ουἄτ ἴζ δάτ ντῆαρ;

Σᾶς παραμέλησα τελευταῖα, ἀλλά δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού ὅταν φιλοξενῶ αἰσθάνομαι κι ἐγώ τουρίστας στήν ἴδια μου τήν πόλη καλοκαιριάτικο. Ἴσως τελικά αὐτό νά εἶναι καί τό πιό ὠραίο κομμάτι τῆς φιλοξενίας καί εἶναι καί μιά εὐκαιρία νά φρεσκάρεις τί ξέρεις -ἀλλά καί νά διαπιστώνεις τί ΔΕΝ ξέρεις- γιά τό μέρος που μεγάλωσες καί ζεῖς. Ἡ Ντόρις λοιπόν πού λέτε, ἦταν ἡ τυπική τουρίστρια πού διψοῦσε γιά μάθηση καί ξαφνικά βρέθηκα στή δυσάρεστη θέση νά κάθομαι καί νά googlιάζω διάφορα keywords περί Ρόδου γιά νά μή γίνω ρεζίλι τῶν σκυλιῶν στόν καταιγισμό ἐρωτήσεων πού εἴχα κληθεῖ νά ἀντιμετωπίσω τά προηγούμενα 4 συναπτά είκοσιτετράωρα.

Χαλάλι πάντως , γιατί ἐκτός ἀπό τή γενική φασίνα πού μοῦ ἐπέβαλα ψυχαναγκαστικά μήπως καί μπεῖ μιά τάξη ἐδῶ μέσα (ἐννοεῖται γιά νά μή γίνω ρεζίλι τῶν σκυλιῶν, γατιῶν καί...κατσαρίδων) μπῆκα στή διαδικασία νά ρίξω μιά κλεφτή ματιά τί συμβαίνει καί τί συνέβαινε γύρω μου, στήν ἴδια μου τήν πόλη.

Καί πλάκα πλάκα, καθόλου κακό δέ μοῦ'κανε.

Ἄν κάτι δέ λείπει ἀπό τή Ρόδο εἶναι ἡ πληθώρα συμβόλων, γιά τά ὁποῖα ἔπρεπε κατά κάποιον τρόπο νά...ἀπολογηθῶ, γιατί ἡ ἐν λόγω μουσαφίρισσα τά ἀνέλυε ἕνα-ἕνα καί μέ ἄφηνε...ἀδιάβαστο.


Καί ἄς ἀρχίσουμε μέ πρῶτο καί καλύτερο, τόν ἕνα καί μοναδικό Κολοσσό τῆς Ρόδου. Ξέρω, θά μοῦ πεῖτε "σπουδαῖα τά λάχανα". Χαίρω πολύ θά πῶ κι ἐγῶ : Ἕνα τεράστιο ἄγαλμα φτιαγμένο ἀπό τούς ἀρχαίους Ροδῖτες πού ἀπεικόνιζε τόν Θεό Ἀπόλλωνα, προστάτη τῆς πόλης, καί πού ἦταν φάρος γιά τά πλοῖα πού μπαινόβγαιναν στό λιμάνι. "Ἄααα, τί ὠραῖα! Καί σέ ποιό λιμάνι ἦταν;" Κι ἐδῶ ἄρχιζαν τά δύσκολα. Ἡ ἀκριβής του θέση παραμένει ἄγνωστη. Ἦταν στό σημερινό Μανδράκι; Ἦταν στή ...μελλοντικοσημερινή μαρίνα; Ἤ μήπως δέν βρισκόταν κἄν στήν πόλη τῆς Ρόδου καί κοσμοῦσε τό λιμανάκι τῆς ἀρχαίας Λίνδου, 50 ὁλόκληρα χιλιόμετρα νοτιότερα ; Ψέμματα νά λέω; Δέν ξέρω. Ὅπως δέν ξέρουμε μέ σιγουριά πότε καί πῶς ἀκριβῶς καταστράφηκε τό ἕνα ἀπό τά 7 θαύματα τοῦ ἀρχαίου κόσμου.
Στραβομουτσούνιασε ἡ μουσαφίρισσα καί ἄρχισε νά κοιτάζει μέ ὁλίγη δόση εἰρωνίας τούς ἱβίσκους στά παρτέρια τοῦ Δήμου.

