Για τη σημερινή Πασχαλιάτικη και τελευταία ανάρτηση της ενότητας των "Καλών Νέων", να είμαι ειλικρινής, δεν κουράστηκα καθόλου!
Το φωτογραφικό υλικό που ακολουθεί μιλάει από μόνο του και αποτελεί αφ'εαυτόν ένα "Καλό Νέο".
Η δεινή και μανιώδης πιλότος της Αερολέσχης Ρόδου Λίντα Σπυροπούλου, λίγο πριν μπει η Μεγάλη Εβδομάδα, έβαλε το καπελάκι της στραβά, ανακοίνωσε στον αντρούλη της να πάει να τα βγάλει μόνος του πέρα με τις τιμές του σούπερ-μάρκετ και.. μιά-και-δυό ανέβηκε στο αεροπλανάκι της λέσχης, και έκοψε τις βόλτες της από πάνω από τα κεφάλια μας.
Σαν να μην έφταναν όμως όλα αυτά,
πήρεκαι τη φωτογραφική της μηχανή !
Ορίστε καρέ-καρέ η Αεροπορική Πιρουέτατης Λίντας
πάνω από τα κεφάλια μας αλλά ...
...και πάνω από τη "Μύτη" της Ρόδου!!
Τώρα, έχω κάποιες σπαστικές απορίες βέβαια, για το πώς είναι δυνατόν και να πιλοτάρεις και να φωτογραφίζεις! Και μάλιστα και να φωτογραφίζεις τέτοιες ομορφιές και να καταφέρνεις να μην χάνεις τον έλεγχο στο κοκ-πιτ! Ξέρω βέβαια πως το γυναικείο μυαλό μπορεί να κάνει πολλά πράγματα συγχρόνως, αλλά τόσα πολλά;;!!;
Το σημερινό Καλό Νέο για την φετινή Μεγάλη Πέμπτη έχει μία ισχυρή δόση νοσταλγίας. Ένα συναίσθημα όλο και πιο σύνηθες τους τελευταίους μήνες στη χώρα, για πολλούς και διάφορους λόγους.
Άλλωστε, είναι παρατηρημένο ότι ο άνθρωπος γενικά νοσταλγεί τα παλιά όταν το παρόν δεν τον ικανοποιεί, ή τέλος πάντων, δεν τον ικανοποιεί όσο ίσως θα περίμενε.
Μερικά πράγματα παραμένουν αναλλοίωτα στο χρόνο, όπως για παράδειγμα τα έντυπα της Τράπεζας της Ελλάδος όταν θέλεις να αγοράσεις συνάλλαγμα χωρίς να πληρώνεις κερατιάτικα τις προμήθειες των εμπορικών τραπεζών, ή εάν το συνάλλαγμα που θέλεις να αγοράσεις είναι κατά κάτι εξωτικότερο του αναμενόμενου και αδύνατον να το βρεις αλλού. Και μη μού πείτε ότι θα βρείτε χαμηλότερη προμήθεια από αυτήν των ταπεινών τριών ευρώ, που ζητάει η πτωχή πλην τίμια Τράπεζα της Ελλάδος..!
Η προκάτ αίτηση εξαγοράς συναλλάγματος προς τα κατά τόπους υποκαταστήματα της Τράπεζας της Ελλάδος είναι ίσως ό,τι πιο αυθεντικό έχει να επιδείξει η καταπληκτική ελληνική αθάνατη γραφειοκρατία. Με τις περισπωμένες της, τις υπογεγραμμένες της, τις δασείες της και με μύρια άλλα σπάνια συντακτικά φαινόμενα, που οι περισσότεροι από μάς θυμόμαστε στα κιτρινισμένα κιτάπια των Αρχαίων της Γ'Λυκείου.
Ένα κλικάρισμα σε μία τέτοια αίτηση που κλήθηκε να υπογράψει ένας αναγνώστης αυτού εδώ του μπλογκ πριν μερικές ημέρες και δη εν έτει 2011μ.Χ. στο Υποκατάστημα της Τράπεζας της Ελλάδος στη Ρόδο, θα σάς πείσει ότι το παρελθόν είναι μία έννοια όλως διόλου σχετική και ποικιλοτρόπως συζητήσιμη.
μην ξεχάσετε να κλικάρετε στη φωτογραφία!!!
Η εξήγηση, σαφής και κατηγορηματική :
Δεν βρέθηκε ευκαιρία να αλλάξουν τα έντυπα του 1980, και έτσι.. -μέχρι να χρησιμοποιηθούν όλα όσα έμειναν στ'αζήτητα από τότε-,
..το παρελθόν θα συνεχίζει να ζει!
Τώρα θα με ρωτήσετε :
Ωραία όλα αυτά..
..και το σημερινό Καλό Νέο σε τί συνίσταται;
..Μα, είναι τόσο σαφές!
Το Καλό Νέο της φετινής Μεγάλης Πέμπτης είναι ότι η Κραταιή Ελληνική Γραφειοκρατία θα είναι καθ'όλα έτοιμη να αντιμετωπίσει στο μέλλον τυχόν διαφαινόμενες αλλαγές στο σημερινό καθεστώς (που ως γνωστόν ουδεμία σχέση έχει με τα διαλαμβανόμενα στην αίτηση...),
με αποτέλεσμα το Ελληνικό Δημόσιο να μην χρειαστεί να ξαναξοδέψει ούτε περαιτέρω φαιά ουσία, ούτε δεκάρα τσακιστή για να ξανατυπώσει ανάλογες Αἰτήσεις Χορηγήσεως καί Ἐπανεξαγωγῆς Συναλλάγματος.
Οι πάλαι ποτε ισχύουσες διατάξεις βρίσκονται ήδη εκεί,
γραμμένες μπροστά στα μάτια μας,
πανέτοιμες προς επανεφαρμογή..!
Κι όσο για τα εξαιρετικά επίκαιρα Τριάκοντα Αργύρια: αυτά κι αν έχουν ξεπουληθεί στους παραλήπτες τους, προ πολλού!
