χάπι Easter..

δεν υπάρχει
ΚΑ-ΝΕ-ΝΑΣ λόγος ανησυχίας!

Και αυτό το Πάσχα
θα έχουμε τα γνωστά αποτελέσματα...

έαρ ελήλυθε(ν)

Αν και φαίνεται πως η έρημος μάς βρήκε και δε μάς αφήνει να πλύνουμε επιτέλους αυτά τα αυτοκίνητα που μοιάζουν με καμήλες -με τόση σκόνη που έχει πέσει στο ευάερο/ευήλιο και παραθαλάσσιο γκέτο μας- , σάς ανακοινώνω ευθαρσώς ότι.... Ήλθε Η Άνοιξις!

Ναι , φίλοι . Ήρθε!

Και μαζί της και οι συμβουλές να ανανεωθούμε, να απαλλαγούμε από κάθε τι περιττό. Και δώσ΄του και ουρλιάζουν τα περιοδικά και οι αστρολόγες, με χίλια μύρια κλισέ σχήματα λόγου του τύπου "Καιρός να ατενίσετε το μέλλον με αισιοδοξία" , "Αλλάξτε τον τρόπο που βλέπετε τη ζωή" , "Απαλλαγείτε από τα σφάλματα του παρελθόντος" , "Ερωτευθείτε ΤΩΡΑ!" και ούτω καθ'εξής.

Μήπως όμως το θέμα είναι πολύ απλούστερο τελικά; Για να δούμε τι σημαίνει 'γλυκύ έαρ' μέσα από α-π-λ-ά πράγματα που μπορεί κανείς να πετάξει στην πλησιέστερη σακούλα σούπερ-μάρκετ εκεί στη γωνία, κάτω ή δίπλα ή τέλος πάντων κάπου κοντά στον (εξ ίσου πλησιέστερο) νεροχύτη.
Εύκολα πράματα δηλαδή!
Χωρίς πολλή σκέψη και χωρίς να χαθεί καμία παραπανήσια θερμίδα, αφού το μόνο που έχει κανείς να κάνει είναι οι εξής απλές κινήσεις:
α) Να σκύψει
β) Να κουνήσει ούτε καν όλα τα δάχτυλα της μιάς χειρός
γ) Να σηκωθεί για λιγότερο από 2 λεπτά από την καρέκλα του
δ) Να βρει έναν νεροχύτη -έναν συνήθως σε κάθε σπίτι-
ε) Να βρει τη σωτήρια σακούλα του και, τέλος,
στ) Να καταστήσει ένα χρήσιμο αντικείμενο σε παντελώς άχρηστο σκουπίδι!

Έτσι λοιπόν παιδιά που λέτε, μπήκα στον κόπο σήμερα να σάς μάθω τι εστί ανακύκλωση. Άλλωστε , η Άνοιξη, όσο και ανανεωτική και αν ακούγεται στα αυτιά των αφελών, δεν είναι τίποτε άλλο από ακόμα μια ανακύκλωση, επαναλαμβανόμενη σε τακτά χρονικά διαστήματα και πραγματοποιείται κάθε χρόνο και πάνω-κάτω τον ίδιο περίπου μήνα.

Ας κάνουμε μιαν αρχή - που λέει και το τραγούδι, αν και η αθάνατη Βίσση περίμενε να γίνει βράδυ ["απόψε"] .
και γιατί θα πρέπει να χασομεράμε;
για να χάνουμε και χρόνο;
ε, όχι δα!

Ίσως φανεί χρήσιμη σε κάποιους αυτή η ιεράρχιση,
ίσως πάλι και όχι.
Αλλά μη ζητάτε και πολλά από ένα blog ρε παιδιά, έλεος...

Για να εμβαθύνουμε λιγάκι..

ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΠΡΩΤΟΝ

τα junk food...

ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΔΕΥΤΕΡΟΝ

τη τσίκνα του τσιγάρου και τη μπόχα του τασακιού...

ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΤΡΙΤΟΝ

αυτή την τρύπια κάλτσα με το βολικό χρώμα...

ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΤΕΤΑΡΤΟΝ

τους πάσης λογής ανεκπλήρωτους έρωτες
(που δεν είναι έρωτες,
αλλιώς δεν θα ήταν και ανεκπλήρωτοι, λέω εγώ)

ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΠΕΜΠΤΟΝ

εξοφλημένους λογαριασμούς του '40..

ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΕΚΤΟΝ

ξεχασμένες δραχμές
(εκτός αν ταιριάζουν με την απόχρωση του πλακακιού)

ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΕΒΔΟΜΟΝ

ό,τι απέμεινε εκεί που θα έπρεπε να είχε πιάσει τόπο
(να μη σας περιορίζω)

Ο κατάλογος παραμένει ανοιχτός βεβαίως. Άλλωστε "η έννοια της απαριθμήσεως δε γνωρίζει περιορισμούς", λέει. Και το μόνο σταθερό σημείο αναφοράς δεν είναι τίποτε άλλο παρά μόνο μια απλή σακούλα του σούπερ μάρκετ, που σε αντίθεση με το σκοπό για τον οποίο αρχικά κατασκευάσθηκε, σε χρόνο dt μετατρέπεται πάραυτα σε σακούλα σκουπιδιών!

Δεν είναι καταπληκτικό;

Δεν είναι βολικό;

μα πείτε μου....
Δεν ήρθε η Άνοιξη;

άντε μπάυ και..άντε γειά.

την κάνω με ελαφρά..

..τα λέμε από Δευτέρας

1,2,3,μαρς

Από σήμερα και έως τις 10 του μηνός γίνεται στο Ισραήλ μια άνευ προηγουμένου άσκηση πολιτικής προστασίας. Είναι η πρώτη φορά μετά το 1948 που ο ισραηλινός στρατός μπαίνει σε μια τόσο μαζική άσκηση ετοιμότητας, επιστρατεύοντας όλες τις δημόσιες υπηρεσίες και τους πολίτες, και μάλιστα σε χρόνο που θα χαρακτηριζόταν μάλλον 'ανύποπτος'. Οι διπλωματικές προσπάθειες των ΗΠΑ συνεχίζονται κανονικά, οι επιχειρήσεις στη Γάζα έχουν καπως μετριασθεί ένθεν και ένθεν, η επίσημη Παλαιστινιακή Αρχή του Αμπάς εμφανίζεται συνεργάσιμη όσο ποτέ, ο Αχμαντινετζάντ τελευταία έχει πιεί το αμίλητο νερό και η πρόσφατη διάσκεψη του Αραβικού Συνδέσμου στη Δαμασκό μάλλον επιβεβαίωσε την ασυνεννοησία των Αράβων. Από την άλλη, πότε θα έπρεπε να γίνονται οι ασκήσεις αν όχι σε καιρό σχετικής ηρεμίας;

Παρ'όλ'αυτά, η άσκηση αυτή υποψιάζει έντονα τους πάντες, με αποκορύφωμα την Τρίτη 8 Απριλίου στις 10 το πρωί, οπότε σε όλο το Ισραήλ θα ακουστούν οι σειρήνες και οι πολίτες καλούνται να βρίσκονται στο ασφαλέστερο σημείο του σπιτιού τους, όπως λέει η τηλεοπτική διαφήμιση παρακάτω...




Στο μεταξύ διέρρευσαν στο ίντερνετ τα τρέηλερ της 'Υπηρεσίας Ειδικών Εκπομπών'. Τι είναι αυτό; Είναι το ειδικό τηλεοπτικό κανάλι του Σώματος Πολιτικής Προστασίας του στρατού, που θα αντικαταστήσει όλα τα τηλεοπτικά κανάλια της χώρας -επίγεια, καλωδιακά και δορυφορικά- σε περίπτωση πολέμου.

