Παρασκευή και 23

Δεν μπορώ να αντισταθώ! Γιατί, όπως και να το κάνουμε, αυτό που μάς συνέβη την Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010, θα το θυμόμαστε για χρόνια. Ή τουλάχιστον, νομίζω πως αυτό ακριβώς νομίζουμε όλοι μας τώρα. Σωστό ή λάθος, υπερβολή ή υστερία, θα δείξει στο μέλλον, όταν θα αναπολούμε εκείνη την Παρασκευή κάποιες δεκαετίες μετά, όπου κι αν βρισκόμαστε και με ό,τι νόμισμα κι αν έχουμε στην τσέπη μας, τρύπια ή μη. 

Κι επειδή οι αναμνήσεις πάντοτε αλλοιώνουν την πραγματικότητα, αποφάσισα να μην αφήσω τις περίπλοκες χημικές αντιδράσεις που θα συντελούνται τότε στον εγκέφαλό μου να γεμίζουν με απαλό 'ροζ' ή με χλωμό 'γκρι' αυτά που ζω αυτήν την περίοδο της ζωής μου, λέω να σάς τα πω, να πάν'οι πίκρες κάτω.  

Κι ας αποδειχθεί μετά από χρόνια πόσο λάθος έκανα, ή πόσο διορατικός υπήρξα. Άλλωστε μήπως και θά'χει καμμία σημασία τότε; Αφού, πλάκα-πλάκα, ούτε και τώρα έχει. Γιατί, καθ'όπως φαίνεται, αρχίζει μία εποχή για την πατρίδα μας, κατά την οποία η γνώμη μας πολύ λίγο θα έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει το τί μάς περιμένει. Και αυτήν την αίσθηση νομίζω πως έχουμε αν όχι όλοι μας, τουλάχιστον οι περισσότεροι από μας..

Το βράδυ της αποφράδας εκείνης Παρασκευής και 23 με βρήκε με φίλους, σε ένα σπίτι λίγο πιο έξω από τη Ρόδο, στις ερημιές. Όλοι, άνθρωποι της ηλικίας μου, που είχαν όλοι ένα κοινό: είχαν όλοι τους παλινοστήσει στη Ρόδο με τους γονείς τους από την Αφρική στις αρχές της δεκαετίας του '70, όταν το νησί ζούσε το πίκ της τουριστικής ανάπτυξης. Και για όσους δεν είναι από δω, αξίζει να πω ότι μία μεγάλη μερίδα Ροδιτών καθ'όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '50 είχαν μεταναστεύσει στο Ζαϊρ, στο Καμερούν, στην Αιθιοπία, στη Νότιο Αφρική και στο Μπουρούντι , αφού εδώ το μόνο που βρισκόταν σε άνθηση ήταν οι φυτείες ραδικιών και βρουβών.

Το τηλεκοντρόλ είχε πάρει κυριολεκτικά 'φωτιά' και η γυαλιστερή τεράστια οθόνη LCD της τηλεόρασης (απέμεναν κάποιες δόσεις ακόμα για τον Κωτσόβολο) έδειχνε το ένα δελτίο ειδήσεων μετά το άλλο. Και έτσι τα εμπεδώσαμε ό-λ-α!. 

Και την Οδύσσεια που θα έχουμε την τιμή να περάσουμε όλοι μαζί παρέα. Και την Ιθάκη που κάποτε όλοι μαζί θα φτάσουμε. Και τη χαρτογράφηση των υφάλων. Και μέσα σε όλον αυτόν τον αχταρμά των αναλύσεων και των τηλεοπτικών παραθύρων, που ανοιγόκλειναν το ένα μετά το άλλο τόσο γρήγορα (που σ'έπιανε πούντιασμα και σύγκριο), ο πατέρας ενός από τα παιδιά απαίτησε να μάς μιλήσει σε όλους σε ανοιχτή ακρόαση από το τηλέφωνο. Η βαριά ροδίτικη προφορά αυτή τη φορά δεν ακουγόταν καθόλου αστεία μες στη νύχτα. 

"Παιδιά, αν ήμουνα στην ηλικία σας σήμερα, αν δεν ήμουνα συνταξιούχος και αν αισθανόμουν ότι θα μπορούσα να τα βγάλω πέρα, θα έπαιρνα το πρώτο αεροπλάνο για το Καμερούν όχι από χθες! Από ΠΡΟΧΘΕΣ!" 

Και μείναμε όλοι ξεροί. Η τελευταία του φράση 'από προχθές' είχε υπερκαλύψει την ψύχραιμη, καλοντυμένη και καθ'όλα έγχρωμη Μαρία Χούκλη.

Οδηγώντας πίσω στο σπίτι, διασχίζοντας τους έρημους δρόμους της Ρόδου (πολύ περίεργη αίσθηση για ένα συνηθισμένο βράδυ Παρασκευής), με τις πολιτικοοικονομικές αναλύσεις να στρυφογυρίζουν ανελέητα στο μυαλό μου (ομολογώ ότι ακόμα δεν έχω καταλάβει την έννοια των spread και των ομολόγων), άρχιζαν να μού'ρχονται τα διάφορα 'Άν'.