Παρά το ότι ακόμα βρέχει μέρα παρά μέρα και ένα κανονικό 24ωρο δεν φτάνει να χωρέσει την ποικιλία των καιρικών ανακατατάξεων, το σίγουρο είναι ότι όσο περνούν οι μέρες, όλο και περισσότερο ασχολούμαστε με ό,τι καλύτερο μάς έδωσε η μοίρα και η γεωγραφία -και μάλιστα παντελώς δωρεάν, ευτυχώς :τη Θάλασσα.
Τα σημερινά καλά νέα είναι ότι το γαλανό που μάς περιβάλλει γίνεται ολοένα και πιο γαλανό, ότι οι κεντρικές παραλίες του νησιού έχουν περάσει ένα ξεγυρισμένο ρετουσάρισμα και ότι κάποιοι λίγοι -και τολμηροί- αρχίζουν να τις επισκέπτονται, κατ'αρχήν διστακτικά και μακρόθεν.
Πρώτοι διδάξαντες : οι ξανθοί τουρίστες από τα βόρεια προάστια της Ευρώπης, που αδιαφορούν για την ερημιά στην παραλία της Ψαροπούλας, στην πόλη της Ρόδου, ενώ στο βάθος διακρίνεται η μπουλντόζα του Δήμου, που ισοπεδώνει τα χαλίκια χάριν ομοιομορφίας και τουριστικής προσμονής.
Ευοίωνο, ανεπιφύλακτα.
οι παραλίες της Ψαροπούλας και της Ιξιάς στη Ρόδο, ἐν ἀναμονῇ τελοῦσαι..
Οι φωτογραφίες που ακολουθούν δεν έχουν σκοπό να διαφημίσουν γνωστό κεντρικό σούπερ μάρκετ της πόλης, ούτε βέβαια και τις μάρκες των προϊόντων μέσα στις πλαστικές σακκούλες.
Πρόκειται για την πρωτοβουλία των Λυκόπουλων και των Προσκόπων της Ρόδου να αποχωριστούν ένα σημαντικό μέρος από το χαρτζιλίκι τους αλλά και να συγκεντρώσουν χρήματα από το υπαίθριο μπαζάρ που είχαν διοργανώσει το περασμένο σαββατοκύριακο, με σκοπό να αγοράσουν βασικά υλικά για τις οικογένειες και τους συμπολίτες μας που δυσκολεύονται να γεμίσουν το πασχαλινό τους τραπέζι.
Μία πρωτοβουλία τους που γίνεται εδώ και χρόνια, φέτος όμως αυτή η κίνηση αποτελεί από μόνη της ένα ξεχωριστό "Καλό Νέο", που θεωρώ σημαντικό να το μοιραστώ μαζί σας.
(και το καλύτερο : η πρωτοβουλία έγινε κολλητική!
Πολύς κι ο κόσμος που έφερε τσάντες γεμάτες, έτοιμες για δόσιμο)
Οι στοιχισμένες σακκούλες, έτοιμες προς διανομή, βρέθηκαν συγκεντρωμένες το Σάββατο που μάς πέρασε στο κτήριο της Περιφερειακής Εφορείας Προσκόπων Δωδεκανήσου, στο κέντρο της πόλης της Ρόδου.
Τα άσχημα νέα βέβαια είναι, ότι προσωπικά δεν φανταζόμουν ποτέ πως στη Ρόδο του 2011, αυτή η ευγενική χειρονομία κοινωνικής ευαισθησίας θα αποτελούσε θέμα προς περαιτέρω προβληματισμό.
Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι πλέον γεγονός, με αποτέλεσμα στην περιρρέουσα -και δη εθνικού βεληνεκούς-κατάθλιψη που μάς διακατέχει εδώ και μήνες, να προστίθεται και η ετήσια τακτική τοιαύτη των ημερών που προηγούνται της Αναστάσεως.
Δεν έχω καμία όρεξη να μπω στη διαδικασία να εξηγήσω στον εαυτό μου, εάν ο συνεχής οδυρμός μάς συμβαίνει δικαίως ή μη. Άλλωστε τόσο η γνώμη μου όσο και η δική σας ουδεμία αξία έχουν πλέον από τη στιγμή που εδώ και πολύ καιρό άλλοι αποφασίζουν για μάς και για το μόνο που μάς έχει μείνει ένα κάποιο περιθώριο αυτενέργειας, είναι η θλίψη αυτή καθαυτή που έχει πάρει διαστάσεις πανδημίας.
Έτσι, καθ'όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας που μόλις άρχισε,
αυτό εδώ το μπλογκ αποφάσισε να κάνει τη διαφορά!
Μόνο Καλά Νέα λοιπόν! και για μία ολόκληρη εβδομάδα!
Για τη φετινή Μεγάλη Δευτέρα λοιπόν, σάς έχω φυλάξει τα φρεσκοτακτοποιημένα λουλούδια που φυτεύθηκαν στο κέντρο της πόλης της Ρόδου, ακριβώς απέναντι από το Δημοτικό Σχολείο της Ακαδημίας.
Ένα πολύχρωμο υπαίθριο μπουκέτο με λουλούδια, που ομολογουμένως με εξέπληξε ευχάριστα προχθές το πρωί, καθώς πέρναγα από εκεί με μία πολύ αγαπητή συνάδελφο (στην οποία και αφιερώνονται με αγάπη και εκτίμηση, όχι μόνο τα λουλούδια αλλά κι αυτές οι λίγες ταπεινές ηλεκτρογραμμές -μη με ρωτήσετε ποιά είναι η αποδέκτης, αυτή ξέρει).
Μία ευχάριστη έκπληξη
που οφείλω να πω ότι ο Δήμος μας δεν μάς έχει συνηθίσει.
Ποτέ όμως δεν είναι αργά για μιά κάποιακαλή αρχή..
Πού θα πάει;..