Η αγχωλυτική εφηβική γυναικεία φωνή λέει στους τηλεθεατές 'να μη βγουν από το καταφύγιο μέχρι νεωτέρας', ενώ χαρούμενα παιδάκια τρέχουν σε καταπράσινα λιβάδια..

Το πρόγραμμα των εκπομπών είναι απλό και ανατριχιαστικό.
Ακούμε:
στις 6 - Μαγειρική με τρόφιμα πρώτης ανάγκης
στις 7 - Αντιμετώπιση τραυμάτων ακτινοβολίας
στις 8 - Δελτίο Ειδήσεων
στις 9 - Χωρία της Βίβλου (..επιτέλους, καιρός ήταν...)

Στο τρέηλερ των τίτλων ειδήσεων (πάντα με χαλαρωτική μουσική..) διαβάζουμε :
"Δεν υπάρχουν άλλοι επιζώντες από τα ερείπια στο Τελ Αβίβ",
"Μετατράπηκε το στάδιο τάδε σε νοσοκομείο" και
"Υψηλά τα επίπεδα ακτινοβολίας στην πόλη τάδε".

Και το κανάλι τερματίζει τις εκπομπές του με ..χαμογελαστά δελφίνια να κολυμπούν στα καταγάλανα νερά..


Θα μας τρελλάνουν;



Ενδιαφέρον παρουσιάζουν η σχετική ανάρτηση του Πάνου Χαρίτου,
όπως και το φιλμάκι του Σώματος Πολιτικής Προστασίας του στρατού που δίνει ακριβείς οδηγίες στους πολίτες για το πώς θα διαλέξουν το ασφαλέστερο δωμάτιο στο διαμέρισμά τους και τι να κάνουν όταν θα πέσει ο...πύραυλος στο σαλόνι
(ανοίξτε το μεγάφωνο του κομπιούτερ.. το φιλμάκι είναι στα αγγλικά..)

Τίτλοι sites : www.oref.org.il και www.panosharitos.com

λουκουμάδες vs Starbucks

Και τελικά 'έπεσε' το οδόφραγμα της Λήδρας, το (κυριολεκτικά και μεταφορικά) πιο 'επικοινωνιακό' σημείο της κυπριακής πρωτεύουσας.

Η οδός Λήδρας πέρασε πολλές φάσεις και εποχές. Τη θυμάμαι στις αρχές της δεκαετίας του '80. Δεν ήταν τίποτα άλλο από ένας μεσογειακός εμπορικός δρόμος, γεμάτος αυτοκίνητα, μαγαζιά παντού και πεζοδρόμια όχι και τόσο μεγάλα. Θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω ως τον κεντρικό εμπορικό δρόμο μιας ταλαιπωρημένης επαρχιακής πόλης, που δεν θυμίζει σε τίποτα αυτό που είναι σήμερα. Και όλη αυτή η κίνηση και η κάπως άναρχη επιβίωση πεζών και αυτοκινήτων υπό τη σκιά του οδοφράγματος που υπήρχε ήδη από τη δεκαετία του '60 - πολύ πριν την εισβολή δηλαδή-. Η σημασία του οδοφραγματος αναβαθμίστηκε όπως ήταν επόμενο με την εισβολή του '74 οριοθετώντας τις ελεύθερες πειροχές με την ουδέτερη ζώνη του ΟΗΕ και τη γραμμή Αττίλα και μετέπειτα τα υποτιθέμενα 'σύνορα' ανάμεσα στο ψευδοκράτος και την Κυπριακή Δημοκρατία.

