την ξεχάσω, δυστυχώς δεν μπορώ. Ήταν η μέρα που η Αθήνα έμοιαζε να έχει μεταμορφωθεί σε άλλη πόλη, σε πρωτεύουσα μιάς άλλης χώρας και όχι αυτής που ήξερα. Όταν το λαϊκό αίσθημα απογοήτευσης και αγανάκτησης προς το πολιτικό σύστημα βρήκε ως εξιλαστήρια θύματα τρεις άτυχους νέους ανθρώπους και ένα (τυχερό) αγέννητο πλάσμα. Όταν τα γεγονότα εκείνης της μέρας και όσα άλλα γεγονότα δεν καταφέραμε να μάθουμε από τα -κατά τα άλλα-  αλογόκριτα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αντί να μάς 'βγάλουν' από την εδώ και μήνες κατάθλιψη για το τι μάς περιμένει από τα μέτρα λιτότητας και για το πώς και γιατί φτάσαμε ως εδώ, τελικά μάς έκαναν ακόμα πιο καταθλιπτικούς. Κι ας έρχεται το καλοκαίρι, κι ας γίνεται ο ήλιος πιο ζεστός και η θάλασσα πιο γαλάζια.

Και όμως, αυτή η ομαδική κατάθλιψη που μάς έχει καθήσει κυριολεκτικά στο σβέρκο τόσους μήνες, δε λέει να περάσει. Ίσως να έχουμε αρχίσει να μην την αντιλαμβανόμαστε πια, επειδή τη συνηθίσαμε. Από εκείνη όμως τη μέρα που η Αθήνα ήταν μιά άλλη πόλη, βίαιη, πιο άσχημη από ποτέ, πιο αφιλόξενη από κάθε άλλη που θυμάμαι να έχω περάσει και ζήσει, έχουν αλλάξει πολλά σε αυτή τη χώρα. Μια χώρα που θυμίζει γκέτο. Το γκέτο των φτωχών.

Και μη μου πείτε πως υπερβάλλω.

Θα εκπλαγείτε πόσοι "Ελλαδολόγοι" οικονομολόγοι υπάρχουν, παγκοσμίως πια..

Η συνεδρίαση της Βουλής εκείνης της Τετάρτης 5 Μαϊου 2010, ήταν ίσως η πιο σημαντική συνεδρίαση της Βουλής που είδα ποτέ στη ζωή μου. Ήταν και η μόνη συνεδρίαση που την είδα από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς να κάνω ζάππινγκ, χωρίς να σηκωθώ να ετοιμάσω καφέ. Και το χειρότερο, ήταν η μόνη συνεδρίαση που με βρήκε να κοιτάζω άφωνος, σχεδόν ακίνητος, την οθόνη της τηλεόρασης. Γιατί ήταν η πρώτη φορά που η Βουλή και το πολιτικό σύστημα επιτέλους αναγκαζόταν να αντιμετωπίσει σοβαρά αυτά που ψιθυρίζονταν στους δρόμους, στις φιλικές κουβέντες, μπροστά στα περίπτερα με τις κρεμασμένες εφημερίδες χρόνια τώρα :

Ότι το να ασχολείται κανείς με την πολιτική στην Ελλάδα τελευταία είχε καταντήσει επάγγελμα. Είχε καταντήσει να είναι ο εύκολος τρόπος επαγγελματικής αποκατάστασης και εύκολου πλουτισμού. Είχε καταντήσει να αποτελεί η βουλευτική ιδιότητα  το πατίνι που σε οδηγούσε ξαφνικά σε φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς, σε ωραία σπίτια, σε γυαλισμένα αυτοκίνητα και σε φαντεζί γραβάτες για τους κυρίους και σε αξιοπρεπή -πλην σέξυ- ταγέρ για τις κυρίες.

Και όλα αυτά ενώ τα έδρανα του Κοινοβουλίου έμεναν άδεια, τα επιχειρήματα επί της ουσίας απουσίαζαν και οι ψηφοφορίες ήταν ένα είδος "κομματικής πίστης" και όχι απόδειξη ιδεολογικής ταυτότητας ή έστω συνέπειας προς το λαό, τους εντολείς δηλαδή των κοινοβουλευτικών μας εκπροσώπων. 

Αμέτρητα τα πάνελ που κατά καιρούς απασχολούνταν με την πολιτική διαφθορά, όπως και αμέτρητα και τα διαλείμματα με τις διαφημίσεις να παρεισφρύουν σε όσα σοβαροφανή λέγονταν. Ευγενικές λέξεις, δήθεν εντάσεις και "σφοδρές αντιπαραθέσεις" περιφερόμενες από στούντιο σε στούντιο. 

Εκείνη την (Μεγάλη) Τετάρτη όμως, οι ευγένειες και οι θεατρινίστικοι καυγάδες δεν είχαν καμία θέση, ούτε μέσα στη Βουλή, ούτε και έξω από αυτήν. Είχε έρθει επιτέλους η μέρα που ο κόσμος έδειξε την αηδία του προς όλους και προς όλα. Και πολύ καλά έκανε. Και όσο κυνικό μπορεί να ακουστεί αυτό που σκέφτομαι εδώ και μέρες, θα τολμήσω να το ξεστομίσω τώρα -επειδή ακριβώς έοχυν περάσει βδομάδες από τότε :

Ίσως τα τρία αυτά αθώα θύματα και το μωρό που στάθηκε πολύ τυχερό τελικά και δεν πρόλαβε να δει αυτήν την άσχημη Ελλάδα που πνίχτηκε εκείνη τη μέρα από τον καπνό της αγανάκτησης του κόσμου, ενός κόσμου που πιστεύω πια ότι εκπροσωπούσε μόνο τον εαυτό του και κανέναν κομματάρχη - , ίσως ο θάνατός τους έπρεπε να συμβεί εκείνη ακριβώς τη μέρα, την πρώτη μέρα που πραγματοποιήθηκε μια τόσο μαζική εκδήλωση λαϊκής διαμαρτυρίας. Αν δεν βαφόταν με αίμα εκείνη η μέρα, είμαι σίγουρος ότι θα ακολουθούσαν και άλλες μαύρες μέρες, κι άλλοι μαύροι καπνοί στην Αθήνα. Και κάποια στιγμή θα χάνονταν άνθρωποι - όχι απαραίτητα οι ίδιοι, αλλά η πατρίδα θα είχε πλέον μπει σε άλλες ατραπούς, που ούτε θέλω να ξεστομίσω, ούτε να φανταστώ.

