αλλου κι αλλου…

Γενέθλια, υπ'αριθμόν 4 !

2012-02-02T00:01:00.016+02:00

Όπως είναι γνωστό, ο χρόνος είναι μια πολύ σχετική μονάδα μετρήσεως για πολλά πράγματα. Κι όσο για την έννοια του 'χρόνου' στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, το θέμα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο. Έτσι, όσα μπλογκ είναι π.χ. 5-6 ετών θεωρούνται 'υπέργηρα'. Από την άλλη, ένα μπλογκ που 'αναπνέει' μόλις ένα με δυο χρόνια, δεν απέχει πολύ από την μετεφηβική του ηλικία.. Αυτό όμως εδώ το μπλογκ που σήμερα συμπληρώνει ολόκληρα τέσσερα χρόνια ζωής, άραγε σε ποιά ηλικιακή κατηγορία να το κατατάξω;

Άδικα αναρωτιέμαι, αφού έτσι κι αλλιώς με τις ηλικίες δεν τα πάω καθόλου καλά έτσι κι αλλιώς. Και τελικά, σημασία έχει ότι σήμερα το ΑλλούΚιΑλλού γιορτάζει τα τέταρτά του Γενέθλια, ούτε λίγο - ούτε πολύ.

Οι 12 μήνες που περάσαμε εδώ μέσα παρέα, σίγουρα δεν μάς έκαναν να βαρεθούμε. Τα ραγδαία γεγονότα μέσα κι έξω από την Ελλάδα μάς τσίτωσαν τόσο πολύ, που όσο και να προσπάθησα να βρω κάποια θεματική.. μονωτική ταινία, τελικά δεν μπόρεσα να αποφύγω την επικαιρότητα. Εκ του αποτελέσματος μάλιστα βλέπω ότι μάλλον δεν ήθελα να το παίξω 'υπερπροστατευτικός γονιός' και να αφήσω το μπλογκ να χαίρεται την παιδικότητά του. Κι έτσι έχω την εντύπωση ότι κατά τους μήνες που πέρασαν, το ΑλλούΚιΑλλού με το ανάλαφρο ονοματάκι του έγινε λίγο περισσότερο ειδησεογραφικό απ'όσο θα περίμενα.

Ο Φεβρουάριος του 2011 βρήκε τον Αραβικό Κόσμο σε μία από τις περισσότερο δραματικές φάσεις της νεώτερής του Ιστορίας. ΄Υστερα από την πολιτειακή ανατροπή της Τυνησίας και της Αιγύπτου, σειρά πήρε ο πιο 'αδύναμος κρίκος' στο πολιτειακό status quo στα αραβικά κρατίδια του Περσικού Κόλπου : το Μπαχρέιν. Ένα μικροσκοπικό νησιωτικό βασίλειο που είχα την τύχη να το επισκεφθώ επανειλημμένα κατά το παρελθόν. Οι συχνοί αναγνώστες των αναρτήσεών μου θα έχετε παρατηρήσει μια 'εμμονή' με τα εκεί τεκταινόμενα. Δεν είναι τυχαίο αυτό - και όσοι από σας έχετε ταξιδέψει πολύ, θα με καταλάβετε : Όποια πέτρα έχεις πατήσει παίρνει κάτι από σένα - κι ό,τι έχει δει η σκιά σου ποτέ δεν το ξεχνά εντελώς.

Είναι αυτονόητο ότι η μοίρα αυτής της μικρής χώρας δεν είναι σπουδαιότερη από άλλες μεγαλύτερες και σημαντικότερες γεωστρατηγικά. Όμως -και θυμηθείτε το αυτό-, τα λιγοστά τετραγωνικά του χιλιόμετρα αποτελούν τον 'μπούσουλα' για την οριοθέτιση των περιφερειακών συσχετισμών μεταξύ Ιράν - Δύσης και αυτό που είχε επικρατήσει να ονοματίζεται ως "Αραβική Άνοιξη".

Τον Μάρτιο βρέθηκα να αναπολώ το παρελθόν. Αναπόφευκτο αυτό, όταν ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια βρέθηκα να τα πίνω με παλιούς αγαπημένους συμμαθητές και συμμαθήτριες στο πρώτο επίσημο Reunion όλων των αποφοίτων του '90 , όλων των σχολείων της Ρόδου. Μια βραδιά που θα τη θυμάμαι πιστεύω για πάντα -και επάξια θα τη χαρακτήριζα ως ΤΟ γεγονός της μπλογκοχρονιάς που πέρασε. Τι βίντεο, τι δημοσιεύσεις στον τοπικό Τύπο, τι γκλαμουριά αλλά και τι συγκίνηση! Και τι ωραία που είναι να γερνάς με παρέα! Να συναντάς ανθρώπους που έχεις να τους δεις χρόνια και χρόνια και παράλληλα να μη χρειάζεται να συστήνεσαι.

Ο ίδιος μήνας ήταν βέβαια ξεχωριστός και για έναν ακόμα λόγο : Ενδεικτικό του γενικότερου ξεχαρβαλώματος που διανύουμε, η επέτειος της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα ..άργησε μια μέρα και γιορτάσθηκε στις 8 Μαρτίου, ανήμερα της ..Ημέρας της Γυναίκας.
Θα μού πείτε, από γραμματικής απόψεως "η Δωδεκάνησος" θηλυκού γένους είναι.. Σωστό κι αυτό, δε λέω. Αξέχαστο όμως ήταν το μπάχαλο που προηγήθηκε, αλλά όπως διαπιστώθηκε λίγους μήνες αργότερα, το μπάχαλο που συνόδευσε παρελάσεις και επετειακές εκδηλώσεις την 28η Οκτωβρίου 2011 ήταν ακόμα πιο μεγαλειώδες..

Τέλος, ο Μάρτιος τελείωσε με μια άκρως τσαντισμένη ανάρτηση για κάποια αφίσα που κυκλοφόρησε στο τοπικό διαδίκτυο, που διαφήμιζε κάποιο πάρτυ με ένα απίστευτο photoshop με θύμα το.. Λάβαρο της Αγίας Λαύρας, παραμονές 25ης Μαρτίου. Ευτυχώς όμως, δόθηκαν οι αναγκαίες εξηγήσεις, η αφίσα 'κατέβηκε' και τα πάντα μπήκαν στη θέση τους και ευτυχώς χωρίς παρεπόμενα.. (τι ιστορία κι αυτή! και μάλιστα με κλικαρίσματα-ρεκόρ).

Και όλος αυτός ο πραγματικά επεισοδιακός Μάρτιος πλαισιώθηκε και με τον σεισμό στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας, αλλά και με μία άλλη τραγωδία λίγο πιο κοντά μας -και όλα αυτά συνέβησαν σχεδόν συγχρόνως.
Μιλάμε, για μεγάλη γρουσουζιά αυτός ο Μάρτιος..

Ο Απρίλιος του '11 είχε βρει το μπλογκ μπουχτισμένο από τα κακά μαντάτα πανταχόθεν, και έτσι αποφάσισε να προσπαθήσει να κάνει τη διαφορά καθ'όλη τη διάρκεια της Εβδομάδας των Παθών με μία σύντομη ενότητα αναρτήσεων με κοινό σημείο αναφοράς κάποια "Καλά Νέα".

Η καταχνιά στην επικαιρότητα αλλά και στη διάθεσή μας συνεχίζεται -άρα εκ του αποτελέσματος θεωρώ ότι μάλλον απέτυχα να μάς 'αισιοδοξήσω'.. Ήταν όμως μια ενότητα αναρτήσεων που (περιέργως πως) διαβάστηκε πολύ.

Πολύ διαβάστηκε και η ανάρτηση για το φωτογραφικό ενσταντανέ/τσάκωμα κάποιων αμέριμνων Ροδιτών να κάνουν βουτιές χειμωνιάτικα από το αθάνατο Τραμπολίνο μας (οράτε ανωτέρω..), ενώ αμφιλεγόμενες κρίσεις (όρα: επικρίσεις) δέχθηκα όταν στράβωσα με τις ανεκδιήγητες απαγορεύσεις που θεσμοθετήθηκαν στη Γαλλία σχετικά με τις τακτικές τύπου Ιράν -αλλά στην ευρωπαϊκή τους έκδοση- (ναι, για την απαγόρευση της μαντήλας δια νόμου σε δημόσιους χώρους μιλάω.. Απαράδεκτο και ως μέτρο αλλά και ως ιδεολογικό υπόβαθρο για νομοθετικές πρακτικές μιας χώρας ευρωπαϊκής και δημοκρατικής.)

Απαράδεκτος ήταν και ο τρόπος που μάς εκλαμβάνουν οι γείτονές μας, Τούρκοι καταναλωτές, ειδικά όταν μάς χαρίζουν με φιλευσπλαχνία τα.. μπισκότα τους στα σύνορα του Έβρου. Αν την ξεχάσατε αυτήν την ανάρτηση, ρίξτε της μια ματιά, δε βλάπτει. Παραμένει επίκαιρη, όσο συνεχίζεται η τουρκόφωνη κατάληψη των prime time των καναλιών μας. (Περαστικά σας, όλων σας που έχετε ζαλίσει τα μηχανάκια της AGB, άντε μην πω..)

Ο Μάιος ήταν ένας μήνας όλος κατάθλιψη. Το παραδέχομαι.

Οι διαμαρτυρίες στο Σύνταγμα είχαν την τιμητική τους σε όλη την ελληνική μπλογκόσφαιρα. Έκρινα πως πραγματικά δεν είχα τίποτα να προσθέσω από τους συναδέλφους αθηναίους μπλόγκερ, που έβλεπαν τα γεγονότα μπροστά στα μάτια τους. Προσπάθησα να διασκεδάσω τις εντυπώσεις και προσπάθησα να βρω κάποιον τρόπο να δω την πραγματικότητα αλλιώς. Τελικά, την κατάθλιψη δεν την απέφυγα. Το Σύνταγμα και ό,τι αυτό έλεγε μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών μας αποτελεί ακόμα κοινωνικό αίτημα.

Ακούει κανείς;..
(μπα!.. ακόμα νομίζουν ότι απλώς ψιχαλίζει..)

Με το που μπήκε ο Ιούνιος αποφάσισα επιτέλους να ανεβάσω μια ανάρτηση που σάς την είχα 'φυλαγμένη' έξι μήνες πριν. Οι φωτογραφίες που είχα τραβήξει από εκείνο το παζάρι σκουπιδιών στο Θησείο κάποια Κυριακή του Ιανουαρίου του 2011 με είχαν κάνει να μην ξέρω πού πατώ και πού βρίσκομαι. Αφορμή, εκείνο το βιντεάκι της τότε κυβέρνησης για τα επιτεύγματά της ύστερα από 20 μήνες ευδοκίμου υπηρεσίας. Δεν αντέχω ούτε να την ξαναδιαβάσω. Όσοι από σας όμως το θέλετε πραγματικά, τι να πω : ιδού.
Οι υπόλοιποι αρκεστείτε στο αξέχαστο εκείνο κυβερνητικό βίντεο και είμαι σίγουρος ότι θα οργιστείτε κι εσείς -εκ νέου. Όπως και τότε :

Και εκεί, κάπου στα μέσα Ιουνίου αποφάσισα ότι πραγματικά δεν αντέχω να μιλάω για την επικαιρότητα. Ήταν ο μήνας που υπέγραψα το διαζύγιό μου με την τηλεόραση και την ενημέρωση γενικότερα -και αποφάσισα να αλλάξω ρότα, γιατί δεν μπορούσα άλλο ρε παιδιά, πώς να σάς το πω αλλιώς..
Σωσίβιο τελικά αποδείχθηκε και για μένα αλλά και γι'αυτό εδώ το μπλογκ η προβολή της χορευτικής παράστασης "Πινόκιο" που διοργάνωσε με επιτυχία η σχολή χορού της παιδικής μου φίλης Σοφίας Μελισσουργού.

το συνεργείο εκείνης της μέρας : Νίκος Τζεδάκης, Γιώργος Τζεδάκης, Γαβριήλ Χαρίτος

Ναι, υπάρχουν παιδιά που ζουν τη δική τους παιδική ηλικία και τολμούν να ξεκαρδίζονται στα γέλια. Μια αξέχαστη εμπειρία γυρισμάτων στα τείχη της μοναδικής μας Παλιάς Πόλης, στη Ρόδο, που ακόμα και σε αυτή τη συγκυρία είναι το πιο όμορφο και το πιο ανεπτυγμένο νησί της χώρας -κι ας ακούγεται υποκειμενικό αυτό. Στο κάτω κάτω Ροδίτης είμαι, τι άλλο θα σάς έλεγα;

Βάλσαμο ήταν και οι πραγματικά πρωτοποριακές για τα τοπικά δεδομένα θεατρικές παραστάσεις που αυτό το μπλογκ είχε την τύχη και την τιμή να προβάλλει στο ευρύ κοινό. Από πού ν'αρχίσω και πού να τελειώσω, πραγματικά δεν ξέρω. Από τον "Μπήντερμαν και τους Εμπρηστές" που ανέβασε η θεατρική ομάδα "Εξαίρεση" σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Σταθόπουλου; Από το "Rhodeway Musical" που ξαναζωντάνεψε το ξεχασμένο "Ήχος καί Φως" με τις πιο ελπιδοφόρες φωνές της νέας γενιάς ροδιτών τραγουδιστών με ιθύνοντα νου την αγαπημένη χορεύτρια και χορογράφο Μαρία Μανιώτη;

Και μιας και τα λέμε όλα τώρα μαζεμένα - α;ς μεταφερθούμε μερικούς μήνες μετά : Ποιός δεν θυμάται τους "Ηλίθιους" που ανέβασε η θεατρική ομάδα "Τεχνηέντως" σε σκηνοθεσία Σουσάνας Καρδούλια, τον περασμένο Νοέμβριο; Την έκθεση φωτογραφίας "Επινοώντας την Ελπίδα" της Τάνιας Φραράκη. Την καθιερωμένη χριστουγεννιάτικη συναυλία της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Ρόδου στον Ι.Ν. Ευαγγελισμού που διηύθυνε ο Μιχάλης Καλαεντζής. Την πρωτοποριακή παιδική παράσταση "Χριστουγεννιάτικα Μπερδέματα" με τους γονείς στο ρόλο των ηθοποιών, που συναποτελούν την πολλά υποσχόμενη ομάδα θεάτρου "Τα Παιδία Παίζει", σε σκηνοθεσία Βίκυς Θεολόγη. Και τέλος, το πρώτο πανευρωπαϊκό βραβείο που κέρδισε ποτέ μία φωτογραφία ..made in Rhodes!

Και αν κάτι με κάνει να μην το κλείνω αυτό το μπλογκ (δε σας κρύβω πως το σκέφτηκα αρκετές φορές τους μήνες που πέρασαν) είναι ότι μέσα από δω πιστεύω ότι δίνεται σε ροδίτες καλλιτέχνες η απαραίτητη ώθηση αλλά και το κίνητρο να κάνουν πολλά πράγματα ακόμα. Να προχωρήσουν μπροστά και να φτάσουν ακόμα πιο ψηλά -μιας και ο,τιδήποτε γράφεται εδώ, αναρτάται παράλληλα και στο ευρείας πλέον αναγνωσιμότητας πόρταλ TheInsider.gr, με το οποίο πλέον με συνδέουν ισχυροί διαδικτυακοί δεσμοί, σχεδόν... συγγενικοί, ύστερα από τόσο καιρό συνεργασίας.

Τον περασμένο Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο το μπλογκ μεταφέρθηκε στο Ισραήλ -ξέρω, οι παλιοί αναγνώστες, δεν εκπλήσσεσθε πια. Μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια 'μπλογκοζωής' δεν νομίζω πως υπάρχει άλλο ελληνικό μπλογκ που μιλά περισσότερο για εκείνη την τόσο ενδιαφέρουσα αλλά και τόσο αμφιλεγόμενη γωνιά της Γης -και για τα καλά της αλλά και για τα στραβά της-.

Με τις γεωπολιτικές συνθήκες να αλλάζουν δραματικά, αλλά και την πρόσφατη αναθέρμανση των σχέσεων Κύπρου, Ελλάδας και Ισραήλ, νομίζω πως τελικά οι αναρτήσεις που κατά καιρούς έχουν γραφτεί εδώ μέσα μπορούν να βοηθήσουν τον μέσο έλληνα αναγνώστη να πάρει μια γεύση με τι μοιάζει η ζωή εκεί, χωρίς να θεωρηθεί ότι περιγράφω έναν.. Παράδεισο επί της Γης.

Το περασμένο καλοκαίρι βρέθηκα στην κυριολεξία μέσα στην καρδιά των διαδηλώσεων της ισραηλινής μεσαίας τάξης κατά του πολυετούς άκρατου φιλελευθερισμού που δοκίμασε η μικρή εκείνη χώρα. Άνθρωποι σαν εμένα και σαν εσάς, που και εκείνοι φώναζαν αγανακτισμένοι για την καθημερινή μείωση της αγοραστικότητας του μισθού τους. Διαδηλώσεις μαζικές, κατά τη διάρκεια των οποίων οι διαδηλωτές.. γιουχάιζαν (μα, στην κυριολεξία γιουχάιζαν όμως!) τους πολυώροφους ουρανοξύστες των 5-6 τρισεκατομμυριούχων της τοπικής επιχειρηματικής πραγματικότητας που ελέγχουν όλη την οικονομία. Ένα κίνημα αγανακτισμένων πολιτών με αίτημα την επιστροφή του Κράτους Πρόνοιας, που ολοένα και εκεί εξαφανίζεται μέρα με τη μέρα.

Δεν είμαι φαν των διαδηλώσεων. Ίσως επειδή κατά βάθος παραμένω -και πάντα θα είμαι- ένας ροδίτης επαρχιώτης που ο κόσμος μου περιορίζεται εκεί που θέλω εγώ και όχι εκεί που θέλει η πραγματικότητα. Επειδή όμως πιστεύω ότι έτσι όπως έχει καταντήσει η παγκόσμια πραγματικότητα, η μεσαία τάξη είναι παντού. Και μια χαρά διαδήλωσα, και φώναξα και γιουχάισα και το ευχαριστήθηκα κιόλας.

Θεωρώ μεγάλη τύχη που είδα και αυτήν την πλευρά μιας κοινωνίας που μπορώ να κατανοήσω λόγω της γλώσσας αλλά και λόγω πολλών παλιών καλών αναμνήσεων. Θεωρώ όμως και μεγάλη τύχη ότι αυτό εδώ το μπλογκ είχε αποτελέσει εκείνους τους μήνες την μοναδική ελληνόφωνη πηγή πληροφόρησης για ένα κοινωνικό κίνημα που πολλά είχε να 'πει' σε όλους εμάς τους Έλληνες, τους απλούς πολίτες που βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτό το κοινωνικά απάνθρωπο δημοσιονομικό γκέτο.

Οι αναρτήσεις για τους ισραηλινούς αγανακτισμένους (αν θέλετε να τις διαβάσετε, είναι όλες τους συγκεντρωμένες εδώ) κέρδισαν νέο αναγνωστικό κοινό που δεν το περίμενα, όχι μόνο στην Ελλάδα μέσω του Insider, αλλά και πλήθος ελληνόφωνων και ελληνομαθών που ζουν μόνιμα στο Ισραήλ. Και αυτό ήταν άλλη μια ατίμητη εμπειρία, που κατάλαβα ακόμα περισσότερο όταν ήρθα σε επαφή με αναγνώστες που δεν φαντάστηκα πόσο πολύ με κλίκαραν επί σειρά ετών.
Είπαμε, οι εμπειρίες του blogging είναι μοναδικές, όπως και να το κάνουμε.

Πέραν όμως αυτών, δεν μπορούσαν να λείψουν και οι αναλύσεις για τα γεγονότα που τάραξαν την τοπική επικαιρότητα όσον καιρό βρισκόμουν εκεί, και που ελπίζω να διαφώτισαν τον μέσο έλληνα αναγνώστη.

Τι να πρωτοθυμηθώ από το καλοκαίρι που μάς πέρασε;
Την ΙΟΝ Αμυγδάλου στα βουνά της Ιερουσαλήμ; (ξέρετε πόσα πολλά κλικαρίσματα κερδίζει αυτή η ανάρτηση όλους αυτούς τους μήνες; Θα εκπλαγείτε!). Τα ..μπουζουκομάγαζα στη Γιάφα; Τα δημοσιεύματα του Τύπου που μύριζαν.. 'Νταλάρα'; Το αντιτουρκικό μένος στους δρόμους του Τελ Αβίβ; Τον τρελλό τελαβιβιώτη ταξιτζή;;
Τι να λέμε τώρα!
Αποκάλυψη το μπλογκίστικο καλοκαίρι του 2011.. Καλά δε λέω;

Ο Οκτώβριος με προσγείωσε απότομα στην ελληνική πραγματικότητα. Μια χώρα αγνώριστη που βράζει στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας σχεδόν καθημερινά. Αποκορύφωμα : οι μαζικές αυθόρμητες διαδηλώσεις στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου.

Και δεν σάς κρύβω ότι εκείνη η μέρα έχει μείνει στη μνήμη και στην καρδιά μου ως η πιο ελπιδοφόρα μέρα που γνώρισε η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ναι, υπήρξε μια εξαιρετικά σκληρή μέρα για πολλούς. Αλλά υπήρξε αληθινή. Υπήρξε ακομμάτιστη. Υπήρξε μια όμορφη μέρα, που δεν χόρταινα να βλέπω τα βίντεο που ανέβαιναν στο ίντερνετ το ένα μετά το άλλο, απ'άκρη σ'άκρη της Πατρίδας. Ίσως η μοναδική μέρα που πραγματικά μίλησε ο Λαός, χωρίς καν υπόνοια κομματικής ντιρεκτίβας κανενός.
Απόδειξη για τη γνησιότητά της : η μαζική κομματική καταδίκη της.
Θυμηθείτε αυτήν εδώ την ανάρτηση για να μην ξεχάσετε ποτέ αυτήν την τόσο κακόηχη ομοφωνία.

Τον Νοέμβριο αυτό εδώ το μπλογκ έκανε γνωστό ένα νέο site που πιστεύω ότι σίγουρα θα πιάσει τόπο και θα βοηθήσει πολύ την πολυπληθή πλέον ευπαθή ομάδα των ελλήνων ανέργων. Πρόκειται για μία πρωτοποριακή ιδέα ανευρέσεως εργασίας, με τη βοήθεια του διαδικτύου που ως γνωστόν δεν γνωρίζει όρια. Η δημιουργική ομάδα του Videografiko.gr που βρίσκεται στην Αθήνα, μάς ζήτησε να τής σκαρώσουμε ένα μικρό διαφημιστικό για το διαδίκτυο, δίνοντάς μας έτοιμο το κείμενο και αφήνοντάς μας να βρούμε μόνοι μας τι κρύβεται στον πάτο ενός κάδου απορριμάτων..

Όσοι ψάχνουν δουλειά, δε χάνουν τίποτα να δοκιμάσουν την τύχη τους και εκεί. Προς το παρόν, η υποβολή μαγνητοσκοπημένου βιογραφικού (ή όπως λέγεται.. "Βιντεογραφικού") είναι δωρεάν!
Τα πρώτα δείγματα της νέας αυτής προσπάθειας είναι ενθαρρυντικότατα, και πιστεύω ότι θα ακούσουμε για αυτήν την πρωτοπόρο ιστοσελίδα πολλά περισσότερα, μέσα στο 2012.

Ο Δεκέμβριος αλλά και ο Ιανουάριος που μάς πέρασε ήταν μήνες αποχωρισμών. Το 2011 δεν θα το πεθυμήσουμε, αυτό είναι σίγουρο, έτσι κι αλλιώς.
Θα πεθυμήσουμε όμως τη μεγάλη Λουκία Ρικάκη που μάς έφυγε άκαιρα τον Δεκέμβριο του περασμένου χρόνου, όπως και τον Θόδωρο Αγγελόπουλο που έκανε την πατρίδα μας διάσημη παντού.

Τελειώνοντας την αναδρομή του τέταρτου χρόνου ζωής αυτού εδώ του μπλογκ, δεν μπορώ να παραλείψω το τρίπτυχο διαφημιστικό πρότζεκτ που ανέθεσε σε μένα και στον καλό φίλο, συνάδελφο δικηγόρο και συνεργάτη ως προς την κοινή μας κινηματογραφίζουσα τρέλλα Νίκο Τζεδάκη, η Εταιρεία Ανάπτυξης Κοινοτικών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων "ΠΑΝΑΚΕΙΑ" που εδρεύει στη Ρόδο.

Ήταν η πρώτη φορά που μάς ζητήθηκε να κάνουμε μια καθαρά τηλεοπτική διαφήμιση με κοινωνικό μήνυμα, και οφείλω να ομολογήσω πως και τα τρία αυτά βίντεο τα αγαπώ ιδιαίτερα. Δεν είναι λίγο πράγμα για δύο καθαρά ερασιτέχνες του χώρου να βλέπουν τη δουλειά τους να παίρνει τη βούλα και τη σφραγίδα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης.

Ούτε στο πιο τρελλό μας όνειρο!

Τελικά, πλάκα στην πλάκα, τώρα που το ξανασκέφτομαι, και παρά τη γκρίνια μου -που κινδυνεύει να μού γίνει δεύτερη φύση- πολλά καλά πράγματα άφησε τελικά στο μπλογκ μία από τις πιο καταθλιπτικές χρονιές που γνώρισε ποτέ.
Και ενώ σταθερά όλες οι αναρτήσεις του μπλογκ συνεχίζουν να αναδημοσιεύονται στο πόρταλ TheInsider.gr, πρόσφατα εγκαινιάσθηκε και μία καινούργια συνεργασία στην ιστοσελίδα γνώμης New-Deal.gr, με καθαρά ειδησεογραφικό περιεχόμενο.
Με λίγα λόγια, ανασκουμπώθηκα για τα καλά..

Έτσι, το μόνο που μού απομένει να ..μού ευχηθώ για τους επόμενους 12 μήνες είναι να συνεχίσω να έχω την ..πολυτέλεια να μπλογκάρω. Πες οι συνθήκες ζωής, πες το κόψιμο των αποδοχών γενικώς, πες ίσως και η επιλογή των αρχηγών του μικρού μας Γκέτο να αυξήσουν το κόστος πρόσβασης στο ίντερνετ -για ευνόητους λόγους πάντα-, όλα αυτά με βάζουν σε σκέψεις..

Τέλος πάντων, ας μην κλείσω τα φετινά γενέθλια με απαισιοδοξία!

Θα τα πούμε λοιπόν και του χρόνου από δω, θέλουν-δεν θέλουν όλοι αυτοί...

Κι όπως είπαμε και παλαιότερα :

Την ώρα που κάποιοι μεγαλώνουν παιδιά,

κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να αναθρέφουν ..Μπλογκς.

σκηνοθετώντας τον Xρόνο

2012-01-25T03:39:00.005+02:00

Θα με θεωρήσετε απαίδευτο και απολίτιστο, ίσως ακόμα και αγενή.

Και όλα αυτά μαζί, θα μού τα καταλογίσετε ειδικά σήμερα.

Μια μέρα που βάζω στοίχημα πως όλοι -ακόμα και όσοι κοιμόντουσαν στην καρέκλα μέχρι να τελειώσει κάποιο από τα αργά πλάνα κάποιας από τις ταινίες του Αγγελόπουλου- θα δηλώνουν λάτρεις του πράγματι διασημότερου έλληνα σκηνοθέτη των νεωτέρων χρόνων.

Κι εγώ συγκινήθηκα όταν έμαθα τον ξαφνικό του θάνατο. Επειδή όμως θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας, ομολογώ πως σε μένα -τον μέσο και εν πολλοίς κινηματογραφικά απαίδευτο θεατή- οι ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου δεν θα μού λείψουν.

Εξαιρετικά χρονοβόρα πλάνα. Μεγάλες παύσεις στους διαλόγους. Αργή κίνηση σε όλα. Ναι, θα το παραδεχτώ : όλα αυτά με απωθούσαν. Όσες φορές προσπάθησα να τον προσεγγίσω, αναρωτιόμουν γιατί θα πρέπει να πλατυάζει κανείς τόσο πολύ όταν θέλει να πει πράγματα απλά. Έχω την αίσθηση πως την ίδια εντύπωση μοιράζεται χρόνια τώρα μεγάλη μερίδα κοινού στην Ελλάδα και στο εξωτερικό -κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας-.
Δεν θα μπορούσε άλλωστε να κάνει κι αλλιώς, αφού ακόμα και ο ίδιος το παραδεχόταν : Ο Χρόνος κατά τον Θόδωρο Αγγελόπουλο είχε τη δική του ιδιαίτερη διάρκεια, παράλληλα όμως είχε και τη δική του ιδιαίτερη σημασία.

Από την άλλη, είμαι σίγουρος ότι αυτό που ειλικρινά θα μού λείψει από τον Αγγελόπουλο είναι η προσέγγισή του ως προς τον τρόπο που πραγματευόταν την Ελλάδα και τις δύσκολες περιόδους που πέρασε κατά το παρελθόν.

Μια προσέγγιση ευαίσθητη, ποιητική, γεμάτη με τόνους ομιχλώδεις και μυστηριακούς. Η θεματολογία αλλά και ο τρόπος της κινηματογραφικής του γραφής παρέπεμπαν σε μία ενδελεχή προσπάθεια οπτικής καταγραφής ξεχασμένων λεπτομερειών. Γεγονότα που όταν συνέβαιναν σε πραγματικό χρόνο, κάθε άλλο παρά ποιητικά ήταν. Όταν όμως ο καιρός είχε πια περάσει, τότε όλα τα δύσκολα με κάποιο μαγικό τρόπο αποκρυσταλλώνονται, γίνονται αντικείμενο αναπώλησης, μετασχηματίζονται και είναι μοιραίο να καταγραφούν σε νέα, διαφορετική διάσταση.

