η 'Μικρή Μειοψηφία'

Είναι απολύτως δικαιολογημένο το έντονο ενδιαφέρον που δείχνει το ελληνικό ίντερνετ, τα διάφορα blog και τα παραδοσιακά ΜΜΕ της χώρας για τις χθεσινές εκνευρισμένες δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, εν μέσω αντικυβερνητικών συνθημάτων και πλήθους κόσμου. 

Δεν είναι λίγο πράγμα ο Ανώτατος Άρχοντας της Χώρας να αποκαλείται ευθέως και δημοσίως ως κοινός 'Προδότης' και η Δημοκρατία μας δεν είναι συνηθισμένη να ακούει κάποια πράγματα χωρίς τους προβλεπόμενους κανόνες συντακτικού και γραμματικής -δόξα τω Θεώ, η ελληνική γλώσσα προσφέρει απλόχερα μύριους τρόπους να εκφράζονται εύσχημα ακόμα και οι πιο σκληρές κουβέντες-. 

Δεν θεωρώ απαραίτητο να κάτσω και να αναλύσω περαιτέρω τη δήλωση του Προέδρου μας, ούτε να τα βάλω με την ελληνική νομολογία, που αφορά την προσβολή εθνικών συμβόλων και θεσμών. Οι σχετικές διατάξεις άλλωστε είναι τόσο..δημοκρατικά σαφείς.

η 'Μικρή Μειοψηφία' - Θεσσαλονική, 28.10.2011

Αυτό που μού κέντρισε το ενδιαφέρον χθες δεν ήταν ούτε η λαϊκή αγανάκτηση που εκφράστηκε άμεσα και έντονα σε όλες σχεδόν τις πόλεις της χώρας, ούτε αυτή καθαυτή η απόφαση ματαίωσης των παρελάσεων εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας, η κακήν-κακώς φυγή των κατά τόπους επισήμων εκπροσώπων της ή τα δήθεν ..απορημένα (!) βλέμματα των λογής-λογής ημετέρων και πρωτοκλασάτων κομματικών στελεχών να κοιτάνε τον κόσμο αφ'υψηλού και από τα μπαλκόνια των δημοσίων κτηρίων.

Όλα αυτά που έγιναν χθες, μετά από όσα συμβαίνουν μήνες τώρα στους ελληνικούς δρόμους και στις πλατείες, τα είδα ως φυσικό επόμενο -και επομένως, δεν χρήζουν περαιτέρω σχολιασμού. 

Το πράγμα φαινόταν. Η λαϊκή δυσαρέσκεια κάπου θα ξέσπαγε.

Κάρολος Παπούλιας, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Θεσσαλονίκη, 28 Οκτωβρίου 2011

Αντιθέτως, το ενδιαφέρον μου εστιάζεται σε αυτό που ονοματίσθηκε χθες από τα επίσημα Προεδρικά χείλη ως 'Μικρή Μειοψηφία'. Και αυτός ο ασήμαντος και άχρωμος όρος, χθες -ανήμερα της εθνικής επετείου- φαντάζομαι πως θα συμφωνήσετε όλοι ότι έλαβε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σημειολογική διάσταση. Άλλωστε, όταν αυτό που αποκαλείται 'Μικρή Μειοψηφία' καταφέρνει ως εκ θαύματος και διώχνει όλους τους νομίμως εκπροσώπους της 'Μεγάλης Πλειοψηφίας' σε όλες τις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, και στη συνέχεια επιβάλλει την πραγματοποίηση των παρελάσεων με τους δικούς της κανόνες με τους παρείσακτους να έχουν πάρει την άγουσα -αν μη τι άλλο, αυτή η 'Μικρή Μειοψηφία' που τα κατάφερε όλα αυτά εκ των ενόντων, κάπως θα πρέπει να καθορισθεί. Από κάποιους θα πρέπει να αποτελείται αυτή η ασήμαντη Μειοψηφία, που χθες επέβαλε αυτά που ήθελε σε όλη την Ελληνική Επικράτεια και μάλιστα ανήμερα της εθνικής επετείου.

Αυτή μου η απορία είναι καταδικασμένη να θεωρηθεί απλώς ρητορική. 

Η χθεσινή 'Μικρή Μειοψηφία' στερείται εκπροσώπων Τύπου, στελεχών και ανθρώπων επιφορτισμένων να μιλήσουν στο κοινό και να αιτιολογήσουν τι και πώς συνέβη ό,τι συνέβη χθες. 

Από την άλλη όμως, οι οργανωμένοι κομματικοί μηχανισμοί δεν θα μπορούσαν ποτέ να αφήσουν ασχολίαστα τα γεγονότα που όλοι μας βλέπαμε να εκτυλίσσονται χθες απ'άκρη σ'άκρη μέσα στα τείχη του Γκέτο μας.

Έτσι, ο ασφαλέστερος τρόπος για να συνειδητοποιήσουμε ποιά τέλος πάντων είναι αυτή η 'Μικρή Μειοψηφία' που όλως ..παρανόμως κατάφερε όσα έγιναν χθες, δεν είναι άλλος από τις επίσημες ανακοινώσεις των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, που αναφέρονται σε αυτήν την μιαρή ομάδα ατόμων που προσβάλλουν θεσμούς, επετείους και προσωπικές υπολήψεις. 

Ας αρχίσουμε λοιπόν :

Η χθεσινή 'Μικρή Μειοψηφία', εξ ορισμού δεν είναι δυνατόν να ανήκει στο κυβερνών ΠΑ.ΣΟ.Κ. Η καταδίκη της από την κυβέρνηση δεν αποτελεί ούτε έκπληξη, ούτε είδηση. Άλλωστε, να μην ξεχνάμε ότι το σύνθημα που πάλαι ποτε χρησιμοποίησε το συγκεκριμένο κόμμα για να χαϊδέψει αποτελεσματικά τους ψηφοφόρους του γενιές τώρα, δεν ήταν άλλο από το εμπνευσμένο "Ο Λαός στην Εξουσία". Οπότε, σίγουρα η χθεσινή 'Μικρή Μειοψηφία' δεν θα μπορούσε να κατατάσσεται σε αυτήν την τόσο τετιμημένη κατηγορία πολιτών..

Η Νέα Δημοκρατία από την πλευρά της, καταδίκασε και εκείνη τη χθεσινή 'Μικρή Μειοψηφία' , χωρίς βέβαια να παραλείψει να καταδικάσει και την κυβέρνηση αφ'ενός για την πολιτική της, αφ'ετέρου όμως επειδή ..άφησε αυτήν την 'Μικρή Μειοψηφία' να παρεκτραπεί (!). Πρόκειται για μια άκρως αντιφατική στάση, η οποία όμως εξηγείται πάρα πολύ εύκολα. Είναι κοινό μυστικό ότι ο έλληνας ψηφοφόρος όταν θα έρθει η ώρα να αποφασίσει ποιός θα τον κυβερνήσει, ο κ. Σαμαράς λογικά θα αποδειχθεί ο πρώτος επιλαχών.. Και βέβαια, κανένας πολιτικός ή εκπρόσωπος εκάστοτε εξουσίας δεν θα ήθελε ποτέ να βρεθεί αντιμέτωπος με κάποια άλλη 'Μικρή Μειοψηφία' που θα χρησιμοποιεί την γνωστή σε όλους μας αγοραία δημοτική ελληνική γλώσσα, συνοδευόμενη με χειρονομίες που κάθε άλλο παρά ευχάριστες θα είναι. Συμπέρασμα : η 'Μικρή Μειοψηφία' σίγουρα δεν ανήκει στις τάξεις των ψηφοφόρων της σημερινής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, μιας και καταδικάζεται τόσο ξεκάθαρα και από αυτήν..

