2010 - a contrario

Τελικά, απ'ό,τι φαίνεται, φέτος αν μπορούσαμε να...καθυστερήσουμε αυτήν εδώ την Πρωτοχρονιά, ευχαρίστως θα το κάναμε εμείς οι Έλληνες.

Από τα λίγα που άκουσα, ή μάλλον που είχα την υπομονή να ακούσω από τη συζήτηση στη Βουλή για τον προϋπολογισμό, μού φαίνεται ότι θα ήταν μια πολύ καλή λύση να ψηφιστεί ένας άλλος νόμος -ίσως αποτελεσματικότερος-, και ο-πωσ-δή-πο-τε πριν από αυτόν τον προϋπολογισμό που -έτσι κι αλλιώς- δεν θα καταφέρει να κάνει πραγματικότητα αυτά που μόνο στη φαντασία μας θα συνέβαιναν (π.χ. λιγότερα χρέη για το Κράτος και άρα λιγότερα χρέη για μας και άρα λιγότερα χρέη για τα παιδιά μας, για τα παιδιά των παιδιών μας και ούτω καθ'εξής. Όπως δεν τα κατάφεραν και οι προηγούμενοι προϋπολογισμοί, κι έτσι φτάσαμε εκεί που φτάσαμεεεεεεε..)

Δεν ξέρω αν ακούγεται εξωφρενικό (καλά, σίγουρα εξωφρενικό θα ακουστεί, αλλά μπορεί και να μην είναι..), αλλά μήπως θα ήταν καλή ιδέα να ψηφιστεί ένας νόμος που θα ...άλλαζε το ημερολόγιο; Εννοώ το επίσημο ημερολόγιο που θα ίσχυε μόνο στη χώρα μας.
Π.χ. στη Γερμανία να γιορτάζουν το Oktoberfest, που όπως το λέει και η λέξη γιορτάζεται τον Οκτώβριο και σ'εμάς την ίδια στιγμή να μπαίνει, ας πούμε, το Τριώδιο. Αν για παράδειγμα αποφασιζόταν ότι το 2010 ΔΕΝ θα ερχόταν φέτος, και έτσι θα καταφέρναμε να ξεγελάσουμε ακόμα μια φορά τους ευρωπαίους δανειστές μας ότι ο χρόνος στην Ελλάδα ..σταματάει ΤΩΡΑ! Κατ'ακολουθία, τα ρολόγια σε όλη την επικράτεια ΔΕΝ θα λειτουργούν, η εισαγωγή ρολογιών και πάσης φύσεως ημερολογίων θα απαγορευθεί, τα windows θα εισάγονταν υπό τον όρο απουσίας ρολογιού στην οθόνη του υπολογιστή και όσα ρολόγια τέλος πάντων λειτουργούν θα καίγονται πανηγυρικά και σε δημόσιο χώρο κάθε πόλης της χώρας.
Κι έτσι απλά, η έννοια του "χρόνου" στην Ελλάδα από δω και στο εξής θα έχει την ίδια ακριβώς αντιστοιχία με τις "στατιστικές" μας.
Και τότε, ποιός ξέρει, μπορεί και να τη βγάζαμε καθαρή.
Άλλωστε και το κολπάκι με τη θερινή ώρα τι είναι;
Ένα βήμα παραπάνω λοιπόν..!

Και μιάς και μιλάμε για νόμους, η θέσπιση της παρανομίας του χρόνου θα είχε πάμπολλα και -φυσικά- ευεργετικότατα αποτελέσματα. Και για να μη λέω πολλά, αμέσως αμέσως οι τόκοι ΔΕΝ θα μέτραγαν για το άθλιο δημόσιο χρέος μας, αφού ο χρόνος θα είχε τεθεί εκτός νόμου (μη σάς πω ότι αν ο νόμος αυτός θα είχε και αναδρομική ισχύ (άρα επαγωγικώς δεν οφείλουμε από ποτέ, άρα και σε κανέναν!) το θέμα θα λυνόταν παντελώς -αλλά, ακόμα και η βλακεία των ξένων που πίστεψαν τις στατιστικές μας, πώς να το κάνουμε, έχει κάποιο όριο!-). Μιας και ο χρόνος θα σταματούσε, θα αναστέλλονταν δια νόμου τα γενέθλια κι εμείς δεν θα μεγαλώναμε πια και όλοι οι πολίτες θα κερδίζαμε αυτήν την έστω επίπλαστη αιωνιότητα (πειράζει;), μέχρι κάποτε να ξαναψηφιστεί κάποτε κάποιος άλλος νόμος που θα μάς επέτρεπε να φοράμε ρολόγια (γιατί, είπαμε, η νομοθετική κατάργηση του χρόνου θα αποτελούσε ένα απλό έκτακτο μέτρο. και γιατί έκτακτο;
ΜΑ για να ΜΗΝ απαλλαγούν οι ευρωπαίοι φίλοι μας τόσο εύκολα από μας!
Γιατί να απαλλαγούν αυτοί δηλαδή;
Δεν το κατάλαβα!).

As Time Goes By
(που εννοείται ότι θα απαγορευθεί πάραυτα και
δη καθ'όλη τη διάρκεια ισχύος του εκτάκτου αυτού μέτρου!)

Και ..όταν πια ο "χρόνος" θα ..επέστρεφε στην Ελλάδα, τότε μόνο θα αποκτούσαν ξανά σημασία οι ξεχασμένες μέχρι τότε λέξεις "νωρίς", "αργά", "άργησα", "σάς έστησα", "πρόλαβα". Και τώρα που το σκέφτομαι, πόσες λέξεις θα αχρηστεύονταν μονομιάς, δεν το είχα συνειδητοποιήσει μέχρι τώρα. Δεν μού ακούγεται καθόλου άσχημο πάντως.

Καλά όλ'αυτά, δε λέω...
αλλά κάπως θεωρητικά ομολογώ.

Ας γίνουμε λοιπόν ρεαλιστές, έτσι γι'αλλαγή. Τι λετε;

ο πρασινομπλέ ενδυματολογικός κώδικας, απαραίτητος..

Ενώ οι ευρωπαίοι αρχίζουν και ξανασκέφτονται αν θα (ξανα)βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη τους για να "σώσουν" ακόμα μια φορά μια χώρα που δε σώζεται με τίποτα, μήπως τελικά είναι καιρός να κάτσουμε και να αναλογιστούμε την όλη κατάσταση από τελείως διαφορετική οπτική γωνία; (ε, εντάξει, δεν διορθώνονται τα πάντα με έναν νόμο..έστω κι αν αυτός αφορά μέχρι και τα γενέθλιά μας)

Αλήθεια, σκεφτήκαμε ποτέ γιατί άραγε η Ελλάδα καλείται να επιβάλει αυτό το ιδιότυπο test-drive σε κοτζάμ Ευρώπη; Πλάκα-πλάκα, το χάλι της οικονομίας της χώρας έπιασε αδιάβαστη τόση και τόση χαρτούρα ανά την ήπειρο, κι ας μην το γελάμε. Τυχαία άραγε τόσοι φοβεροί και τρομεροί τεχνοκράτες στις μακρινές Βρυξέλλες θα σπαζοκεφαλιάσουν καθ' όλη τη διάρκεια του 2010 πώς θα έχουν και την πίτα γερή (όρα Ευρωζώνη) αλλά και το σκύλο χορτάτο (όρα: "να μην πτωχεύσει" αυτό το μικρό βαλκανικό φέουδο, όπου καλώς ή κακώς επέπρωτο να γεννηθούμε);
Ρητορική ερώτηση ή θέμα προς φιλοσοφική "διαβούλευση";
(μα πολύ μ'αρέσει αυτή η λέξη)

Καθένας αποκτά τα προβλήματα που τού αξίζουν, αλλά είτε κατά διαβολική σύμπτωση είτε ίσως σύμφωνα με κάποιους τόσο τέλειους κανόνες του σύμπαντος που αδυνατούμε οι κοινοί θνητοί να κατανοήσουμε, τα προβλήματα που κάθε φορά ανακύπτουν είναι ικανός να τα λύσει μόνο εκείνος που τα αντιμετωπίζει.
Μήπως τελικά δεν είναι τυχαίο ότι η σύγχρονη Ελλάδα είναι ίσως το μοναδικό ευρωπαϊκό κράτος που από την πρώτη πρώτη μέρα της ζωής του ήταν ήδη χρεωμένο; Σαν να ανοίγεις ένα μαγαζί και να έχεις χρέη ήδη πριν καλά-καλά ανοίξεις τα φώτα της βιτρίνας σου. Και μπορεί αυτό σήμερα από επιχειρηματικής απόψεως να ακούγεται λογικότατο (ή τέλος πάντων, όχι πολύ παράλογο), αλλά κάποτε τα πράγματα δεν ήταν έτσι.