η πρασιά της Πλατείας Ακαδημίας στο κέντρο της πόλης της Ρόδου
Όσο πλούσια κι αν είναι η ελληνική γλώσσα, τελικά δεν κατάφερε να αντικαταστήσει την γαλλικότατη λέξη που ονομάζεται "Μοντάζ".
Και τι είναι αυτό;
Το κόψιμο και το ράψιμο εκατομμυρίων εικόνων και ήχων που έχουν παρελάσει μπροστά στα μάτια μας καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής μας, χαζεύοντας διαφημίσεις στην τηλεόραση, παρακολουθώντας σήριαλ και ταινίες, σιγομουρμουρώντας τα τραγούδια των βίντεο-κλιπ., ακόμα και σκεπτόμενοι ποιούς θα ψηφίσουμε στις εκλογές παρακολουθώντας τον τρόπο που συνοδεύονται με εικόνες τα διάφορα συνθήματα -τα πιστεύουμε/δεν τα πιστεύουμε..
Αν το σκεφτούμε ψύχραιμα, δεν υπήρξε τίποτα που έχουμε δει στην τηλεόραση ή στον κινηματογράφο που να μην έχει περάσει πρώτα από το αποφασιστικό χέρι εκάστοτε.. ράφτη ή ράφτρας εικόνων και ήχων, του πραγματικού ήρωα που αν συμβεί να μην είναι έμπειρος στην ουσία μπορεί να πάρει τα καλύτερα υφάσματα και να τα καταντήσει κουρέλια ή στην αντίθετη περίπτωση, να πάρει κουρέλια και να τα μετατρέψει με μαγικό τρόπο σε haute couture.
Ο μοντέρ είναι ίσως ο πιο αδικημένος συντελεστής του team οποιουδήποτε project που έχει να κάνει με ένα οπτικοακουστικό προϊόν, είτε αυτό λέγεται ντοκιμαντέρ, σήριαλ, διαφήμιση, βίντεο-κλιπ, talk show ή πολύωρη κινηματογραφική ταινία.
Αδικημένος, επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των θεατών μόλις πέσουν οι τίτλοι τέλους θα θυμούνται κυρίως τους ηθοποιούς που έπαιξαν ή τον σκηνοθέτη, αν είναι ήδη γνωστός.
Η τέχνη του μοντάζ όμως είναι αυτή που είναι σε θέση να αναδείξει ή στην κυριολεξία να "πάρει στο λαιμό της" έναν ρόλο, μία πλοκή, μία ιδιαίτερα επίπονη και πολύπλοκη συλλογική δουλειά που έχει σκοπό να διηγηθεί στο κοινό όσα και όπως τα επινόησε ο σκηνοθέτης.
Η Ιωάννα Σπηλιοπούλου έχει κόψει και έχει ράψει εκατοντάδες ώρες ελληνικού κινηματογραφικού χρόνου (ένα κλικΕΔΩ θα σάς πείσει!)και είχα την τύχη να τη γνωρίσω από κοντά στο διήμερο σεμινάριο μοντάζ που διοργάνωσε στις αρχές του μηνός ο Όμιλος Κινηματογραφιστών Ρόδου Cine-Απόπειρα, εγκαινιάζοντας με αυτόν τον πρωτότυπο και ουσιαστικό τρόπο το πολύ αγαπησιάρικο και ζεστό χώρο συνάντησης των μελών του.
Έτσι, η Κυριακή 3 Απριλίου 2011, ημέρα των εγκαινίων του κέντρου της Cine-Απόπειρας, που βρίσκεται στην οδό Ιωάννου Καζούλη 13 στο κέντρο της πόλης της Ρόδου, έδωσε μία άλλη ανοιξιάτικη πνοή σε όλους εμάς που ερασιτεχνικά ασχολούμαστε με την κάμερα και με ο,τιδήποτε έχει να κάνει με αυτήν. Αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι λόγω της κρίσης διάφορα σταθερά σημεία αναφοράς της πόλης βάζουν λουκέτο, ενοικιάζονται (χωρίς να ενοικιάζονται) ή πωλούνται (χωρίς να πουλιούνται) το άνοιγμα ενός χώρου που έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει και άλλες εναλλακτικές δραστηριότητες που έχουν σχέση με την εικόνα και τη δύναμη που εμπεριέχει, δεν μπορεί παρά να μάς πείσει ότι "ναι, η άνοιξη μπήκε παρ'όλ'αυτά" -κι ας γίναμε μούσκεμα εκείνη τη βροχερή Κυριακή.
Λέω να σταματήσω να φλυαρώ και να δώσω το λόγο στο ...αμοντάριστο βίντεο που γυρίστηκε λίγες μόλις ώρες πριν τα επίσημα εγκαίνια του κέντρου της Cine-Απόπειρας, με την μοντέζ Ιωάννα Σπηλιοπούλου να μάς λέει κάποια χρήσιμα tips για ένα καλό μοντάζ όπως επίσης κάποια μικρά hints που θα μπορούσαν να μάς βοηθήσουν να δημιουργήοσυμε μια ..καλύτερα μονταρισμένη ζωή (μιάς και όλα έχουν πέσει σε ψηλή κρισάρα τελευταία..).
Ο Κωνσταντίνος Ηλιόπουλος, πρωτοπόρος εδώ και 6 χρόνια στην τοπική κινηματογραφική παραγωγή, εμπνευστής και ιδρυτής του Ομίλου Κινηματογραφιστών Ρόδου Cine-Απόπειρα μάς παρουσιαζει τον νέο αυτό χώρο που βρίσκεται στην καρδιά του κέντρου της πόλης μας, ενώ η Ευριδίκη Κοβάνη, αρχισυντάκτρια του μηνιαίου περιοδικού "Λωτός" δίνει την απαραίτητη γκλαμουριά στο βιντεοσκοπημένο εγχείρημα που ακολουθεί.
Όσο για μένα, για ακόμα μια φορά με εκνευρίζει εξαιρετικά η φωνή και η νευρικότητά μου όταν με ακούω να επινοώ ερωτήσεις on camera, και γι'αυτό θα σάς παρακαλούσα να φανείτε επιεικείς στα πολλαπλά και εξίσου εκνευριστικότατα σαρδάμ..