το οδόφραγμα της οδού Λήδρας

Όταν ξαναεπισκέφθηκα τη Λήδρας 25 χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2006, δεν τη γνώρισα. Eίχε μεταμορφωθεί σε έναν σύγχρονο ευρωπαϊκό πεζόδρομο που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από την αθηναϊκή Ερμού (ίσως λίγα χιλιόμετρα παραπάνω, αλλά αυτό δεν έχει καμμία σημασία για έναν νησιώτη και επαρχιώτη σαν εμένα..). Καταστήματα γνωστών διεθνών αλυσίδων. Starbucks, Φλόκας, McDonalds, αγγλικές μπουτίκ και πολυκαταστήματα (εδώ είναι Κύπρος, μην ξεχνιόμαστε..), καλοβαλμένοι λευκωσιάτες και λευκωσιάτισες να πίνουν τον καφέ τους -μήπως είμαι στην Τσακάλωφ;- και λίγο πιο κάτω η γειτονιά της Φανερωμένης με καλοδιατηρημένα νεοκλασικά. Όλα βαλμένα στη θέση τους, όπως μόνο μια Κύπρια νοικοκυρά μπορεί να τακτοποιήσει.
Ακόμα και το οδόφραγμα έμοιαζε να είναι περισσότερο 'σινιέ' από πριν (άλλωστε απαραίτητο αξεσουάρ κάθε φαντάρου που έκανε σκοπιά ήταν το ..τζελ για το μαλλί, περαντζάδα γαρ..)

Τελείως διαφορετική εικόνα στην τουρκοκρατούμενη πλευρά του ίδιου δρόμου.
Για να περάσεις 'απέναντι' έπρεπε να κάνεις ολόκληρο γύρο, να φτάσεις έως το Λήδρα Πάλας και από κει να προχωρήσεις στα στενά, ανάμεσα στα μηχανουργεία και τα σιδεράδικα και σε σπίτια που έπεφταν-δεν έπεφταν και να φτάσεις στο παζάρι της παλιάς πόλης της Λευκωσίας που δε θύμιζε σε τίποτα το κυπριακό 'Θησείο-Μοναστηράκι' που ήταν τόσο κόντα αλλά και τόσο μακρυά.

η 'γέφυρα' Λόκματζι

Η 'βόρεια' προέκταση της Λήδρας διακοπτόταν από μια γέφυρα, που όταν την ανέβαινες δεν είχες ...πού να κατέβεις. Η γέφυρα 'Λόκματζι' πήρε το όνομά της αν δεν κάνω λάθος από κάποιο ζαχαροπολαστείο που υπήρχε εκεί κοντά, με τους καλύτερους λουκουμάδες της γειτονιάς -για να μην πω και όλης της πόλης-.

Ναι , καλά το φανταστήκατε : 'Lokmacı' σημαίνει απλά 'Λουκουματζής'..

Η γέφυρα αυτή χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως από την τουρκοκυπριακή πλευρά για να προβάλει τις θέσεις της. Μετά την καταψήφιση του σχεδίου Ανάν από τους ελληνοκυπρίους, το άνοιγμα της Λήδρας και κατά συνέπεια το ξήλωμα του Λόκματζι έγινε επικοινωνιακό όπλο των 'Βορείων'. Έτσι, το κατοχικό καθεστώς -και βέβαια χωρίς να αυτοαναιρεθεί- ήταν 'έτοιμο' να ρίξει τα οδοφράγματα και στα μάτια των ξένων οι 'Νότιοι' θα φαίνονταν περιχαρακωμένοι, υπέρ της διχοτόμησης και κατά της ειρηνικής συνύπαρξης. Κατοχικοί ηγέτες ανέβαιναν κάθε λίγο και λιγάκι -συνοδεία δημοσιογράφων- στο Λόκματζι και πετούσαν κόκκινα 'γαρύφαλλα φιλίας' προς το ελεύθερο τμήμα της οδού Λήδρας που συνέχιζε να ζει σε ρυθμούς Starbucks.

