sold out !!

Από χθες πουλήθηκαν όλα τα εισιτήρια.

Η απόλυτη επιτυχία.

Σήμερα η τελευταία παράσταση!

τρα λα λα

Κάποιους μήνες αφού είχε αρχίσει αυτή η προσπάθεια του ανεβάσματος από τη Θεατρική μας Ομάδα του έργου του Δημήτρη Ψαθά 'ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ', αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ποιά θα ήταν η μουσική που θα συνόδευε τις σκηνές και τις μεταπτώσεις της όλης πλοκής. Και όταν ο Μιχάλης Τεχνίτης μάς ανακοίνωσε ότι σκεφτόταν να γραφτεί πρωτότυπη μουσική επένδυση ειδικά για την παράσταση, δε σάς κρύβω ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι από εμάς τον κοιτάγαμε στα μάτια ανησυχώντας αν... ήταν καλά στα μυαλά του. Θεωρήσαμε ότι το να γραφτεί πρωτότυπη μουσική πλαισίωση του έργου θα ήταν μία σκέψη που γρήγορα θα διαπιστωνόταν πως θα αποτελούσε όνειρο θερινής νυκτός.

Και όπως έδειξαν τα πράγματα...

ευτυχώς όλοι μας κάναμε λάθος, εκτός από τον σκηνοθέτη μας.

Εκτός όμως από τον σκηνοθέτη μας, αυτός που μάς διέψευσε όλους πανηγυρικά ήταν ο Σαράντος Θεοδωρόπουλος, όταν μάς παρέδωσε 8 μουσικά κομμάτια που συνέθεσε ο ίδιος και που το καθένα ξεχωριστά 'διηγόταν' από μόνο του συγκεκριμένες σκηνές που έγραψε ο Ψαθάς. Η μουσική του Σαράντου ακολούθησε πιστά το πνεύμα της εποχής, μάς μετέφερε νότα-νότα και χωρίς προσχήματα σε γνωστά κολωνακιώτικα μοτίβα και έδινε στον ακροατή από την πρώτη στιγμή τον σωστό τόνο. Εάν υποθέταμε ότι θα υπήρχε κάποιο γραμμόφωνο στο σαλόνι του Βουλευτού κ. Φερέκη, αυτές ακριβώς τις νότες θα έπαιζε. Το ρεμίξ του Μιχάλη Καλαεντζή πλαισίωσε τα κομμάτια που συνέθεσε ο Σαράντος Θεοδωρόπουλος με ήχους πιο κοντινούς στην αισθητική του 2009 και - ορίστε! Η παράστασή μας απέκτησε μουσική δική της - κι ας μην πιστεύαμε στ' αυτιά μας.

Η αγάπη του Σαράντου για το θέατρο μάς αποκαλύφθηκε στις τελικές μας πρόβες στο Δημοτικό Θέατρο, από τις οποίες ποτέ δεν έλειψε. Και για να μην χαθεί το σωστό 'μέτρο' αλλά και για να 'κοπεί' η μουσική όπου έπρεπε, φρόντισε να βρίσκεται στην κονσόλα από την αρχή της παράστασης μέχρι το τέλος της, παρακολουθώντας με αυτόν τον τρόπο όλες τις φάσεις τις προετοιμασίας μας. Χωρίς Σαράντο, πρόβα δεν γινόταν. Και όχι μόνο αυτό! Χωρίς Σαράντο δεν γίνεται ούτε παράσταση! Μαζί με τον Σταμάτη Αγγά στα φώτα και τα ηχητικά εφφέ, ο Σαράντος έχει τεταμένη την προσοχή του σε κάθε ατάκα και κάθε κίνησή μας για να πατήσει την κατάλληλη στιγμή το play και το pause, όταν πρέπει, την ώρα που πρέπει και για όσον καιρό πρέπει. Η σεμνότητά του μάλιστα, μάς έχει όλους εντυπωσιάσει.

Ο Σαράντος Θεοδωρόπουλος γεννήθηκε και σπούδασε στην Αθήνα. Αποφοίτησε με άριστα από το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και αυτόν τον καιρό προετοιμάζει τη διδακτορική του διατριβή με θέμα "Η μουσική για το θέατρο του Μάνου Χατζηδάκι και του Μίκη θεοδωράκη". Έχει διδάξει στο Ωδείο του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Ροδίων ενώ παράληλα διδάσκει μουσική στο Μουσικό Σχολείο Ρόδου και στο τοπικό παράρτημα του Ελληνικού Ωδείου. Συμμετέχει στο ερευνητικό πρόγραμμα του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών για την καταγραφή και μελέτη της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Είχε τη μουσική επιμέλεια της παράστασης "Γραμμή Ένα" που ανέβασε το ΔΗΠΕΘΕ Ρόδου το 2004 με σκηνοθέτη τον Κοσμά Χειράκη και της παράστασης "Οι Περιπέτειες του Βασιλιά Μήδα" που ανέβασε η Θεατρική Ομάδα του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και Προσχολικής Αγωγής Ρόδου το 2007 που σκηνοθέτησε η Σουσάνα Καρδούλια. Είναι εκπαιδευτικός υπεύθυνος και επιμελείται της μουσικής πλασίωσης των παραστάσεων της Θεατρικής Ομάδας του Μουσικού Σχολείου Ρόδου.

Τον ευχαριστούμε για την υπομονή, την επιμονή και το ταλέντο του και όλα τα μέλη της Θεατρικής Ομάδας τού ευχόμαστε καλή συνέχεια και πολλές επιτυχίες με ό,τι καταπιαστεί στο μέλλον.

Από σήμερα, Παρασκευή 27 Νοεμβρίου
έως και την Κυριακή 29 Νοεμβρίου
θα συνεχίσουμε να αναζητούμε τον Ψεύτη επί σκηνής
στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου στις 9 το βράδυ.
Σάς περιμένουμε όλους.

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΘΕΙΤΕ
ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΙΣΕΤΕ
ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ!

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ!

ἕπεται συνέχεια...

απλές οδηγίες προς ..ναυτιλομένους

Μετά τις πρώτες δύο παραστάσεις και το μεγάλο σούσουρο που δημιουργήθηκε για την παράσταση "ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ¨της Θεατρικής Ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου, αυτό εδώ το μπλογκ είπε να ξεδιαλύνει την όλη κατάσταση, μιάς και είναι η κύρια πηγή πληροφόρησης όσων θέλουν να έρθουν και να περάσουν μαζί μας ένα ευχάριστο δίωρο στο Δημοτικό Θέατρο της πόλης στις τρεις τελευταίες μας παραστάσεις

το ερχόμενο Παρασκευοσαββατοκύριακο, 27, 28 και 29 Νοεμβρίου στις 9 το βράδυ

Για να μην ταλαιπωρηθείτε λοιπόν,
ακολουθήστε όσο γίνεται πιο πιστά
τις ακόλουθες απλές συμβουλές
για να μάς.. προλάβετε
χωρίς σπαζοκεφαλιές.

Προπωλούνται τα εισιτήρια;
Ναι!