Κατά τρόπο ανεπαίσθητο, η ομίχλη και η καταχνιά μετατρέπονται σε ρομαντικές αδρές γραμμές κάποιας ξεχασμένης γκραβούρας. Και αυτός ο αργός τρόπος αποτύπωσης της εικόνας, της δράσης και της πλοκής έδινε την εντύπωση της επίπονης προσπάθειας για μια πιστή αναπαραγωγή κάποιων μακρυνών, ξεχασμένων αναμνήσεων.

Ένα εγχείρημα πανδύσκολο για έναν σκηνοθέτη, πλην όμως ακόμα πιο δύσκολο για τον μέσο θεατή που είχε κληθεί να ακολουθήσει τα αργά -αλλά και συνάμα γρήγορα- βήματα των εκάστοτε χαρακτήρων.

ο Θόδωρος Αγγελόπουλος μιλάει για τον χρόνο

Θα μού λείψει ο Αγγελόπουλος για την εμμονή του στο δικό του στυλ.

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι δεν θα είχε ακούσει στο στενό του περιβάλλον τις πλείστες ενστάσεις ή έστω απορίες σχετικά με το πώς αντιλαμβάνεται τον χρόνο εκείνος και το πώς αντιλαμβάνονται τον χρόνο όσοι βλέπουν τις ταινίες του. Πιστεύω ακράδαντα ότι η εμμονή στο δικό του χρονόμετρο αποτέλεσε συνειδητή επιλογή και άποψη. Και ως ιδιαίτερη άποψη, είναι καθ'όλα σεβαστή. Μία άποψη πολυβραβευμένη, γεγονός που κατέστησε τον Αγγελόπουλο έναν σκηνοθέτη που για πολλά χρόνια θα αποτελεί σημείο αναφοράς, και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο.

Η ζωή τού χαμογέλασε και τού χάρισε αναγνώριση και μια λαμπρή καριέρα στον τομέα που αγάπησε. Με τον ξαφνικό του θάνατο όμως, έχω την εντύπωση πως η ίδια η ζωή αποφάσισε άγαρμπα να τού επιβάλει εκείνη πια τους δικούς της ρυθμούς.

Το τελευταίο πλάνο της ζωής του Θόδωρου Αγγελόπουλου διήρκησε εξαιρετικά λίγο. Και η απώλειά του εμένα με αφήνει ακόμα μια φορά με μία ακόμη απορία:

Πώς άραγε θα αποφάσιζε στο μέλλον να αποτυπώσει κινηματογραφικά τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα ;

Θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον.

ψωνίζοντας ελληνικά (και άλλες περιπέτειες..)

2012-01-24T01:27:00.004+02:00

Δεν υπάρχει κανόνας χωρίς εξαιρέσεις..
Αυτό διαπίστωσα από τη στιγμή που αποφάσισα να αγοράζω συνειδητοποιημένα και να κάνω τον κόπο να βλέπω στο πίσω μέρος της συσκευασίας το barcode για τη χώρα προέλευσης κάθε προϊόντος που θα έβαζα στο σπίτι μου. Και ομολογώ ότι σε πολλές περιπτώσεις, προσπαθώντας να 'αγοράζω ελληνικά', ομολογώ πως δεν πίστευα στα ίδια μου τα μάτια..

Κατ'αρχάς, ως μανιώδης πότης καφέ, στάθηκε αδύνατον να βρω ελληνικό καφέ φίλτρου ή έστω κάποιον ταπεινό στιγμιαίο. Έχοντας πλέον πάρει απόφαση ότι η πράσινη συσκευασία του καφέ Jacobs δεν θα ξανάβλεπε το κατώφλι μου, είπα να γυρίσω για τελευταία φορά το στρογγυλό μπουκαλάκι -και τι να δω; Τον κωδικό 520 ! Σαν να επρόκειτο δηλαδή για καφέ ντόπιο γέννημα-θρέμα..

Την ίδια ..'ελληνοποίηση' παρατήρησα σε όλα τα πακέτα τσιγάρα, από τα L&M μέχρι και τα Camel! Κι ας μην ανοίξω το στόμα μου για τα κάθε είδους Ουίσκυ, Whiskey ή Whisky.

Τα πάντα ήταν.. 520!

Σαν να μην έφταναν όλ'αυτά, η θεωρία του '520' άρχισε να καταρρίπτεται και με αντίθετα παραδείγματα! Έπαθα μεγάλη ήττα διαπιστώνοντας ότι η good-old Σοκο-Φρέτα της ΙΟΝ, αντί για κωδικό 520 έχει τελικά 501 (Ηνωμένο Βασίλειο!) - κι ας φιγουράρει η γαλαζόλευκη λεζάντα "Ελληνικό Προϊόν" φαρδιά πλατιά.
Αλλά και πάλι μπερδεύτηκα ακόμα περισσότερο όταν ύστερα από σχετικό ψάξιμο στο ίντερνετ, διαπίστωσα ότι η ΙΟΝ ανήκει ακόμα σε ελληνικά χέρια..!

Τι να πω;

Τελικά, η θεωρία του '520' έχει σίγουρα πολλά ψιλά γράμματα που αξίζει να τους ρίχνουμε και μια, και δυό, και τρεις ματιές.Και δεν μιλάω για το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, που σε πολλές περιπτώσεις καθιστά όλους αυτούς τους κωδικούς των barcodes παντελώς άνευ σημασίας. Μιλάω για προϊόντα που μέχρι τώρα παράγονταν σε ελληνικά εργοστάσια και έδιναν δουλειά σε συμπολίτες μας, τα οποία πλέον ουδεμία σχέση έχουν με την ουσιαστική και πηγαία εγχώρια παραγωγή -και τώρα στην ουσία εισάγονται και είναι παντελώς 'ξένα'.

Κι έτσι, ο μαγικός αριθμός '520' κρύβει πολλά μυστικά..

Ας αρχίσουμε λοιπόν από τα απλά :
Παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα, που παράγονται από μικρές βιοτεχνίες, φέρουν επάξια τον κωδικό '520'. Ελληνικό προϊόν 100% , και το προτιμάμε -τελεία και παύλα.

Με τον κωδικό '520' καταχωρούνται προϊόντα που είναι ξένα, παράγονται και τυποποιούνται στο εξωτερικό, αλλά είτε συσκευάζονται στην Ελλάδα -ειδικά για τους έλληνες καταναλωτές- είτε εισάγονται από θυγατρικές εταιρείες ξένων συμφερόντων, που έχουν την έδρα τους στην Ελλάδα. Αυτά τα προϊόντα δεν είναι ελληνικά, αλλά για τους παραπάνω λόγους έχουν απλώς καταχωρηθεί ως ελληνικά.

Αντιθέτως πάλι, υπάρχουν προϊόντα που είναι 100% ελληνικά ως προς τις πρώτες ύλες και την τυποποίηση, πλην όμως παραδόξως δεν είναι καταχωρημένα με τον κωδικό 520! Οι λόγοι ποικίλουν, οι περισσότεροι όμως σίγουρα έχουν σχέση με καθαρά επιχειρηματικές επιλογές.

Και έτσι... η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά!

Συμπερασματικά πάντως, αγοράζοντας ελληνικά προϊόντα ενισχύουμε όσο μπορούμε την ταλαίπωρη ελληνική οικονομία, έστω και τώρα. Από την άλλη όμως, ακόμα και οι εταιρείες συσκευασίας, εισαγωγής ή και οι θυγατρικές εταιρείες των ξένων πολυεθνικών, που δραστηριοποιούνται στη χώρα απασχολώντας κι αυτές ελληνικά χέρια -άρα, δεν θα ήταν ούτε σωστό ούτε έξυπνο να τις θέσουμε συλλήβδην στο πυρ το εξώτερον.. Έτσι δεν είναι;

Ύστερα από αρκετή σκέψη, αυτό που θα πρότεινα, προτού αποφασίσουμε τι να πρωτοδιαλέξουμε από το ράφι του σούπερ μάρκετ, θα ήταν καλό να θέσουμε στον εαυτό μας το εξής απλό ερώτημα :
Η καθαυτή αγορά ενός συγκεκριμένου προίόντος, είτε φέρει κωδικό 520 είτε όχι, οφελεί ουσιαστικά την ελληνική οικονομία ή όχι;

Και οι απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα είναι σχετικά απλούστερες :

Εάν οι πρώτες ύλες είναι προϊόντα της ελληνικής γης, φυσικά και οφελούν την εγχώρια οικονομία χωρίς δεύτερη σκέψη.

Εάν πάλι η συσκευασία γίνεται στην Ελλάδα, προφανώς και δίνει δουλειά σε συμπολίτες μας και φέρνει έναν μισθό σε κάποιο σπιτικό.

Ακόμα κι αν είναι γνωστό ότι ένα προίόν ή μια εταιρεία είναι ελληνική αλλά έχει την έδρα της στο εξωτερικό, τότε βάζουμε λίγο νερό στο κρασί μας και το προτιμάμε, αποκλείοντας κάτι το παντελώς ξένο -και άρα παρείσακτο.

Όσο για τις δύσκολες ερωτήσεις πάντως, υπάρχουν αρκετά αναλυτικοί κατάλογοι προϊόντων στο διαδίκτυο που σίγουρα αποτελούν έναν χρήσιμο μπούσουλα για τα ψώνια μας (δείτε π.χ. αυτόν εδώ!), και εάν δεν υπάρχουν ελληνικά προϊόντα που να μπορούν να αντικαταστήσουν τα ξένα, δεν θα ήταν καθόλου μα καθόλου άσχημη ιδέα να... ελληνοποιήσουμε τις καταναλωτικές μας ανάγκες και συνήθειες. Ας αρκεστούμε επιτέλους σε ό,τι οφελεί την εγχώρια αλλά και την τοπική μας οικονομία, όσο γίνεται περισσότερο.
Δεν είναι ποτέ αργά.

Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολο να ψωνίζουμε συνειδητά.

Καιρός να ξεβολευτούμε..

Δεν πειράζει.

Α! Να μην το ξεχάσω.. Αν πέσει το μάτι σας σε barcode με κωδικό 529, καλό είναι να ξέρετε ότι προέρχεται (ή έχει κάποια σχέση τέλος πάντων) με την Κύπρο μας. Οπότε, ελλείψει "520" , προτιμάμε τον κωδικό 529 έναντι όλων των άλλων..

(Βυσινάδα ΚΕΑΝ ή μπύρα ΚΕΟ έχετε πιεί;
Όχι;! Ε, χάνετε!)

Διαβάστε περισσότερα
για τον κωδικό 520
πατώντας εδώ

από σήμερα - μόνο '520' !

2012-01-17T03:35:00.006+02:00

Δεν ξέρω αν σάς έχει συμβεί ποτέ.

Κάποια άσχετη στιγμή, χωρίς καμία ιδιαίτερη σημασία, σού καρφώνεται μια ιδέα στο μυαλό και χωρίς δεύτερη σκέψη λες ξαφνικά ένα.."Το αποφάσισα. Και το κάνω." Και αυτό που σκέφτηκες το εφαρμόζεις αμέσως και χωρίς κανέναν ενδοιασμό.

Σάς έχει τύχει να σάς ζαλίζει η αδιάφορη μουσική υπόκρουση των σούπερ-μάρκετ, ειδικά όταν αυτά είναι παντελώς άδεια, τα ράφια παντελώς γεμάτα και οι διάδρομοι εκνευριστικά καθαροί, σαν να μην έχει πατήσει άνθρωπος ποτέ; Έχετε ποτέ χάσει τον προσανατολισμό σας από τις ταχείες εναλλαγές χρωμάτων των διαφόρων άθικτων συσκευασιών; Ε λοιπόν, όταν όλα αυτά μαζί συνδυάζονται με ένα αγχωτικότατο δελτίο ειδήσεων στο ραδιόφωνο την ώρα που οδηγούσατε, τότε θα με καταλάβετε.

Έπιασα τον εαυτό μου να περιτριγυρίζομαι από πλήθος ξένα γάλατα, ξένα μακαρόνια, ξένες μαρμελάδες, χίλιες μύριες υπαρκτές αιτίες να μένουν άνεργοι τόσοι και τόσοι άνθρωποι γύρω μου, άλλες χίλιες μύριες υπαρκτές αιτίες να ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους τόσοι νέοι άνθρωποι με όνειρα και με μόρφωση για να βρουν αλλού μια καλύτερη τύχη.

Δεν υπερβάλλω, με έπιασε κάτι σαν πονοκέφαλος.

Και συνέχιζα να προσπαθώ να βρω τι στο καλό θα έπρεπε να αγοράσω από ένα σούπερ-μάρκετ που δεν υπήρχε ψυχή. Μόνο εγώ, τα ξένα ράφια, οι ανύπαρκτες ουρές μπροστά στα ταμεία κι ένα μάτσο ευρωπαϊκά κέρματα στη τσέπη - ξένα κι αυτά.

Από εκείνη ακριβώς τη στιγμή αποφάσισα το αυτονόητο, που μέχρι τότε -για να είμαι ειλικρινής- δεν το είχα συνειδητοποιήσει : Αποφάσισα να μην ξαναξοδέψω ούτε μισό λεπτό του ευρώ για να αγοράσω ξένο προϊόν. Έδωσα την υπόσχεση στον εαυτό μου ότι από το κατώφλι του σπιτιού μου δεν θα περάσει τρόφιμο που δεν θα αρχίζει το barcode του με τον αριθμό 520 !

Για όσους δεν το ξέρουν :

για να σιγουρευτείτε εάν το προϊόν που θέλετε να αγοράσετε παράγεται στην Ελλάδα, δεν έχετε παρά να γυρίσετε το πίσω μέρος της συσκευασίας, να δείτε τον αριθμό που βρίσκεται κάτω από τις παράλληλες μπάρες και εάν αυτός αρχίζει με τον αριθμό 520 -τότε σωστά μαντέψατε :
Πρόκειται για έναν ακόμα λόγο να μην χαθούν άλλες δουλειές στη χώρα μας.
Πρόκειται για ακόμα μία αιτία να συνεχίσει να έρχεται ένας μισθός στο σπίτι του γείτονά σας, του αδερφού σας, του άντρα σας, της γυναίκας σας, του πατέρα και της μάνας σας.

Το να αγοράζουμε εμείς ένα ελληνικό προϊόν είναι μία πράξη αγάπης προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Το να αγοράζουμε σήμερα ένα ελληνικό προϊόν είναι ίσως η μόνη πράξη άμυνάς μας απέναντι σε όλα όσα γίνονται για μάς, χωρίς κανείς να μπαίνει καν στον κόπο να μάς ρωτήσει.

Ξέρω πως αυτό το μπλογκ δεν το διαβάζουν μόνο συμπατριώτες μας που βρίσκονται στο εξωτερικό. Το διαβάζουν τακτικά και ξένοι, φίλοι της χώρας, που ξέρουν ελληνικά.
Θα είναι καλό και εκείνοι να κάνουν τον κόπο να ψάξουν να βρουν το νούμερο 520 στην πίσω πλευρά της συσκευασίας και να προτιμήσουν να αγοράσουν ένα καθημερινό είδος πρώτης ανάγκης, που φτιάχνεται από ελληνικά χέρια.

Αποφασίστε το κι εσείς.

Συνειδητοποιήστε το.

Πείτε το στους φίλους σας, εδώ και στο εξωτερικό.

Δεν είναι αργά.

Πληκτρολογήστε σήμερα το barcode

οποιουδήποτε προϊόντος υπάρχει στην κουζίνα σας

πατώντας εδώ

και μάθετε τη χώρα προέλευσής του.

μικρές καλές ειδήσεις

2012-01-15T19:48:00.005+02:00

Ποιά είναι η χώρα που προσπάθησε επανειλημμένως να πείσει τους πολίτες της να αγοράζουν εγχώρια προϊόντα και όχι ξένα; Ποιά είναι η ευρωπαϊκή χώρα που όσες φορές και να το προσπάθησε, απέτυχε παταγωδώς; Ποιά είναι η χώρα που είχε.. τιμωρηθεί με πρόστιμο από την τότε ΕΟΚ για την 'αθέμιτη' προσπάθεια προώθησης των εγχώριων προϊόντων της έναντι των ξένων; Και σε ποιά χώρα κατά κανόνα τα εγχώρια προϊόντα παρέμεναν χρόνια τώρα στα αζήτητα;

Η απάντηση είναι περιττή.

Τις τελευταίες μέρες παρατηρώ ότι δεν μπορώ να βρω προϊόντα που είχα συνηθίσει να αγοράζω χρόνια τώρα για απλά καθημερινά πράγματα, π.χ. για το ξύρισμα.
Ξαφνικά οι συσκευασίες των 5 λεπίδων γνωστής ξένης μάρκας για ξυραφάκια έγιναν άφαντες από τα περίπτερα και τα μανάβικα της γειτονιάς. "Είναι πολύ ακριβά και δεν τα φέρνουμε πια" ήταν η τυπική απάντηση.

Κι έτσι έπρεπε να περιμένω στην ουρά στο γειτονικό μισοάδειο μεγάλο σούπερ-μάρκετ για να βρω τις τελευταίες λεπίδες που είχαν απομείνει στα ράφια. Και κανείς πια δεν ξέρει αν την επόμενη φορά θα υπάρχουν -όχι μόνο οι εισαγόμενες λεπίδες αλλά και το ίδιο το σούπερ μάρκετ, που σιγά σιγά αδειάζει κι αυτό από προϊόντα..-

Αρχίζω πια και παρατηρώ τι αγοράζουν στο παντοπωλείο της γειτονιάς μου όσοι περιμένουν μαζί μου στο ταμείο. Και έχω να σάς πω καλά νέα :

Ύστερα από δεκαετίες αναποτελεσματικής πλύσης εγκεφάλου περί αγοράς εγχώριων προϊόντων, τελικά στην Ελλάδα το 2012 τόσες ώρες διαφημιστικού χρόνου, τόσες αφίσες και τόσα άρθρα στις εφημερίδες έπιασαν τόπο δεκαετίες αργότερα!

Χυμοί, γάλατα, σοκολάτες, μακαρόνια, ρύζι, όσπρια, φρούτα -όλα ελληνικότατα- είχαν αραδιαστεί μπροστά στο ταμείο του μικροσκοπικού μανάβικου. Μέχρι και τα ροδίτικα τυποποιημένα πλέον μελεκούνια αρχίζουν να καταλαμβάνουν με την αξία τους τη θέση που ανέκαθεν τούς ανήκε : δίπλα στις άγευστες και άνοστες πολυεθνικές ..τσίκλες, δίπλα από τις πλαστικές σακούλες κοντά στην έξοδο.

Αυτή η ξαφνική προτίμηση στα εδώδιμα ελληνικά προϊόντα δεν οφείλεται μόνο στην χαμηλότερη τιμή τους (όλα είναι ακόμα πολύ ακριβότερα από όσο θα έπρεπε, διαπιστωμένο αυτό).

Οφείλεται πρώτον και κύριον στη γενική 'έλλειψη πίστωσης' προς την ελληνική αγορά, και έτσι τα ξένα προϊόντα δυσκολεύονται να φτάσουν πια μέχρι εδώ, στην άκρη της άκρης του Αιγαίου, αφού οι παραγγελίες πρέπει πια να συνοδεύονται με 'ζεστό χρήμα'.

Και ζεστό χρήμα πλέον δεν υπάρχει.

Το φαινόμενο της έλλειψης προϊόντων είναι ακόμα πιο έντονο στα καταστήματα που πουλούν είδη βασικών ηλεκτρικών ειδών γαι το σπίτι. Διαπίστωσα τελευταία πόσο δύσκολο είναι να αγοράσεις.. λάμπες (!).

Πρέπει να περιμένεις τουλάχιστον μια βδομάδα ώσπου να τις παραγγείλουν (και να τις πληρώσουν μετρητοίς) οι έμποροι στη Ρόδο για να τούς τις στείλουν από την Αθήνα, που κι εκείνοι με τη σειρά τους θα πρέπει να τις πληρώσουν cash για να τούς έρθουν από το εξωτερικό.. Πράγματα αδιανόητα μερικούς μήνες πριν -αν και πιο αδιανόητο είναι να μην ..υπάρχουν στην αγορά λάμπες ελληνικής παραγωγής...-

Όλα αυτά ελπίζω να σταματήσουν να συμβαίνουν, όταν πια θα αναγκαστούμε να βρούμε μια κάποια φθηνότερη εναλλακτική εγχώρια λύση. Γιατί -δεν μπορεί-, κάποτε θα αναγκαστούμε να ξαναπάρουμε μπρος!

Σάς βλέπω που κουνάτε το κεφάλι σας με δυσπιστία..

Κι εγώ στη θέση σας, το ίδιο θα έκανα.

Έλα όμως που τις προαλλες βρέθηκε μπροστά μου μία μπύρα που δεν είχα ξαναδεί ποτέ μέχρι τώρα. Το όνομα αυτής : Volkan και παραγωγής - Σαντορίνης (!)

Όχι, δεν είναι είδηση η ύπαρξη μιας μπύρας που παράγεται από κάποια μικρή βιοτεχνία της ελληνικής περιφέρειας.
Είδηση όμως είναι η χάρτινη ετικέτα στο πίσω μέρος του μπουκαλιού της :

"Για κάθε 1 ευρώ κέρδους, η VOLKAN εξαγοράζει 50 λεπτά ελληνικού εθνικού χρέους για λογαριασμό του ελληνικού κράτους"

Ακόμα κι αυτό, είναι μία μικρή καλή αρχή.

Ή έστω ένα μικρό δείγμα της.

Τα καλά νέα αργά ή γρήγορα θα έρθουν,

πού θα πάει..

ένας Πρόεδρος χωρίς Κράτος

2012-01-14T03:34:00.003+02:00

Η σημαντικότερη πολιτική προσωπικότητα που συνδέθηκε άρρηκτα με την εθνοτική τουρκοκυπριακή οντότητα της Κύπρου, από χθες το βράδυ αμετάκλητα πια τίθεται στην κρίση των ιστορικών του μέλλοντος.

Ο Ραούφ Ντενκτάς έφυγε από τη ζωή, πλήρης ημερών, έχοντας αφήσει το στίγμα του επί μισό και πλέον αιώνα στην πολυτάραχη νεότερη Κυπριακή Ιστορία.

Ex officio αμφισβητίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και του νομικού status που προσέδιδε το Κυπριακό Σύνταγμα στην εθνοτική κοινότητα της οποίας ηγήθηκε επί σειρά δεκαετιών, ο Ντενκτάς με τις δηλώσεις, τις πράξεις αλλά την αδιαμφισβήτητη σταθερή σχέση αλληλεξάρτησής του με την Άγκυρα σε όλες τις περιόδους της πολιτικής του καριέρας, κατέστησε σαφές στην ως επί το πλείστον διαιρεμένη πολιτικά ελληνοκυπριακή πλευρά ότι η de facto διχοτόμηση του νησιού αποτελούσε ανέκαθεν την μόνη και κύρια προτεραιότητά του. Εκμεταλλεύθηκε κατά τρόπο αποφασιστικό τις διεθνείς και περιφερειακές ισορροπίες προς το συμφέρον της τουρκικής πολιτικής που υπηρέτησε πιστά και απαρέγκλιτα. Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι σε αυτό το εγχείρημα, υπήρξε άριστος.

Το βασικό του επίτευγμα ήταν η αποφασιστική του συμβολή στη δημιουργία μίας ιδιαίτερης 'τουρκοκυπριακής εθνοτικής συνείδησης', παρά το ότι η συνταγματική έννομη τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας ουδέποτε την αμφισβήτησε, ούτε ως προς τους θεσμούς που εισήγαγε, ούτε και ως προς την εσωτερική ή εξωτερική πολιτική που το νεοσύστατο κυπριακό ανεξάρτητο κράτος είχε κληθεί να εφαρμόσει με βάση το Σύνταγμα του 1960.

Από την άλλη, διαπιστώνεται σαφώς ότι κατά την περίοδο προ των δραματικών γεγονότων του '74, σε καμμία από τις δύο κοινότητες δεν είχε εμπεδωθεί αυτό που θα μπορούσε να ονοματισθεί ως 'κοινή κυπριακή εθνική συνείδηση'. Ο Ραούφ Ντενκτάς, σε αντίθεση με τους ελληνοκύπριους ηγέτες που διαδέχθηκαν θέσεις-κλειδιά, από την αρχή εξέφρασε ανοικτά την αμφισβήτησή του προς το κυπριακό κρατικό υβρίδιο, που αποτέλεσε στην ουσία αποτέλεσμα εθνικών συμβιβασμών ένθεν και ένθεν. Βασικός άξονας της πολιτικής του στάσης ήταν η εκπεφρασμένη του στήριξη στην ιδέα της τουρκοκυπριακής αυτονομίας, αν όχι ανεξαρτησίας. Και ο προσωπικός του στόχος δεν άργησε να επιτευχθεί :

Απόγειο της πολιτικής του καριέρας υπήρξε η ανακήρυξή του ως ο πρώτος "Πρόεδρος" του τουρκοκυπριακού Ψευδοκράτους. Η ύπαρξη του παράνομου κρατικού μορφώματος της αποκαλούμενης ως "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου" θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία ηχηρή απόπειρα της πολυπόθητης για την Άγκυρα 'de jure διχοτόμησης' της ενιαίας και μοναδικής διεθνώς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπήρξε όμως παράλληλα και η μεγάλη προσωπική νίκη του εκλιπόντος τουρκοκύπριου ηγέτη.

Πολύ λίγη σημασία πλέον έχει εάν και κατά πόσον η δράση, οι επιλογές και οι χειρισμοί του Ραούφ Ντενκτάς αποτέλεσαν την μόνη τίμια και συνεπή εθνική αναγκαιότητα για τους τουρκοκύπριους πολίτες. Άλλωστε, η κυπριακή πολιτική σκηνή ήταν ανέκαθεν αλληλένδετη με τις εξελίξεις στην Ελλάδα, την Τουρκία αλλά και τους γενικότερους διεθνείς και περιφερειακούς συσχετισμούς. Θα ήταν όμως μεγάλο σφάλμα να παραβλέψουμε τώρα ότι η πάλαι ποτε πολυετής ενδοκοινοτική διαμάχη πολύ λίγη σχέση έχει πια με τη σημερινή πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα στην κυριολεξία 'αγνώριστη' με αυτήν που ίσχυε το '60, το '70 ή το '80 στην Κύπρο.

Αντιθέτως, εξετάζοντας τα σημερινά γεωπολιτικά δεδομένα αλλά και τα άλυτα προβλήματα που αναζητούν επείγουσα λύση, δεν είναι δυνατόν να αγνοηθούν τα αποτελέσματα των επιλογών του Ραούφ Ντενκτάς αλλά και της τουρκικής πολιτικής στην Κύπρο.

Η τουρκοκυπριακή κοινότητα από το 1974 μέχρι σήμερα απομονώθηκε διεθνώς. Έπεσε στην ουσία θύμα της αδιέξοδης τακτικής της "προστάτιδας Μητρόπολης" να μην σέβεται τελικά ούτε η ίδια την ανάγκη αυτοδιάθεσης ή αυτονομίας των κυπρίων ομοεθνών της.

Οι επιλογές Ντενκτάς έφεραν τον τουρκοκυπριακό πληθυσμό στη δυσάρεστη θέση να κατοικεί σε σπίτια και να καλλιεργεί χωράφια, που κατά κυριότητα στην ουσία δεν τους ανήκουν. Οι τουρκοκύπριοι υποβιβάστηκαν ηθικά σε κοινούς σφετεριστές ξένων περιουσιών, γεγονός το οποίο προφανώς τούς αδικεί. Ακόμα περισσότερο : υποβιβάσθηκαν σε σιωπηρή μειονότητα, με το να ανέχονται τους τούρκους εποίκους από την Ανατολία, ένα ξένο συμπαγές σώμα που φέρεται να έχει ισχυρότερο λόγο στα κέντρα λήψεως αποφάσεων του Ψευδοκράτους. Ο τουρκικός στρατός κατοχής απομόνωσε το βόρειο τμήμα του νησιού, το έθεσε υπό τον πλήρη διοικητικό έλεγχο της μητροπολιτικής Τουρκίας, και έτσι ο ουσιαστικά εγκλωβισμένος τουρκοκυπριακός πληθυσμός καταδικάσθηκε στην ένδεια και στην οικονομική καθυστέρηση επί δεκαετίες. Τα ψευδεπίγραφα 'διαβατήρια' της αυτοαποκαλούμενης "ΤΔΒΚ" δεν μπορούν στην ουσία να χρησιμοποιηθούν από τους "πολίτες" της. Και εν τέλει, το μόνο που όντως μπόρεσε να καταφέρει η αδιέξοδη πρακτική του Ραούφ Ντενκτάς και της Άγκυρας όλα αυτά τα χρόνια ήταν να αυξηθεί κατά πολύ η τουρκοκυπριακή διασπορά στη Βρετανία και στην Αυστραλία -μέρη στα οποία αναγκάστηκαν να διαφύγουν γενιές και γενιές τουρκοκυπρίων για μια καλύτερη τύχη.

