πόσα;

Ἀλήθεια, πόσα εὐρώ χρειάζονται γιά νά δείξει κανείς τήν ἀξία του;
Ἀκούγεται σάν κάπως δύσκολη αὐτή ἡ ἐρώτηση.
Πόσα λοιπόν;

Σήμερα μοῦ ἦρθε ἕνας φάκελος ἀπό τήν Ἀμερική.
Ἀξία ἀποστολῆς :

6 δολλάρια ΗΠΑ και 48 σέντ...
...κάτι λιγότερο ἀπό 5€ δηλαδή

Ὁ Γρηγόρης Ρέντης -ἀθηνογεννημένος, ἀθηνοθρεμμένος καί ροδίτης στήν καταγωγή- εἶχε τή λεπτότητα νά στείλει σέ ὅλους ἐμᾶς τούς "κομπάρσους" του ἀπό μία κόπια τῆς ταινίας του μέ τήν ὁποῖα πῆρε τό πτυχίο του στή σχολή κινηματογράφου πού σπούδαζε μέχρι πρότινος στό Λός Ἄντζελες. Μία ἀκόμα κόπια τῆς ταινίας του "Ἡ Δύση", διάρκειας 15 λεπτῶν, ταξίδεψε μέχρι τό Ναϊρόμπι τῆς Κένυας, ὅπου ζεῖ ἡ ἐκεί γεννημένη ροδίτισσα Ἀλεξάνδρα Βαπορίδου, πού καί αὐτή εἶχε τό "πέρασμά" της στήν ταινία, στήν πλατεῖα τοῦ Ἐνυδρείου τόν περασμένο Ἰούνιο, μέ τούς ἀπορημένους περαστικούς νά μᾶς κοιτᾶνε καλά καλά 'ἐπί τῶ ἔργω'.
(Ξέρω, οἱ καινούργιοι ἀναγνώστες θά ἀναρωτιοῦνται γιά τί πράγμα μιλάω τώρα. Οὐδέν πρόβλημα ὄμως. Πατῆστε ἐδῶ γιά ὅλο τό ντεσού τῆς ἱστορίας, δεῖτε τίς φωτογραφίες ἀπό τά γυρίσματα ἐδῶ καί -ποῦ θά πάει- τήν ἄκρη θά τή βγάλετε.)

Ἀκόμα λοιπόν ἕνα ..προσωπικό μου δεδομένο, αὐτό τό ἀγαθό πού λέγεται "ἀπόρρητο τῆς ἀλληλογραφίας", πάει στό βρόντο μέσα ἀπό αὐτό τό μπλόγκ. Ἀλλά μετά ἀπό τή μπουγάδα μου πού "ἀναρτήθηκε" φαρδιά-πλατιά μόλις χτές, τί ἔχω νά φοβηθῶ; Καί ποιόν;
Τίποτα καί κανέναν.

Τό γράμμα λοιπόν.

(κάνουμε κλίκ στίς εἰκόνες γιά νά τό διαβάσουμε σέ πλήρη ὀθόνη)
(ὅσοι θέλουμε)

Ἀγαπητέ Γρηγόρη,

Ἡ ποιότητα ἑνός ἀνθρώπου φαίνεται ἀπό τά πιό ἁπλά πράγματα. Καί ἐπειδή σέ γνωρίζω ἀπό κοντά, μπορῶ νά πῶ ὅτι πραγματικά δέν χρειαζόταν οὔτε κἄν νά γράψεις αὐτές τίς γραμμές γιά νά ἐπιβεβαιώσεις αὐτό πού κατάλαβα ἐξ ἀρχῆς. Σέ εὐχαριστῶ πάρα πολύ γιά τό εἰλικρινές σου γράμμα (πού πῆρα τό θάρρος νά τό "διαβάσω φωναχτά" σέ ὅλους τούς "ἐκεί ἔξω") ἀλλά κι ἐγώ μέ τή σειρά μου καί μέ κάθε εἰλικρίνεια θά ἤθελα νά σοῦ πῶ ὅτι δέν ἦταν δα καί τίποτα σπουδαῖο νά φωνάξω μερικούς καλούς φίλους καί φίλες γιά νά σέ βοηθήσουμε συμπληρώνοντας τήν πλοκή τοῦ σεναρίου σου. Τό διασκεδάσαμε ὅλοι μας καί εὐχαρίστως θά καθόμασταν ἀκόμα ἕνα τρίωρο γιά νά τό ξανακάνουμε ὅλο αὐτό μαζί ξανά καί ξανά.

Τά dvd θά τά δώσω στά παιδιά μόλις ἐπιστρέψω στά πάτρια ἀμέσως μετά τίς ἐκλογές καί νά εἶσαι σίγουρος ὅτι θά μᾶς ἀρέσουν καί τά 15 λεπτά πού διαρκεῖ ἡ πτυχιακή σου ταινία. Καί θά πιοῦμε κι ἕνα ποτηράκι στήν ὑγειά σου καί στήν ὑγειά τῶν φίλων σου, πού κουβαληθήκανε μέχρι ἐδῶ γιά νά σέ βοηθήσουνε ἀπό τήν Ἀμερική, τήν Ἀγγλία καί τήν Ἀθῆνα.