Πέρασα στήν ἀντεπίθεση χωρίς νά χάσω καιρό.
"Νά ξέρεις ὄμως πώς ὁ ἱβίσκος ἦταν ἀνέκαθεν τό κατ'ἐξοχήν σύμβολο τῆς πόλης!" εἴπα θριαμβευτικά. "Ἄ, μπά;;;" "Μά καί Βέεεεεβαια!" θριαμβολόγησα! Καί μάλιστα μιλᾶμε οἱ ἀρχαίοι εἴχαν μεγάλο σεβντά μέ τό συμπαθές αὐτό κόκκινο φυτό. Ἀλλιῶς δέν ἐξηγεῖται τόση ἐμμονή στά ροδιακά νομίσματα, πού εἴχαν σῆμα κατατεθέν τόσους καί τόσους ἀνθισμένους ἱβίσκους!
"Ἔ, ἐντάξει βρέ Γαβριήλ πιά καί σύ. Δέν εἶναι δά καί τόσο πρωτότυπο! Καί στά νησιά Φίτζι ὁ ἱβίσκος θεωρεῖται ἐθνικό φυτό. Δέ θά μᾶς πεῖτε κι ἐσεῖς οἱ Ροδίτες τί ἐστί ἱβίσκος στά καλά τοῦ καθουμένου.. Ξέρουμε.."
Πολύ σπαστική ἀπάντηση.
Βρέ τί πάθαμε μέ δαύτην.

"Γιά κάτσε ἕνα λεπτό ρέ σύ Ντόρις. Καί γιά τα ροδίτικα ἐλάφια τί ἔχεις νά πεῖς; Δικαίως δέν εἶναι αὐτά ΤΟ σῆμα κατατεθέν μας;" Καί δέ μιλάω γιά τά πέτρινα ἐλάφια πού κότσαραν οἱ Ίταλοί στό λιμάνι. Ἔτερον ἐκάτερον. Δέν θά ὑπεισέλθω σέ θέματα αἰσθητικῆς. Ἄλλωστε ἄν δέν ἐνδημοῦσαν στά βουνά τοῦ νησιοῦ τά χαρακτηριστικά ἐλάφια τῆς οἰκογένειας Dama-Dama, ποῦ θά τά φαντάζονταν οἱ ἰταλοί νά τά τοποθετήσουν στήν εἴσοδο τοῦ λιμανιοῦ μας; (ἐκεί ἐγώ, νά ἐπιμένω).
"Δέ λέω, ἔχει μιά βάση αὐτό πού λές. Ἀλλά δέν εἶναι αὐτά τά ἐλάφια πού κάηκαν ζωντανά πέρσι τό καλοκαίρι ὅταν τό νησί γινόταν στάχτη ἐπί ἕνα μήνα;
Ὑπάρχουν ἀκόμα;..."

Ἔ, αὐτή ἦταν καί ἡ χαριστική βολή.
Ἕνα ἕνα τά ἐμβλήματα τῆς Ρόδου ἔβγαιναν ἄχρηστα :
Ἕνα ἄγαλμα πού δέν ξέρουμε ποῦ ἀκριβῶς βρισκόταν καί τί ἀπέγινε, τά ἐλάφια πού σχεδόν ἔχουν χαθεῖ ἀπό προσώπου γῆς καί σάν νά μήν ἔφταναν ὅλ'αὐτά, τούς ἱβίσκους μας μᾶς τούς πῆραν μέσ'ἀπ'τά χέρια μας τά ἐξωτικά νησιά Φίτζι, οὔτε λίγο οὔτε πολύ...

Ἐν ὁλίγοις...χάλια μαύρα!

Ὅσο γιά τό ὕφος τῆς μαντάμ, θριαμβευτικά εἰρωνικότατο. Πιό εἰρωνικό ἀπό πρίν...
Ὅπως περίπου ἦταν τό δικό μου ὕφος ὅταν ἔβλεπα τά παλαιολιθικά ἐκθέματα τοῦ Ἐθνικοῦ Μουσείου τῆς Μάλτας ἤ τήν ἀξέχαστα μικρή δῆθεν "σπηλιά τῆς (μυθικῆς ἔτσι κι ἀλλιῶς) Καλυψοῦς" πού δέ χωροῦσε νά μπεῖ κάι νά βγεῖ ὁ μισός μου ἀστράγαλος..
(μᾶς δουλεύουν κι οἱ Μαλτέζοι -εἶναι ποτέ δυνατόν ἡ Καλυψῶ νά εἶχε διαστάσεις Στρουμφίτας; Καί σιγά μή χασομεροῦσε κοτζάμ Ὀδυσσέας γιά τή χάρη της, δέν εἴμαστε καλά- . Χωρίς καμμία ἀμφιβολία ἐπρόκειτο γιά...ἄλλη μία μαλτέζικη ἀπάτη, ἐφάμιλη τῶν off-shore ἐταιριῶν μέ "ἔδρα:Βαλέττα" )