Απόδειξη των αποτυχημένων τυχοδιωκτικών τακτικών της πολιτικής Ντενκτάς ήταν να εγκλωβιστούν οι Τουρκοκύπριοι υπό τον ζυγό της Μητέρας-Πατρίδας Τουρκίας, με αποτέλεσμα τώρα να κινδυνεύουν να χάσουν τη μεγάλη ευκαιρία της επανένωσης αλλά και της συνεκμετάλλευσης των μεγάλων πλουτοπαραγωγικών πηγών που πρόσφατα ανακαλύφθηκαν στον θαλάσσιο χώρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Απόδειξη της επίγνωσης του αδιεξόδου της πολιτικής του απομονωτισμού, ήταν η μαζική έξοδος των απλών τουρκοκυπρίων στις ελεύθερες περιοχές για να εφοδιασθούν με τα νόμιμα διαβατήριά τους που η Κυπριακή Δημοκρατία πολύ ορθά τούς χορήγησε με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων.

Ο Ραούφ Ντενκτάς ακολούθησε κατά γράμμα το τουρκικό σχέδιο διχοτόμησης, το οποίο με μεγάλη προσοχή και ακρίβεια είχε εξυφάνει η Άγκυρα πολύ πριν από τη δημιουργία της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960. Λάθη και παραλείψεις της ελληνοκυπριακής πλευράς και της εν πολλοίς τυχοδιωκτικής ελλαδικής πολιτικής, σε συνδυασμό πάντα με τους τότε διεθνείς συσχετισμούς, προσέφεραν απλόχερα πλείστες ευκαιρίες στον φιλόδοξο τουρκοκύπριο ηγέτη να ανελιχθεί πολιτικά.

Και όμως, αυτή η πρόοδός του στην τοπική πολιτική σκηνή δεν συνοδεύτηκε με την πρόοδο και την ανάπτυξη της κοινότητας, το συμφέρον της οποίας διατεινόταν ότι υπηρετούσε. Αντιθέτως, η εμμονή του στην προάσπιση των συμφερόντων της δικής του Μητρόπολης καταδίκασε εν τέλει τους τουρκοκυπρίους πολίτες να χαρακτηρίζονται μέχρι σήμερα σε πολίτες ενός μη-κράτους, χωρίς ουσιαστικά δικαιώματα ούτε καν στο εσωτερικό της εδώ και χρόνια γκετοποιημένης "ΤΔΒΚ" , τελώντας σε πλήρη απομόνωση και αποτελώντας το ένα και μοναδικό παράδειγμα 'κρατικής πειρατείας', που όμοιό του δεν υπάρχει πουθενά.

Μήπως θα ήταν καιρός η ίδια η τουρκοκυπριακή κοινωνία να πάρει στα χέρια της την τύχη της, να αντιληφθεί την πλάνη στην οποία υπέπεσε όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και να δει καθαρά πια ότι η επανένταξή της στην κυπριακή συνταγματική νομιμότητα αποτελεί τον μόνο ασφαλή μονόδρομο προς την ευημερία και την πρόοδο;

Ίσως τελικά να μην είναι πολύ αργά..

Παρακολουθείστε απόσπασμα συνέντευξης
που παραχώρησε πριν χρόνια ο Ραούφ Ντενκτάς
στο Πρώτο Κανάλι της Τηλεόρασης του ΡΙΚ
πατώντας εδώ.

τα Ραδιόφωνά μου

2012-01-11T04:01:00.006+02:00

Πολλοί από σάς που μπαινοβγαίνετε από δω μέσα γνωρίζετε ότι βρίσκομαι σε διαδικασία μετακόμισης. Κι όσοι δεν το ξέρετε, ε καιρός είναι πια να το μάθετε και επισήμως. Κούτες παντού, βαλίτσες γεμάτες, σούρτα-φέρτα με τ'αμάξι μεταφέροντας ό,τι μπορεί να φανταστεί ένα ανθρώπινο μυαλό. Και παρά το ότι δεν πάω στην άκρη του κόσμου (βασικά μεταφέρομαι λίγα τετράγωνα παραπέρα), για μένα όλη αυτή η ιστορία της μετακόμισης είναι ένα Βουνό -με Βήτα κεφαλαίο.

Μέσα σ'όλον αυτό το χαμό πακεταρίσματος, μοιραία έρχομαι αντιμέτωπος με τόσα αντικείμενα που καλώς ή κακώς με ανέχθηκαν όλα αυτά τα χρόνια, έζησαν μαζί μου καλές και κακές μου μέρες, πέρασαν όλες μου τις παραξενιές, άκουγαν υπομονετικά τη γκρίνια μου παρακολουθώντας με αμίλητα.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πω πως και εγώ ώρες-ώρες μόλις που τ'ανεχόμουν, και τελικά -ορίστε που δεν τα πέταξα ένα ωραίο πρωί στον πράσινο κάδο της γωνίας. Και είναι αλήθεια ότι πολλά τέτοια αντικείμενα 'καθημερινής χρήσεως' ήθελα κατά καιρούς να τα ξεφορτωθώ για να πάνε να δουν τι πά' να πει χωματερή. Πάρα πολλά!

Εκτός από μία ειδική κατηγορία :

Τα Ραδιόφωνά μου!

Κειμήλιο!

Μόνο αυτή η λέξη μου ήρθε στο μυαλό όταν είδα αυτό το θρυλικό διπλό ραδιοκασετόφωνο Sony. Επρόκειτο περί ειδικής παραγγελίας στον πατέρα μου που είχε φύγει για ταξίδι στο εξωτερικό. "Διπλό ραδιοκασετόφωνο που να πιάνει όχι μόνο Μεσαία αλλά και Βραχέα και Μακρά και FM Stereo!".

Ε λοιπόν αυτό το μηχάνημα βρισκόταν σε μόνιμη βάση ανοιχτό από δίπλα από το κρεβάτι μου. Η πρώτη μου κίνηση κάθε πρωί ήταν να πατάω το OFF, αφού όοοοολο το βράδυ έπαιζε ασταμάτητα. Από την Πρώτη Γυμνασίου μέχρι και που τελείωσα το Λύκειο. Ετέθη σε μόνιμη αχρησία όταν άρχισαν να τρώγονται οι κασσέτες. Αλλά κατά τα άλλα δουλεύει ακόμα.

Το δοκίμασα χθες -δεν ξέρω τι μ'έπιασε.

Δεν πετιέται με τίποτα.

Όχι, μη γελιέστε. Δεν είναι τόσο παλιό όσο φαίνεται. Αντίκα-απομίμηση και το βασικότερο : το πρώτο μου δώρο που έκανα στον εαυτό μου όταν πέρασα στο Πανεπιστήμιο στην Αθήνα το 1990.

Δεν θα το ξεχάσω. Ήταν η πρώτη δυνατή βροχή που με βρήκε για πρώτη φορά στην οδό Σκουφά, παρέα με την αγαπημένη μου παιδική φίλη Μαρία. Εκείνη 'παλιά' στην Αθήνα -είχε ..μετοικήσει λόγω σπουδών έναν ολόκληρο χρόνο πριν από μένα στη μαγική αυτή πόλη και σπούδαζε παράλληλα και ηθοποιός και δημοσιογράφος-. Σ'εκείνη τη φάση θυμάμαι αισθανόμουν σαν τη μύγα μες στο γάλα μέσα σε μια τόσο μεγάλη πόλη, και την άκουγα με μεγάλη προσοχή για το ο,τιδήποτε! (Ακόμα και σήμερα η Μαρία έχει το ταλέντο να μου λέει τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη, να έχει πάντα δίκιο, και να δέχομαι χωρίς καμμία αντίρρηση την κριτική της, που είναι πάντα σωστή.)

Παρά το γεγονός όμως ότι στο κεφάλαιο "Αθήνα" η Μαρία έπαιρνε άριστα κι εγώ ήμουν πάντοτε μετεξεταστέος, παραμέναμε κατά βάθος το ίδιο "γνήσιοι Ροδίτες". Και ως τέτοιοι, δεν τα πολυείχαμε καλά με τις ομπρέλες Σεπτέμβριο μήνα (ξεθάβαμε τις ομπρέλες μας κατά τον Δεκέμβριο για να τις ξαναξεχάσουμε από Απρίλιο μέχρι του χρόνου..). Και εννοείται πως αυτές οι εξωτικές αλλαγές του καιρού στο Λεκανοπέδιο ντάλα-φθινόπωρο μάς ξάφνιασαν δυσάρεστα. Εκείνο το ημιυπόγειο κατάστημα στη Σκουφά ήταν η πρώτη πόρτα που βρήκαμε ανοιχτή να σωθούμε από τη νεροποντή και εκεί ακριβώς με περίμενε αυτό εδώ το αριστούργημα.

Έκανε 34 ολόκληρες χιλιάδες δραχμές και ευτυχώς εγώ είχα μόλις πάρει το πρώτο μου φοιτητικό μηνιάτικο από την πάλαι ποτε Ιονική και Λαϊκή -μία τράπεζα που παιδιόθεν είχα συμπαθήσει εξ αιτίας του λογοτύπου και του σύνθετου ονόματός της-.

Η αντίκα-απομίμηση της General Electric κάλυψε ηχητικά όλη τη φοιτητική μου ζωή. Από την αρχή της μέχρι και το τέλος της. Ήταν το τελευταίο αντικείμενο που πακέταρα, όταν πια είχα το πτυχίο στο χέρι. Δεν θυμάμαι πόσες μέρες είχα αναβάλει να το βγάλω από την πρίζα.

Το έφερα πολύ βαρέως να το ξεβολέψω. Τέλος πάντων.

Δουλεύει ακόμα -μονοφωνικά.

Μού έκανε κλικ σε μοδάτο παλιατζίδικο στο Μπόντρουμ, εκεί που έψαχνα να βρω τι δωράκια να πάρω πίσω στη Ρόδο. Τελικά δεν αγόρασα τίποτα για κανέναν, γιατί αυτό εδώ το ραδιοφωνάκι-ψευδαίσθηση κόστιζε 50 ολόκληρα εκατομμύρια λίρες Τουρκίας (ίσχυαν ακόμα τα μηδενικά στην Γείτονα). Δεν ξέρω αν με γελάσανε, πάντως εμένα και παραμύθι της Χαλιμάς να είναι τελικά, εμένα μού αρέσει να το πιστεύω και θέλω να σάς το διηγηθώ.

Λοιπόν που λέτε, όταν επί Κεμάλ Ατατούρκ ιδρύθηκε στην Τουρκία ο ένας και μόνος ραδιοφωνικός σταθμός της χώρας, ο κόσμος δεν ήξερε καν τι πάει να πει 'Ραδιόφωνο'. Έτσι λοιπόν, για να αρχίσει ο λαός να γνωρίζει το νέο αυτό μέσο, η νεοσύστατη Τουρκική Ραδιοφωνία μοίραζε μικρές συσκευές ραδιοφώνου, σαν κι αυτήν που βλέπετε στη φωτογραφία! Κι όταν λέω "μοίραζε" εννοώ ότι τις μοίραζε εντελώς δωρεάν.

Με τη συμπλήρωση των 70 χρόνων ζωής της Τουρκικής Ραδιοφωνίας, η TRT επανακυκλοφόρησε αυτά τα μικρά 'συλλεκτικά' ραδιόφωνα-απομιμήσεις εκείνων των promotional πρώτων οικιακών δεκτών που γνώρισε η χώρα.

Τώρα, αλήθεια είναι αυτό ή ψευτιές ασύστολες; Ακόμα και σήμερα, εγώ τουλάχιστον πιστεύω πως είναι αλήθεια, επειδή στο πίσω μέρος του μικροσκοπικού αυτού ραδιοφώνου που βλέπετε, είναι τοποθετημένη μία μεταλική υδατογραφημένη ετικέτα με το σήμα της TRT, που φέρει και αύξοντα αριθμό παρακαλώ!

Συλλεκτικό-ξεσυλλεκτικό, η ποιότητα αποδείχθηκε μεγάλη μάπα. Σκούριασε σε χρόνο ρεκόρ η υποδοχή των μπαταριών, τα FM ακούγονταν χάλια, τα κουμπιά μετά από κανά-δυο γυρίσματα πατάγανε φρένο..

Εν πάση περιπτώσει, ήταν μία ατυχής αγορά -πλην όμως συλλεκτική.

Δεν θα επαναληφθεί βέβαια, αλλά δεν μού πάει καρδιά να το ξαποστείλω.

Έχει και αύξοντα αριθμό, το ρημάδι..

Άλλη μια επανέκδοση, αυτή τη φορά αμερικανικής προελεύσεως.

Τα ραδιόφωνα BUSH είχαν αφήσει εποχή το '50 και το '60 στις ΗΠΑ. Εδώ δεν νομίζω ότι κυκλοφόρησαν ποτέ, πάντως αυτό το μαραφέτι μού γυάλισε κάποια Χριστούγεννα στον πεζόδρομο Μέιρ στο κέντρο της Αμβέρσας. 60 ευρώ τότε έκανε και άξιζε τα λεφτά του. Όχι τόσο για την απόδοσή του, όσο κυρίως για το λουκ του και το πρωτότυπό του καντράν. Περισσότερα πάντως δεν μπορώ να πω, αφού στην ουσία δεν το πολυχρησιμοποίησα.

Με το που το εγκατέστησα στην κουζίνα του σπιτιού, γνώρισα λίγες μέρες αργότερα τη μία και μοναδική, μεγάλη, τρελλή ραδιοφωνική μου αγάπη, που είναι η εξής μία και ουδεμία άλλη :

Τι να λέμε τώρα.

Στον ουρανό το έψαχνα και στη Γη το βρήκα.

Μιλάμε, κάτω από τη μύτη μου στην κυριολεξία, δυο βήματα από το σπίτι μου στη Ρόδο ανακάλυψα αυτό το καταπληκτικό wifi-radio μάρκας Noxxon-Terratec αξίας 160€ πριν τέσσερα χρόνια. Συνδέεται με το wifi του σπιτιού και πιάνει όλους τους σταθμούς της Γης, χωρίς παρεμβολές και εκνευριστικά παράσιτα. Όλοι οι σταθμοί καταχωρημένοι ανά χώρα και είδος, και η λίστα ανανεώνεται αυτόματα.

Σεισμός στην Ιαπωνία; Ο εκφωνητής έδινε οδηγίες από τα στούντιο του Τόκυο. Συναυλία τζαζ στο τάδε ημιπαρακμιακό μπαρ της Νέας Υόρκης; Κανένα πρόβλημα-Πρώτο τραπέζι πίστα! Και η λίστα δεν έχει τέλος.

Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και δεν το συζητώ καν.

Πάει, τ'αποφάσισα.

Τελικά, στη χωματερή δεν πάει τίποτα.

Αίγυπτος : Επανάσταση για Panda

2012-01-08T16:39:00.001+02:00

Το 2011 η Αίγυπτος είχε την τιμητική της στους τίτλους των διεθνών ειδήσεων ανά τον κόσμο. Μία πλατεία, μπόλικα tweets, πολλή αστυνομία, νεκροί, η φυγή και στη συνέχεια η φυλάκιση του άλλοτε κραταιού Προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ και του περιβάλλοντός του, η διενέργεια των πρώτων εκλογών και τελευταία η άνοδος των ισλαμιστικών κομμάτων ενώ παράλληλα ο στρατός της χώρας είναι αυτός που καθορίζει την τύχη των πολιτών -μέχρι να ξεκαθαριστεί το ενεργειακό τοπίο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Παρ'όλ'αυτά όμως, η Αίγυπτος του 2011 χαρακτηρίσθηκε και από μια άλλη επανάσταση, ευχάριστη αυτή τη φορά : αυτήν της διαφήμισης. Αφορμή μία τοπική μάρκα τυριού με σήμα το φαινομενικά αθώο εξωτικό ζωάκι : Ένα.. αρκουδάκι Πάντα.

Το πάντα μπορεί να μην ενδημεί στη χώρα των Φαραώ. Η επιτυχημένη όμως διαφημιστική εκστρατεία του τυριού 'Panda' το έφερε -ή μάλλον, σχεδόν το επέβαλε- στο μέσο αιγυπτιακό τραπέζι. Και όταν μιλάμε για την Αίγυπτο -την μέχρι σήμερα 'Μητέρα' της αραβικής μουσικής, του αραβικού κινηματογράφου και του παναραβικού σταρ-σύστεμ κάθε μορφής- τα ευρηματικά διαφημιστικά σποτάκια με ένα εξαγριωμένο Πάντα να κάνει .. τους πάντες να σπεύδουν και να αγοράζουν έντρομοι το τυρί που μέχρι σήμερα σνόμπαραν, αφήνει εποχή στον αραβικό διαφημιστικό χάρτη.

Τα αιγυπτιακά ΜΜΕ, που μέχρι σήμερα τροφοδοτούσαν με ψυχαγωγικά προγράμματα όλες τις υπόλοιπες κρατικές αραβικές τηλεοράσεις, ζουν και αυτά τη δική τους επανάσταση, αν και προς το παρόν 'συγκρατούνται' από τη στρατιωτική λογοκρισία, από την οποία ίσως προέλθει η επερχόμενη 'ισλαμιστική' που είναι πολύ πιθανόν να τη δούμε κατά τη διάρκεια του έτους που μόλις άρχισε.

Το μέλλον της φιλοσοφίας των διαφημιστικών concept σε μία χώρα που από ένα ανελεύθερο καθεστώς δεν θα αργήσει να μεταβεί σε ένα άλλο, εξίσου ανελεύθερο, είναι μάλλον δυσοίωνο.
Και επειδή ο χώρος της διαφήμισης στην Αίγυπτο είναι σίγουρο πως δεν θα μπορέσει να αντισταθεί στο γενικό συντηρητικό trend που είναι μάλλον αναπόφευκτο πως θα επικρατήσει στο άμεσο μέλλον, αξίζει να δούμε πόσο ανατρεπτικά πρόλαβε να εκφρασθεί η δυναμική των αιγυπτίων σεναριογράφων, μέσα σε αυτό το ιστορικό για τη χώρα 'κοινωνικοπολιτικό μεταίχμιο' :

Αφ΄ενός μεταξύ της δυτικότροπης συντηρητικότητας του καθεστώτος Μουμπάρακ, της τωρινής λογοκρισίας του στρατού και αφ' ετέρου λίγο πριν από την επερχόμενη θρησκευτική λαίλαπα των νομιμοποιημένων πλέον κοινοβουλευτικά Αδελφών Μουσουλμάνων, ένα.. τυρένιο Πάντα κατάφερε να κάνει τη διαφορά !

Πάντα όμως θα υπάρχει μια κρυφή ελπίδα ότι το επίσης φαινομενικά..αθώο σλόγκαν "Μην λες ποτέ Όχι σε ένα Πάντα", θα μπορέσει στο μέλλον να υπονοήσει πολλά περισσότερα.

Πατήστε το play..

Παραγωγή : The House Productions, Κάιρο 2010-2011

Διανομή : Advantage Marketing, Κάιρο 2010-2011

Σκηνοθεσία : Ali Ali

πανευρωπαϊκή καριέρα, made in Rhodes!

2012-01-06T19:43:00.007+02:00

Προφανώς δεν το γνωρίζετε :

Το 2012 είναι το "Ευρωπαϊκό Έτος Διαλόγου μεταξύ των Γενεών" και με αυτήν την ευκαιρία το "Ευρωπαϊκό Δίκτυο Εκπαίδευσης και Εξειδίκευσης" γνωστό και ως EU-NET, είχε διοργανώσει έναν πανευρωπαϊκό διαγωνισμό φωτογραφίας με αυτό ακριβώς το θέμα. Έτσι, διάφοροι κοινωνικοί φορείς και σωματεία των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κλήθηκαν να επιλέξουν και να στείλουν από μία φωτογραφία επαγγελματία ή ερασιτέχνη φωτογράφου, για να επιλεγεί η φωτογραφία εκείνη που θα πλαισιώσει και θα χρωματίσει με τον πιο εύστοχο τρόπο το φετινό Ευρωπαϊκό Έτος Διαλόγου μεταξύ των Γενεών. Και παρ'όλο που όλο αυτό ακούγεται σαν κάτι το εξαιρετικά απλό, στην πράξη κάθε άλλο παρά εύκολο ήταν.. Επί μήνες οι υπεύθυνοι του Σπιτιού της Ευρώπης στη Ρόδο έσπαγαν το κεφάλι τους να βρουν ποιά φωτογραφία να στείλουν -και κατ'αρχάς, από πού θα τη βρουν..!

Ήταν μέσα Ιουλίου του 2011, και όπως κάθε χρόνο ο Σύλλογος "Ωρίωνας" πραγματοποιεί στο Παραδείσι (σ'ένα από τα πιο αγαπημένα μου ροδίτικα χωριά, άλλωστε σάς το'χω ξαναπεί αυτό) την ετήσια έκθεση φωτογραφίας και ζωγραφικής. Αν και η έκθεση ήταν φέτος ελαφρώς αδικημένη, από άποψης χώρου και δημοσιότητας σε σχέση με τις προηγούμενες, μπορώ να πω ότι με εξέπληξε ακόμα μια φορά ευχάριστα. Το κυριότερο όμως : ανάμεσα στις φωτογραφίες της, μία από αυτές μού χτύπησε δυνατά το "καμπανάκι". Αυτουργός ήταν ο ερασιτεχνικός φακός της Κατερίνας Χατζηχριστοδούλου.

Με το που είδα τη φωτογραφία, χωρίς δεύτερη σκέψη και 'επί τόπου' έριξα τα σχετικά τηλέφωνα. Δείτε την όμως κι εσείς, πριν σας πω τη συνέχεια:

Η Κατερίνα Χατζηχριστοδούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρόδο. Αποφοίτησε από το ΤΕΙ Φυσιοθεραπείας στη Λαμία και οι μεταπτυχιακές της σπουδές είχαν αντικείμενο μεθόδους αντιμετώπισης του πόνου στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Από το 2007 εργάζεται ως φυσιοθεραπεύτρια στο Κέντρο Αποθεραπείας, Φυσικής και Κοινωνικής Αποκατάστασης Ρόδου (ευρύτερα γνωστού ως ΚΑΦΚΑ) και η ερασιτεχνική της ενασχόληση με τη φωτογραφία συστηματοποιήθηκε μόλις πριν ένα χρόνο, μέσα από τα μαθήματα φωτογραφίας του "Ωρίωνα".

Η χαμογελαστή ηλικιωμένη κυρία είναι μία από τους ασθενείς του Κέντρου και η κοπέλα που μάς χαμογελάει στο φακό είναι μία από τις συναδέλφους της Κατερίνας. Μία λήψη τυχαία και καθόλου σκηνοθετημένη, όπως έμαθα εκ των υστέρων. Μια ματιά 'της στιγμής', χωρίς πολλή σκέψη αλλά με γερή δόση αυθορμητισμού.

Οι κακές γλώσσες μάλιστα λένε πως η Κατερίνα, μανιώδης ερασιτέχνης φωτογράφος, κυκλοφορεί νυχθημερόν με τη μηχανή της παραμάσχαλα και με το που έπιασε το ενσταντανέ είπε στα ξαφνικά ένα "Ώπα! Ακίνητες!" -και όλα τα υπόλοιπα, είναι γνωστά..

από την απονομή του Πρώτου Βραβείου που έγινε στην πόλη Μετς της Γαλλίας

τον Οκτώβριο του 2011

Κι έτσι, κυριολεκτικά από το πουθενά και κατά τύχη, αυτή η φωτογραφία κατάφερε και... τσέπωσε χωρίς πολύ κόπο το Πρώτο Πανευρωπαϊκό Βραβείο του Διαγωνισμού παρακαλώ. Η επιλογή έγινε στο Μετς της Γαλλίας, τον Οκτώβριο που μας πέρασε.

Και ορίστε , νά'την!

Η φωτογραφία της ροδίτισας Κατερίνας Χατζηχριστοδούλου φιγουράρει πρώτη πρώτη στην αφίσα που μέσα στο 2012 θα κυκλοφορεί συχνά-πυκνά ανά την Ευρώπη, και μαζί μ'αυτήν και όλες οι υπόλοιπες φωτογραφίες που διαγωνίσθηκαν, σε μία κινητή ομαδική έκθεση, που θα ταξιδέψει όλη τη Γηραιά Ήπειρο -ούτε λίγο, ούτε πολύ!-

Ε, δεν έχω δίκιο κι εγώ

να νιώθω πραγματικά πολύ τυχερός,

που όσο νἀ'ναι,

έβαλα το χεράκι μου λιγουλάκι..;

Ε;

2011 : μια Χρονιά-Σταυρόλεξο

2011-12-31T10:38:00.003+02:00

"Γαβριήλ καλημέρα!

Να δυο εύκολες ερωτησούλες : 1) Με ποιό συναίσθημα, εικόνα φωτογραφία κ.λ.π. αποχωρίζεσθε το 2011; και 2) Με τι προσδοκίες υποδέχεσθε το 2012; Σε παρακαλώ στείλε μου τις απαντήσεις μέχρι τις 27/12 για να δημοσιευθούν στη 'Δημοκρατική" και στη στήλη μου. Α! Ε, και καλό θα ήταν να είναι μέχρι 50 λεξούλες το κείμενο. Ok; Ευχαριστώ και περιμένω

Μαρίλια Φούρλα"

Οι έννοιες της 'ευκολίας' και της 'δυσκολίες' είναι ίσως οι πιο σχετικές και ασαφείς που θα μπορούσε να εφεύρει το ανθρώπινο μυαλό. Ομολογώ όμως πως πράγματι δεν δυσκολεύθηκα να διαλέξω τη φωτογραφία που μού έμεινε χαραγμένη στο μυαλό από μια τέτοια φοβερή και τρομερή χρονιά που (επιτέλους) παίρνει δρόμο. Ούτε δυσκολεύθηκα να πω δυο λέξεις για το τι θα ήθελα να περιμένω από το 2012 που (δυστυχώς) μάς έρχεται, τι να κάνουμε..

Αυτό βέβαια που δεν κατάφερα ήταν να περιορισθώ σε 50 λέξεις...

Οι απαντήσεις λοιπόν..

Σε λίγες μέρες φεύγει το 2011, μια χρονιά που κανένας μας δεν θα πεθυμήσει.

Μια Χρονιά-Σταυρόλεξο που δεν κατάφερε κανείς να το λύσει.

Κι ας δόθηκαν δόσεις επί δόσεων, κι ας επιβλήθηκαν φόροι επί φόρων. Και οι συνταγματικές διατάξεις τελικά χρησίμευσαν για να αιτιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Αποτέλεσμα : η πολιτική ηγεσία παραχώρησε πανηγυρικά τη θέση της σε μία άλλη κυβέρνηση, που κανείς μας δεν εξέλεξε, για να επιβάλλουν οι τεχνοκράτες (και όχι οι πολιτικοί..) και άλλα φορολογικά μέτρα που όλοι ανεξαιρέτως ξέρουμε ότι σε τίποτα δεν θα αποδώσουν.

Μια Χρονιά-Σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, που δυστυχώς εκλείπουν από το παρών γίγνεσθαι της χώρας. Αντ'αυτών, οι κατέχοντες έδρανα και θέσεις αποδείκνυαν επί 365 συναπτές μέρες περίτρανα και σε όλους μας πόσο 'λίγοι' είναι..

Το φωτογραφικό στιγμιότυπο αφιερώνεται εξαιρετικά σε εκλεγέντες (αλλά και σε μάς, τους απλούς Έλληνες ψηφοφόρους).

Όσο για το 2012 που βρίσκεται προ των πυλών,

εύχομαι απλώς .."Και μη χειρότερα...!"

Εκτός από ό,τι διαβάσατε παραπάνω, περισσότερες γνώμες κι εντυπώσεις από το 2011 αλλά και εκτιμήσεις για το 2012, θα βρείτε μαζεμένες στο αυριανό Πρωτοχρονιάτικο φύλλο της εφημερίδας "Η Δημοκρατική της Ρόδου". και στη στήλη 'Ατάκτως Ερριμμένα' της καλής φίλης και συναδέλφου blogger, Μαρίλιας Φούρλα.

Ελπίζω το 2012 , να με βγάλει ψεύτη

...άααααντε,

...Καλή Χρονιά (...)

κα. Ρικάκη, μπορώ να σας λέω 'Λούξ';

2011-12-29T20:10:00.009+02:00

Ήταν Ιούνιος του 2006, πίσω από το Εθνικό Θέατρο της Ρόδου, παραμονές του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ecofilms. Ζέστη πολλή.

"Γειά σας κυρία Ρικάκη.
Είμαι ο Γαβριήλ από την Κινηματογραφική Λέσχη της Ρόδου".

"Α, εσύ είσαι ο Γαβριήλ λοιπόν! Γαβριήλ σε φωνάζουνε; Δύσκολο λίγο."
"Πράγματι δύσκολο, αλλά έτσι με φωνάζουνε"
"Να σε λέω Γκάμπριελ; Μ'αρέσει περισσότερο"

"Γκάμπριελ; (..σιωπή..) Εντάξει! Αφού έτσι θέλετε..
..'Γκάμπριελ' λοιπόν! Έγινε!

...εεμμ, ε, Μήπως μπορώ κι εγώ να σάς λέω Λούξ; "

Και κάπως έτσι άρχισε μια φιλία.

Και συνεχίστηκε μέσα από τα φεστιβάλ που ακολούθησαν, μέσα από διαδικτυακές αναρτήσεις, μέσα από κινηματογραφικές προβολές στη Ρόδο.. Συνεχίστηκε χωρίς διακοπές, απρόσκοπτα, με αγάπη, αλληλοκατανόηση και αλληλοεκτίμηση μέχρι τέλους.
Μέχρι χθες.

Μισώ τους επικήδειους.

Για μένα, το να γράφεις ή ακόμα και να σκέφτεσαι πώς να γράψεις έναν επικήδειο είναι στην ουσία μία παραδοχή ότι κάποιος αγαπημένος άνθρωπος δεν είναι πια εδώ. Δεν θα απαντήσει ποτέ ξανά στο τηλέφωνο. Δεν θα τον ξαναδείς ποτέ στα μάτια. Δεν θα σου σφίξει ποτέ τα χέρια. Δεν θα ξαναμαλώσεις και δεν θα ξαναφιλιώσεις ποτέ μαζί του.

