Πριν από κάμποσα χρόνια, κάποια αναγνώστρια του μπλογκ αναπολώντας την παραμονή της στη Ρόδο και σχολιάζοντας την καλλιτεχνική δραστηριότητα του νησιού, τής είχε κάνει εντύπωση ότι η ερασιτεχνική ενασχόληση με την τέχνη φθάνει πολύ συχνά σε επίπεδο που θα ζήλευαν επαγγελματίες του χώρου. Δεν σάς κρύβω πως αυτό το μικρό σχόλιο μού έρχεται όλο και συχνότερα στο μυαλό όσο περνά ο καιρός, μη σάς πω ότι αρχίζω να το θεωρώ 'αξίωμα'.
Αυτό το απλό αξίωμα λοιπόν, επιβεβαιώθηκε ακόμα μια φορά, βλέποντας την τέταρτη κατά σειρά ατομική έκθεση της Τάνιας Φραράκη-Μπαλαμπανίδη, ψυχολόγου (στο επάγγελμα) αλλά και φωτογράφου (στην ψυχή). Η πηγαία αγάπη της προς τον φακό και για ό,τι αυτός μπορεί να καταγράψει, έχει τις ρίζες της αρκετά χρόνια πριν. Το μικρόβιο του φωτογράφου το είχε κολλήσει από τον πατέρα της, όταν και εκείνος είχε ασχοληθεί ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία και είχε κάνει έναν αυτοσχέδιο σκοτεινό θάλαμο εμφάνισης φωτογραφιών.
Η έκθεσή της με τίτλο "Επινοώντας την Ελπίδα" αποτελείται από μια σειρά επιλεγμένων φωτογραφιών της που τραβήχτηκαν άλλες στην ιδιαίτερη πατρίδα της, το μικροσκοπικό Καστελόριζο, και άλλες από διάφορα μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού. Κοινός παρονομαστής τους : οι ποικίλες αφορμές αισιοδοξίας που βρίσκονται γύρω μας.
Ο φακός της Τάνιας δεν επιχειρεί να απλοποιήσει την ούτως ή αλλως πολύπλοκη έννοια της 'Ελπίδας'. Κάθε μια τους όμως κρύβει ένα 'άγραφο εγχειρίδιο' που -εάν δεχθούμε να το εφαρμώσουμε- ίσως μάς επιτρέψει να την υποψιαστούμε, να την εντοπίσουμε, ή ακόμα και να την προκαλέσουμε.
Η ματιά της, διακριτικά διεισδυτική, δίνει στον θεατή την ευκαιρία να ακονίσει την παρατηρητικότητά του και να μπει στον πειρασμό να πειραματισθεί με συμβολισμούς, εικόνες και χρώματα. Και το μεγάλο τους ατού : όλες τους και καθέ μια τους ξεχωριστά αφήνουν την πρωτοβουλία στον θεατή να ψάξει και να βρει μόνος του την ελπίδα. Μια ελπίδα που έρχεται εξ αφορμής, και όχι καλογαρνιρισμένη κι έτοιμη προς βρώση.
Ακολουθώντας το παράδειγμά της λοιπόν, δεν θα ήθελα να επεκταθώ αναλύοντας περαιτέρω -άλλωστε, η επινόηση της ελπίδας αυτής καθ'αυτής είναι μια καθαρά προσωπική διεργασία, που δεν έχει ανάγκη από μεσάζοντες.
Η Τάνια μιλάει η ίδια για τις φωτογραφίες της στο βίντεο που ακολουθεί.
Τεχνουργείο ArtCafe, 29.11.2011
Όσο για τις φωτογραφίες της Τάνιας : αυτές θα σάς περιμένουν υπομονετικά κάθε μέρα μέχρι και τις 10 Ιανουαρίου 2012, από τις 8μιση το πρωί μέχρι και τις 2 μετά τα μεσάνυχτα, στον ολοκαινούργιο εκθεσιακό χώρο του Τεχνουργείου ArtCafe (οδός Αυστραλίας 26) στο εμπορικό λιμάνι της Ρόδου, που μ'αυτόν τον τρόπο κάνει το δικό του ελπιδοφόρο ντεμπούτο στον καλλιτεχνικό χάρτη της πόλης. (Ζαφείρη, καλή αρχή και καλορίζικο το νέο σου 'σπίτι'!)
Οι αρχαίοι μας πρόγονοι όμως, εάν θα είχαν την ατυχία να ζουν στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης και της ολοένα αυξανόμενης ανεργίας, ίσως να εφεύρισκαν την νεώτερη έκδοσή του και να αποφαίνονταν πως στη χώρα μας, εν έτει 2011 προς 2012... η ανεργία ιστοσελίδας κατεργάζεται!..
Πριν μόλις λίγες μέρες έκανε το ντεμπούτο του στο αχανές ελληνικό ίντερνετ ένας καινούργιος πρωτοποριακός τρόπος να βρεις δουλειά. Ένα καινούργιο website που έχει σκοπό να πάρει ένα βήμα παραπέρα όποιον αναζητά επαγγελματική απασχόληση, χωρίς να εξαρτάται απλώς από ένα απλό δισέλιδο βιογραφικό - ένα από τα πολλά που κοσμούν τους αμέτρητους γεμάτους κάδους σκουπιδιών στα γραφεία και στα καταστήματα κάθε λογής εργοδοτών.