Τό μόνο πού θά σέ συμβούλευα (καί φαντάζομαι θά σέ συμβούλευαν καί τά ἄλλα παιδιά πού σέ γνωρίσανε στά γυρίσματα) εἶναι ἁπλά νά.... μήν γυρίσεις στά πάτρια!
Πολύ καλά κάνεις καί μένεις ἐκεί στό Φάρ-Οὐέστ, γλυτώνοντας πολλά καί διάφορα πού θά ἦσουν (τάχα) ὑποχρεωμένος νά περάσεις στό δικό μας ...Νῆαρ-Ἠστ.

Σέ διαβεβαιῶ ὅτι σέ πάρα πολλούς ἀνθρώπους ἐδῶ θά φαινόταν ἀκατανόητη κάθε λέξη, κάθε τελεία καί κάθε κόμμα τοῦ γράμματος πού ἔστειλες (κι ἄς εἶναι γραμμένο καί στή δημοτική καί μέ μονοτονικό). Δέν θά τούς ἔφταναν τόμοι λεξικῶν τῆς νεοελληνικῆς, χρηματικῆς ἀξίας ὑπερ-ὑπερ-πολλαπλάσιας σέ σχέση μέ τά λίγα δολλάρια πού σοῦ ζήτησε τό ἀμερικανικό ταχυδρομεῖο τῆς γειτονιᾶς σου γιά νά στείλεις αὐτόν τόν φάκελο μέχρι ἐδῶ, τό... τέλος τῆς γῆς δηλαδή.

Σοῦ εὔχομαι λοιπόν, νά μήν ζήσεις ποτέ αὐτό τό "νόστιμον ἥμαρ", πού κάποιος παλιά -μά πολύ παλιά- εἴχε θεωρήσει κάτι σάν ὑπέρτατη εὐτυχία. Βρές ἄλλον νόστο, ὅπου μέ ἐφόδιο τήν καλλιτεχνική σου δουλειά καί τό ὀνοματεπώνυμό σου (πού , τί νά κάνουμε, μέ αὐτό γεννηθήκαμε ὅλοι μας καί μέ αὐτό θά πορευτοῦμε, καί μιά χαρά θά πορευτοῦμε σέ διαβεβαιῶ) νά μπορέσουν νά προβληθοῦν χωρίς προϋποθέσεις ..ἐπιθέτων (ἄκουσον-ἄκουσον!) οἱ ταινίες πού θά φτιάξεις.

Ἡ Ρόδος θά εἶναι πάντα ἐδῶ, μέ τίς παραλίες καί μέ τόν ἥλιο της, καί μέ λίγους φίλους πού θά χαίρονται νά σέ βλέπουν νά προοδεύεις, ὅσο εἶσαι ἐκεί - καί..μακρυά ἀπό δῶ! Ἡ Ἑλλάδα εἶναι μιά χαρά μέρος, ἀλλά μόνο γιά διακοπές. Δυστυχῶς.. (ἀλλά, εὐτυχῶς γιά σένα πού ἔχεις τήν ἐπιλογή νά μήν εἶσαι ἐδῶ).

Νά εἶσαι πάντα καλά καί σέ εὐχαριστῶ πολύ γιά τά καλά σου λόγια.


Βίκη, Γιάννη, Γιῶργηδες, Νῖκο, Εἰρήνες καί...
(ἐπιτρέψτε μου) "Πάμπο" !!...
ὑ-πο-μο-νή μέχρι νά γυρίσω
Μᾶς περιμένουν δοξασμένες dvdοστιγμές
λίγο πρίν ἤ λίγο μετά τή "Δύση".

κανένα εὐρωτάληρο κανείς;

πλύσου εἴπα!

Ἔχω κάθε λόγο νά εἶμαι περήφανος αὐτές τίς μέρες, ἀφού ἐπιτέλους ἀποφάσισα νά βάλω λίγη τάξη σ'αὐτό τό ἀχούρι πού λέγεται κατ'εὐφημισμόν "σπίτι". Εἶναι κάποιες μέρες πού ἄρχισα μέ τά ψιλά. Νά, κάτι πιάτα νά πλυθοῦν, κάτι κιτρινισμένες ἐφημερίδες (ὅλες κυριακάτικες) νά πᾶνε στόν κάδο πού τούς ἄξίζει, κάτι ἀπίστευτα διαφημιστικά πού δέν ξέρω γιατί θά ἔπρεπε νά τά "διαφυλάττω" (ἐννοεῖται πώς τά φυλλάδια τῶν delivery διασώθηκαν καί τοποθετήθηκαν κατ'ἀλφαβητική σειρά σέ περίοπτη θέση κοντά στό τηλέφωνο!).

Ἡ μεγάλη πληγή ὄμως παρέμενε:

Τά ἄπλυτα!