Και όμως, αυτό το κράτος υπάρχει ακόμα.

Καταχρεωμένο, ανίκανο, με τα καλά του και τα κακά του..αλλά τελικά συνεχίζει να ζει.
Και ζει από τότε με το δικό του "ρολόι", στο δικό του "χρόνο".

Και αν θα έπρεπε να εφεύρω κάποιο "ελληνικό θαύμα" μέσα σε όλες αυτές τις δεκαετίες ζωής του κράτους μας, θα ήταν ακριβώς αυτό :
ότι παρ'όλ'αυτά , υπάρχει ακόμα.
Κανείς δεν ξέρει γιατί και κανείς δεν κατάφερε να μας πείσει, εμάς τους απλούς πολίτες του, πώς διάολο τα κατάφερε και υπάρχει ακόμα, με όλες αυτές τις εγγενείς δυστοκίες μας και τους τόκους που μας κυνηγούν πριν καλά-καλά συλληφθούμε και γεννηθούμε.. Κι ΄ταν κάποτε μοιραία φεύγουμε απ'αυτόν τον μάταιο κόσμο, πάλι.. χρεωμένοι φεύγουμε, διπλοχρεώνοντας όσους συνεχίζουν να κινούνται γύρω γύρω απ'τον (όχι πάντα) ιδιόκτητό μας τάφο.

Μα τι μ'έπιασε και μάς πάω τόσες δεκαετίες πίσω;

Άραγε, φανταστήκαμε ποτέ τι ακριβώς θα συνέβαινε σήμερα εάν αυτό το δημοσιονομικό όργιο (που μόλις άρχισε και θα μάς κρατά σε σασπένς για τους ερχόμενους 12 μήνες τουλάχιστον) θα ενέσκυπτε σε κάποια άλλη χώρα-φέουδο της Ευρωζώνης; Και δε μιλάω για τους έτσι κι αλλιώς ρημαγμένους οικονομικά βαλκάνιους εταίρους μας. Μιλάω για τη Γερμανία, τη Γαλλία ή τη Βρετανία. Εκεί όπου η έννοια "κράτος" έχει τη σημασία που τής ανήκει, η λέξη "τάξη" γράφεται με κεφαλαίο "ταύ" και ο χρόνος είναι χρήμα (όπως να το κάνουμε, αυτή είναι η αλήθεια. κι ας νομοθετούμε ό,τι θέλουμε εμείς για τα ρολόγια...).

Άραγε τί θα γινόταν εάν αυτό το τρομακτικό σενάριο (που δεν είναι άλλο από τη δική μας δημοσιονομική πραγματικότητα) θα το ζούσε μία από τις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, που τούς γίναμε άχθος χωρίς καλά-καλά εκείνες να το καταλάβουν; (ακόμα ένα καθαρά ελληνικό θαύμα!).
Ιδού οι επικρατέστερες εκδοχές:

Ο μέσος Βρετανός θα έφευγε κακήν κακώς από την ευλογημένη γη της Γηραιάς Αλβιώνος, για να ξεχειμωνιάσει σε κάποια πρώην αποικία -δεν έχει σημασία ποιά, φτάνει να είναι φθηνή και με ήλιο-. Ο μέσος Γερμανός θα ξέθαβε το αραχνιασμένο του Trabant για να μπει στο νόημα των ημερών που θα τον περίμεναν, ο δε Γάλλος θα έτρεχε στις υπερπόντιες κτήσεις για να μαζεύει ζαχαροκάλαμα. Κι όλα αυτά, όχι επειδή όλοι αυτοί τάχα διαφέρουν γονιδιακά από μας τους "μεσογειακούς" που περιμένουμε με χαρά να κλείσουν τα φώτα (στην κυριολεξία) για να μπει ο νέος αυτός χρόνος.
Όχι βέβαια!
Κι εμείς μια χαρά μπορούμε να κουβαλάμε ζαχαροκάλαμα, δε θέλει δα και πολύ ταλέντο για τέτοιες ψλοδουλειές. Σιγά....!!

Μόνο ένας πολίτης του δικού μας we-love-to-hate-it-Κράτους θα μπορούσε ακόμα να αισιοδοξεί και απλώς να προχωρά παρακάτω με-έστω και- δανεισμένα σινιέ παπούτσια και τεράστια καλογυαλισμένα τζιπ, ξέροντας ενδόμυχα ότι παρά το τσουνάμι που διαφαίνεται στον ορίζοντα του τέλους του 2010, το μπάχαλο που συνηθίσαμε γενιές τώρα θα συνεχιστεί ακόμα μια φορά.
Κι αυτό όχι γιατί κάποιος μάς ψέκασε με το ναρκωτικό που λέγεται "αναισθησία", αλλά ακριβώς επειδή κάθε πρόβλημα είναι φτιαγμένο ειδικά γι'αυτόν που το αντιμετωπίζει.
Και μόνο όποιος αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα, είναι ικανός ή να το υπομείνει και να ζήσει με αυτό ή ακόμα -ποιός ξέρει- , ..ακόμα και να το λύσει...
Πώς;
(δεν ξέρω να σάς πω)

Αισιοδοξία;
Ίσως.
Σπάνιο ναρκωτικό βέβαια.
Ακριβό, φυσικά.
Αλλά ακόμα υπάρχει.

Καλές μας γιορτές.

κινηματογράφος στην άμμο..

Όταν μού έγραψε ένας φίλος σε email ότι "μη στεναχωριέσαι, τίποτα δε χάνεται" δεν καταλάβαινα τι ήθελε να μού πει. Έπρεπε να περάσουν μήνες επί μηνών, αναρτήσεις επί αναρτήσεων και ανώνυμα σχόλια επί ανωνύμων σχολίων για να συνειδητοποιήσω αυτό το απλό πράγμα που ήθελε να μού πει τότε. Για τα χρόνια και για την πείρα αυτού του φίλου, ήταν φαίνεται αυτονόητο. Για μένα όμως όχι.
Δημήτρη, είχες δίκιο σ' εκείνο το email.
Και σε ευχαριστώ εκ των υστέρων
(τι να κάνω, ο χρόνος περνάει και δε με ρωτάει εμένα)

Και να που τα γεγονότα τον επιβεβαίωσαν. Και η προσπάθεια που είχα καταβάλει τότε, με την προσέγγιση κινηματογραφικών φεστιβάλ ανά την Ελλάδα αλλά και νεαρών δημιουργών ταινιών από διάφορες γωνιές της Γης, να στείλουν τις ταινίες τους στην άγνωστη Ρόδο γιανα τις δει το κοινό μας, τελικά έπιασε τόπο. Και μάλιστα από φορείς που ούτε καν ήξερα ότι υπήρχαν τότε ή ότι θα έκρυβαν τη δυναμική που έχουν σήμερα.

Ήταν πριν δυό χρόνια όταν πρωτοπροβλήθηκαν στο Δημοτικό Θέατρο της Ρόδου οι βραβευμένες ταινίες από το έως τότε άγνωστο στη Ρόδο Διεθνές Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο ή - όπως μετονομάστηκε φέτος-Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Πάτρας.
Έστω και καθυστερημένα, ξαναπροβλήθηκαν πέρσι οι ..προπέρσινες βραβευμένες ταινίες του ίδιου φεστιβάλ (κάλλιο αργά παρά ποτέ) στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου.