Σύμμαχος στον σύγχρονο έλληνα άνεργο δεν είναι κανείς άλλος παρά το λάπτοπ του, η ψηφιακή του φωτογραφική μηχανή ή ακόμα και η μικρή βιντεοκάμερά του ή ακόμα και το smartphone που έχει ανά χείρας. Και εκεί ακριβώς στηρίχθηκε η ιδέα της έμπειρης ομάδας που βρίσκεται πίσω από την ολοκαίνουργια ιστοσελίδα ευρέσεως εργασίας ονόματι Videografiko.gr: στο ότι εάν κάτι μάς έχει απομείνει από τα χρόνια της καταναλωτικής μας αυθονίας είναι η προσιτή σε όλους πλέον τεχνολογία των σύγχρονων οπτικοακουστικών μέσων.
Και μόλις ήρθε η πρόταση να δημιουργηθεί το διαφημιστικό σποτάκι για αυτήν την τόσο πρωτοποριακή ιστοσελίδα, η απάντηση δεν μπορούσε να είναι παρά μόνο ένα μεγάλο 'Ναι, we do!'
Για να μην τα πολυλογώ όμως, ιδού πώς δουλεύει αυτός ο νέος τρόπος ευρέσεως εργασίας : Το ελάχιστο που χρειάζεται κάποιος που ψάχνει σήμερα δουλειά είναι η κάμερα του λάπτοπ του (αν και κάτι παραπάνω απ' αυτό δεν θα έβλαπτε καθόλου). Αφού έχει ήδη ετοιμάσει ένα μικρό και εύληπτο κείμενο όπου θα μιλάει για τον εαυτό του, την επαγγελματική του εμπειρία και τα στοιχεία της προσωπικότητάς του που θα ήθελε να δείξει περισσότερο, στη συνέχεια πατάει το record. Κι αυτό είναι!
Αφού μαγνητοσκοπηθεί το Βιντεογραφικό του, ύστερα το ανεβάζει στη γνωστή σε όλους πλατφόρμα του YouTube, στέλνει το λινκ στο Videografiko.gr καθώς και όποιο άλλο αρχείο θα επιθυμούσε (π.χ. το έντυπο βιογραφικό του σε μορφή word, φωτογραφίες ή ηλεκτρονικά αρχεία κάθε μορφής που θεωρεί χρήσιμα για να προβληθεί η επαγγελματική του εμπειρία) και με αυτόν τον απλό τρόπο όποιος ψάχνει δουλειά ανοίγει την πόρτα του σε αμέτρητους υποψήφιους εργοδότες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ξέρω, θα μου πείτε πως ακούγονται πολύ εύκολα όλα αυτά και είμαι σίγουρος ότι η δεύτερη σκέψη που θα σας περνά από το μυαλό είναι ότι τελικά με αυτόν τον τρόπο 'προμοτάρεται' η καλή εξωτερική εμφάνιση και η άνεση στο φακό, εις βάρος των περισσότερο ουσιαστικών προσόντων που ζητά η αγορά εργασίας. Ε λοιπόν, κάνετε μεγάλο λάθος!
Κατ' αρχάς, το μόνο που έχω να πω είναι πως... ό,τι έχει κανείς καλό είναι. Και επίσης ότι ένας ικανός και κατηρτισμένος επαγγελματίας μπορεί κάλλιστα να είναι και ευπαρουσίαστος. Στο κάτω κάτω η ομορφιά δεν είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να μάς κάνει να ντρεπόμαστε, όπως επίσης ότι δεν είναι και το παν. Ίσα ίσα..
Από την άλλη, ο εργοδότης βλέποντας ένα Βιντεογραφικό μπορεί να μάθει περισσότερα για την προσωπικότητα του υποψηφίου συνεργάτη του μέσα από τις μικρές εκείνες λεπτομέρειες που δεν είναι ανάγκη να συνοδευθούν με λόγια ή κείμενο. Για παράδειγμα, από τον τρόπο ντυσίματος, από τη γλώσσα του σώματος αλλά και από το πώς παρουσιάζει ένας άνθρωπος τον εαυτό του και πώς προσεγγίζει εν τέλει τους άλλους - μπορεί κανείς να μάθει πολλά. Εκτός αυτού, πολλοί που ψάχνουν δουλειά έχουν βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να μην έχουν λάβει ποτέ τους απάντηση σε μία αίτηση πρόσληψης που έστειλαν και βέβαια χωρίς να έχουν την ευκαιρία να 'δώσουν τη μάχη τους' σε μία συνέντευξη δια ζώσης.