Η Ιωάννα Σπηλιοπούλου έχει προταθεί από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου για το φετινό Βραβείο Καλύτερου Μοντάζ, για τη μαύρη κωμωδία του Σωτήρη Γκορίτσα "Απ'τα Κόκκαλα Βγαλμένα"και τούτο'δω το μπλογκ προβλέπεται να ...τρώει τα νύχια των χεριών και των ποδιών του από την αγωνία του το βράδυ της απονομής, την Κυριακή 3 Μαΐου 2011, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, στην Αθήνα.
Και από χθες η δια νόμου απαγόρευση της ισλαμικής μπούρκας σε ακόμα μία χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης έγινε πραγματικότητα. Ο νόμος υπ'αριθμόν 524/2010(το πλήρες κείμενό του είναι εδώ) που ψήφισε η Γαλλική Εθνοσυνέλευση την 13η Ιουλίου 2010 -παραμονή της εθνικής επετείου της χώρας-απόχθες, 11/4/2011, τέθηκε σε πλήρη ισχύ ακολουθώντας το παράδειγμα του Βελγίου, όπου ψηφίσθηκε νόμος με το ίδιο περιεχόμενο στις αρχές του περασμένου έτους.
Πρόκειται για ένα φαινόμενο πανευρωπαϊκών διαστάσεων, αφού παράλληλα στη Δανία η ισλαμική κάλυψη του προσώπου υπάγεται σε περιορισμούς, στην Ιταλία απαγορεύθηκε εν μέρει με νομοθετική εξουσιοδότηση σε ορισμένες διοικητικές περιφέρειες της χώρας -ρύθμιση η οποία στη συνέχεια κρίθηκε αντισυνταγματική-, ενώ αντιθέτως η Γερμανία, η Ελβετία και το Ηνωμένο Βασίλειο απέκλεισαν το ενδεχόμενο να αναχθεί σε ποινικό αδίκημα αυτός ο τρόπος ενδυμασίας, πλην όμως αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια των εκπαιδευτικών και των εργοδοτών να απαγορεύσουν την μπούρκα κατά το δοκούν.
Η γαλλικού τύπου απαγόρευση και ποινικοποίηση της κάλυψης του προσώπου σε δημόσιους χώρους έχει ιδιαίτερη σημασία, δεδομένου του μεγάλου της πληθυσμού, της πολιτικής της βαρύτητας στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και του εξαιρετικά μεγάλου ποσοστού μουσουλμάνων που διαβιούν στη χώρα, είτε ως πολίτες της είτε ως μετανάστες.
Έτσι παρά την θρησκευτικά ουδέτερη και άκρως προσεκτική διατύπωση του πρώτου άρθρου του εξαιρετικά λακωνικού αυτού νόμου, δεν χωρεί καμμία αμφιβολία ότι το πνεύμα των διατάξεών του έχει ως στόχο τη συγκεκριμένη εθνοτικοθρησκευτική κατηγορία ανθρώπων που ζουν σε αυτήν την κατά τα άλλα δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα. Μία κατηγορία που ξαφνικά τίθεται οιονεί εκτός νόμου εάν τολμήσει να υπακούσει σε κώδικες κοινωνικής συμπεριφοράς που για την μουσουλμανική θρησκεία αποτελούν ούτε λίγο-ούτε πολύ το άλφα και το ωμέγα της γυναικείας ηθικής.
Και έτσι ο γάλλος νομοθέτης αποφασίζοντας ότι "Κανένας δεν έχει το δικαίωμα, ευρισκόμενος σε δημόσιο χώρο, να φέρει περιβολή η οποία έχει ως αποτέλεσμα την κάλυψη του προσώπου του", θεωρεί ότι το να είσαι θρησκευτικά ευσεβής γυναίκα και μουσουλμάνα εντός της γαλλικής επικράτειας όχι μόνο δεν είναι ανεκτό, όχι μόνο δεν είναι πολιτικώς ορθό - είναι κατ'αρχάς ποινικώς κολάσιμο.
Δεν είμαι ειδήμων στο εάν και κατά πόσον η κάλυψη του γυναικείου προσώπου στο Ισλάμ πηγάζει από χωρίο του Κορανίου ή εάν ο ενδυματολογικός αυτός κανόνας προέρχεται κυρίως από την ανδροκρατούμενη αραβική κοινωνία που βρήκε κατάλληλα επιχειρήματα στις διδαχές του Μωάμεθ.
Δεν γνωρίζω εάν και κατά πόσον η πλειονότητα των μουσουλμάνων γυναικών θεωρεί ότι καταπιέζεται ή ότι τιμάται η γυναικεία της φύση όταν "προστατεύεται" το πρόσωπό της από τα αδιάκριτα μάτια των ξένων αρσενικών.
Αυτό άλλωστε δεν θα το μάθει ποτέ κανείς,
συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του γάλλου νομοθέτη.
Εάν όμως η αιτιολογική βάση αυτής της απαγόρευσης είναι η παρεμπόδιση διάπραξης εγκλημάτων που αποκλίνουν από την ομαλή σεξουαλική συμπεριφορά ή από επίδοξους παραβάτες των διατάξεων περί σεξουαλικής παρενόχλησης με θύμα τις γυναίκες που κατοικούν στη Γαλλία, τότε ο γαλλικός νόμος 524/2010 είναι παντελώς περιττός.
Είναι όμως αυτός ο αληθινός του σκοπός;
Προφανώς όχι.
οι γαλλομαθείς, προσέξτε λίγο περισσότερο τους στίχους του τραγουδιού που εκπροσώπησε τη Γαλλία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1991.
Κατά τις περασμένες δεκαετίες η Γαλλία όχι μόνο ενθάρρυνε την πολυπολιτισμικότητα που βίωνε η κοινωνία της, αλλά την διαφήμιζε σθεναρά, επικαλούμενη την ίδια την ιδεολογική βάση της κρατικής της ύπαρξης.