Η ανακοίνωση του Κ.Κ.Ε. αποτέλεσε την μεγάλη έκπληξη. Το κόμμα που χρόνια τώρα ιδιοποιείται τους κάθε είδους παλλαϊκούς αγώνες, διεκδικεί το copyright των διαδηλώσεων, των πανώ και των συντεταγμένων σημαιών, χθες απεφάνθη ότι αυτή η 'Μικρή Μειοψηφία' δεν το αντιπροσωπεύει. Προχώρησε ακόμα περισσότερο χαρακτηρίζοντάς την ως 'θύλακες που δεν εκφράζουν τα λαϊκά συμφέροντα', υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι σκοτεινοί ακροδεξιοί εθνικιστικοί κύκλοι είναι αυτοί που στιγμάτισαν τη χθεσινή επέτειο. Από την άλλη, είναι σαφώς παρήγορο ότι η ανατροπή των καθιερωμένων κανόνων πραγματοποίησης των παρελάσεων στις ελληνικές πόλεις δεν έφεραν σοβιετικού τύπου παρελάσεις των πάλαι ποτε κομμουνιστικών παραδείσων -φευ! Έτσι, η 'Μικρή Μειοψηφία', τελικά δεν είναι κομμουνιστική και δεν τόλμησε να ιδιοποιηθεί κανένα κόκκινο copyright. Εκείνο ανήκει στον Περισσό. Δεν πειράζει, ας ανήκει εκεί. 

Και ο ΛΑ.Ο.Σ. έμεινε πιστός στην χρόνια εσωτερική του αμφιταλάντευση : Από τη μία να αποτελεί στην πραγματικότητα ένα κόμμα μη-εξουσίας, ενώ από την άλλη να συμπεριφέρεται ως κόμμα που -για κάποιον αδιόρατο λόγο- θεωρεί τον εαυτό του ότι.. βρίσκεται στην εξουσία. Ανεκδιήγητες οι δηλώσεις των στελεχών του στο καθ'όλα μνημονιακό MEGA, οι οποίοι απορούσαν μετά βδελυγμίας γιατί η κυβέρνηση δεν .. επέβαλε την πραγματοποίηση των παρελάσεων και επέτρεψε στην αναιδή 'Μικρή Μειοψηφία' να διώξει τους εκπροσώπους της κυβέρνησης, έως και τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (!). Επισήμως μάλιστα, κατηγοριοποίησε τους παρανόμως φωνασκούντες ως 'αριστεριστές που απεργάζονται ανατροπή του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος'. Αδυνατώ να φανταστώ πόσο πιο προωθημένη θα ήταν η στάση του ΛΑ.Ο.Σ. εάν κατείχε έστω και μισό χαρτοφυλάκιο σε κυβέρνηση συνασπισμού υπό τις παρούσες συνθήκες.. Εν πάση περιπτώσει, ύστερα απ'αυτά, σίγουρα η 'Μικρή Μειοψηφία' δεν ανήκε στο ΛΑ.Ο.Σ. Κι όσο για τους αριστεριστές που είδε το επιτελείο του: ούτε μια κόκκινη σημαία δεν είδα σε κανένα βίντεο των χθεσινών παρελάσεων από οποιαδήποτε πόλη της χώρας.

Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. συνέχισε να μην ..θέλει να οικειοποιηθεί ο,τιδήποτε θα τάραζε τα ήρεμα νερά του πολιτικού συστήματος. Ουδεμία έκπληξη: αμέτρητες άλλωστε είναι οι κατά καιρούς δηλώσεις του περί 'μη ανάμιξής του' σε οιοδήποτε επεισόδιο στο κέντρο της Αθήνας ή αλλού, απευθύνοντας μονότονα το ρητορικό ερώτημα : "Και αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ είναι;". Από την άλλη, αυτή τη φορά, επειδή το επιτελείο του κόμματος γνωρίζει πολύ καλά ότι ο μέσος ψηφοφόρος του δεν θα πήγαινε έτσι κι αλλιώς σε τέτοιου είδους παρέλαση, τήρησε προσεκτικές αποστάσεις χαρακτηρίζοντας τα χθεσινά γεγονότα ως 'αυθόρμητη λαϊκή αντίδραση', όχι όμως και ..δική του. Έτσι, η 'Μικρή Μειοψηφία' δεν είναι ..ΣΥΡΙΖΑϊκή. Άρα, αυτή τη φορά, για αυτήν την γνωστή ρητορική ερώτηση του τύπου : "Μα, κι αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ είναι;", απάντηση υπάρχει. "Όχι, σύντροφοι! Δεν είναι! Να μην ανησυχείτε!"

Η Δημοκρατική Αριστερά καθ'όλη τη διάρκεια της βραχείας ζωής της, είναι γεγονός ότι μάς έχει συνηθίσει σε πολύ προσεκτικά συντεταγμένες διαπιστώσεις (βλ. ανακοινώσεις). Δεν αποτέλεσε έκπληξη ότι και αυτή τη φορά επέλεξε την ίδια ασφαλή οδό. "Τραυματίστηκε η δημόσια εικόνα της χώρας" απεφάνθη, κάτι το οποίο ουδένα εξέπληξε. Εδώ και δύο χρόνια η εικόνα της χώρας τραυματίζεται καθημερινά, τόσο που το έχουμε πλέον συνηθίσει ακόμα κι εμείς, οι ίδιοι οι τρόφιμοι του Γκέτο. Εμμέσως πλην σαφώς όμως, κατά την Δημοκρατική Αριστερά, η 'Μικρή Μειοψηφία' που άλλαξε άρδην την παραδοσιακή έννοια και το ίδιο το ύφος των παρελάσεων στις εθνικές επετείους 'έβλαψε', 'διέσυρε' ή -πιο προσεκτικά-... 'τραυμάτισε', ἐκανε κάποιο κακό. Άρα, δεν ανήκει ούτε σε αυτό το πολιτικό κόμμα.

Η Δημοκρατική Συμμαχία βιώνει και αυτή την ίδια κρίση ταυτότητας, που βιώνει ο ΛΑ.Ο.Σ. χρόνια τώρα. Δεν έχει αποφασίσει ακόμα εάν αποτελεί κόμμα εξουσίας ή μη, εάν τελικά είναι κατά του μνημονίου ή μη, εάν διαφωνεί ή εν τέλει συμφωνεί με τους χειρισμούς της κυβέρνησης, εάν έχει να προτείνει κάποια εναλλακτική ή απλώς παρατηρεί και διαχειρίζεται την κατάσταση περισσότερο ακαδημαϊκά παρά πολιτικά. Αυτή τη φορά επιστράτευσε ακόμα και τον Καβάφη, για να αποφύγει ακόμα μια φορά να αρθρώσει έναν κάποιο πολιτικό λόγο που θα δικαιολογούσε την ύπαρξή της. Και βέβαια, και αυτή καταδίκασε την 'Μικρή Μειοψηφία' που απλώς μάλλον.. είναι το κακό παιδί που χθες βρήκε την ευκαιρία 'να κάνει τα δικά του' και κατάφερε να 'εξευτελίσει τη χώρα'..