Πού μπορώ να αγοράσω εισιτήρια;
Σε δύο σημεία :
1. Στα κεντρικά γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου που βρίσκονται επί της οδού 25ης Μαρτίου στο κέντρο της Ρόδου, πάνω από το Υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας (πρώην Εθνικής Κτηματικής) και δίπλα από τα πολυκαταστήματα Πάππου.
2. Στην είσοδο του Δημοτικού Θεάτρου μόνο κατά τις ημέρες των παραστάσεων

Ποιές μέρες και ώρες γίνεται η προπώληση;

Στα κεντρικά γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου η προπώληση γίνεται όλες τις εργάσιμες ημέρες, από τις 9 το πρωί έως τις 2 μετά το μεσημέρι.
Στην είσοδο του Δημοτικού Θεάτρου, μόνο κατά τις ημέρες των παραστάσεων, από τις 7 το απόγευμα έως το..τρίτο κουδούνι.

Τι είναι προτιμώτερο να κάνω;
Να αγοράσω το εισιτήριο από το Δημοτικό Θέατρο
ή από τα γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου;

Αν κρίνω από την μεγάλη προσέλευση του κοινού και τους πολλούς όρθιους που είδα στον εξώστη και στην πλατεία, το μπλογκ προτείνει ανεπιφύλακτα να προμηθευθείτε τα εισιτήρια από πριν και να ΜΗΝ περιμένετε την τελευταία στιγμή. Μπορεί να μείνετε απ'έξω!

Είναι αριθμημένες οι θέσεις στο Δημοτικό Θέατρο;
Δυστυχώς όχι.

Γι'αυτό καλό θα είναι όσοι έχετε ήδη εισιτήρια, περάστε από το Δημοτικό Θέατρο γύρω στις 7 το απόγευμα, "πιάστε θέσεις" κατά τα γνωστά ελληνικά πρότυπα (επιστρατεύστε π.χ. μπουφάν), πιείτε κανένα καφεδάκι κάπου κοντά και ελάτε κατά τις 8 και μισή για να καθίσετε στις θέσεις που πιάσατε.

Προσοχή όμως!

Μην "πιάσετε" τις θέσεις που βρίσκονται στις 3 πρώτες σειρές.
Οι επίσημοι δεν συγκινούνται από τα μπουφάν σας.

Ξέρω, ανορθόδοξα όλα αυτά που γράφω, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα..

Πόσο στοιχίζει το εισιτήριο;
Μόνο 10€ συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ
που ανέρχεται στα 6%

Πού πάνε τα έσοδα της παράστασης;
Συχνότατη ερώτηση!
Πάντως ΔΕΝ πάνε στις τσέπες μας!
Ούτε καν στο Ταμείο του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου!
Όπως γράφτηκε παραπάνω, το 6% (ΦΠΑ) του αντιτίμου του εισιτηρίου πλουτίζει την Εφορία.. Τα υπόλοιπα ευρώ που απομένουν από κάθε δεκάευρο θα δοθούν από τον Δικηγορικό Σύλλογο Ρόδου στο Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων Παίδων "Ο Άγιος Ανδρέας" που βρίσκεται στο Δημοτικό Διαμέρισμα Παραδεισίου του Δήμου Πεταλούδων στη Ρόδο. Νομίζω πως είναι περιττό να επαναλάβω ότι όλα τα μέλη της Θεατρικής μας Ομάδας και ο συνάδελφος κ. Μιχάλης Τεχνίτης που μάς σκηνοθέτησε προσφέρουμε εθελοντικά και αφιλοκερδώς όλες μας τις δυνάμεις για να πάνε όσα περισσότερα χρήματα είναι δυνατόν στο Θεραπευτικό αυτό Κέντρο που δραστηριοποιείται επί δεκαετίες στον τόπο μας προσφέροντας σημαντικότατες υπηρεσίες κατά τρόπο αποτελεσματικό.

Θα γελάσω στην παράσταση;
Μα τώρα, είναι ερώτηση αυτή;;;;

από τα πολλά σημεία της πόλης που προβάλλεται
το τηλεοπτικό σποτάκι της παράστασης :
GranCafe στη Γρηγορίου Λαμπράκη, στο κέντρο της πόλης.

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ἕπεται συνέχεια...

ήταν μία πρεμιέρα..

...και πήγανε όλα μια χαρά, τόσο στην πρεμιέρα της Πέμπτης όσο και στη δεύτερη παράσταση της Παρασκευής που μάς πέρασε. Τι σημαίνει όμως "όλα μιά χαρά"; Γιατί δεν είχαμε και δεν νομίζω να είχε κανείς καμμία αμφιβολία ότι θα ερχόταν πολύς κόσμος, ύστερα από τόσο σούσουρο που κατάφερε να γίνει από την τοπική τηλεόραση και το ίντερνετ μέχρι και στα εκδοτήρια του ΡΟΔΑ και στις βιτρίνες των καφετεριών και των καταστημάτων. Ούτε υπήρχε αμφιβολία ότι θα έρχονταν οι φίλοι μας, οι φίλοι των φίλων, οι συγγενείς μας, οπότε αμέσως-αμέσως ..πάνε και οι 300 θέσεις του Δημοτικού Θεάτρου.

Όσοι από σάς ήρθατε σε μιά από τις δύο πρώτες παραστάσεις μας, απλά αγνοήστε αυτήν την παράγραφο τούτης της ανάρτησης και πάτε παρακάτω επειδή μάλλον ξέρετε πολύ καλά τι θα γράψω. Γιατί "Όλα Μια Χαρά" για μάς σημαίνει ότι ο κόσμος γέλασε με την ψυχή του, ότι χειροκρότησε με την ψυχή του, ότι δεν ξέραμε τι να κάνουμε (μα τι γλυκιά αμηχανία είν'αυτή!) όταν οι ατάκες διακόπτονταν από τα χάχανα και τα χειροκροτήματα, ότι όσοι θεατές ήρθαν, έμειναν μέχρι το τέλος και δεν τό'σκασαν στο διάλειμμα να πάνε κάπου αλλού. Τη δεύτερη μέρα μάλιστα, τα περισσότερα καθίσματα του θεάτρου ήταν "πιασμένα" ήδη ένα δίωρο πριν την παράσταση.

...μήπως άκουσα ένα Κράαακ όταν πέθαινα;;
..μπάαααα..
δεν άκουσα...

Πήγαν "Όλα" όντως "Μια Χαρά" και με την ..γκαντεμιά που "έσπασε" ευτυχώς στην πρεμιέρα και ξεμπερδέψαμε οριστικά με δαύτην ελπίζω (φτου φτου φτου).
Γιατί είχαμε ΚΑΙ τη γκαντεμιά μας, όπως κάθε πρεμιέρα άλλωστε οφείλει να έχει..

Όταν σε κάποιο σημείο ο ΨευτοΘόδωρος αποφασίζει να πεθάνει, βρίσκει το "ευαίσθητο σημείο" του επί σκηνής καναπέ "και αυτό ήταν λάθος του"(και μάλιστα τρις, κατά το λαϊκό άσμα). Και με το που πεθαίνει ο ΨευτοΘόδωρος που λέτε, ακούγεται ένα Κράακκ με νεκρό τον Γιάννη Σκλάβο στον καναπέ, ενώ το μπροστινό ξύλο να έχει ήδη χωριστεί στα δύο κι έχασκε μπρος στα έκπληκτα μάτια των πρώτων-πρώτων σειρών της πλατείας (επίσημοι). Και έκτοτε, ο έως τότε αθώος παλιός καναπές, που είδαμε και πάθαμε να τον βρούμε, μετατράπηκε σε ύπουλη παγίδα που απειλούσε να τινάξει κοτζάμ πρεμιέρα στον αέρα, γκρεμοτσακίζοντάς μας έναν έναν..