Και φέτος - η έκπληξη.

Ο Σύλλογος Αμπερνάλι της Σορωνής πρόλαβε και απέκτησε τα δικαιώματα προβολής των βραβευμένων ταινιών του φετινού 11ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Πάτρας, σε χρονική απόσταση μόλις ενάμιση μήνα από τότε που είχαν διαγωνιστεί στην αχαϊκή πρωτεύουσα.
Μπορεί να μην προβάλλονται στο 'πρεστίζ' Δημοτικό Θέατρο της Ρόδου, αλλά αν τελικά οι φορείς της πόλης μας δεν μπορούν να διαχειριστούν μία τόσο εύκολη και συνάμα σημαντική πολιτιστική σχέση με ένα διεθνές φεστιβάλ που γίνεται στη χώρα μας εδώ και 11 χρόνια, όπου προβάλλονται ΚΑΙ ελληνικές νέες παραγωγές, θυμίζοντάς μας ότι ακόμα και σε τέτοιους δύσκολους καιρούς υπάρχουν ΚΑΙ έλληνες κινηματογραφιστές, που με ελάχιστα οικονομικά μέσα συνεχίζουν να κάνουν ταινίες (ειδικά αυτή τη χρονιά κατά την οποία οι ελληνικές παραγωγές για τον ένα ή τον άλλο λόγο απουσίαζαν ακόμα και από αυτό το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης -μα πείτε μου, δεν ακούγεται σχεδόν απίστευτο αυτό;-) , τότε πραγματικά αξίζει κανείς να πάρει το αυτοκίνητό του, να αποκοπεί έστω και για λίγες ώρες από τον ροδίτικο ομφάλιο λώρο και να ..ξεβολευτεί για να φτάσει στην όχι και τόοοοοσο μακρινή δα Σορωνή για να δει ...κινηματογράφο.

Όχι dvd! Όχι ταινίες που είναι γεμάτα τα dvdάδικα.

Είπαμε : να δει Κινηματογράφο.
Νέες παραγωγές, με ποικίλη θεματολογία και -κυρίως- από νέους ανθρώπους που το μόνο που διαθέτουν σίγουρα είναι το εξής απλό αλλά και τόσο δυσεύρετο: μεράκι. Και με τη φροντίδα νέων ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στη μικρή κοινωνία της ροδίτικης "περιφέρειας", που εδώ που τα λέμε, απέχει ...μισό cd δρόμο από τα τρέντυ cafe του κέντρου της Ρόδου.
Όχι και πάρα πολύ μακρυά δηλαδή...



Οι προβολές των βραβευμένων ταινιών του 11ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Πάτρας άρχισαν ήδη από χτες, 21 Δεκεμβρίου, στο ολοκαίνουργιο "Σπίτι" του Συλλόγου Αμπερνάλι Σορωνής, στη Σορωνή (μα...πού αλλού;) και θα διαρκέσουν μέχρι και τις 23 Δεκεμβρίου 2009.

Η είσοδος είναι δωρεάν για όλους
και οι προβολές αρχίζουν στις 7 το απόγευμα
Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα των προβολών
με ένα απλό κλικ ΕΔΩ.

Δυστυχώς δεν μπόρεσα λόγω διαφόρων υποχρεώσεων να πεταχτώ τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009 στις 7 το απόγευμα και να δω το ντοκυμαντέρ "Γυναίκες της Άμμου/Women of Sand" που βραβεύθηκε ως η καλύτερη ταινία με αντιπολεμικό περιεχόμενο, που σκηνοθέτησαν ο πολύ καλός μου φίλος Νίκος Μπίστινας και η Κατερίνα Πανταζοπούλου. Και ήταν μια ταινία που πραγματικά ήθελα να δω, ύστερα από τόσο background που είχα την τύχη να παρακολουθώ από κοντά όσο χρόνο προετοιμαζόταν να βγει αυτή η δουλειά στο πανί. Ελπίζω οι υπεύθυνοι του Συλλόγου να βρουν μια ευκαιρία να την ξαναπροβάλουν (μήπως και τη δω κι εγώ τελικά)

πλάνα από την ταινία

Οι "Γυναίκες της Άμμου" πραγματεύονται τη δραστηριότητα της μικρότερης σε ηλικία γυναίκας υποψηφίου για το Νόμπελ Ειρήνης, της Φατμιρέ Φέκα, μιας νεαρής κοσοβάρας αλβανικής καταγωγής, η οποία καλείται να επουλώσει όπως μπορεί τις πληγές που άφησε στο συλλογικό ασυνείδητο της κοινότητάς της ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο. Η ελληνίδα δημοσιογράφος Σταυρούλα Λογοθέτη, που συνεργάζεται με την Καναδική Κρατική Τηλεόραση και την ΕΡΤ, κλήθηκε να βρει τα κομμάτια του παζλ για να τα συνθέσουν ένα-ένα οι σκηνοθέτες, ο Νίκος και η Κατερίνα, ούτως ώστε να δημιουργηθεί η ταινία που βραβεύθηκε στο φετινό Φεστιβάλ της Πάτρας.

Βάλτε βενζίνη στο αυτοκίνητο και μη λυπηθείτε τα χιλιόμετρα.
Ο κινηματογράφος σάς περιμένει στη Σορωνή.
7 το απόγευμα αρχίζουν οι προβολές
και διαρκούν το πολύ μέχρι τις 9.

Τα λέμε εκεί.

άμμος και τέχνη, λοιπόν.
και όμως, μερικές φορές αυτά τα δυό πάνε μαζί.

ΕΣΥ ποιό χαπάκι πιπιλάς ακόμα;

Σάς είχα υποσχεθεί ότι θα το σκεφτώ πάρα πολύ να αναδημοσιεύσω ξανά κάτι που έχει ήδη "δει το φως του διαδικτύου", αλλά είναι κάποια άρθρα που τυχαίνει να διαβάζω που -πώς να το κάνουμε- δεν μπορώ να αγνοήσω.

Ένα απ' αυτά είναι και το άρθρο ενός από τους πολλούς αξιολογότατους αρθρογράφους του www.protagon.gr , του site δηλαδή της γνωστής τηλεοπτικής εκπομπής "Πρωταγωνιστές". Δυστυχώς το άρθρο που σάς παραθέτω παρακάτω ανήκει στον Lupus Ec(onomicus). Και λέω δυστυχώς, επειδή θα ήθελα να τον συγχαρώ επώνυμα.

Ξέρω, μπορεί τα θέματα που πραγματεύεται να είναι λίγο "βαριά", χρονιάρες μέρες που έχουμε, αλλά πάντα αυτές τις μέρες -κακά τα ψέμματα- όλο και κάποιον απολογισμό κάνουμε όλοι μας, από λίγο έως πολύ.

ΕΣΥ ποιό χαπάκι πιπιλάς ακόμα;;

Το άρθρο που ακολουθεί έχει αναδημοσιευθεί από ΕΔΩ

Καλή ανάγνωση..

_______________________________________________

Φτύστε επιτέλους την ιδεολογική πιπίλα
(η μεταπολίτευση πέθανε!)

Εκείνο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας και κυρίως όσοι από τους πολίτες αυτής της χώρας δεν κοιμούνται τον ύπνο του λαϊκισμού, του κρατισμού, του πατριωτικού τσαμπουκά και των κεκτημένων δικαιωμάτων, ή δεν μασάνε στις ακατάσχετες μπουρδολογίες των πολιτικών που δεκαετίες τώρα ξέρουν μόνο να κρύβονται πίσω από τον ξεφτισμένο μπερντέ του πολιτικού κόστους της επιβίωσης και της αναπαραγωγής τους, είναι ότι το κλασσικό συγκρουσιακό πολιτικό δίπολο της δεξιάς-αριστεράς δεν υπάρχει πια.