Εκείνη τη μέρα λοιπόν, το πολιτικό σύστημα επιτέλους ξύπνησε από τον νεραϊδόκοσμό του και με τις κάμερες να δείχνουν σε ζωντανή μετάδοση τα τεκταινόμενα μέσα και έξω από το Κοινοβούλιο, έπρεπε κάτι να πει. Κάπως να δικιολογήσει την ίδια του την παρουσία. Και αυτό έπρεπε κάποτε να γίνει, ύστερα από τόσα λάθη, τόσα σκάνδαλα, τόση κλεψιά και τόση ατιμωρησία. 

Θα μού πείτε "μα καλά, το πολιτικό σύστημα είναι αυθύπαρκτο; Δεν εκλέγεται; Δεν εκπροσωπεί το λαό; Οι ψηφοφόροι ξαφνικά δεν έχουν καμία ευθύνη για τη κατάντια της δικαιωματικά πλέον αναμετονομασθείσας Ψωροκώσταινας;" Φυσικά και έχει! Εδώ όμως είναι που έρχονται οι οικονομικοπολιτικές θεωρίες που συσχετίζουν με κυνισμό την έννοια της οικονομίας και της πολιτικής..

Άραγε, γιατί όσοι πλουτίζουν χωρίς κόπο πλουτίζουν κατά τρόπο...ολιγαρχικό, ενώ όταν πτωχεύουμε, πτωχεύουμε όλοι (μα όλοι μας!) τόσο ...δημοκρατικά και τόσο εκνευριστικά νόμιμα; Ε;

Ε, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, ο κόσμος ξεχνάει τι ψήφισε, γιατί ψήφισε, ποιό ρουσφέτι περίμενε, ποιό ρουσφέτι δεν τού έγινε, βλέπει το πορτοφόλι του και τότε κάποιος πρέπει να φταίει για ΄τα χαρτονομίσματα που δεν υπάρχουν.. 

Η συνεδρίαση της Βουλής εκείνης της αξέχαστης μαγιάτικης Τετάρτης, κάποια στιγμή θα πρέπει να προβάλλεται στα σχολεία της χώρας. Να μοιράζεται σε dvd μαζί με τα βιβλία της νεώτερης Ιστορίας μας - γιατί το σίγουρο είναι ότι εκείνη τη συνεδρίαση κανένας εκδοτικός οργανισμός δεν θα θέλει να τη μοιράζει δωρεάν με τις εφημερίδες- .

Τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας έκλιναν το ρήμα 'κλέβω' σε όλους τους χρόνους, σε όλες τις φωνές, σε όλα τα πρόσωπα. Στον ενικό, στον πληθυντικό.. Δόξα τω Θεώ, αν κάτι ακόμα παραμένει πλούσιο σε αυτή τη χώρα είναι ο τρόπος εκφοράς του λόγου και των διαθέσεων. "Εσείς κλέψατε" , "Όχι, εσείς κλέψατε" , "Έτσι ε; Ε, ας το εξετάσουμε, τι τις έχουμε τις Εξεταστικές Επιτροπές;! Αλλά, όπως και νά'χει εσείς κλέψατε περισσότερο από μας, αυτό είναι το μόνο σίγουρο" , "Ε, εντάξει, ας το εξετάσουμε τότε άμα είναι έτσι, αλλά να το θυμηθείτε ότι εσείς κλέψατε πιο πολύ απ' όλους μας μαζί. Να δείτε τι θα βγάλει η Εξεταστική και θα κλαίτε με μαύρο δάκρυ! Κλέφτες!" και άλλα τέτοια πολύ χαριτωμένα. Και βέβαια, το υπέρτατο προστατευτέο αγαθό τους δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μόνο το ιδεώδες της κομματικής πειθαρχίας... Δυστυχώς η συνεδρίαση μεταδιδόταν ζωντανά και δεν μπορούσα να παρέμβω αποφασιστικά με το τηλεκοντρόλ μου.

Στη συνέχεια, η νεωτερίζουσα αριστερά αρκέσθηκε για άλλη μια φορά σε πολύ όμορφα σχήματα λόγου που κατέληγαν στο κοινότυπο πια "εσείς φταίτε και όχι εμείς, αφού δεν κυβερνήσαμε ποτέ" , χωρίς πρακτικές προτάσεις. Σύνηθες και εξ ίσου χαριτωμένο, μην πω και γοητευτικό. 

Και ύστερα ήρθε η αντιπαράθεση της ακραίας δεξιάς με την ακραία αριστερά. Ερωτήματα του τύπου εάν άρχισε ξανά αντάρτικο στην Αθήνα, εάν το Σύνταγμα είναι νόμιμο, εάν ο λαός θα αλλάξει τα πάντα στο δρόμο, εάν...εάν... Εάν δηλαδή, για να λύσουμε τις διαφορές μας (που τις ξαναθυμηθήκαμε τώρα, επειδή το Ταμείον είναι Μείον) θα πρέπει να κάνουμε ένα ξεγυρισμένο flashback 60 χρόνια πριν. Όταν όντως η Αθήνα καιγόταν ολόκληρη, όταν ο γείτονας σκότωνε τον γείτονα, ο συγγενής τον συγγενή και τα παιδιά βρέθηκαν να ενηλικιώνονται χωρίς μάνα και πατέρα, πολλά από αυτά βρέθηκαν να ενηλικιώνονταν ακόμα και σε ξένη χώρα, χωρίς να το έχουν επιλέξει.. 

Δεν θα με ενοχλούσε να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου χωρίς ακριβό ευρώ, χωρίς καλογυαλισμένο αυτοκίνητο, χωρίς δανεισμένη βίλλα. Στο κάτω- κάτω, αν τα ήθελα όλα αυτά, θα μπορούσα να τα έχω, όπως πολύς κόσμος τα απέκτησε την περασμένη δεκαετία της επικής πια Ελληνικής Dolce Vita. Ομολογώ όμως ότι όταν άκουσα τη στιχομυθία μεταξύ των δύο εκ διαμέτρου αντίθετων πολιτικών δυνάμεων, συνειδητοποίησα ότι τελικά η πεμπτουσία της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας κινείται αποκλειστικά ανάμεσα στους δύο αυτούς πόλους, κι ας έχουν περάσει δεκαετίες και δεκαετίες. Και αν αυτοί οι πόλοι ενεργοποιηθούν ξανά με την ίδια δυναμική, δεν θα κουραστεί πολύ το τηλεκοντρόλ να κάνει εκείνο το flashback που λέγαμε.