"Τά λερωμένα τ'ἄπλυτα"
στίχοι-μουσική :Βασίλης Τσιτσάνης
τραγουδάει ἡ Λιζέτα Καλημέρη

Ντρέπομαι νά σᾶς πῶ πόσες φορές ἀνέβαλα καί ξανα-ἀνέβαλα νά ἀρπάξω τίς στίβες ρούχων πού ἔχασκαν πάνω σέ ἀνοιχτές βαλίτσες καί ἐκλιπαροῦσαν "πλύνε μας! πλύνες μας ἐπιτέλους!".
Κυριακή σήμερα λοιπόν, δέ σήκωνε ἄλλη ἀναβολή!

Μιά καί δυό σήμερα, πρίν ἀκόμα κάνω καφέ, εἴπα :
"Τέλος! Σκάστε! Τώρα θά σᾶς πλύνω! Ἦρθε ἡ ὥρα σας!"

Πόσα πλυντήρια ἔβαλα, δέν θυμᾶμαι.
Πάντως ἡ ἐπιχείρηση "σκούπα" ὁλοκληρώθηκε μέ ἐπιτυχία

καί ..ἰδού!

Καί τί μ'ἔπιασε ἐμένα ἔτσι ξαφνικά νά ἀσχολοῦμαι μέ τέτοια πράγματα καί μάλιστα μέ τόση φούρια..

Ἔ καλά, δέν εἶναι ὁλοφάνερο;
Καί μέ τί ροῦχα θά ...ξαναγεμίσουν οἱ βαλίτσες μου;

Γιατί ὁσονούπω, ἀναχωρῶ!
Καί θά βρίσκομαι μέσα στήν πρασινάδα!
Ὄχι κομματικά!! (δέ λέμε τέτοια ἐδῶ!)
Μέσα στήν πρασινάδα -στήν κυριολεξία ὄμως!-

ποιόοοοοο ἀγοράκι σέ λίγο πετάει;;;;
τό Γαβριλάαααακι! Τό Γαβριλάαααακι!

ὑ.γ. πρόσεξα κατόπιν ἑορτῆς πώς στό βίντεο μέ τό ἀθάνατο αύτό τραγούδι κάπου πῆρε τό μάτι μου κάποιον ὑποψήφιο βουλευτή (ἤ μήπως πάλι κάνω λάθος;) Ἐν πάση περιπτώσει, δηλῶ ὑπευθύνως ὅτι πρόκειται περί τυχαιοτάτου γεγονότος καί παρακαλῶ ὅπως μήν παρερμηνευθῆ!
Εἴπαμε, τό μπλόγκ δέν ἀνακατεύεται καί ἁμαρτίαν οὐκ ἔχει!
Πιό ἐπίσημα δέν μπορῶ πιά νά τό πῶ... Μπορῶ;

iRadio..welcome to my life

Μέσα στίς τόσες καί τόσες ἐμμονές μου, προστέθηκε πρίν λίγες μέρες ἀκόμα μία.

Καί ὁ λόγος πού δέν πολυδίνω σημασία τελευταία στό τί θά σᾶς γράψω, εἶναι τό νέο ἀντικείμενο πού προστέθηκε δυναμικά στήν καθημερινότητά μου.
Τό λένε iRadio..

δάτς ἴτ!

Πρόκειται γιά ἕνα φαινομενικά ἁπλό καί συνηθισμένο ραδιόφωνο μέ ὀθόνη ὑγρῶν κρυστάλλων πού ὄμως σνομπάρει χαρακτηριστικά τίς μπανάλ μπάντες τῶν FM, AM καί βραχέων. Τό τρανζιστοράκι αὐτό, πού τελικά ὕστερα ἀπό πολλά κλικαρίσματα καί βόλτες ἀπό κατάστημα σέ κατάστημα ἠλεκτρικῶν εἰδῶν, δέ μοῦ στοίχισε πιό πολύ ἀπό κάτι παραπάνω ἀπό 150€ (δηλαδή πόσο;;.. ἐ, δέ λέω!) συνδέεται μέ τό wifi τοῦ σπιτιοῦ μου καί μέ τό πάτημα ἑνός κουμπιοῦ ἔχεις ἐντελῶς δωρεάν ὅλους (μά ὅλους!!) τούς ραδιοφωνικούς σταθμούς τοῦ κόσμου πού μεταδίδονται ἀπό τό διαδίκτυο.
Καί τό καλύτερο:
Δέν χρειάζεται νά ἔχεις ἀνοιχτό τόν ὑπολογιστή σου, οὔτε νά googlιάζεις μέ τίς ὥρες ὥσπου νά βρεῖς τό σταθμό πού ψάχνεις (κι ἀφοῦ τόν βρεῖς ἔχεις ξενερώσει τόσο πολύ πού πατᾶς ἕνα ξεγυρισμένο Χ καί τελειώνει τό ὅλο θέμα..).