Αλήθεια, ΑΝ είχα μείνει τελικά μόνιμα στην Αυστραλία εκείνον τον Απρίλιο του 1999, όταν αποφάσισα να σταματήσω να τριγυρνάω με ένα σακκίδιο στον ώμο για να βγάλω το τυχοδιωκτικό μου άχτι, έχοντας πια καταχωνιάσει στο...χρονοντούλαπο της ζωής μου το απολυτήριο στρατού, πού θα βρισκόμουν σήμερα και σε τι γλώσσα θα έγραφα δικόγραφα;

ΑΝ είχα δεχτεί να μείνω για το υπόλοιπο της ζωής μου στα νησιά Τόνγκα, τον Ιούνιο του 1999, διδάσκοντας νέα ελληνικά, σε ποιά γειτονιά της Νουκουαλόφα θα ζούσα σήμερα και με πόσα pa'anga θα πλήρωνα τον καφέ που θα μύριζε χώμα;

ΑΝ είχα κάνει το κλίκ στο μυαλό μου και αποφάσιζα να δουλεύω για κάποια ανθρωπιστική μη κυβερνητική οργάνωση στη Δυτική Όχθη, πατώντας νυχθημερόν φρένο-γκάζι, πριν και μετά τα χ-ψ στρατιωτικά checkpoints, άραγε τί θα σήμαινε για μένα το αρκτικόλεξο Δ.Ν.Τ.;

ΑΝ τελικά με...μάγευε ο γνωστός γκουρού Σάι Μπάμπα τον Δεκέμβριο του 1999 και αποφάσιζα να κάτσω για πάντα στο Πουταπάρτι, στο κέντρο της ινδικής χερσονήσου, άραγε σήμερα θα μάθαινα τι συνέβη στο Καστελόριζο;

ΑΝ ...ΑΝ...ΑΝ......;;;;

Κλείνω το ραδιόφωνο και τους φλύαρους αναλυτές, σταματώ στην άκρη του δρόμου, πατώ τα αλάρμ και με στροφή επί τόπου γύρισα πίσω, στο πατρικό μου. Εκείνη η νύχτα της Παρασκευής της 23ης Απριλίου 2010 ήθελε παρέα. 

"Πώς από δω; Για να μάς θυμηθείς παρασκευιάτικο (γάιδαρε), πάει να πει πως κάτι δεν πάει καλά!", μού πέταξε αμέσως η μάνα μου (με ξέρει καλά). Έβλεπαν ένα ασπρόμαυρο dvd, από αυτά που πουλιούνται μαζί με τη Ραδιοτηλεόραση : "Το Θέατρο της Δευτέρας". Ασπρόμαυροι ηθοποιοί που δεν θυμόμουν το όνομά τους, μού ήταν όμως τόσο γνωστές οι φάτσες τους, οι φωνές τους... Δεν αποκλείεται και να είχα δει το συγκεκριμένο 'Θέατρο της Δευτέρας' τόοοοοτε, λίγο πριν γίνουν όλα φανταχτερά και έγχρωμα.

"Μπαααααααααα, τίποτα δε συμβαίνει. Είπα να έρθω να σάς δω".

"Έφαγες τίποτα; Που μια ζωή όλο βλακείες τρως!".

"Όχι, τι έχετε;"

"Τίποτα. Φάγαμε έξω. Να σού κάνει μια ομελέτα η μάνα σου;"

"Λοιπόν, Γαβριήλ. Να σου κάνω μια ομελέτα με ντομάτα, κρεμμύδια και αγκινάρες; Ε;"

"Αγκινάρες; Σε ομελέτα;"

"Ε, να πρωτοτυπήσεις λίγο και μια φορά. Όλο χάμπουργκερ και τσήζμπουργκερ", μού λέει με νόημα η μάδερ. "Άντε, πανικοβλήθηκες με τον Παπανδρέου, είμαι σίγουρη. Ρε βλάκα,  εδώ περάσαμε τόσα και τόσα. Θα το περάσουμε κι αυτό."

"Καλά, πώς το κατάλαβες...;"

"...σε γέννησα, ρε φίλε! χααχαα"

"Κάτσε'δω να δούμε τον Δον Καμίλο. Τον είδα και χθες, αλλά τον ξαναβλέπω."

 (το αγαπημένο 'Θέατρο της Δευτέρας' του πατέρα μου)

Και η ομελέτα ήταν νόστιμη. Κι ο Φωτόπουλος ως Δον Καμίλο είχε πλάκα (ακόμα μια φορά) Και μάς έπιασε και ο ύπνος και τους τρεις μας στο σαλόνι μπροστά στην τηλεόραση.  

Κι όσο γι'αυτό το χουνέρι με το ΔΝΤ που μάς έλαχε παρασκευιάτικο, 

τι να κάνουμε, 

μαζί θα το περάσουμε κι αυτό....

Και ΑΝ μπορούμε... ας κάνουμε κι αλλιώωωως.

.

push the button

Τελικά, αυτή η ιστορία με το μπλόγκινγκ είναι τρομερή. Όλη αυτή τη βδομάδα, όποιος είχε να με δει πολύ καιρό, με ρωτούσε πότε γύρισα από την Κύπρο.. Και όλοι -κι αν όχι όλοι, πάρα πάρα πολλοί- είχαν εκείνο το καχύποπτο ύφος του τύπου "ααααααααααα, ώστε γύρισες από την Κύπρο;; άνοιξες το λογαριασμό; γλύτωσες τα λεφτά σου;" -ή το χειρότερο : "α ρε βύσμα, γλύτωσες τα λεφτά σου ενώ εμείς την έχουμε πατήσει;"...