η πρόωρη απόπειρα ξηλώματος της 'γέφυρας' Λόκματζι
από τις κατοχικές αρχές, Δεκέμβριος 2006/Ιανουάριος 2007

Παραμονές της Πρωτοχρονιάς του 2007 έτυχε να βρίσκομαι στη Λευκωσία, όπου η διατήρηση ή μη της γέφυρας Λόκματζι ήταν το πρώτο θέμα στην Κύπρο (ενώ στην Ελλάδα δεν είχε πάρει κανείς, μα κανείς, χαμπάρι). Οι κατοχικές αρχές είχαν αρχίσει το ξήλωμα της γέφυρας, κάτι που η τότε επίσημη ελληνοκυπριακή θέση έβλεπε αυτή την κίνηση ως πρόσχημα του κατοχικού στρατού να κερδίσει έδαφος στην ουδέτερη ζώνη της Λήδρας. Παρά το πολυδιαφημισμένο ξήλωμα και ενώ οι κάμερες των ελληνοκυπριακών καναλιών πηγαινοέρχονταν άσκοπα από το Βορρά στον Νότο, τελικά τα πράγματα έμειναν ως είχαν.

εργασίες διάνοιξης του οδοφράγματος, Απρίλιος 2008

Και φτάνουμε στο σήμερα, με το οδόφραγμα να είναι παρελθόν και να αρχίζει μια νέα εποχή για την λευκωσιάτικη 'Ερμού'.

Ειλικρινά δεν ξέρω μέχρι πότε θα συνεχίσει αυτή η ανωμαλία στο νησί και μέχρι πότε τα νεύρα τόσο των 'Νοτίων' αλλά και των 'Βορείων' θα αντέχουν αυτήν την υβριδική καθημερινή πραγματικότητα συγκαταβατικής αντιπαράθεσης.
Βεβαίως και το άνοιγμα της Λήδρας είναι ένα καλό σημάδι για την επανένωση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μήπως όμως τείνει να γίνει status quo η λογική των 'φτηνών αγορών' στον Βορρά και του 'καλού εσπρέσσο' στον Νότο;
Ή μήπως τελικά η γλώσσα του χρήματος θα φέρει από μόνη της τη λύση και δεν θα έχει καμμία σημασία πια ο,τιδήποτε άλλο;

Είναι αλήθεια ότι εάν αποκλείσει κανείς τη λογική της θρησκευτικής διαφοράς ανάμεσα στους ντόπιους νησιώτες και βέβαια αν κάνουν και οι δυο ένα ξεγυρισμένο delete στο παρελθόν (δεν ξέρω πώς θα γίνει αυτό..) , ο κοινός τους παρονομαστής είναι κατά τη γνώμη μου ο εξής ένας : η οικονομική ανάπτυξη.

Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι είναι κατ'αρχήν έμποροι, και μάλιστα πολύ καλοί. Και το άνοιγμα της Λήδρας, του εμπορικότερου δρόμου της Λευκωσίας, φαίνεται να είναι ένα δυνατό crash test όχι τόσο ανάμεσα σε δύο εθνότητες ή δύο 'λαούς' αλλά -κυρίως- ανάμεσα στους Βορείους και Νοτίους εμπόρους και καταναλωτές.
Ανάμεσα στην ευρωζώνη και στις λίρες Τουρκίας.
Ανάμεσα στους ..λουκουμάδες και στον μακκιάτο..

Ήταν τελικά τόσο απλό το θέμα;
Ειλικρινά δεν ξέρω.
Πάντως, θα έχει ενδιαφέρον.

ποιός Θανάσης;

Αδυνατώ να μετρήσω τις φορές που είδα την πασίγνωστη σκοπιανή αφίσα σήμερα στις ειδήσεις. Ελληνική σημαία με ..σβάστικα ήταν -αν μη τι άλλο- κάτι το κακόγουστα πρωτότυπο για μας από τη μια, και οπωσδήποτε κακόγουστα οργισμένο για τους γείτονές μας, που ακόμα δεν ξέρω πώς να τους προσφωνώ.