Ὅλοι οἱ σταθμοί εἶναι κατηγοριοποιημένοι ἀνά εἴδος, γλώσσα καί χώρα καί κάθε τόσο οἱ λίστες τῶν σταθμῶν αὐτοενημερώνονται μέ τούς καινούργιους σταθμούς πού ὑπάρχουν στόν Ντουνιᾶ (μήν τύχει καί χάσω κανέναν!). Κι ὅταν λέω σέ ὅλο τόν Ντουνιᾶ, τό ἐννοῶ! Ἀπό τό Νεπάλ μέχρι τούς τοπικούς σταθμούς τῶν νησιῶν τῆς Μικρονησίας, ἀπό τά ψαγμένα κουλτουρέ στούντιο τῆς Νέας Ὑόρκης καί τοῦ Σύδνεϋ μέχρι καί τόν τελευταίο σταθμό τῆς Νοτιοαφρικανικῆς ἐνδοχώρας.


Δέν ξέρω πότε θά μοῦ περάσει αὐτή ἡ μανία νά ἀλλάζω μέ ἀπαράμιλη ταχύτητα τά κανάλια μέ τό τηλεκοντρόλ (ἔχει καί τηλεκοντρόλ! δέ σᾶς τό'πα;). Σημασία πάντως ἔχει ὅτι ἀπαλλάχτηκα ἀπό ὁ,τιδήποτε θά μποροῦσε νά μοῦ θυμίσει πώς ἐντός τῶν ἡμερῶν ἔχουμε ἐκλογές..
καί γενικῶς ...
....διάγω ἕναν ξέφρενα ὀνειρώδη (!!) μῆνα τοῦ μέλιτος μετά τοῦ iRadio μου.

Ἐν ὁλίγοις, εἴμεθα ..πανευτυχεῖς ἀμφότεροι...

...καί τό αὐτό ἐπιθυμῶ καί δι'ὑμᾶς.

νά'το πάλι τό γλυκό μου!

Οἱ προσεκτικότεροι ἀπό σᾶς ἴσως παρατηρήσατε στή δεξιά στήλη ὅτι προστέθηκε τό εἰκονίδιο "αὐτές τίς μέρες ἀκούω..", μέ τή φωτογραφία τῆς νέας μου ἀγάπης (ναί, αὐτό τό σεμνό τρανζιστοράκι εἶναι! μά δέν εἶναι ἁπλά πανέμορφο;).
Καί ἐπειδή τήν εὐτυχία πρέπει νά τή μοιράζεσαι, μπορεῖτε νά κλικάρετε πάνω στό iRadio μου γιά ν'ἀκοῦμε παρέα τόν ἴδιο σταθμό (οὐάη νότ;).
Γιά παράδειγμα, τίς τελευταίες μέρες ἔχω στήν κυριολεξία κολλήσει μέ τόν φλαμανδικό σταθμό Klara Jazz πού ἐκπέμπει ἀπό τίς Βρυξέλλες καί τό βράδυ συνδέεται ἀπ'εὐθείας μέ διάφορα jazz-events τῆς χώρας. (Δέ θά πῶ περισσότερα γιά τήν ἀ-να-τρι-χι-α-στι-κά σέξυ χροιά τῶν φωνῶν πού ἀκούγονται πρίν καί μετά τά μουσικά κομμάτια.. Γρί φλαμανδικά νά μήν καταλαβαίνεις, δέν μπορεῖ, κάτι θά πάθεις στό τέλος..)

στόκ (γιά νά'χουμε)

Καλές οἱ ἀναμνήσεις καί οἱ περιηγήσεις,
ἀλλά εἶναι νομίζω καιρός εἶναι νά ξαναγυρίσω στή βάση μου.
(Καί ὡς blog καί ὡς blogger)
Κι ἄς ἔχουν μείνει ἀναξιοποίητες φωτογραφίες καί βίντεο πού ἔμειναν ἀμανάτι στόν σκληρό δίσκο τοῦ λάπτοπ. Δέν πειράζει :αὐτό σημαίνει "ἔχουμε στόκ".

Ἦταν πραγματικά πολύ διασκεδαστικό νά περπατάω στό δρόμο καί νά μέ ρωτοῦν οἱ κλικαδώροι "μά, ἐδῶ εἴσαι; ἀφοῦ διαβάζουμε πώς εἴσαι ἀκόμα ἀλλοῦ!".

Μά βρέ κουτά,
πάντα ἀλλοῦ εἶμαι καί πάντα ἀλλοῦ θά βρίσκομαι.
γιά ὄνομα πιά!!
ἀκόμα δέν τό πήρατε χαμπάρι;

28.08.2009, 18:30-19:30, πάνω..

Χωρίς πολλές κουβέντες λοιπόν, κλείνω τήν ἑνότητα τῶν ἀναρτήσεων καί τό κεφάλαιο "Αὔγουστος 2009" καί ἀπό σἠμερα ἐπισήμως πλέον ἀρχίζει ἕνα ἀκόμα φθινόπωρο,
κι ἄς μήν τό'χω πάρει ἀπόφαση ἐντελῶς.

28.08.2009, 19:45', κάτω..