Και για να εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Το ταξιδάκι στην Κύπρο έγινε τον Ιανουάριο που μάς πέρασε και -πιστέψτε το!- , αισθάνομαι πολύ τυχερός ως μπλόγκερ που έχω ...αυτοψυχαναγκασθεί να γράφω αυτήν την περίοδο για το υλικό που έχω στην ψηφιακή φωτογραφική μου μηχανή από το χάλι του Ψευδοκράτους παρά για τα χάλια της χώρας μας.

Και χθες πια επήλθε το μοιραίο:

Καστελόριζο, 23-04-2010

Να σάς πω επίσης ότι μάς έχω πολλά ράμματα για τη γούνα μας ως Έλληνες, ως λαό, ως ανθρώπους, ως Κράτος και ως σύστημα.. Γιατί κανείς άλλος δε μάς φταίει εκτός από εμάς τους ίδιους. Περιέργως, έχω φτάσει στο σημείο να μη μάς λυπάμαι. Νομίζω ότι μάς αξίζει η οικονομική καταδίκη των γενεών που έρχονται και που θα έρθουν στο γκέτο μας.  

Στο γκέτο των φτωχών.

Μη σάς πω ακόμα ότι χαίρομαι που μάς συμβαίνουν όλ' αυτά για ένα και μόνο λόγο: 

Επιτέλους ο Έλληνας δεν μπορεί να ρίξει το φταίξιμο για την κατάντια του πχ στους Αμερικάνους, στο Βασιλιά, στους Ναζί, στους Τούρκους κι εγώ δεν ξέρω σε ποιούς ακόμα. 

Επιτέλους, ο Έλληνας φταίει ο ίδιος για την κατάντια του και για την κατάντια της χώρας μας. 

Και τώρα, θα πρέπει να μάθουμε να χορεύουμε στο ταψί.   

Κι ας είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξουν και πάλι οι 'ημέτεροι' (κάθε χρώματος, είτε πρόκειται για στελέχη κομμάτων εξουσίας ή μη) που θα τη γλυτώσουν τη λυπητερή. 

Κι όχι μόνο θα τη γλυτώσουν, αλλά θα είναι και αυτοί οι τιμητές των υπολοίπων!!

Πάμπολλα τα παραδείγματα από το πρόσφατο παρελθόν.

Θυμηθείτε λοιπόν αυτήν την μικρή ανάρτηση, που δεν έχει πολλές εικόνες, φρουφρού κι αρώματα. Βάλτε την στα 'αγαπημένα' του υπολογιστή σας και όσο έχετε την πολυτέλεια να σερφάρετε 'φτηνά', να ανάβετε το φως του σπιτιού σας 'σε λογική τιμή' και να έχετε την ἀνεση όλων των αξεσουάρ που έχετε στοιβαγμένα στο τραπέζι του pc σας, πριν βάλετε τις φωνές με όσα θα μάς συμβαίνουν, να ρίχνετε πού και πού κι ένα κλικάρισμα σ'αυτές εδώ τις γραμμές, έτσι, για να στανιάρετε. Και πολύ θα ήθελα να γλυτώσω κι εγώ απ'όλα αυτά με έναν κυπραίικο τραπεζικό λογαριασμό, αλλά τόσο βύσμα δεν είμαι.. 

Αποφάσισα να καταβάλλω μεγάλες προσπάθειες για να μην ασχοληθώ εδώ μέσα με τα καθ'ημάς. Δεν μού είναι καθόλου ευχάριστο το χάλι μας.

Και είμαι τόσο θυμωμένος με όλα αυτά,
που  έτσι μού'ρχεται να.... (δείτε το βίντεο)  

..Push the Button

.

έκκεντρη πόλη

Το σημείο αναφοράς κάθε πόλης που δε βλέπει σε θάλασσα είναι η κεντρική της πλατεία. 

Από αυτόν τον αυτονόητο πολεοδομικό κανόνα η Λευκωσία είναι από τις πολύ λίγες πόλεις στον κόσμο που αποτελούν την εξαίρεση. Το έκκεντρο 'κέντρο' της ελεύθερης πλευράς της πόλης είναι η μόνο κατ'όνομα 'πλατεία Ελευθερίας'  η οποία στην ουσία είναι η συμβολή κάποιων κεντρικών οδών της πόλης. 

Το 'πραγματικό' της κέντρο, (και) από πολεοδομικής απόψεως, βρίσκεται στην 'άλλη', στην κατεχόμενή της πλευρά.

το μη έκ-κεντρο κέντρο της Λευκωσίας

Μιά πλατεία στρογγυλή, που βρίσκεται στη θέση που κάθε κέντρο θα έπρεπε κανονικά να βρίσκεται : στο κέντρο της Λευκωσίας που βρίσκεται εντός των τειχών, στο Σημείο 'Μηδέν', όπως ακριβώς είναι γραμμένο στα αγγλικά και στα τουρκικά στο πεζούλι που βρίσκεται γύρω από μία αρχαία κολώνα της αρχαίας Σαλαμίνας.