Ένα τέτοιο flashback δεν θα έχει πολλές εκπλήξεις. Το σενάριο θα είναι λίγο-πολύ το ίδιο. Ακόμα και το σκηνικό δεν θα διαφέρει. Ούτε η γλώσσα : περιττοί οι υπότιτλοι.
Η μόνη ειδοποιός διαφορά σε μία νέα έκδοση της ίδιας χλωμής ταινίας που θα ξαναέβλεπε η χώρα θα είναι οι πρωταγωνιστές της : 
Αυτή η γενιά των Ελλήνων που δεν διδάχθηκε ποτέ τα κακά του εμφύλιου σπαραγμού από κανένα βιβλίο του ΟΕΔΒ, από κανένα Ελληνικό Πανεπιστήμιο που αν και έχει εκθειάσει σε όλους τους τόνους το λαμπρό παρελθόν των Αρχαίων Ημών Προγόνων, δεν έκατσε ποτέ να εξετάσει με ψυχραιμία και με ωριμότητα τι συνέβη μόλις πριν μερικές δεκαετίες σε αυτήν εδώ τη χώρα. Αυτή η γενιά είναι εντελώς γυμνή από εμπειρίες και επιχειρήματα, ενώ παράλληλα αποτελεί εύκολη λεία για ακραίους προπαγανδιστές ένθεν και ένθεν. Το χειρότερο : η άγνοιά της την καθιστά γυμνή από αντισώματα και δεν θα μπορέσει να ελέγξει τον εαυτό της ώστε να μην φτάσει στα άκρα.

Και ας μη γελιόμαστε : εάν η ψυχρή δολοφονία αυτών των άτυχων ανθρώπων στη Marfin, είτε επρόκειτο για προβοκάτσια είτε για ένδειξη ακραίας πίστης στο ιδεώδες της απεργίας, το συμπέρασμα είναι ένα - Εάν η γενιά αυτή είχε τα αντισώματα να μην φτάσει στα άκρα (είτε ως προβοκάτορας είτε ως απεργός) δεν θα έφτανε εκεί που έφτασε. Και δεν θα χρειαζόταν να καούν ζωντανοί αυτοί οι απλοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας στην Ελλάδα του 2010 για να σταματήσουν οι ακρότητες στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν.

Γιατί θυμήθηκα εκείνες τις στιγμές σήμερα και σας τις γράφω. Θα σάς πω γιατί, αν και όλες αυτές τις μέρες σκεφτόμουν και ξανασκεφτόμουν εάν θα έπρεπε να σάς εκμυστηρευτώ κάτι για το οποίο αυτή τη στιγμή ντρέπομαι και μόνο που το σκέφτηκα.

Ακούγοντας όλους αυτούς τους αυτόκλητους σωτήρες του Έθνους, - είτε αυτοί βρίσκονταν μέσα στη Βουλή αλληλοκατηγορώντας και αλληλοκατηγορούμενοι, είτε βρίσκονταν έξω από αυτήν φωνάζοντας να γίνουν όλα στάχτη, να τελειώνουμε μια και καλή - , για μια στιγμή αφαιρέθηκα βλέποντας τη μισοάδεια/μισογεμάτη βαλίτσα που έχασκε εδώ και μέρες σε κάποια γωνιά στο σπίτι. Γιατί, -ομολογώ την αδυναμία μου- ούτε θέλω, ούτε προτίθεμαι να πάρω μέρος σε ένα τέτοιο παιχνίδι σωτηρίας. Την προεμφυλιακή ή μετεμφυλιακή ελληνική ρητωρική αρνούμαι να την υποστώ στην Ελλάδα του 2010.

Άλλωστε, έχω πάρει αρκετή δόση αυτού του Sudoku που δε λύνεται ποτέ ήδη από παιδί. Και η καλύτερη λύση ενός Sudoku που δεν λύνεται, είναι είτε να το σκίσεις, είτε να το κάψεις είτε (καλύτερα) να το πετάξεις στα σκουπίδια.

"Ευχαρίστως θα τα μάζευα όλα τώρα αμέσως σε μια βαλίτσα και θα έφευγα από αυτό το μέρος" έγραψα ασυναίσθητα -σχεδόν αυτόματα- με ένα νευρικό sms σε έναν φίλο κάπου μακρυά. Και εκείνη τη στιγμή πραγματικά το πίστευα. 

Κι αν ο έλληνας του σήμερα θέλει να ζήσει το δικό του flashback, ας πάρει το τηλεχειριστήριό του, να δει την ταινία που θέλει να δει, όσες φορές θέλει να τη δει, να πρωταγωνιστήσει κιόλας -γιατί όχι. Ας διαλέξει όποιον ρόλο θέλει. Εγώ πάντως τον δικό μου ρόλο τον διάλεξα.

Πείτε με ό,τι θέλετε. Εγώ θα προτιμήσω να βλέπω τους πρωταγωνιστές σε έκτακτα δελτία ειδήσεων από κάπου πολύ, μα πολύ μακρυά! Και, ναι, στις διαφημίσεις θα τρέχω στην τουαλέτα να φυσάω τη μύτη μου και να σκουπίζω τα δάκρυά μου, αλλά εγώ το δικό μου το flashback το έχω δει χρόνια πριν. 

Και μια τέτοια ταινία σε επανάληψη δεν την ξαναβλέπω, που να με πληρώνετε.

Εντάξει λοιπον ρε παιδιά, θα ζήσουμε πιο μαζεμένα. Και, στο κάτω-κάτω, ποιός ξέρει, μπορεί οι φήμες που λένε ότι ήδη στο Εθνικό Τυπογραφείο τυπώνουν δραχμές να βγουν αληθινές του χρόνου.

Ας τα πάρουν τα λεφτά μας.

(τα πήραν ήδη!)

Να μάς πάρουν και την ψυχή μας;

Ε όχι!

.

 

"αυλαία.."

Παρά το ότι τα φώτα έσβησαν και τα τελευταία χειροκροτήματα ακούστηκαν κάποιους μήνες πριν, η "αυλαία" του 'Ζητείται Ψεύτης' και της προσπάθειας της Θεατρικής Ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου ουσιαστικά "έπεσε" μόλις την Κυριακή που μάς πέρασε, στις 9 Μαϊου 2010. 

Ο τόπος ήταν προκαθορισμένος, ήδη πριν την έναρξη των παραστάσεων: Στο Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων Παίδων Ρόδου "Ο Άγιος Ανδρέας".