Η ομάδα του Videografiko.gr φιλοδοξεί πως όλη αυτή η Οδύσσεια ευρέσεως εργασίας είναι δυνατόν να συντομευθεί σημαντικά, και με τη βοήθεια του εξαιρετικά φιλικού προς τον χρήστη layout του site, πιστεύει πως είναι απλώς θέμα χρόνου να κερδίσει το κοινό όχι μόνον όσων ζητούν να βρουν δουλειά, αλλά και των απανταχού υποψηφίων εργοδοτών, είτε αυτοί βρίσκονται στην Ελλάδα και στην Κύπρο είτε ακόμα και στο εξωτερικό (υπάρχει ειδική κατηγορία στην οποία κατατίθενται Βιντεογραφικά και στα αγγλικά παρακαλώ..!)
Για να σάς δώσω μια ιδέα για το τι μιλάμε, παρακολουθήστε τα ακόλουθα υποδείγματα Βιντεογραφικών και όσοι είστε στο ψάξιμο για δουλειά, θα καταλαβετε τι εννοώ - και πού ξερετε, ίσως πάρετε και ιδέες για να δημιουργήσετε ένα επιτυχημένο και πάνω απ' όλα, αποτελεσματικό Βιντεογραφικό:
Ένα τυπικό παράδειγμα υποψήφιου στελέχους εταιρείας.
Η γλώσσα του σώματος, το ντύσιμο αλλά και η αυτοπεποίθηση προς τον φακό είναι από τα βασικά ατού. Η επιλογή του περιβάλλοντος της μαγνητοσκόπησης είναι επίσης καλό να ταιριάζει με την θέση που στοχεύει ο υποψήφιος (φαντάζεστε αυτό το κείμενο και με αυτό το ντύσιμο να είχε μαγνητοσκοπηθεί πχ στην κουζίνα με τον υποψήφιο να φοράει φόρμα γυμναστικής; δεν θα ήταν άσχετο;)
Δώστε μεγάλη προσοχή και στη διάρκεια του Βιντεογραφικού : όχι εξαιρετικά μικρό ούτε εξαιρετικά μακρόσυρτο και βαρετό. Η διάρκεια του Βιντεογραφικού δεν θα πρέπει να ξεπερνά το ένα λεπτό, όχι μόνο για να μην κουραστεί ο εργοδότης που σάς ψάχνει, αλλά και για να ανέβει εύκολα και γρήγορα στο YouTube!
Δώστε προσοχή στην επιλογή του χώρου της μαγνητοσκόπησης του Βιντεογραφικού σας, στα ρούχα που φοράτε αλλά και στο πώς φωτίζεται το πρόσωπό σας. Δεν είναι ανάγκη να έχετε άνεση στον φακό (το συγκεκριμένο υπόδειγμα του επιλέξαμε επειδή ακριβώς η 'γραφίστριά μας' δεν είχε ακόμα συμφιλιωθεί πλήρως με τον φακό, και αυτό δεν είναι καθόλου κακό σε ένα Βιντεογραφικό).
Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβει κανείς ότι ένα Βιντεογραφικό δενείναι ..τηλεοπτική διαφήμιση. Μία ειλικρινής αυτοπαρουσίαση μπροστά στην κάμερα κερδίζει πολλούς πόντους στην απαιτητική αγορά εργασίας. Ένας εργοδότης σε οποιαδήποτε δουλειά, δεν ζητά τον συνεργάτη-σταρ. Ζητά έναν άνθρωπο αξιόπιστο, που να ξέρει καλά τη δουλειά του και να είναι αυτός που λέει ότι είναι.
Ποιός σας είπε ότι ψάχνουν δουλειά μόνο όσοι βρίσκονται κολλημένοι μπροστά από έναν υπολογιστή και περνάνε το 8ωρό τους μέσα σε ένα γραφείο; Υπάρχουν πάρα πολλές ενδιαφέρουσες θέσεις εργασίας που ο συντηρητικός κώδικας ενδυμασίας και συμπεριφοράς δεν είναι απαραίτητος. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που επιλέχθηκε το επάγγελμα της σεφ -ένα επάγγελμα που κυριολεκτικά μού φαίνεται πως δεν θα φάει ποτέ τα ψωμιά του, πλάκα πλάκα-.
Ανάλογα λοιπόν, θα μπορούσε να στείλει το δικό του Βιντεογραφικό πχ ένας κηπουρός, κομμωτής, μπάρμαν, υδραυλικός, οδηγός και όποιος άλλος επαγγελματίας έχει ένα φορητό λάπτοπ ή ακόμα και μια μικροσκοπική ψηφιακή φωτογραφική μηχανή που τραβάει βίντεο.
Μέσα σε ένα λεπτό της ώρας, καλό είναι να προσθέσετε και όσα άλλα μικρά στοιχεία της προσωπικότητάς σας, που θα έκαναν τον μελλοντικό εργοδότη σας να σάς συμπαθήσει ή ακόμα και να χαμογελάσει μαζί σας. "Η γιαγιά από την Κρήτη" ή τα άλλα 'χαμογελαστά' σχήματα λόγου αυτό ακριβώς έχουν σκοπό να σάς δείξουν. Η αίσθηση του χιούμορ είναι μία καθαρά προσωπική υπόθεση, και αυτό κρύβει παγίδες. Γι' αυτό, πριν εισάγετε πιο ανάλαφρη διάθεση στο Βιντεογραφικό σας, καλό θα είναι να το δείτε μαζί με ανθρώπους που σας αγαπούν πραγματικά και θα σας πουν με ειλικρίνεια τη γνώμη τους. Πάντως, εγώ αυτήν εδώ τη μαγείρισσα, θα την προσλάμβανα.