Καί ὄμως, ἡ σωστή ἀπάντηση ἦταν μπροστά στά μάτια μου καί δέν τήν ἔβλεπα.
"Ὀρίστε, ἀγαπητή μου.
Αὐτό πού βλέπεις μπροστά σου δέν ὑπάρχει πουθενά ἀλλοῦ παρά μόνο ἐδῶ.
Κι ἄν θές τή γνώμη μου, τό μόνο σῆμα κατατεθέν πού θά μποροῦσε νά φτουρίσει γιά τή Ρόδο εἶναι τό...Τραμπολίνο!"
"Τό.. ποιό;"

"Αὐτό πού βλέπεις μπροστά σου, παιδί μου!
Νά!

τό Τραμπολίνο

"Υπάρχει πουθενά Τραμπολίνο ἐκτός ἀπό δῶ; Ὄχι ψάξε βρές σέ μῆκος καί πλάτος τῆς Γῆς μπορεῖς νά βρεῖς τέτοιον βατῆρα μέσα στή θάλασσα!" (ὕφος χιλίων καρδιναλίων).

"Σιγά! Δέν τό κάνατε ἐσεῖς.
Οἱ Ίταλοί σᾶς τό'καναν καί δαῦτο."

Ἄ! Ὅλα κι ὅλα.
Μπορεῖ νά ἔγινε ἐπί Ἰταλῶν, ἀλλά οἱ δῦτες καί οἱ κτίστες πού τό ἔφτιαξαν μέ τά χεράκια τους ἔναντι μισοῦ πινακίου φακῆς ἦταν ντόπιοι Ροδίτες. Καί ἐκτός τῶν ἄλλων, ὅσοι ἀνέβαιναν στό Τραμπολίνο γιά νά κάνουν τό κομμάτι τους πέφτοντας στό νερό μέ περίτεχνες βουτιές (ὅρα ροδίτικο καμάκι, ἄλλο σῆμα κατατεθέν γιά νά μήν συνεχίσω μέ ἄλλες γαργαλιστικές λεπτομέρειες), εἶχαν τήν εὐκαιρία νά δοῦν ἔστω ἀπό μακρυά τό τμῆμα τῆς παραλίας πού βρισκόταν μπροστά ἀπό τό Ξενοδοχεῖο τῶν Ρόδων (νῦν Καζίνο) καί τό ὁποῖο ἦταν περιφραγμένο γιά νά μποροῦν νά κάνουν ἀνενόχλητοι τό μπάνιο τους οἱ ..Ἄριοι Εὐρωπαῖοι, σέ ἀντίθεση μέ ἐμᾶς τούς μιερούς, κοντούς καί ἀρκούντως μελαχροινούς αὐτόχθονες. Ἀκόμα ὑπάρχουν στή θάλασσα οἱ τεράστιες κοτρῶνες πού φύτεψαν οἱ Ἰταλοί μέσα στή θάλασσα, γιά νά προεκτείνουν τό τείχος πού χώριζε τούς "καθαρούς" αὐτόκλητους Ἰταλούς λουόμενους μέ τούς -κατά τή γνώμη τους- ἀκατάσχετα κατρούληδες αὐτόχθονες, που θά μαγάριζαν -λέει- τά καταγάλανα νερά τῶν Isole Italiane del'Egeo...
Ἡ ἱστορία τῆς κεντρικῆς παραλίας τῆς Ρόδου ἄλλαξε ρότα τό πρῶτο καλοκαίρι μετά τήν ἀπελευθέρωση, ὅταν ἐπιτέλους ΟΛΗ ἡ παραλία ἔγινε προσιτή σέ ΟΛΟΥΣ τούς λουόμενους, ἀνεξαρτήτως θρησκείας, χρώματος καί.... ἐγκράτειας περί τά τοιαῦτα, ὅταν τό τεῖχος πού τή χώριζε φυλετικά εἴχε ξεριζωθεῖ πιά (καιρός ἦταν!)