Σε μία σεμνή συγκέντρωση, ο Πρόεδρος του Συλλόγου μας κ. Κωνσταντίνος Σαρρής, το μέλος του Διοικητικού μας Συμβουλίου κ. Βασίλης Καταβενάκης, ο συνάδελφος και σκηνοθέτης μας Μιχάλης Τεχνίτης και τα μέλη της Θεατρικής μας Ομάδας συναντηθήκαμε με τους υπεύθυνους του Θεραπευτηρίου, γνωρίσαμε έναν κόσμο που δεν είχαμε συνειδητοποιήσει ότι υπήρχε, μιλήσαμε με τους ανθρώπους που ζουν καθημερινά μία πραγματικότητα που δεν ξέραμε, τις δυσκολίες τους και τις ανάγκες που καλείται το Θεραπευτήριο να καλύψει. Ένα Θεραπευτήριο στεγασμένο στο κτήριο που ήδη από τον καιρό της Ιταλικής Κατοχής είχε την περίεργη 'μοίρα' να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο : τότε το έλεγαν "Πρεβαντόριο", όπου νοσηλεύονταν άτομα με ειδικές ανάγκες ενώ στις αρχές της δεκαετίας του '80 στο κτήριο αυτό φιλοξενήθηκαν δεκάδες οικογένειες βιετναμέζων προσφύγων, οι οποίοι στη συνέχεια εντάχθηκαν στην γειτονική Κοινότητα της Ιαλυσού, λίγα χιλιόμετρα μακρυά

Τα έσοδα και των 7 παραστάσεών μας στο Δημοτικό Θέατρο ανήλθαν συνολικά στο ποσό των 17.800€ και δόθηκαν όλα στον Σύλλογο Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων των Παιδιών του Θεραπευτηρίου Χρονίων Παθήσεων Παίδων Ρόδου "Ο Άγιος Ανδρέας" και των Ατόμων με Νοητική Στέρηση - "Στοργή". 

Με το ποσό αυτό το Θεραπευτήριο θα αποκτήσει Αίθουσα Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης, αφού διαμορφωθεί κατάλληλα ένα δωμάτιο που παραμένει κενό από κρεβάτια και άλλα όργανα-παιχνίδια που έχουν σκοπό να φέρουν τον εξωτερικό κόσμο πιο κοντά στην ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία των νοσηλευομένων παιδιών.

η μελλοντική "Αίθουσα Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης"

όπως είναι σήμερα

 

Η Αίθουσα Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης, όπως μάς εξήγησε το ιατρικό και διοικητικό προσωπικό του "Αγίου Ανδρέα", έχει σκοπό να ενισχύσει την αντίληψη των παιδιών σε σχέση με τον ήχο, το φως, τον χώρο ως επίσης και να τα βοηθήσει να εκτονώνονται διασκεδάζοντας μέσω ειδικών οργάνων που θα τα προτρέπουν να κινηθούν και να μάθουν να ζουν αρμονικά τόσο μεταξύ τους όσο και με τα άψυχα αντικείμενα γύρω τους. 

Τα σχέδια των σταδίων διαμόρφωσης της Αίθουσας και μία ιδέα  της τελικής εικόνας της Αίθουσας Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης του Θεραπευτηρίου Χρονίων Παθήσεων Παίδων Ρόδου"Αγιος Ανδρέας"  

Απ'ό,τι φαίνεται, η αίθουσα αυτή πραγματικά έλειπε από το Θεραπευτήριο και πραγματικά ελπίζουμε όλοι μας ότι θα ολοκληρωθεί η κατασκευή της εντός διμήνου από σήμερα, όπως μάς διαβεβαίωσαν οι υπεύθυνοι. Περιμένουμε λοιπόν να μάς φωνάξουν ξανά και να τη δούμε να λειτουργεί.

.    

..μία ευαίσθητη γουρουνίτσα της πεντάρας

Έχοντας κάνει ένα.. ερασιτεχνικό 'πέρασμα' από αυτό που λέμε 'σανίδι' πριν λίγους μήνες, αυτό που έχω να ομολογήσω μετά την παράσταση 'Θεατροπαιδιές' της Παιδικής-Εφηβικής Θεατρικής Ομάδας του Κολεγίου Ρόδου που είδα το περασμένο Σάββατο 8 Μαϊου στο θέατρο του Κολεγίου Ρόδου είναι ότι...κόμπλαρα άπαξ και δια παντός. 

Μα πού ήτανε κρυμμένα τόσα πολλά ταλέντα;

Σοφή επίσης και η επιλογή των κειμένων, που ταίριαζαν 'γάντι' στην ελληνική πραγματικότητα του 2010, μιάς χρονιάς που έχω την εντύπωση ότι όλοι μας θα θυμόμαστε για χρόνια και χρόνια από τώρα.

"Η παμπόνηρη γοουρουνίτσα" της Ζωής Φωτεινού φαινομενικά είναι ένα  αθώο μικρό παραμύθι, αλλά δεν είναι : Η δημιουργία της ύλης και της ανθρωπότητας μέσα από τα παιδικά μάτια σε συνάρτηση με την ανάγκη εξοικονόμισης δυνάμεων εκ μέρους των ανθρώπων δεν θα μπορούσε να αποδωθεί καλύτερα. Η μικρή ροζ γουρουνίτσα που ήθελε τη δική της 'θέση στον ήλιο' αποφασίζει να καταπιεί ένα άστρο για να έχει και αυτή τη λάμψη που τής αξίζει στον λαμπερό και σοφά φτιαγμένο κόσμο. Και για να ξεφύγει από τον Ήλιο που θέλει να ξαναβάλει στη θέση του το άστρο που βρίσκεται στο γουρουνίσιο στομάχι και όχι στην κανονική του θέση, η πονηρή γουρουνίτσα βρίσκει καταφύγιο στη Ρόδο και συγκεκριμένα στην αποθήκη του μανάβικου του Μπαρμπα-Στάθη (απλή συνωνυμία με τον γνωστό κατεψυγμένο Μπάρμπα..). Εν τέλει, η γουρουνίτσα μετανιώνει και επιστρέφει το άστρο που κατάπιε φτύνοντάς το (φτου!) και ο Ήλιος για να την ευχαριστήσει που επέστρεψε στην Οικουμένη την ισορροπία της, αποφάσισε ότι έκτοτε οι περισσότεροι κουμπαράδες της γης θα έχουν το σχήμα μιας ροζ γουρουνίτσας...