Δεν υπάρχει πια ούτε στα (προκατ μπαγιάτικα) όνειρα της Αλέκας, ή του Καρατζαφέρη, ούτε καν στις (άδειες από όνειρα κι από στόχους) απεγνωσμένες ψυχές των παιδιών που νομίζουν ότι διαπλεκόμενα συχνά πυκνά με περιθωριακούς κι εγκληματίες του κοινού ποινικού θα μεταφράσουν την (όχι αυταπόδεικτα) δικαιολογημένη απόγνωσή τους από τυφλή, αχαλείνωτη κι ανερμάτιστη εξέγερση κατά της κοινωνίας σε στιβαρή επανάσταση κατά του (ανύπαρκτου εν Ελλάδι) κεφαλαιοκρατικού κατεστημένου... Δεν υπάρχει γιατί πέθανε μαζί με τις ελπίδες της γενιάς της μεταπολίτευσης. Της γενιάς που κατάφερε μονάχα να μετατρέψει μια κοινωνία ανεκπλήρωτων οραμάτων σ’ έναν εσμό από ανταγωνιστικές κάστες βολεψάκιδων, λαμόγιων, εκβιαστών και φοβιτσιάρηδων...

Τι έχουμε να πούμε για τη σημερινή ελληνική κοινωνία;
Τι έχουμε να πούμε για τις κάστες που κρύβονται πίσω από τη βολή και τα δικαιώματά τους, αδιαφορώντας για το πού πηγαίνει ένα πλοίο οιωνεί ακυβέρνητο;
Τι έχουμε να πούμε για τους υπερήφανους εργατοπατέρες στο Λιμάνι του Πειραιά που νομίζουν ότι διατήρησαν κεκτημένα, και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για το γεγονός ότι χρέωσαν τον ελληνικό λαό στο σύνολό του με 81,5 εκ. ευρώ;
Τι έχουμε να πούμε για τους αλήτες διαχειριστές της περιουσίας μας που από το 2000 πουλάνε τα “ασημικά” μας (μέσω των αποκρατικοποιήσεων), εισπράτουν 17,5 δις ευρώ και δεν βάζουν ούτε πενήντα λεπτά στον κουμπαρά για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους;
Τι έχουμε να πούμε όταν από τα 100 ευρώ των φορολογούμενων (όσων τέλος πάντων πληρώνουν φόρους) τα 48 ευρώ και 65 λεπτά πηγαίνουν για μισθούς και συντάξεις του δημοσίου, ενώ για κοινωνική προστασία 7 ευρώ και 38 λεπτά και για δαπάνες περίθαλψης 2 ευρώ και 43 λεπτά;
Τι έχουμε να πούμε για τον νέο γενικό γραμματέα του ΣΔΟΕ (νυν ΥΠΕΕ) που εξελέγη από την (ομολογουμένως) ρηξικέλευθη και (αναμφιβόλως) “διαφανή” διαδικασία της αξιολογήσεως βιογραφικών μέσω διαδικτύου και εντελώς τυχαία βρέθηκε να είναι συνδικαλιστής εφοριακός, δις πολιτευθείς με το ΠαΣοΚ, γενικός γραμματέας της ομοσπονδίας εφοριακών και πρόεδρος της ΠΑΣΚΕ οικονομολόγων;
Τι έχουμε να πούμε για το συνδικάτο των εφοριακών λοιπόν και για τον φορο-εισπρακτικό μας μηχανισμό όταν τα φορολογικά έσοδα ανά υπάλληλο στην Ελλάδα είναι 1 ευρώ και 13 λεπτά, όταν στην “διεφθαρμένη” Ιταλία ξεπερνούν τα 27 ευρώ;
Τι έχουμε να πούμε όταν στο νεοεκλεγέν Δ.Σ. της ΔΕΗ τρεις από τους πέντε εκπροσώπους του Δημοσίου είναι συνδικαλιστές;
Τι έχουμε να πούμε όταν, στη χώρα της φοροδιαφυγής των 30 δις ευρώ και της παρα-οικονομίας των 65 δις ευρώ, πληρώνουμε “καπέλλο” 16 δις ευρώ τον χρόνο αδιαφανείς και ανεξέλεγκτες “επιχορηγήσεις” σε (άκουσον άκουσον) 7.000 οργανισμούς του στενού και ευρύτερου Δημόσιου Τομέα;

Ας μη γελιόμαστε λοιπόν.

Στην Ελλάδα του σήμερα, στην Ελλάδα που αντικρύζει την αυγή του 21ου αιώνα από τον βόθρο της αναξιοπιστίας σε όλα τα επίπεδα, αλλά πρωτίστως στο μακρο-οικονομικό, το συγκρουσιακό δίπολο συγκροτείται από δυό αυστηρά καθορισμένες και οριοθρτημένες αντιθέσεις που δεν έχουν να κάνουν ούτε με τη δεξιά ή την αριστερά, ούτε με την πατριδολαγνία ή τον ευρωπαϊσμό, ούτε με τον μονεταρισμό ή τον κεϋνσιανισμό.

Έχουν να κάνουν με σχίσμα ανάμεσα στον λαϊκισμό και την αξιοπιστία και το ρήγμα ανάμεσα στον κρατισμό και την παραγωγικότητα.

Εγώ όλα τα άλλα τα ιδεολογικά τα ακούω βερεσέ και εκ του περισσού.
Γκέγκε;

Ταύτα και μένω. Επί του παρόντος (βεβαίως).

Santa or not Santa?

Πρώτα πρώτα, πριν συνεχίσω, θα ήθελα να πω πως αυτήν εδώ την ανάρτηση καλό θα ήταν να τη διαβάσουν ενήλικες που γνωρίζουν πιά τη σωστή απάντηση στο φλέγον ερώτημα των ημερών.

Και ποιό είν' αυτό; Μα ελάτε τώρα!

Το φλέγον ερώτημα των ημερών μέχρι και την Πρωτοχρονιά δεν είναι άλλο από το
εάν και κατά πόσον υπάρχει ή δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης.

Για να το κάνω και πιο λιανά:
Όποιος από σας ΔΕΝ είναι 100% βέβαιος για το αν υπάρχει ή όχι Άη Βασίλης, να πατήσει αμέσως Χ στην οθόνη ή να πάει σε κανένα άλλο μπλογκ,
γιατί αυτή εδώ η ανάρτηση δεν απευθύνεται σε σας, κύριέ μου!
Ούτε και σε σας, μαντάμ!


Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες, όταν έπαιζα μαζί με την ξαδέλφη μου στο σπίτι της. Θα ήμουν 6 ή 7 χρονών. Δεν ήταν κάν χειμώνας, να πω ότι θα προμηνυόταν αυτή η τόσο σημαντική στιχομυθία, που θα μ' έκανε να τη θυμάμαι μέχρι σήμερα.
Εν μέσω κάποιου (από τους πολλούς) καυγάδες μας -του τύπου "αυτό το παιχνίδι είναι δικό μου και μην τ' αγγίζεις εσύ! ακούς;!"-, τι μού ήρθε στα καλά καθούμενα να κάτσω και να τής πετάξω την ατάκα:
"Και τι καταλάβες που μού'κλεψες το (τάδε) αυτοκινητάκι. Μετά απ' αυτό που μού'κανες, σιγά μη σού φέρει δώρο την Πρωτοχρονιά ο Άη Βασίλης!"
Κι εκεί που νόμιζα ότι της είχα κάνει τη μούρη-κιμά, με τέτοια βαριά κατάρα που τής έριξα, εκείνη άρχισε να γελάει(!!) και να μού λέει με ύφος χιλίων καρδιναλίων :
"Ποιός Άη Βασίλης ρε βλάκα; Δεν υπάρχει Άη Βασίλης! Ψέμματα σου λένε όλοι και μού είπανε να μη σου το πω γιατί είσαι νιάνιαρο. Και το αυτοκινητάκι είναι δικό μου και παράτα μας τώρα! Κορόιδο!"

Χάθηκε η γη κάτω απ' τα πόδια μου.
Δεν υπάρχει; Μού λένε ψέμματα; Γιατί με κοροϊδεύουν έτσι εμένα;
"Αδύνατον! Εμένα η μαμά μου δε μού λέει ποτέ ψέμματα!
Εσύ λες ψέμματα για να μού αρπάξεις το αυτοκίνητο!
Κλέφτρα!"