οἱ περίτεχνες βουτιές πού λέγαμε

Τί νά πρωτοθυμηθῶ ἀπό τό Τραμπολίνο;
Πόσες βουτιές;
Πάνω-κάτω, ἀπό καλοκαίρι σέ καλοκαίρι.
Καί ἀπέναντι, νά'τη ἡ παραλία στό Ἔλλη, ἤτοι... θερινή πασαρέλα.

Πορτοκαλάδα ΜΑ.ΠΟ.ΛΕ. (γιά τούς παλιούς) ἤ ΒΑΠ (γιά τούς νεώτερους) στό ἕνα χέρι , ἕνα "μπανίνο" στό ἄλλο, κι ὅλ'αὐτά ἀπέναντι ἀπό τό Τραμπολίνο στήν παραλία τοῦ "Ἕλλη" ἐνώ κάποιος Τσαμπίκος παίζει ρακέτες μέ κάποιον ἄλλον συνομήλικό του πού -ὁποῖα σύμπτωσις!- κι αὐτόν Τσαμπίκο τόν λένε
(μά.. κι αὐτόν;)

"Γαβριήλ μά τί λές;;;
den katalaveno tipota my darling!"

ἀργήσαμε λίγο, ἀλλά...
τήν τουμπάραμε τή μουσαφίρισσα!

goodmorning sunshines

"Κλέφτης! Κλέφτης! Πιάστε τον!!"

Ὁ χειρότερος τρόπος γιά νά ξυπνήσεις ἀπό hangover ἔχοντας συμπληρώσει μόλις 3 ὥρες ὕπνου. Ποδοβολητά ἔξω ἀπό τίς κλειστές γρίλιες τοῦ παράθυρου τοῦ ὑπνοδωματίου. Ἀμέσως μετά , κι ἄλλα ποδοβολητά, προφανῶς αὐτά τοῦ θύματος. Μετά, τό κλάκ ἀπό τό μηχανάκι καί στό τέλος τό μηχανάκι νά τρέχει διαολεμένα. Καί μετά... κλάματα!
"Πάει ὁ μισθός μου. Πάει."
Λυγμοί μεσόκοπου ἄνδρα στά κάγκελα τῆς πολυκατοικίας πού μένω.

Σιωπή.

Ἔτσι ἀκριβῶς ξύπνησα σήμερα μέσα στό πεντακάθαρο καί (ἐκνευριστικά) παν-τακτοποιημένο μου διαμέρισμα, μετά τίς ὥρες ἐπί ὡρῶν χθεσινῆς φασίνας.

Ἡ ὥρα τοῦ καφέ. Πικρός.

Σάν νά ἀκούω τά λόγια τοῦ ἕλληνα ξεναγοῦ, ὅπως ἀκριβῶς μοῦ τά μέτέφεραν συγγενεῖς μου ἀφοῦ εἴχαν ἐπιστρέψει ἀπό τήν Ἀργεντινή πρίν δυό χρόνια.
"Προσοχή στά πορτοφόλια σας καί σέ ὅ,τι ἔχετε πάνω σας πού στοιχίζει πάνω ἀπό 10 εὐρώ. Μή σᾶς νοιάζουν τά νεαρά ἄτομα μέ σκουλαρίκια ἤ οἱ ρακένδυτοι ζητιάνοι. Αυτοί εἰδικά εἶναι παντελῶς ἀκίνδυνοι!! Μακρυά ἀπό τούς καλοντυμένους μεσόκοπους κύριους μέ καπέλα καί γραββάτες πού σᾶς ρωτοῦν τί ὥρα εἶναι μέρα μεσημέρι στό κέντρο τοῦ Μπουένος Ἄϊρες! Μακρυά ἀπό τίς καλοβαμμένες 40χρονες ξανθές κυρίες πού πίνουν μόνες τους καφέ στά μοδάτα ἐστιατόρια τῶν κεντρικῶν μπουλβάρ! Μακρυά ἀπό τούς ἀθώους γεράκους πού θά καθήσουν δίπλα σας στά ΜακΝτόναλντς!"