Εκπληκτική σύλληψη με απίστευτα χρήσιμα μηνύματα τόσο για τα παιδιά αυτής της ηλικίας όσο -και κυρίως- για τους γονείς τους..., ειδικά τώρα που ο κουμπαράς επιτέλους θα πάρει τη θέση που τού ανήκει στα νοικοκυριά μας. Στο κάτω-κάτω, κι εμείς τότε στο Δημοτικό, πάθαμε τίποτα κακό που είχαμε κουμπαράδες;      

Όσο για τους ηθοποιούς της Παιδικής Θεατρικής Ομάδας : μα τι άλλο να πω;; Η άνεσή τους στη σκηνή ήταν το ίδιο εκπληκτική όσο και όταν έπαιζαν μπροστά στην κάμερα. Συγχαρητήρια στον Μιχάλη Διακομιχάλη, στη Σταματία Σιμάτη, στην Αθηνά Μπελντέκου, στην Ευαγγελία Χατζηνικολάκη, στην Αγγελίνα Κώτη, στην Εμμανουέλα Χούλη, στον Γιάννη Τσιγκουράκο, στην Πέρσα Ράμμου, στην Λουκιάνα Χατζηστρατή που υποδυόταν τη Γουρουνίτσα και στον Κυριάκο Γιαλλουράκη, που θα τον ζήλευε κάθε Μπαρμπα-Στάθης όπου Γης.

Όταν τα μέλη της Εφηβικής Θεατρικής Ομάδας θα συνειδητοποιήσουν χρόνια μετά σε τι λούκι μπήκε η χώρα μας τις τελευταίες μέρες, έχω την εντύπωση ότι τότε θα καταλάβουν γιατί επελέγη να παρουσιαστεί φέτος και εδώ το απόσπασμα από την "Όπερα της Πεντάρας". Η προσέγγιση του κειμένου του Μπρεχτ ήταν ό,τι έπρεπε για τους εφήβους που αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την αξία του κόσμου και του εαυτού τους. Προκλητικό και γοητευτικό το εγχείρημα να διαφανεί η φρέσκια εφηβική ματιά στην σκληρή πραγματικότητα του Μπρεχτ. (κοιτάξατε γύρω σας;)  

Τραγούδι, κίνηση και ερωτικές απογοητεύσεις. Ούτε που θα μπορούσα να φανταστώ να συμβαίνουν όλα αυτά επί σκηνής σε μαθητική θεατρική παράσταση, όταν εγώ ήμουν στο Γυμνάσιο (ναι, κάποτε ήμουν κι εγώ εκεί). Η διασκευή του αποσπάματος ήταν της Μαρίας Μανιώτη.

Ο "Μάκης" -(Mack the Knife)- Γιάννης Αγγελάκος μαθαίνω πως ήδη υπογράφει αυτόγραφα γενικώς. Όσο για τις Μύρνα Βογιατζή, Μαρία Ηλιοπούλου, Εμμανουέλα Θεοδωράκη, Μαρία Κανελλάκη, Χρυσάνθη Καραγιάννη, Κατερίνα Πράντα και Στέλλα Σάββα : κορίτσια, οι ουρανοί είναι δικοί σας.

Alabama Song - Lotte Lenya

Ο "Μονόλογος Ευαισθήτου Ανδρός" του Εμμανουήλ Ροϊδη είχε δημοσιευθεί στον αθηναϊκό τύπο λίγο πριν μπει το 1900. Σκωπτικό σχόλιο για την κοινή μας λογική, που αποτελεί κριτήριο των επιλογών μας -των πιο απλών μέχρι και των πιο σημαντικών για τη ζωή μας-. Η καθαρεύουσα στα καλύτερά της, όπως και η παρουσίαση των χαρακτήρων που 'έδενε' αρμονικά με το κείμενο. Δεν είμαι σίγουρος αν οι μικρότεροι σε ηλικία θεατές καταλάβαιναν γιατί γελάγαμε 'εμείς οι γέροι' (προφανώς θα έφταιγαν οι δασείες και οι περισπωμένες). 

Μπορεί να ήταν ένα κείμενο μιάς άλλης εποχής, η ελληνική πραγματικότητα όμως σαν να έδειχνε να έχει μείνει ίδια κι απαράλλαχτη. Και η έννοια της 'συνέχειας' (καλής και κακής..) πάντα δίνει την αίσθηση της σιγουριάς, που ειδικά αυτές τις στιγμές, μάς χρειάζεται.

Η Μαρία Αποστόλου, ο Γιάννης Αγγελάκος, η Αλεξάνδρα Ζήση, ο Μανόλης Καραβόλιας, η Χρυσάνθη Καραγιάννη, η Μαρία Καντιμοίρη, ο Αλέξανδρος Κοκκινίδης, η Ελεάνα Κρομήδα, ο Στέλιος Κωτιάδης, ο Δημήτρης Μητσόπουλος και η Δανάη Παπασταματίου, εκτός του ότι απέδωσαν την καθαρεύουσα κατά τρόπο απίστευτα οικείο,  έζησαν τη σκηνή 'σαν στο σπίτι τους'. Τόσο που νομίζω ότι αν τούς λέγαμε να ξαναπαίξουν το απόσπασμα από την αρχή, ξανά και ξανά, θα το έκαναν πολύ ευχαρίστως. 

Μιά παράσταση που θα μπορούσε κάλλιστα να σταθεί και 'εκτός'..

Συγχαρητήρια...

. 

.

χεχεχε

Το βίντεο για τις "Θεατροπαιδιές" ήταν για μένα μια μεγάλη πρόκληση. Και ο λόγος είναι απλός: δεν ήξερα τι θα πει 'παιδί μπροστά στην κάμερα'. Δεν ήξερα τι να περιμένω, πώς να συμπεριφερθώ, τι να πω για να τονίσω το ενδιαφέρον τους, τι να τους πω να κάνουν, τι να τους πω να μην κάνουν....

Ε, λοιπόν, όλο αυτό το άγχος που είχα στα καλά-καθούμενα, αποδείχθηκε άνευ σημασίας. Τέτοια άνεση στο φακό, τέτοια φυσικότητα, τέτοια πλάκα αλλά και τέτοια πειθαρχία, τι να πω!

Θα τη ζήλευαν επαγγελματίες!

Απόδειξη; Μα το αποτέλεσμα!!

Δε χρειάστηκε ούτε σενάριο, ούτε αρχή, ούτε μέση, ούτε τέλος. Η παιδική χαρά από μόνη της και μόνο έδωσε τη λύση για τα πλάνα. Το παιχνίδι τους ήταν ο οδηγός κι όσο για το μοντάζ - ναι! ήταν εξαιρετικά δύσκολο ποιό από τα πολλά χαμόγελα θα έπρεπε (λόγω χρόνου) να 'κοπεί'-.

Υπέροχη εμπειρία!

(μήπως να σκέφτομαι σιγά σιγά να γίνω μπαμπάς; χμμ..)