"Ναι, καλά. Τον είδες ποτέ αυτόν τον Άη Βασίλη;
Κλείνουν οι μεγάλοι τα φώτα, σού λένε κάτι βλακείες να περάσει η ώρα, πάνε και βάζουν τα δώρα στην πόρτα και μετά σε δουλεύουνε όοολοι τους μαζί.
Κι εσύ νομίζεις ότι ήρθε ο Άη Βασίλης.
Βλάκα!"
Λογικοφανής η εκδοχή της, δε λέω.
Αλλά τόση κοροϊδία; Δεν το πιστεύω!

Τέλος πάντων, ακολούθησαν διάφορες συζητήσεις και διευκρινίσεις, με το γνωστό συμπέρασμα.
Εεε, εντάξει ρε παιδιά!..
Στο κάτω-κάτω, δεν τον είχα δει και ποτέ μου.

Έκτοτε δεν το ξαναέθιξα το θέμα των δώρων με την ξαδέλφη μου (που συχνά πυκνά με ρώταγε, σε ανύποπτο χρόνο: "Δε μού λες Γαβριήλ... Ρώτησες τη μαμά σου για τον Άη Βασίλη;ε; ... Όχι; Τον μπαμπά σου;..Τι; Μα ούτε τον μπαμπά σου;;..." Και βέβαια τής έλεγα ότι δε ρώτησα κανέναν! Γιατί εγώ ήξερα πολύ καλά. Μα πάρα πολύ καλα "και καλύτερα από σένα!! Κλέφτρα!")
- και φτου κι απ' την αρχή, καυγάς

Αυτά.

Εν πάση περιπτώσει, οι λογικές εξηγήσεις πάντα πιάνουν τόπο.
"Άκου Γαβριήλ. Τώρα που ξέρεις, μην κάθεσαι και εξηγείς στο κάθε παιδάκι. Φτάνει που ξέρεις εσύ και μη δίνεις συνέχεια. Εντάξει;"

Να πω την αλήθεια, πάντα μ' έπιανε ο πειρασμός να κάτσω και να εξηγήσω δυό-τρία φωνήεντα, όταν ερχόταν το θέμα στη γειτονιά. Όπως π.χ. στην κοπελιά από απέναντι, που ενώ ήταν ΗΔΗ 14 ΕΤΩΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΕΝΩΝ, είχε ΑΚΟΜΑ(!!!) τη δική της εκδοχή επί του θέματος (άνευ πλάκας!). Έως του σημείου που πια θα έπρεπε κάποιος να τής εξηγήσει ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ ΕΙΧΕ ΗΔΗ ΠΕΡΙΟΔΟ αφού τα...παιδιά ΔΕΝ τα φέρνει ο ΠΕΛΑΡΓΟΣ και άρα ΚΑΙ ο Άη Βασίλης είχε ΠΟΛΥ μα ΠΑΑΑΑΡΑ ΠΟΛΥ φορτωμένο πρόγραμμα και ΔΕΝ μπορούσε πλέον να ασχολείται ΚΑΙ με τη...Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση!

Τέλος πάντων, δεν έμαθα περαιτέρω τι συνέβη, μη σάς λέω και φαντασίες.
Πιστεύω πάντως ότι το φλέγον ερώτημα βρήκε και σε αυτή τη (βαριά) περίπτωση τη δέουσα απάντηση (μιλάμε, είχα μπει στον πειρασμό να πω στην ξαδέλφη μου να αναλάβει δράση, να τελειώνουμε πια.. δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε ελεύθερα!)


Έλα όμως που φέτος, εν έτει 2009, διαπίστωσα ότι δεν θα έπρεπε να ήμουν τόσον καιρό τόσο σίγουρος για όλα αυτά που μού είχαν πει τότε. Κι αν πιστεύατε πως ό,τι ξέρατε ή ό,τι σάς είπαν ήταν σωστό, καλά θα κάνετε να δείτε τι δείχνουν οι δύο οθόνες παρακάτω και τότε ελάτε να το ξανασυζητήσουμε.
Σάς βαστάει;

Video streaming by Ustream

Απ'ευθείας εικόνα από το σαλόνι του Άη Βασίλη.
Απλώς πατήστε play

Ναι, καλά βλέπετε.
Ο Άη Βασίλης ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ στο σαλόνι του, στο μακρυνό Ροβανιέμι της Φιλανδίας. Και μάλιστα με τα παιδάκια που μπαινοβγαίνουν για να τού ευχηθούν και να τού δώσουν τα γράμματά τους (τώρα γιατί να τού δώσουν γράμματα και να μην τού τα πουν; μπροστά τους δεν τον έχουνε; μα είναι φιλανδεζάκια ντε! άμα ήταν ελληνάκια, θα έκαναν αλλιώς).
Και αν η οθόνη δείχνει μαύρο ή αν είναι off air, τότε αυτό σημαίνει ότι ο Άη Βασίλης κοιμάται.
Ευτυχώς που δεν υπάρχει διαφορά ώρας ανάμεσα στη Φιλανδία και την Ελλάδα, οπότε από το πρωί στις 10 μέχρι και τις 7 και μισή το απόγευμα περίπου ο Άη Βασίλης ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ είναι εκεί.

Stream videos at Ustream

Απ'ευθείας εικόνα από την αυλή του σπιτιού του Άη Βασίλη
Πατήστε play

Όσο για την αυλή του σπιτιού του Άη Βασίλη, δεν το συζητώ!
Γεμάτη από κόσμο όλη τη μέρα και όλο το βράδυ φωτίζεται. Φωτίζονται και τα χριστουγεννιάτικα δέντρα και οι χιονάνθρωποι (ομολογώ πως δεν έχω δει χιονάνθρωπο από κοντά. πρώτη φορά είναι τώρα, μέσα από το live streaming).
Εδώ η κάμερα είναι ανοιχτή όλο το εικοσιτετράωρο και όλες τις μέρες.

Είδατε Άπιστοι Θωμάδες όλοι σας;;;;

Και τώρα θέλω να μού πείτε.
Υπάρχει ή δεν υπάρχει Άη Βασίλης;
Ακούω!

χό χό χόοοοοοοοοοο

υ.γ. μεταξύ μας,
τελικά πολυτονικό ή μονοτονικό;
(οράτε ανωτέρω)

TDK

Δε λέω, καλά τα cd, καλός και ο ψηφιακός ήχος και βέβαια δε μου λείπει καθόλου ούτε εκείνο το έρμο πικ-απ και το βινύλιο που με το που άρχιζε να φθείρεται η βελόνα, στέναζαν οι νότες, ούτε και όλη αυτή η ταλαιπωρία να προσέχεις να πατάς προσεκτικά (σχεδόν ευλαβικά) τα κουμπιά του κασετοφώνου, για να μη "φάει την κασέτα".

Όμως, χαζεύοντας τις προάλλες στο YouTube ανακάλυψα ένα βιντεάκι που με γύρισε σ'εκείνες τις ξεχασμένες μέρες με τις ατέλειωτες βόλτες στο αυτοκίνητο των γονιών μου, με μένα στις πίσω θέσεις "γιατί τα παιδιά κάθονται πίσω" και το κασετόφωνο -ανάμεσα στις μακρινέεεεες εκείνες θέσεις του οδηγού και του συνοδηγού- να γράφει τη δική του ιστορία στη μνήμη μου.


Τι μ'έπιασε και γυρνάω πίσω στα μέσα της δεκαετίας του '70, που οι κασέτες TDK ήταν η τελευταία τότε λέξη της ηχητικής απόδοσης, δεν ξέρω. Να το αποδώσω στην μελαγχολία των γιορτών; Να συμφωνήσω ακόμα μια φορά με το αξίωμα "η χαρά πάει χέρι χέρι με τη λύπη"; Να διαπιστώσω και φέτος ότι η μελαγχολία είναι το συνηθέστερο συναίσθημα των ανθρώπων κάθε φορά που πλησιάζει η αλλαγή του χρόνου; Ή απλά να παραδεχτώ ότι γερνάω;
Κι από την άλλη τι θα βγει που θα το παραδεχτώ ή όχι;
Γερνάω έτσι κι αλλιώς, όπως (λίγο-πολύ) όλοι μας.