Όλο αυτό το θρίλερ φυσικά εμείς στα παρασκήνια δεν το ξέραμε.

Κάθε φορά όμως που κάποιος από μάς καθ'όλη τη διάρκεια της πρεμιέρας έπρεπε να κάτσει σ'αυτόν τον έρμο καναπέ για να πει τα λόγια του, οι πρώτες σειρές των θεατών αλλά και όσοι είχαν πάρει χαμπάρι τι παιζόταν, έβλεπαν μιά τον καθήμενο ηθοποιό και μιά τον καναπέ να μην σπάσει και κοπεί εντελώς στα δύο, και τότε θα γινόταν ένα φιάσκο τρικούβερτο...

μα τι στ'ανάθεμα έχει το παντελόνι μου
και οι πρώτες σειρές με βλέπουνε προς τα κάτω;;
γιαααα να κουμπωθώ καλού-κακού

Τελικά, ο καναπές αντικαταστάθηκε την επομένη από έναν κίτρινο Chesterfield, όπου πλέον ο ΨευτοΘόδωρος πιστεύουμε ότι μπορεί να πεθάνει με όποιο στυλ γουστάρει :

πεταλούδα-κρώλ-πλονζόν-μπρούμυτα-ανάσκελα
και γενικώς όπως αυτός θέλει τέλος πάντων.

(φύγε συ!)

(έλα συ!)

Όσο για μάς.. τι να λέω τώρα;

Πραγματικά αυτό που περνάει κανείς στα παρασκήνια δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Είναι μάλιστα αδύνατον να περιγραφεί πώς είμασταν και τι κάναμε στα παρασκήνια της πρεμιέρας. Σε αυτές τις στιγμές δείχνει κανείς τον πραγματικό του εαυτό. Όταν πρέπει να αντιμετωπίσεις όλο το συσσωρευμένο άγχος μηνών, να αντιμετωπίσεις το κοινό που περιμένει να δει πόσο τελικά μετράς, και συν τοις άλλοις να πρέπει και να γελάς κι από πάνω!
Ε, δεν είναι πολλά όλα αυτά;

Και τότε καθένας κανονίζει την πορεία του. Εγώ π.χ. , το'χα ρίξει στις προσευχές και στα σταυροκοπιάσματα. Άλλοι από μας...στο ποτό. Άλλοι στο τσιγάρο (κι εγώ, στα ενδιάμεσα των δεήσεων). Άλλοι στην τρελλή πλάκα.

Ευτυχώς όμως που υπήρχαν τα αγχωλυτικά φλας της φωτογραφικής μηχανής της Ιωάννας Χατζηδιάκου, που μάς φωτογράφιζε στα παρασκήνια και πριν βγούμε και αφού μόλις είχαμε βγει στη σκηνή. Και όταν σού λένε "χαμογέλα!", ακόμα κι αν έχεις χάσει τόνους ιδρώτα από το άγχος σου, τι να κάνεις -εκεί που ήρθαν τα πράγματα, .. θα χαμογελάσεις!
Κι αν σου έλεγαν να πεις κι ένα τραγούδι, θα τό 'λεγες, τι θά 'κανες;

Αν πάντως θα με ρωτούσε κανείς "ποιά ήταν η κύρια σκέψη που είχες στο μυαλό εκείνη τη μέρα που είχες την πρεμιέρα τόοοοοοοτε εκείνον τον Νοέμβριο του 2009" , χωρίς πολλές κουβέντες θα απαντούσα
"Μα πώς έγιναν όλα αυτά και βρέθηκα εγώ μέσα σε όλη αυτή τη φασαρία;;;;"

Γιατί αυτό μονολογούσα όταν άκουγα
τα χειροκροτήματα από τα παρασκήνια
μαζί με το μουσικό θέμα της παράστασης
πριν ανάψουν τα πρώτα φώτα.
Κι αν θέλετε το πιστεύετε.

αριστερά παρασκήνια. Τεχνίτης με τις τελευταίες οδηγίες.
Ο Άγης δεν ακούει καμμία οδηγία και σκέφτεται τα δικά του.
Η Τζένη και η γλυστρίδα της
(παιδιά, μιλάει συνέχεια πριν βγει στη σκηνή! Άπαπαπααα!!)
ΨευτοΘόδωρος - πίνει..τσάι

στα παρασκήνια από κάτω από τη σκηνή - το έλα να δεις!
Πιπίτσα, Φερέκης, Βρασίδας και Κούλα.
Πάντα πρώτος-πρώτος ντυμένος, βαμμένος (για να τελειώνουμε)
και έτοιμος ο κ. Βουλευτής μας

Κούλα, Πατατιάς, ΨευτοΘόδωρος
και ο 'ένας κύριος' Ηλίας/Επαμεινώνδας

αυτή η στιχομυθία δεν μεταφέρεται.

και τα ζεύγη..

Παναγής - Πϊτσα Κίτσα

Άγης -Ζωζώ
(χαϊδευτικά "Ζωζώ-κα")

οι φωτογραφίες από τα παρασκήνια είναι
της φωτογράφου Ιωάννας Χατζηδιάκου.
Σ'ευχαριστούμε Ιωάννα για το κουράγιο που μάς έδινες!
Να είσαι πάντα καλά!

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ
ΕΔΩ

ἕπεται συνέχεια..

σάς περιμένουμε!

Τα ψέμματα τελείωσαν!

Αύριο, Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009,
σάς περιμένουμε στην πρεμιέρα μας
στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου.

Σας περιμένουμε και μεθαύριο, Παρασκευή 20 Νοεμβρίου
καθώς και την επόμενη Παρασκευή 27 του μηνός,
το Σάββατο 28 και την Κυριακή 29 Νοεμβρίου.

Όλες οι παραστάσεις μας αρχίζουν στις 9 το βράδυ
Τα εισιτήρια θα προπωλούνται
στο Ταμείο του Δημοτικού Θεάτρου
από τις 7 το απόγευμα.

Τα εισιτήρια προπωλούνται επίσης :
στα κεντρικά γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου
(οδός 25ης Μαρτίου 9)
και στα γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου στο Δικαστικό Μέγαρο
από τις 9 το πρωί έως τις 2 μετά το μεσημέρι
ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.

Η τιμή του εισιτηρίου είναι 10€

Τα έσοδα των παραστάσεων θα διατεθούν στο
Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων Παίδων
"Ο Άγιος Ανδρέας"
(Παραδείσι Ρόδου -Δήμος Πεταλούδων)

Οι θέσεις ΔΕΝ είναι αριθμημένες.
Γι'αυτό θα ήταν σκόπιμο να προμηθευθείτε τα εισιτήρια
όσο γίνεται πιο νωρίς
από το Ταμείο του Δημοτικού Θεάτρου
που θα λειτουργεί από τις 7 το απόγευμα
κατά τις ημέρες των παραστάσεων.