Ευχαριστώ θερμά τον Μιχάλη Καβουκλή για το μοντάζ του και για την παροιμιώδη του υπομονή, τη Μαρία Μανιώτη -τελικά δεν είναι τυχαίο πόσο τη λατρεύουν τα παιδιά- και όλους τους τεχνικούς κονσόλας των τηλεοπτικών καναλιών Red, TVKosmos, ΙΡΙΔΑ και TV4, που έκαναν το παν για να φαίνεται το σποτάκι όσο πιο συχνά γινόταν από τις ροδιακές τηλεσυχνότητες!

Περισσότερο απ'όλους όμως ευχαριστώ τα μικρά μας φυντανάκια.

Παιδιά, είσασταν όλοι και όλες απλά τέ-λοι-οι και τέ-λει-ες!!

Το Σάββατο θα σάς καμαρώσουμε κι από κοντά!

.

"Θεατροπαιδιές"

Και μέσα σε όλη αυτή τη μαυρίλα που μάς περιβάλλει, εν μέσω απεργιών, διαμαρτυριών και πολλών άλλων κακών που μάς έφτασαν, η θεατρική παράσταση 'Θεατροπαιδιές' νομίζω πως είναι ό,τι πρέπει μήπως και καταφέρει και χαμογελάσει το χειλάκι μας. Γιατί αν κρίνω από όσα έχω ακούσει από τους διοργανωτές της παράστασης που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 8 Μαϊου 2010 στις 7 το απόγευμα στο Θέατρο του Κολλεγίου Ρόδου, θα είναι μια παράσταση που θα τη θυμόμαστε για καιρό.

Η Παιδική-Εφηβική Θεατρική Ομάδα των μαθητών του Κολλεγίου Ρόδου συμμετέχει στο  Φεστιβάλ Τέχνης που διοργανώνει το Κολλέγιο Ρόδου για δεύτερη συνεχή χρονιά με μία άκρως ανατρεπτική σύνθεση του παλιού και του νέου, του ξένου και του εγχώριου θεατρικού ρεπερτορίου, της δημοτικής και της καθαρεύουσας, ενώ παράλληλα αναμιγνύει γλυκά και την ανοιξιάτικη μυρωδιά ροδίτικου γιασεμιού. Πώς τα καταφέρνει όλα αυτά; 

Ακούγεται περίπλοκο το όλο εγχείρημα, 

και όμως δεν είναι!

Πρόκειται για μία σπονδυλωτή παράσταση με κείμενα του Μπέρτολντ Μπρεχτ -επίκαιρος όσο ποτέ με μία όπερα που αξίζει (ευτυχώς μόνο) μια πεντάρα- , του Εμμανουήλ Ροϊδη (που χάρη σ'αυτόν και...εξ αιτίας του, οι λιλιπούτιοι ηθοποιοί ίδρωσαν να αποστηθίσουν δοτικές και υπογεγραμμένες) και της 'δικής μας' Ζωής Φωτεινού, της πρώτης διδάξασας στη Ρόδο στο δύσκολο αλλά άκρως γοητευτικό εγχείρημα του να ανεβάζεις θέατρο αξιώσεων με τα παιδιά για τα παιδιά. 

Και επειδή αυτό το μπλογκ είναι ροδίτικο πάνω απ'όλα, αφήστε με λίγο να μερολειπτήσω υπέρ της Ζωής 'μας', η οποία άφησε εποχή στη δεκαετία του '80, όταν ο Δήμος Ρόδου και η ΧΕΝ στήριζαν το παιδικό θέατρο και οι παραστάσεις της τότε Παιδικής Σκηνής ήταν για χρόνια το μεγάλο trend της πόλης. Εμπνεύστρια του παιδικού ροδιακού θεάτρου και ακούραστη ΄μαμά' για φουρνιές και φουρνιές, η Ζωή χάρισε χιλιάδες όμορφες αναμνήσεις σε όσα παιδιά είχαν τότε την τύχη να δουλέψουν μαζί της και να βγάλουν επί σκηνής μόνο τα καλύτερα. Στις 'Θεατροπαιδιές' η Ζωή Φωτεινού θα μάς 'ξαναμιλήσει' ύστερα από χρόνια και χρόνια μέσα από τα κείμενά της, που για τα σημερινά μικρά παιδιά θα φαίνονται καινούργια, αλλά εμάς (τους 30 και κάτι ψιλά) θα μάς γυρίσουν πίσω, σε εκείνες τις δοξασμένες μέρες που το Εθνικό Θέατρο δούλευε και γέμιζε κόσμο κάθε ηλικίας, όταν κανείς δεν ήξερε τι σημαίνει spread, κρατικά ομόλογα, ευρώ και άλλες τέτοιες κακές λέξεις... (πιπέρι στο στόμα!)

Την παράσταση σκηνοθετεί η Μαρία Μανιώτη, χορογραφεί η Στεφανία Πατλάκα, τα σκηνικά είναι του Ναπολέοντα Βλάσση, τα κοστούμια είναι της Στέμης Δανιηλίδου, τη μουσική διδασκαλία επιμελείται η Σαπφώ Σταυρίδου και στο πιάνο συνοδεύει τους μικρούς μας ηθοποιούς η Μαρία Μανιά. 

Την όλη ευθύνη της διοργάνωσης έχει το Κολλέγιο Ρόδου και το 2ο Φεστιβάλ Τέχνης σε συνεργασία με τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων των μαθητών του σχολείου και με τη Δωδεκανησιακή Μέλισσα.

Το εισιτήριο ανέρχεται στο συμβολικό ποσό των 5€,  με μοναδικό σκοπό την ενίσχυση του Ταμείου Υποτροφιών της Δωδεκανησιακής Μέλισσας, της παλαιότερης κοινοφελούς δωδεκανησιακής οργάνωσης, η οποία ενισχύει εδώ και δεκαετίες πάρα πολλούς φοιτητές από τα νησιά μας. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να τονίσω πόσο σημαντικός θα είναι ο οβολός όλων μας για τους νεαρούς συμπατριώτες μας που σπουδάζουν, προσπαθώντας να κάνουν το παν για ένα καλύτερο μέλλον, υπό τις παρούσες εξαιρετικά αντίξοες οικονομικές συνθήκες  που χτύπησαν απρόσκλητα την πόρτα κάθε μέσου δωδεκανησιακού νοικοκυριού.

Ρίξτε μια ματιά στο υπόλοιπο πρόγραμμα του 2ου Φεστιβάλ Τέχνης του Κολλεγίου Ρόδου, πατώντας εδώ και δε θα χάσετε. Ειδικά φέτος, έχουμε ανάγκη τη θετική ενέργεια των παιδιών μας περισσότερο από ποτέ. Οι εκδηλώσεις διαρκούν μέχρι και το τέλος Μαϊου.