Τι κι αν έχεις την σούπερ-ντούπερ ηχητική απόδοση όσες φορές και να βάλεις να παίζει το ψηφιακό cd ("που δε χαλάει ποτέ!!" όπως μάς έλεγαν με στόμφο διάφοροι ειδικοί στις αρχές της δεκαετίας του '90). Και μεταξύ μας, όλη αυτή η δικτατορία της τελειότητας και της "τελευταίας λέξης" αρχίζει να με αφήνει παντελώς μα παντελώς αδιάφορο.

Χτες, λοιπόν που λέτε, ενώ άφηνα με απανωτά κλικαρίσματα στο YouTube να περνάει επιδεικτικά και παντελώς αναξιοποίητος ο χρόνος μου μέχρι τις επίσημες διακοπές, γύρισα δεκαετίες επί δεκαετιών πίσω. Last Night A Video Saved My Life ένα πράμα και με το βιολί του Ιτσχάκ Πέρλμαν να με ταξιδεύει στην πίσω θέση του παλιού αυτοκινήτου των γονιών μου ("τό'παμε πιά! τα παιδιά κάθονται πίσω, Γαβριήλ!").

Δεν ήξερα ότι τον έλεγαν Τσαϊκόφσκυ.
Δεν ήξερα ότι "αυτό" ήταν κλασική μουσική.
Ήξερα μόνο ότι αυτή ήταν η κασέτα TDK, η τελευταία λέξη της τεχνολογίας, με τη μαγική λεπτή καφέ ταινία απ'όπου -ως εκ θαύματος- έβγαζε, λέει, μουσική. Για φαντάσου!
Και κάθε φορά που αυτή η τελευταία λέξη της ηχητικής απόδοσης έμπαινε στο "στόμα" του κασετοφώνου του αυτοκινήτου μας, υπήρχε πάντα η υποψία ότι ίσως αυτή ήταν και η τελευταία φορά που θα κατάφερνε να φτάσει καταϊδρωμένος ο Πέρλμαν μέχρι την τελευταία του νότα. Γιατί, πόσες φορές πια θα μπορέσει το μολύβι να ξαναϊσιώσει τη μαγική αυτή λεπτή καφετί ταινία ήχου..

Και έτσι, η ακρόαση αποκτούσε τη δική της σημασία.
Κάθε play είχε τη δική του ιστορία.
Κάθε play αποτελούσε μονάδα μετρήσεως της διάρκειας ζωής της "τελευταίας λέξης της ηχητικής απόδοσης".
Και στο χθεσινό βίντεο, μέσα από τα αόρατα καλώδια του διαδικτύου (αλήθεια, ΠΩΣ ΔΙΑΟΛΟ επιτέλους ΔΟΥΛΕΥΕΙ αυτό το διαδίκτυο;;;;), βρήκα ξανά τον ίδιο Πέρλμαν να παίζει το ίδιο και απαράλλαχτο Κοντσέρτο για Βιολί του Τσαϊκόφσκυ.
Το ίδιο ακριβώς κοντσέρτο του παλιού μας αυτοκινήτου.

Όλα έχουν και μια ημερομηνία λήξεως.

Όλα , εκτός από τα cd.
"Που δεν χαλάνε ποτέ!", λέει

συγχωρήστε την κακή ποιότητα ήχου, εικόνας
και το άγαρμπο κόψιμο του βίντεο.

και μια αδιάκριτη ερώτηση:
ψηφίσατε ; (οράτε ανωτέρω)

γερές αντοχές

Σαν να έχουν πέσει οι πληγές του Φαραώ στο νησί τελευταία. Βροχές, χαλάζι, κρύο, αλλεπάλληλες διακοπές ρεύματος.. Για να μην πω για τη Γρίπη με Γάμμα Κεφαλαίο (ναι, ακόμα κι αυτή -η γνωστή των χοίρων- με βρήκε και με διέλυσε για 10 μέρες). Μέχρι και σεισμός 5,5R έγινε πριν λίγα εικοσιτετράωρα (ευτυχώς αυτόν δεν τον πήρα χαμπάρι γιατί περπατούσα στο δρόμο)!
Μήπως μάς περιμένουν και πυρκαγιές, να καεί ό,τι πελεκούδι μάς απέμεινε;

Και τι έχει να πει αυτό το έρμο μπλογκ για όλ' αυτά;

Τίποτα απολύτως.
Λέω να μη βγάλω άχνα ώσπου να περάσουν αυτές οι ρημάδες οι μέρες μέχρι και τα επίσημα "χρόνια πολλά", οπότε και θα λέμε όλοι μας λίγο-πολύ κι ένα υπόκωφο "..και μη χειρότερα" για του χρόνου.. Γιατί όποιος νομίζει ότι το 2010 θα είναι καλύτερο από το έτσι κι αλλιώς δύσκολο 2009 (στο κάτω κάτω, όλοι μάς τό'λεγαν και το ξέραμε), καλύτερα να πάρει στις 31 Δεκεμβρίου 2009 τα μεσάνυχτα ακριβώς ένα υπνωτικό χάπι διάρκειας 365 ημερών και νυκτών για να τη βγάλει απλώς καθαρή
-τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο απ'αυτό-.

Δυστυχώς δεν έχω την πολυτέλεια να χουχουλιαστώ κάτω απ'τις κουβέρτες και να σκίζω αδιάφορα τις σελιδούλες των ημερολογίων μέρα με τη μέρα μέχρι να περάσει και τούτος ο μήνας.

Αλήθεια, πόσες κακουχίες μπορεί ν' αντέξει ο άνθρωπος;
Περαστικά μας.

Οι φωτογραφίες ανήκουν στον παλιό καλό φίλο Ανδρέα Χατζή,
που πραγματικά δεν ξέρω πώς τού'ρθε στα καλά καθούμενα
να κυνηγάει τα τρελλά κύματα πίσω από το κτίριο της Νομαρχίας στη Ρόδο
αλλά και στο καταπνιγμένο τραμπολίνο του Έλλη..
Φαίνεται πάντως πως επέζησε και αυτής της κακουχίας,
αφού πρόλαβε σήμερα και τις ανέβασε στο Facebook.
Θένξ Άντριου!

Το αθάνατο τραγούδι του Σαββόπουλου "Έρχεται Βροχή, Έρχεται Μπόρα",
μού το ψυθίρισε από το YouTube ο χρήστης rapampam με την κιθαρίτσα του.
Προσπάθησα να ακολουθήσω τις οδηγίες των στίχων
- πλην όμως οι καιροί χαλεποί..

Όσο για την ψηφοφορία περί του μονοτονικού/πολυτονικού και γενικώς αβέβαιου μέλλοντος του μπλόγκεως τούτου συνεχίζεται..
Ρίξτε την ψήφο σας.
Τουλάχιστον αυτή η ψηφοφορία θα είναι ανώδυνη για όλους μας.

ημερήσια διάταξη

Μπορεί οι συχνοί επισκέπτες στο τσαρδί μου να το έχετε καταλάβει, άλλοι πάλι μπορεί να το έχετε υποψιαστεί. Είναι γεγονός λοιπόν, ότι μετά από τόσο μεγάλη δόση μπλογκαρίσματος και αναρτήσεων επί αναρτήσεων, επήλθε η στιγμή του κορεσμού. Ή τουλάχιστον έτσι υποθέτω. Γι'αυτό κάπως αραίωσα τις αναρτήσεις μου και εδώ και δέκα μέρες το μόνο που κάνω είναι να βλέπω την επισκεψιμότητα της σελίδας και κατά τα άλλα να κλικάρω βιαστικά ..αλλού και εις άλλα μπλογκομάγαζα.