Οι αρχές της Γαλλικής Επανάστασης δεν διέκριναν τους πολίτες ανάλογα με τα πιστεύω τους, είτε αυτά ανάγονταν σε πολιτικές ιδεολογίες, σε κοινωνική θέση είτε σε θρησκευτικές κοσμοθεωρίες. Όμως, φαίνεται πως το διάσημο απόφθεγμα του Βολταίρου "Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες", έπεσε λίγο "βαρύ"στην κατά τα άλλα φιλελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία της ευρωπαϊκής Γαλλίας του 2011..
Έτσι, η μέση μουσουλμάνα γαλλίδα φορολογούμενη υπήκοος ή έστω η μουσουλμάνα τουρίστρια που θέλει να επισκεφθεί το όμορφο Παρίσι και τα μουσεία του, από χθες θα έχει να αντιμετωπίσει την γαλλική ποινική δικαιοσύνη, εάν θα βρει το θάρρος (ή μήπως το θράσος;) και τολμήσει να δηλώσει με την περιβολή της την πίστη της προς τον δικό της Αλλάχ..
Και όσο οξύμωρο και αν ακούγεται αυτό σήμερα στα δυτικά πολιτισμένα αυτιά, καιρός είναι να παραδεχθούμε ότι η πραγματικότητα στη σημερινή Γαλλία είναι κάπως έτσι.
Μόλις από χθες.
Από χθες λοιπόν, η έννοια της θρησκευτικής ανεκτικότητας είναι κενή περιεχομένου στον ποινικό χώρο του γαλλικού δικαιικού συστήματος. Το Ισλάμ δεν αποτελεί μία θρησκεία "ποινικώς ορθή" για τα γαλλικά δικαστήρια. Σαν να μην έφτανε αυτό, η λακωνική γραμματική διατύπωση των διατάξεων του νόμου υπ'αρ. 524/2010 δίνει τη δυνατότητα στη μελλοντική γαλλική νομολογία να οργιάσει.
Δεν ξέρω αν είναι αρκετά εμφανές, αλλά καλό θα ήταν να σημειωθεί ότι οι διατάξεις αυτού του νόμου δεν διακρίνουν τον παραβάτη ανάλογα με το φύλο του και έτσι το πεδίο εφαρμογής του κάλλιστα εκτείνεται και στους άνδρες .
Δεν θέλει πολλή σκέψη για να καταλάβουμε ότι το ανδρικό πρόσωπο μπορεί και αυτό πολυ΄εύκολα να "κρυφτεί" με γένια, με τουρμπάνια, με καπέλα ή με περούκες.. Κάθε μη-χριστιανός που έχει την ατυχία να ακολουθεί μία οποιαδήποτε θρησκεία που απαιτεί μία συγκεκριμένη αμφίεση τίθεται οιονεί εκτός νόμου, κι ας προβάλλεται κατά τρόπο προπαγανδιστικό από τους υπέρμαχους αυτής της απαγόρευσης ότι δήθεν με αυτόν τον τρόπο προάγεται η θέση των γυναικών στην κοινωνία.
Και για να γίνω λίγο πιο σαφής, αλλά και για να κάνω μία απαραίτητη αναγωγή στα καθ'ημάς:
Όποιος από σάς είδε ποτέχωρίς γένια το γυμνό και "ακάλυπτο" πρόσωπο του παπά της ενορίας σας, παρακαλώ θερμά να σηκώσει το χέρι!...
"Hiyab" του Xavi Sala (Ισπανία, 2005)
Μια τέτοια Ευρώπη επιθυμούμε να έχουμε;
Μια Ευρώπη που θα μιμείται νομοθετικές ρυθμίσεις τύπου Ιράν;
Θα φανταζόμασταν ποτέ ότι κάτι περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα η ομοιόμορφη αμφίεση της Πολιτιστικής "Επανάστασης" του αλήστου μνήμης και μονολιθικότητας Μάο Τσε Τουνγκ θα έπαιρνε σιγά-σιγά τη δική της γλυκιά εκδίκηση..
...και μάλιστα υπό τη σκιά του μοδάτου Πύργου του Άιφελ;
Από τις λίγες φορές που επτά μαγνητοσκοπημένα λεπτά
με αφόπλισαν από λόγια.
Η σουρεαλιστική εικόνα ενός ανθρώπου να γυρνάει με μία ντουντούκα στο κέντρο της Αθήνας και να λέει μαζεμένα όσα λίγο πολύ σκεφτόμαστε όλοι μας, ενω ταυτόχρονα όλοι οι περαστικοί γύρω του να συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους.
Και ανάμεσα στους περαστικούς θα μπορούσα να αναγνωρίσω τον εαυτό μου. Ανάμεσα στους περαστικούς θα μπορούσα να αναγνωρίσω και εσάς.
Ποιός σάς είπε ότι η μόδα βρίσκεται στα ατελιέ
των διάσημων σχεδιαστών;
Ποιός σάς είπε ότι η μόδα βρίσκεται στις πασαρέλες
και στα ολιγόλεπτα "ψυχαγωγικά" ρεπορτάζ των δελτίων ειδήσεων
λίγα δευτερόλεπτα πριν την πρόγνωση του καιρού;
Το ολοκαίνουργιο ντοκυμαντέρ "Bill Cunningham New York" είναι σαφέστατο και στα δύο αυτά ερωτήματα -που κάθε άλλο παρά ρητορικά ακούγονται!-
Ο μοναχικός, ιδιόρρυθμος και ίσως ένας από τους πιο "μάχημους" ρεπόρτερ μόδας και lifestyle των New York Times δίνει τον δικό του ορισμό του τι είναι τελικά "Μόδα", και νομίζω πως τελικά έχει το δίκιο με το μέρος του. Κατά τον 80χρονο Bill Cunningham, η πραγματική Μόδα βρίσκεται στους δρόμους και φοριέται καθώς πηγαίνεις στη δουλειά σου, αγουροξυπνημένος πρωί πρωί καθώς περιμένεις στη στάση του λεωφορείου και του μετρό ή τρέχεις να προλάβεις να πάς στο γραφείο σου και να "χτυπήσεις κάρτα"..