Zero Point..

Όπως έμαθα μετά, σε κάθε πόλη του νησιού οι Ενετοί είχαν τοποθετήσει στο κέντρο τους από μία αρχαία κολώνα που μετέφεραν από την αρχαία Σαλαμίνα, για να μετριέται με ακρίβεια η χιλιομετρική απόσταση ανάμεσα στα μεγάλα αστικά κέντρα. Στο κέντρο κάθε πόλης του νησιού βρισκόταν και από ένα 'σημείο μηδέν', και από όλες τις κυπριακές πόλεις,  το μόνο 'Σημείο Μηδέν' που διατηρείται μέχρι σήμερα είναι το Zero Point της Λευκωσίας. 

Ειρωνία της πολεοδομίας; 

Σίγουρα όμως, μετά τα αποτελέσματα των χθεσινών παράνομων εκλογών που διεξήγαγε το κατοχικό καθεστώς στο βόρειο τμήμα του νησιού, το 'σημείο μηδέν' στο πραγματικό κέντρο της κυπριακής πρωτεύουσας αφήνει πολλά περιθώρια πολλαπλών αναγνώσεων.

Το λευκωσιάτικο 'Σημείο Μηδέν' ονομάζεται πλέον 'πλατεία Ατατούρκ', η οποία στην ουσία  είναι η αφετηρία και το τέρμα του κεντρικού δρόμου που οδηγεί στην Πύλη της Κερύνειας, στη βόρεια δηλαδή Πύλη από ό,τι απέμεινε από τα τείχη της ουσιαστικά πλέον ..ανοχύρωτης πόλης. Μιας πόλης γεμάτης από καφενεία τύπου ΚΨΜ κι από φθηνιάρικα καταστήματα απομιμήσεων κάθε μορφής. Μια πόλη που δίνει την εντύπωση ότι φιλοξενεί στρατιώτες σε άδεια. Μια πόλη που από τη μία το πολεοδομικό της 'κέντρο' τής ανήκει, ο υπόλοιπος όμως 'κύκλος' έχει κάπου χαθεί ανάμεσα στη νεκρή ζώνη του ΟΗΕ και στα σικ πολυκαταστήματα των ελεύθερων περιοχών, λίγα τσιγάρα δρόμο πιο πέρα. 

Και όλα βρίσκονται τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακρυά. 

Μιά διαπίστωση που αποτελεί απτή πραγματικότητα για τους Τουρκοκύπριους που μπορούν πλέον να περάσουν τα οδοφράγματα ακόμα και με το ποδήλατό τους, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και της νύχτας.

το 'Μεγάλο Χάνι'

Το πιο αξιοπρεπές μέρος που μπορείς να κάτσεις και να πιείς έναν καφέ χωρίς να αισθάνεσαι την ανάγκη να δεις το ρολόι σου για να ετοιμαστείς ...να πας στη σκοπιά, είναι το 'Μεγάλο Χάνι'. Μιας και είναι πολυδιαφημισμένο από το 'Υπουργείο Τουρισμού' του καθεστώτος, όλες οι ολοκαίνουργιες αγγλοτουρκικές ταμπέλες σε οδηγούν εκεί. Και πράγματι είναι το πιο φροντισμένο μέρος που υπάρχει στην κατεχόμενη Λευκωσία. Ο καφές εδώ είναι αποκλειστικά 'κυπριακός' (ούτε 'τούρκικος' ούτε βέβαια 'ελληνικός'). Στον περίγυρο της αυλής υπάρχουν εξ ίσου φροντισμένα μικρά μαγαζιά με τουριστικά σουβενίρ. 

Και κάπου σε μια γωνία βρήκα επιτέλους κάτι που με ενδιέφερε. 

Το κατάστημα που πουλούσε γραμματόσημα. 

Η αδυναμία μου. 

Αν και δεν υπήρξα ποτέ συλλέκτης, ομολογώ πως όταν ήμουν μαθητής του Δημοτικού είχα κάτσει ώρες ολόκληρες στα άλμπουμ γραμματοσήμων του πατέρα μου. Και τώρα συνειδητοποιώ πως αυτός τελικά ήταν και ο πιο εύκολος τρόπος να μάθεις Ιστορία και Γεωγραφία χωρίς να ανοίξεις βιβλίο.

Ο ιδιοκτήτης του καταστήματος μιλούσε τέλεια ελληνικά (ήταν μιας κάποιας ηλικίας) και για τις νέες σειρές γραμματοσήμων 'της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου' με παρέπεμψε στο 'Κεντρικό Ταχυδρομείο' που βρίσκεται ..στην 'πλατεία Ατατούρκ΄, στο 'Σημείο Μηδέν'.

Και για να ανακεφαλαιώσουμε, 
όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο...Μηδέν : 

Βγαίνοντας από το Χάνι, περνάμε την στεγασμένη 'Δημοτική Αγορά' -με την μοναδική παλιά ελληνοτουρκική επιγραφή, απομεινάρι άλλων εποχών, όταν η Λευκωσία είχε όντως 'ένα κέντρο'-.