Δεν είναι κρυφό ότι πολλοί έλληνες αυτόν τον καιρό σκέφτονται πολύ σοβαρά να βρουν μια δουλειά που να τους ταιριάζει στο εξωτερικό. Έτσι, το Βιντεογραφικό στα αγγλικά είναι μια καλή ευκαιρία να προσεγγίσετε τους εργοδότες σας που βρίσκονται μακρυά, μιλώντας στην περισσότερο κατανοητή γλώσσα στον κόσμο.
Όχι, δεν είναι ανάγκη να ξέρετε αγγλικά από τα γενοφάσκια σας (Όσοι επισκευθήκατε την Βρετανία, είμαι σίγουρος ότι θα μείνατε ..ξεροί από την ποικιλία στις προφορές των ντόπιων αλλά και των αλλοδαπών που ζουν εκεί μόνιμα. Οπότε, κάθε άγχος νομίζω πως είναι τουλάχιστον περιττό...)
Δεν είναι ανάγκη λοιπόν να 'φτιασιδώσετε' την προφορά σας. Άλλωστε για πολύ κόσμο, ο τρόπος που οι έλληνες προφέρουν τα αγγλικά θεωρείται από γοητευτικός έως και εξαιρετικά ..σέξυ. Γι' αυτό και επιλέξαμε τη μαγείρισσα που δεν κολλάει σε τέτοιες ανούσιες λεπτομέρειες.
Καλού κακού όμως, ρωτήστε και έναν γνωστό σας αν ..καταλαβαίνει αυτά που λέτε στα αγγλικά, πριν στείλετε το Βιντεογραφικό σε κοινή - και μάλιστα, παγκόσμια- θέα.
Όπως με ενημερώνει η δημιουργική ομάδα της ιστοσελίδας Videografiko.gr , οι υπηρεσίες παρέχονται δωρεάν για όλους.
Το μόνο που απομένει να πω είναι ότι εύχομαι αυτή η ανάρτηση αλλά και αυτό το νέο site να αποτελέσουν αφορμή κάποιοι άνθρωποι που ψάχνουν εργασία, να τη βρουν. Το μυστικό της επιτυχίας σε τέτοιες εποχές είναι να μην το βάζουμε κάτω - και σιγά σιγά, όλα θα πάνε μια χαρά.
Επισκεφθείτε το Videografiko.gr πατώντας εδώ
και ενημερώστε φίλους και γνωστούς σας που ψάχνουν για δουλειά.
υ.γ. Ευχαριστώ πολύ τον Βασίλη, τη Μαρία και τη Ρούλα
Η θεατρική ομάδα "Τεχνηέντως" της σκηνοθέτιδας και ηθοποιού Σουσάνας Καρδούλια επέλεξε το γνωστό έργο "Οι Ηλίθιοι" του Νηλ Σάιμον για να γεμίσει τη μικρή ζεστή αίθουσα της Ροδιακής Έπαυλης -και το στοίχημα το κέρδισε : Κατάφερε να μάς μπερδέψει όλους τόσο πολύ, ώστε στο τέλος κοιταζόμαστε όλοι εμείς οι θεατές σαν.. Ηλίθιοι, ρωτώντας ο ένας τον άλλον εάν όντως ήρθαμε σε παράσταση ερασιτεχνών! Δεν μάς πέρασε καν από το μυαλό, καθ'όλη τη διάρκειά της. Και δεν έχω απολύτως καμμία διάθεση να κολακεύσω κανέναν από τους συντελεστές!
Ομολογώ πως ο Νηλ Σάιμον δεν είναι από τους αγαπημένους μου θεατρικούς συγγραφείς, ίσως επειδή η γραφή του δεν αφήνει τον θεατή να 'χωνέψει' μόνος του αυτό που πρέπει να 'χωνέψει'. Δεν ξέρω γιατί, αλλά όσες φορές είχα να αντιμετωπίσω έργο του Σάιμον, σαν να τον φανταζόμουν να μού ανοίγει το στόμα, να με μπουκώνει με απανωτές μασημένες μπουκιές και στο τέλος, πριν προλάβω να πάρω ανάσα, να με ρωτάει αν πεινάω ακόμα. Παντελώς υποκειμενική άποψη -ίσως και άδικη-, αλλά ήθελα να σάς την πω, τι να κάνουμε.
Έτσι, αν θα μού επιτρεπόταν να αγγίξω το κείμενο των "Ηλιθίων", απλώς θα ...έριχνα 'διαφημίσεις' στην τελευταία σκηνή του, που αφορούσε την επαγγελματική εξέλιξη των χαρακτήρων του έργου. (Ήταν όταν ο συγγραφέας με ρωτούσε κατάματα αν πεινάω κι άλλο, ή εάν εν πάση περιπτώσει είμαι κι εγώ ένας ακόμα Ηλίθιος και δεν καταλάβαινα τι έβλεπα τόσην ώρα....)