Αν μάλιστα τυχαίνει να ζεις στη Νέα Υόρκη, δεν αποκλείεται να σε βρει ο φακός του Bill αυτοπροσώπως και την επομένη να φιγουράρεις στη μόνιμη στήλη του.. (Χωρίς αυτό βέβαια να είναι απαραίτητα κακό, όχι όμως και.. απαραίτητο καλό -να εξηγούμεθα!)
Για μάς τους αμύητους περί των νεοϋορκέζικων δρώμενων, βασικό προαπαιτούμενο για να καταλάβουμε περί τίνος ακριβώς πρόκειται το ολοκαίνουργιο ντοκυμαντέρ "Bill Cunningham New York" του Richard Press-ο οποίος κάνει μ'αυτό και την παρθενική του εμφάνιση στον χώρο των ταινιών τεκμηρίωσης-, σάς προτείνω να ρίξετε προηγουμένως μια ματιά στην μόνιμη στήλη του Bill Cunningham στην διαδικτυακή έκδοση των New York Times πατώντας ΕΔΩ(και μάλιστα, όσο πιο γρήγορα γίνεται, αφού δεν αποκλείεται σύντομα και αυτή να πέσει θύμα της συνδρομητικής έκδοσης της θρυλικής εφημερίδας..).
Μια στήλη που μέσα στα ...40 ολόκληρα χρόνια ζωής της, ουσιαστικά έθεσε τη δική της "τομή" στην 'φωτογραφική' απεικόνιση της πραγματικότητας, χωρίς όμως να πέσει στην παγίδα να χαρακτηρισθεί ως "κίτρινη" ή "δημοσιογραφία των παπαράτσι".
Άλλωστε, η στήλη του υπήρξε αφορμή να δώσει στην αυστηρή αρχισυνταξία των New York Times το πράσινο φως να "σπάσει" έναν βασικό κανόνα δεοντολογίας, που μέχρι τότε τηρούσε απαρεγκλήτως : Να ΜΗΝ δημοσιεύει φωτογραφίες διασήμων ΧΩΡΙΣ τη συγκατάθεσή τους!
Και αυτό, επειδή ο Bill Cunningham στα άρθρα και στις φωτογραφίες του ΔΕΝ δίνει βάρος στο "ποιός φοράει τι" αλλά αποκλειστικά και μόνο στο "Τι φοριέται και Γιατί -Τελεία!"
Μία καθαρά νεοϋορκέζικη υπόθεση, που -αν μη τι άλλο- έχει ενδιαφέρον, μιας και μόλις μερικές μέρες έκανε το ντεμπούτο της στις αίθουσες της μεγαλύτερης μεγαλούπολης του κόσμου..
Ομολογώ πως την έκφραση "Σε λίγο θα ανοίξουν μαντήλι για να ζητιανεύουν" δεν την γνώριζα. Κι όσες φορές επισκέφθηκα την Τουρκία, οι ζητιάνοι δεν είχαν στην τσέπη κανένα μαντήλι. Οι τουρκομαθείς λοιπόν, ας δώσουν ένα χεράκι για να καταλάβουμε κι εμείς οι απλοί υπήκοοι του Ελληνικού Κράτους με τι σόι γκάτζετ θα πρέπει να κυκλοφορούμε από τώρα και στο εξής, εφόσον θα πρέπει να επιβεβαιώσουμε την αυτάρεσκα θριαμβευτική ρήση κοτζάμ Αντιπροέδρου της Τουρκικής κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς, που απλώς επιχαίρει για την οικονομική ένδεια του ελληνικού δημόσιου κορβανά.
Και η επιλογή των τουρκογενών λέξεων της προηγούμενης πρότασης δεν είναι τυχαία. Όπως άλλωστε τυχαία δεν είναι και η εν λόγω ρήση, δήλωση από επίσημα χείλη -ή τέλος πάντων όπως αλλιώς θέλουμε να την εκλάβουμε.
Σημασία όμως έχει ότι ειπώθηκε...
Δεν θα πρέπει να νιώθουμε έκπληξη γι'αυτήν την τόσοανατολίτικα περιγραφική προχθεσινή εκτίμηση του κ. Αρίντς. Η αγοραία γλώσσα δεν ξέρει από ευχάριστα σχήματα λόγου. Όταν μάλιστα τα ελληνικά δημόσια χείλη δεν αντιτάσσουν κάποιο επιχείρημα ή έστω κάποια στοιχεία που θα διέψευδαν αυτήν την άκρως κακόηχη πραγματικότητα, τα απαξιωτικά μαντήλια φαντάζουν να κουνιούνται όλο και περισσότερο περιπαικτικά προς εμάς, στην απέναντι στεριά του Αιγαίου.
Άραγε όμως, η απαξίωση των εξ Ανατολάς γειτόνων μας προς
εμάς είναι μια υπόθεση που άρχισε μόλιςπροχθές;
Η Τουρκία έχει πείσει τον εαυτό της ότι διαδέχθηκε μία Αυτοκρατορία, την Οθωμανική. Μία Αυτοκρατορία όμως που στην πραγματικότητα δεν διοικήθηκε ποτέ από τον τουρκικό λαό. Μία Αυτοκρατορία που οι Σουλτάνοι της δεν μιλούσαν την σημερινή τουρκική γλώσσα, ενώ αντιθέτως η οθωμανική -επίσημη- γλώσσα και γραφή είχε πολύ περισσότερες ομοιότητες με την σημερινή Περσική, εμπλουτισμένη από λέξεις και όρους του -καθ'όλα αραβικού- Κορανίου. Μία Αυτοκρατορία, στην επικράτεια της οποίας το αμιγώς τουρκικό στοιχείο περιοριζόταν στην γεωγραφική περιοχή της Μικράς Ασίας. Και σε αυτήν την περιορισμένη γεωγραφική περιοχή μιλιόταν από τους ντόπιους αυτό που σήμερα ονομάζεται 'τουρκική γλώσσα', η επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τότε άγραφηκαθομιλουμένη στην Μικρά Ασία. Μία γλώσσα που ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ αποφάσισε να καταγραφεί ευθύς εξαρχής με λατινικούς χαρακτήρες χάριν των (καθ΄όλα σεβαστών και ευφυών) εσωτερικών πολιτικών σκοπιμοτήτων του.