Ερχόμενοι πιό νωρίς, εξασφαλίζετε καλύτερη θέση.

Σάς ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.

Σκηνοθεσία : Μιχάλης Τεχνίτης


Παίζουν οι συνάδελφοι:

Γιάννης Σκλάβος (ΨευτοΘόδωρος)
Γιάννης Χριστοδούλου (Θεόφιλος Φερέκης)
Ελένη Ροδίτη (Τζένη Φερέκη)
Άγγελος Μπόνης (Βρασίδας)
Κατερίνα Πέρου (Πιπίτσα)
Ανθούλα Καραολάνη (Κούλα)
Γαβριήλ Χαρίτος (Άγης)
Μάρα Μακρίδου (Ζωζώ)
Αφροδίτη Ιωάννου (Πίτσα-Κίτσα)
Νίκος Τζεδάκης (Παναγής)
Νίκος Γιαννάς (κ. Πατατιάς)
Χριστίνα Μανωλάκη (η Κουνιάδα)
Ηλίας Ζωίδης (ένας κύριος)
Γεωργία Ροδίτη <φωνή>

Σκηνικά: Μιχάλης Σδούγκος
Ενδυματολογία: Νίκος Χαρλαύτης
Μουσική: Σαράντος Θεοδωρόπουλος

Remix: Μιχάλης Καλαεντζής
Φωτισμός/Ηχητικά εφφέ: Σταμάτης Αγγάς
Κατασκευή σκηνικών: Μιχάλης Μαρίνος
Ραφή γυναικείων κοστουμιών: Αλεξία Κατσιμπράκη
Ραφή ανδρικών κοστουμιών: Ηλίας Σταυρουλάκης
Κομμώσεις: Κομμωτήρια Μάικ Artistic Team
Μακιγιάζ: Ειρήνη Καζούλη
Ηχοληψία ειδικών εφφέ: Jay Kroon
Φωτογραφίες προγράμματος: Αντώνης Κουφού

Στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου θα εκτίθενται
οι φωτογραφίες από τις πρόβες,
που τράβηξε η συνάδελφος Ιωάννα Βολονάκη.

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Ρόδου
και η Θεατρική του Ομάδα ευχαριστούν θερμά :

τον Δήμαρχο Ροδίων κ. Χατζή Χατζηευθυμίου

τον Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου Ροδίων

τη Δημοτική Επιχείρηση Συγκοινωνιών ΡΟΔΑ

την κα. Κατερίνα Αγιακάτσικα

τη συνάδελφο Ιωάννα Βολονάκη

τον κ. Τάσο Νικολάκο

το κατάστημα ρούχων ROUBETI COLLEZIONI

τον κ. Δημήτρη Ζώχο

τον κ. Σταμάτη Αγγά

τον κ. Λουκά Γιωργά και τον κ. Χρήστο Φωτούδη

τον κ. Ιάκωβο Σαρρή

τους τηλεοπτικούς σταθμούς ΡΟΔΟΣTV4, RED,
TVΚΟΣΜΟΣ και ΙΡΙΔΑ

όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Ρόδου

το ιστολόγιο alloukiallou.blogspot.com

τις ροδιακές ιστοσελίδες www.rodosevents.gr
και www.tranzistoraki.gr

την ιστοσελίδα www.neosprovoleas.gr (Βέροια)

τους μπλόγκερ Δέσποινα Παυλή (ΗΠΑ)
και Μαρίνο Κλεάνθους (Κύπρος)

η συνέχεια...επί σκηνής!



διαβάστε ειδησούλες
και παραλειπόμενα της παράστασης
με ένα κλικ
εδώ!

ο Μιχάλης μας

Αν δεν είχαμε τον Μιχάλη, θα έπρεπε να εφεύρουμε έναν Μιχάλη σαν τον Μιχάλη Τεχνίτη. Και νά που μερικές φορές τα επίθετα των ανθρώπων δεν αποκτώνται τυχαία. Γιατί πραγματικά ήθελε μεγάλη τέχνη και τεχνική αλλά και ιώβειο υπομονή για να χειριστεί 14 τόσο διαφορετικούς ανθρώπους -και μάλιστα δικηγόρους, που γενικώς (ε, ας το παραδεχτούμε επιτέλους παιδιά!) κατά κοινή ομολογία κάθε άλλο παρά εύκολοι άνθρωποι είμαστε-.

Και όμως τα κατάφερε να μάς κανακεύει επί τόσους μήνες προβών, να καταφέρει να βγάλει από μέσα μας τον ..θεατρίνο, να μάς πείσει να παρατήσουμε για λίγο την 'δικανική' μας προσωπικότητα και να δανειστούμε μιάν άλλη -εξ ίσου εγωκεντρική μεν, πλην όμως περισσότερο 'ευάλωτη'- προσωπικότητα : αυτήν του "ηθοποιού¨, έστω και σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Κατάφερε επίσης να μάς κάνει να απενεχοποιηθούμε και να μην φοβηθούμε να εκτεθούμε μπροστά σε τόσα ζευγάρια μάτια, που είτε θα θελήσουν να μάς θαυμάσουν ή και να μάς ..θάψουν (δεν είναι κι αυτό ένα από τα ενδεχόμενα;). Κατάφερε να μάς δώσει να καταλάβουμε, ότι όταν δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό σε ό,τι κάνεις, δεν έχει καμμία -μα καμμία!- σημασία η γνώμη κανενός.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Μιχάλης Τεχνίτης ασχολήθηκε με το σανίδι. Μάλιστα, όταν ήταν φοιτητής Νομικής φλέρταρε έντονα με την ιδέα να ακολουθήσει άλλη πορεία, μέσα από θεατρικές ομάδες και παραστάσεις επί παραστάσεων. Επέλεξε τελικά τις παραστάσεις στα δικαστήρια, αλλά η πρώτη αγάπη δεν ξεχάστηκε ποτέ.
Και αν θα έπρεπε να χαρακτηρίσω τον Μιχάλη με μιά λέξη θα διάλεγα το ουσιαστικό "ευελιξία". Άλλωστε , αν δεν ήταν ευέλικτος δεν θα κατάφερνε να "σπάσει τα ταμπού" του ιδιότροπου κλάδου μας το 1992, όταν για πρώτη φορά ο Δικηγορικός Σύλλογος Ρόδου σχημάτισε Θεατρική Ομάδα και ο Μιχάλης σκηνοθέτησε τον "Εαυτούλη Μου" του Δημήτρη Ψαθά, που ανέβηκε στο τότε ενεργό Εθνικό Θέατρο Ρόδου -μία παράσταση που ακόμα και τώρα, χρόνια μετά, ο κόσμος εδώ ακόμα θυμάται με τις καλύτερες αναμνήσεις (και δεν υπερβάλλω!)-.

Τότε το εγχείρημα ήταν πρωτοπόρο και ευτυχώς αποδείχθηκε επιτυχές, αλλιώς δεν θα είχε δοθεί συνέχεια το 1997, οπότε και έγινε η δεύτερη παράσταση του Συλλόγου μας.
Τώρα όμως 'λάθος' δεν αναγνωρίζεται.