Ἀλήθεια, τί μᾶς περιμένει τόν ἐρχόμενο Ὀκτώβριο, ὅταν οἱ ἄφαντοι τουρίστες θά ἔχουν ὄντως παραμείνει ἄφαντοι; Ὅταν οἱ ἀκάλυπτες ἐπιταγές θά κλείνουν σπίτια; Ὅταν τά σοῦπερ-ντοῦπερ αὐτοκίνητα θά μένουν κρυμμένα σέ γκαράζ μέ τίς πινακίδες τους καλά κλειδωμένες σέ κάποια συρτάρια μέσα στά δανεισμένα σπίτια, προκειμένου νά μήν τά πάρουν χαμπάρι οἱ δαιμώνιοι δικαστικοί ἐπιμελητές καί οἱ τράπεζες πού θά ζητοῦν τό αἵμα τους πίσω;
Δέν πειράζει ὄμως. Μέχρι νά ἔρθουν ἐκεῖνες οἱ μέρες, θά συνεχίζει νά ρέει ὑπέρ-αρκετό ἀλκοόλ στά γεμάτα μπάρ γιά τούς ντόπιους, πού μοῦ δίνουν τήν ἐντύπωση ὅτι θέλουν νά ξορκίσουν τό κακό παραγγέλνοντας ἀκόμα ἕνα βαρύ μοχίτο μέ μπόλικη μέντα.

Ποῦ πᾶμε;

Sinead O'Connor - Don't Cry For Me Argentina

Τά περίεργα παιχνίδια τοῦ μυαλοῦ.
Ἕνα στιγμιαῖο φλάς-μπάκ καμμιά εἰκοσαετία πρίν.
"Γαβριήλ πάρε τά κλειδιά τοῦ σπιτιοῦ.
Ἀπό σήμερα κλειδώνουμε τήν πόρτα τῆς ἐξώπορτας τῆς πολυκατοικίας."

Θυμᾶμαι τότε αὐτή ἡ ἀτάκα τῆς μάνας μου μοῦ εἴχε ἀκουστεῖ ἀπίστευτη.
Ἄκου νά κλειδώνουμε τό σπίτι μας στά καλά καθούμενα.
Καί ὅσοι ἀπό σᾶς εἴστε γύρω στά 35 καί Ροδίτες, δέν μπορεῖ ,
κάτι θά σᾶς θύμησα.

Πάω νά βάλω πλυντήριο.
Ἡ χθεσινή ἐπιχείρηση συνεχίζεται

ψεκάστε-σκουπίστε

Ἕχω μεγάλες φούριες.

Καιρός νά βάλω μιά τάξη σ'αὐτό τό σπίτι πού ἔχει στενάξει ἀπό τήν ἀκαταστασία καί πού, σύν τοῖς ἄλλοις, περιμένει καί μου-σα-φή-ρισ-σα ὁσονούπω.
Ἀνασκουμπώνομαι νά συμμαζέψω τ'ἀσυμμάζευτα, νά καθαρίζω γωνίες, νά ρίξω κανα'σφουγγάρισμα, γιά νά μήν πῶ κουβέντα γιά τά ρούχα πού θέλω-δέ θέλω θά πρέπει καί νά τά σιδερώσω κιόλας, κατακαλόκαιρο..
Καί δέ θά πῶ κουβέντα γιά τά χαρτόνια τοῦ Pizza Hut, πού μόνο μία βόλτα στήν ἀποθήκη τοῦ κοντινοῦ ὁμώνυμου Ναοῦ τῆς Πίτσας θά μποροῦσε νά μέ κάνει νά νιώσω ἰκανοποίηση...

Μέ λίγα λόγια:
call me Μαίρη Παναγιωταρᾶ καί τίποτα λιγότερο ἀπ'αὐτό.

(καί ἔχω ἀκριβῶς τήν ἴδια ἡλεκτρική σκούπα μέ τό ἴδιο ματζαφλάρι

πού δέ ρουφάει τίποτα τό ρημαδιασμένο)