Και στο κέντρο της χιτλερικογαλανόλευκης, ένα κολάζ από εκείνες τις ασπρόμαυρες οικογενειακές φωτογραφίες, σαν κι αυτές των μικρασιατών προσφύγων ή κάποιων που έπεσαν θύματα πολέμου.
Η αφίσα δεν αφήνει πολλά ερωτηματικά: οι κακοί Έλληνες βασάνισαν(;) σκότωσαν(;) βίασαν(;) ή στην καλύτερη περίπτωση έδιωξαν(;) αθώες γριές γυναίκες και μικρά κορίτσια από τις σλαβομακεδονικές τους εστίες που βρίσκονται στη σημερινή 'σκλαβωμένη' Μακεδονία του Αιγαίου. Και να οι ανταποκρίσεις, τα σχόλια, τα ρεπορτάζ σε όλα ανεξαιρέτως τα κανάλια. Γκρο-πλαν η αφίσα, και ξανά ζουμ-ιν και πάει λέγοντας..

Έλα όμως που κάθε (μα κάθε!) φορά που έβλεπα την αφίσα στην οθόνη, το μάτι μου έπεφτε πάντα στη φράση που ήταν γραμμένη στο πάνω δεξί της μέρος : "Ατάνας Μπότεβ". Ενστικτωδώς κατάλαβα ότι η πρώτη λέξη επρόκειτο για όνομα [ 'Θανάσης'~'Αθανάσιος' άρα ...'Ατάνας' ] και η δεύτερη λέξη δεν θα μπορούσε να είναι το επώνυμό του , με την χαρακτηριστική κατάληξη -εβ (ας μην μπω στον πειρασμό να τη χαρακτηρίσω 'βουλγαρική κατάληξη' γιατί θα μπερδευτούμε περισσότερο).

Οπότε, άρχισα κι εγώ να υποθέτω ότι αυτός ο κ.Μπότεβ ήταν κάποιος σλαβομακεδόνας ήρωας που προφανώς του σκοτώσαμε την οικογένειά του, τη γιαγιά του και γω δεν ξέρω ποιόν. Αλλά και πάλι παρατραβηγμένο ήταν να εμφανισθεί έτσι ξαφνικά αυτό το 'ιστορικό ντοκουμέντο' τώρα που οι μέρες είναι ομολογουμένως πονηρές.
Να το συνδυάσω με κάποια εθνική γιορτή της ΠΓΔΜ; Νομίζω ότι ανεξαρτητοποιήθηκαν καλοκαίρι, χωρίς να παίρνω όρκο. Άρα κι αυτό αποκλείεται..
Να το συνδυάσω με κάποια 'ημέρα μνήμης θυμάτων εθνοκάθαρσης'; Θα το είχαν πει τα κανάλια σίγουρα.
Να το συνδυάσω ίσως με την πιθανότητα να ηγείται αυτός ο κ. Μπότεβ κάποιου κόμματος (πανσπερμία από κόμματα στα Σκόπια, πλάκα-πλάκα). Ε, και δεν θα τον βλέπαμε να κάνει δηλώσεις; Άρα, ούτε αυτό παίζει..

Και να περιμένω το ένα δελτίο μετά το άλλο σε όλα τα κανάλια της ελληνικής τηλεόρασης, ακόμα και αυτών της Θεσσαλονίκης, να μάθω τέλος πάντων ποιός είναι αυτός ο Θανάσης/Αθανάσιος/Ατάνας και τι σχέση έχει με την ελληνική σβάστικα και τις μαυροφορεμένες γυναίκες...
Τίποτα! Σιγή ιχθύος!...