.

σβήστε την!

Και επισήμως λοιπόν, έχουμε καταταγεί διεθνώς στην κατηγορία των φτωχών. Και πραγματικά ,κι εγώ είμαι απ'αυτούς που πιστεύουν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά η οικονομική κηδεμονία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, όχι επειδή αυτό μού το λένε από το πρωί μέχρι το βράδυ μήνες τώρα όλες οι 'ενημερωτικές εκπομπές' της τηλεόρασης -κρατικής και μη-. Ούτε επειδή το δηλώνουν οι εκλεγμένοι βουλευτές και οι έγκυροι πολιτικοί αναλυτές που εδώ και μήνες παρελαύνουν από κανάλι σε κανάλι και από εφημερίδα σε εφημερίδα.
Ο λόγος που έχω πεισθεί ότι δεν μπορούμε να βγούμε μόνοι μας μέσα από αυτόν τον κυκεώνα που μπήκε η χώρα, είναι γιατί το μόνο που γνωρίζω ότι διαθέτω είναι.. κοινή λογική. Ούτε ιδιαίτερο IQ θέλει, ούτε πτυχία, ούτε περίπλοκες μαθηματικές ασκήσεις (άλλωστε παιδιόθεν, ειδικά αυτές τις τελευταίες περίμενα να μού τις λύσει ο εκάστοτε διπλανός μου, που κατά σύμπτωση ευτυχώς τύχαινε να τις ξέρει).

Σαν ταινία μού έρχονται στο μυαλό τα τελευταία χρόνια, που η Ελλάδα ζούσε σάν σε γκλαμουράτη αμερικάνικη ταινία. Όταν ξαφνικά όλοι οι δρόμοι είχαν φυτρώσει με τεράστια τζιπ. Όταν οι βίλλες χτιζονταν η μια μετά την άλλη σε απίστευτα μέρη, που δεν πίστευες ποτέ ότι θα πήγαινε να ζήσει άνθρωπος μέσα στις ερημιές. Όταν ξαφνικά οι Μαλδίβες και η Ταϋλάνδη είχαν γίνει must για κάθε μέσο μισθωτό. Όταν έβλεπα στο Κτηματολόγιο να φορτώνονται σπίτια και οικόπεδα με τη μια προσημείωση μετά την άλλη και οι ιδιοκτήτες έρχονταν χαμογελαστοί να συναινέσουν για ακόμα ένα εμπράγματο βάρος, φορτωμένο στο τέλος με πολλά μηδενικά. Όταν τα σκάνδαλα διαδέχονταν το ένα μετά το άλλο στους τίτλους των ειδήσεων και οι θαμώνες των καφετεριών σφύριζαν αδιάφορα. Όταν όλες οι διψήφιες και τριψήφιες 'αθώες' τιμές σε ευρώ φάνταζαν ...υποτιμημένες σε σχέση με τις χιλιάδες δραχμών.

Στην αρχή ομολογώ πως κι εγώ δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε και παραξενευόμουν με όλη αυτή την ευδαιμονία. Και με τον καιρό, αυτήν την ευδαιμονία τη συνήθισα. Και δεν μού έκαναν πια καμμία εντύπωση ούτε οι Cayenne, ούτε τα απομνημονεύματα των φίλων από τα βάθη της εξωτικής Άπω Ανατολής, ούτε οι πισίνες που θύμιζαν τη μυθική χλιδή της 'Δυναστείας' και του 'Ντάλλας'. Άρχισα κι εγώ να θεωρώ όλες αυτές τις γκλαμουριές μία φυσιολογική κατάσταση. Η χλιδάτη ζωή φάνταζε σαν να είναι κάτι σαν ...δικαίωμα.
Και τι πείραζε αν ήταν όλα με δανεικά; Σόου ουάτ;

Το πάρτυ όμως τελείωσε. 
Επίσημα μάλιστα τελειώνει σήμερα, Κυριακή 2 Μαϊου. Και αυτή είναι μια Κυριακή που θα μείνει (και αυτή) στην Ιστορία. Η Κυριακή που επισήμως μάς αναγορεύει διεθνώς φτωχούς.
Σήμερα είναι η μέρα κατά την οποία αυτή εδώ η χώρα γίνεται ένα γκέτο με πατέντα. Για τη ακρίβεια, η Ελλάδα έχει το προνόμιο να είναι το πρώτο γκέτο στην Ιστορία με ευρωπαϊκό ISO. Δεν είναι καταπληκτικό να ζούμε τέτοιες ιστορικές στιγμές;

Και όμως, σίγουρα, κάποιος θα πρέπει να φταίει για όλα αυτά. 

Και κάτι μού λέει πως αυτή τη λεπτομέρεια δεν θα τη μάθουμε ποτέ!
Πώς είμαι τόσο σίγουρος;
Ε, δεν θέλει και πολλή σκέψη.
Θα σάς διηγηθώ ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη την Πέμπτη που μάς πέρασε, 29 Απριλίου 2010, και -δεν μπορεί- θα καταλάβετε.

ευτυχώς, υπάρχει ακόμα Skype

Ήταν γύρω στις 8 και μισή το βράδυ όταν μού τηλεφώνησε μέσω Skype μία παιδική μου φίλη, ροδίτισσα, που ζει πλέον στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νοτίου Αφρικής. Και εννοείται πως δεν υπήρχε άλλο θέμα από το χάλι που ζει η Ελλάδα αυτήν την περίοδο. Ένα χάλι που εκτός του ότι μάς στενοχωρεί όλους - την ίδια στιγμή μάς νευριάζει αφάνταστα.
Κι εκεί που λέγαμε διάφορα δικά μας, ξαφνικά μού λέει : "Ώπα, Γαβριήλ, στο CNN έχει απ'ευθείας εικόνες παό το Σύνταγμα!". "Τι εικόνες; Τι γίνεται;" Και γυρνάει την κάμερα του λάπτοπ  της στην οθόνη της τηλεόρασής της, για να βλέπω κι εγώ τι μεταδίδεται..

Ήταν 9 το βράδυ, τα ΜΑΤ παρατεταγμένα μπροστά στη Βουλή και οι κουκουλοφόροι να πετούν πάνω τους ό,τι βρίσκουν μπροστά τους. Η αμερικανίδα δημοσιογράφος να μιλάει ζωντανά και να στέκεται πάνω σε μια ταράτσα και στην Αμαλίας να γίνεται ένας χαμός. Η ανταπόκριση τελειώνει με την επσήμανση του παρουσιαστή στο στούντιο ότι 'we will be monitoring this dramatic situation in Athens', και αμέσως μετά άρχιζε μια συνέντευξη στο στούντιο του CNN στο Λονδίνο με τον Αλογοσκούφη (και σάς είπα όλες αυτές τις λεπτομέρειες, για να μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία για ποιά μέρα μιλάω, για ποιό κανάλι μιλάω και για ποιά ώρα ακριβώς μιλάω, έχει σημασία.)