Και επειδή διάγω μια φάση ..επανακαθορισμού του μπλόγκεως και για να μην τα κρατάω όλα μέσα μου, λέω να σάς τα πω χαρτί και καλαμάρι
- όχι τίποτα, να φύγει το κρίμα απ'το λαιμό μου δηλαδή-.

Αρχίζω:

Θέμα Πρώτον :

Να διατηρήσω τον πολυτονικό χαρακτήρα του αλλού κι αλλού ή μετά από την μονοτονική του μεταστροφή για τις ανάγκες της προβολής του ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ, να παραμείνω στα απλά μονοτονικά ελληνικά; Δεν θα ξεχάσω τι ...θάψιμο είχα φάει από μία αρχαιότερη συνάδελφο που εκτιμώ τη γνώμη της ένα πρωί στα δικαστήρια, όταν μου είπε "ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΓΑΒΡΙΗΛ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΣ ΤΙΣ ΨΙΛΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΑΣΕΙΕΣ!! ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙΣ ΞΑΝΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!" , και ομολογώ πως ξαφνιάστηκα (και γιατί πρώτα-πρώτα δεν ήξερα καν ότι με διάβαζε αλλά και γιατί -εάν όντως με διάβαζε- θα περίμενα ότι θα τής άρεσε το πολυτονικόν του χαρακτήρος μου...

Και τώρα πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω!!
Should I Stay Or Should I Go?
Πήραμε Τη Ζωή Μας Λάθος Κι Αλλάξαμε Ζωή;
Ne Partez Pas Sans Moi?
Έχω Δίλημμααα, ποιό δρόμο να διαλέξω;;

Και πόσα άλλα στιχάκια
μού'ρχονται τώρα ξαφνικά στο μυαλό...

Θέμα Δεύτερον :

Μετά από ανελέητο μπλογκάρισμα δύο ετών παρά κάτι μηνών, η δεξιά στήλη αρχίζει και σφύζει εικονιδίων. Έτσι, πλάκα-πλάκα οι ενότητες αναρτήσεων έφτασαν αισίως στις ΔΕΚΑ (10) και με ένα εικονίδιο η κάθε μία.. , τα μπλογκ που διαβάζω και σάς προτείνω να ρίξετε μια ματιά κοντεύουν την εικοσαριά (20), το αρχείο των αναρτήσεων τρώει δεκατρείς (13) γραμμές (12 για τους μήνες του τρέχοντος έτους και μία για τον προηγούμενο) και το ευρετήριο των ετικετών των αναρτήσεων έχει καταντήσει πια ..σεντόνι.
Ε, όσο για τους αναγνώστες και τους followers, είπαμε , όλα κι όλα!
Αυτούς (εσάς) δεν τους αποχωρίζομαι με τίποτα!

Οπότε, αυτή η ρημάδα η αβάσταχτη ελαφρότητα της δεξιάς στήλης του μπλόγκεως, καίτοι εκ των ών ουκ άνευ (πόσο άσχημα γράφεται αυτό στα μονοτονικά! έτσι δεν είναι;) έχει καταντήσει επιεικώς μια αηδία και μισή!

Αυτό που ίσως θα βόλευε την κατάσταση είναι η δημιουργία μιάς τρίτης στήλης.
Έλα μου όμως που δεν έχω ιδέα από κώδικες HTML και φοβάμαι να τους αγγίξω μη γίνει μπάχαλο εδώ μέσα και το μπλογκ θα αποτελεί πλέον μιά απλή ανάμνηση...

Βοήθεια!

Θέμα Τρίτον :

Το θέμα της επωνυμίας αρχίζει και μού τη δίνει χοντρά!
Ναι, δεν μπορώ να πω. Είναι ωραίο to make a point και να λες αυτά που θες, όπως θες και όπως τα θες.
Aλλά αν θες να πεις κι άλλα; Κι αλλιώς; Κι αλλιώτικα;
Τότε τι γίνεται;

Θα μού πεις, ήθελες και τά'παθες.
Σύμφωνοι. Ήθελα και τά'παθα.
Αλλά το μπλογκάκι μου δεν το αποχωρίζομαι.
Ούτε έχω τη δύναμη να ανοίξω άλλο "ανώνυμο".

Οπότε τουλάχιστον για την ώρα,
αυτό το Θέμα Τρίτον θεωρείται λήξαν!
και τέλος..

Είδατε πόσο εύκολο είναι να ξεσκαρτάρεις τα προβλήματα άμα κάτσεις και τα γράφεις σε μια κόλα χαρτί;
(και εν προκειμένω, σε μια ανάρτηση).

Συνοψίζοντας :

1. Μονοτονικό ή Πολυτονικό;

2. Ποιός καλός χριστιανός θα με βοηθήσει
να στήσω
μια τρίτη στήλη επί του μπλόγκεως;

Ακούω γνώμες
και είμαι όλος αυτιά..

Χρώματα Ευρώπης

Το Σωματείο "Το Σπίτι Της Ευρώπης Στη Ρόδο"
εγκαινιάζει σειρά συναυλιών
με τον γενικό τίτλο 'Χρώματα Ευρώπης'.

Σκοπός των συναυλιών αυτών είναι από τη μια η προβολή νέων δωδεκανήσιων μουσικών καθώς και μουσικών που ζουν και εργάζονται μόνιμα στη Ρόδο και στα Δωδεκάνησα γενικότερα, και από την άλλη να γνωρίσει το ροδιακό κοινό ευρωπαίους και έλληνες συνθέτες διαφόρων εποχών, μουσικών ειδών και τεχνοτροπιών.


Έτσι, την ερχόμενη Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009 στις 8 το βράδυ στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου πραγματοποιείται η πρώτη 'έγχρωμη' συναυλία με έργα Chopin, Debussy, Rachmaninoff, Rodrigo, Albeniz, Mozart και Κωνσταντινίδη.

Η τιμή του εισιτηρίου είναι 15€

οι σολίστες

Αυτή τη φορά στη σκηνή θα βρίσκονται τρεις γνωστοί μουσικοί της πόλης μας.
Ο Πέτρος Τσιμπερόπουλος στο πιάνο,
ο Μιχάλης Καλαεντζής στο βιολί
και ο Στάθης Σκανδαλίδης στην κιθάρα.

Ο Πέτρος Τσιμπερόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Ανώτερα Θεωρητικά, Σύνθεση και πιάνο στο "Ωδείο Καρδίτσας-Νίκος Ευθυμιάδης" δίπλα στους Ν. Ευθυμιάδη, Κ. Ευαγγελάτο, Στ. Ουλκέρογλου και I. Manoilova. Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Βελιγραδίου με ειδίκευση στην Μουσικοπαιδαγωγική. Τις σπουδές του στο πιάνο συνέχισε δίπλα στους Gjon Simoni, Smilka Isakovic, Δημ. Τουφεξή και B. Taneva. Είχε συμμετάσχει ενεργά σε πολλά σεμινάρια με καθηγητές τους Maurizio Pollini, Borislava Taneva, Δημήτριο Τουφεξή κ.ά. Η πρώτη δημόσια εμφάνισή του πραγματοποιήθηκε στο Βελιγράδι τον Ιούλιο του 1992. Έχει συμπράξει με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βίλνας (Λιθουανία), με τη Symphonietta του Βελιγραδίου, της οποίας έχει καταστεί επίτιμο μέλος, με τη Συμφωνική Ορχήστρα Μουσικής Ακαδημίας Τιράνων, με πολυάριθμες χορωδίες και άλλα ορχηστρικά σύνολα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Ιταλία, Γερμανία, Αυστρία, Νορβηγία, Δανία, Ρουμανία, Λιθουανία, Ρωσία, Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία, Αλβανία).