Αλλά, είπαμε, τον Νηλ Σάημον ας τον κρίνουν οι επαγγελματίες κριτικοί,
ο Θεός ίσως, όχι όμως εγώ.
από τις πρόβες
Εγώ θα σταθώ απλώς σε αυτό που είδα χθες το απόγευμα :
Μία ομάδα νέων ανθρώπων που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και που έδειξαν ότι την υποκρίτικη την έχουν στο αίμα τους -και τίποτα δεν μπορούν να κάνουν λιγότερο από αυτό που μάς έδειξαν- αφήνοντάς μας όλους ευχάριστα άφωνους.
Πιο συγκεκριμένα, δεν πίστευα στ'αυτιά μου όταν εκ των υστέρων έμαθα ότι ο Σπύρος Πατρός, υποδυόμενος τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Λέων, δεν είχε ξανανέβει στη σκηνή ποτέ του μέχρι τώρα. Άνετος, με άριστη άρθρωση, άψογη σκηνική παρουσία και άμεση προσέγγιση προς το κοινό. Ύστερα απ'όλ'αυτά, το μόνο που έχω να τού προτείνω είναι να αφήσει την πλάκα, να πάρει το βίντεο της χθεσινής παράστασης παραμάσχαλα και να το χρησιμοποιήσει ὅπου καί ὅπως δεῖ. Το επάγγελμα αυτού του νεαρού είναι ηθοποιός, κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβει, τόσο το καλύτερο. Πάει και τελείωσε.
Ο Γιάννης Ελενίτσας έπεισε όχι μόνο εμάς αλλά ίσως και τον ίδιο του τον εαυτό ότι κάπου μέσα του κρύβει έναν Κόμη! Το ζεύγος Ζουμπρίτσκυ (Ειρήνη Κυπραίου και η επίσης πρωτοεμφανισθείσα Γωγώ Παπασταθοπούλου) αλληλοσυμπληρώθηκαν αρμονικά, γαρνίροντας κομψά την πλοκή με τις αβανταδόρικες ατάκες που ο Σάημον τούς πρόσφερε απλόχερα -ατάκες, που τις έκαναν κτήμα τους. Μέσα στο πετσί του ρόλου της Σοφίας βρέθηκε αβίαστα η Μαρία Φασουλάρη. Η Φλωρεντία Χρύσαλλου, η Αναστασία Γραμματικοπούλου και η Γιεκιανέ Αλάγιαλη, ερμηνεύοντας τους υποστηρικτικούς ρόλους των Σνέτσκυ, Σλόβιτς και Γιέντσνα αντίστοιχα έδεσαν το γλυκό, παρέα με τον Δικαστή και εμπειρότερο όλων στη σκηνή Αυγουστίνο Τσιριμώκο.
Και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που έπρεπε να είναι.
Η σκηνοθέτης Σουσάνα Καρδούλια(φωτο) απέδειξε για ακόμα μια φορά ότι τελικά είναι 'μάστορας' στη μύηση και επιτυχή σμίλευση νέων ταλέντων. Κι αυτά, σε μία πόλη που από τη μια είναι σίγουρο πως έχει πολλά να δώσει στο χώρο, από την άλλη όμως είναι όλα εναντίον της.
Είναι πραγματικά αδιανόητο να υπάρχει έλλειψη χώρων και ενεργών φορέων στη Ρόδο, ενώ κάλλιστα θα ήταν δυνατόν να αξιοποιηθεί ό,τι ήδη υπάρχει με σκοπό η πόλη μας να μπορέσει να εξελιχθεί σε μια υποδειγματική περιφερειακή θεατρούπολη. Με ένα διάσπαρτο τοπικό ανθρώπινο δυναμικό που δεν αδικείται μόνο από την γενική οικονομική δυστοκία και την γεωγραφική μας θέση, αλλά -κυρίως- από την έλλειψη οράματος και φαντασίας από πλευράς φορέων και ιθυνόντων, που πολύ λίγους φαίνεται να έχουν πείσει ότι έχουν πράγματι κάποια ιδιαίτερη σχέση με το αντικείμενο.
Ευτυχώς όμως, εμάς τους Ροδίτες μάς σώζει το αισθητικό μας κριτήριο και (κυρίως) το ένστικτο. Και η ύπαρξη του σωστού ενστίκτου είναι το μόνο παρήγορο και αισιόδοξο γεγονός, που ευτυχώς ακόμα συνοδεύει αυτές τις αξιόλογες καλλιτεχνικές δράσεις, υπενθυμίζοντάς μας ότι αν και κουτσά-στραβά, τελικά καλά θα τα πάμε..
Ο μινιμαλισμός των σκηνογραφικών παρεμβάσεων διόλου ενόχλησε. Κι όσο για το δίπτυχο πρόγραμμα, τι να πω! Γραμμένο σε πολυτονικό σύστημα -και μάλιστα όχι μόνο με δασείες, περισπωμένες, οξείες και ψιλές απλώς, αλλά και με βαρεῖες παρακαλῶ!