Μία γλώσσα, που κανένας Οθωμανός Σουλτάνος σήμερα δεν θα ήταν σε θέση ούτε να την διαβάσει, ούτε να τη γράψει, και πιθανώς -ύστερα από το πλήθος των τουρκογενών λέξεων και γαλλικών διοικητικών όρων που προστέθηκαν-ούτε καλά καλά να κατανοήσει.
Και αυτό δεν είναι μυστικό : ένα γρήγορο ξεφύλλισμα σε οποιοδήποτε Οθωμανικο-Τουρκικό Λεξικό που κυκλοφορεί στην αγορά, πείθει ακόμα και τον πιο δύσπιστο μελετητή.
Παρ'όλ'αυτά, το σύγχρονο τουρκικό κράτος, θεωρώντας ότι η γεωγραφική του ταύτιση με την οθωμανική επαρχία της Μικράς Ασίας-η οποία ως γνωστόν, κατά τη δεκαετία του 1920"καθαρίσθηκε" βίαια από τα εκατομμύρια μη-τουρκόφωνων κατοίκων της (Αρμένιοι, Έλληνες, Κούρδοι και Άραβες) - , προσέδωσε στον εαυτό του μία άκρως ψευδεπίγραφη σχέση διαδοχής με μία Υψηλή Πύλη αλλόγλωσση, αλλόφυλη και στην ουσία ξένη προς αυτό.
Έτσι, η κρατική τουρκική απαξίωση προς τους κάθε λογής "γείτονες", είτε αυτοί λέγονται Σύριοι ή Ιρακινοί, είτε λέγονται Αρμένιοι, είτε λέγονται Ελληνοκύπριοι (τους οποίους η επίσημη σημερινή τουρκική γλώσσα της διοίκησης ονοματίζει ως "Πολίτες της Διοίκησης των Ρωμιών της Νότιας Κύπρου"-όπου "Ρωμιός" ή "Rum" εκλαμβάνεται κάθε πολίτης της πάλαι ποτε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που δεν είναι μουσουλμάνος-), είτε λέγονται Αλβανοί ή Σέρβοι ή Βούλγαροι, είναι μία υπόθεση που πηγάζει δεκαετίες πριν, ακόμα και όταν μία απλή τουριστική ολιγοήμερη επίσκεψη στο εξωτερικό για τον μέσο τούρκο πολίτη αποτελούσε ένα όνειρο άπιαστο και πολυδάπανο.
Και η απαξίωση προς ο,τιδήποτε μακρινό και ξένο αποτελούσε ένα ωραίο και εύπεπτο άλλοθι "παρηγοριάς" για τις άπορες μάζες της Γείτονος που αρκούνταν στα λίγα, με το απαραίτητο πασπάλισμα εκείνου του αυτοκρατορικού-οθωμανικού και εξαιρετικά πολυποίκιλου εθνολογικά και πολιτισμικά παρελθόντος, που στην πραγματικότητα δεν αποτέλεσε ποτέ ένα κρατικό και τουρκικά αυθεντικό ιστορικό κτήμα.
πίνακας εκμάθησης ανάγνωσης της Οθωμανικής αλφαβήτου σε τουρκικό εγχειρίδιο
Η εξαιρετικά δυσχερής οικονομική συγκυρία που αντιμετωπίζει η χώρα μας σήμερα δίνει ακόμα ένα επιχείρημα, τόσο προς τον υπερφύαλο σύγχρονο τουρκικό τρόπο θεώρησης της περιφερειακής πολιτικής πραγματικότητας, όσο και προς το ούτως ή άλλως μεγαλόσχημο εθνικό άλλοθι της Τουρκίας αναφορικά στην δική της θέση σε αυτήν την περιπετειώδη γωνιά του κόσμου.
Και τα μαντήλια του Αρίντς κυματίζουν από απέναντι, ξεχνώντας τα εκατομμύρια λιρών που -μόλις κάποια λίγα χρονάκια πρωτύτερα- άξιζαν κάτι.. λιγότερο από χαρτοπετσέτες του παζαριού..
Έτσι λοιπόν ερμηνεύεται η προχθεσινή ρήση του Αντιπροέδρου της τουρκικής κυβέρνησης.
Μία δήλωση εκνευριστική για μάς μεν.., πλην όμως πέρα για πέρα ειλικρινής, που αντικατοπτρίζει τον αληθή τρόπο που έτσι κι αλλιώς οι γείτονές μας βλέπουν όχι μόνον εμάς, τους Έλληνες, αλλά συλλήβδην όσους λαούς και πολιτισμούς περιβάλλουν το ψευδεπίγραφα"διάδοχο κράτος" της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Χαρακτηριστικό δείγμα της σύγχρονης τουρκικής αντίληψης :
Το σενάριο της τηλεοπτικής διαφήμισης που ακολουθεί,
και που καλό θα ήταν να το προσέξετε..
Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι η διαφήμιση των μπισκότων Tutkuπροβαλλόταν στην τουρκική τηλεόραση το 2005, όταν η ελληνική ευδαιμονία ζούσε τις καλύτερες στιγμές της και τίποτα δεν προέλεγε τα όσα θα επακολουθούσαν και ζούμε σήμερα.
Πότε οι άνθρωποι κάνουν πως έχουν χρήματα, και μάλιστα πολλά;
Μα βέβαια, ...όταν δεν έχουν!