Ο Μιχάλης το ξέρει αυτό καλά (κι ας μην μάς είπε ποτέ καθαρά κάτι τέτοιο, για να μη μάς ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι από το άγχος). Και παρά το ότι όλοι μας είμαστε 100% πρωτάρηδες -πλην του εμπειρότατου στο σανίδι αγαπημένου συναδέλφου μας Γιάννη Σκλάβου- μάς εμπιστεύθηκε και μάς αγάπησε όλους και έναν έναν από μάς ξεχωριστά. Διέκρινε τις ικανότητες αλλά και τις αδυναμίες μας. Έδειξε υπομονή στα καπρίτσια μας και εκτίμησε την προσφορά καθενός μας. Μάς σεβάστηκε.
Και ήταν θέμα λίγου χρόνου να μάς κερδίσει.
Όχι μόνο ως συνάδελφος αλλά και ως σκηνοθέτης.

Είναι ο σκηνοθέτης και ο φίλος μας.

Καλή μας επιτυχία, Μιχάλη μας.

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
Ζητείται Ψεύτης
Ζητείται Τρόλεϋ
Ζητείται Λογότυπο
Ζητείται Βουλευτής
Ζητείται ΨευτοΘόδωρος
Ζητείται Διαβατήριο(ν)
Ζητούνται Εισιτήρια
Ζητείται "Πολλά Βαρύς και Όχι"
Ζητείται Ξεματιάστρα
Ζητείται "Όχι"
Ζητείται γραφομηχανή
Ζητείται Κούλα επειγόντως!
Ζητείται μία Κυρία, ένας Κύριος και μία..φωνή
με λένε Άγη και είμαι καλά

ἕπεται συνέχεια..

με λένε Άγη και είμαι καλά

Αν κάποιος από σάς νομίζει ότι είναι εύκολο να γράψει κανείς για το ρόλο που παίζει -ή έστω για το ρόλο που....νομίζει ότι τελικά όντως θα παίξει στη σκηνή- κάνει μεγάλο λάθος. Κι αυτό δεν το λέω έτσι επειδή απλώς μού κατέβηκε στο μυαλό από το πουθενά. Είναι η πέμπτη φορά που προσπαθώ να βρω έναν πρόλογο σε αυτήν την ανάρτηση, θέλοντας να μιλήσω για.. μένα και όχι για τους φίλους συναδέλφους που μπήκαμε σε όοοοολη αυτήν την περιπέτεια. Γιατί αν το θέμα μου αυτή τη φορά θα ήταν "ο Γαβριήλ", δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Θα σάς αράδιαζα διάφορα -άλλα αληθινά και άλλα βέβαια...ψέμματα! γιατί;μα γιατί...έχω το επαγγελματικό προνόμιο να είναι θεμιτό να λέω ..ό,τι θέλω!

και ως μπλόγκερ, ούυυυ!!!

έχω το δικαίωμα να λέω ψέμματα στην νιοστή!-.

Ο Άγης όμως εμένα τι μού φταίει;
Μα σε τίποτα βέβαια!

Ο λόγος που μπλέχτηκα σε αυτήν την προσπάθεια του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου δεν ήταν να ανέβω στο σανίδι. Και αυτό ίσως είναι η μόνη αλήθεια που έχω γράψει μέχρι τώρα σε τούτη την ανάρτηση. Σκοπός μου ήταν να συνδράμω στην προβολή της παράστασης και όχι να συμμετέχω ενεργά σ'αυτήν. Έλα όμως που μια μέρα έλειπε κάποιος από τις πρόβες και κάποιος έπρεπε να διαβάσει τα λόγια.. Και αρχικά μού έλαχε ο ρόλος του Παναγή..

Άκου... "Παναγής", και άρτι αποφυλακισθείς! Ποιός; Εγώ;
"Μα βρε Μιχάλη, είναι δυνατόν εγώ να κάνω τον Παναγή;
Αφού φυλακή δεν έχω κάνει ποτέ!" ρώτησα ως βλαξ τον Μιχάλη Τεχνίτη που μάς σκηνοθετεί (ο άγιος αυτός άνθρωπος με την γαϊδουρίσια υπομονή..).
"Δεν το συζητώ , θα κάνεις τον Παναγή
και θα πεις κι ένα τραγούδι!"

Ανένδωτος!

Με είχε πιάσει κρύος ιδρώτας.

"Ρε συ Νίκο, αυτός ο Μιχάλης επιμένει να με κάνει 'Παναγή'! Πώς θα γίνει να με ξε..κάνει; Μού λες;" έλεγα και ξανάλεγα στον Νίκο τον Τζεδάκη κατά τη διάρκεια πλείστων καφέδων.
"Δε μάς παρατάς ρε Γαβριήλ; Τί να πω εγώ που τού έχει καθήσει σώνει και καλά να με βαφτίσει 'Άγη'!! Νομίζεις ότι εγώ θέλω να είμαι ένας Άγης;"
"Γιάααα κάτσε ένα λεπτό! Και πού είναι γραμμένο δηλαδή ότι θα πρέπει να είμαι ντε και καλά κάποιος που δεν θέλω να είμαι;"
(και αρχίζω να παίρνω ανάποδες)

Και τότε, κάπου στα τέλη του περασμένου Μαρτίου,
πήραμε τη μεγάλη απόφαση!
Να αλλάξουμε από μόνοι μας τα...χαρτοφυλάκιά μας!
Και στην αμέσως επόμενη πρόβα ο ..Παναγής έγινε Άγης
και ο Άγης έγινε απλά Παναγής.
Με το έτσι θέλω!
και ο σκηνοθέτης μας δεν είχε παρά να καταθέσει τα όπλα..

"Να έρθει ο Άγης να παίξει!"
...και σηκωνόμουνα εγώ.
"Μα εσύ δεν είσαι ο Άγης! Είσαι ο Παναγής!"

"Μα τι λες Μιχάλη, εγώ είμαι ο Άγης!" έφην δ'εγώ

"Μα ναι Μιχάλη! Αυτός είναι ο Άγης.
Και εγώ είμαι ο Παναγής!" Νίκος έφη.

"Μπα;;;Και από πότε έγιναν όοολα αυτά;;"
(τα παίρνει κι ο Μιχάλης , καιρός ήταν!)

"Από αυτήν εδώ τη στιγμή!"

είπα με ύφος..

[σιγή]

Και από τότε με βάφτισα Άγη
(ή Αγησίλαο, όπως το προτιμάτε, δε με πολυαφορά αυτή η λεπτομέρεια).

Ο Δαλιανίδης στη ταινία του έδειξε όλη του την αντιπάθεια στον Άγη μας. Τον είχε μάλιστα τόσο πολύ περιορίσει που καλά-καλά σαν να μην υπήρχε καν. Σαν να'χε προηγούμενα με τον άνθρωπο. Και ίσως καλύτερα, γιατί δεν θα ήθελα ποτέ να γίνω ένας Άγης που να είναι καρικατούρα κανενός άλλου συνονώματου (μου). Γιατί ο Άγης, αυτός ο ένας Άγης, δεν μπορεί, θα υπήρξε κάποτε!
Μόνο που δεν θα έπαιξε ποτέ (μα ποτέ!) σ'εκείνην τη γνωστή ταινία.
Κι αν, εάν τυχόν έπαιξε,
τότε σίγουρα τον πετσοκόψανε στο μοντάζ!