Τα αποφθέγματα του τύπου "ό,τι έγινε έγινε" ή "ό,τι ήταν να ειπωθεί ειπώθηκε" είναι παντελώς ασύμβατα σε σχέση με τη δική μου ιδιοσυγκρασία. Και συνειδητοποιώντας το κακό νέο που μού ήρθε με το χθεσινό email, μόλις ένα μισάωρο μετά την αμετάκλητη αναχώρησή της από κοντά μας, μόλις χθες κατάλαβα πως η βασική 'κόλλα' που κράτησε ζωντανή τη φιλία μου με τη Λουκία Ρικάκη για χρόνια ήταν αυτή ακριβώς η άρνηση απλών, πασίδηλων παραδοχών.

μ'αρέσεις Λουξ

Η φιλία μου με τη Λουκία υπήρξε μία φιλία ουσιαστική. Χωρίς περιττές εκδηλώσεις αβροφροσύνης. Μια φιλία-πυξίδα, μια φιλία-οδηγός. Μία φιλία που αναπτύσσεται μεταξύ τυχαίων συνοδοιπόρων, που μόλις κατάλαβαν τα πολλά κοινά που είχαν.

Όταν πρωτογνωριστήκαμε περνούσα μια φάση μεγάλου ενθουσιασμού, ανακαλύπτοντας για πρώτη φορά πράγματα που για κείνην ήταν προ πολλού γνωστά. Το νέο τότε μέσο επικοινωνίας, το ίντερνετ, εκείνη είχε καταφέρει να το φέρει στα μέτρα της : η ανθρώπινη επαφή μέσα από τις ψυχρές οθόνες που γέμιζαν με μυριάδες megapixel ήταν η δική της προσωπική σπεσιαλιτέ.
Από την άλλη, παρακολουθούσε από κοντά τα όσα έκανα μέσα στο διαδικτυακό μας κοινό σπίτι για την προβολή του καλού σινεμά στη Ρόδο, για το Ecofilms και για την ενημέρωση του κοινού επί τρία περίπου χρόνια -και πάντα το "Μπράβο" της ήταν πηγαίο, ειλικρινές, αγαπησιάρικο, παιχνιδιάρικο.
"Άντε πάλι Γκάμπριελ, θα νικήσουμε", και μετά έρχονταν τα χάχανα...

Μεγάλη δασκάλα.

Περισσότερες συστάσεις, ήταν περιττές.

Χωρίς φανφάρες, καφέδες και κεράσματα. Συμπέσαμε ερχόμενοι από τελείως διαφορετικές αφετηρίες. Ηταν ένα συναπάντημα με νόημα και περιεχόμενο. Μία ευτυχής σύμπτωση με αφορμή τη Ρόδο που εκείνη αγάπησε όσο κανένα άλλο μέρος, και βέβαια τον κινηματογράφο, που υπηρέτησε φανατικά μέχρι τέλους. Μία φιλία που αναπτύχθηκε στην πράξη, μέσα από καθημερινή κοινή δουλειά μέσω αμέτρητων email και sms, και βέβαια μέσα από το blogging - την κοινή μας μεγάλη αγάπη.

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ : το πρώτο κλικ σ'αυτό εδώ το μπλογκ ήταν δικό της. Όπως δικό της ήταν και το πρώτο-πρώτο σχόλιο που ήρθε στην πρώτη-πρώτη ανάρτησή μου στις 2 Φεβρουαρίου του 2008.
Σαν να την ακούω : "dear Gabriel kaloriziko to blogaki..kai min anisyxeis tha sybesoume kai ektos internet when tha time is right!!! filia"

Τις συγκυρίες δεν τις επιλέγουμε εμείς. Εκείνες μάς επιλέγουν.

Κι όσο για τα τερτίπια των ανθρώπων, τι να πω -ποικίλουν.

Η Λουκία είχε το ταλέντο να διακρίνει το αληθινό, το ουσιώδες, το πραγματικό. Και όταν σε δεδομένη στιγμή κλήθηκε να κρίνει, έκρινε σωστά. Γι'αυτό και η φιλία μας συνεχίσθηκε, χάρη στην τύχη που πάντα βρίσκει τρόπους να φέρνει κοντά ανθρώπους ομοειδείς.

Αμέτρητες οι συμπτώσεις που μάς βρίσκανε στα ίδια απίστευτα μέρη στην Αθήνα, χωρίς να το έχουμε προσχεδιάσει. Αμέτρητες και οι ουσιώδεις κουβέντες που ανταλλάξαμε, κυριολεκτικά μες στο πουθενά. Αμέτρητα και τα σταθερά αλληλοκλικαρίσματα στα γραπτά μας όλα αυτά τα χρόνια. Πάντα βοηθός η Λουκία σε ό,τι ήθελα και για ό,τι καταπιανόμουν. Με κατανόηση, με εκτίμηση, με αγάπη πραγματική και όχι κατά συνθήκην.
Η Λουκία είχε μνήμη και τσαγανό. Πάντα φίλη καλή.
Είχε κρίση. Ήταν ένας άνθρωπος ευφυής.

Το νέο της αρρώστιας της με βρήκε ένα φθινόπωρο καθώς επέστρεφα στο νησί. Να πω την αλήθεια, δεν το πίστεψα. Το θεώρησα κακεντρεχή φήμη, πιστεύοντας ότι εάν όντως είχε κάτι σοβαρό θα το έλεγε από μόνη της.

Δεν διαψεύσθηκα.
Με ειλικρίνεια αφοπλιστική , μοιράστηκε την περιπέτειά της μέσα από τις αναρτήσεις της. Την θαύμασα. Δάκρυσα γι'αυτήν. Αλλά και πάλι, πίστευα ακράδαντα πως γρήγορα ό,τι ήταν όλο αυτό που τής έτυχε, θα το ξεπερνούσε.

Αναθάρρησα όταν μού είπε ότι θα με περίμενε φέτος στο Φεστιβάλ Ταινιών Υγείας της Κω με τα τρία τηλεοπτικά σποτάκια για την Εταιρεία Ψυχικής Υγείας 'Πανάκεια'. Αναθάρρησα ακόμα περισσότερο όταν μού έγραψε όλο χαρά πως θα πήγαινε στη Χαλκίδα, στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που θα γινόταν εκεί -και σηκώθηκε και πήγε, η αθεόφοβη!

Όταν πια μού έστειλε κι αυτό το μήνυμα στο facebook ότι στην τελευταία της ταινία για τη 'Σωτηρία' με.. περιέλαβε σε 4 πλάνα (!), είπα στον εαυτό μου ότι "Αυτό ήταν! Πάει, φυσά η ομάδα! Τα κατάφερε! Και το κέρδισα και το στοίχημα! Χα!", κι ότι όλο αυτό που περνούσε ήταν ένα μικρό κεφάλαιο της ζωής της και μετά από χρόνια θα το συζητάμε και θα γελάμε μεταξύ αστείου και σοβαρού.

Χθες βράδυ διάβαζα όλα τα μηνύματα που είχαμε ανταλλάξει εδώ μέσα στο διαδίκτυο, το κοινό μας σπίτι. Το εικονίδιό της απαράλλαχτο και χαμογελαστό.
Η οθόνη των megapixel, με τα Share και τα Like δεν πήρε χαμπάρι τι είχε συμβεί. Ο θάνατος δεν υπάρχει στο προηγμένο λογισμικό της

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς να τελειώσω αυτόν τον επικήδειο.

Το μόνο που μού'ρχεται στο μυαλό είναι ένα μικρό αποσπασματάκι από εκείνο το μικρό βραβειάκι που τής έδωσα φέτος τον Οκτώβριο για το μπλογκ της alwaysthesea.blogspot.com (ναι, εκείνη μπορεί να έφυγε, το μπλογκ της όμως υπάρχει ακόμα).

Δεν ξέρω πώς στο καλό βρήκε τη δύναμη να κάτσει και να παρατηρεί τον εαυτό της παίζοντας το ρόλο του οπερατέρ. Να το πω 'κινηματογραφικό δαιμώνιο'; Ή μήπως 'αυτοθεραπεία'; 'Λήψη αμοντάριστων πλάνων' για την εν τω πράττεσθαι μελλοντική της ταινία, με το υποκείμενο να ταυτίζεται με την κάμερα σε θέση 'record'; Σίγουρα πάντως, βαθειά ανάγκη καταγραφής. Κι αν αυτό δεν είναι η πεμπτουσία του blogging, τότε τι άλλο θα μπορούσε να είναι;

Ακόμα και αν ένα μόνο από όλα αυτά ισχύει, το μπλογκ Always The Sea της Λουκίας Ρικάκη διανύει αυτήν την περίοδοτην καλύτερη φάση του, όσα χρόνια το διαβάζω.

Όσοι δεν το ξέρετε, γνωρίστε το.
Όσοι το ξέρατε και το παρατήσατε, ξαναδείτε το.
Θα το εκτιμήσετε από την αρχή.

Λουκία μου, φίλη μου.

Μάς άφησες.

μόνο εσύ θα μπορούσες να κάνεις ταινία τις ακτινογραφίες σου

Λιβύη : μία χώρα , δύο σημαίες

2011-12-28T00:01:00.019+02:00

Πριν λίγες μέρες η Λιβύη ξαναγιόρτασε μετά από πολλές δεκαετίες μία επέτειο που είχε ξεχάσει. Την 24η Δεκεμβρίου 1951 η Λιβύη είχε κερδίσει την ανεξαρτησία της και από ιταλική αποικία έγινε κυρίαρχο κράτος. Ο πρώτος (αλλά και τελευταίος) Λίβυος Μονάρχης, Ίντρις Α', είχε φροντίσει να επιβεβαιώσει τις αποικιακές δυνάμεις της εποχής, ότι η προαγωγή του στάτους της χώρας του από αποικία σε ανεξάρτητο κράτος δεν θα έθετε σε κίνδυνο την απρόσκοπτη εκμετάλλευση της Δύσης επί των πλουτοπαραγωγικών πηγών που θα βρίσκονταν υπό την δικαιοδοσία του. Επρόκειτο για ένα από τα πολύ λίγα 'βελούδινα διαζύγια' μεταξύ αποικίας και μητρόπολης.

οι δύο σημαίες της Λιβύης

Η κατάληψη της εξουσίας από τον τότε νεαρό Μουαμάρ Καντάφι to 1969 και η ρητορική που ανέπτυξε κατά τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, βρισκόταν σε πλήρη συμφωνία με το επαναστατικό-παναραβικό κλίμα της εποχής. Καθ'ομοίωση του Γκαμάλ Αμπντελ Νάσερ της γειτονικής Αιγύπτου, ο Μουαμάρ Καντάφι προέβαλε τη δική του άποψη περί αραβικής ταυτότητας, υιοθέτησε σκληρή γλώσσα απέναντι στην δυτική διείσδυση στον αραβικό κόσμο και η εξωτερική πολιτική που ακολούθησε είχε περάσει από ποικίλες διακυμάνσεις.

Άλλοτε συγκέντρωνε τον θαυμασμό άλλων ηγετών και αντάρτικων κινημάτων που κατά καιρούς εμφανίζονταν -και εξαφανίζονταν- σε άλλες χώρες του Τρίτου Κόσμου. Άλλοτε προκαλούσε την επιθετικότητα των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, με αποκορύφωμα τον αεροπορικό βομβαρδισμό της Τρίπολης τη δεκαετία του '80. Σχεδόν πάντοτε όμως, η απομόνωσή του από τους άλλους άραβες ηγέτες ήταν δεδομένη. Μία απομόνωση που έφθασε στα όρια της γελοιοποίησης του λίβυου ηγέτη, γεγονός που δεν συνηθίζεται στον άγραφο κώδικα στοιχειώδους αραβικης αλληλεγγύης, που διέπει τις σχέσεις των κρατών-μελών του Αραβικού Συνδέσμου.
Και όμως, παρά το πλήθος εχθρών και αμφισβητούντων στη Δύση αλλά και μέσα στον Αραβικό Κόσμο, το καθεστώς Καντάφι κρατήθηκε γερά στην εξουσία επί 42 ολόκληρα συναπτά έτη. Ένα γεγονός που δεν πρέπει να θεωρείται τυχαίο.

Η διοικητική οργάνωση της χώρας και η μέθοδος λήψης αποφάσεων στη Λιβύη διέφερε παντελώς από την αντίστοιχη συνταγματική πραγματικότητα των άλλων αραβικών εννόμων τάξεων που προέκυψαν μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Συνταγματάρχης Καντάφι αγνόησε πλήρως τα συνταγματικά και διοικητικά πρότυπα της Δύσης και έτσι η έννοια του κοινοβουλευτισμού, της βασιλείας, του μονοκομματισμού ή έστω ένας συγκερασμός αυτών των θεσμών δεν εισήχθησαν ποτέ στο λιβυκό πολιτικό σκηνικό.

Ο ευφυής σχεδιασμός του πολιτεύματος που εγκαθίδρυσε ο Συνταγματάρχης Καντάφι συνίστατο στην νομιμοποιητική υιοθέτηση των ήδη υπάρχοντων εθίμων και άγραφων θεσμών που ανέκαθεν ίσχυαν σε μια χώρα αραιοκατοικημένη και με πολλές φυλές, οι οποίες ανεξάρτητα από την ύπαρξη των Ιταλών ή της σύντομης σχετικά θητείας του Βασιλιά Ίντρις Α', στην ουσία ανέκαθεν αυτοδιοικούνταν, αποφάσιζαν, εφάρμοζαν τους δικούς τους νόμους και έβρισκαν μόνες τους λύσεις στις διαφορές τους χωρίς να υπολογίζουν τη γραφειοκρατία της μακρυνής πρωτεύουσας.

Έτσι, το ιδιαίτερο πολίτευμα της Λιβυκής Τζαμαχιρίας, όσο πρωτότυπο και να φαίνεται σε έναν δυτικό παρατηρητή, στην ουσία αποφάσισε να μην πρωτοτυπήσει. Απλώς νομοθέτησε τους θεσμούς και τα έθιμα που ήδη προϋπήρχαν και ίσχυαν στη χώρα επί γενιές. Πρόεδρος της χώρας επίσημα ποτέ δεν υπήρξε, αφού ο Συνταγματάρχης Καντάφι ήταν απλώς ο 'Ηγέτης της Επανάστασης' -ένα αξίωμα που δεν υπόκειται σε συνταγματικούς κανόνες διαδοχής και σε γραφειοκρατικές διαδικασίες παντελώς άγνωστες για τα τοπικά δεδομένα-.
Βασικό όμως σημείο του καθεστώτος ήταν ότι κάθε απόφαση για τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, τις σχέσεις με το εξωτερικό και κυρίως με τις ξένες επιχειρήσεις εκμετάλλευσης πετρελαίου και φυσικού αερίου οριζόταν αποκλειστικά από τον ένα και μοναδικό ηγέτη και το στενό του περιβάλλον.

η τελευταία επίσημη εμφάνιση του Συνταγματάρχη Καντάφι στην κρατική Λιβυκή τηλεόραση,

μεσούσης της εξέγερσης κατά του καθεστώτος του.

Λιβυκή τηλεόραση - 22.3.2011

Είναι αλήθεια ότι αυτό το σύστημα εσωτερικής κατανομής αρμοδιοτήτων λειτούργησε για τέσσερεις ολόκληρες δεκαετίες, με τις φυλές της χώρας να συνεχίζουν να προστατεύουν τα συμφέροντά τους, ενώ παράλληλα ο Καντάφι και το επιτελείο του απολάμβαναν τα μεγαλύτερα επιχειρηματικά οφέλη. Είναι επίσης αλήθεια ότι η Λιβύη είχε καταστεί η μόνη χώρα που εξασφάλισε στους πολίτες της το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο στην Αφρική. Απουσία φορολογίας, απουσία ανεργίας, απουσία ισλαμικού φανατισμού και θρησκευτικού μισογυνισμού, τεχνολογική πρόοδος στους τομείς της γεωργίας και της άρδευσης, ελεύθερη αγορά, εκπαίδευση και δημόσια υγεία προσβάσιμες σε όλους ήταν μερικοί από τους άσσους που είχε στο μανίκι του το μονολιθικό καθεστώς Καντάφι -το οποίο δεν ήταν ούτε λιγότερο αλλά ούτε και περισσότερο ανελεύθερο από τα αντίστοιχα αραβικά καθεστώτα που επικράτησαν στην ευρύτερη Μέση Ανατολή μετά την αποχώρηση των δυτικών αποικιοκρατικών δυνάμεων.

Μοναδική προϋπόθεση ομαλής ζωής στη Λιβύη ήταν η μη αμφισβήτηση των ρήσεων του Ηγέτη στο Πράσινο Βιβλίο -το επίσημο μανιφέστο της 'Επανάστασης της Τζαμαχιρία', που κάθε παιδί είχε την υποχρέωση να αποστηθίζει στο σχολείο. Ένα Βιβλίο που είχε δανείσει το χρώμα του εξωφύλλου του στη μοναδική μονόχρωμη και καταπράσινη σημαία της Γης. Ένα βιβλίο που καθόρισε τη θέση της χώρας στον κόσμο, και που ήταν έτσι γραμμένο ώστε τελικά να μην φανεί καθόλου περίεργη η ξαφνική θετική μεταστροφή της Λιβύης έναντι των ΗΠΑ.
Από το Μάιο του 2006 η αμερικανική σημαία κυμμάτιζε δίπλα στη σημαία της Επανάστασης στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στο κέντρο της Τρίπολης και όλα έδειχναν ότι οι μέρες των δυτικών βομβαρδισμών και του επίσημου εμπάργκο δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια μακρυνή ανάμνηση. Όλα έδειχναν ότι όσο περιθωριοποιημένο και να φαινόταν το λιβυκό καθεστώς, είχε ακόμα πολλές δεκαετίες μπροστά του, αφού θα ήταν απλώς θέμα χρόνου ο γιος του Συνταγματάρχη Καντάφι, Σαΐφ Αλ-Ισλάμ, να αναλάβει πανηγυρικά την ηγεσία της χώρας.

Το 2011 η αποκαλούμενη 'Αραβική Άνοιξη' έφτασε και στη Λιβύη του Μουαμάρ Καντάφι, χωρίς να γίνει σαφές για ποιά αιτία ακριβώς οι φυλές της Βεγγάζης αποφάσισαν να ξαναθυμηθούν την τρίχρωμη σημαία που είχαν επιβάλλει οι δυτικές αποικιοκρατικές δυνάμεις στο νεαρό λιβυκό κράτος του ενδοτικού Ίντρις Α᾿. Ούτε τα διεθνή ΜΜΕ κατάφεραν να εξηγήσουν ποιά ακριβώς ήταν τα αιτήματα των επαναστατημένων. Αρκέστηκαν στο να εντυπωσιάσουν με τις εικόνες πολέμου που έρχονταν από τη λιβυκή έρημο αλλά και με τα μαγνητοσκοπημένα αποσπάσματα των οργισμένων αντιδράσεων του Ηγέτη και των γιων του, που ήταν τόσο αντιεπικοινωνιακές που κανέναν δεν συγκίνησαν, όπως ήταν φυσικό. Αντίθετα , οι πληροφορίες ότι η λιβυκή αεροπορία βομβάρδιζε τους πολίτες της χώρας δικαίως εξόργισαν τη διεθνή κοινή γνώμη.

η τρίχρωμη σημαία της Λιβύης, (1951-1969 και 2011- )

Όπως κάθε εθνικό σύμβολο, έτσι και οι σημαίες των κρατών έχουν τη δική τους σημασία - ιστορική και ιδεολογική. Η Λιβύη είναι ίσως από τις πολύ λίγες χώρες στη Γη που η ιστορικά σύντομη ανεξάρτητη κρατική τους πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από δύο σημαίες: από τη μια, την τρίχρωμη που αντιπροσώπευσε μία ξενόφερτη Βασιλεία κατά τα πρότυπα των δυτικών προπολεμικών και μεταπολεμικών προτεκτοράτων της Μέσης Ανατολής και από την άλλη, την μονόχρωμη που συμβόλισε ακόμα μια επανάσταση που ήταν μοιραίο να μην πραγματωθεί ποτέ αλλά και έναν ακόμα δικτάτορα με προδιαγεγραμμένο βίαιο τέλος μπροστά στις κάμερες.

Η Λιβύη σήμερα βρίσκεται και πάλι υπό τον έλεγχο επαναστατών, που επέλεξαν να υιοθετήσουν την παλιά δοτή τρίχρωμη φιλοδυτική σημαία. Μια σημαία που μόλις λίγους μήνες πριν το μόνο που συμβόλιζε ήταν η άνευ όρων υποτέλεια της χώρας στην αποικιοκρατική Δύση.

Και κάπως έτσι, η λιβυκή Ιστορία επαναλαμβάνεται, αφού και πάλι η Δύση επικρίνει τον βίαιο τρόπο ανάληψης της εξουσίας από τους εξεγερθέντες -όπως ακριβώς είχε συμβεί και με το πραξικόπημα του Μουαμάρ Καντάφι το 1969-.

Κι όσο για τα αιτήματα της 'λιβυκής Άνοιξης' που επικράτησε το 2011 :
μέχρι σήμερα παραμένουν άγνωστα.

Διαβάστε ολόκληρη την αγγλική έκδοση του "Πράσινου Βιβλίου"

του Συνταγματάρχη Καντάφι πατώντας εδώ

Πώς κρίνει το "Πράσινο Βιβλίο" το Κοινοβούλιο ως πολιτειακό θεσμό;
Διαβάστε περισσότερα στο AllouKiAllou Plus! πατώντας εδώ

η αξύριστη τραγουδίστρια

2011-12-27T17:09:00.004+02:00

Όσοι από σάς νομίζατε πως τα είχατε δει όλα όταν εμφανίστηκε η τρανσέξουαλ Dana International στον ταλαίπωρο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, πλανάσθε πλάνην οικτράν.
Κι αυτό επειδή αυτό που πιθανότατα μάς περιμένει στον ερχόμενο διαγωνισμό που θα πραγματοποιηθεί περίπου σε πέντε μήνες από σήμερα, ξεπερνά κάθε φαντασία.

Τη λένε Conchita Wurst, είναι από την Αυστρία και άφησε άναυδους τους τηλεθεατές του talent show της χώρας της, όχι λόγω των (έτσι κι αλλιώς) μέτριων φωνητικών της ικανοτήτων όσο εξ αιτίας της .. αρρενωπότατης τριχοφυίας του προσώπου της. Κάτι δεν πήγε καλά στην εγχείριση αλλαγής φύλου και το αποτέλεσμα -αποκαρδιωτικό έως απωθητικό.

η Conchita Wurst στην εμφάνισή της μπροστά στα έκπληκτα μάτια

θεατών και κριτών στο δημοφιλές talent show "Die Grosse Chance"

της αυστριακής κρατικής τηλεόρασης ORF

Δεν είναι σίγουρο εάν θα εκπροσωπήσει την Αυστρία στον διαγωνισμό τραγουδιού που θα γίνει το 2012 στο Αζερμπαϊτζάν. Είναι όμως βέβαιο ότι η αξύριστη τραγουδίστρια θα συμμετάσχει στη διαδικασία επιλογής του αυστριακού τραγουδιού της 24ης Φεβρουαρίου 2012..
Το ανακοίνωσε η κρατική ORF..

Δεν υπάρχουν λόγια.

Μήπως είναι καιρός κάποιοι θεσμοί

να καταργούνται σιγά σιγά...;

"Λεφτά Υπάρχουν!" ..

2011-12-25T18:29:00.002+02:00

Περιέργως η είδηση της μέρας, ανήμερα των φετινών Χριστουγέννων της Κρίσης της Ευρωζώνης δεν μάς έρχεται ούτε από το χωριό του Άη Βασίλη (που κι αυτό βρίσκεται εντός Ευρωζώνης, μην ξεχνιόμαστε!), ούτε καν από την ίδια την Βηθλεέμ όπου συνέβη το ευτυχές γεγονός πριν από 2011 χρόνια..

Ευτυχώς, ο Θεός του Ίντερνετ φροντίζει να μην μένει ουδέν κρυπτόν- ακόμα και αν πρόκειται για ένα σεμνό άρθρο της Matangi Tonga, της αγγλόφωνης δηλαδή εφημερίδας του μακρυνού ξεχασμένου Βασιλείου των Νησιών Τόνγκα, στον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό.

Λεφτά Υπάρχουν! (...στα Τόνγκα)

Με χαρά και αγαλίαση λοιπόν, οι συντάκτες της Matangi Tonga ανακοινώνουν στο αναγνωστικό κοινό της χώρας ότι η κραταιά Ευρωπαϊκή Ένωση θα δώσει τελικά το ποσό των 12 εκατομμυρίων ευρώ στις μακρινές εκείνες χώρες του Ειρηνικού Ωκεανού, προκειμένου να αναπτυχθεί ο Τουρισμός τους και να βελτιωθούν οι κτηριακές εγκαταστάσεις όπου στεγάζονται οι τελωνειακές τους αρχές. Το ποσό αυτό αποτελεί μόνο ένα μέρος του 10ου κατά σειρά ευρωπαϊκού μερικότερου χρηματοδοτικού πακέτου ανάπτυξης του Νοτίου Ειρηνικού, στο οποίο περιλαμβάνεται το πρόγραμμα 'SPEITT' (Strengthening Pacific Economic Integration Through Trade)..

(το άρθρο της εφημερίδας Matangi Tonga βρίσκεται αυτούσιο εδώ!)

Η χαρμόσυνη αυτή συμφωνία εκατομμυρίων ευρώ υπεγράφη μεσούσης της κρίσης της Ευρωζώνης και δη μόλις πριν από 5 μέρες, στις 20 Δεκεμβρίου 2011.

Και όπως ήταν αναμενόμενο και λογικό, γέμισε τους εκεί ιθαγενείς με ανείπωτη χαρά, που ταιριάζει και στο πνεύμα των Αγίων τούτων Ημερών!

χαρούμενοι Τονγκανοί το γλεντάνε άγρια χορεύοντας ένα παραδοσιακό "Λάκα-Λάκα"

και με το δίκιο τους!

Ύστερα από αυτά τα υπέροχα νεά, το μόνο που μού έρχεται στο μυαλό αυτήν την όμορφη ώρα, είναι να απευθυνθώ σε όλους εμάς τους γαλαντώμους Ευρωπαίους πολίτες και να μάς ευχηθώ μέσα απ'όλη μου την καρδιά : Καλά Χριστούγεννα!

Χριστούγεννα με πραγματικά πυρά στην Κυπριακή ΑΟΖ

2011-12-24T15:19:00.006+02:00

Μετά από την ανακοίνωση του Ισραήλ στις 22/12 ότι ακυρώνει την πώληση των προηγμένων συστημάτων ραντάρ προς την Τουρκία αλλά και ύστερα από τη δήλωση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια (23/12) με την οποία κάλεσε την Τουρκία να εγκαταλείψει την τακτική της 'διπλωματίας των όπλων' στην περιοχή, ο άξονας Κύπρου-Ισραηλ ολοένα και ενισχύεται.

Σύμφωνα με σημερινό εκτενές ρεπορτάζ της έγκυρης ισραηλινής ιστοσελίδας για θέματα ασφάλειας Tik-Debka, τόσο η ακύρωση της αμυντικής συμφωνίας μεταξύ Άγκυρας και Ιερουσαλήμ αλλά και οι δηλώσεις Χριστόφια ήρθαν ως απάντηση στις προκλητικές ρήψεις πραγματικών πυρών του τουρκικού στόλου που πραγματοποιούνται συνεχώς από την Τετάρτη 21.12.2011 και συνεχίζονται σποραδικά μέχρι σήμερα εντός των διεθνών χωρικών υδάτων και μεταξύ του οικοπέδου 12 της Κυπριακής ΑΟΖ και του ισραηλινού κοιτάσματος Λεβιάθαν.

Η ίδια ιστοσελίδα μάλιστα αναφέρει ότι εξ αιτίας αυτής της εξέλιξης, τόσο ο ισραηλινός όσο και ο κυπριακός πολεμικός στόλος έχουν αυξήσει τις δυνάμεις τους στη γύρω περιοχή.

Επικαλούμενη στρατιωτικές πηγές που η ισραηλινή ιστοσελίδα δεν κατονομάζει, ήταν επιλογή της Κύπρου και του Ισραήλ να μην δοθεί έκταση στο γεγονός αρχικά, στη συνέχεια όμως ο κ. Χριστόφιας αποφάσισε να λύσει τη σιωπή του την Παρασκευή 23/12, ενόσω το τουρκικό πολεμικό ναυτικό συνέχιζε τις προκλητικές βολές στην περιοχή. Εν τω μεταξύ, ισραηλινές πηγές αναφέρουν ότι η Ιερουσαλήμ προειδοποίησε ότι και άλλες αμυντικές συμφωνίες με την Τουρκία θα ακυρωθούν όσο η Άγκυρα συνεχίζει να παρεμποδίζει τις έρευνες για την ανεύρεση κοιτασμάτων φυσικού αερίου εντός της Κυπριακής και Ισραηλινής ΑΟΖ, τονίζοντας ότι η Αθήνα, η Λευκωσία και η Ιερουσαλήμ θα συνεχίζουν να στηρίζουν σταθερά και με κάθε μέσο την επιτυχή συνέχεια των ερευνών.