Λίγα μέτρα πιο κάτω, η ενετική εκκλησία της Αγίας Σοφίας με τα βιτρώ στην νότια και βόρειά της πλευρά, σε εκπλήσσει με τους δύο τεράστιους μιναρέδες της. Όχι, δεν πρόκειται για κάποια αρχιτεκτονική υπέρβαση. Και περιέργως, για την αλλαγή της χρήσης της, από εκκλησία σε τζαμί, όχι, δεν ευθύνεται το Ψευδοκράτος. Είχε γίνει πολύ πριν, όταν το νησί είχε καταληφθεί από τους Οθωμανούς.

Όπως αναμενόταν, το 'Σημείο Μηδέν' βρίσκεται πάλι μπροστά μου.

Στο αριστερό μου χέρι ένα χαρακτηριστικό δείγμα αποικιακής βρετανικής αρχιτεκτονικής, όπου στεγάζονται τα Δικαστήρια. Δεν χρειάστηκε να δαβάσω καμμία ταμπέλα για να το καταλάβω. Τι άλλο να υποθέσω, όταν μπαινοβγαίνουν μαύρα αυστηρά ανδρικά κουστούμια και γκρι συντηρητικά γυναικεία ταγιέρ με χαρτοφύλακες ; Ο δοξασμένος κλάδος μας, δίνει και εδώ το παρών.  

Κι  ας λένε οι  κακές γλώσσες "Επιτέλους! αυτό το Ψευδοκράτος θά 'πρεπε να είναι η ...Πατρίδα κάθε δικηγόρου όπου Γης!" 

ενώπιον ψευδοδικαστηρίων

Και ακριβώς απέναντι από τα Δικαστήρια, στο δεξί μου χέρι, ιδού τα Κεντρικά Ταχυδρομεία της 'Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου'.  Νά ένα κτήριο που είχε ίδια κι απαράλλακτη χρήση, όπως μαρτυρεί η παλιά αγγλική μαρμάρινη επιγραφή.
Από την βρετανική κατοχή μέχρι και τη σημερινή , την τουρκική - το Ταχυδρομείο: ένα!..

'Επιτέλους! 
Νά κι ένα μέρος που δεν θα πουλιούνται.. απομιμήσεις', σκέφτηκα.

Και ευτυχώς είχα δίκιο...
Το Τμήμα Φιλοτελισμού βρίσκεται στον πρώτο όροφο.

το μπλόγκ τράβηξε τις φωτογραφίες της ανάρτησης

τον Ιανουάριο του 2010 στην κατεχόμενη Λευκωσία

έπεται συνέχεια...


.

ψευδοποσοστά

Ο βασικός μύθος που προβάλεται από το κατοχικό καθεστώς από την πρώτη μέρα της κατοχής μέχρι και σήμερα είναι ότι με την κατάληψη του βόρειου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας έγινε επιτέλους πραγματικότητα η αυτοδιάθεση του Τουρκοκυπριακού λαού. Αυτό μαθαίνουν τα παιδάκια στο σχολείο, αυτό λέγεται και ξαναλέγεται από τους αξιωματούχους του Ψευδοκράτους. Ο ανυποψίαστος ξένος αλλά και ελλαδίτης θα δεχθεί αυτό το ιδεολόγημα, αφού ακούγεται πέρα για πέρα αληθές, ρεαλιστικό και λογικό. Άλλωστε κάθε κρατική οντότητα, είτε αναγνωρίζεται διεθνώς είτε όχι, ως επί το πλείστον βασίζεται στην γενικώς παραδεδεγμένη αρχή του έθνους-κράτους. 

με αυτό το διαβατήριο δεν πας πουθενά..

Τι γίνεται όμως όταν αυτό το 'Τουρκοκυπριακό έθνος-κράτος' θεωρεί πολίτες του και ανθρώπους που ουδεμία σχέση έχουν με την τουρκοκυπριακή εθνοτικοθρησκευτική μειονότητα; Και πώς αυτή η πολιτική 'εσωτερική' επιλογή επηρεάζει γενικότερα τις εξελίξεις;

Μια απλή βόλτα στα στενοσόκκακα της κατεχόμενης πλευράς της Λευκωσίας λύνει πολλές απορίες. Τα σπασμένα τζάμια των ερειπωμένων πολυκατοικιών, οι κλειδωμένες πόρτες των μονοκατοικιών από τη μια και από την άλλη τα παραπήγματα που επιβιώνουν οι λεγόμενοι Karasakal (μαυρομουσάτοι) τούρκοι έποικοι της Ανατολίας είναι ο υποτιθέμενος 'κρυφός άσσος' στο μανίκι του καθεστώτος, αλλά και η απίστευτη παγκόσμια πρωτοτυπία της λεγόμενης Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου. 

Κι έτσι, ενώ άλλες χώρες κρύβουν με επιμέλεια π.χ. το πυρηνικό τους οπλοστάσιο, τις στρατιωτικές τους βάσεις ή (όρα Ελλάδα) την πραγματική εικόνα της κατεστραμμένης τους οικονομίας, το Ψευδοκράτος κρύβει τους ..πολίτες του. 