Έχοντας λοιπόν στον νου αυτά τα δύο βασικά αξιώματα, δεν είναι καθόλου περίεργο ότι το επιτραπέζιο παιχνίδι Monopoly, που μπήκε σε κάθε αμερικάνικο σπίτι στα τέλη της οικονομικής ύφεσης του Μεσοπολέμου και μετέπειτα σε συνολικά 110 χώρες του κόσμου -μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου-, στην ουσία κατάφερε να αποκτήσει φανατικούς φίλους -και αντίστοιχα, πολλούς επικριτές-.
Η Ιστορία φαίνεται πως επαναλαμβάνεται τα τελευταία χρόνια στην Αμερική, η οποία φαίνεται να αρχίζει να επανακάμπτει σιγά σιγά από την χρηματοπιστωτική κρίση που πρώτη εκείνη ένιωσε γερά στο πετσί της, και η Monopoly ξαναρχίζει να χάνει το χαμένο της έδαφος. Και αυτό δεν είναι παρά μόνο μία... νέα αρχή, καθόπως φαίνεται από το ντοκυμαντέρ του Kevin Tostado με τίτλο "Under the Boardwalk: The Monopoly Story", που ασχολείται με το παρελθόν και το παρόν του επιτραπέζιου αυτού παιχνιδιού, δινοντάς μας παράλληλα μια ιδέα για τις ημέρες δόξας που μέλλουν να ξανάρθουν.
Ο φακός του "Monopoly Story" παρακολουθεί την πορεία διαφόρων και διαφορετικών ανθρώπων που προετοιμάζονται για τη μεγάλη μέρα : το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Monopoly στο Λας Βέγκας, ένα ιδιότυπο πρωτάθλημα που διεξάγεται με κάθε επισημότητα και κάθε τέσσερα χρόνια σε διαφορετικό μήκος και πλάτος της Γης. Παλιοί διεθνείς πρωταθλητές που δεν επαναπαύονται στις δάφνες τους, φερέλπιδες νέοι που ονειρεύονται το παχυλό χρηματικό έπαθλο, αλλά και απλοί λάτρεις του παιχνιδιού μιλάνε στον φακό γι' αυτό το παιχνίδι που "είναι βγαλμένο απ'τη ζωή" ή (αν το δούμε κι αλλιώς) σε "μπάζει στη ζωή", θες δε θες.. Γιατί, είτε μάς αρέσουν οι ζαριές της Monopoly είτε όχι, το σίγουρο είναι ότι καθένας από μάς θυμάται την πρώτη φορά που μέτραγε τα ψεύτικα χαρτονομίσματα με τα οποία αγοραζόταν και πουλιόταν η λεωφόρος Αλεξάνδρας, η Κηφισίας και η οδός Ερμού...
Είναι γεγονός πως η Monopoly ανέκαθεν αποτελούσε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να αρχίσεις έναν καβγά τρικούβερτο και απ'ό,τι θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια, ποτέ δεν είδα να τελειώνει μια παρτίδα χωρίς κάποιος από τους "εκατομμυριούχους" να βάλει το καπελάκι του στραβά και να δηλώσει με στόμφο "Ως Εδώ Οι Ζαβολιές Σας! Αποχωρώ!"
Ίσως και μόνο γι'αυτό το λόγο, αξίζει να δει κανείς αυτό το ντοκυμαντέρ, αφού -είτε το θέλουμε είτε όχι-, αυτή η ιστορία που λέγεται "Monopoly" είναι ακόμα μία... Neverending Story.
Στο κάτω κάτω, για να έχεις τα μούτρα να λες ότι είσαι Ροδίτης, άμα δεν νιώσεις έστω και για λίγα δευτερόλεπτα αυτήν την αμηχανία του "ώπα! σεισμός! και τώρα;;;" - δεν δικαιούσαι να φέρεις τον βαρύ τίτλο του "Τσαμπίκου"!
Η ζωή συνεχίζεται κανονικά -κι αν συμβαίνει κάποιος βλάκας σεισμολάγνος να αραδιάζει ότι δήθεν εκτυλίχθηκαν σκηνές πανικού και καταστροφών και υλικών ζημιών στη Ρόδο μας, να ξέρετε ότι απλώς σάς λέει κουραφέξαλα.
Απόδειξη:
Η βουτιά καρέ-καρέ δύο μικρών αμέριμνων Τσαμπίκων στο γνωστό Τραμπολίνο, όπως την παρακολουθήσαμε ἡμεῖς οἱ καφενόβιοι παρέα με τους φραπέδες μας, κατά τη διάρκεια του σημερινού σαββατιάτικου χαλαρού ...μετασεισμικού μεσημεριού, την ώρα που -σημειωτέον-έβρεχε κοκκινόχωμα, δώρο των αέρηδων από την έρημο της Αιγύπτου.. (ή μήπως ήταν από τη Λιβύη τελικά; θα σάς γελάσω!)
(κλικάρουμε τις φωτογραφίες για μεγέθυνση!)
2.4.2011 13:04:27ΩΕ (GMT+3)
Πάντως, δεν βλάπτει να έχουμε στον νου μας μερικές πολύ απλές οδηγίες για το πώς θα ήταν καλό να μάς "βρει" οποιοσδήποτε τυχόν μετασεισμός , τις πονηρές τούτες μέρες και νύχτες -γιατί εντελώς μεταξύ μας, ομολογουμένως χθες οι σεισμολόγοι μάς τα μάσαγαν λίγο, ή τουλάχιστον εμένα έτσι μού φάνηκε...
Γι'αυτό, καλού-κακού, τουλάχιστον οι Ροδίτες αναγνώστες ας κάνουν τον κόπο να κάνουν μια γερή..."επανάληψη" κλικάροντας σ'αυτήν εδώ την ανάρτηση του Ιουλίου του 2008, όταν ένα ωραίο πρωί ο Εγκέλαδος μάς τσάκωσε στον ύπνο, και δη με καλοκαιρινή περιβολή κρεβατιού(ακόμα το θυμάμαι και το βουητό αλλά και του "τι θα δει το Πανελλήνιο" έτσι και θα πρέπει να διασωθώ σε live αναμετάδοση από τηλεοράσεως...!)