Τέλος, το "Άρμα Πολιτών" έκρινε ότι η 'Μικρή Μειοψηφία' δείχνει πως μάλλον το ανησύχησε, αφού ο Πρόεδρός του έκανε λόγο για 'προμήνυμα δυσάρεστων εξελίξεων'. Παράλληλα, είναι σαφές σε όλους ότι ούτε οι Αναρχικοί ούτε και οι οπαδοί της Χρυσής Αυγής δεν διεκδικούν την πατρότητα αυτής της 'Μικρής Μειοψηφίας', αφού σε άλλες ανάλογες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας τόσο οι μεν όσο και οι δε φροντίζουν να δίνουν το στίγμα τους σαφώς και εμφανώς.

Οπότε πλέον, τα ερωτήματα που τίθενται είναι απλά :

Ποιοί τελικά είναι αυτοί που αποτέλεσαν τη 'Μικρή Μειοψηφία', που όλοι ανεξαιρέτως απαξιώνουν; 

Χθες, 28 Οκτωβρίου 2011, ποιός ήταν τελικά ο ιδεολογικός χώρος που κατάφερε να εκδιώξει τους εκπροσώπους της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας από τις εξέδρες των επισήμων;
Ποιά είναι η πολιτική δύναμη που επέβαλε την πραγματοποίηση των παρελάσεων, αλλάζοντας κυριολεκτικά 'στο δρόμο' τους κανόνες του Πρωτοκόλλου;  
Πώς μεταφράζεται πολιτικά αυτό το πρωτοφανές που συνέβη χθες και που έκανε τον απλό κόσμο να αναπνεύσει κάπως πιο ελεύθερα μέσα σε αυτό το σύγχρονο Γκέτο που ονομάζεται Ελλάδα; 

Κι αφού τελικά, Όλοι Αυτοί λένε ξεκάθαρα ότι 

ούτε ανήκουν ούτε στηρίζουν, 

ούτε καν Είναι αυτή η "Μικρή Μειοψηφία'.. 

..Μήπως τελικά αυτή η 'Μικρή Μειοψηφία' 

είμαστε Όλοι Εμείς -και δεν το έχουμε ακόμα καταλάβει;

 

Ζει ανάμεσά μας!

Κι όμως.
Τελικά ζει ανάμεσά μας, κι ας τον έχουμε για χαμένο μισό αιώνα πριν και βάλε.
Κι αυτή η φωτογραφία νομίζω πως το αποδεικνύει περίτρανα!

Δεν ξέρω εάν όντως χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις!
Κοιτάξτε τον κύριο στα δεξιά:

μέσα σε κάποιο αστικό λεωφορείο του Τελ Αβίβ (!), Οκτώβριος 2011 (!)

Η φωτογραφία μεταφορτώθηκε στο Facebook χθες, 21-10-2011, περίπου στις 3 το μεσημέρι ώρα Ελλάδος, από τον Ισραηλινό χρήστη Tom Avacov. Την τράβηξε με το κινητό του τηλέφωνο σε κάποιο από τα αστικά λεωφορεία του Τελ Αβίβ (!)... 

Και καθ'όπως φαίνεται, είναι πέρα για πέρα πραγματική!

Έκτοτε, άπειρα τα σχόλια και οι κοινοποιήσεις στην Facebookική κοινωνία παγκοσμίως ..

Να υποθέσω ότι στην επόμενη στάση θα τον περίμεναν..

..ο Άιχμαν, ο Μέντελε καί η υπόλοιπη παρέα;

Τίποτα πια δεν αποκλείεται..!

σχόλιον ουδέν.

Εγώ Δεν Δέχομαι Να Φαγωθούμε Μεταξύ Μας.

Μετά τα χθεσινά γεγονότα στην Αθήνα, αλλά και μετά απ'όλα αυτά που μάς συμβαίνουν κάθε μέρα σαν κοινωνία μήνες τώρα,το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν βλέπω καμμία λύση.  Και σάς το λέω αυτό με κάθε ειλικρίνεια.

Αθήνα, 20.10.2011

Δεν μπορώ να φανταστώ τι είναι αυτό που θα σταματήσει τη χώρα από όλη αυτήν την κατρακύλα. Και δεν ξέρω πώς τέλος πάντων θα εξοφληθεί αυτό το χρέος. Δεν ξέρω πώς θα σωθεί η χώρα με τα χρήματα που θα στερηθεί καθένας από μας. Δεν ξέρω τι σόι λύσεις σχεδιάζονται και ποιό θα είναι το αποτέλεσμά τους. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα χρόνο θα βλέπουμε την πατρίδα μας και θα τη λυπόμαστε. Δεν ξέρω μέχρι ποιού σημείου θα φτάσουμε όχι μόνο σαν κοινωνία αλλά και σαν άνθρωποι, σαν χαρακτήρες, σαν προσωπικότητες. Δεν ξέρω καν γιατί γράφω αυτούς τους προβληματισμούς και τα τόσα πολλά 'Δεν Ξέρω', αφού πραγματικά... δεν ξέρω πού μάς οδηγούν όλα αυτά.

Η χθεσινή μέρα ήταν μία από τις χειρότερες που ζήσαμε, με έναν νεκρό και με μια τόσο έντονη κοινωνική πόλωση που ακόμα ίσως δεν καταλάβαμε πόσο βαθειά είναι. 

Και δεν ξέρω -κι ούτε θέλω να ξέρω- ποιά θα είναι η συνέχεια.

Αθήνα, 20.10.2011

Αυτό όμως που πραγματικά Ξέρω είναι ότι 

Εγώ Δεν Δέχομαι Να Φαγωθούμε Μεταξύ Μας.

Και σήμερα, 21 Οκτωβρίου 2011, 

ευτυχώς Ξέρω ότι θέλω μόνο αυτό το απλό πράγμα.

Γιατί δεν αξίζει να φαγωθούμε μεταξύ μας 

για κανέναν και για τίποτα.

Αθήνα, 20.10.2011

ήλθον, είδον, .. Ίψεν.

Είναι πράγματι σπάνιο να έχεις στη Ρόδο την ευκαιρία να δεις θέατρο. 

Και είναι ακόμα σπανιότερο να έρχεται στη Ρόδο θίασος από την ηπειρωτική Ελλάδα. Μάλιστα, επειδή όσο περνάει ο καιρός και η κρίση θα γίνεται όλο και περισσότερο εμφανής, φαντάζομαι πως στο άμεσο μέλλον αυτές οι ευκαιρίες θα εμφανίζονται όλο και σπανιότερα. 

Γι'αυτούς τους απλούς λόγους και χωρίς να το σκεφτώ στιγμή παραπάνω, μέρες πριν είχα αποφασίσει πως δεν θα έχανα τους 'Βρυκόλακες' του Ερρίκου Ίψεν που θα ανέβαιναν στο Δημοτικό Θέατρο της Ρόδου, 

στις 16 και 17 Οκτωβρίου 2011. 

Όπερ και εγένετο.

Με τον Ερρίκο Ίψεν με συνδέουν πολλές μνήμες.

Μου φαίνεται σαν να ήταν ..χθες : Να είμαι αναγκασμένος να κοιμηθώ νωρίς, βράδυ Κυριακής, επειδή την επομένη έπρεπε να πάω σχολείο. Σχεδόν πάντα κάθε Δευτέρα, στις πρώτες ώρες του σχολείου κοιμόμουν όρθιος, αφού από δίπλα απ'το κρεββάτι μου κάθε Κυριακή βράδυ ήταν αναμμένο το μαγικό εκείνο διπλό ραδιοκασσετόφωνο, το οποίο έπιανε στερεοφωνικά τους σταθμούς στα FM (μεγάλη τεχνολογική εξέλιξη η στερεοφωνική εκπομπή τότε!).