η λευκωσιάτικη γειτονιά των Karasakal, επί της Πράσινης Γραμμής

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι επισήμως κανείς δεν ξέρει τον ακριβή αριθμό του πληθυσμού του Ψευδοκράτους. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, που κι αυτές βασίζονται στα επίσημα κυπριακά δημοτολόγια που μέχρι πρότινος και ως προς τους Τουρκοκυπρίους πολίτες ήταν ανενημέρωτα από το 1974 μέχρι σήμερα, οι 'πολίτες' του Ψευδοκράτους θα πρέπει να είναι γύρω στις 150.000 ψυχές, με τους τούρκους εποίκους να αποτελούν σχεδόν το 50% του πληθυσμού. 

Αλλά το πληθυσμιακό μυστήριο δεν τελειώνει εδώ : 

Το βασικό ζητούμενο είναι πόσοι από τους τούρκους εποίκους έχουν πάρει την λεγόμενη 'υπηκοότητα' του Ψευδοκράτους. Και αυτό ακριβώς είναι το ..Τζόκερ της Άγκυρας και του καθεστώτος.

κλειδωμένες πόρτες και 

'En Buyuk Allah - ο Θεός είναι Παντοδύναμος'  στην κατεχόμενη Λευκωσία

Σχηματικά λοιπόν, στα Κατεχόμενα συναντά κανείς 

τις εξής υποδιαιρέσεις 'υπηκοοτήτων'.

Κατηγορία πρώτη :  

Οι νόμιμοι κάτοικοι του νησιού είναι αναμφίβολα οι Τουρκοκύπριοι που είτε είναι εγγεγραμμένοι στα δημοτολόγια της Κυπριακής Δημοκρατίας καθώς και οι απόγονοί τους. Η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς έσπευσαν και πήραν τα Κυπριακά τους διαβατήρια με το που άνοιξαν τα οδοφράγματα, ενημέρωσαν τις οικογενειακές τους μερίδες στις πόλεις από τις οποίες κατάγονται στον ελεύθερο νότο, ενημέρωσαν τις κτηματολογικές μερίδες των ακινήτων τους, ενώ παράλληλα κράτησαν την 'τουρκοκυπριακή' τους 'υπηκοότητα', παραμένοντας στα σπίτια που άφησαν άδεια οι ελληνοκύπριοι πρόσφυγες.

Κατηγορία δεύτερη : 

Οι τούρκοι έποικοι που μεταφέρθηκαν έκοντες-άκοντες από το '74 μέχρι και σήμερα. Αυτοί μέχρι και το 1983, οπότε και 'δημιουργήθηκε' το παράνομο κρατικό μόρφωμα, ήταν αμιγώς τούρκοι πολίτες, οι οποίοι απλώς εγκαταστάθηκαν στην κατεχόμενη Κύπρο, η οποία τότε υπαγόταν διοικητικά στην επαρχία της Μερσίνας, της πιο κοντινής τουρκικής πόλης στα απέναντι παράλια. Με το που δημιουργήθηκε το Ψευδοκράτος, όσοι από αυτούς ήθελαν με μια απλή δήλωση της διεύθυνσης κατοικίας τους, έπαιρναν την 'υπηκοότητα' του Ψευδοκράτους, ενώ παράλληλα, εάν ήθελαν να ταξιδέψουν εκτός Τουρκίας, αποκτούσαν τουρκικό διαβατήριο για να έχουν τη δυνατότητα να ταξιδεύουν. Αυτή η κατηγορία κατοίκων δεν έχει το δικαίωμα να περνά στις ελεύθερες περιοχές, αφού ουσιαστικά βρίσκονται παράνομα στο νησί.

Κατηγορία τρίτη : 

Μετά την δημιουργία του Ψευδοκράτους, η ροή τούρκων εποίκων από την Ανατολία συνεχίστηκε. Οι διαδικασία λήψης της 'τουρκοκυπριακής υπηκοότητας' ήταν πάλι εύκολη γι'αυτούς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι την απέκτησαν. Τα παιδιά τους όμως που γεννήθηκαν στα Κατεχόμενα, είναι 'τουρκοκύπριοι υπήκοοι', και ζουν και αυτοί όπως και οι γονείς τους παράνομα στο νησί.

Κατηγορία τέταρτη : 

Οι διάφοροι αγοραστές-ευκαιρίας από το εξωτερικό, οι οποίοι κατοικούν μόνιμα στα Κατεχόμενα με 'άδειες παραμονής' του Ψευδοκράτους, ενώ ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί τι θα γίνει στην περίπτωση των απογόνων τους.. Άραγε θα δωθεί και σε αυτούς η δήθεν 'υπηκοότητα', για να μπλέξει ακόμα περισσότερο το πληθυσμιακό κουβάρι; 

Τίποτα δεν αποκλείεται. 

Άλλωστε το απλό αξίωμα που φαίνεται να ακολουθεί το τουρκικό master-mind είναι το εξής ένα : όταν μια υπόθεση είναι μπλεγμένη ήδη, η λύση είναι να μπλεχτεί ακόμα περισσότερο - και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε η ..μη λύση να γίνει ...η μόνη λύση!

Ακούγεται παράδοξο, και όμως δεν είναι.