Η ισραηλινή ιστοσελίδα αναφέρει πως τα κοιτάσματα αερίου της Κυπριακής ΑΟΖ έχουν τη δυνατότητα να αποτελέσουν την κύρια πηγή αερίου για όλη την Ευρώπη, με αποτέλεσμα να απεξαρτηθεί από τους ρωσικούς και τουρκικούς αγωγούς. Ενδεικτικό είναι ότι την 19/12 η αμερικανική εταιρεία Noble Energy ανακοίνωσε ότι τα ισραηλινά κοιτάσματα 'Λεβιάθαν' ανέρχονται σε 20 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια -αντί των 16 τρισεκατομμυρίων που αρχικά υπολογίζονταν. Η ίδια ιστοσελίδα αναφέρει ότι πολύ σύντομα η Κύπρος θα ανακοινώσει επίσημα ότι εντός της ΑΟΖ της ανευρέθηκαν νέα κοιτάσματα φυσικού αερίου, άνω των 20 τρισεκατομμυρίων κυβικών ποδών. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο λόγος της καθυστέρησης αυτής της επίσημης ανακοίνωσης εκ μέρους της Λευκωσίας οφείλεται στην εκτίμηση ότι η Τουρκία θα αυξήσει ακόμα περισσότερο την παρουσία του στόλου της στην περιοχή.

Από την άλλη πλευρά, στο ίδιο ρεπορτάζ τονίζεται ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν πλήρως τις κυπριακές έρευνες, γεγονός το οποίο επιβεβαιώνουν οι δηλώσεις της Υπουργού Εξωτερικών Ερατούς Κοζάκου-Μαρκουλλή μετά το πέρας της συνάντησής της με την αμερικανίδα ομόλογό της Χίλαρι Κλίντον στην Ουάσιγκτον, στις 19/12

Πηγή : Tik-Debka
Αποκλειστικότητα για το www.theinsider.gr

η σβάστικα των Χριστουγέννων

2011-12-24T00:02:00.001+02:00

Τα φετινά Χριστούγεννα κυλούν ανέμελα στη Σουηδία του 2011, μία χώρα που δεν την άγγιξε η κρίση της Ευρωζώνης, αφού ποτέ της δεν αποχωρίστηκε το εθνικό της νόμισμα. Η σουηδική ειδησεογραφία δείχνει να έχει τελείως διαφορετική ατζέντα από αυτήν των άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είτε άμεσα είτε έμμεσα απασχολούνται με τη γερμανική οικονομική διείσδυση και τις επιπτώσεις των αποφάσεων του Βερολίνου.

Και όμως, παρά τη σκανδιναβική της ευδαιμονία, στα φετινά Χριστούγεννα το θέμα "Γερμανία" δεν αφήνει αδιάφορη τη σουηδική κοινή γνώμη, κι ας συνεχίζουν οι εκεί τραπεζικές καταθέσεις να βρίσκονται στο απυρόβλητο της γερμακρατούμενης Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Αφορμή : μία σημαία-σύμβολο.

Αυτή της πάλαι ποτε ναζιστικής Γερμανίας.

ο μικρός σουηδός Karl-Bertil Jonsson

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, στο παιδικό χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα της κρατικής σουηδικής τηλεόρασης περιλαμβάνεται το κλασικό παραμύθι "Η Παραμονή των Χριστουγέννων του Καρλ-Μπέρτιλ Γιόννσον" ("Sagan om Karl-Bertil Jonssons Julafton"), η πιο διάσημη σουηδική τηλεοπτική εκπομπή κινουμένων σχεδίων, παραγωγής 1975, που προβάλλεται από την κρατική SVT κάθε Χριστούγεννα..

(Δείτε ολόκληρη την ταινία, πατώντας εδώ)

Η ιστορία είναι απλή :

Ο μικρός Καρλ-Μπέρτιλ είναι ο μοναχογιός μιας πλούσιας οικογένειας της Στοκχόλμης. Κάποια Χριστούγεννα βρίσκει τα πακέτα με τα δώρα που προορίζονταν για τους εύπορους φίλους τους. Τα παίρνει, αλλάζει τις διευθύνσεις και τελικά τα πλούσια δώρα καταλήγουν στα χέρια των φτωχών ανθρώπων της πόλης για να τούς δώσει λίγη χαρά. Ο πατέρας του, όταν αντιλαμβάνεται τα καμώματα του γιου του, τον αναγκάζει να πάει αυτοπροσώπως στους φίλους τους και να τους εξηγήσει ότι εκείνος φταίει που δεν έφθασαν τα χριστουγεννιάτικα δώρα στους σωστούς παραλήπτες. Αντί όμως να τον κατσαδιάσει η αφρόκρεμα της κοινωνίας της Στοκχόλμης, ο μικρός Καρλ-Μπέρτιλ παίρνει από όλους θερμά συγχαρητήρια.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο σενάριο του διδακτικού αυτού παιδικού παραμυθιού, αλλά σε κάποια λιγοστά καρέ αυτής της σουηδικής ταινίας κινουμένων σχεδίων: Το παραμύθι διαδραματίζεται στα χρόνια που η Γερμανία διοικείτο από τους Ναζί, και έτσι όταν κάποια στιγμή φαίνεται στην ταινία ένα σκοινί με σημαιούλες της Ευρώπης, ανάμεσά τους κυματίζει και η σημαία της ναζιστικής Γερμανίας.

Φέτος λοιπόν, 36 χρόνια από την πρώτη τηλεοπτική προβολή της "Παραμονής των Χριστουγέννων του Καρλ-Μπέρτιλ Γιόννσον" αλλά και ..66 ολόκληρα χρόνια από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η κοινή γνώμη της Σουηδίας προβληματίζεται εάν και κατά πόσον είναι σωστό να "μπαίνει στα σπίτια" των σουηδών τηλεθεατών ένα ναζιστικό σύμβολο, και δη ανήμερα τα Χριστούγεννα -έστω κι αν αυτό απεικονίζεται για μόνο τρία δευτερόλεπτα..

το τρίτο και τελευταίο μέρος της σουηδικής ταινίας κινουμένων σχεδίων

το επίμαχο σημείο : από το 4'28'' έως το 4'32''

Το 2011 δεν αποκλείεται να μείνει στην ιστορία των ελληνικών ΜΜΕ ως το πιο αντιγερμανικό όλων των ετών που ακολούθησαν το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι αναγωγές που συνέδεσαν την παρουσία της Τρόικας στην Αθήνα με αυτήν της Γερμανίας των Ναζί ήταν πάμπολλες και η φράση "Γερμανική Κατοχή" έδινε κι έπαιρνε όλους τους μήνες που μας πέρασαν.

Αυτό όμως το καθαρά αντιγερμανικό φαινόμενο δεν ήταν αποκλειστικά ελληνικό. Παρόμοιος έντονος αντιγερμανισμός επανεκδηλώνεται σε όλες τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βρίσκονται αντιμέτωπες με τα σκληρά μέτρα που εισηγείται η μόνη κυρίαρχη οικονομία της Γηραιάς Ηπείρου.

Άραγε η γερμανική σύγχρονη πανευρωπαϊκή επανακυριαρχία αδικεί έναν ολόκληρο λαό ή μήπως επανεπιβεβαιώνει τις προτεραιότητες και τους στόχους μίας ισχυρής κρατικής οντότητας και οικονομίας -εν προκειμένω της γερμανικής- ;

Η σημερινή 'Ενωμένη Ευρώπη' και τα ιδεώδη περί ευμάρειας, δημοκρατίας και αλληλοσεβασμού ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς λαούς είναι τελικά δυνατόν να εμπεδωθούν από τους απλούς πολίτες των κρατών-μελών της Ένωσης ή μήπως τελικά τίποτα ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει στον τρόπο που βλέπουμε ο ένας τον άλλον;

Μήπως η κρίση του Ευρώ θα αποτελέσει την αφορμή να δούμε εάν οι λαοί της Γηραιάς Ηπείρου είναι πραγματικά σε θέση να αποβάλλουν τις σκληρές αναμνήσεις του παρελθόντος και τις αμοιβαίες προκαταλήψεις τους προχωρώντας μαζί και μπροστά ή μήπως τελικά το 2011 ήταν απλώς μία ουσιαστική επιστροφή σε μια πολλαπλώς διαιρεμένη Ευρώπη;

Και εν τέλει, είναι ικανή η Ευρωπαϊκή Ένωση με την παρούσα της διάρθρωση, να αλλάξει βασικά στερεότυπα και να αποτελέσει πραγματική ευκαιρία για κάτι καλύτερο στον ευρωπαϊκό πολιτικό πολιτισμό ή δεν ήταν τίποτε άλλο από μια ευκαιρία των καιροσκόπων να πλουτίσουν εις βάρος των αφελών;

Ερωτήσεις αναπάντητες.

Ουτσουντζού Προγκραμμά..

2011-12-22T02:13:00.006+02:00

Είναι παρατηρημένο ότι η επέλαση των τουρκικών σήριαλ στην ελληνική τηλεόραση από τη μια έχει δημιουργήσει φανατικούς εχθρούς αλλά και -όπως φαίνεται από τα ποσοστά τηλεθέασης- εξίσου φανατικούς θεατές και υποστηρικτές. Ανεξάρτητα από το χαμηλό τους κόστος αλλά και από την έτσι κι αλλιώς 'μαγεία' που πάντοτε ασκούσε στην ελληνική κοινή γνώμη ο,τιδήποτε είχε να κάνει με τη Μικρά Ασία, όπως και να το κάνουμε κάθε τι καινούργιο ασκεί ξεχωριστή γοητεία στο τηλεοπτικό κοινό, παγκοσμίως.

Κακά τα ψέμματα : η μανία των τουρκικών σήριαλ δεν είναι τίποτα άλλο παρά ακόμα μία παιδική αρρώστια που απ'ό,τι φαίνεται, πρέπει να περάσει το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό. Αρκεί να θυμηθούμε τις συνεχόμενες τηλεοπτικές μεταφορές των μυθιστορημάτων του Γρηγορίου Ξενόπουλου της πάλαι ποτε ΥΕΝΕΔ, αργότερα τα νεοελληνικά σήριαλ της άχαρης "πράσινης" εποχής της τηλεόρασης του '80, μετά ήρθαν τα λεγόμενα 'μεσοαστικά' δήθεν χιουμοριστικά επεισόδια τύπου "Ρετιρέ".. Μετά ήρθαν οι σαπουνόπερες με πρώτη και καλύτερη την αλήστου μνήμης "Τόλμη και Γοητεία", με φυσικό επακόλουθο τα αντίστοιχα δικά μας (ποιός θυμάται τη λαίλαπα της "Λάμψης" και τις απομιμήσεις της;), που και αυτά έδωσαν με τη σειρά τους τη γνωστή συνταγή του σύγχρονου ελληνικού sitcom -που απαιτούσε την ύπαρξη ενός σπιτιού και πολλών συγκατοίκων ή γειτόνων που ανοιγόκλειναν πόρτες ίσα ίσα για να δικιολογηθεί κάποια στοιχειώδης πλοκή και πολλά -μα πάρα πολλά όμως!-διαφημιστικά διαλείμματα.. Και τέλος, φτάσαμε στο άρτιο καλλιτεχνικά αλλά τραγικά καταθλιπτικό "Νησί", που επιτέλους έκανε τους έλληνες τηλεθεατές να αποκτήσουν την ευτυχή ψευδαίσθηση ότι επιτέλους εκείνοι βλέπουν από τον καναπέ τους κάποιους άλλους να ζουν σε γκέτο λεπρών, ξεχνώντας για λίγο το γκέτο που οι ίδιοι χτίσαμε για τον εαυτό μας (οράτε Ειδήσεις..).

Και κάπως έτσι, φτάσαμε στη σημερινή τουρκόφωνη τηλεψυχαγωγία..

Ανάλογες παιδικές ασθένειες βιώσαμε όμως και στο ραδιόφωνο.

Το Πρώτο, το Δεύτερο και το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ έδωσαν τη θέση τους στη λεγόμενη 'Ελεύθερη Ραδιοφωνία' που επιτέλους μιλούσε χωρίς τη βούλα και την έγκριση του εκάστοτε αρμόδιου Υπουργείου. Αλλά με τα χρόνια δυστυχώς καταλήξαμε στο παλιό αγαπημενο, γνωστό και πανάρχαιο ρητό
"ουκ εν τω πολλώ το ευ"..

Κι έτσι φτάσαμε στο σημείο οι θεματικοί μουσικοί σταθμοί να έχουν σήμερα το μεγαλύτερο μερίδιο ακροαματικότητας -μιας και δυστυχώς οι ειδήσεις και η πολλή ενημέρωση τελικά βλάπτουν σοβαρά την υγεία..

Εμείς, στην παραμεθόρια Ρόδο, όταν η υπόλοιπη χώρα είχε να διαλέξει ανάμεσα στα ραδιοφωνικά προγράμματα της ΕΡΤ ή στα ραδιοσήριαλ σε συνέχειες της ΥΕΝΕΔ, είχαμε το προνόμιο να ακούμε από τη συχνότητα 96 των FM το τρίτο πρόγραμμα της τουρκικής ραδιοφωνίας -το λεγόμενο "Ουτσουντζού Προγκραμμά" -και δεν υπάρχει ούτε ένας Ροδίτης της ηλικίας μου που να μην έχει γελάσει τουλάχιστον μία φορά, ακούγοντας εκείνη την γυναικεία φωνή να προφέρει με νάζι αυτό το "Ουτσουντζού" (κι ας μην επεκταθώ, πιστεύω με πιάνετε..)-.

Και όμως, από εκείνον τον σταθμό οι περισσότεροι από μας είχαμε την πρώτη μας επαφή με την κλασική μουσική και κυρίως την τζαζ -ένα είδος που μονίμως η ελληνική ραδιοφωνία (ελεύθερη ή μη) σνόμπαρε επιδεικτικά. Και με τα χρόνια κατάλαβα επιτέλους ότι αυτή η αστεία φράση "Ουτσουντζού Προγκραμά" δεν σήμαινε τίποτε άλλο παρά το τελείως α-σέξουαλ "Τρίτο Πρόγραμμα" στην τουρκική του έκδοση και γλώσσα.

Ακούγεται περίεργο, αλλά είναι αληθινό :

Δεν θα είναι υπερβολή να πω ότι η συμβολή του ραδιοφωνικού σταθμού TRT3 ήταν μοναδική, αφού μόνο εκείνο "έμαθε" πολύ κόσμο στη Ρόδο να ακούει κλασική μουσική και τζαζ -κι ας συνειδητοποιούσε χρόνια αργότερα ότι τελικά οι τούρκοι εκφωνητές πρόφεραν τελείως , μα τελείως λάθος τα ονοματεπώνυμα των κλασικών συνθετών.

Η χθεσινή είδηση περί δραστικού περιορισμού της εμβέλειας του θρυλικού πλέον TRT3 δεν σάς κρύβω ότι μού έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Η απόφαση για τη μείωση των αναμεταδοτών αυτού ειδικά του σταθμού δεν οφείλεται σε κάποιο πρόγραμμα 'οικονομικής εξυγίανσης' της κρατικής ραδιοφωνίας της γείτονος.

Όπως γράφτηκε χθες στις τουρκικές εφημερίδες, αιτία για αυτόν τον ..άγριο υποβιβασμό του μοναδικού 'εκλεκτικού' ραδιοφωνικού σταθμού της Τουρκίας υπήρξε μια δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της TRT , σύμφωνα με την οποία το 92,3% των Τούρκων σήμερα δεν ακούει κλασική μουσική, ενώ το 82,2% δεν ακούει καν ροκ!

Οι συνολικά 80 αναμεταδότες του TRT3 που κάλυπταν σχεδόν όλη τη χώρα των 80 περίπου εκατομμυρίων, κατά τα τελευταία τρία χρόνια σίγησαν και αναμεταδίδουν πλέον το δημοφιλέστατο TRT-Türkü και το ακόμα πιο hard-core TRT Nağme , με δημοτικά και τουρκοπόπ χιτ αντίστοιχα..

Όσο για το.. 'ψηλομύτικο' TRT3 ακούγεται πλέον σε τουριστικότερες περιοχές της χώρας (μετρημένες στα δάχτυλα) και βέβαια στην Κωνσταντινούπολη -πάντοτε όμως 'κρυμμένο' σε συχνότητες που μόνο οι πολύ φανατικοί ακροατές του μπορούν να αντέξουν τις πνιγηρές αμανετζίδικες παρεμβολές..

Το γενικό αντιδυτικό trend που μαστίζει την τουρκική κοινωνία τελευταία βρήκε ως εύκολο θύμα τη μοναδική εναλλακτική ραδιοφωνική γωνιά των ερτζιανών της. Απώλεια όμως μεγάλη και για μας εδώ στην παραμεθόριο, όπου τα ελληνικά ραδιόφωνα δεν δείχνουν να έχουν ποιοτικότερες προτεραιότητες.

Κι όποιος καταφέρνει να ακούσει καθαρά και χωρίς παρεμβολές την -έστω απελπιστικά κονσερβοποιημένη και αποστεωμένη- ΕΡΑ3 , παρακαλώ να σηκώσει το χέρι ψηλά! Nα το δω!...

το Μπαχρέην σε τροχιά μίσους

2011-12-19T22:22:00.003+02:00

Πέρασαν περίπου δώδεκα μήνες από τις πρωτοφανείς εκδηλώσεις διαμαρτυρίας της Τύνιδας που είχαν απώτερο αποτέλεσμα να διαφανεί η χρόνια πολιτική κρίση που μάστιζε επί δεκαετίες τις κοινωνίες όλων των αραβικών κρατών. Αυτή η δυσαρέσκεια των απλών αράβων πολιτών αλλού είχε ως αποτέλεσμα τη σχετικά ομαλή και λιγότερο αναίμακτη ανάληψη της εξουσίας από νέες πολιτικές δυνάμεις, αλλού έφεραν νέες διαδηλώσεις χωρίς ουσιαστική αλλαγή στα πολιτικά πράγματα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις οδήγησαν σε αιματηρό εμφύλιο σπαραγμό -ανοίγοντας ακόμα ένα νέο κεφάλαιο καταπίεσης και βίαης καταστολής.
Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι παρακινδυνευμένο να χρησιμοποιείται ο όρος "Αραβική Άνοιξη" για ό,τι συμβαίνει σήμερα στον αραβικό κόσμο, αφού σε κάθε χώρα τόσο τα αίτια των διαμαρτυριών όσο και τα αποτελέσματά τους ποικίλουν.

Μετά την Τυνησία, το δεύτερο κατά σειρά επεισόδιο του πολιτικού δράματος που βιώνουν συλλήβδην οι αραβικές κοινωνίες παίχτηκε στα μέσα του περασμένου Φεβρουαρίου στο Μπαχρέην. Τα αιτήματα όμως των πολιτών που κατέβηκαν στους δρόμους της πρωτεύουσας Μανάμα και αντιμετώπισαν τη σκληρή στάση των στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας και εν συνεχεία της πολυεθνικής δύναμης που σχηματίσθηκε από όλες τις άλλες αραβικές φιλοδυτικές γειτονικές χώρες του Περσικού Κόλπου, ήταν παντελώς διαφορετικά από αυτά που ακούγονταν στους δρόμους της Τύνιδας και μετέπειτα του Καΐρου, της Σανάα, της Τρίπολης και ίσως και της Δαμασκού.

Έκτοτε, η μικροσκοπική αυτή χώρα, με την πιο περιπεπλεγμένη εθνοτική και θρησκευτική σύνθεση στον Κόλπο, ταλανίζεται συνεχώς από τις συγκρούσεις μεταξύ της σιιτικής πλειοψηφίας που δεν κυβερνά και της σουνιτικής μειοψηφίας που ελέγχει όλη την κρατική μηχανή.
Σταθερός σύμμαχος των διαδηλωτών στο Μπαχρέην είναι το Ιράν. Μία συμμαχία που δημιουργεί εξίσου σταθερή αδιαλλαξία εκ μέρους του 'φιλοδυτικού αραβικού μπλοκ' των χωρών-μελών του Συμφώνου Συνεργασίας του Κόλπου αλλά και την αμηχανία των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης γενικότερα, που μακρόθεν παρατηρούν πόσο ευάλωτο έχει καταστεί το καθεστώς Αλ-Χαλίφα, αλλά και οι προϋποθέσεις παραμονής του 5ου αμερικανικού στόλου στα λιμάνια που ακόμα ελέγχει.

Η 14η Φεβρουαρίου του 2011 σήμανε την έναρξη των αντικυβερνητικών διδαδηλώσεων στο εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας Βασίλειο του Μπαχρέην, και έκτοτε η χώρα σε τίποτα δεν θυμίζει τη φήμη "της περισσότερο φιλελεύθερης χώρας του Περσικού Κόλπου". Η ύπαρξη κοινοβουλίου, οι ελευθερίες που είχαν δοθεί στις πολιτικές οργανώσεις της χώρας, οι νόμοι που επέτρεπαν μια στοιχειώδη πολυφωνία των εφημερίδων και τα δικαιώματα που αναγνωρίσθηκαν δια νόμου στις γυναίκες, τελικώς αποδείχθηκε πως αποτελούσαν ένα προπέτασμα καπνού που προσπαθούσε να καλύψει τις εθνοτικές διαφορές αλλά και να διαβρώσει τον περσικό αλυτρωτισμό.

Η απάντηση του φιλοδυτικού καθεστώτος συνεχίζει να είναι σκληρή, παρά το ότι η κυβέρνηση και ο Βασιλιάς -με την παραίνεση τη Δύσης- προέβησαν στη σύσταση ειδικής εξεταστικής επιτροπής για να διερευνήσει τις συνθήκες που οδήγησαν σε δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες των περασμένων μηνών. Το πόρισμα της πολυσέλιδης έκθεσης, γνωστής ως BICI (δείτε το πλήρες κείμενό της στα αγγλικά πατώντας εδώ) πολύ λίγοι το έχουν διαβάσει. Αναμενόμενο βέβαια ήταν πως κανείς από την κυβέρνηση της χώρας δεν έχει ασχοληθεί με το να συλληφθούν, να καθαιρεθούν, να δικασθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι, αν και γνωστοί σε όλους και μάλιστα υψηλά ιστάμενοι. Κι όλα αυτά συμβαίνουν όταν κατά κοινή ομολογία τα συμπεράσματα που εξήχθησαν από το BICI διαπνέονται από μεγάλη επιείκια προς τις κρατικές αρχές.

Το Μπαχρέην ελέγχεται ουσιαστικά από τον σαουδαραβικό στρατό αλλά και από δυνάμεις ασφαλείας που απέστειλαν όλες οι φιλοδυτικές γειτονικές αραβικές χώρες-μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC), χωρίς όμως να καταφέρουν να ελέγξουν τις καθημερινές διαδηλώσεις της σιιτικής πλειοψηφίας. Ο αριθμός των νεκρών και των τραυματιών ανεβαίνει καθημερινά, ενώ συγχρόνως το Ιράν βάζει περισσότερο λάδι στη φωτιά μέσω των δικών του ΜΜΕ.

Μπαχρέην, χωριό Αλ-Σαχούρα. 16.12.2011

πηγή : www.marcowenjones.byethost2.com

Η τελευταία πράξη του εμφύλιου δράματος παίχτηκε μόλις λίγες μέρες πριν, την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011, στο μικρό χωριό Αλ-Σαχούρα., στο βόρειο τμήμα της χώρας.
Κρατικές δυνάμεις ασφαλείας συνέλαβαν ομάδα 20 νεαρών σιιτών διαδηλωτών, τους συγκέντρωσαν στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας και τους έδερναν αλύπητα με αποτέλεσμα τουλάχιστον ένας από αυτούς να υποκύψει χθες στα τραύματά του. Το σκηνικό μαγνητοσκοπήθηκε από τους γείτονες, που κρύβονταν πίσω από τις κουρτίνες των διαμερισμάτων τους. Λίγη ώρα αργότερα, οι βίαιες εκείνες σκηνές ανέβηκαν στο διαδίκτυο. Οι 13 αστυνομικοί φάνηκαν να δρουν σαν μέλη μαφιόζικης συμμορίας, δίνοντας ακόμα περισσότερα επιχειρήματα τόσο στις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις όσο και στην ιρανική προπαγάνδα.

Μπαχρέην, χωριό Αλ-Σαχούρα. 16.12.2011

πηγή : www.marcowenjones.byethost2.com

Στα πέντε βίντεο που ακολουθούν καταγράφονται οι αγριότητες των δυνάμεων ασφαλείας του Μπαχρέην της 16.12.2011 στο χωριό Αλ-Σαχούρα και οι λήψεις έγιναν από πέντε διαφορετικά σημεία γύρω από το κτήριο όπου έγινε ο ομαδικός ξυλοδαρμός των νεαρών διαδηλωτών.

Μέχρι σήμερα, οι σκηνές που ακολουθούν δεν έχουν σχολιασθεί από την κυβέρνηση, ούτε έχουν προβληθεί από τα επίσημα μέσα ενημέρωσης της χώρας, ενώ το Al Jazeera δεν έδωσε ιδιαίτερη έκταση στο συμβάν.

Όλα δείχνουν ότι από τον περασμένο Φεβρουάριο μέχρι και σήμερα, το εθνοτικό μίσος βαθαίνει στο Μπαχρέην -και σίγουρα, η άνοιξη εκεί θα αργήσει να φθάσει.

*Τα βίντεο που ακολουθούν

δεν έχουν ξαναπροβληθεί στο ελληνικό διαδίκτυο

*απομακρύνετε τα παιδιά από την οθόνη του υπολογιστή σας

(ειδκά στο τελευταίο βίντεο)

μπροστινή λήψη

λήψη από την είσοδο της πολυκατοικίας, προς τα πάνω

λήψη από την πίσω πλευρά της πολυκατοικίας

λήψη πίσω/διαγωνίως

πινελιές με νόημα

2011-12-18T17:25:00.009+02:00

Να και μια χριστουγεννιάτικη εκδήλωση αλλιώτικη από τις άλλες.

Η Ένωση Ξενοδόχων Ρόδου, σε συνδιοργάνωση με τον Σύλλογο Διευθυντών Ξενοδοχείων Ρόδου και τη Λέσχη Αρχιμαγείρων Κυκλάδων και Δωδεκανήσων και με τη στήριξη του Εμπορικού Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου, την Ένωση Τουριστικών Γραφείων Ρόδου και το Παράρτημα Ρόδου του Σωματείου "Δωδεκανησιακή Μέλισσα" πραγματοποιούν τη φετινή Χριστουγεννιάτικη Εκδήλωση Αλληλεγγύης την ερχόμενη Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου στο ξενοδοχείο Park στο κέντρο της Ρόδου, η οποία εκπλήσσει ευχάριστα.

Και σάς εξηγώ αμέσως..

Τελείως αυθόρμητα όπως μαθαίνω, έπεσε στο τραπέζι η ιδέα να πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια αυτής της εκδήλωσης μία δημοπρασία πινάκων ζωγραφικής με σκοπό να συγκεντρωθεί ένα χρηματικό ποσό που θα προσφερθεί σε τρία ευαγή ιδρύματα, με σκοπό να βοηθήσουν τον τόπο μας και τους συμπολίτες μας. Τα έσοδα από τη δημοπρασία θα μοιρασθούν αφ'ενός στο Ίδρυμα Υποτροφιών Ρόδου και στο Παράρτημα Ρόδου του Σωματείου "Δωδεκανησιακή Μέλισσα" -που και τα δύο χορηγούν υποτροφίες σε φοιτητές και σπουδαστές της Ρόδου και της Δωδεκανήσου γενικότερα, και αφ'ετέρου στο Κοινωνικό Παντοπωλείο, που εξυπηρετεί με είδη πρώτης ανάγκης όσους αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα.

Για να είστε πλήρως ενημερωμένοι, σάς βρήκα τα τρία έργα που θα δημοπρατηθούν σε αυτήν την πρωτότυπη πρωτοβουλία που όμοιά της δεν θυμάμαι να έχει γίνει ποτέ στη Δωδεκάνησο.

"Ο Καρπάθικος Χορός" -Πέτρος Λαρδάς

Ο πρώτος πίνακας μάς έρχεται από κοντά, αλλά συνάμα και από πολύ μακρυά.

Ο δωδεκανήσιος ζωγράφος Πέτρος Λαρδάς γεννήθηκε στο μκροσκοπικό νησί των Λειψών, κι εδώ και χρόνια ζει και εργάζεται στα μακρινά μας Γιάννενα. Ποτέ όμως δεν ξέχασε τα νησιά μας, και όπως φαίνεται από τον πίνακα που προσφέρει, ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του φυλάει ένα από τα ομορφότερα και χαρακτηριστικότερα. Την όμορφη Κάρπαθο και ειδικότερα την μοναδική Όλυμπο και τους ανθρώπους της.

Ο "Καρπάθικος Χορός" είχε εκτεθεί σε ατομική του έκθεση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2010 στις Πηγές Καλλιθέας στη Ρόδο και πιστεύω ότι η κίνηση των γραμμών του αγγίζει ευαίσθητες χορδές κάθε Δωδεκανήσιου -ειδικά όσων έλκουν καταγωγή από τη μοναδική Κάρπαθο, στους οποίους συγκαταλέγομαι κι εγώ (και θεωρώ μεγάλη τύχη αυτή τη φύτρα).

Έργα του Πέτρου Λαρδά έχουν εκτεθεί σε πολλές εκθέσεις -ατομικές και ομαδικές- στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και -ευτυχώς για μάς- ο ομφάλιος λώρος του με την ιδιαίτερή του πατρίδα ποτέ δεν κόπηκε. Το σίγουρο πάντως είναι πως συμπτώσεις ή εκπλήξεις δεν υπάρχουν τελικά. Είναι δυνατόν να μη γίνεις ζωγράφος, τη στιγμή που περνάς τα παιδικά σου χρόνια μέσα σε αυτόν τον φυσικό ζωγραφικό πίνακα που φέρει το όνομα "Λειψοί";

Αναμενόμενο.