Ὅσο γιά τίς ἀναρτήσεις τοῦ Αὐγούστου πού μᾶς πέρασε, θά εἶναι ὅοοοολες συγκεντρωμένες στή δεξιά στήλη τοῦ μπλόγκεως (Ἑνότητες Ἀναρτήσεων) καί θά κρύβονται πίσω ἀπό τό εἰκονιδιάκι μέ τά μπλεγμένα κλαδιά καί φύλλα τῶν λουλουδιῶν πού ἐπειδή ἀκριβῶς ποτέ δέν φύτρωσαν, κατά συνέπεια ποτέ δέν μαράθηκαν.

ὅλες οἱ ἀναρτήσεις μέ ἕνα κλἰκ στό εἰκονίδιο..

Ἀκούγεται μελό;
(αὐτό μέ τά φύλλα ἐννοῶ ντέ!)
Μμμμμ, δέν ἀποκλείεται καί νά εἶναι (λίγο)
Τί μπορῶ νά κάνω ὄμως ἀφού φαίνεται πώς ἀκόμα
δέν καταφέρνω νά ἀποχαιρετῶ εὔκολα τά καλοκαίρια...;

Τείχη, τοίχοι καί (τ)ἤχοι..

Δέν εἶναι μυστικό πώς τό Ἰσραήλ φημίζεται γιά τούς τοίχους του.

Τά Τείχη τῆς Ἰερουσαλήμ, τό Τεῖχος τῶν Δακρύων, τό περίφημο πλέον "Τεῖχος" ἀνάμεσα στό κυρίως Ἰσραήλ καί στά κατεχόμενα παλαιστινιακά ἐδάφη τῆς Δυτικῆς Ὄχθης.

Καί τά τρία ὁριοθετοῦν καί διαχωρίζουν,
ἀποτελῶντας πηγές προβλημάτων, αἰτίες αἱματοχυσιῶν, διχασμοῦ καί βέβαια πολλῶν πολέμων, παρελθόντων, παρόντων καί μελλοντικῶν.

Εἶναι πραγματικά ἄτιμο πράγμα
νά εἴσαι...τοῖχος ("καί ὑπογραμμός") σ'αὐτή τή χώρα.

Ὁ Ραββῖνος Σάλωμ Σαμπάζι γεννήθηκε στήν Ὑεμένη τό 1619,
ἔζησε 101 χρόνια καί θεωρεῖται ὁ ἐθνικός ποιητής τῆς Ὑεμένης

Νά ὄμως πού λίγα βήματα πιό ἔξω ἀπό τή συνοικία Φλορεντίν, οἱ τοίχοι τῆς ὁδοῦ Shabazi, τοῦ κεντρικοῦ δρόμου τῆς "δίπλα γειτονιᾶς" ὀνόματι Νεβέ-Τσέντεκ, ἡ ἔννοια "τοῖχος στό Ἰσραήλ" δείχνει τήν καλή της πλευρά.

Γιατί, ἀλίμονο ἄν ὅλοι οἱ τοίχοι ἦταν ἴδιοι..

Τήν ὁδό Shabazi ἀξίζει κανείς νά τήν περπατήσει τήν ἡμέρα, μόνο καί μόνο γιά νά παρατηρήσει τούς τοίχους πού τήν ὁριοθετοῦν. Ἕνα playground εἰκαστικῶν παρεμβάσεων πού ἄν δέν ἔχεις τό χρόνο νά κάτσεις νά παρατηρήσεις, καλύτερα νά μήν κάνεις κἄν τόν κόπο νά πλησιάσεις. Καί προκειμένου νά ἀφήσεις τούς τοίχους νά σοῦ μιλήσουν, ἤ μάλλον νά σοῦ ...τραγουδήσουν, καλό θά ἦταν νά ἔχεις κάποια ἰδέα ἀπό μουσική.




Τό διάβασμα μιᾶς ..παρτιτούρας γιά παράδειγμα, ξαφνικά ἀποτελεῖ ἐφόδιο ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ γιά νά καταλάβεις τί σοῦ ψυθιρίζουν τά τούβλα κι οἱ σοβάδες τῆς Νεβέ-Τσέντεκ... Καί τελικά, ὅπως καί νά'χει, οἱ χάρτες καί ἡ δυνατότητα προσανατολισμοῦ ἀνάμεσα στά στενοσόκακα ἀποδεικνύονται στήν κυριολεξία ἕνα μάτσο πανάχρηστα ἀξεσουάρ.
Ἀντιθέτως, οἱ τόνοι, τά ἡμιτόνια καί οἱ παύσεις ξέρουν νά κάνουν καλά τή δουλειά τους, ἀρκεῖ νά δεῖς, νά διαβάσεις καί νά ἔχεις τήν τύχη ἀκούσεις τούς...(τ)ἤχους.

Στή δική μας (μπλογκίστικη) περίπτωση ὄμως, καλό θά ἦταν νά κλικάρουμε πάνω στούς μουσικούς αὐτούς "τἤχους", γιά νά τσεκάρουμε τούς πραγματικούς ...ἤχους στά βίντεο πού τους συνοδεύουν

(καλή ἀνάγνωση καί καλή ἀκρόαση..)