Η μόνη φορά που είναι δυνατόν να μάθει κανείς πόσοι και ποιοί τέλος πάντων είναι οι φερόμενοι ως 'υπήκοοι' του Ψευδοκράτους -μέσα πάντα από το φίλτρο των ΜΜΕ της Τουρκίας και των Κατεχομένων- είναι οι....εκλογές. Γιατί, εν πάση περιπτώσει, όσο παράνομες και να είναι, δεν μπορεί, κάποιοι άνθρωποι σηκώνονται το πρωί, παίρνουν το εκλογικό τους βιβλιάριο παραμάσχαλα, στέκονται στην ουρά, κρύβονται πίσω από κάποιο παραβάν και..ψηφίζουν. Και τα εκλογικά αποτελέσματα έχουν να κάνουν με απόλυτους αριθμούς, με ποσοστά και με έδρες.. Πόσο αόριστα θα μπορούσαν να είναι όλα αυτά;

Έτσι όπως φαίνεται να έχουν βαλτώσει οι διακοινοτικές διαπραγματεύσεις, οι σημερινές εκλογές στα Κατεχόμενα για την ανάδειξη του λεγόμενου 'Προέδρου της ΤΔΒΚ' πολύ λίγη ουσιαστική σημασία έχουν για την πορεία των συνομιλιών. Ο εκάστοτε Τ/Κ Πρόεδρος εκ των πραγμάτων δεν αυτενεργεί, αφού πρέπει να υπακούει την His-Master's-Voice Άγκυρα. Οπότε, ουσία: μηδέν.  

Και ό,τι αποτέλεσμα και να βγει, από τη στιγμή που ο αριθμός του πληθυσμού στα Κατεχόμενα είναι επισήμως άγνωστος,  άρα και το μέγεθος του εκλογικού σώματος είναι κι αυτό επισήμως άγνωστο, συμπεραίνουμε ότι ακόμα και τα ..ποσοστά τηλεθέασης της AGB είναι...εγκυρότερα από τα αυριανά εκλογικά ποσοστά. 

Η μόνη πραγματική σημασία που έχουν αυτές οι εκλογές -και αν υποθέσουμε ότι οι άμεσες εξελίξεις στο νησί θα καταλήξουν σε μια κάποια λύση- είναι η ...ανακοίνωση του αριθμού ψηφοφόρων

που θα συναποτελείται από τις πρώτες τρεις κατηγορίες κατοίκων των Κατεχομένων (Ναι, το καθεστώς δεν αναγνωρίζει δικαίωμα ψήφου για τους 'πλούσιους ξένους αγοραστές ευκαιρίας'. Τουλάχιστον όχι ακόμα..). Και έτσι θα έχουμε πάρει μια σαφή εικόνα σε ό,τι αφορά την αριθμητική απαίτηση της Άγκυρας περί του πόσοι έποικοι 'θα πρέπει' κατά τη γνώμη της να μείνουν για τα καλά στα κλεμμένα σπίτια των Ελληνοκυπρίων προσφύγων...

(και....καλώστους...!)

Κυριακή , 18 Απριλίου 2010, πρωί πρωί ανοίγουν οι 'κάλπες' του Ψευδοκράτους.

Νομίζω πως αξίζει τον κόπο να πάρουμε μια γεύση της προεκλογικής εκστρατείας που προηγήθηκε, ακούγοντας το δελτίο ειδήσεων στα ελληνικά από τον Bayrak, τον επίσημο ραδιοφωνικό σταθμό του Ψευδοκράτους.

Η ηχογράφηση έγινε την Τρίτη, 13 Απριλίου 2010, 

Πατήστε το play.. 

το μπλογκ τράβηξε τις φωτογραφίες της ανάρτησης 

στην κατεχόμενη Λευκωσία τον Ιανουάριο του 2010.

έπεται συνέχεια...

.

ψευδεπιγραφές

Την πρώτη φορά που είχα περάσει στην 'άλλη' Λευκωσία, την κατεχόμενη, δεν μπορώ να κρύψω πόσο μού είχε κάνει εντύπωση η διαφορά του χωροχρόνου. Τότε το οδόφραγμα της οδού Λήδρας ήταν ακόμα κλειστό και για να πας εκεί που θα υπήρχε κάποιο ίχνος ζωής, έπρεπε να περάσεις από κάτι δρομάκια που δε σού θύμιζαν με τίποτα ότι λίγα λεπτά πιο πριν βρισκόσουν στην πολύ busy Λευκωσία. Ελάχιστα αυτοκίνητα και φωτεινοί σηματοδότες μετρημένοι στα δάχτυλα της μίας παλάμης.

Το κατεχόμενο τμήμα της παλιάς Λευκωσίας δεν είχε απολύτως τίποτα να σε κρατήσει, παρά μόνο το "Μεγάλο Χάνι", για να πιείς έναν καφέ της προκοπής και να τσιμπήσεις κάτι πρόχειρο. Οι παράδρομοι της παλιάς συνοικίας ήταν γεμάτοι από μηχανουργεία και σιδηρουργεία που τα έχουν αποκλειστικά τούρκοι έποικοι της Ανατολίας, δίπλα από τις γνωστές κόκκινες ταμπέλες του κατοχικού στρατού που σού έλεγαν διάφορα 'απαγορεύεται΄ με μεγάλα γράμματα και με έναν ζωγραφισμένο στρατιώτη να βαστά το όπλο του, καλού-κακού. Τίποτα δεν άλλαξε από τότε. Ίδια χάλια.