"Υδάτινα Πλέγματα" -Μαίρη Σαββαΐδη-Καμπουροπούλου

Τα νησιά μας περικλείονται από νερό ή τα νερά είναι αυτά που τα αγκαλιάζουν;

Δεν έχω έτοιμη την απάντηση.

Και όμως, αν το καλοσκεφτεί κανείς, αν δεν υπήρχαν αυτά τα υδάτινα πλέγματα, μπορεί όλοι εμείς που ζούμε στην ομορφότερη νησιωτική περιφέρεια της πατρίδας μας να μην γνωριζόμασταν. Τα υδάτινα πλέγματα είναι αυτά που μάς συνδέουν, και στα εύκολα και στα δύσκολα. Είναι ευτυχία να το συνειδητοποιείς. Όσο για την εικαστικό Μαίρη Σαββαΐδη-Καμπουροπούλου, προσωπικά με συνδέουν παλιές γλυκιές παιδικές αναμνήσεις, τις οποίες τώρα έχω την ευκαιρία και την τύχη να τις εμπλουτίζω με την εικαστική της εκφραστικότητα.

Η Μαίρη Σαββαΐδη-Καμπουροπούλου είναι Λέκτορας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αιγαίου -που έχει έδρα τη Ρόδο-, με γνωστικό αντικείμενο την "Καλλιτεχνική Εκπαίδευση και Δημιουργική Σκέψη στο Δημοτικό Σχολείο". Εικαστικά της έργα της έχουν εκτεθεί σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο. Από το 2007 έως το 2011 διετέλεσε Πρόεδρος του Μουσείου Νεοελληνικής Τέχνης του Δήμου Ροδίων, το οποίο υπηρετεί και σήμερα από τη θέση της Αντιπροέδρου.

"Άγγελος" -Γιάννης Μαχαιρίδης

Δεν είναι εύκολο για έναν ενεργό πολιτικό να μπορεί να συνδυάζει την καλλιτεχνική του φύση με την δημόσια ιδιότητά του, ιδιαίτερα αυτήν την δύσκολη περίοδο που αντιμετωπίζει η χώρα σε όλους τους τομείς. Και όμως, ο κ. Γιάννης Μαχαιρίδης το καταφέρνει και μέσω της τέχνης προσελκύει υποστηρικτές και αντιπάλους αμαχητί.

Ο συνδυασμός καλλιτέχνη και πολιτικού 'κερδίζει στα σημεία', και ο συγκεκριμένος πίνακας είναι χαρακτηριστικός της πινελιάς του Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου και επί σειρά ετών διατελέσαντος Νομάρχη Δωδεκανήσου.

Γνωρίζοντάς τον προσωπικά, και παρά το ότι δεν έχω τις γνώσεις να κρίνω έναν ζωγραφικό πίνακα, έχοντας κατά καιρούς δει τα έργα του αλλά κυρίως ακούγοντάς τον να τα περιγράφει, αντιλαμβανόμουν ότι κάθε πίνακάς του είναι σαν ένα πολύ ιδιαίτερο προσωπικό γράμμα του κ. Γιάννη προς τον εκάστοτε παραλήπτη του. Γεννημενος και μεγαλωμένος στην μακρινή μας Αιτωλοακαρνανία με γονείς πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, δεν δυσκολεύθηκε να υιοθετήσει κι αυτός με τη σειρά του μία νέα ιδιαίτερη πατρίδα, που δεν είναι άλλη από τα Δωδεκάνησα. Και έχω την αίσθηση ότι οι μορφές αγγέλων με αυτό το ιδιαίτερα εκφραστικό τους βλέμμα, δεν μπορεί παρά να κοιτάζουν κάποια κρυφή όμορφη γωνιά της κοινής μας πια ιδιαίτερης πατρίδας.

Η Χριστουγεννιάτικη Εκδήλωση Αλληλεγγύης που διοργανώνει η Ένωση Ξενοδόχων Ρόδου και η δημοπρασία των έργων που είδατε θα πραγματοποιηθούν στο ξενοδοχείο Park την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011, από τις 7.30 έως τις 10 το βράδυ και η είσοδος είναι 15€ .

Την εκδήλωση πλαισιώνουν μουσικά η Ναταλί Ελευθερίου και ο Δάμων, γνωστοί ροδίτες καλλιτέχνες.

Να πάτε χωρίς δεύτερη σκέψη.

μια ιστορία, μια εκκλησία, μια συναυλία..

2011-12-14T19:22:00.009+02:00

Κάθε εκκλησία έχει τη δική της ιδιαίτερη ιστορία.

Κι εγώ μεγαλώνοντας, αρχίζω πια να πιστεύω πως καθένας από μάς έχει τη δική του 'ιδιαίτερη' εκκλησία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πάει συχνά σ'αυτήν ή ότι νηστεύει και μεταλαμβάνει τακτικά, ή ακόμα και αν δηλώνει πως 'πιστεύει' ή 'δεν πιστεύει'. Τι είναι όμως αυτό που κάνει μια εκκλησία να είναι 'η δικιά μας' εκκλησία και όχι μια οποιαδήποτε άλλη;

Τι να σάς πω..

Στη δική μου περίπτωση, υπεύθυνες γι'αυτό είναι αποκλειστικά

οι αναμνήσεις μου.

Ο Ιερός Ναός του Ευαγγελισμού στο κέντρο της Ρόδου είναι η πρώτη εκκλησία που είδα στη ζωή μου. Τεράστια, ψηλοτάβανη, επιβλητική, δίπλα στη θάλασσα, πολύ διαφορετική από όλες τις άλλες και πολύ κοντά στο σπίτι που μεγάλωσα. Εκεί θυμάμαι ότι είχα μεταλάβει για πρώτη φορά, όταν η γιαγιά μου με είχε πάει κάποια Κυριακή. Εκεί συνειδητοποίησα ότι ..δεν καταλάβαινα τα ελληνικά που έλεγε ο παπάς και οι ψάλτες. Εκεί έκανα επανάληψη στη γραμματική και στο συντακτικό των Αρχαίων Ελληνικών, διαβάζοντας τη Σύνοψη τα Χριστούγεννα πριν τις πανελλαδικές εξετάσεις. Εκεί είχα συγκινηθεί για πρώτη φορά σαν παιδάκι με τα σβησμένα φώτα και τον Εσταυρωμένο. Εκεί παντρεύτηκαν οι γονείς μου. Από εκεί αποχαιρέτησα και ξεπροβόδησα πολύ αγαπημένους ανθρώπους που δυστυχώς έφυγαν από κοντά μου, είτε πλήρεις ημερών είτε πολύ πρόωρα.

Και έτσι πλέον έχω αποφασίσει ότι η Εκκλησία του Ευαγγελισμού..

..είναι η 'δικιά μου'.

Άσχετα όμως με το τι συνδέει εμένα με τη μεγαλύτερη εκκλησία του νησιού, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, είναι έτσι κι αλλιώς μία ιδιαίτερη εκκλησία για πολλούς άλλους λόγους. Μία εκκλησία που μόνο στη Ρόδο θα μπορούσε να υπάρχει και πουθενά αλλού.

Γι'αυτό, μη γελιέστε :

Το Ιερό της, που δεν κοιτά στην Ανατολή - δεν συνέβη κατά λάθος.

ο Ι.Ν. Ευαγγελισμού κατά την Ιταλική Κατοχή, ως San Giovanni

Ύστερα από αρχαιολογικές ανασκαφές που είχαν πραγματοποιήσει στο σημερινό κέντρο της πόλης της Ρόδου οι Ιταλικές κατοχικές αρχές στα τέλη της δεκαετίας του 1920, εικάσθηκε ότι στο σημείο που σήμερα βρίσκεται ο Ευαγγελισμός είχε κτισθεί από τους Ιππότες ένας Καθολικός Ιερός Ναός που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή -ένας ναός που καταστράφηκε το 1856, επειδή το υπόγειό του χρησιμοποιείτο ως αποθήκη πυρομαχικών-.

Με αυτήν την αφορμή, οι Ιταλοί κατακτητές αποφάσισαν να ανοικοδομήσουν ξανά την εκκλησία των Ευρωπαίων Ιπποτών και την εγκαινίασαν το φθινόπωρο του 1930.

Απόφαση συνεπέστατη με την ιταλική ιδεολογική βάση προκειμένου να 'αιτιολογείται' η κατοχή της Δωδεκανήσου : Οι Ιταλοί πρόβαλαν ότι η στρατιωτική κατοχή των νησιών μας δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η φυσική ιστορική συνέχεια της παλαιότερης κατοχής των ευρωπαίων Ιπποτών, και με αυτήν την αφορμή, καθ'όλη τη διάρκεια της παραμονής τους στη Ρόδο, φρόντιζαν να αναδεικνύουν, να ανακαινίζουν αλλά και να επανοικοδομούν οποιοδήποτε κτήριο θύμιζε την παρουσία των προκατόχων τους. Άλλωστε, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κατά τη διάρκεια της Ιταλικής Κατοχής, οι αρχές είχαν φροντίσει να αγνοήσουν ή ακόμα και να καλύψουν με οικοδομικά υλικά της εποχής πάμπολλα μνημεία αναγόμενα χρονικά στα χιλιάδες χρόνια αρχαίου ελληνικού και βυζαντινού παρελθόντος, για ευνόητους λόγους.

ο τότε Μητροπολίτης Ρόδου Τιμόθεος μέσα στον Ευαγγελισμό, πριν την ορθόδοξη φιλοτέχνισή του,

τα πρώτα χρόνια μετά την Ενσωμάτωση

Το 1947, με την απελευθέρωση και ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με το σύγχρονο Ελληνικό Κράτος, τα διοικητικά κτήρια που είχε αφήσει πίσω της η Ιταλική Κατοχή στο κέντρο της πόλης θα εξυπηρετούσαν πλέον τις ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες. Ήταν φυσικό επόμενο και ο επιβλητικός San Giovanni να εξυπηρετεί πια τις λατρευτικές ανάγκες της συντριπτικής πλειοψηφίας του ντόπιου ελληνορθόδοξου πληθυσμού.

Έτσι, η πάλαι ποτε καθολική εκκλησία αποδόθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Ρόδου, χωρίς να μεταβληθεί η εξωτερική της όψη, με αποτέλεσμα η Ρόδος αλλά και η Ορθοδοξία γενικότερα, να αποκτήσουν την.. μοναδική ορθόδοξη εκκλησία που το Ιερό της "έβλεπε" στο Βορρά και όχι στην Ανατολή (!)

Πάντως, από γεωγραφική τουλάχιστον άποψη, αυτός ο περίεργος προσανατολισμός δεν είναι τελείως παράλογος : η Ορθόδοξη Εκκλησία στη Ρόδο ανέκαθεν υπαγόταν (και συνεχίζει να υπάγεται) στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης -δηλαδή 'στον Βορρά'-.

ο Ι. Ν. Ευαγγελισμού το 1952

Η πραγματικά μοναδική ιστορία αυτής της εκκλησίας δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστες τις αρχιτεκτονικές της γραμμές. Έτσι, ενώ κατά την Ιταλική Κατοχή είχε συγκερασθεί κατά τρόπο πρωτοποριακό ο γοτθικός ρυθμός με επιρροές της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, με την Απελευθέρωση των νησιών μας η πρωτοτυπία του παντρέματος Ανατολής και Δύσης συνεχίσθηκε :

Η 'ιδιοτροπία' του Ιερού που θα συνέχιζε να κοιτά προς Βορρά, πλαισιώθηκε με τη σκληρή δουλειά του εξ Ελλάδος Φώτη Κόντογλου, πατέρα της σύγχρονης ορθόδοξης αγιογραφίας, με βοηθό του τον καλύτερο μαθητή του, Ιωάννη Τερζή.

Οι εργασίες της αγιογράφησης μιας τόσο μεγάλης εκκλησίας δεν ήταν απλή υπόθεση. Η πρώτη πινελιά που άγγιξε τους πέτρινους άδειους γοτθικούς τοίχους φάνηκε το 1951 και ολοκληρώθηκε, ούτε λίγο ούτε πολύ, το 1961 -δέκα ολόκληρα χρόνια αργότερα.

ο αγιογράφος Φώτης Κόντογλου (όρθιος αριστερά) στον Ι.Ν. Ευαγγελισμού

Τα χρόνια πέρασαν και οι πινελιές του Κόντογλου έγιναν το μόνιμο εικαστικό φόντο σε πολύ σημαντικές στιγμές της ζωής πολλών από μας εδώ στο νησί.

Κι αυτές οι ίδιες πινελιές αποτέλεσαν τον απλό οδηγό του σύντομου διαφημιστικού της Χριστουγεννιάτικης συναυλίας της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Ρόδου.

Όπως έγινε πέρσι, έτσι και φέτος

η Μικτή Χορωδία του Δήμου Ρόδου

σας περιμένει όλους στον Ι.Ν. του Ευαγγελισμού

το Σάββατο 17 Δεκεμβρίου,

στις 8 και μισή το βράδυ.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

ιδέα-κάμερα-μοντάζ : Γαβριήλ Χαρίτος -Νίκος Τζεδάκης

Χριστούγεννα ante portas λοιπόν...

Χρόνια μας πολλά!

Σημείωση :

Παρακαλώ , διαβάστε το σχόλιο-παρέμβαση του αναγνώστη "Σάββας ο Ρόδιος", ο οποίος παραθέτει και άλλες πληροφορίες σχετικά με τα ιστορικά γεγονότα που αφορούν την συγκεκριμένη ανάρτηση. Χαίρομαι ιδιαίτερα που αυτή η γωνιά του διαδικτύου αποτελεί αφορμή να γνωρίσουμε καλύτερα τα ιστορικά κτήρια που έχουμε στην πόλη μας. Ευχαριστώ τον "Σάββα τον Ρόδιο" που μάς βάζει στη διαδικασία να ψάξουμε περισσότερο το παρελθόν του τόπου μας.

όταν το Ισραήλ τραγουδά στα περσικά..

2011-12-11T21:01:00.012+02:00

Παρά το χρόνιο πολεμικό κλίμα ανάμεσα στο Ιράν και το Ισραήλ, η ισραηλινή μουσική βιομηχανία δείχνει να μην το συμμερίζεται.
Τις εβδομάδες που μάς πέρασαν, με τη βοήθεια του ίντερνετ αλλά και της ιδιαίτερα ζωηρής διαφημιστικής 'επιχείρησης' γνωστής δισκογραφικής εταιρείας της χώρας, η περσική γλώσσα αποδεικνύεται τελευταία ως η πιο ..αγαπητή γλώσσα στα ισραηλινά charts.

Ρίτα

Η 11η Δεκεμβρίου 2011 ίσως τελικά να μείνει στην ιστορία της σύντομης ισραηλινής pop-culture, επειδή ακριβώς είναι η πρώτη ημέρα κυκλοφορίας σε όλα τα δισκοπωλεία της χώρας της πρώτης ισραηλινής δισκογραφικής παραγωγής στα.. περσικά (!)

Η πασίγνωστη ποπ-σταρ Ρίτα (η αντίστοιχη "Άννα Βίσση" του Ισραήλ) αποφάσισε να ξεθάψει παλιές κι αγαπημένες μελωδίες μέσα από τα ξεχασμένα σεντούκια της προσφυγιάς της δικής της και της οικογένειάς της.

Η αειθαλής 49χρονη τραγουδίστρια, γέννημα Τεχεράνης και θρέμμα Τελ Αβίβ, πραγματοποιεί το πολιτιστικό της Ρεσάλτο στο παρελθόν. Και μαζί μ'αυτήν, και το ισραηλινό κοινό που καλείται να γνωρίσει τη μελωδική γλώσσα ενός λαού που σίγουρα αδικείται ποικιλοτρόπως από το ακραίο ισλαμικό καθεστώς που ορίζει την τύχη του από το 1979 μέχρι σήμερα.

Είναι αλήθεια ότι μέχρι τώρα, εξαιρώντας την εντυπωσιακότατη σκηνική της παρουσία, η Ρίτα μάλλον δεν με ενθουσίαζε (οι νέοι αναγνώστες, διαβάστε μια παλιά ανάρτηση για το θέμα, πατώντας εδώ).

Οι μέχρι σήμερα δισκογραφικές της δουλειές χαρακτηρίζονταν από το γενικότερο κλίμα της καταναλωτικής λαίλαπας που άρχιζε αργά αργά και σταθερά να αλλάζει μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο τη φυσιογνωμία της ισραηλινής κοινωνίας.

Μαζί μ'αυτήν, στραπατσάρισε και την ντόπια μουσική σκηνή, μεταλλάσσοντάς την σε κακέκτυπο αμερικανικών προτύπων τύπου "Fame Story". Έτσι, η Ρίτα, όπως και πάρα πολλές άλλες pop stars παγκοσμίως, έδειχναν να ενδιαφέρονται περισσότερο για το 'φαίνεσθαι' παρά για το 'είναι', με μουσικές συνθέσεις που απλώς επαναλάμβαναν γνωστά ευρωπαϊκά μοτίβα παλιών Eurovision, και παράλληλα δεν παρέλειπαν να θυμίσουν στον ακροατή-καταναλωτή το γνωστό αξίωμα : Αν δεν χρησιμοποιήσεις την κορμοστασιά σου σωστά, το τραίνο πάει-τό'χασες!

Ε, αυτή η σχεδόν σταλινική προσέγγιση που είχα υιοθετήσει όλα αυτά τα χρόνια ως προς τα πεπραγμένα της Ρίτα (αλλά και όλης της παρόμοιας φουρνιάς τραγουδιστών σε ελλαδικό και παγκόσμιο επίπεδο), μ'έκανε να πατήσω με πολύ μεγάλη διστακτικότητα το "play" στο βίντεο-κλιπ που ακολουθεί.

Και τελικά ...αναθεώρησα!

Γι΄αυτό, πριν πάτε παρακάτω, δείτε την!

Rita - "Shaneh" (από το άλμπουμ "Ha' Smekhot Sheli")

Δεν είναι τυχαίο ότι το νέο της άλμπουμ ονομάζεται "Οι Χαρές Μου".
Αυτό φαίνεται.

Επιτέλους η Ρίτα τραγουδά στη μητρική της γλώσσα, στη γλώσσα του σπιτιού της. Κι επιτέλους κατάλαβα κι εγώ τι έφταιγε τόσα χρόνια με τα κάπως "σπασμένα" της εβραϊκά : Η γλυκιά περσική της προφορά!

Παράλληλα όμως, με αυτή τη δισκογραφική της δουλειά, η Ρίτα φέρνει στο προσκήνιο ένα Ιράν που οι περισσότεροι από μας δεν γνωρίζουμε. Ένα Ιράν που εάν θέλει και εφόσον του επιτρέπεται, μπορεί και να συγκινείται, και να ερωτεύεται, ακόμα και να διασκεδάζει με σύγχρονους ρυθμούς. Ένα Ιράν που θα έχει το δικαίωμα να αγνοεί τις απίστευτες κορώνες που κατά καιρούς ξεφωνίζουν οι εκπρόσωποι της τωρινής πολιτικής ηγεσίας της χώρας.

Rita - "Shah Dumad" (από το άλμπουμ "Ha'Smekhot Sheli")

Τώρα, για το πραγματικά εύστοχο timing που επιλέχθηκε να κυκλοφορήσει η πρώτη ..ισραηλινή μουσική παραγωγή στην περσική γλώσσα (!)

-οι απόψεις διίστανται :

Μήπως έχουμε να κάνουμε με χαρακτηριστικό δείγμα

ισραηλινής πολιτικής προπαγάνδας;

-Δεν αποκλείεται.

Μήπως πρόκειται περί μίας ακόμα τακτικής ψυχολογικού πολέμου μέσω του διαδικτύου, με αποδέκτες την νέα γενιά του σημερινού Ιράν, που δεν έχει συνηθίσει να βλέπει καλλίγραμμες και ιδιαίτερα ελαφρά ντυμένες περσίδες τραγουδίστριες;

-Ούτε κι αυτό αποκλείεται.

Ή μήπως πρόκειται απλώς περί ενός έξυπνου διαφημιστικού τρικ,

με σκοπό την προώθηση της τραγουδίστριας στη διεθνή μουσική σκηνή;

-Σύμφωνοι. Αλλά αυτό δεν αποκλείει και όλα τα παραπάνω...

Το σίγουρο συμπέρασμα όμως είναι πως, εάν η Ρίτα αποτελεί τελικά το αντιπροσωπευτικό δείγμα του περσικού γυναικείου DNA
- αυτό και μόνο είναι ένας πολύ καλός λόγος να ..εξαφανισθούν επιτέλους τα τσαντόρ και, μαζί μ'αυτά, κι οι μουλάδες που τα επιβάλλουν..

Η Ρίτα ερμηνεύει το κλασικό περσικό τραγούδι "Gole Sangam" - σε εκπομπή της ισραηλινής τηλεόρασης το 2004, με καλεσμένο τον νυν φυλακισμένο και τότε Πρόεδρο της χώρας Μοσέ Κατσάβ, ο οποίος και αυτός κατάγεται από το Ιράν.

Ρίξτε μια ματιά στο επίσημο website της Ρίτα,

όπου μπορείτε να αγοράσετε

το νέο της άλμπουμ

πατώντας εδώ.

το 'φθηνό' ευρώ του Μαυροβουνίου

2011-12-10T01:52:00.009+02:00

Η ευτυχής κατάληξη των ενταξιακών συνομιλιών μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Κροατίας είναι σίγουρο πως δεν αποτελεί είδηση.

Ύστερα από δέκα και πλέον χρόνια διαρκούς παζαρέματος με το Ζάγκρεμπ και αφού τελικά λύθηκαν οι εδαφικές διαφορές με την Ιταλία και τη Σλοβενία (προς όφελος των δεύτερων), η Κροατία φαίνεται πως επιτέλους θα απολαύσει τις πολλές παλιές ευρωπαϊκές υποσχέσεις των παραδοσιακών της συμμάχων: της Γερμανίας και της Αυστρίας.

Ωστόσο, ένα άλλο κράτος που προήλθε από την πρώην Γιουγκοσλαβία
ακολούθησε την ανάποδη οδό.

Με τη λήξη του εμφυλίου της Γιουγκοσλαβίας, το μικροσκοπικό Μαυροβούνιο προσπάθησε να περισώσει τον εαυτό του από τις επιπτώσεις της ήττας του Μιλόσεβιτς, προσφέροντας 'γην και ύδωρ' όχι μόνο στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ, αλλά κυρίως στη Γερμανία.

Το Γερμανικό Μάρκο υιοθετήθηκε ως το μόνο επίσημο νόμισμα στη χώρα, στέλνοντας σαφέστατο μήνυμα στο οικονομικά εξαθλιωμένο Βελιγράδι ότι η κρατική τους συγχώνευση και πολιτική τους συμπόρευση θα έφταναν πολύ σύντομα σε ένα τέλος. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το Γερμανικό Μάρκο κατέστη το επίσημο νόμισμα και της αυτόνομης περιοχής του Κοσόβου -παρά το ότι επισήμως ακόμα ανήκε διοικητικά στην Νέα Γιουγκοσλαβία.

Την 1η Ιανουαρίου του 2002 τα εθνικά ευρωπαϊκά νομίσματα καταργούνται και αντικαθίστανται από το ευρώ. Το γερμανικό μάρκο πέρασε στην Ιστορία και το Μαυροβούνιο έπρεπε να επιλέξει είτε να κυκλοφορήσει κάποιο δικό του εθνικό νόμισμα είτε να ακολουθήσει την νέα νομισματική ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Επέλεξε τη δεύτερη λύση, χωρίς να πάρει επίσημη άδεια από κανέναν.

Το Μαυροβούνιο είναι η πρώτη χώρα που υιοθέτησε το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, χωρίς να ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να ανήκει στην Ευρωζώνη και βέβαια χωρίς να ελέγχεται η δημοσιονομική του πολιτική από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Αθόρυβα, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις και διαβουλεύσεις, δημιουργήθηκε ένας ..ανεπίσημος χρήστης του ευρώ μέσα στην καρδιά των δυτικών Βαλκανίων. Επρόκειτο άραγε για 'νομισματική πειρατεία'; Όχι ακριβώς.

Το ευρώ στο Μαυροβούνιο είναι ..φθηνό.

Τον Ιανουάριο του 2005, τρία μόλις χρόνια μετά την αυθαίρετη υιοθέτηση του ευρώ στη χώρα, για να αλλάξεις ένα 20ευρω έπρεπε να περιμένεις στην ουρά κάποιας από τις τοπικές Τράπεζες για να σου το χαλάσουν σε 4 ταπεινά χαρτονομίσματα των 5€. Το ακριβότερο πιάτο σε ένα καλό εστιατόριο δεν μπορούσε να στοιχίζει περισσότερο από 2,50€. Η 'χρυσή κασετίνα Καρέλια΄ (!) κόστιζε κάτι λιγότερο από 1,50€ ενώ στην Ελλάδα τα ίδια τσιγάρα ακριβώς φλέρταραν τότε τη διπλάσια τιμή. Τα χρήματα που κυκλοφορούσαν στις καθημερινές συναλλαγές γίνονταν αποκλειστικά με λεπτά του ευρώ, και ο μέσος μηνιαίος μισθός κυμαινόταν ανάμεσα στα160€ με 200€..

Περιέργως όμως, έβρισκες τα πάντα, παντού- και φθηνά.

Το φθηνό ευρώ του Μαυροβουνίου μπορεί να μην είχε το 'πρεστίζ' του αυθεντικού, τη δουλειά του όμως την έκανε μια χαρά. Τα παραθαλάσσια θέρετρα της χώρας είχαν προσελκύσει ήδη από το 2005 σημαντικούς ιταλούς, γερμανούς και αυστριακούς επενδυτές. Μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, καζίνο και μαρίνες κτίσθηκαν χάρη στο ντόπιο φθηνό εργατικό δυναμικό, που όμως μπορούσε να επιβιώσει με ένα νόμισμα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κόστου ζωής της χώρας. Μια ζωή που βέβαια δεν μπορούσε να αγνοήσει τα βαλκανικά έθιμα : δωροδοκία των κρατικών υπαλλήλων κάθε βαθμίδας, απουσία οργανωμένης κρατικής δομής, με δημοφιλέστατο το αθάνατο σπορ της φοροδιαφυγής.

Αυτή η περίεργη 'νομισματική πειρατεία' ουσιαστικά ωφέλησε το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, με αποτέλεσμα πολύ γρήγορα η όμορφη αυτή χώρα να μεταβληθεί σε ένα de facto 'οικονομικό προτεκτοράτο' που βρισκόταν κυριολεκτικά 'κάτω από τη μύτη' της τακτοποιημένης θεσμικά Ευρωζώνης. Από τη στιγμή όμως που εξυπηρετούσε και εξυπηρετεί τα γερμανικά, αυστριακά και ιταλικά συμφέροντα, το Μαυροβούνιο σήμερα -επισήμως τουλάχιστον-, δεν δείχνει να αντιμετωπίζει κάποιο φοβερό δημοσιονομικό πρόβλημα, αφού στην ουσία δεν ελέγχεται από κανέναν.

Απλώς ..πωλείται (ξεπουλιέται) και ..επιβιώνει πέρα από κάθε είδους ανούσιες 'δομές', 'συμβούλια', 'Eurogroup' και ούτω καθ'εξής.

από την ενθουσιώδη διαφημιστική εκστρατεία με το σύνθημα "Ευρώ : Το δικό μας νόμισμα"

στο αισιόδοξο μεταπολεμικό Μαυροβούνιο του 2002

Αυτή η καθαρά βαλκανική νομισματική ευρω-κωμωδία συνεχίζει να εκτυλίσσεται από την υποβολή αίτησης προσχώρησης του Μαυροβουνίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι και σήμερα. Μία διαδικασία που ούτως ή άλλως προχωρά με ρυθμούς χελώνας, παρέα με τις αντίστοιχα συνεχιζόμενες διαβουλεύσεις ανάμεσα στην ΕΕ, τη Σερβία και την ΠΓΔΜ.

Όπως θα ήταν φυσικό, το Μαυροβούνιο έχοντας ήδη την εμπειρία του ευρώ από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του,θα έπρεπε να βρίσκεται πολλά βήματα μπροστά από τους λιγότερο 'αξιοποιημένους' γείτονές του. Αντιθέτως, η πορεία του Μαυροβουνίου προς την Ευρώπη δείχνει να είναι το ίδιο τραχειά με τις απότομες κορφές των βουνών του..

Οι κατά καιρούς λεπτομερέστατες εκθέσεις της ΕΕ σχετικά με την αίτηση του Μαυροβουνίου να καταστεί πλήρες μέλος της θίγουν τα γνωστά κεφάλαια-προϋποθέσεις εισδοχής του, εκτιμώντας ότι η μικρή αυτή χώρα θα πρέπει να γίνει ακόμα περισσότερο εξωστρεφής στα ευρωπαϊκά οικονομικά συμφέροντα. Και ενώ οι αξιολογήσεις των Βρυξελλών είναι θετικότατες σε σχέση με ζητήματα που άπτονται των δομών του πολιτεύματος, της οικονομίας, της επιχειρηματικότητας και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ξαφνικά ανέκυψε ένα ..απρόσμενο εμπόδιο :

Η ύπαρξη του 'πειρατικού ευρώ' στο Μαυροβούνιο!