Ο Μιχάλης Καλαεντζής ξεκινά το 1981 μαθήματα βιολιού και θεωρητικών.Το 1988 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ως σπουδαστής του Εθνικού Ωδείου παρακολούθησε μαθήματα Αρμονίας με τον Μιχάλη Ροζάκη και βιολιού&βιόλας με τον Γιάννη Βατικιώτη. Αρίστευσε και στους δύο τομείς και συνέχισε σπουδές Ανωτέρων Θεωρητικών και Σύνθεσης-Ενορχήστρωσης δίπλα στους καθηγητές Περικλή Κούκο, Σπύρο Ραυτόπουλο, Γιάννη Αυγερινό και Σπύρο Γαρδικιώτη. Υπήρξε τακτικό μέλος της Χορωδίας της ΕΡΤ με την οποία συμμετείχε σε πολυάριθμες παραγωγές της, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με μαέστρους όπως τους H.Rilling, M.Plasson, J.Delacote, I.Fischer, M.Shostakovitch, O.Koch κ.ά. καθώς και με τους έλληνες συνθέτες Μ.Χατζιδάκι, Μ.Θεοδωράκη, Στ.Ξαρχάκο, Ελ.Καραϊνδρου, Γ.Μαρκόπουλο, Η.Ανδριόπουλο κ.ά. Συνεργάσθηκε με την "Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα" της ΕΡΤ καθώς και με τη Συμφωνική Ορχήστρα "Εναρμόνια" Αθηνών ως εκτελεστής βιόλας. Ως βιολονίστας έχει συνεργασθεί με γνωστούς έλληνες καλλιτέχνες καθώς και με το αμερικανικό διεθνές συγκρότημα "The Walkabouts" σε συναυλίες, παραστάσεις, τηλεοπτικές εκπομπές και στη δισκογραφία. Καθ'όλη τη διάρκεια της μουσικής του πορείας ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη διδασκαλία της μουσικής, την ενορχήστρωση καθώς και την οργάνωση- διδασκαλία και διεύθυνση μουσικών συνόλων και χορωδιών. Το 2000 κατόπιν προτάσεως, αναλαμβάνει την καλλιτεχνική διεύθυνση της Μικτής Χορωδίας του Δήμου Ροδίων και τον Ιανουάριο του 2008 ιδρύει τη γυναικεία χορωδία Senza Intermezzo.

Ο Στάθης Σκανδαλίδης γεννήθηκε στη Ρόδο. Έχει δώσει πολλά ρεσιτάλ κιθάρας σε Ελλάδα, Βρετανία, Γερμανία, Αυστρία, Ρουμανία και Ιταλία, προσκεκλημένος από πανεπιστήμια, ωδεία, διεθνείς διαγωνισμούς και φεστιβάλ κιθάρας. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών (πτυχίο Μουσικολογίας), του Πανεπιστημίου Robert Schumann Düsseldorf Γερμανίας (πτυχίο Κιθάρας-υπότροφος του Κοινοφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης) και του Πανεπιστημίου Mozarteum της Αυστρίας (μεταπτυχιακή ειδίκευση στην κιθάρα). Έχει αποσπάσει διεθνή βραβεία και διακρίσεις σε διαγωνισμούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Ιταλία, Βρετανία, Γερμανία). Εκτός των ατομικών του ρεσιτάλ με ρεπερτόριο από την Αναγέννηση έως και συγχρόνων συνθετών, ο Στάθης Σκανδαλίδης έχει συμπράξει ως σολίστ με την ορχήστρα εγχόρδων Sofia Sinfonieta Βουλγαρίας καθώς και με άλλα σύνολα μουσικής δωματίου.

το ρεπερτόριο

Η συναυλία αρχίζει με το γνωστό Σεληνόφως (Clair de Lune) από την Suite Bergamasque του Claude Debussy. Ακολουθεί το Πρελούδιο Op.23 Αρ.2 του Sergei Rachmaninoff , το Πρελούδιο Op.28 Αρ.4 και η Σπουδή (Etude) Op.10 Αρ.12 του Frédéric Chopin. Το πρώτο μέρος της συναυλίας συνεχίζει με το Πρελούδιο Op.23 Αρ.5 του Sergei Rachmaninoff και τελειώνει με το πασίγνωστο Asturias από το έργο Leyenda του Isaac Albeniz -φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από το θάνατό του-.

Το δεύτερο μέρος της συναυλίας αρχίζει με τη Σονάτα σε μι ελάσσονα για βιολί και πιάνο του W.A.Mozart και συνεχίζει με το Concierto de Aranjuez για κιθάρα του Joaquín Rodrigo.
Τα πρώτα "Χρώματα Ευρώπης" τελειώνουν με τη Δωδεκανησιακή Σουίτα για πιάνο και βιολί (η οποία για τη συγκεκριμένη συναυλία διασκευάσθηκε για πιάνο, βιολί και κιθάρα) του Γιάννη Κωνσταντινίδη, ένα έργο που παντρεύει τη δωδεκανησιακή μας παράδοση με την ευρωπαϊκή μουσική κληρονομιά.
(κάααατι μού λέει ότι αυτό θα είναι τελικά και το ..highlight της συναυλίας)

Η διάρκεια της μουσικής αυτής βραδιάς δεν ξεπερνά
τη μία ώρα και δέκα λεπτά.

Η τιμή του εισιτηρίου είναι 15€.

το βίντεο

ιδέα-κάμερα-μοντάζ: Γαβριήλ Χαρίτος-Νίκος Τζεδάκης
το σποτ προβάλλεται από το ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ
και από τους τοπικούς τηλεοπτικούς σταθμούς
TV4 , KOSMOS TV, RED και ΙΡΙΔΑ

Το ενημερωτικό σποτάκι που γυρίσαμε ο Νίκος Τζεδάκης και εγώ ολοκληρώθηκε πριν μία εβδομάδα περίπου και είναι το έκτο κατά σειρά ενημερωτικό μας μονόλεπτο.

Αποτελείται από πλάνα που συλλέξαμε από το διαδίκτυο και από πλάνα που τραβήξαμε με τους σολίστες της εκδήλωσης στο αμφιθέατρο του Μουσικού Σχολείου Ρόδου. Προτιμήσαμε να παίξουμε με την παρουσία και την απουσία χρώματος, προτιμώντας να "αφαιρέσουμε" το χρώμα από τα πλάνα που γυρίσαμε και να "τονίσουμε" το χρώμα στα πλάνα που δανειστήκαμε. Ἀλλωστε, ο τίτλος της μουσικής αυτής βραδυάς μιλάει για χρώματα.

Δώσαμε ιδιαίτερη έμφαση στην τήρηση του μουσικού μέτρου, ούτως ώστε να τελεί σε άρρηκτη σχέση με την εναλλαγή των πλάνων και η μετάδοση των πληροφοριών (τόπος, χρόνος, διοργανωτές κ.λ.π.) να μην κουράζει τον θεατή. Ως μουσική υπόκρουση επιλέξαμε το έργο που θα ακουστεί πρώτο στη συναυλία, και δεν είναι άλλο από το Clair de Lune του Debussy (στο πιάνο ο Dieter Goldmann)

Βρήκαμε απρόσμενη θετική ανταπόκριση από τους υπεύθυνους του Τηλεοπτικού Καναλιού της Βουλής, οι οποίοι τυχαία είδαν το σποτάκι στο ίντερνετ, μού έστειλαν ένα μήνυμα στον λογαριασμό μου στο YouTube και.... μού ζήτησαν να τούς στείλω το dvd για να το προβάλλουν από τις συχνότητες της Βουλής!!

Έτσι κι έγινε!
Και από την περασμένη Παρασκευή 27/11/2009 μέχρι και την ημέρα της συναυλίας το σποτάκι που βλέπετε προβάλλεται συχνά πυκνά από το Κανάλι της Βουλής αλλά και από τα τοπικά τηλεοπτικά κανάλια TV4 , KOSMOS TV, RED και ΙΡΙΔΑ, αφιλοκερδώς.
Ευχαριστούμε πάρα πολύ για την τόσο θετική ανταπόκριση των τηλεοπτικών σταθμών τόσο για αυτό το σποτάκι όσο και σε ό,τι άλλο έχουμε κάνει μέχρι σήμερα.

Γαβριήλ Χαρίτος - Νίκος Τζεδάκης