Ύστερα από πολύωρο ραδιοζάππινγκ, τελικά σχεδόν πάντοτε σταματούσα στο θρυλικό 'Θέατρο της Κυριακής' που μετέδιδε το τότε "Πρώτο Πρόγραμμα" από τις 10 το βράδυ μέχρι και τα μεσάνυχτα. 

Και όταν είχε Ίψεν -θεωρούσα καθήκον μου να παρακολουθήσω τη ραδιοφωνική παράσταση μέχρι τέλους.

το "Θέατρο της Κυριακής" - αυτοπροσώπως

Είναι πολύ λογικό να με ρωτήσετε, γιατί τα θυμήθηκα όλ'αυτά, 

δεκαετίες αργότερα. 

Ε λοιπόν, οφείλω να σάς εξομολογηθώ ότι τη Δευτέρα που μάς πέρασε, μέσα στο Δημοτικό Θέατρο και κατά τη διάρκεια της παράστασης "Βρυκόλακες", ασυναίσθητα μεταφέρθηκα σ'εκείνες τις κρύες Κυριακές και στο 'Θέατρο της Κυριακής' του Πρώτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. 

Το ίδιο ηχόχρωμα στις φωνές των ηρώων του Ίψεν, οι ίδιες παύσεις ανάμεσα στις ατάκες τους, τα ίδια ηχητικά εφφέ. Όλα ίδια με τις ηχογραφήσεις της δεκαετίας του '60 -που όταν τις είχα πρωτοακούσει στη στερεοφωνική μπάντα των FM , ήδη από τότε μεταδίδονταν σε επανάληψη..

Η παράσταση που παρακολούθησα την περασμένη Δευτέρα ήταν καλοδουλεμένη και οι ερμηνείες ήταν απόλυτα πιστές στο κείμενο. Ακόμα και ο ελλιπής φωτισμός του Δημοτικού μας Θεάτρου, ταίριαζε με το μουντό νορβηγικό φυσικό περιβάλλον που ο Ίψεν είχε στον νου του όταν περιέγραφε τη δική του εκδοχή των δικών μας αρχαίων τραγωδιών. Και η νοητή μεταφορά μου στα εφηβικά μου χρόνια, είχε και αυτή τη δική της χάρη. 

Ως εκ τούτου, ως προς όλα τα παραπάνω, δεν έχω κανένα παράπονο.

Αναρωτιέμαι όμως, ποιός αποφάσισε ότι η θεατρική απόδοση των έργων του Ίψεν στα Ελληνικά θα έπρεπε να παραμένει κολλημένη στα πρότυπα των ραδιοσκηνοθετών του '60;  

Άραγε, μέχρι πότε θα παραμένουμε πιστοί (βλ. εγκλωβισμένοι) σε θεατρικές σχολές που πολύ λίγο πια 'μιλάνε' στον μέσο θεατή του 2011; 

Τα σχόλια των νεαρών θεατών -που ήρθαν για πρώτη φορά σε επαφή με το κείμενο και το ύφος του Ίψεν- μετά την παράσταση ήταν κοφτερά σαν μαχαίρι. Και όταν τούς εκμυστηρεύτηκα τις ραδιοφωνικές μου αναμνήσεις - ουδεμία σημασία έδωσαν. 

Και είχαν απόλυτο δίκιο. 

Γιατί ναι μεν μπορεί η παράσταση να ήταν καλοδουλεμένη, το ηχόχρωμα και η κίνηση των ηθοποιών να βρίσκονται απόλυτα 'στη θέση τους', ακόμα και οι παύσεις, τα ηχητικά εφφέ και οι δραματουργικές εξάρσεις των ιψενικών ηρώων να ήταν όπως τα περίμενα. 

Όμως, όλα αυτά βρίσκονταν ...εκεί ακριβώς που τα είχα αφήσει 
τρεις δεκαετίες πριν... 

Στο 'Θέατρο της Κυριακής' του παλαι ποτε 'Πρώτου Προγράμματος'.
Πού αλλού..;

Έπρεπε όμως να μείνουν όλα αυτά εκεί; 

Στην κονσέρβα του ραδιοφωνικού αρχείου της ΕΡΑ;

"Προφανώς όχι..", μού είπε το 25χρονο κοινό 

-και τράβηξε γι'αλλού.

Και πολύ καλά έκανε.

απόσπασμα από το βιβλίο "Ερρίκου Ίψεν, Οι Βρυκόλακες" - σε μετάφραση Λέοντος Κούκουλα, 

Εκδοτικός Οίκος Γεωργίου Βασιλείου - Αθήνα, 1923.

το γκουρμέ του '11

Στη δεκαετία του '90 είχαν κάνει δειλά-δειλά το ντεμπούτο τους.

Στη δεκαετία των '00 είχαν κατακλύσει τις τηλεοπτικές μας οθόνες.

Ακόμα να καταλάβατε για τι πράγμα μιλάω;

Μα φυσικά, για τις πάμπολλες εκπομπές γκουρμέ μαγειρικής.  

Φαγητά άγνωστα. Φαγητά που στερούνταν ονόματος. Φαγητά που για να τα περιγράψεις θα έπρεπε να πεις όοοοοοολη τη διαδικασία προετοιμασίας, παρασκευής, βρώσης και πόσης. Υλικά που ούτε καν οι ίδιοι οι τηλεμάγειροι κι οι τηλεμαγείρισσες δεν ήξεραν να τα προφέρουν σωστά. Πλήθος και τα ορθογραφικά λάθη των ελληνικών ταμειακών μηχανών στα delicatessen της Ψωροκώσταινας -το διαπίστωνες στις μηχανογραφημένες αποδείξεις, όταν δεν είχες τι να κάνεις και χάζευες σαν γνήσιος ευρωπαίος πια αυτές τις εξαιρετικά λακωνικές διψήφιες τιμές σε ευρώ, χωρίς εκείνες τις βαλκανικές  good-old δραχμικές χιλιάδες..

Τα πράγματα άλλαξαν πολύ από τότε.

Η τηλεόρασή μου δεν ανάβει πια. Χάλασε από την αχρησία. Μού πιάνει χώρο στο σπίτι και δεν ξέρω γιατί την κρατάω ακόμα εδώ μέσα. Άλλωστε, όσες συνταγές κι αν άκουσαν τ'αυτιά μου είτε ως φοιτητής, είτε ως φαντάρος (μπορεί στο φυλάκιο να μην είχαμε όπλα της προκοπής -Μενεγάκη όμως είχαμε!) -τελικά να μαγειρεύω τόσο delicatessen δεν έμαθα ποτέ μου. 

Και τώρα πλέον, σε καιρούς κρίσης, ας παραδεχτούμε ότι το ευρωπαϊκό γκουρμέ à la grecque (αυτή ήταν άραγε η πολυδιαφημισμένη 'νέα ελληνική κουζίνα';) αρχίζει να αποτελεί σιγά σιγά μια μακρινή ανάμνηση. Μία ανάμνηση όμως, που στη δική μου περίπτωση δεν θα μπορέσει ποτέ να μετεξιλχθεί σε νοσταλγία.

Ποτέ δεν τα κατάλαβα όλ'αυτά. 