Στις 15 Οκτωβρίου 2007 η Ευρωπαϊκή Ένωση, αξιολογώντας την αίτηση προσχώρησης του Μαυροβουνίου, τόνισε στις αρχές της βαλκανικής χώρας ότι "μόνο οι 27 χώρες-μέλη της Ευρωζώνης έχουν δικαίωμα να χρησιμοποιούν το ευρώ ως το εθνικό τους νόμισμα" και ότι "μόνο μία χώρα-μέλος της ΕΕ έχει το δικαίωμα να γίνει μέλος της Ευρωζώνης, και μάλιστα εφόσον τηρήσει συγκεκριμένα κριτήρια που έχουν τεθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση".

"Montenegro: the best well-kept secret.."

"Μαυροβούνιο: το καλά φυλαγμένο μυστικό.."

Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο λοιπόν, ενώ η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση (βλ. Γερμανία, Αυστρία και Ιταλία) ουσιαστικά επέτρεψε και ουσιαστικά ωφελήθηκε από αυτήν την πρωτοφανή νομισματική 'πειρατεία', η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση χρησιμοποιεί τα τετελεσμένα που η ίδια δημιούργησε για να πετύχει με ακόμα περισσότερο ευνοϊκούς γι'αυτήν όρους την εισδοχή μιας βαλκανικής χώρας που εξαρτάται εξ ολοκλήρου από την (αποκλειστικά γερμανική πλέον) ισχυρή οικονομική διείσδυση...

Και βέβαια, η εισδοχή στην ΕΕ αυτού του μικροσκοπικού κράτους-προτεκτοράτο θα επιτευχθεί όταν ξεπουληθεί στη σημερινή Ευρώπη 100% - και μάλιστα με τόκο.

Διαφορετικά, αργά ή γρήγορα,

είτε θα καταστραφεί

είτε θα.. αυτοκαταστραφεί.

Υπάρχει άραγε 'φθηνό ευρώ';

Μα και βέβαια υπάρχει...!

Στα Βαλκάνια όμως, πληρώνεται πολύ ακριβά...

(οράτε Ελλάδα..)

ο φυλακισμένος Πρόεδρος

2011-12-07T22:39:00.002+02:00

Στην Παλαιά Διαθήκη, ο διασημότερος φύλακας του Ναού του Σολομώντα ονομαζόταν Μαασιάχου, ένα όνομα που στα εβραϊκά περιγράφει τον άνθρωπο που είναι επιφορτισμένος να φυλάει ο,τιδήποτε ιερό. "Μαασιάχου" ονομάζεται και η πιο γνωστή φυλακή στο σημερινό Ισραήλ, και όχι άδικα

Τα τελευταία είκοσι χρόνια, από το κατώφλι της έχουν περάσει τα περισσότερα από τα πιο τρανταχτά ονόματα της πολιτικής ζωής της χώρας. Υπουργοί, Υφυπουργοί, Βουλευτές και κοντινοί συγγενείς τους. Στη λίστα των διάσημων φυλακισμένων προστέθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2011, ακόμα ένας : ο πάλαι ποτε πρώτος πολίτης της χώρας. Ο πρώην Πρόεδρος του ισραηλινού Κράτους, Μοσέ Κατσάβ.

Ύστερα από δικαστικούς αγώνες που διήρκησαν συνολικά 5 ολόκληρα χρόνια, η ισραηλινή δικαιοσύνη απέδειξε για άλλη μια φορά ότι το μόνο που δεν την ενδιαφέρει είναι τα πολιτικά αξιώματα. Ένοχος για βιασμό κατ' εξακολούθηση μίας γυναίκας που εργαζόταν στην Προεδρία του Κράτους και μίας γραμματέως του, επί υπουργείας του πριν χρόνια στο Υπουργείο Τουρισμού. Ένοχος για σεξουαλική παρενόχληση κατ' εξακολούθηση σε δεκάδες άλλες υπαλλήλους του, που είχαν την ατυχία να συνδέσουν την επαγγελματική τους απασχόληση με την υπερχειλή σεξουαλικότητα του προϊσταμένου τους. Ένοχος ακόμα και για προσπάθεια παραπλάνησης της δικαιοσύνης κατά το προανακριτικό και ανακριτικό στάδιο των υποθέσεων για τις οποίες κατηγορείτο.

Η ηθική απαξία των πράξεών του δεν επιτείνεται μόνο από το αξίωμα του 8ου κατά σειρά Προέδρου της χώρας και του πρώτου που -ούτε λίγο ούτε πολύ- θα περάσει τα επόμενα 7 χρόνια της ζωής του πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Η ισραηλινή κοινή γνώμη δεν δείχνει να σοκάρεται από την φυλάκιση ενός τόσο υψηλόβαθμου πολιτικού, αφού δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Η καταδίκη και φυλάκιση του Κατσάβ χρωμάτισε την τοπική ισραηλινή ειδησεογραφία, αποδεικνύοντας πως τελικά ο θεσμικός ρόλος των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης μπορεί να κάνει τη διαφορά - σε συνδυασμό πάντα με την εξαιρετικά αυστηρή δικαιοσύνη που όταν αρχίζει να εξετάζει τυχόν ποινικές ευθύνες πολιτικών, δεν λουφάζει μπροστά σε νομικίστικες συνταγματικές 'προφάσεις εν αμαρτίαις' που θα μπορούσε να επικαλεσθεί ένα οποιοδήποτε άλλο δημοκρατκά εκλεγμένο Κοινοβούλιο της Δύσης.

στην είσοδο των φυλακών - 7.12.2011

Οι εξεταστικές επιτροπές της Κνέσετ, όπως ήταν υποχρεωμένες να κάνουν σε πολλές άλλες περιπτώσεις κατά το παρελθόν, έδωσαν αμέσως τη σκυτάλη στις ανακριτικές αρχές να κάνουν τη δουλειά τους. Το ιδιωτικό τηλεοπτικό 'Κανάλι 2' απεδείχθη εκ των υστέρων ότι οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες περί των όσων συνέβαιναν πίσω από τις ακριβές πόρτες των γραφείων της Προεδρικής Κατοικίας στην Ιερουσαλήμ, και που μεταδίδονταν επί σειρά μηνών στα κεντρικά του δελτία ειδήσεων, ήταν όλες αληθινές -και μάλιστα με τη βούλα του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας.

Επιβεβαιώθηκαν και όλες οι φήμες που συνέδεαν επί δεκαετίες την έντονη 'επιτυχία' του Μοσέ Κατσάβ στις γυναίκες με την πολιτική του σταδιοδρομία, από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση μέχρι και την ανέλιξή του στο ανώτατο αξίωμα της χώρας.

το διάσημο πλέον ρεπορτάζ του 'Καναλιού 2', στο οποίο δημοσιογράφοι, επικοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι ερμηνεύουν τη γλώσσα του σώματος του κατηγορουμένου τότε Μοσέ Κατσάβ, προκειμένου να αποδείξουν την ενοχή του.

Από την άλλη πλευρά όμως -και ανεξάρτητα από τη δίκαιη ή μη αντιμετώπισή του από την ισραηλινή δικαιοσύνη-, δεν πρέπει να μάς διαφεύγουν οι μικρές λεπτομέρειες που συνθέτουν τον θεσμικό μικρόκοσμο μιας χώρας μόλις 6 εκατομμυρίων κατοίκων, όπου πολύ λίγα μένουν κρυφά.

Εκτός από τη σταθερή επιμονή του Κατσάβ για την αθωότητά του, δεν παρέλειπε να καταγγέλει τόσο τους θεσμούς όσο και την μεγάλη πλειοψηφία των δημοσιογράφων που είχαν λάβει θέση μάχης εναντίον του, τονίζοντας εμμέσως πλην σαφώς την μη-ευρωπαϊκή του καταγωγή, σε αντίθεση με τους επώνυμους επικριτές του που προέρχονταν από την δυτικοευρωπαϊκή εβραϊκή διασπορά.

Τη θεώρηση αυτή ασπάζονταν όλα αυτά τα χρόνια και οι ανώνυμοι υποστηρικτές του, κατακρίνοντας εμμέσως πλην σαφώς το 'δυτικότροπο' θεσμικό ισραηλινό κατεστημένο.'Δυτικότροπο' όχι τόσο εξ αιτίας της υιοθέτησης αγγλοσαξονικών προτύπων - παρακαταθήκη της Βρετανικής Εντολής πριν από την ανεξαρτησία του Ισραήλ-, όσο την θεσμοθέτηση διαδικασιών και προτύπων πολιτικής συμπεριφοράς, που έφεραν μαζί τους οι εβραίοι επιζώντες του Ολοκαυτώματος στην πρώτη δεκαετία ύπαρξης του κράτους. Εποχή κατά την οποία οι μετανάστες από τις άλλες μεσανατολικές χώρες θεωρούνταν 'πολίτες β' κατηγορίας' σε μια χώρα που έδειχνε να ανήκε αποκλειστικά στις άτυχες και αποδεκατισμένες από τους Ναζί εβραϊκές κοινότητες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης...

Είναι αλήθεια ότι αυτές οι σεκταριστικές αντιλήψεις λίγο-πολύ συνεχίζουν να υπάρχουν στο σημερινό Ισραήλ και όποτε η κοινή γνώμη ταλανίζεται από κάθε είδους σκάνδαλα, είτε στην πολιτική είτε ακόμα και στην επιχειρηματική ή καλλιτεχνική ζωή, η αυθόρμητη ερώτηση των απλών εβραίων ισραηλινών πολιτών αφορά την καταγωγή των εμπλεκομένων ομοθρήσκων τους.

οι Φυλακές Μαασιάχου

Το πιθανότερο είναι κανείς να μην μάθει ποτέ εάν όντως ο άλλοτε κραταιός Πρόεδρος και νυν εξευτελισμένος και φυλακισμένος Μοσέ Κατσάβ έπεσε θύμα σκευωρίας ή δικαίως θα βλέπει τα τελευταία χρόνια της ζωής να κυλούν πίσω από τα κάγκελα των Φυλακών Μαασιάχου.

Η αλήθεια δεν θα μαθευτεί ίσως ποτέ, ούτε καν μετά από 1 χρόνο και 9 μήνες - αφού τότε μόνο θα μπορέσει να ζητήσει από τις σωφρονιστικές αρχές να πάρει την πρώτη του άδεια που θα τού επιτρέψει να κοιμηθεί λίγες μέρες στο σπίτι του και ίσως τότε να θελήσει να μιλήσει στους δημοσιογράφους που θα τον περιμένουν να απαντήσει στις ερωτήσεις τους.

Το σίγουρο όμως είναι ότι η ισραηλινή κοινή γνώμη δεν θα ξεχάσει εύκολα ότι στη λίστα των φυλακισμένων πολιτικών προστέθηκε ακόμα ένας μη-δυτικοευρωπαίος διάσημος πολίτης αυτής της χώρας, επιβεβαιώνοντας ακόμα μια φορά ότι οι ισραηλινοί θεσμοί εξαντλούν την αυστηρότητά τους σε όσους πολιτικούς, επιχειρηματίες ή καλλιτέχνες είναι ίσως κατά τι πιο μελαχροινοί από το πολιτικώς ανεκτό..

Χριστουγεννιάτικα μπερδέματα

2011-12-04T17:25:00.005+02:00

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η χρονιά που σε λίγο θα μάς αποχαιρετίσει, ήταν μία από τις περισσότερο αποδομητικές που γνώρισε η χώρα εδώ και πάρα πολλά χρόνια - και σε κάθε επίπεδο. Τίποτα δεν έμεινε άθικτο, κι απ' ό,τι φαίνεται αυτή η τάση αλλαγής, ανακατάταξης και ευρείας αμφισβήτησης των πάντων θα συνεχιστεί.

Ο οδοστρωτήρας που έβαλε μπρος τους μήνες που μάς πέρασαν, δείχνει να μην σταματά πουθενά, επηρεάζοντας ακόμα και ό,τι πιο παραδοσιακό απέμεινε σχετικά άθικτο μέχρι στιγμής :

το πώς βλέπουμε τα Χριστούγεννα!

Aπό τις πολλές χριστουγεννιάτικες παιδικές παραστάσεις που θα παρουσιαστούν στις επόμενες μέρες στη Ρόδο, μία έχει όλα τα φόντα να κάνει τη μεγάλη διαφορά!

Κι αυτό σάς το λέω υπεύθυνα, επειδή την είδα πριν την ώρα της ..

..και σάς τη συνιστώ ανεπιφύλακτα

(είτε έχετε, είτε δεν έχετε παιδιά, ανήψια, εγγόνια κ.λ.π....!)

Η θεατρική ομάδα ενηλίκων "ΤαΠαιδίαΠαίζει" μού έκανε την τιμή να με προσκαλέσει ως τον μοναδικό της θεατή, σε μία από τις τελευταίες πρόβες της παρθενικής της παράστασης "Χριστουγεννιάτικα Μπερδέματα". Μία παράσταση βασισμένη στο έργο της Μαρίας Κίτρα "Ο Άγιος Βασίλης..Κοκκινοσκουφίτσα!", αλλά κατάλληλα προσαρμοσμένη τόσο για το ροδιακό κοινό όσο και για το απρόσμενα ευχάριστο συναπάντημα των ερασιτεχνών ηθοποιών-γονιών!

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μυστικό της επιτυχίας της.

Τα "Χριστουγεννιάτικα Μπερδέματα" που σκηνοθέτησε η θεατρολόγος και εκπαιδευτικός Βίκυ Θεολόγη, ακολούθησαν πιστά το κλίμα της εποχής. Όπως αποδομήθηκαν και καθημερινά συνεχίζουν να αποδομούνται τα πάσης φύσεως "Παραμύθια" του κοινωνικού μας γίγνεσθαι, έτσι ακριβώς αποδομούνται οι καθιερωμένοι μύθοι των γνωστών σε όλους μας παιδικών παραμυθιών.

Έτσι, ο Άγιος Βασίλης αποφασίζει να τα βροντήξει όλα χάμω και να το ρίξει έξω. Η Κοκκινοσκουφίτσα κάνει την επανάστασή της και το σκάει απ' το δάσος. Η Χιονάτη.. αναδιπλασιάζεται και, με λίγα λόγια, τίποτα δεν μένει όρθιο..

Καιρός δεν ήταν ;..

Όμως, η αποδόμηση των μύθων πάει ακόμα παραπέρα :

Το γνωστό μοτίβο των συνηθισμένων χριστουγεννιάτικων παραστάσεων που διοργανώνονται στους παιδικούς σταθμούς αλλάζει κι αυτό μορφή. Έτσι, όσοι τολμηροί θα προσέλθουν στον Πολυχώρο Χαραυγή -που το πρωί λειτουργεί ως παιδικός σταθμός- θα δουν ότι βασικές δομές των ...εξαιρετικά βαρετών 'εκπαιδευτικών Χριστουγέννων' αποτελούν ένα μακρυνό, γλυκό παρελθόν :

Στη σκηνή δεν βρίσκονται τα παιδιά, με θεατές τους γονείς να κλαψουρίζουν συγκινημένοι, όπως πάντα. Δε λέω, είχε κι αυτό τη χάρη του..

Αυτή τη φορά όμως, γονείς και μέλλοντες γονείς παίζουν στη σκηνή, με τα παιδιά να παίρνουν τη θέση του κοινού.

Η σκηνοθεσία και το ευφυές κείμενο εγγυώνται λεπτό χιούμορ, που σέβεται τον λιλιπούτειο κριτή, ενώ παράλληλα κρατούν ζωηρό το ενδιαφέρον και του ενήλικου θεατή, από την αρχή ως το τέλος.

Από την άλλη, στα 45 περίπου λεπτά που διαρκεί η παράσταση, μπορεί να αποδομούνται οι μύθοι, δεν αμφισβητούνται όμως οι αληθινοί ήρωες!
Κι αυτό επειδή ως γνωστόν, ο Άη Βασίλης, η Κοκκινοσκουφίτσα και η Χιονάτη υπάρχουν!

Και θα υπάρχουν πάντοτε!

Αμφιβολία περί τούτου, ουδεμία!

Η θεατρολόγος και εκπαιδευτικός Βίκυ Θεολόγη, έχοντας σημαντική εμπειρία στο παιδικό θεατρικό παιχνίδι, με τα φετινά "Χριστουγεννιάτικα Μπερδέματα" κάνει το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με ενήλικες. Η διασκευή του αυθεντικού κειμένου του έργου μαρτυρά τη συγγραφική της προϋπηρεσία, αφού από το 2008 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Άγκυρα" το μυθιστόρημά της "Ο Τρίτος Άγγελος".
Στο βίντεο που ακολουθεί, η Βίκυ δίνει μια ιδέα για το τι σόι Χριστουγεννιάτικα Μπερδέματα μάς περιμένουν! Πατήστε το play.

Χαραυγή Πολυχώρος, 2.12.2011

Τη θεατρική ομάδα ΤαΠαιδίαΠαίζει αποτελούν οι (νυν και μέλλοντες) γονείς: Καίτη Παρασκευά, Καίτη Κούκουρου, Όλγα Βραϊμάκη, Τίνα Υψηλάντη, Βαγγέλης Κατσογριδάκης, Βίκυ Θεολόγη, Βάλια Μυλωνά, Ζανέτ Τριανταφύλλου, Γιάννης Παπαθεοδώρου και Θανάσης Ζαχαρόπουλος.

Σκηνικά : Λίτσα Παρασκευά.
Επιμέλεια μουσικής επένδυσης : Γιάννης Γιακουμάκης
Αφίσα - Φωτογραφική κάλυψη : Τάνια Φραράκη-Μπαλαμπανίδη
Ηχητική επιμέλεια : Γιάννης Νικολουδάκης

Τα "Χριστουγεννιάτικα Μπερδέματα" ανεβαίνουν στις

16, 18, 22 και 23 Δεκεμβρίου 2011

στις 7 το απόγευμα - στον Πολυχώρο Χαραυγή

(οδός Δημοκρατίας αρ.50 - Ιαλυσός)

και είναι απαραίτητο να κρατήσετε θέσεις στα τηλέφωνα :

22410 91670 και 6948 407104.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

τα Κάλαντα, αποδομημένα..

απεργιακή ανατριχίλα

2011-12-01T16:33:00.002+02:00

Οφείλω να παραδεχθώ πως το τηλεοπτικό κανάλι που κυριολεκτικά κλέβει την παράσταση αυτές τις μέρες που απεργούν τα ΜΜΕ, δεν μπορεί να είναι κανένα άλλο παρά μόνο η Δημοτική Τηλεόραση Κω!!

Ναι, καλά ακούσατε εκεί έξω!

Γιατί τέτοια μακέτα αναγγελίας συμμετοχής των εργαζομένων τηλεοπτικού σταθμού σε απεργία δεν ξανάδα σε όποιο μήκος και πλάτος της Γης κι αν βρέθηκα εν καιρώ συνδικαλιστικών αγώνων.

Απόδειξη:

Σκιάχτηκα, μιλάμε!

Και σάς προκαλώ να μού βρείτε άλλη ανάλογη μακέτα

σε ολάκερο τον άτιμο αυτό τηλεοπτικό ντουνιά!

επινοώντας την ελπίδα

2011-11-30T16:46:00.001+02:00

Πριν από κάμποσα χρόνια, κάποια αναγνώστρια του μπλογκ αναπολώντας την παραμονή της στη Ρόδο και σχολιάζοντας την καλλιτεχνική δραστηριότητα του νησιού, τής είχε κάνει εντύπωση ότι η ερασιτεχνική ενασχόληση με την τέχνη φθάνει πολύ συχνά σε επίπεδο που θα ζήλευαν επαγγελματίες του χώρου. Δεν σάς κρύβω πως αυτό το μικρό σχόλιο μού έρχεται όλο και συχνότερα στο μυαλό όσο περνά ο καιρός, μη σάς πω ότι αρχίζω να το θεωρώ 'αξίωμα'.

Αυτό το απλό αξίωμα λοιπόν, επιβεβαιώθηκε ακόμα μια φορά, βλέποντας την τέταρτη κατά σειρά ατομική έκθεση της Τάνιας Φραράκη-Μπαλαμπανίδη, ψυχολόγου (στο επάγγελμα) αλλά και φωτογράφου (στην ψυχή). Η πηγαία αγάπη της προς τον φακό και για ό,τι αυτός μπορεί να καταγράψει, έχει τις ρίζες της αρκετά χρόνια πριν. Το μικρόβιο του φωτογράφου το είχε κολλήσει από τον πατέρα της, όταν και εκείνος είχε ασχοληθεί ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία και είχε κάνει έναν αυτοσχέδιο σκοτεινό θάλαμο εμφάνισης φωτογραφιών.

Η έκθεσή της με τίτλο "Επινοώντας την Ελπίδα" αποτελείται από μια σειρά επιλεγμένων φωτογραφιών της που τραβήχτηκαν άλλες στην ιδιαίτερη πατρίδα της, το μικροσκοπικό Καστελόριζο, και άλλες από διάφορα μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού. Κοινός παρονομαστής τους : οι ποικίλες αφορμές αισιοδοξίας που βρίσκονται γύρω μας.

Ο φακός της Τάνιας δεν επιχειρεί να απλοποιήσει την ούτως ή αλλως πολύπλοκη έννοια της 'Ελπίδας'. Κάθε μια τους όμως κρύβει ένα 'άγραφο εγχειρίδιο' που -εάν δεχθούμε να το εφαρμώσουμε- ίσως μάς επιτρέψει να την υποψιαστούμε, να την εντοπίσουμε, ή ακόμα και να την προκαλέσουμε.

Η ματιά της, διακριτικά διεισδυτική, δίνει στον θεατή την ευκαιρία να ακονίσει την παρατηρητικότητά του και να μπει στον πειρασμό να πειραματισθεί με συμβολισμούς, εικόνες και χρώματα. Και το μεγάλο τους ατού : όλες τους και καθέ μια τους ξεχωριστά αφήνουν την πρωτοβουλία στον θεατή να ψάξει και να βρει μόνος του την ελπίδα. Μια ελπίδα που έρχεται εξ αφορμής, και όχι καλογαρνιρισμένη κι έτοιμη προς βρώση.

Ακολουθώντας το παράδειγμά της λοιπόν, δεν θα ήθελα να επεκταθώ αναλύοντας περαιτέρω -άλλωστε, η επινόηση της ελπίδας αυτής καθ'αυτής είναι μια καθαρά προσωπική διεργασία, που δεν έχει ανάγκη από μεσάζοντες.

Η Τάνια μιλάει η ίδια για τις φωτογραφίες της στο βίντεο που ακολουθεί.

Τεχνουργείο ArtCafe, 29.11.2011

Όσο για τις φωτογραφίες της Τάνιας : αυτές θα σάς περιμένουν υπομονετικά κάθε μέρα μέχρι και τις 10 Ιανουαρίου 2012, από τις 8μιση το πρωί μέχρι και τις 2 μετά τα μεσάνυχτα, στον ολοκαινούργιο εκθεσιακό χώρο του Τεχνουργείου ArtCafe (οδός Αυστραλίας 26) στο εμπορικό λιμάνι της Ρόδου, που μ'αυτόν τον τρόπο κάνει το δικό του ελπιδοφόρο ντεμπούτο στον καλλιτεχνικό χάρτη της πόλης. (Ζαφείρη, καλή αρχή και καλορίζικο το νέο σου 'σπίτι'!)

είσαι άνεργος; Videografήσου!

2011-11-25T13:17:00.002+02:00

Πενία τέχνας κατεργάζεται. Γνωστό το ρητό.

Οι αρχαίοι μας πρόγονοι όμως, εάν θα είχαν την ατυχία να ζουν στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης και της ολοένα αυξανόμενης ανεργίας, ίσως να εφεύρισκαν την νεώτερη έκδοσή του και να αποφαίνονταν πως στη χώρα μας, εν έτει 2011 προς 2012... η ανεργία ιστοσελίδας κατεργάζεται!..

Πριν μόλις λίγες μέρες έκανε το ντεμπούτο του στο αχανές ελληνικό ίντερνετ ένας καινούργιος πρωτοποριακός τρόπος να βρεις δουλειά. Ένα καινούργιο website που έχει σκοπό να πάρει ένα βήμα παραπέρα όποιον αναζητά επαγγελματική απασχόληση, χωρίς να εξαρτάται απλώς από ένα απλό δισέλιδο βιογραφικό - ένα από τα πολλά που κοσμούν τους αμέτρητους γεμάτους κάδους σκουπιδιών στα γραφεία και στα καταστήματα κάθε λογής εργοδοτών.

Σύμμαχος στον σύγχρονο έλληνα άνεργο δεν είναι κανείς άλλος παρά το λάπτοπ του, η ψηφιακή του φωτογραφική μηχανή ή ακόμα και η μικρή βιντεοκάμερά του ή ακόμα και το smartphone που έχει ανά χείρας. Και εκεί ακριβώς στηρίχθηκε η ιδέα της έμπειρης ομάδας που βρίσκεται πίσω από την ολοκαίνουργια ιστοσελίδα ευρέσεως εργασίας ονόματι Videografiko.gr : στο ότι εάν κάτι μάς έχει απομείνει από τα χρόνια της καταναλωτικής μας αυθονίας είναι η προσιτή σε όλους πλέον τεχνολογία των σύγχρονων οπτικοακουστικών μέσων.

Και μόλις ήρθε η πρόταση να δημιουργηθεί το διαφημιστικό σποτάκι για αυτήν την τόσο πρωτοποριακή ιστοσελίδα, η απάντηση δεν μπορούσε να είναι παρά μόνο ένα μεγάλο 'Ναι, we do!'

ιδέα-κάμερα-μοντάζ : Γαβριήλ Χαρίτος / Νίκος Τζεδάκης

σπικάζ : Τάσος Χαμουζάς - επιμέλεια ήχου : Johannes Kroon

κείμενο : δημιουργική ομάδα της ιστοσελίδας Videografiko.gr

Για να μην τα πολυλογώ όμως, ιδού πώς δουλεύει αυτός ο νέος τρόπος ευρέσεως εργασίας : Το ελάχιστο που χρειάζεται κάποιος που ψάχνει σήμερα δουλειά είναι η κάμερα του λάπτοπ του (αν και κάτι παραπάνω απ' αυτό δεν θα έβλαπτε καθόλου). Αφού έχει ήδη ετοιμάσει ένα μικρό και εύληπτο κείμενο όπου θα μιλάει για τον εαυτό του, την επαγγελματική του εμπειρία και τα στοιχεία της προσωπικότητάς του που θα ήθελε να δείξει περισσότερο, στη συνέχεια πατάει το record. Κι αυτό είναι!

Αφού μαγνητοσκοπηθεί το Βιντεογραφικό του, ύστερα το ανεβάζει στη γνωστή σε όλους πλατφόρμα του YouTube, στέλνει το λινκ στο Videografiko.gr καθώς και όποιο άλλο αρχείο θα επιθυμούσε (π.χ. το έντυπο βιογραφικό του σε μορφή word, φωτογραφίες ή ηλεκτρονικά αρχεία κάθε μορφής που θεωρεί χρήσιμα για να προβληθεί η επαγγελματική του εμπειρία) και με αυτόν τον απλό τρόπο όποιος ψάχνει δουλειά ανοίγει την πόρτα του σε αμέτρητους υποψήφιους εργοδότες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ξέρω, θα μου πείτε πως ακούγονται πολύ εύκολα όλα αυτά και είμαι σίγουρος ότι η δεύτερη σκέψη που θα σας περνά από το μυαλό είναι ότι τελικά με αυτόν τον τρόπο 'προμοτάρεται' η καλή εξωτερική εμφάνιση και η άνεση στο φακό, εις βάρος των περισσότερο ουσιαστικών προσόντων που ζητά η αγορά εργασίας. Ε λοιπόν, κάνετε μεγάλο λάθος!

Κατ' αρχάς, το μόνο που έχω να πω είναι πως... ό,τι έχει κανείς καλό είναι. Και επίσης ότι ένας ικανός και κατηρτισμένος επαγγελματίας μπορεί κάλλιστα να είναι και ευπαρουσίαστος. Στο κάτω κάτω η ομορφιά δεν είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να μάς κάνει να ντρεπόμαστε, όπως επίσης ότι δεν είναι και το παν. Ίσα ίσα..

Από την άλλη, ο εργοδότης βλέποντας ένα Βιντεογραφικό μπορεί να μάθει περισσότερα για την προσωπικότητα του υποψηφίου συνεργάτη του μέσα από τις μικρές εκείνες λεπτομέρειες που δεν είναι ανάγκη να συνοδευθούν με λόγια ή κείμενο. Για παράδειγμα, από τον τρόπο ντυσίματος, από τη γλώσσα του σώματος αλλά και από το πώς παρουσιάζει ένας άνθρωπος τον εαυτό του και πώς προσεγγίζει εν τέλει τους άλλους - μπορεί κανείς να μάθει πολλά. Εκτός αυτού, πολλοί που ψάχνουν δουλειά έχουν βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να μην έχουν λάβει ποτέ τους απάντηση σε μία αίτηση πρόσληψης που έστειλαν και βέβαια χωρίς να έχουν την ευκαιρία να 'δώσουν τη μάχη τους' σε μία συνέντευξη δια ζώσης.

Η ομάδα του Videografiko.gr φιλοδοξεί πως όλη αυτή η Οδύσσεια ευρέσεως εργασίας είναι δυνατόν να συντομευθεί σημαντικά, και με τη βοήθεια του εξαιρετικά φιλικού προς τον χρήστη layout του site, πιστεύει πως είναι απλώς θέμα χρόνου να κερδίσει το κοινό όχι μόνον όσων ζητούν να βρουν δουλειά, αλλά και των απανταχού υποψηφίων εργοδοτών, είτε αυτοί βρίσκονται στην Ελλάδα και στην Κύπρο είτε ακόμα και στο εξωτερικό (υπάρχει ειδική κατηγορία στην οποία κατατίθενται Βιντεογραφικά και στα αγγλικά παρακαλώ..!)