Preludio τοῦ Μπάχ

Recuerdos de la Alhambra τοῦ Francisco Tarrega

Asturias τοῦ Isaac Albeniz

αὐτή ἡ ἀνάρτηση εἶναι ἐξαιρετικά ἀφιερωμένη στό ἀγαπημένο μπλόγκ Senza Intermezzo τοῦ ὁμώνυμου χορωδιακοῦ συνόλου τῆς Ρόδου, σέ ὅλους τούς χορωδούς τῆς Μικτῆς Χορωδίας τοῦ Δήμου Ροδίων καί στόν μαέστρο τους καί καλό μου παιδικό φίλο Μιχάλη Καλαεντζῆ!

[καί βέβαια, ἅπαντες....μπλογκαρισμένοι]

παιδιά, σᾶς εὔχομαι πολλές πολλές ἐπιτυχίες
μέ ὅλη μου τήν καρδιά.

εἶναι "φέτος"

Ἄν καί ἡ συνοικία τοῦ Φλορεντίν φαινομενικά παραμένει ἴδια κι ἀπαράλλαχτη ἐδῶ καί δεκαετίες -μέ μόνη ἐξαίρεση τήν ἀγοραία ἀξία τῶν ἀκινήτων πού τά τελευταία χρόνια ἔχει πάρει τήν ἀπίστευτη ἀνιοῦσα- , ἡ γειτονιά αὐτή στήν οὐσία εἶναι οἱ ἐξής δύο : τό Φλορεντίν τῶν μπάρ τό βράδυ καί τό Φλορεντίν τῶν μπακάλικων καί τῶν μαστόρων τήν ἡμέρα.

Τή βραδυνή ἔκδοσή του δυστυχῶς ἦταν πρακτικῶς ἀδύνατον νά τήν ἀποτυπώσω, γιατί ἡ ψηφιακή μου μηχανή διαπιστώνω μέρα μέ τή μέρα πώς πρόκειται περί σκέτης μπακατέλας.
Ὁπότε, ἀγαπητοί φίλοι, when in Tel Aviv βγάλτε τά γυαλιά ἡλίου καί σπεύσατε.

ἡ ἑλληνική ταβέρνα Μόντε Κάρλο (!) "'ἰδρυθείσα ἐν ἔτει 1933"
μέ τίς δύο γαλανόλευκες στήν εἴσοδο

"κτίσθηκε ἀπό τόν Σλομό Α. Μορδώχ τό 1933"

Τήν ἡμέρα ὁ μέσος ὅρος ἡλικίας τῶν περαστικῶν τείνει νά συγκριθεῖ μέ τήν ἡλικία τῶν κτηρίων καί τῶν μαγαζιῶν. Ὅταν λοιπόν οἱ γιάπηδες καί οἱ γιάπησες ἤδη πίνουν τόν τρίτο καφέ τους σέ κάποιο γραφεῖο τῆς τάδε ἐταιρείας high-tech στό κέντρο τῆς πόλης, ἀπό κάτω ἀπό τά διαμερίσματά τους πού εἴτε νοικιάζουν εἴτε τούς ἀνακαίνισε πρόσφατα ὁ μπαμπάς κι ἡ μαμά, βγαίνουν σάν τά σαλιγκάρια ὅσοι δέν καταδέχονται νά διανοηθοῦν καί οὔτε κἄν νά προφέρουν τήν κακόηχη λέξη "γηροκομεῖο".

εὐτυχία

Αὐτό πού λέμε "καλά γηρατειά" εἶναι τελικά νά μεγαλώνεις χεράκι-χεράκι μαζί μέ τούς ἀνθρώπους σου καί μέσα σέ ὅ,τι δημιούργησες, ὅσο παλιό, δυσκίνητο καί φθαρμένο κατάντησε. Ὅ,τι εἶναι κατά-δικό σου καί κανένας δέν μπορεῖ νά σοῦ τό πάρει καί νά τό σφετεριστεῖ, ἔστω χάριν ἀναπαλαιώσεως, ἀνακαινήσεως ἤ κατεδαφίσεως.

Τά χρόνια περνᾶνε.
Δέν εἶναι κακό.
Τά χρόνια ἀποδεικνύουν ὅτι ὑπήρξαμε
καί ὅτι ἀκόμα ζοῦμε.

"Prakhim" ("Λουλούδια")

ἡ Yafa Yarkoni (πιθανή φαντασίωση τοῦ κυρίου ἄνωθεν)
σέ διαγωνισμό τραγουδιοῦ τῆς Πολωνικῆς Τηλεόρασης τοῦ 1964

σανά τοβά
30η Ἐϋλούλ / 1η Τισρέι ...φέτος

Φλορεντίν μένεις, καρντάση;

Δέν χρειάζεται νά κουραστεῖ πολύ ἕνας Θεσσαλονικιός γιά νά "μυρίσει" λίγο ...Βαρδάρη, κι ἄς ἔχει ἰδρώσει καί ξε-ἰδρώσει πέντε-ἕξι φορές στό λιλιπούτειο Μανχάταν τοῦ Τέλ Ἀβίβ τῶν 70% αὐγουστιάτικης ὑγρασίας. Πῶς γίνεται αὐτό; Πολύ εὔκολα. Μέ ἕνα ταξί καί μέ 3€ (15 σέκελ) ἀπό τό πλαστικό κέντρο τῆς πόλης, βρίσκεσαι στή γειτονιά Florentin, τήν πιό Θεσσαλονικιώτικη γειτονιά τοῦ Τέλ Ἀβίβ ἀλλά καί τοῦ Ἰσραήλ ὁλόκληρου.