Τό πρόσεξα και ..μοῦ ἤρεσε!..
από τις πρόβες
Τα καλά νέα :
Η είσοδος είναι δωρεάν.
Τα κακά νέα :
Πρώτον-
Δεν επιτρεπόταν να βγάλω φωτογραφίες από την παράσταση για να πάρετε μια πληρέστερη εικόνα του τι σάς λέω ακριβώς
Δεύτερον-
Εάν θέλετε να δείτε τους "Ηλίθιους" του Νηλ Σάημον από την θεατρική ομάδα "Τεχνηέντως", καλά θα κάνετε να παρατήσετε τον καναπέ σας σβέλτα-σβέλτα, επειδή η τελευταία παράσταση είναι... απόψε, Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011, στη Ροδιακή Έπαυλη, στις 9 παρά τέταρτο το βράδυ!
Νομίζω πως ύστερα από τις συνεχείς απ'ευθείας τηλεοπτικές μεταδόσεις των πολιτικών εξελίξεων των τελευταίων ημερών, κάθε σχόλιο περιττεύει. Τι να πούμε για τους θεσμούς της χώρας, για τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τους θεσμούς του Συντάγματος...
Απ'όπου και να το πιάσει κανείς -πάει, κάηκε.
Δεν θέλω να σας κάνω τον έξυπνο,
αλλά από την αρχή αυτό το ευρώ ποτέ μου δεν το χώνεψα.
Η πρώτη μου επαφή με το ευρώ έγινε στη Λισαβώνα, όταν βρέθηκα εκεί την Πρωτοχρονιά του 2002. Και νομίζω πως η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται : Είχα αγανακτήσει περιμένοντας ώρες επί ωρών στις τράπεζες και στα ΑΤΜ της πορτογαλικής πρωτεύουσας. Μαζί με μένα, αγανακτούσαν και οι ντόπιοι, με πρώτους και καλύτερους τους έρμους τους πορτογάλους τραπεζοϋπαλλήλους, οι οποίοι αντί να βρίσκονται με τις οικογένειές τους χρονιάρα μέρα, έπρεπε να μοιράζουν αυτά τα κρύα ψευτοχαρτονομίσματα που μύριζαν Monopoly.
τηλεοπτικό ρεπορτάζ για την πρώτη μέρα του ευρώ (1-1-2002)
Το βλέπαμε όλοι σαν αστείο, σαν παιχνίδι.
Και τι αθώοι που ήταν τότε οι άνθρωποι ε;
Θυμάστε χαρές;
Θυμάστε υφάκι όταν δεν χρειαζόταν πια να εξηγούμε στα ανταλλακτήρια εντός και εκτός Ευρώπης τι είναι η 'δραχμή', που δεν την άλλαζαν έτσι κι αλλιώς; Και τι μεγαλεία, τι χλιδή αυτή η Ελλάδα, που ήταν τέλος πάντων μια πλούσια, ευρωπαϊκή, προηγμένη χώρα. Απ' όπου περνούσε άφηνε τους πάντες άφωνους και μαγεμένους με τις καταπληκτικές της στατιστικές και τα μακροοικονομικά της δεδομένα. Κι όταν λέμε 'όλους', σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν ακόμα και εμείς, οι Έλληνες πολίτες.
Βάζω στοίχημα ότι ποτέ δεν καταλάβαμε πώς συνετελέσθη εκείνο το μικρό ελληνικό οικονομικό θαύμα : μια χώρα που κατέληξε να μην παράγει τίποτα απολύτως, ως δια μαγείας να συγκαταλέγεται στις πιο εύρωστες οικονομίες της Γηραιάς Ηπείρου. Και να μάς συγχαίρουν όλοι κι από πάνω! Καταπληκτικό δεν ήταν; Δεν ήταν ένα θαύμα; Θυμάστε;
Ωδή στη Χαρά
Σε λίγες εβδομάδες συμπληρώνονται 10 χρόνια από εκείνη την μοιραία Πρωτοχρονιά του 2002. Κι όποιος θα ήθελε να γιορτάσει τη δεκάχρονη επέτειο της επιβολής του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, να σηκώσει το χέρι του!
Για να δω..
Χέρια δεν βλέπω!
Το σκέφτεστε ε;
Δεν ξέρω για σάς, εγώ πάντως λέω να μην πάω στο πάρτυ. Κανένα κέφι δεν έχω να γεμίσω το σπίτι με μπλε και κίτρινα μπαλόνια προς τιμήν του Γιούρο. Αυτό είναι σαφές. Και σαφές είναι επίσης ότι δε με παίρνει να νοσταλγώ ούτε την πάλαι ποτε δραχμή...!
Οπότε, και επ'ευκαιρία των 10χρονων αυτού του γουρλίδικου νομίσματος, το μόνο που μού απομένει να κάνω είναι απλώς να ...μην ξεχάσω ανοιχτά τα φώτα πουδεν θα μού είναι απολύτως απαραίτητα. Και να εύχομαι αυτό το κακό όνειρο να λήξει γρήγορα.