Για να σάς δώσω μια ιδέα για το τι μιλάμε, παρακολουθήστε τα ακόλουθα υποδείγματα Βιντεογραφικών και όσοι είστε στο ψάξιμο για δουλειά, θα καταλαβετε τι εννοώ - και πού ξερετε, ίσως πάρετε και ιδέες για να δημιουργήσετε ένα επιτυχημένο και πάνω απ' όλα, αποτελεσματικό Βιντεογραφικό:

Ένα τυπικό παράδειγμα υποψήφιου στελέχους εταιρείας.
Η γλώσσα του σώματος, το ντύσιμο αλλά και η αυτοπεποίθηση προς τον φακό είναι από τα βασικά ατού. Η επιλογή του περιβάλλοντος της μαγνητοσκόπησης είναι επίσης καλό να ταιριάζει με την θέση που στοχεύει ο υποψήφιος (φαντάζεστε αυτό το κείμενο και με αυτό το ντύσιμο να είχε μαγνητοσκοπηθεί πχ στην κουζίνα με τον υποψήφιο να φοράει φόρμα γυμναστικής; δεν θα ήταν άσχετο;)
Δώστε μεγάλη προσοχή και στη διάρκεια του Βιντεογραφικού : όχι εξαιρετικά μικρό ούτε εξαιρετικά μακρόσυρτο και βαρετό. Η διάρκεια του Βιντεογραφικού δεν θα πρέπει να ξεπερνά το ένα λεπτό, όχι μόνο για να μην κουραστεί ο εργοδότης που σάς ψάχνει, αλλά και για να ανέβει εύκολα και γρήγορα στο YouTube!

Δώστε προσοχή στην επιλογή του χώρου της μαγνητοσκόπησης του Βιντεογραφικού σας, στα ρούχα που φοράτε αλλά και στο πώς φωτίζεται το πρόσωπό σας. Δεν είναι ανάγκη να έχετε άνεση στον φακό (το συγκεκριμένο υπόδειγμα του επιλέξαμε επειδή ακριβώς η 'γραφίστριά μας' δεν είχε ακόμα συμφιλιωθεί πλήρως με τον φακό, και αυτό δεν είναι καθόλου κακό σε ένα Βιντεογραφικό).
Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβει κανείς ότι ένα Βιντεογραφικό δεν είναι ..τηλεοπτική διαφήμιση. Μία ειλικρινής αυτοπαρουσίαση μπροστά στην κάμερα κερδίζει πολλούς πόντους στην απαιτητική αγορά εργασίας. Ένας εργοδότης σε οποιαδήποτε δουλειά, δεν ζητά τον συνεργάτη-σταρ. Ζητά έναν άνθρωπο αξιόπιστο, που να ξέρει καλά τη δουλειά του και να είναι αυτός που λέει ότι είναι.

Ποιός σας είπε ότι ψάχνουν δουλειά μόνο όσοι βρίσκονται κολλημένοι μπροστά από έναν υπολογιστή και περνάνε το 8ωρό τους μέσα σε ένα γραφείο; Υπάρχουν πάρα πολλές ενδιαφέρουσες θέσεις εργασίας που ο συντηρητικός κώδικας ενδυμασίας και συμπεριφοράς δεν είναι απαραίτητος. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που επιλέχθηκε το επάγγελμα της σεφ -ένα επάγγελμα που κυριολεκτικά μού φαίνεται πως δεν θα φάει ποτέ τα ψωμιά του, πλάκα πλάκα-.
Ανάλογα λοιπόν, θα μπορούσε να στείλει το δικό του Βιντεογραφικό πχ ένας κηπουρός, κομμωτής, μπάρμαν, υδραυλικός, οδηγός και όποιος άλλος επαγγελματίας έχει ένα φορητό λάπτοπ ή ακόμα και μια μικροσκοπική ψηφιακή φωτογραφική μηχανή που τραβάει βίντεο.
Μέσα σε ένα λεπτό της ώρας, καλό είναι να προσθέσετε και όσα άλλα μικρά στοιχεία της προσωπικότητάς σας, που θα έκαναν τον μελλοντικό εργοδότη σας να σάς συμπαθήσει ή ακόμα και να χαμογελάσει μαζί σας. "Η γιαγιά από την Κρήτη" ή τα άλλα 'χαμογελαστά' σχήματα λόγου αυτό ακριβώς έχουν σκοπό να σάς δείξουν.
Η αίσθηση του χιούμορ είναι μία καθαρά προσωπική υπόθεση, και αυτό κρύβει παγίδες. Γι' αυτό, πριν εισάγετε πιο ανάλαφρη διάθεση στο Βιντεογραφικό σας, καλό θα είναι να το δείτε μαζί με ανθρώπους που σας αγαπούν πραγματικά και θα σας πουν με ειλικρίνεια τη γνώμη τους.
Πάντως, εγώ αυτήν εδώ τη μαγείρισσα, θα την προσλάμβανα.

Δεν είναι κρυφό ότι πολλοί έλληνες αυτόν τον καιρό σκέφτονται πολύ σοβαρά να βρουν μια δουλειά που να τους ταιριάζει στο εξωτερικό. Έτσι, το Βιντεογραφικό στα αγγλικά είναι μια καλή ευκαιρία να προσεγγίσετε τους εργοδότες σας που βρίσκονται μακρυά, μιλώντας στην περισσότερο κατανοητή γλώσσα στον κόσμο.
Όχι, δεν είναι ανάγκη να ξέρετε αγγλικά από τα γενοφάσκια σας (Όσοι επισκευθήκατε την Βρετανία, είμαι σίγουρος ότι θα μείνατε ..ξεροί από την ποικιλία στις προφορές των ντόπιων αλλά και των αλλοδαπών που ζουν εκεί μόνιμα. Οπότε, κάθε άγχος νομίζω πως είναι τουλάχιστον περιττό...)
Δεν είναι ανάγκη λοιπόν να 'φτιασιδώσετε' την προφορά σας. Άλλωστε για πολύ κόσμο, ο τρόπος που οι έλληνες προφέρουν τα αγγλικά θεωρείται από γοητευτικός έως και εξαιρετικά ..σέξυ. Γι' αυτό και επιλέξαμε τη μαγείρισσα που δεν κολλάει σε τέτοιες ανούσιες λεπτομέρειες.

Καλού κακού όμως, ρωτήστε και έναν γνωστό σας αν ..καταλαβαίνει αυτά που λέτε στα αγγλικά, πριν στείλετε το Βιντεογραφικό σε κοινή - και μάλιστα, παγκόσμια- θέα.

Όπως με ενημερώνει η δημιουργική ομάδα της ιστοσελίδας Videografiko.gr , οι υπηρεσίες παρέχονται δωρεάν για όλους.

Το μόνο που απομένει να πω είναι ότι εύχομαι αυτή η ανάρτηση αλλά και αυτό το νέο site να αποτελέσουν αφορμή κάποιοι άνθρωποι που ψάχνουν εργασία, να τη βρουν. Το μυστικό της επιτυχίας σε τέτοιες εποχές είναι να μην το βάζουμε κάτω - και σιγά σιγά, όλα θα πάνε μια χαρά.

Επισκεφθείτε το Videografiko.gr πατώντας εδώ
και ενημερώστε φίλους και γνωστούς σας που ψάχνουν για δουλειά.

υ.γ. Ευχαριστώ πολύ τον Βασίλη, τη Μαρία και τη Ρούλα

για το χιούμορ τους και την καλή τους αύρα : -)

οι Ηλίθιοι

2011-11-14T01:30:00.009+02:00

Χθες, απόγευμα Κυριακής, αισθάνθηκα πραγματικά Hλίθιος

- μα συνάμα και ..ευτυχής!

Αλλ'όμως, ας αρχίσω από την αρχή..

Η θεατρική ομάδα "Τεχνηέντως" της σκηνοθέτιδας και ηθοποιού Σουσάνας Καρδούλια επέλεξε το γνωστό έργο "Οι Ηλίθιοι" του Νηλ Σάιμον για να γεμίσει τη μικρή ζεστή αίθουσα της Ροδιακής Έπαυλης -και το στοίχημα το κέρδισε : Κατάφερε να μάς μπερδέψει όλους τόσο πολύ, ώστε στο τέλος κοιταζόμαστε όλοι εμείς οι θεατές σαν.. Ηλίθιοι, ρωτώντας ο ένας τον άλλον εάν όντως ήρθαμε σε παράσταση ερασιτεχνών! Δεν μάς πέρασε καν από το μυαλό, καθ'όλη τη διάρκειά της. Και δεν έχω απολύτως καμμία διάθεση να κολακεύσω κανέναν από τους συντελεστές!

Ομολογώ πως ο Νηλ Σάιμον δεν είναι από τους αγαπημένους μου θεατρικούς συγγραφείς, ίσως επειδή η γραφή του δεν αφήνει τον θεατή να 'χωνέψει' μόνος του αυτό που πρέπει να 'χωνέψει'. Δεν ξέρω γιατί, αλλά όσες φορές είχα να αντιμετωπίσω έργο του Σάιμον, σαν να τον φανταζόμουν να μού ανοίγει το στόμα, να με μπουκώνει με απανωτές μασημένες μπουκιές και στο τέλος, πριν προλάβω να πάρω ανάσα, να με ρωτάει αν πεινάω ακόμα. Παντελώς υποκειμενική άποψη -ίσως και άδικη-, αλλά ήθελα να σάς την πω, τι να κάνουμε.
Έτσι, αν θα μού επιτρεπόταν να αγγίξω το κείμενο των "Ηλιθίων", απλώς θα ...έριχνα 'διαφημίσεις' στην τελευταία σκηνή του, που αφορούσε την επαγγελματική εξέλιξη των χαρακτήρων του έργου. (Ήταν όταν ο συγγραφέας με ρωτούσε κατάματα αν πεινάω κι άλλο, ή εάν εν πάση περιπτώσει είμαι κι εγώ ένας ακόμα Ηλίθιος και δεν καταλάβαινα τι έβλεπα τόσην ώρα....)
Αλλά, είπαμε, τον Νηλ Σάημον ας τον κρίνουν οι επαγγελματίες κριτικοί,
ο Θεός ίσως, όχι όμως εγώ.

από τις πρόβες

Εγώ θα σταθώ απλώς σε αυτό που είδα χθες το απόγευμα :

Μία ομάδα νέων ανθρώπων που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και που έδειξαν ότι την υποκρίτικη την έχουν στο αίμα τους -και τίποτα δεν μπορούν να κάνουν λιγότερο από αυτό που μάς έδειξαν- αφήνοντάς μας όλους ευχάριστα άφωνους.

Πιο συγκεκριμένα, δεν πίστευα στ'αυτιά μου όταν εκ των υστέρων έμαθα ότι ο Σπύρος Πατρός, υποδυόμενος τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Λέων, δεν είχε ξανανέβει στη σκηνή ποτέ του μέχρι τώρα. Άνετος, με άριστη άρθρωση, άψογη σκηνική παρουσία και άμεση προσέγγιση προς το κοινό. Ύστερα απ'όλ'αυτά, το μόνο που έχω να τού προτείνω είναι να αφήσει την πλάκα, να πάρει το βίντεο της χθεσινής παράστασης παραμάσχαλα και να το χρησιμοποιήσει ὅπου καί ὅπως δεῖ. Το επάγγελμα αυτού του νεαρού είναι ηθοποιός, κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβει, τόσο το καλύτερο. Πάει και τελείωσε.

Ο Γιάννης Ελενίτσας έπεισε όχι μόνο εμάς αλλά ίσως και τον ίδιο του τον εαυτό ότι κάπου μέσα του κρύβει έναν Κόμη! Το ζεύγος Ζουμπρίτσκυ (Ειρήνη Κυπραίου και η επίσης πρωτοεμφανισθείσα Γωγώ Παπασταθοπούλου) αλληλοσυμπληρώθηκαν αρμονικά, γαρνίροντας κομψά την πλοκή με τις αβανταδόρικες ατάκες που ο Σάημον τούς πρόσφερε απλόχερα -ατάκες, που τις έκαναν κτήμα τους. Μέσα στο πετσί του ρόλου της Σοφίας βρέθηκε αβίαστα η Μαρία Φασουλάρη. Η Φλωρεντία Χρύσαλλου, η Αναστασία Γραμματικοπούλου και η Γιεκιανέ Αλάγιαλη, ερμηνεύοντας τους υποστηρικτικούς ρόλους των Σνέτσκυ, Σλόβιτς και Γιέντσνα αντίστοιχα έδεσαν το γλυκό, παρέα με τον Δικαστή και εμπειρότερο όλων στη σκηνή Αυγουστίνο Τσιριμώκο.

Και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που έπρεπε να είναι.

Η σκηνοθέτης Σουσάνα Καρδούλια (φωτο) απέδειξε για ακόμα μια φορά ότι τελικά είναι 'μάστορας' στη μύηση και επιτυχή σμίλευση νέων ταλέντων. Κι αυτά, σε μία πόλη που από τη μια είναι σίγουρο πως έχει πολλά να δώσει στο χώρο, από την άλλη όμως είναι όλα εναντίον της.

Είναι πραγματικά αδιανόητο να υπάρχει έλλειψη χώρων και ενεργών φορέων στη Ρόδο, ενώ κάλλιστα θα ήταν δυνατόν να αξιοποιηθεί ό,τι ήδη υπάρχει με σκοπό η πόλη μας να μπορέσει να εξελιχθεί σε μια υποδειγματική περιφερειακή θεατρούπολη. Με ένα διάσπαρτο τοπικό ανθρώπινο δυναμικό που δεν αδικείται μόνο από την γενική οικονομική δυστοκία και την γεωγραφική μας θέση, αλλά -κυρίως- από την έλλειψη οράματος και φαντασίας από πλευράς φορέων και ιθυνόντων, που πολύ λίγους φαίνεται να έχουν πείσει ότι έχουν πράγματι κάποια ιδιαίτερη σχέση με το αντικείμενο.

Ευτυχώς όμως, εμάς τους Ροδίτες μάς σώζει το αισθητικό μας κριτήριο και (κυρίως) το ένστικτο. Και η ύπαρξη του σωστού ενστίκτου είναι το μόνο παρήγορο και αισιόδοξο γεγονός, που ευτυχώς ακόμα συνοδεύει αυτές τις αξιόλογες καλλιτεχνικές δράσεις, υπενθυμίζοντάς μας ότι αν και κουτσά-στραβά, τελικά καλά θα τα πάμε..

Ο μινιμαλισμός των σκηνογραφικών παρεμβάσεων διόλου ενόχλησε. Κι όσο για το δίπτυχο πρόγραμμα, τι να πω! Γραμμένο σε πολυτονικό σύστημα -και μάλιστα όχι μόνο με δασείες, περισπωμένες, οξείες και ψιλές απλώς, αλλά και με βαρεῖες παρακαλῶ!

Τό πρόσεξα και ..μοῦ ἤρεσε!..

από τις πρόβες

Τα καλά νέα :

Η είσοδος είναι δωρεάν.

Τα κακά νέα :

Πρώτον -

Δεν επιτρεπόταν να βγάλω φωτογραφίες από την παράσταση για να πάρετε μια πληρέστερη εικόνα του τι σάς λέω ακριβώς

Δεύτερον-

Εάν θέλετε να δείτε τους "Ηλίθιους" του Νηλ Σάημον από την θεατρική ομάδα "Τεχνηέντως", καλά θα κάνετε να παρατήσετε τον καναπέ σας σβέλτα-σβέλτα, επειδή η τελευταία παράσταση είναι... απόψε, Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011, στη Ροδιακή Έπαυλη, στις 9 παρά τέταρτο το βράδυ!

no euro - no party..

2011-11-10T14:11:00.002+02:00

Νομίζω πως ύστερα από τις συνεχείς απ'ευθείας τηλεοπτικές μεταδόσεις των πολιτικών εξελίξεων των τελευταίων ημερών, κάθε σχόλιο περιττεύει. Τι να πούμε για τους θεσμούς της χώρας, για τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τους θεσμούς του Συντάγματος...

Απ'όπου και να το πιάσει κανείς -πάει, κάηκε.

Δεν θέλω να σας κάνω τον έξυπνο,

αλλά από την αρχή αυτό το ευρώ ποτέ μου δεν το χώνεψα.

Η πρώτη μου επαφή με το ευρώ έγινε στη Λισαβώνα, όταν βρέθηκα εκεί την Πρωτοχρονιά του 2002. Και νομίζω πως η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται : Είχα αγανακτήσει περιμένοντας ώρες επί ωρών στις τράπεζες και στα ΑΤΜ της πορτογαλικής πρωτεύουσας. Μαζί με μένα, αγανακτούσαν και οι ντόπιοι, με πρώτους και καλύτερους τους έρμους τους πορτογάλους τραπεζοϋπαλλήλους, οι οποίοι αντί να βρίσκονται με τις οικογένειές τους χρονιάρα μέρα, έπρεπε να μοιράζουν αυτά τα κρύα ψευτοχαρτονομίσματα που μύριζαν Monopoly.

τηλεοπτικό ρεπορτάζ για την πρώτη μέρα του ευρώ (1-1-2002)

Το βλέπαμε όλοι σαν αστείο, σαν παιχνίδι.

Και τι αθώοι που ήταν τότε οι άνθρωποι ε;

Θυμάστε χαρές;

Θυμάστε υφάκι όταν δεν χρειαζόταν πια να εξηγούμε στα ανταλλακτήρια εντός και εκτός Ευρώπης τι είναι η 'δραχμή', που δεν την άλλαζαν έτσι κι αλλιώς; Και τι μεγαλεία, τι χλιδή αυτή η Ελλάδα, που ήταν τέλος πάντων μια πλούσια, ευρωπαϊκή, προηγμένη χώρα. Απ' όπου περνούσε άφηνε τους πάντες άφωνους και μαγεμένους με τις καταπληκτικές της στατιστικές και τα μακροοικονομικά της δεδομένα. Κι όταν λέμε 'όλους', σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν ακόμα και εμείς, οι Έλληνες πολίτες.

Βάζω στοίχημα ότι ποτέ δεν καταλάβαμε πώς συνετελέσθη εκείνο το μικρό ελληνικό οικονομικό θαύμα : μια χώρα που κατέληξε να μην παράγει τίποτα απολύτως, ως δια μαγείας να συγκαταλέγεται στις πιο εύρωστες οικονομίες της Γηραιάς Ηπείρου. Και να μάς συγχαίρουν όλοι κι από πάνω! Καταπληκτικό δεν ήταν; Δεν ήταν ένα θαύμα; Θυμάστε;

Ωδή στη Χαρά

Σε λίγες εβδομάδες συμπληρώνονται 10 χρόνια από εκείνη την μοιραία Πρωτοχρονιά του 2002. Κι όποιος θα ήθελε να γιορτάσει τη δεκάχρονη επέτειο της επιβολής του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, να σηκώσει το χέρι του!

Για να δω..

Χέρια δεν βλέπω!

Το σκέφτεστε ε;

Δεν ξέρω για σάς, εγώ πάντως λέω να μην πάω στο πάρτυ. Κανένα κέφι δεν έχω να γεμίσω το σπίτι με μπλε και κίτρινα μπαλόνια προς τιμήν του Γιούρο. Αυτό είναι σαφές. Και σαφές είναι επίσης ότι δε με παίρνει να νοσταλγώ ούτε την πάλαι ποτε δραχμή...!

Οπότε, και επ'ευκαιρία των 10χρονων αυτού του γουρλίδικου νομίσματος, το μόνο που μού απομένει να κάνω είναι απλώς να ...μην ξεχάσω ανοιχτά τα φώτα που δεν θα μού είναι απολύτως απαραίτητα.
Και να εύχομαι αυτό το κακό όνειρο να λήξει γρήγορα.

Όσο πιο γρήγορα γίνεται..

το παιχνίδι με τις 7 μικρές αλήθειες

2011-11-04T03:05:00.011+02:00

Η αγαπημένη φίλη και μπλόγκερ Tradescadia (πολλοί από σας μπορεί να τη θυμάστε από τα περσινά βραβεία OhMyBlog!..) με έβαλε στη διαδικασία να γράψω 7 μικρές αλήθειες για μένα, με αφορμή αυτήν την μικρή φωτογραφιούλα που βλέπετε παρακάτω.
Και επειδή αυτή η φωτογραφιούλα μέχρι τώρα έχει κάνει το γύρο της μπλογκόσφαιρας- ε, δεν είναι κρίμα να σταματήσει σε μένα χωρίς να πάει παρακάτω;

Επειδή ακριβώς όλα γύρω μας αλλάζουν κατά τρόπο ιλιγγιώδη και μάλλον δυσάρεστο, ίσως τελικά τώρα είναι η ευκαιρία να δούμε όλοι μας πού πάνω-κάτω βρισκόμαστε και σε ποιές συντεταγμένες τοποθετούμε τους εαυτούς μας.

Είμαι πεπεισμένος ότι η έννοια 'Χάος' δεν υπάρχει, αφού σε αυτήν ενέχεται η έννοια της 'Τάξης'. Και όσο κι αν αλλάζει το περιτύλιγμα που μάς περιβάλλει, το 'Εμείς' συνεχίζει να υπάρχει αναλοίωτο, ίδιο κι απαράλλαχτο.

Αρκετά όμως με τον πρόλογο, μιας και οι αλήθειες δεν μπορούν να περιμένουν.

Αρχίζω λοιπόν :

1. Είμαι τραγικά ιδιότροπος στο φαγητό. Δεν τρώω ελιές, φέτα, χοιρινό, αρνί, ψάρια, οστρακοειδή, σκόρδο, τζατζίκι και σκορδαλιά. Όταν πάω για πρώτη φορά σε ένα εστιατόριο, φροντίζω να σπάω τα νεύρα των σερβιτόρων και αλλάζω όλο το μενού για να φάω αυτά που θέλω, με τη σειρά που θέλω και στην τιμή που θέλω. Αφού ταλαιπωρήσω καλά καλά τον μάγειρα, και εφόσον μείνω ευχαριστημένος (δύσκολο κι αυτό), την επόμενη φορά ως δια μαγείας μού φέρνουν αυτά που θέλω, όπως τα θέλω, με τη σειρα που θέλω και στην τιμή που θεωρώ λογική. Κι όλα αυτά, χωρίς περιττές κουβέντες.

2. Δεν ξέρω ποδήλατο και δεν έχω οδηγήσει ποτέ μου μηχανάκι. Ίσως επειδή είμαι ανισόρροπος, ίσως όμως και επειδή μεγάλωσα στο κέντρο της πόλης και όπου ήθελα να πάω, έπαιρνα τα ποδαράκια μου ή με κουβάλαγαν οι φίλοι μου με τα μηχανάκια τους όπου ήθελα. Θεωρώ πως είναι μεγάλη αναπηρία να μην ξέρεις ποδήλατο, αλλά έχω πάρει απόφαση ότι στην επόμενη ζωή μου, θα φροντίσω να μάθω έγκαιρα.

Μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα όμως, ευτυχώς πρόλαβα και έμαθα να οδηγώ αυτοκίνητο..

3. Ενδόμυχα γνωρίζω ότι θα ζήσω πολλά χρόνια. Ίσως επειδή η γραμμή της ζωής μου στο αριστερό μου χέρι είναι πολύ μεγάλη και φτάνει σχεδόν μέχρι τον καρπό. Ελπίζω ότι τα αμέτρητα φυλλάδια χειρομαντείας που χάζευα επί ώρες στα μαθητικά και στα φοιτητικά μου χρόνια συνεχίζουν να ισχύουν. Έτσι, πριν από οποιαδήποτε ατασθαλία μου είτε στη διατροφή μου, είτε στο κάπνισμα είτε ακόμα και στους προορισμούς που διαλέγω για τα ταξίδια μου, ρίχνω και μια κλεφτή ματιά στη γραμμή της ζωής και... κάνω τα δικά μου.

4. Αντιπαθώ τα τζιπ, τα μεγάλα αυτοκίνητα, τις πισίνες στις βίλες, τα κότερα, τα ακριβά ρολόγια, τα πανάκριβα γυαλιά ηλίου, τις μάρκες στα ρούχα και γενικά απεχθάνομαι ο,τιδήποτε θεωρώ ως προκλητικό ξόδεμα χρημάτων, επειδή αντιπαθώ όσο τίποτε άλλο την επίδειξη στα υλικά αγαθά. Εκνευρίζομαι με κάθε είδους σπατάλη επειδή τη θεωρώ κοινώς ως 'ξιπασιά και αμορφωσιά'. Αντιπαθώ και τα υφάκια που συνήθως συνοδεύουν όλα τα ως άνω. Ομολογώ ότι παλαιότερα δυσκολευόμουν να μην δείχνω την αντιπάθειά μου στους λογής λογής αρχοντόβλαχους. Τώρα τελευταία, αρχίζω και τούς λυπάμαι..

5. Μπορώ να κουβαλάω ακούραστα το σακίδιό μου στον ώμο και αποδέχομαι το ενδεχόμενο να μην ξέρω πού θα κοιμηθώ το βράδυ και πού θα με βρει το πρωί. Λατρεύω τις μετακινήσεις, δεν έχω πρόβλημα να είμαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων και ποτέ δεν μού έλειψε το σπίτι μου, το κρεβάτι μου, ο καναπές μου. Μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτά. Μπορώ να ζήσω με λίγα λεφτά. Έμαθα ότι μόνο ο εαυτός μου είναι ικανός να μού προσφέρει ασφάλεια. Πολύ λίγα πράγματα έχω πραγματικά ανάγκη και μετά από πολλά παθήματα και μαθήματα, έχω μάθει να μην νοσταλγώ.

6. Αντιπαθώ τους δήθεν επαναστάτες, οι οποίοι αφού χορτάσουν καλά-καλά και λίγο προτού σερβιριστεί το επιδόρπιο, ξαφνικά σκέφτονται τα δικαιώματα και τις ανάγκες των απόρων. Αντιπαθώ και όσους κατηγοριοποιούν τους άλλους ανάλογα με τα πολιτικά τους πιστεύω, αδικώντας όσους δεν ανήκουν στην δική τους 'κλίκα', 'κόμμα', 'κλαδική' ή όπως αλλιώς τούς αρέσει να το αποκαλούν. Ομολογώ μάλιστα, ότι δεν θα εναντιωνόμουν αυτές οι δύο κατηγορίες ανθρώπων να διαπομπευθούν δημοσίως, να φάνε το γιαούρτι της ζωής τους και να μην ξανατολμήσουν να βγουν έξω από τα σπίτια τους. Ελπίζω αυτή η μέρα να φτάσει σύντομα. Τελευταία μάλιστα, ηδονίζομαι μόνο και με τη σκέψη ότι αυτή η μέρα είναι πιθανόν να πλησιάζει.

7. Αποφάσισα πως πλέον δεν θα κουνάω το δαχτυλάκι μου για κάτι, αν προηγουμένως δεν θα έχω παθιαστεί με αυτό. Αυτήν την περίοδο το blogging παραμένει σταθερά η μεγάλη μου αγάπη. Ο μεγάλος μου έρωτας όμως είναι το βίντεο και ο,τιδήποτε έχει να κάνει μ'αυτό. Τα πολυτιμότερα αγαθά που έχω αυτή τη στιγμή είναι η βιντεοκάμερά μου, τα δύο 500άρια φώτα και το μικρόφωνο-ψείρα που αγόρασα εξ ημισείας και σε καλή τιμή. Αυτά είναι τα μικρά πραγματάκια που μού επιτρέπουν ακόμα να ονειρεύομαι κάτι καλό.

Α!

Και μια αλήθεια-bonus!

8. Ευγνωμονώ την αλβανική δημοτική γλώσσα, η οποία χάρισε σ'εμάς τους νεοέλληνες τη λέξη 'λαμόγιο' και όλα τα παράγωγά της! Δεν ξέρω ακριβώς τι σημαίνει αυτή η λέξη στα αλβανικά. Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι η γλώσσα μας έγινε σαφώς πλουσιότερη με αυτήν την τόσο σημαντική προσθήκη, που πήρε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο τη θέση που της ανήκει! Ἠταν μια πολύ σημαντική αλήθεια, που δεν θα ήθελα με κανέναν τρόπο να παραλείψω.

Λοιπόν αγαπητοί, δεν πρέπει να έχετε κανένα παράπονο!

Νομίζω πως σάς είπα αρκετές αλήθειες..

Κι όσες δεν σάς έγραψα εδώ, πιστεύω ότι μπορείτε να τις βρείτε σε κάθε μια από τις αναρτήσεις αυτού εδώ του μπλογκ. Όσοι από σάς με ξέρετε καλά, είμαι σίγουρος ότι γνωρίζετε να τις διακρίνετε. Δεν σάς έχω πεί ούτε ένα ψέμμα.
Το ξέρετε.

Alexander - "Truth"

Δεν ξέρω σε ποιούς να δώσω τη σκυτάλη να γράψουν τις δικές τους 7 μικρές αλήθειες. Γι'αυτό, την παραδίδω σε όλους τους συνάδελφους μπλόγκερ που έτυχε να διαβάσουν αυτές τις γραμμές.

Αλλά ακόμα κι αν δεν είσαι μπλόγκερ -ίσως αυτές οι 7 μικρές αλήθειες να αποτελέσουν αφορμή γαι την πρώτη σου ανάρτηση στο μπλογκ που κάποια μέρα μπορεί και να θελήσεις ν'ανοίξεις. Στην εποχή που ζούμε, είναι σημαντικό να λαμβάνουμε θέση. (έστω, κάποια..!)