Μέ τήν ἀπελευθέρωση τῆς Θεσσαλονίκης καί μέ τούς Βαλκανικούς Πολέμους νά καθιστοῦν τόν Ἑλληνικό Στρατό κυρίαρχο στή Μακεδονία, μία ὁμάδα ἑβραίων ἐπιχειρηματιῶν τῆς ἑλληνικῆς πλέον συμπρωτεύουσας ἔνιωσαν πώς ἴσως τά προνόμια πού εἴχαν ἐπί Ὀθωμανικῆς Αύτοκρατορίας θά ἐξανεμίζονταν ἀπό τήν νεόφερτη ἑλληνική κρατική παρουσία στόν Θερμαϊκό. Παρά τό ὅτι τό Ἑλληνικό Κράτος τελικά δέν ἐπηρέασε ἀρνητικά τήν ἑβραϊκή παρουσία τῆς πόλης, ὁ Δαυίδ Φλορεντίν μαζί μέ ἄλλους ἑβραίους Θεσσαλονικεῖς ἐπιχειρηματίες ἀποφάσισαν νά μήν περιμένουν νά δοῦν τί θά τούς περίμενε καί στά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ '20 δημιούργησαν τή συνοικία Florentin, πού βρισκόταν σέ ἐξαιρετικά νευραλγικό σημεῖο: Μεταξύ τοῦ κέντρου τοῦ (ἀμιγῶς ἑβραϊκοῦ) Τέλ Ἀβίβ καί τῆς ἀραβοκρατούμενης Γιάφα, ἀπό τό λιμάνι τῆς ὁποῖας ἔρχονταν ὅλα τά προϊόντα πού συντηροῦσαν τούς πάντες.

"Kondituria Saloniki" ἤτοι..
"Ζαχαροπλαστεῖον Ἡ Θεσσαλονίκη"
ἐπί τῆς ὁδοῦ Φλορεντίν

Ἡ συνοικία Florentin ἀνέκαθεν εἴχε τό δικό της ἑλληνικό ἀστικό χρῶμα, μέ τό γνώριμο ἑλληνικό στυλάκι τοῦ Μεσοπολέμου, καί φιλοξένησε γενιές ἑλληνοεβραίων πού ζοῦσαν ἀπό τό διαμετακομιστικό ἐμπόριο -ἀπό τήν ἑλληνική μητρόπολη καί ὄχι μόνο-. Ἡ μεγάλη ἀκμή της γειτονιᾶς συνέπεσε μέ τά πρῶτα χρόνια τῆς δεκαετίας τοῦ ΄30, μιά ἀκμή πού δέν κράτησε πολύ. Λόγω τῶν ἀραβοεβραϊκῶν ταραχῶν τοῦ '36 ἡ Γιάφα "ἔκλεισε" γιά τούς ἑβραίους, μέ ἀποτέλεσμα οἱ πλουσιότεροι κάτοικοι τῆς γειτονιᾶς νά τήν ἐγκαταλείψουν καί νά πᾶνε βορειότερα, μακρυά ἀπό τό λιμάνι πού ἄλλοτε τούς ἔδινε δουλειά.


Παρά τήν ἀλλαγή τῆς κατάστασης μέ τήν ἴδρυση τοῦ ἰσραηλινοῦ κράτους, ἡ γειτονιά Florentin ποτέ δέν κατάφερε νά ὁρθοποδήσει καί νά θυμίζει κάτι λίγο ἀπό τήν παλιά της ἀκμή. Γιά ἄλλη μιά φορά ἀποδείχθηκε ὅτι οἱ Ἕλληνες γενικῶς ἀντιπαθοῦν τήν γκετοποίηση κι ἔτσι οἱ ἑλληνοεβραίοι ἰδιοκτῆτες τῶν ἀκινήτων τῆς γειτονιᾶς προτίμησαν νά κατοικοῦν ὁπουδήποτε ἀλλοῦ ἐκτός ἀπό τήν ψιλορημαγμένη πιά συνοικία, ἐπιλέγοντας νά εἰσπράττουν ἐνοίκια ἀπό τά δεκάδες σιδεράδικα, συνεργεῖα, ψιλικατζίδικα, μηχανουργεῖα καί ὁ,τιδήποτε ἄλλο μπορεῖ κανείς νά φανταστεῖ.