Η αγαπημένη φίλη και μπλόγκερ Tradescadia(πολλοί από σας μπορεί να τη θυμάστε από τα περσινά βραβεία OhMyBlog!..) με έβαλε στη διαδικασία να γράψω 7 μικρές αλήθειες για μένα, με αφορμή αυτήν την μικρή φωτογραφιούλα που βλέπετε παρακάτω.
Και επειδή αυτή η φωτογραφιούλα μέχρι τώρα έχει κάνει το γύρο της μπλογκόσφαιρας- ε, δεν είναι κρίμα να σταματήσει σε μένα χωρίς να πάει παρακάτω;
Επειδή ακριβώς όλα γύρω μας αλλάζουν κατά τρόπο ιλιγγιώδη και μάλλον δυσάρεστο, ίσως τελικά τώρα είναι η ευκαιρία να δούμε όλοι μας πού πάνω-κάτω βρισκόμαστε και σε ποιές συντεταγμένες τοποθετούμε τους εαυτούς μας.
Είμαι πεπεισμένος ότι η έννοια 'Χάος' δεν υπάρχει, αφού σε αυτήν ενέχεται η έννοια της 'Τάξης'. Και όσο κι αν αλλάζει το περιτύλιγμα που μάς περιβάλλει, το 'Εμείς' συνεχίζει να υπάρχει αναλοίωτο, ίδιο κι απαράλλαχτο.
Αρκετά όμως με τον πρόλογο, μιας και οι αλήθειες δεν μπορούν να περιμένουν.
Αρχίζω λοιπόν :
1. Είμαι τραγικά ιδιότροπος στο φαγητό. Δεν τρώω ελιές, φέτα, χοιρινό, αρνί, ψάρια, οστρακοειδή, σκόρδο, τζατζίκι και σκορδαλιά. Όταν πάω για πρώτη φορά σε ένα εστιατόριο, φροντίζω να σπάω τα νεύρα των σερβιτόρων και αλλάζω όλο το μενού για να φάω αυτά που θέλω, με τη σειρά που θέλω και στην τιμή που θέλω. Αφού ταλαιπωρήσω καλά καλά τον μάγειρα, και εφόσον μείνω ευχαριστημένος (δύσκολο κι αυτό), την επόμενη φορά ως δια μαγείας μού φέρνουν αυτά που θέλω, όπως τα θέλω, με τη σειρα που θέλω και στην τιμή που θεωρώ λογική. Κι όλα αυτά, χωρίς περιττές κουβέντες.
2.Δεν ξέρω ποδήλατο και δεν έχω οδηγήσει ποτέ μου μηχανάκι. Ίσως επειδή είμαι ανισόρροπος, ίσως όμως και επειδή μεγάλωσα στο κέντρο της πόλης και όπου ήθελα να πάω, έπαιρνα τα ποδαράκια μου ή με κουβάλαγαν οι φίλοι μου με τα μηχανάκια τους όπου ήθελα. Θεωρώ πως είναι μεγάλη αναπηρία να μην ξέρεις ποδήλατο, αλλά έχω πάρει απόφαση ότι στην επόμενη ζωή μου, θα φροντίσω να μάθω έγκαιρα.
Μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα όμως, ευτυχώς πρόλαβα και έμαθα να οδηγώ αυτοκίνητο..
3. Ενδόμυχα γνωρίζω ότι θα ζήσω πολλά χρόνια. Ίσως επειδή η γραμμή της ζωής μου στο αριστερό μου χέρι είναι πολύ μεγάλη και φτάνει σχεδόν μέχρι τον καρπό. Ελπίζω ότι τα αμέτρητα φυλλάδια χειρομαντείας που χάζευα επί ώρες στα μαθητικά και στα φοιτητικά μου χρόνια συνεχίζουν να ισχύουν. Έτσι, πριν από οποιαδήποτε ατασθαλία μου είτε στη διατροφή μου, είτε στο κάπνισμα είτε ακόμα και στους προορισμούς που διαλέγω για τα ταξίδια μου, ρίχνω και μια κλεφτή ματιά στη γραμμή της ζωής και... κάνω τα δικά μου.
4. Αντιπαθώ τα τζιπ, τα μεγάλα αυτοκίνητα, τις πισίνες στις βίλες, τα κότερα, τα ακριβά ρολόγια, τα πανάκριβα γυαλιά ηλίου, τις μάρκες στα ρούχα και γενικά απεχθάνομαι ο,τιδήποτε θεωρώ ως προκλητικό ξόδεμα χρημάτων, επειδή αντιπαθώ όσο τίποτε άλλο την επίδειξη στα υλικά αγαθά. Εκνευρίζομαι με κάθε είδους σπατάλη επειδή τη θεωρώ κοινώς ως 'ξιπασιά και αμορφωσιά'. Αντιπαθώ και τα υφάκια που συνήθως συνοδεύουν όλα τα ως άνω. Ομολογώ ότι παλαιότερα δυσκολευόμουν να μην δείχνω την αντιπάθειά μου στους λογής λογής αρχοντόβλαχους. Τώρα τελευταία, αρχίζω και τούς λυπάμαι..