Την τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί, οι κόκκινες ταμπέλες με περίμεναν πάλι στους παραδρόμους. Αυτή τη φορά όμως το Ψευδοκράτος αποφάσισε να μιλήσει στη δική μου γλώσσα, με μία ανορθόγραφη Προειδοποίηση. 

Η λέξη 'ευθήνη' βγάζει πολλά μάτια.

Οι απομιμήσεις που πουλιούνταν στην κυριολεξία όσο-όσο και σε ό,τι νόμισμα μπορείς να φανταστείς (και βέβαια κατά προτίμηση σε ευρώ και όχι σε τουρκικές λίρες) δεν μού τράβηξαν την προσοχή. Άλλωστε είχα περάσει προ πολλού το πρώτο σοκ των προϊόντων-μαϊμούδων στο γειτονικό Μαρμαρίς, όταν στα μέσα του '80 ζήσαμε κι εδώ στη Ρόδο την εμπειρία της εύκολης πρόσβασης στους πάμφθηνους μαχαλάδες των αγνώστων μας γειτόνων. Και οι Ελληνοκύπριοι έπαψαν να πολυεπισκέπτονται την 'ψευτοαγορά'. Προφανώς είδαν τα αποτελέσματα στο πρώτο πλύσιμο..

Αυτή τη φορά είδα ότι το καθεστώς άρχισε να νοιάζεται πώς θα κατατοπίσει καλύτερα τους 'επισκέπτες' του, ούτως ώστε να μην καταλήγουν σε ένα από τα πολλά αδιέξοδα με τις κόκκινες ταμπέλες και τον φαντάρο να τους κοιτά καλά-καλά. Έτσι, λίγα μέτρα αφού περάσεις τον υποτιθέμενο 'συνοριακό έλεγχο' και την ανορθόγραφη ΄Προειδοποίηση΄, με περίμενε ένας χάρτης. 

Ο χάρτης της κατεχόμενης πλευράς της πόλης, με τη δική του σημειολογία που δεν ήταν δυνατόν να μην προσέξεις: 

Ξαφνικά διαπιστώνω ότι... ούτε λίγο ούτε πολύ, οι δρόμοι που μόλις είχα περπατήσει στην ελεύθερη πρωτεύουσα είχαν χάσει το όνομά τους. Ενώ αντίθετα, εδώ, ανάμεσα στα ψέμματα, οι δρόμοι έχουν πια ονοματισθεί. Πώς να χαθείς μετά στα σοκάκια; Αδύνατον..

Οι ταμπέλες στους δρόμους έχουν γίνει κατά πολύ περισσότερες από παλιά. Και αν κάτι κατάλαβα τον περασμένο Ιανουάριο στην κατεχόμενη Λευκωσία είναι ότι το μόνο που δεν γνωρίζει σύνορα και ιδεολογία είναι το εμπόριο. 

Απόδειξη : οι ελληνικές επιγραφές στα μαγαζιά.

Έτσι, ο Γιουσούφ λίγα μέτρα πιο πέρα 'ράβει και γυναικεία', και σε περίπτωση που δεν θα βρίσκεται 'εντός', γράφει και το κινητό του φαρδιά-πλατιά στη βιτρίνα, για ώρα ανάγκης.

Δίπλα στην (αξίας 4,50€!!) μερίδα γύρου κοτόπουλο, ο σουβλατζής προσφέρει και μία (1) ελληνική πίττα γύρο, ατίμητη.. (Ναι, η πίτα στα Κατεχόμενα γράφεται -λέει- με δύο ταύ.)

και ρολόγια επιδιορθώνονται
-κατά προτίμηση SEIKO, αληθινά ή μαϊμούδες.

Και καθώς κατεβαίνουμε προς την εκκλησία της Αγίας Σοφίας, που ήδη από την Οθωμανική κατοχή είχαν φροντίσει να την μεταλλάξουν στο μοναδικό 'ενετικού ρυθμού' τζαμί που έχω δει ποτέ στη ζωή μου (σαν να έχουν προηγούμενα οι γείτονες με την Αγία Σοφία ή μού φαίνεται;) , μία επιγραφή (στα τουρκικά αυτή τη φορά), που μού υπενθύμισε πού ακριβώς βρίσκομαι:

Σε αυτό το ίντερνετ καφέ, εκτός του ότι είναι ανοιχτό όλο το 24ωρο και ότι έχει τηλέφωνο με μετρητή για τα υπεραστικά, έχει και ειδικές τιμές για τους φαντάρους. Καθόλου κακή  εμπορική κίνηση. Η συντριπτική πλειοψηφία των δρόμων της κατεχόμενης Λευκωσίας κατακλύζεται  από κοντοκουρεμένους  και φτωχοντυμένους νεαρούς που φαίνεται ότι πασχίζουν να περάσουν την άδεια τους έξω από το στρατόπεδο. Άλλωστε δεν έχει πού να πας. 

Πόσες φορές πια να δεις την κόκκινη αφίσα που σου λέει 'απαγορεύεται'; 

Καθόλου ευχάριστο αυτό το ρήμα, τελικά. 

Ακόμα και γι'αυτόν που 'απαγορεύει'..

ἕπεται συνέχεια...