
Ὅσοι δέν βρέθηκαν χθές τό βράδυ στό ἀνοιχτό κινηματοθέατρο Ρόδον, στό ἄνοιγμα τοῦ φετινοῦ κινηματογραφικοῦ φεστιβάλ Ecofilms στή Ρόδο, πραγματικά ἔχασαν.
Τό καταχάρηκα, ὄχι μόνο γιατί μέ περίμεναν γνώριμα χαρούμενα βλέμματα καί ἀγκαλιές, ἀλλά γιατί τά χαρούμενα βλέμματα καί πρόσωπα πολλαπλασιάζονταν ἐπί τῆς ὀθόνης, στήν ταινία "El Sistema" τῶν Paul Smaczny καί Maria Stodtmeier, πού μέ εὐαισθησία, χιούμορ καί πρωτοτυπία μᾶς μετέφερε στίς φαβέλες τοῦ Καράκας, ὅπου μέσα στήν ὅλη ἀναρχία καί ἀταξία ὑπάρχει ἕνα...Σύστημα, αὐτό τῆς μουσικῆς σέ ὅλο της τό μεγαλείο.
Καί ἡ μουσική καθαυτή ἀποδεικνύει γιά ἄλλη μιά φορά πῶς μπορεῖ νά βάλει πολλά λιθαράκια γιά τή δημιουργία ἑνός καλύτερου αὔριο, ἐκεί πού οἱ συνθῆκες τῆς καθημερινότητας κάθε ἄλλο παρά κάτι τό θετικό προλέγουν.
Ἄς μήν μποῦμε στή διαδικασία νά κάτσουμε καί νά σκεφτοῦμε πῶς καί γιατί τό καθεστώς τοῦ Τσάβες προμοτάρει τήν ὀρχήστρα τόσο πολύ διεθνῶς (καί πολύ καλά κάνει) -ἄλλωστε αὐτό εἶναι πολιτική καί δέ μᾶς ἐνδιαφέρει-.
Ἀπό κοινωνιολογικῆς ἀπόψεως καί μόνο, ὅταν οἱ νότες τοῦ πενταγράμμου βάζουν τά καλά τους γιά νά διώξουν (ἤ ἔστω προσπαθοῦν νά διώξουν) τά μύρια κακά ἔστω καί μιᾶς ἀπό τίς χιλιάδες παραγκουπόλεις τῆς κατά τά ἄλλα πάμπλουτης σέ πετρέλαιο Βενεζουέλας, αὐτό καί μόνο τό γεγονός ἄξιζε κάθε ἕνα ἀπό τά 102 λεπτά τῆς συγκινητικά δοσμένης αὐτῆς ταινίας.
Δέν ξέρω πῶς μπορεῖ κανείς νά βρεῖ στό ἐμπόριο αὐτήν τήν ταινία τώρα, ἀλλά ἀπό μόνη της ἡ παιδική συμφωνική ὀρχήστρα Simon Bolivar σέ συνάρτηση μέ ὅλο τό κοινωνικό ἔργο πού ἐπιτελεῖ τό γενικότερο μουσικό-ἐκπαιδευτικό αὐτό πρόγραμμα στήν ὑπανάπτυκτη αὐτή χώρα τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς εἶναι ἄξια θαυμασμοῦ καί πολλῶν ἐπαίνων. Μάθετε περισσότερα γι'αὐτήν ἀπό τόν ἀμερικανό μουσικοκριτικό Lloyd Schwartz στό βίντεο πού ἀκολουθεῖ.

Τό καταχάρηκα, ὄχι μόνο γιατί μέ περίμεναν γνώριμα χαρούμενα βλέμματα καί ἀγκαλιές, ἀλλά γιατί τά χαρούμενα βλέμματα καί πρόσωπα πολλαπλασιάζονταν ἐπί τῆς ὀθόνης, στήν ταινία "El Sistema" τῶν Paul Smaczny καί Maria Stodtmeier, πού μέ εὐαισθησία, χιούμορ καί πρωτοτυπία μᾶς μετέφερε στίς φαβέλες τοῦ Καράκας, ὅπου μέσα στήν ὅλη ἀναρχία καί ἀταξία ὑπάρχει ἕνα...Σύστημα, αὐτό τῆς μουσικῆς σέ ὅλο της τό μεγαλείο.