Στην αρχή τον Άγη τον γνώρισα διαβάζοντάς τον. Μετά ήθελα να δω πώς σκέφτεται. Πώς αντιδρά. Μετά τον αντιπάθησα, γιατί τα λόγια του δεν ήταν τα δικά μου λόγια. Οι κινήσεις μου δεν ήταν οι δικές του.
Και σιγά σιγά, τον έμαθα. Τον συμπάθησα. Τον κατάλαβα.

Έγινα.. Άγης.
Νομίζω δηλαδή πως ..έγινα Άγης. Γιατί ο Άγης δεν είναι εύκολος άνθρωπος. Και είρων είναι, και ιντριγκαδόρος είναι, και έχει πάντα έναν συγκεκριμένο σκοπό, και δεν το βάζει κάτω, και στο τέλος ρίχνει και τα μπινελίκια του και κάνει αυτό που εκείνος θέλει.
Και δεν ήθελα να είμαι κα-νέ-νας άλλος, παρά μόνο αυτός.

Και οπωσδήποτε ο Άγης θα φορούσε πάντα ένα παπιγιόν.
Και βέβαια θα διάβαζε μόνο ΕΣΤΙΑ.
Και όχι τη σημερινή έκδοσή της, αλλά την παλιά!
Εκείνη που ανοίγει ανάποδα και είναι τελείως ασπρόμαυρη.
Κι όσο για την αγαπημένη του στήλη;
Άαακου 'κει!! Μα θέλει και ρώτημα;
"Πενιές-Είδησούλες-Πεῥίεῥγα" με δασεινόμενο το ῥώ.
ακριβώς στο κέντρο της πρώτης της σελίδας!
Και την αγόραζε κάθε μέρα.

Και τώρα,
παραμονές της παράστασης ..δεν είμαι ο Γαβριήλ.
Δεν τον ξέρω τον Γαβριήλ.
Δεν ασχολούμαι πια μαζί του.
Μα ποιός είν'αυτός;
Δεν τον γνωρίζω αυτόν τον κύριο.

Με λένε Άγη και είμαι καλά.

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
Ζητείται Ψεύτης
Ζητείται Τρόλεϋ
Ζητείται Λογότυπο
Ζητείται Βουλευτής
Ζητείται ΨευτοΘόδωρος
Ζητείται Διαβατήριο(ν)
Ζητούνται Εισιτήρια
Ζητείται "Πολλά Βαρύς και Όχι"
Ζητείται Ξεματιάστρα
Ζητείται "Όχι"
Ζητείται γραφομηχανή
Ζητείται Κούλα επειγόντως!
Ζητείται μία Κυρία, ένας Κύριος και μία..φωνή

ἕπεται συνέχεια..

Ζητείται μία Κυρία, ένας Κύριος και μία Φωνή

Ο Δημήτρης Ψαθάς αποφάσισε να μην μάς αποκαλύψει τα ονόματα δύο ηρώων του έργου, που μπορεί να μην τούς κράτησε πολλή ώρα στη σκηνή, χρωματίζουν όμως εύστοχα την όλη πλοκή με τις ατάκες τους. Άλλωστε, όποιος υποστηρίζει ότι ένας "μικρός" σε διάρκεια ρόλος καθίσταται και ασήμαντος, μάλλον θα πρέπει να δει περισσότερο θέατρο.
Παρ'όλ'αυτά όμως, η "ανωνυμία" αυτών των δύο ρόλων είναι γεγονός ότι μάς δημιούργησε κάποιο πρόβλημα, κυρίως στους τίτλους του τρέηλερ και στην προετοιμασία του προγράμματος που θα κρατάτε στα χέρια σας λίγο πριν αρχίσει η παράσταση.

Η Χριστίνα Μανωλάκη λοιπόν παίζει την... "μία γυναίκα", όπως ακριβώς την έγραψε ο Ψαθάς μας. Και όταν είχαμε πλέον τελειώσει το μοντάζ του τρέηλερ με τον Νίκο Τζεδάκη και βάζαμε τους τίτλους από κάτω από τα ονόματα (οράτε το σποτάκι στο 1':04''..), δεν ξέραμε τί στο καλό να κάνουμε με αυτήν την "μία γυναίκα".
Η λύση απλούστατη:
αφού ο Ψαθάς δεν μάς δίνει τη λύση, ας μάς τη δώσει η ίδια η "μία γυναίκα", δηλαδή η Χριστίνα αυτοπροσώπως.

Μπλογκ:
"Δε μου λες, και τώρα εσένα τί να σε γράψουμε; "Μία γυναίκα";
Δεν θα είναι πολύ 'σαφέστατα ασαφές' αυτό; .."

Χριστίνα "μία γυναίκα":
"Αμάν! Ξέρω 'γω; Βάλτε ένα όνομα κι ένα επώνυμο... Τί να πω;!!
Δεν το σκέφτηκα, τώρα που μού το λες!
Πώς με λένε;;"

Νίκος Τζεδάκης:
"Γράφ'την ...'Αλίκη'. Τι τη ρωτάς;;"
(άκυρο)

Μπλόγκ (προς Νίκο):
"@#^%$#@%#$"

Μπλογκ (προς Χριστίνα "μια γυναίκα"):
"Να σε γράψουμε Τζόαν Κόλινς;
Στο κάτω-κάτω..
κάπως έτσι "γράφει" το υφάκι σου στο πλάνο."

Χριστίνα "μία γυναίκα":
"Εεε όχι και Τζόαν!
Να εχουμε 'Τζένη', να έχουμε και 'Τζόαν';
Σαν πολύ δεν πάει;"

Μπλογκ:
"Σωστά...
Άσε που θα μπερδευτεί κι ο κόσμος.."

Χριστίνα "μία γυναίκα":
"Αχ βρε παιδιά, εμένα πώς με λένε;;;;"

Μέγα Πρόβλημα!

Εν τέλει, καταλήξαμε στο "η Κουνιάδα" αφού έτσι ..βγαίνει από τα συμφραζόμενα.
Και έτσι απλά η "μία γυναίκα" έγινε .."μία Κουνιάδα".
Τίνος όμως; Του...Κουνιάδου; Κατά το τρέηλερ μάλλον ναι..
Αν και ο Κουνιάδος της Κουνιάδας λέγεται μάλλον "Γαμπρός", οπότε και "η Κουνιάδα" καποιανού "Νύφη" μάλλον θά'ναι... Καλά δεν τα γράφω; Δεν ξέρω αν με παρακολουθείτε.. Με παρακολουθείτε; Τέλος πάντων βρε παιδιά, γράψτε "λάθος" στο όνομα της ..Κουνιάδας.
Άλλωστε με τις συγγένειες στα απλά ελληνικά ποτέ δεν τα πήγα πολύ καλά.