Ποτέ δε λιμπίστηκα αυτές τις δήθεν σάλτσες που γέμιζαν με ψεύτικα χρώματα τα πιάτα με αυτά τα τόσο περίεργα σχήματα. Ποτέ δε ζήλεψα όσους περίμεναν στην ουρά να στοιβαχτούν στα μαγαζιά με τους περίτεχνα σχεδιασμένους τιμοκαταλόγους, που για να καταλάβεις τι θα παραγγείλεις σού έδιναν και ..Γλωσσάρι για να μην ρωτάς τους σερβιτόρους τα ίδια και τα ίδια κάθε φορά (Ναι, αυτό το τελευταίο ειδικά, μού συνέβη εν Ρόδω -και δεν θα το ξεχάσω ποτέ).

Για τους νοσταλγούς του φραγκοβλάχικου γκουρμέ όμως, βρήκα ένα βίντεο που ίσως τούς δώσει μερικές καλές ιδέες, ειδικά τώρα που τα πάμπολλα αγορασμένα/δανεισμένα άχρηστα πράγματα που τούς περιβάλλουν, ναι μεν ταιριάζουν στους δανεισμένους τοίχους των σαλονιών τους, έχουν όμως ένα μεγάλο μειονέκτημα : Δεν τρώγονται.

Και ξέρετε πόσοι τέτοιοι νοσταλγοί υπάρχουν ακόμα;

Μα πάρα πολλοί.. Όσα και τα αντικείμενα που στοιβάχθηκαν γύρω τους

..χωρίς λόγο

Καλή σας όρεξη!

(η δικιά μου έχει κοπεί πια, έτσι κι αλλιώς)  

OH MY BLOG! 2011 - Τα Βραβεία!

Μπορεί να ακουγεται περίεργο, αλλά το συμπέρασμα που βγαίνει από τους 12 μήνες που μεσολάβησαν από τα περσινά βραβεία OH MY BLOG! 2010 - από τα λίγα πράγματα που φαίνεται να ανθούν στην Ελλάδα της κρίσης είναι το ...μπλογκάρισμα.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι .. η ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι το μόνο εθνικό προϊόν που ακόμα... πάει καλά. Ίσως επειδή ακόμα τα πακέτα σύνδεσης με το ίντερνετ είναι ακόμα προσιτά γαι τους πολλούς... Ίδωμεν όμως..

Επειδή όμως δεν είναι και απόλυτα βέβαιο ότι το ελληνικό ίντερνετ θα αφεθεί και στο μέλλον να ανθεί, αποφάσισα φέτος να μην αγνοήσω το ραντεβού που είχαμε κλείσει έναν ακριβώς χρόνο πριν, όταν αυτό εδὠ το μπλογκ απένειμε τα πρώτα βραβεία Oh My Blog! (κι όσοι δεν το θυμάστε, δείτε σε επανάληψη την περσινή 'τελετή', πατώντας εδώ)

Χωρίς περισσότερες φλυαρίες λοιπόν...

η Τελετή της Απονομής των Βραβείων 

Oh My Blog! 2011

αρχίζει αμέσως τώρα!

Πριν αρχίσουμε να ανοίγουμε έναν-έναν τους φακέλους με τους φετινούς νικητές, να σάς υπενθυμίσω ότι αυτή η ανάρτηση δεν είναι σαν τις άλλες. 
Γι΄αυτό, μην βιαστείτε να πάτε παρακάτω, να πατήσετε τα βίντεο και να σηκωθείτε να φύγετε, γιατί έτσι δεν πρόκειται να βγάλετε νόημα. Όπως και έναν χρόνο πριν, έτσι και φέτος η ανάγνωση αυτής της... ειδικού τύπου ανάρτησης, θέλει τη ρέγουλά της..

Σήμερα βραβεύονται μέσα από αυτό εδώ το blog  οι μπλόγκερ που ξεχώρισαν για την ευρηματικότητά τους, την αγάπη τους γι'αυτό το νέο μέσο επικοινωνίας και αλληλοενημέρωσης, για την αμεσότητά τους και την πρωτοτυπία της θεματολογίας που κατά καιρούς επιλέγουν. Έλαβα υπ'όψιν  τις αναρτήσεις που διάβασα κατά το χρονικό διάστημα των τελευταίων 12 μηνών, από τον Σεπτέμβριο του 2010 έως και τον Σεπτέμβριο του 2011.    

Συγκεκριμένα, τα βραβεία Oh My Blog!2011 απονέμονται προσωπικά σε μπλόγκερ (και όχι στα ιστολόγια καθαυτά) καθότι το blogging αποτελεί μία καθαρά προσωπική υπόθεση. 

Έτσι, τα ιστολόγια που έχουν εμπορικό χαρακτήρα, ή όσων οι αναρτήσεις γράφονται από ομάδες συντακτών, από επαγγελματίες δημοσιογράφους, αναδημοσιεύουν ή αναμεταδίδουν ειδήσεις, έχουν τεθεί εκτός συναγωνισμού (χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι άξια επιβράβευσης!)

Και για να μην χάνουμε περισσότερο χρόνο, 
καιρός να υποδεχθούμε τους περσινούς νικητές του Oh My Blog!2010. 

Την ενίοτε κλαίουσα και ενίοτε ενθουσιώδη Tradescadia, τον πάντοτε τσιγαρόπληκτο Πέτρο Μποέμ και την 'ταπί-και-ψύχραιμη' ροδίτισσα Nemessis με το μπλογκ της "Ἀνευ Σημασίας", που ήδη κάθονται στις τιμητικές πρώτες-πρώτες θέσεις..

Μάλιστα , η Nemessis , και κατά κόσμον Μαρίλια Φούρλα, έχει ιδιαίτερη θέση στη σημερινή σεμνή τελετή, αφού -όπως θα δείτε λίγο παρακάτω- θα ανοίξει τους φακέλους με τα ονόματα των φετινών νικητών.. Όχι παίζουμε! (Μαρίλια, μήπως θα έπρεπε να βολιδοσκοπήσεις και προς τηλεόραση μεριά; Λέμε τώρα..)

 

Κι ώσπου να δεήσουν να έρθουν εδώ στη μακρινή Ρόδο και οι υπόλοιποι καλεσμένοι (απεργίες, αφραγκίες κλπ..), ύστερα από πολύ κόπο και προσπάθεια, το μπλογκ και εγώ καταφέραμε και τελικά καβατζώσαμε για το καλλιτεχνικό εφφέ της περίστασης το ροδιακό φωνητικό σύνολο Crescendo, που αποτελείται από τρεις από τις καλύτερες νεανικές φωνές του νησιού και ένα καλοδουλεμένο πιάνο..

οι Crescendo αποτελούνται από την Ευανθία Κρητικού, τον Θανάση Ζαχαρόπουλο 

και τη Σαπφώ Σταυρίδου, με την Άντζελα Σπανού στο πιάνο

Για να δω;
Μπορώ να πάω παρακάτω; 
Μάλλον ναι..