Καί ἡ μουσική καθαυτή ἀποδεικνύει γιά ἄλλη μιά φορά πῶς μπορεῖ νά βάλει πολλά λιθαράκια γιά τή δημιουργία ἑνός καλύτερου αὔριο, ἐκεί πού οἱ συνθῆκες τῆς καθημερινότητας κάθε ἄλλο παρά κάτι τό θετικό προλέγουν.
Τό τρέηλερ τῆς ταινίας El Sistema τῶν Paul Smaczny καί Maria Stodtmeier
συμπαραγωγή τοῦ ARTE καί τῶν κρατικῶν τηλεοράσεων τῆς Ἰαπωνίας, Ἑλβετίας,
Πολωνίας, Φιλλανδίας καί Ἐσθονίας (2008)
συμπαραγωγή τοῦ ARTE καί τῶν κρατικῶν τηλεοράσεων τῆς Ἰαπωνίας, Ἑλβετίας,
Πολωνίας, Φιλλανδίας καί Ἐσθονίας (2008)
Ἄς μήν μποῦμε στή διαδικασία νά κάτσουμε καί νά σκεφτοῦμε πῶς καί γιατί τό καθεστώς τοῦ Τσάβες προμοτάρει τήν ὀρχήστρα τόσο πολύ διεθνῶς (καί πολύ καλά κάνει) -ἄλλωστε αὐτό εἶναι πολιτική καί δέ μᾶς ἐνδιαφέρει-.
Ἀπό κοινωνιολογικῆς ἀπόψεως καί μόνο, ὅταν οἱ νότες τοῦ πενταγράμμου βάζουν τά καλά τους γιά νά διώξουν (ἤ ἔστω προσπαθοῦν νά διώξουν) τά μύρια κακά ἔστω καί μιᾶς ἀπό τίς χιλιάδες παραγκουπόλεις τῆς κατά τά ἄλλα πάμπλουτης σέ πετρέλαιο Βενεζουέλας, αὐτό καί μόνο τό γεγονός ἄξιζε κάθε ἕνα ἀπό τά 102 λεπτά τῆς συγκινητικά δοσμένης αὐτῆς ταινίας.
Δέν ξέρω πῶς μπορεῖ κανείς νά βρεῖ στό ἐμπόριο αὐτήν τήν ταινία τώρα, ἀλλά ἀπό μόνη της ἡ παιδική συμφωνική ὀρχήστρα Simon Bolivar σέ συνάρτηση μέ ὅλο τό κοινωνικό ἔργο πού ἐπιτελεῖ τό γενικότερο μουσικό-ἐκπαιδευτικό αὐτό πρόγραμμα στήν ὑπανάπτυκτη αὐτή χώρα τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς εἶναι ἄξια θαυμασμοῦ καί πολλῶν ἐπαίνων. Μάθετε περισσότερα γι'αὐτήν ἀπό τόν ἀμερικανό μουσικοκριτικό Lloyd Schwartz στό βίντεο πού ἀκολουθεῖ.
τά πλάνα γυρίστηκαν ἀπό τίς ἐμφανίσεις τῆς ἐθνικῆς παιδικῆς
συμφωνικῆς ὀρχήστρας Simon Bolivar στίς ΗΠΑ τό 2005
συμφωνικῆς ὀρχήστρας Simon Bolivar στίς ΗΠΑ τό 2005

Μοῦ φαίνεται πώς φέτος θά περάσουμε μιά χαρά στό Ecofilms!
Ἄν μάλιστα κρίνω ἀπό τήν ἀνέλπιστη ἄπνοια στό συνήθως ἀνεμοδαρμένο ἀνοιχτό κινηματοθέατρο Ρόδον, τότε δέν ἔχω παρά νά πῶ ὅτι ...(ἀκόμα καί) οἱ οὐρανοί εἶναι δικοί μας..