Δε με παίρνει να πω περισσότερα για το ρόλο της Χριστίνας, γιατί θα είναι κρίμα να σάς το διηγηθώ από'δω. Είναι από τις αγαπημένες μου σκηνές και.. (ρε συ Χριστίνα, εεεε άσε με να το πω τουλάχιστον μόνο αυτό!!!)... κάθε φορά που έκανε πρόβα, πάντα το έβαζα στα πόδια να μη με πιάσει υστερικό γέλιο και λυθούμε κάτω όλοι ομαδικώς.

Εκτός από τα ξεσπάσματα της "μίας Κουνιάδας" όμως, η Χριστίνα οργάνωσε πολλά βασικά θέματα πίσω από τη σκηνή (που όμως φαίνονται στη σκηνή!), έτρεξε καλά-καλά και τα έφερε όλα βόλτα. μιά χαρά.

Άξιο επιτελείο η κυρία Μανωλάκη μας!
Θα σάς προτιμήσουμε!

Ο επόμενος ανώνυμος είναι "ένας κύριος" που τον υποδύεται ο Ηλίας Ζωίδης. Πολλοί με ρώτησαν όταν έβλεπαν το τρέηλερ "Μα καλά, όλους τους έχεις, ακόμα και η..<φωνή> Γεωργία Ροδίτη εμφανίζεται ως ένα..ποτήρι λικέρ (δείτε στο τρέηλερ το 1':10'' παρακαλώ), αυτός ο Ηλίας..τίποτα; Κενό;"
Τι να σε κάνω βρε Ηλία μου που έλειπες εις τας Αθήνας; (για καλό σκοπό πάντα! και πάντα τέτοια, ξέρεις εσύ και όλα τα Δωδεκάνησα άλλωστε..)
Ο "ένας κύριος" λοιπόν που λέτε ζει μέσα σε μια σύγχυση, και βέβαια όχι επειδή το επέλεξε. Ο ίδιος ο Δημήτρης Ψαθάς αποφάσισε πριν απ'αυτόν γι'αυτόν.
Όταν δείτε τον Ηλία μας στο σανίδι, δεν μπορεί, θα με καταλάβετε!
Μη σάς τα λέω και όοοολα πια!!


Όμως, η ..καλύτερη του χωριού δεν είναι άλλη από τη μικρότερη της παρέας, τη Γεωργία Ροδίτη, που ενώ όλοι μας θα ξεροσταλιάζουμε στα παρασκήνια μέχρι να βγούμε και "να τα πούμε" επιτέλους, η μικρά και αθώα αυτή παιδίσκη θα είναι ήδη θρονιασμένη ως μία μαντάμ σε ένα από τα καθίσματα της πλατείας. Μπορεί μάλιστα να κάθεται και ακριβώς ..από δίπλα σας. Κι όλ'αυτά, επειδή δάνεισε τη μαγνητοφωνημένη φωνή της σε μία άλλη "μία γυναίκα" που δεν φαίνεται, αλλά ακούγεται μόνο.
Αν τη δείτε λοιπόν να κάααθεται χαλαρή και να περιμένει απλώς να ανοίξει η αυλαία, ...παρατήστε την ήσυχη!
Και..δουλειά σας! - Αυτή.. Ξέρει!

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
Ζητείται Ψεύτης
Ζητείται Τρόλεϋ
Ζητείται Λογότυπο
Ζητείται Βουλευτής
Ζητείται ΨευτοΘόδωρος
Ζητείται Διαβατήριο(ν)
Ζητούνται Εισιτήρια
Ζητείται "Πολλά Βαρύς και Όχι"
Ζητείται Ξεματιάστρα
Ζητείται "Όχι"
Ζητείται γραφομηχανή
Ζητείται Κούλα επειγόντως!

ἕπεται συνέχεια..

Ζητείται Κούλα επειγόντως!

και βρέθηκε!

Και όχι μόνο βρέθηκε, αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτή η συγκεκριμένη, η 'δική μας' Κούλα θα σάς κάνει να τη θυμάστε για καιρό. Όχι μόνο γιατί οι ατάκες της σπάνε κόκκαλα, αλλά επίσης γιατί θέλει πολύ -μα πολύ!- τσαγανό να κάτσεις και να ενσαρκώσεις έναν τέτοιο ρόλο. Κι αν σε κάποιο από τα μέλη της Ομάδας αξίζουν συγχαρητήρια, είναι στην Ανθούλα Καραολάνη που σηκώνει στους ώμους της τον πιο κόντρα-ρόλο του έργου.
Το ρόλο της οικιακής βοηθού.
Υποκλινόμεθα!


Η Ανθούλα Καραολάνη ξεχώρισε αμέσως με τη μανία που καθάριζε τα τζάμια στο τρέηλερ. Και μόλις είπαμε το 'cuttt!' λυθήκαμε στα γέλια, κυλισθήκαμε στο πάτωμα, σκίζονταν παντελόνια, χάλαγε το μακιγιάζ απ΄τον κλαυσίγελο. Δεν ξέρω πόσες φορές άσχετοι άνθρωποι που είδαν το τρέηλερ μού πέταξαν το 'καλά, αυτή εδώ θα είναι το κάτι άλλο!'.

Ε, λοιπόν, παιδιά, ναι. Έχετε δίκιο!

Όσο για τις πρόβες : τι να λέω τώρα;
Ένα χάχανο, μιά παραπανίσια ατάκα της Κούλας, ένα παραπάνω λίκνισμα και είχαν όλα ειπωθεί, μα όλα! Και, με το συμπάθιο κύριε Δαλιανίδη μας, αλλά η κινηματογραφική Κούλα 'σας' δε φτουράει μία μπροστά στη δικιά 'μας'!
Κι ας παίρνω αυτό το ρίσκο και σάς το δηλώνω ευθέως και από τώρα.

Κίνηση, μπρίο, τσαχπινιά, πονηριά αλλά και χαρακτηριστική δωδεκανησιακή νότα στα κολωνακιώτικα σαλόνια πιστεύω πως δεν πρόκειται να περάσει απαρατήρητη.
Και απορώ πώς και δεν το σκέφτηκε κανένας σκηνοθέτης μέχρι σήμερα.

αυτή η φωτογραφία θέλει μεγέθυνση - τέλος!

Λοιπόν, για να μην μακρυγορώ και σάς ζαλίζω άδικα:
την Ανθούλα μας απλώς θα τη λα-τρέ-ψε-τε!!
Εφοδιαστείτε μόνο με ..χαρτομάντηλα!
(γιατί Θα τα χρειαστούμε κι εμείς)
Εγγύηση!

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ:
Ζητείται Ψεύτης
Ζητείται Τρόλεϋ
Ζητείται Λογότυπο
Ζητείται Βουλευτής
Ζητείται ΨευτοΘόδωρος
Ζητείται Διαβατήριο(ν)
Ζητούνται Εισιτήρια
Ζητείται "Πολλά Βαρύς και Όχι"
Ζητείται Ξεματιάστρα
Ζητείται "Όχι"
Ζητείται γραφομηχανή

ἕπεται συνέχεια...

Ζητείται γραφομηχανή

Γίνεται βουλευτής χωρίς πολιτικό γραφείο;

Όχι βέβαια!
Γίνεται πολιτικό γραφείο χωρίς γραμματέα;
Πού ξανακούστηκε αυτό!
και τέλος.. γίνεται γραμματέας χωρίς γραφομηχανή;
Μα όχι φυσικά!