Κάπου εκεί μέσα στα σκοτάδια της αίθουσας διακρίνω το Δεσποινάριον (απαραίτητη σε κάθε μπλογκοσύναξη!), τον Analyse Chris που μού έκανε την τιμή τελικά να αφήσει την Άννα Βίσση σύξυλη να τα βγάλει πέρα μόνη της στην πίστα (ξέρω τι λέω..), να πάρει την πρώτη πτήση των Κυπριακών Αερογραμμών και να προσγειωθεί στα ταλαίπωρα μέρη μας, τον Παναθήναιο που αν και έχουμε καιρό να τα πούμε αλληλοδιαβαζόμαστε αθόρυβα αλλά σταθερά, την Ρούλα εκ Ξάνθης που ακόμα να το πάρει απόφαση ότι είναι μία καθαρόαιμη blogger από κούνια (αλλά πού θα πάει, θα το καταλάβει μια μέρα!), την εξαιρετικά πολυπράγμωνα Amelie (που εκτός από μανιώδης blogger, μουσική παραγωγός και συγγραφέας είναι και μία κουκλάρα με τα όλα της), όπως και τη σταθερή εξ Αθηνών αναγνώστρια Αλίκη Παπαχελά (που δεν υπάρχει ανάρτηση που να μην έχει σχολιάσει -μα τι κρίμα που δεν έχει θεσμοθετηθεί ακόμα 'βραβείο αναγνωστών'! θα τό'χε στο μικρό της το τσεπάκι αβέρτα..)- 

Οπότε, μιας κι είμαστε όοοολοι εδώ... 

..ας αρχίσουμε και φέτος!   

_________________________________________________

Επειδή πάντοτε οι κυρίες προηγούνται, 

αρχίζουμε και φέτος 
με την κατηγορία :

Oh My Blog!2011 - 
Ελληνίδα Μπλόγκερ  

πατήστε το play!

Η So_Far μπορεί να μην αποκαλύπτει στην μπλογκόσφαιρα την πραγματική της ταυτότητα. Το ψευδώνυμό της όμως, είναι όνομα και πράμα. Είναι όντως So Far, ήτοι πολύ μακρυά, αφού το μπλογκομάγαζό της έχει την έδρα του κάπου εκεί, στην μακρυνή και αφιλόξενη Ρωσική στέπα.

Τι γυρεύει εκεί;
Ούτε αυτό το κρύβει : όσον καιρό τη διαβάζω, συνεχίζει να επιβλέπει την αποπεράτωση της κατασκευής μονάδων ηλεκτρικής παραγωγής -εγχείρημα για το οποίο γράφει μεν, αλλά ευτυχώς όχι πολύ συχνά, διαφορετικά δεν θα ήμουν σε θέση να την παρακολουθήσω. Και η γραφή της, λιτή μα συνάμα πολύπλοκη, χωρίς φανφάρες, φρουφού κι αρώματα -όπως συνήθως γράφουν οι γυναίκες του μπλογκίστικου συναφιού μας.

Πλήρως συνειδητοποιημένη για την κατάντια της πατρίδας μας, μού κέντρισε το ενδιαφέρον η καλά ελεγχόμενη συσσωρευμένη αγανάκτηση όπως αυτή εκφράζεται στη γραφή της, με ρήματα και λέξεις που λίγοι έχουν την ικανότητα να χρησιμοποιούν. Ίσως επειδή εκείνη -ευρισκόμενη so far, έχει το προνόμιο -ή την δυστυχία- να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητά μας, ειδωμένη μακρόθεν.
Και ξέρετε, μερικές φορές, η ψυχρή παρατήρηση και αποτίμηση των τεκταινομένων δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σού συμβεί, βλέποντας το μέρος που αγαπάς περισσότερο από κάθε τι άλλο στη Γη.. 

Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, ίσως τελικά να μην είναι καθόλου τυχαίο ότι προτιμώ να ξεφυλλίζω  το 'Δικη μου Ευθύνη-Undergound' κάθε Σάββατο πρωί : όταν δηλαδή δεν έχω να πάω στη δουλειά και έχω χρόνο να μπορέσω να χωνέψω όσα απίστευτα μάς έχουν συμβεί γύρω μας καθ'όλη τη διάρκεια της εβδομάδας που πέρασε. Και πραγματικά, σάς συνιστώ να ακολουθήσετε τη δική μου ταπεινή τακτική -θα σάς βγει σε καλό.

Όχι. Η So_Far δεν αγαπά τους μελοδραματισμούς ούτε αρκείται στο να μουρμουράει απλώς, μιμούμενη άλλες γωνιές της ελληνικής μπλογκόσφαιρας. Με φράσεις χωρίς ιδιαίτερα σημεία στίξης, χωρίς αυστηρή παραγραφοποίηση και παντελώς ανεπιτήδευτο look, η So_Far δείχνει να αποφασίζει να γράψει τη δική της διαδικτυακή ιστορία έχοντας πετάξει μες στα νεύρα τις λασπωμένες γαλότσες του εργοταξίου κάπου σε μια γωνιά του υπνοδωματίου της. 

Με φούρια πιάνει το πληκτρολόγιο και μέχρι να τα πει έξω από τα δόντια -με μία δηκτικότητα που πάντοτε μαρτυρά πολύ καλή ανατροφή- , μόνο τότε πλέον θα αποφασίσει να πατήσει εκείνο το μάλλον... μοιραίο κλικάρισμα της 'Δημοσίευσης'. Βάζω μάλιστα στοίχημα ότι σπανίως 'ρετουσάρει' τα γραφόμενά της, κάτι που την κάνει εξαιρετικά αξιαγάπητη, όσο αυστηρή κι αν ακούγεται έναντι πάντων.

Και πολύ καλά κάνει.

Αφού ό,τι γράφει και όπως εκείνη μόνο ξέρει, 

το γράφει με.. Δική της Ευθύνη.

 από κάπου εκεί μέσα, μπλογκάρει η So_Far..

Οι οδηγίες χρήσεως του 'Δική μου Ευθύνη - Underground' είναι απλές :

Η δομή του αρχείου των αναρτήσεών της είναι εξαιρετικά λογική : 

Σημείο αναφοράς της : οι εποχές του χρόνου. 

Ιδιαίτερα χρήσιμο κριτήριο, όταν βρίσκεσαι σε μια τόσο α-κλιματική γωνιά της Γης, όπου φαντάζομαι πως πάντα μάλλον κάνει είτε λιγότερο είτε περισσότερο κρύο.

Κι όσο για την πιο αγαπημένη μου 'εποχή' της So_Far :

Ξεχώρισα την φετινή άχαρη άνοιξη του 2011 : 

πατήστε εδώ, κι αρχίστε τη μελέτη..   

εννοείται Beatles 

και εννοείται 'Back in the USSR'

και βέβαια, ΟΧΙ σε stereo..

______________________________________________

Oh My Blog!2011 - 
Έλληνας Μπλόγκερ

ιδού το play ...

Εδώ, μάλιστα.
Την πάτησα.

Και όποιος νομίζει ότι διαβάζοντας ένα μπλογκ, 'γνωρίζει' και ποιόν 'κρύβεται' πίσω από τα γραφόμενα , πλανάται πλάνην οικτράν. 

Ευτυχώς λοιπόν, που λίγες μέρες πριν την απονομή των φετινών OH MY BLOG!2011 μού'κοψε και ειδοποίησα μέσω email τον Asteroid, ή κατά κόσμον Γιάννη Καρνεσιώτη, για να τού πω τα ευχάριστα νέα. Θεωρώντας λοιπόν σίγουρο ότι επικοινωνούσα με έναν...επαγγελματία φωτογράφο που παράλληλα με την τέχνη του, αποφασίζει να αφήσει το δικό του στίγμα στην καταγραφή της πραγματικότητας μέσω του κατά τα άλλα ψυχρού διαδικτύου, διεπίστωσα ότι εκείνη την ώρα μιλούσα με τον ..λάθος άνθρωπο.
Και για να το πω πια δυνατά, για να το ακούσω κι εγώ :
τόσους μήνες διάβαζα τον..λάθος άνθρωπο.