5. Μπορώ να κουβαλάω ακούραστα το σακίδιό μου στον ώμο και αποδέχομαι το ενδεχόμενο να μην ξέρω πού θα κοιμηθώ το βράδυ και πού θα με βρει το πρωί. Λατρεύω τις μετακινήσεις, δεν έχω πρόβλημα να είμαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων και ποτέ δεν μού έλειψε το σπίτι μου, το κρεβάτι μου, ο καναπές μου. Μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτά. Μπορώ να ζήσω με λίγα λεφτά. Έμαθα ότι μόνο ο εαυτός μου είναι ικανός να μού προσφέρει ασφάλεια. Πολύ λίγα πράγματα έχω πραγματικά ανάγκη και μετά από πολλά παθήματα και μαθήματα, έχω μάθει να μην νοσταλγώ.
6. Αντιπαθώ τους δήθεν επαναστάτες, οι οποίοι αφού χορτάσουν καλά-καλά και λίγο προτού σερβιριστεί το επιδόρπιο, ξαφνικά σκέφτονται τα δικαιώματα και τις ανάγκες των απόρων. Αντιπαθώ και όσους κατηγοριοποιούν τους άλλους ανάλογα με τα πολιτικά τους πιστεύω, αδικώντας όσους δεν ανήκουν στην δική τους 'κλίκα', 'κόμμα', 'κλαδική' ή όπως αλλιώς τούς αρέσει να το αποκαλούν. Ομολογώ μάλιστα, ότι δεν θα εναντιωνόμουν αυτές οι δύο κατηγορίες ανθρώπων να διαπομπευθούν δημοσίως, να φάνε το γιαούρτι της ζωής τους και να μην ξανατολμήσουν να βγουν έξω από τα σπίτια τους. Ελπίζω αυτή η μέρα να φτάσει σύντομα. Τελευταία μάλιστα, ηδονίζομαι μόνο και με τη σκέψη ότι αυτή η μέρα είναι πιθανόν να πλησιάζει.
7. Αποφάσισα πως πλέον δεν θα κουνάω το δαχτυλάκι μου για κάτι, αν προηγουμένως δεν θα έχω παθιαστεί με αυτό. Αυτήν την περίοδο το blogging παραμένει σταθερά η μεγάλη μου αγάπη. Ο μεγάλος μου έρωτας όμως είναι το βίντεο και ο,τιδήποτε έχει να κάνει μ'αυτό. Τα πολυτιμότερα αγαθά που έχω αυτή τη στιγμή είναι η βιντεοκάμερά μου, τα δύο 500άρια φώτα και το μικρόφωνο-ψείρα που αγόρασα εξ ημισείας και σε καλή τιμή. Αυτά είναι τα μικρά πραγματάκια που μού επιτρέπουν ακόμα να ονειρεύομαι κάτι καλό.
Α!
Και μια αλήθεια-bonus!
8. Ευγνωμονώ την αλβανική δημοτική γλώσσα, η οποία χάρισε σ'εμάς τους νεοέλληνες τη λέξη 'λαμόγιο' και όλα τα παράγωγά της! Δεν ξέρω ακριβώς τι σημαίνει αυτή η λέξη στα αλβανικά. Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι η γλώσσα μας έγινε σαφώς πλουσιότερη με αυτήν την τόσο σημαντική προσθήκη, που πήρε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο τη θέση που της ανήκει! Ἠταν μια πολύ σημαντική αλήθεια, που δεν θα ήθελα με κανέναν τρόπο να παραλείψω.
Λοιπόν αγαπητοί, δεν πρέπει να έχετε κανένα παράπονο!
Νομίζω πως σάς είπα αρκετές αλήθειες..
Κι όσες δεν σάς έγραψα εδώ, πιστεύω ότι μπορείτε να τις βρείτε σε κάθε μια από τις αναρτήσεις αυτού εδώ του μπλογκ. Όσοι από σάς με ξέρετε καλά, είμαι σίγουρος ότι γνωρίζετε να τις διακρίνετε. Δεν σάς έχω πεί ούτε ένα ψέμμα. Το ξέρετε.
Alexander - "Truth"
Δεν ξέρω σε ποιούς να δώσω τη σκυτάλη να γράψουν τις δικές τους 7 μικρές αλήθειες.Γι'αυτό, την παραδίδω σε όλους τους συνάδελφους μπλόγκερ που έτυχε να διαβάσουν αυτές τις γραμμές.
Αλλά ακόμα κι αν δεν είσαι μπλόγκερ -ίσως αυτές οι 7 μικρές αλήθειες να αποτελέσουν αφορμή γαι την πρώτη σου ανάρτηση στο μπλογκ που κάποια μέρα μπορεί και να θελήσεις ν'ανοίξεις. Στην εποχή που ζούμε, είναι σημαντικό να λαμβάνουμεθέση. (έστω, κάποια..!)