Η δεσποινίς Πιπίτσα είναι το ακατάλληλο άτομο στην ακατάλληλη θέση. Γιατί το να είσαι φιλαλήθης και συγχρόνως γραμματέας ρουσφετοδίαιτου βουλευτού είναι δύο ιδιότητες μάλλον ασύμβατες. Αναγκασμένη να μπαλώνει τα κενά και του βουλευτή αλλά και του ψεύτη ιδιαίτερού του, αγανακτεί.
Και ποιός την πληρώνει;
Μα η γραφομηχανή της, ποιά άλλη...

Στην προκειμένη όμως περίπτωση, η γραφομηχανή της Κατερίνας Πέρου έχει τη δική της ιστορία. Μια ιστορία που αρχίζει κάπου τόοοοτε, όταν οι γραφομηχανές έπαιρναν τα ονοματεπώνυμα των δικαστικών υπαλλήλων που τις χειρίζονταν και στο Δικαστήριο της πόλης μας όλα συνέβαιναν με τη μουσική υπόκρουση των ρυθμικών τικ-τικ-τικ δεκάδων και βάλε γραφομηχανών, πριν αντικατασταθούν από τους υπόκωφους ήχους των πληκτρολογίων των υπολογιστών. Κι αυτήν ακριβώς τη δική της γραφομηχανή δάνεισε στη Θεατρική μας Ομάδα για τις ανάγκες των γυρισμάτων του τηλεοπτικού μας σποτ η κα. Νίκη Ξενάκη, συνταξιούχος πλέον και τότε δικαστική υπάλληλος, που διετέλεσε επί σειρά ετών Προϊσταμένη της Γραμματείας του Δικαστηρίου μας.

Η γραφομηχανή του τρέηλερ, που λέτε, άρχισε το ταξίδι της από ακροατήριο σε ακροατήριο κάποτε στα τέλη της δεκαετίας του '50, όταν η κα. Νίκη τη διάλεξε από τη βιτρίνα του μαγαζιού που πουλούσε μόνο γραφομηχανές και μελάνια, μόλις ένα στενό πίσω από το Δικαστικό Μέγαρο.
Η μάρκα : Hermes , ονομαστή για την εποχή της. Και τα ρυθμικά τικ-τικ συνόδευαν ανακρίσεις, καταθέσεις μαρτύρων, αγορεύσεις δικηγόρων και εισαγγελέων, αθωώσεις και καταδίκες. Ώσπου άρχισε μιά-μιά γραφομηχανή να αντικαθίσταται από τα γνωστά γκρι πλαστικά κουτιά και εν μία νυκτί ο "Ερμής" αποφάσισε να πάρει τα σανδάλια του παραμάσχαλα και να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από το Δικαστήριο, δίνοντας τη θέση του σε έναν άλλο "Θεό", τον ..Μπιλ Γκέητς.
Την χειμερία νάρκη αυτής της πρασινωπής γραφομηχανής αποφασίσαμε να τη διακόψουμε για δυό μέρες, όσο κράτησαν τα γυρίσματα για το τρέηλερ. Και παρά την προσωρινή δυσκολία της Κατερίνας μας να βάλει σε μιά τάξη τα δάκτυλά της πάνω στα πλήκτρα, τελικά η Hermes τα κατάφερε μιά χαρά, επαναλαμβάνοντας το ρυθμικό της τικ-τικ ύστερα από δεκαετίες αφωνίας και φιγουράροντας προφίλ και ανφάς μπροστά στον high-definition ψηφιακό μας φακό. Και αν είχε στόμα να μιλήσει, σίγουρα θα μάς έλεγε ότι τόση δημοσιότητα δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί στα νιάτα της.

Σάς ευχαριστούμε κα.Νίκη που μάς την εμπιστευθήκατε..
(ευχαριστούμε επίσης και την ανηψιά της και καλή μας συνάδελφο Ειρήνη Ξενάκη που χάρη σ'αυτήν εντοπίσαμε .. και Θεία αλλά και Γραφομηχανή)

Το βίντεο είναι εξαιρετικά αφιερωμένο!

το γνωστό "The Typewriter" ("Η Γραφομηχανή") του Leroy Anderson
με την Concord Orchestra σε πρόβα της τον περασμένο Μάιο στην Αμερική.
υπό τη διεύθυνση του Richard Pittman

Τώρα που συμπληρώνεται μέρα με τη μέρα το σκηνικό, με την τοποθέτηση των επίπλων του πολιτικού γραφείου του βουλευτού κ.Φερέκη, το γραφείο της Πιπίτσας μάς έπεσε κάπως πιο ψηλό απ' όσο περιμέναμε, με αποτέλεσμα να είναι δυσχερής η χρήση επί σκηνής αυτής της αγαπημένης 'τρεηλερισθείσας' μηχανής (η οποία κι αυτή μάς βγήκε κάπως "ψηλή" σε σχέση με την καρέκλα που κάθεται η Κατερίνα μας). Έτσι, η γραφομηχανή της σκηνής -αν και με επίτηδες διαλεγμένο πρασινωπό χρώμα, όπως στο τρέηλερ- τελικά δεν θα είναι η ίδια.
Μπορεί όμως η Hermes να μη ζήσει την πρεμιέρα της ερχόμενης Πέμπτης, έχει όμως κερδίσει με το σπαθί της την ..αιωνιότητα του ίντερνετ. Γιατί το σποτάκι μας θα μένει εκεί "πάνω" αναρτημένο για πάντα, με το αναζωογονημένο της τικ-τακ να περιμένει όποιον θέλει να κλικάρει, όπου κι αν βρίσκεται.

Όσο για την Κατερινούλα μας, μόνο η καρδιά της το ξέρει πώς και πώς περιμένει να περάσουν οι μέρες και οι ώρες, αφού στην ουσία θα είναι η ...πρώτη από όλους μας που θα καταλάβει τί εστί " πρεμιέρα".
Και γιατί αυτό; Μα, η πρώτη-πρώτη σκηνή του έργου τής ανήκει!
Όπως "δικά της" είναι και τα πρώτα δευτερόλεπτα του τρέηλερ, όταν τα χεράκια της τοποθετούν το φλιτζάνι, το ποτήρι και τη ζαχαριέρα στον ασπρόμαυρο δίσκο.
Και μάλιστα ύστερα από μία αυστηρότατη ...οντισιόν δακτύλων (θυμάστε κόρες;).

και η Κατερίνα μας... γράφει..

...γράφει...

και ..δόσ'του και γράφει πια, αμάν!

Πρώτη επιλαχούσα λοιπόν,
αλλά μην αγχώνεστε!
Τσα-κά-λι το Κατερινιώ!!

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ:
Ζητείται Ψεύτης
Ζητείται Τρόλεϋ
Ζητείται Λογότυπο
Ζητείται Βουλευτής
Ζητείται Ψευτοθόδωρος
Ζητείται Διαβατήριο(ν)
Ζητείται "Πολλά Βαρύς και Όχι"
Ζητούνται Εισιτήρια
Ζητείται Ξεματιάστρα
Ζητείται "Όχι¨

ἕπεται συνέχεια...