Ἡ γειτονιά θά συνέχιζε νά διατηρεῖ τή ρετσινιά τῆς πιό φτηνῆς περιοχῆς τοῦ νότιου Τέλ Ἀβίβ μέχρι νά βάλει τό χέρι της ἡ.... τηλεόραση (ποιά ἄλλη;). Τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ '90 οἱ σεναριογράφοι τοῦ Καναλιοῦ 2 (τοῦ πρώτου ἰδιωτικοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ τῆς χώρας μέ ὅση γκλαμουριά αὐτό συνεπάγεται) πῆραν κι αὐτοί ἕνα ταξάκι ἀπό τό κέντρο τοῦ Τέλ Ἀβίβ καί "ξανα-ἔχτισαν" τή συνοικία τοῦ Δαυίδ Φλορεντίν ἀπό τήν ἀρχή.

"Maka Afora" ("Ὕπουλο Χτύπημα") - γκρούπ Monika Sex
ἡ μουσική ὑπόκρουση τοῦ σήριαλ "Florentin"

Ἥρωες τῆς σειρᾶς : καλομαθημένα μεγάλα παιδιά, γύρω στά 30 καί κάτι, πού ἀκόμα ψάχνονταν νά βροῦν τί θά κάνουν σ'αὐτή τή ζωή (κάτι μοῦ θυμίζει αὐτό) καί πρίν πάρουν τίς μεγάλες ἀποφάσεις, ἀποφάσισαν κατ'ἀρχήν νά μήν ξεπαραδιαστοῦν στά τρελλά ἐνοίκια τοῦ κέντρου βρίσκοντας καταφύγιο στίς γελοίες τιμές τῶν παλιῶν ελληνικῶν σπιτιῶν, μέ μόνιμη μουσική ὑπόκρουση τά ντάπα-ντούπα τῶν πάσης φύσεως μαστόρων.

Καί ἔτσι ἡ γειτονιά ἀπέκτησε ...ἀξία καί στύλ (ἐδῶ ἔπαιξαν ρόλο καί οἱ διάφορες σεξουαλικές ἀναζητήσεις τους μέ μπόλικη δόση φροϋδοειδοῦς ἀνάλυσης, πάντα ὄμως μέ φόντο τίς σιδεριές πού θυμίζουν πολύ -μά πάρα πολύ- ..Ἑλλάδα, ἀλλά καί τόν γωνιακό φούρνο μέ τό γνήσιο ..Κουλούρι Θεσσαλονίκης -μέ Κάπα Κεφαλαῖο παρακαλῶ!-).

Δύο συναπτές τηλεοπτικές περίοδοι στάθηκαν ἀρκετές γιά νά ἀνεβάσουν τίς τιμές τῶν σπιτιῶν στά ὕψη ἀλλά καί νά ἀλλάξουν τούς θαμώνες καί τήν πληθυσμιακή σύνθεση τῆς συνοικίας. Τά σιδηρουργεῖα καί οἱ μάστορες δέν τό κούνησαν ἀπό κεί, οὔτε καί οἱ παλιοί "Φλωρεντινιοί", πού μέ τίποτα δέν θά ἄλλαζαν τίς γνώριμες γιά χρόνια γωνιές. Τό περίεργο εἶναι πώς οὔτε καί ὁ Δῆμος τοῦ Τέλ Ἀβίβ δέ δείχνει νά θέλει νά "εὐπρεπίσει" τή γειτονιά, κάτι τό ὁποῖο φαίνεται νά μήν ἐνοχλεῖ κανέναν.

Ἐγώ θά ἔλεγα πώς βρῆκα τό "Θησεῖο" ἤ τόν "Ψειρῆ" πού νόμιζα πώς ἦταν ἀποκλειστικά ἀθηναϊκό προνόμιο καί μόνο. Ἄλλοι πού ἔχουν ζήσει τή Θεσσαλονίκη ἴσως βροῦν καί ἄλλες ὁμοιότητες πού μοῦ ξεφεύγουν (δέν διετέλεσα ποτέ μέτοικος στή συμπρωτεύουσα). Τή νύχτα ὄμως ἡ συνοικία παραπέμπει σέ .. Ἐξάρχεια, ὅπου -ἐπιτέλους- μπορεῖ κανείς νά πάρει χαμπάρι τί ἐστί μπάχαλο a l'israelienne, μέ δεκάδες ἐρασιτεχνικά ρόκ συγκροτηματάκια νά στήνουν τά ὄργανα (καί τά ἠχεῖα) σέ κάποιο ρημαγμένο πεζοδρόμιο, μέ φυσικό ἐπακόλουθο νά καταφθάνουν τά περιπολικά τῆς Ἀστυνομίας μέ νεαρές ἀστυνομικίνες νά προσπαθοῦν μετά βίας νά τό παίξουν σοβαρές καί αὐστηρές, ἐνῶ πολύ θά ἤθελαν νά κάτσουν καί νά χτυπηθοῦν λίγο μέ τό προκλητικό beat, ἀλλά καί νά ψυθιρίσουν ἀθυρόστομους στίχους (οὔπς!).

στήν ἑπόμενη ἀνάρτηση,
τό μπλόγκ συνεχίζει νά μυρίζει Βαρδάρη
στήν ἴδια θεσσαλονικιώτικη γειτονιά τοῦ Τέλ Ἀβίβ

Κουυυύλ...