Νομικός στις σπουδές, φωτογράφος από τα γεννοφάσκια του και έχοντας πάρει το blogging πολύ στα σοβαρά, τόσους μήνες μού έδινε την εντύπωση ότι είχα να κάνω με τον κατ'αρχήν επαγγελματία(!)  φωτογράφο/φωτορεπόρτερ, που είχε εμμονή με την παραδοσιακή μουσική, όπως αυτή συνοδεύεται από το τόσο γνώριμο σφύριγμα του κυκλαδίτικου μελτεμιού και με ό,τι άλλο αυτό συνεπάγεται. 

Και είναι πράγματι πολύ ευχάριστη η έκπληξη που νιώθεις ότι βρίσκεσαι στην ευχάριστη θέση να βραβεύεις συνάδελφο, που δεν ήξερες ότι ήταν και συνάδελφος!

Δεν είναι;

Ιωάννη, με την άδειά Σας! ..

Εκεί που όλα κυλούσαν στους ρυθμούς των δανείων και των γκουρμέ πιάτων στα λογής λογής πρωινάδικα/μεσημεριανάδικα και ούτω καθ'εξής, ξαφνικά κάθε μπλόγκερ -ήθελε, δεν ήθελε- κλήθηκε να λάβει θέση μπροστά σε όλα αυτά που έπεσαν στην κοινωνία μας σαν καταπέλτης.

Ο Asteroid δεν εξεπλάγη, καθώς εάν πιάσεις τις αναρτήσεις του από την αρχή, πάντοτε μπορούσε κανείς να διακρίνει μία διεισδυτική ματιά στην φαινομενική -πλην όμως εν πολλοίς ανεξήγητη- ευδαιμονία που μάς διακατείχε.
Χωρίς κομματικοποιημένες προκάτ ατάκες, αλλά με καθαρά πολιτικοποιημενο λόγο, ο Asteroid αποφάσισε μέσα στην αναμπουμπούλα να λάβει επ'ώμου το όπλο που γυάλιζε όλον αυτόν τον καιρό : τη φωτογραφική του μηχανή, συνδυάζοντάς την με την προφανώς έμφυτη δημοσιογραφική του πένα. Ερασιτέχνης και στα δύο -όπως απεδείχθη εκ των υστέρων-, έβγαλε εαυτόν ασπροπρόσωπο. Και η γραφή του με κράτησε, αν και από πολιτικής απόψεως σε πολλά θα μπορούσαμε να διαφωνήσουμε. Σε πάρα πολλά όμως, πολύ σημαντικά, θα δίναμε ευχαρίστως τα χέρια.

Δεν είναι καινούργιο αυτό που θα πω :
Η κρίση μείωσε την εμπιστοσύνη του κοινού στα παραδοσιακά ΜΜΕ. 
Τους τελευταίους μήνες βρεθήκαμε όλοι μας που τυχαίνει να είμαστε μακρυά, να παρακολουθούμε τι συμβαίνει στο κέντρο της Αθήνας, στην Πλατεία Συντάγματος όχι από τις οθόνες των τηλεοπτικών καναλιών, αλλά μέσα από τις ζωντανές εικόνες που μεταδίδονταν από το ίντερνετ. Οι έγκυροι πολιτικοί σχολιαστές των εφημερίδων και των τηλεοπτικών ειδήσεων ξαφνικά αντικαταστάσθηκαν στη συνείδηση του κόσμου από τις διαδικτυακές περιγραφές των παρευρισκομένων πολιτών ή από τα ολιγόλογα status του Facebook ή του Twitter.
Η αυθεντία της ενημέρωσης μετεξελίχθηκε, αναιρέθηκε, μετασχηματίσθηκε.
Και για πολλούς από μάς, όλα αυτά συμβαίνουν μάλλον για καλό.

Ο όρος 'Δημοσιογραφία των Πολιτών' όσο περνούν οι μήνες ακούγεται όλο και πιο λαϊκίστικος στ'αυτιά μου. Θα αδικούσα τον Asteroid εάν θα τον κατέτασσα σε αυτήν την κατηγορία.
Επειδή όμως είναι πολύ λίγες οι φορές που κείμενο, πολιτικός σχολιασμός και εικόνα συνταιριάζονται τόσο δεμένα σε ένα μόνο μπλογκ, ομολογώ πως εάν θα ήμουν αρχισυντάκτης κάποιας εφημερίδας - έχοντας τον Γιάννη Καρνεσιώτη για συνεργάτη και τις αναρτήσεις του μπλογκ του Asteroid / The Sequel για μόνιμη στήλη, θα κοιμόμουν ήσυχος.
Κι ας διαφωνούσα στα σημεία.
Δεν πειράζει.

Υποδειγματική η κάλυψη της συγκέντρωσης της 31ης Μαΐου 2011 στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, με κύριο ομιλητή τον Μίκη Θεοδωράκη. Υποδειγματική η γραφή και η θέση του σε ό,τι πλασάρεται επί μακρώ χρόνω ως ἱερό καί ὅσιο. 

Ένας μπλόγκερ που αξίζει να τον παρακολουθεί κανείς τακτικά.

Ελπίζω να σάς γίνει συνήθεια.

____________________________________________

και αισίως έφτασα στην τρίτη και τελευταία κατηγορία!

Oh My Blog!2011 - 
Μπλόγκερ της Ρόδου

Μαρίλια, τον καταπράσινο φάκελο γρήγορα!

Πολλοί από σας, είτε δεν είστε από Ρόδο είτε είστε από εδώ, μπορεί να απορήσετε πώς βρέθηκε η γνωστή σκηνοθέτης, παραγωγός και συγγραφέας Λουκία Ρικάκη, στην κατηγορία των Blogger της Ρόδου. Ε λοιπόν, για να προλάβω τυχόν ενστάσεις σας, να σάς πληροφορήσω ότι η Λουκία -η οποία είναι γνωστή στην ελληνική μπλογκόσφαιρα ως 5 Pink Flowers- εδώ και πάαααααααρα πολλά χρόνια έχει μεταφέρει τα χαρτιά της στη Ρόδο και είναι Ροδίτισσα κατ'επιλογήν. Ὅν ἐστιν μεθερμηνευόμενον = Ροδίτισα δις.

Οπότε νομίζω πως το διαδικαστικό που πιθανώς θα ανέκυπτε, ελύθη 

- και δη αισίως.

Με τη Λουκία γνωριστήκαμε σε μία πολύ ενδιαφέρουσα και ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο της ζωής και των δύο μας, με κοινό παρονομαστή : τον κινηματογράφο και την ενασχόληση με ο,τιδήποτε είχε (ή..δεν είχε) σχέση με αυτόν. 

Πολύ γρήγορα αναγνωρίσαμε τις πάμπολλες ομοιότητές μας, αλληλοεκτιμηθήκαμε, αλληλοκατανοηθήκαμε και αποφάσισα να παίξω το ρόλο του δέκτη όσον αφορά τα πάρα πολλά που είχε να μού εκπέμψει σε κάθε επίπεδο. Είδα τον ίδιο μου τον τόπο με άλλο μάτι μέσα από τη συναναστροφή μου μαζί της και αν κάτι πραγματικά οφείλω στη Λουκία -ίσως να μην το γνωρίζει ούτε η ίδια, αλλά είναι καιρός να το μάθει- είναι η ..διαδικτυακή μαθητεία μου κοντά της, σε ό,τι αφορά την επικοινωνία με το κοινό μέσω αυτού του παχέως και αδηφάγου τέρατος που λέγεται Ίντερνετ. 