Σύμφωνοι , η πρόκληση ήταν πραγματικά άνευ προηγουμένου. Ποτέ δεν έτυχε να ακούσω ότι κάποιος υπονοεί ή εννοεί ότι η Ελλάδα άσκησε χιτλερικές μεθόδους καταστολής κατά κάποιου λαού. Αλλά, μου κάνει εντύπωση, τόοοοσοι ανταποκριτές μας στα Σκόπια, τόοοσοι δημοσιογράφοι εδώ , μα κανένας δεν αναρωτήθηκε τι γράφει αυτή η αφίσα; γιατί τη βγάλανε στους δρόμους; ποιός την έβγαλε;


Κυρίες και κύριοι.. Ο Atanas Botev, λοιπόν, γεννήθηκε το 1973 και σπούδασε γραφικές τέχνες στη Σχολή Καλών Τεχνών των Σκοπίων απ'όπου και αποφοίτησε. Το 2006 έκανε την πρώτη του εικαστική έκθεση στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη. Παράλληλα εργάζεται ως σκιτσογράφος και φιλοτεχνεί κόμικ, εξώφυλλα cd, γραμματόσημα, βιβλία ενώ επίσης συνεργάστηκε στη συγγραφή του σεναρίου της Σκοπιανής ταινίας 'Tajnata Kniga' ('Το Κρυφό Βιβλίο') που σκηνοθέτησε ο Vlado Cvetanovski το 2006 και παραλίγο να βραβευθεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Χαϊδελβέργης της ίδιας χρονιάς. Έχει πραγματοποιήσει 6 ατομικές εκθέσεις και πολλές ομαδικές στη χώρα του και στο εξωτερικό και ορίστε μερικά από τα έργα του..































Αλλά η σημαντικότερη από τις εκθέσεις του δεν είναι άλλη από αυτήν που θα εγκαινιασθεί ΜΕΘΑΥΡΙΟ, στις 3 Απριλίου 2008 και θα διαρκέσει έναν ολόκληρο μήνα!

Μα... τι μ'έχει πιάσει και σας τα λέω όλα αυτά;

ΜΑ ΓΙΑΤΙ Η ΕΠΙΜΑΧΗ ΑΦΙΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΙΛΑΜΕ,
ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΤΟΥ!

Ναι.
Όλο αυτό ήταν ένα διαφημιστικό τρικ.
Και ο Ατάνας ΑΠΛΩΣ θα χ... στο τάληρο!

Και μπορεί μερικοί από σας που διαβάζετε αυτή την ανάρτηση να το ξέρατε ήδη. Δεν είναι, όμως, η πρώτη φορά που ο Θανασάκης μας χρησιμοποίησε πολύ έξυπνα το μάρκετινγκ για να φέρει κόσμο και λαό στις εκθέσεις του.
Η αμέσως προηγούμενη έκθεσή του είχε την ...αυθεντικότατη, πανάρχαια και πρωτότυπη Σκοπιανή παροιμία που δεν είναι άλλη από το... "Ένα Μήλο Την Ημέρα Κάνει Τον Γιατρό Πέρα"!! Όχι, ας μην μπούμε (πάλι) στη διαδικασία τώρα αν το μήλο ή ο γιατρός είναι δικά μας ή δικά τους. Έχει .. παγίως νομολογηθεί ότι το μήλο , ο γιατρός και η παροιμία είναι εκ Μεγάλης Βρετανίας (λέει)

Πάντως, το σίγουρο είναι ότι ο ατζέντης του αξίζει συγχαρητήρια..

Με μεγάλο ενδιαφέρον θα ήθελα να δω τι στο καλό θα έχει στην έκθεση αυτή, αλλά η αλήθεια είναι πως, πλέον, μού πέφτει λίγο μακρυά.
Άραγε οι....δαιμόνιοι ρεπόρτερ μας στην εμπόλεμη ζώνη των downtown-Σκοπίων, θα σκεφτούν να πάνε να τη δουν;;; Μπαααααααααα...

Τίτλος site: www.presstoexit.org.mk
που φιλοξενεί νέους εικαστικούς από την ΠΓΔΜ
Γλώσσα: Αγγλικά
Χώρα: (τώρα, μη μου βάζετε δύσκολα!)