Παρατάω το Skype και πάω να δω τι μεταδίδουν τα δικά μας κανάλια.
Σιγή! Άκρα του τάφου σιωπή.
Ούτε καν μια τόση δα αναφορά για το τι συνέβαινε εκείνη τη στιγμή στη λεωφόρο Αμαλίας, στην πλατεία Συντάγματος, στο κέντρο του κέντρου της Αθήνας και έξω από τη Βουλή. Επίτηδες, έστησα το λαπτοπ μπροστα στην τηλεόρασή μου και τόσο εγώ στη Ρόδο από το σπίτι μου όσο και η φίλη  μου μαζί με τον άνδρα της στο Γιοχάνεσμπουργκ, είδαμε (εγώ από την τηλεόραση κι εκείνη μέσω του Skype) μέχρι τέλους το δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ. Έτσι, από περιέργεια, μήπως και μάθει η Αγία Παρασκευή γιατί καιγόταν το Σύνταγμα, ενώ είχε βουήξει η Γη.
Και για να μην θεωρηθεί ότι 'βάλλω' την κρατική τηλεόραση, να ξεκαθαρίσω ότι ΚΑΝΕΝΑ κανάλι δεν είπε τίποτα εκείνο το βράδυ. Ούτε βέβαια και το επόμενο.

1/5/2010: ένα βαν λιγότερο για την ΕΡΤ

Και φτάνουμε στη χθεσινή Πρωτομαγιά. 
Δεν χάρηκα καθόλου με τον προπηλακισμό κατά του Κακλαμάνη. Αγανάκτησα όμως με την αντιμετώπιση του συμβάντος από τα ελεύθερα και αλογόκριτα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, που μετέφεραν 'απαλά' και στα πολύ 'ψιλά' τα όσα ειπώθηκαν κατά του και τα όσα εξέφραζαν οι έλληνες πολίτες σήμερα το μεσημέρι κατά του πολιτικού συστήματος που κατέστρεψε αυτή τη χώρα. Στο κάτω-κάτω, αυτοί που ήταν στο δρόμο σήμερα στο Σύνταγμα, αυτοί είναι που θα τραβήξουν το μεγάλο κουπί που μάς περιμένει όλους. Και δικαιούνται ΚΑΙ να βρίζουν, ΚΑΙ να διαμαρτύρονται, αν θέλετε , ακόμα ΚΑΙ ΝΑ ΧΛΕΥΑΖΟΥΝ οποιονδήποτε αντιπροσωπεύει θεσμικά το πολιτικό σύστημα που τούς χαντακώνει τη ζωή τους, το νοικοκυριό τους και το μέλλον των παιδιών τους. Άλλωστε, ο χλευασμός, όπως και να το κάνουμε, είναι εκδήλωση αδυναμίας..

Δείτε τα αμοντάριστα πλάνα από το τι συνέβη χθες στον πεζόδρομο της Κοραή, και μετά αξίζει να δείτε το ρεπορτάζ του ALTER, σύμφωνα με το οποίο 'κανα-δυό μεμονωμένοι ήταν αυτοί που είπαν μια λέξη παραπάνω στον τ.Πρόεδρο της Βουλής.' Όσο για την ΝΕΤ, πέρα από την εικόνα του καμμένου βαν εξωτερικών μεταδόσεων, κατά τα άλλα σχεδόν τσιμουδιά! 'Μεμονωμένες φραστικές επιθέσεις κατά του κ.Κακλαμάνη στον πεζόδρομο της Κοραή' και γρήγορα-γρήγορα στο επόμενο θέμα (δελτιό ΝΕΤ, στις 3 το μεσημέρι, 1/5/2010).

1η Μαίου 2010 -πεζόδρομος Κοραή , χωρίς σχολιασμό

1η Μαίου 2010 -πεζόδρομος Κοραή, με σχολιασμό

Η ελληνική τηλεόραση τελευταία δείχνει επικίνδυνα δείγματα παραπληροφόρησης που φτάνουν στα όρια της απο-πληροφόρησης. Και το περίεργο είναι ότι αυτή η τάση παρατηρείται όχι μόνο στα κρατικά κανάλια (που στο κάτω-κάτω θεσμικά έστω, μπορώ να 'αποδεχτώ' ότι 'δεσμεύονται' από την υψηλή έστω εποπτεία της Κυβέρνησης και...όπως και να το κάνουμε, βλέποντας ΝΕΤ ή ΕΤ1 γνωρίζω πάνω-κάτω ότι μεταδίδεται η επίσημη θέση του Κράτους), αλλά και στα ιδιωτικά, που εκπροσωπούν αυτό που έλεγαν παλιά την 'ελεύθερη και αδέσμευτη τηλεόραση' (τη θυμάστε αυτή τη φράση ή  μήπως την ξεχάσατε;).
Και όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας, ενώ συνεχίζεται η προβολή των απαράδεκτα σπάταλων εκπομπών παντού. Δεν καταλαβαίνουν οι υπεύθυνοι ΟΛΩΝ των τηλεοπτικών καναλιών ότι πλέον οι γκλαμουριές απλώς προκαλούν τον κόσμο;
Τι άλλο πρέπει να γίνει για να το καταλάβουν καλύτερα;  

Κι όσο για τα τελευταία γεγονότα : Δεν είναι περίεργο ότι το μόνο κανάλι που μετέδωσε πραγματικό ρεπορτάζ από το τι συνέβη στην τόοοοοοοσο μακρυνή και εξωτική στοά του πεζοδρόμου της Κοραή ήταν  (θοῦ Κύριε φυλακήν τῶ στόματί μου!) ο..lifestyle σταθμός ονόματι Star , ο ρεπόρτερ του οποίου έδωσε χθες μαθήματα μάχιμης δημοσιογραφίας; 

Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε.

και απ'όλο το βίντεο , 

κρατήστε την προστακτική "σβήσ'την" (την κάμερα), 

που ακούγεται στο 1'29''

Εγώ σας προστρέπω καλύτερα να σβήσετε την ελληνική τηλεόραση, τέτοια που είναι. Γιατί σε στιγμές σαν κι αυτές φαίνεται ποιά είναι στην πραγματικότητα.
Κρίμα και ντροπή.

.