Γι'αυτόν και μόνο το λόγο, τής οφείλω αυτό το 'βραβείο blogging' - εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Αν υπάρχει ένας άνθρωπος στην ελληνική μπλογκόσφαιρα που θα μπορούσε να παραδώσει μαθήματα επικοινωνίας μέσα από το Blogging είναι μόνο η 5 Pink Flowers. Με 15 μπλογκ στο ενεργητικό της μέχρι τώρα, κάθε καλλιτεχνικό της project -είτε αυτό ανάγεται στον κινηματογράφο, είτε στις θεατρικές της παραγωγές, είτε ακόμα και πρόσφατα στον τομέα της συγγραφής- δεν νοείται να μην συνοδεύεται και από ένα blog. 

Οι κακεντρεχείς δεν αποκλείεται να το εξελάμβαναν ως τάχα 'εκδήλωση αυτοπροβολής'. 

Αυτοί όμως που την γνωρίζουν καλύτερα, καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι η Λουκία απλώς... δεν μπορεί να εκφραστεί, παρά μόνο εάν μπει εξ ολοκλήρου και κυριολεκτικά 'μέσα στο πετσί του ρόλου' με ό,τι θα θελήσει να καταπιαστεί. 

Φτάνει μέχρι τέλους και τα δίνει όλα για όλα. Και το πιο πρακτικό και εύκολο μέσον δεν είναι άλλο από το ἱστολογεῖν, με άπειρες δυνατότητες επικοινωνίας και 'εκπομπής'. 

Το blogging τής ταιριάζει, μιας και ο ρόλος που επέλεξε η Λουκία να έχει στη ζωή τόσο τη δική της όσο και των γύρω της, είναι αυτό που λέμε 'Πομπός'. Και πολύ τυχερός είναι αυτός που λαμβάνει τις σωστές συχνότητες, εμπλουτίζοντας τον εαυτό του με τα ερεθίσματα των ποικίλων εκπομπών της.

Κι αν κάπου κάπου πέφτει στη μέση και ένα διαφημιστικό διάλειμμα : ε και λοιπόν; 

Αυτή είναι η Λουκία που γνώρισα και αυτή συνεχίζει να είναι η Λουκία που διαβάζω στο πρώτο και 'σταθερό' της blog, που δεν είναι άλλο από το Always The Sea. Η θάλασσα, που χωρίζει και ενώνει. Που ορίζει και καθορίζει. Η θάλασσα που είτε διαβρώνει, είτε διαμορφώνει. Και για όλους εμάς εδώ που αυτοκαθοριζόμαστε ή ετεροκαθοριζόμαστε από αυτήν, η θάλασσα είναι μία πολύ σοβαρή υπόθεση. Κι αυτή ακριβώς η υπόθεση 'Θάλασσα' , την κατέστησε 'δικό μας παιδί' άπαξ δια παντός. Συμπολίτισσα - Συννησιώτισσα.

Το ύφος και το περιεχόμενο του Always The Sea άλλαξε τους τελευταίους μήνες. Η Λουκία διηγείται με τρόπο ακομπλεξάριστο αισθήματα και εμπειρίες που άλλοι ίσως να μην τολμούσαν όχι μόνο να θίξουν., αλλά ούτε καν να υπονοήσουν. 

Δεν ξέρω πώς στο καλό βρήκε τη δύναμη να κάτσει και να παρατηρεί τον εαυτό της παίζοντας το ρόλο του οπερατέρ. Να το πω 'κινηματογραφικό δαιμώνιο'; Ή μήπως 'αυτοθεραπεία'; 'Λήψη αμοντάριστων πλάνων' για την εν τω πράττεσθαι μελλοντική της ταινία, με το υποκείμενο να ταυτίζεται με την κάμερα σε θέση 'record';  Σίγουρα πάντως, βαθειά ανάγκη καταγραφής. Κι αν αυτό δεν είναι η πεμπτουσία του blogging, τότε τι άλλο θα μπορούσε να είναι;

Ακόμα και αν ένα μόνο από όλα αυτά ισχύει, 

το μπλογκ Always The Sea της Λουκίας Ρικάκη διανύει αυτήν την περίοδο

την καλύτερη φάση του, όσα χρόνια το διαβάζω. 

Όσοι δεν το ξέρετε, γνωρίστε το. 

Όσοι το ξέρατε και το παρατήσατε, ξαναδείτε το. 

Θα το εκτιμήσετε από την αρχή. 

Αρχίστε από τις αναρτήσεις του Ιουλίου που μόλις μάς πέρασε και δεν μπορεί, 

θα με θυμηθείτε!

Είναι η πρώτη φορά που 'δανείζομαι' αυτολεξεί ατάκα άλλου μπλογκερ, αλλά είχα συλλάβει τον εαυτό μου να διαβάζω αυτή τη φράση ξανά και ξανά αυτό το καλοκαίρι όταν ήμουν μακρυά. Κάποια μέρα ίσως σάς πω πότε ακριβώς και γιατί : Τα καλιτερα ερχονται ..μεγαλο δωρο μεγαλη ευλογια, μεγαλο μαθημα, αυτη η δοκιμασια μια και ηρθε και κοντα στο τελος του μισου μου αιωνα λεω εχει το συμβολικο μα και τον ουσιατικο του χαρακτηρα  Ευχαριστω οους τους φιλους που μου ευχθηκαν σημερα σας διαβαζω ολους και οι ευχες σας ειναι βαλσαμο

____________________________________________________________

Λοιπόν, φίλοι αγαπημένοι..

Είναι γνωστό ότι διάγουμε περίοδο ισχνοτάτων αγελάδων..

Γι'αυτό δεν είναι φρόνιμο να μην τά'χουμε καλά με την Εξουσία...

Επειδή πραγματικά οι καιροί είναι πονηροί και δεν αποκλείεται του χρόνου οι τιμές των πακέτων πρόσβασης στο ίντερνετ να βρίσκονται κάπου ψηλά στα ύψη με αποτέλεσμα αυτό εδώ το μπλογκ (αν επιβιώσει βέβαια..) να μην μπορεί να φτάσει σε τόσους υπολογιστές και λάπτοπ που φτάνει σήμερα, πριν τελειώσει αυτή η σεμνή και εξαιρετικά low-budget τελετή, ας μην ξεχνάμε και τον σπόνσορά μας! 

Και ποιός είν'αυτός ;
Μα βέβαια... το αγαπημένο μας Υπουργείο των Οικονομικών μας!

Πριν ανανεώσω το ραντεβού μου μαζί σας για του χρόνου και για τα βραβεία OH MY BLOG!2012, θεωρώ απαραίτητο και χρήσιμο να σάς υπενθυμίσω ένα τόσο δα μικρό τηλεοπτικό σποτάκι που για πολλούς λόγους θα μείνει σίγουρα στην Ιστορία (αν δεν έχει μείνει ήδη δηλαδή..!). 

Το σημειώσατε το νουμεράκι; Ωραία! Μπράβο και Εύγε μας.

Οπότε πια κι εγώ, μπορώ να σάς αποχαιρετήσω χωρίς τύψεις..

Και σ'αυτό το σημείο,

ολοκληρώθηκε η φετινή τελετή απονομής 

των βραβείων Oh My Blog!2011

Ραντεβού του χρόνου!

στις αρχές Οκτωβρίου 2012

για την Απονομή των Βραβείων 

Oh My Blog!2012

επ'αυτού εδώ του μπλόγκεως!

(θα σάς περιμένω...)

Flashback :  

Δείτε τα περσινά βραβεία OH MY BLOG!2010 

με ένα κλικ εδώ