Τό χειρότερο ὄμως πού καλοῦμαι νά κάνω εἶναι νά...πετάξω τ'ἄχρηστα. Νά ψαχουλέψω τά διάφορα χαρτάκια, τίς λογιῶν λογιῶν ἀποδείξεις, τίς στιβαγμένες κυριακάτικες ἐφημερίδες (πού περιέργως εἶναι ὅλες ...ἄθικτες, πλήν τῶν κατσιασμένων σελίδων μέ τά ζώδια), τά διάφορα ἄσχετα σημειώματα μπροστά στό τηλέφωνο (ναί, μουτζουρώνω τά πάντα γύρω μου ὅταν μιλάω μέ τίς ὥρες στά κινητά τε καί σταθερά...). Καί εἴχα πάντοτε μεγάλη δυσκολία νά ξεχωρίσω τά χρήσιμα ἀπό τά "βρέ οὔστ, ἔξω ἀπό 'δῶ μέσα"
(κι ἄν μετά μοῦ χρειαστεῖ ἡ σπασμένη τσατσάρα στόν καθρέφτη τοῦ μπάνιου; κι ἄν νιώσω νοσταλγία γιά τό σπασμένο φλιτζάνι πού μοῦ τό χάρισε ἡ Χ ὅταν γιόρταζα τά Ψ γενέθλιά μου; κι ἄν ἔρθουν δύσκολες μέρες; κι ἄν γίνει πόλεμος καί δέν θά μπορῶ νά βγῶ ἀπό τό σπίτι λόγω βιοχημικῆς καταστροφῆς καί τελικῶς ἀναγκαστῶ νά καταβροχθίσω ὅλες τίς ληγμένες κονσέρβες; καί βέβαια δέν μέ πειράζει νά ψοφήσω ἀπό σκορβοῦτο! καλύτερα θά εἶναι μήπως νά ξεραθῶ στήν χημική άκτινοβολία; δέν τό νομίζω! κι ἄν ..κι ἄν... κι ἄν... δέν πετάω τίποτα, ἀρνοῦμαι!).

Καί ὄλα αὐτά γιατί μετά τό μουσαφιριλίκι μέ περιμένει ἡ τελευταῖα δόση συμμαζέματος πρίν τήν κάνω μέ ἐλαφρά πηδηματάκια γιά τό ἀεροδρόμιο, γιά νά ἐξαφανιστῶ ἐπιτέλους καί νά πῶ πώς "ναί, ἤρθε τό καλοκαίρι!". Γιατί ὀφείλω νά παραδεχτῶ ἐνώπιον ὅλων σας ὅτι ἄν καί τό σπίτι μου ἀπέχει 8 μετρημένα λεπτά τῆς ὥρας ἀπό τήν κοντινότερη παραλία, τά μπάνια πού ἔχω κάνει μέχρι σήμερα, 24 Ἰουλίου 2009, δέν ξεπερνοῦν τά... 4 !!!

Τέτοια ξεφτίλα δηλαδή.
Σά'δέ ντρέπομαι.

Μά τί κάθομαι καί γράφω ἄσχετα; ἔ;
Ἔχω νά ξεβουλώσω καί μπανιέρα!

ἄ ρέ Ντόρις, τί τραβάω γιά τήν πάρτη σου

θυμᾶσαι;

Οἱ μέρες αὐτοκριτικῆς ἐπ'εὐκαιρία τῆς ἐπετείου τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς στήν Κύπρο γεννοῦν ἀναρτήσεις στήν κυπριακή μπλογκόσφαιρα κάθε χρόνο. Ὅλες δυσάρεστες καί ὅλες ἐξαιρετικά ἐνδιαφέρουσες. Καί εἶναι ὅλες τους αὐτοβιογραφικές, ἀνεξάρτητα μέ τό ἐάν καί κατά πόσον οἱ συντάκτες τους ἔζησαν τά γεγονότα. Ἄλλωστε, ὅσο περνᾶνε τά χρόνια συνειδητοποιῶ ὅτι ἡ ἀκρίβεια τῶν γεγονότων αὐτῶν καθ'αὐτῶν ἐνδιαφέρει τούς ἱστορικούς πού θά θελήσουν νά ἐπικεντρωθοῦν σέ μία δεδομένη ἐποχή. Οἱ ἁπλοί ἄνθρωποι ἐνδιαφέρονται κυρίως γιά τίς μνῆμες τους, οἱ ὁποίες πάλι ὅσο περνοῦν τά χρόνια χρωματίζονται ἀπό αὐτό πού ἔχει ἐπικρατήσει νά λέγεται "συλλογικό ἀσυνείδητο".

Διαβάζοντας τίς ποικίλες ἑλληνοκυπριακές ἀναρτήσεις, ἔχω τήν ἐντύπωση πώς μπορεῖ κανείς εὔκολα νά ψηλαφίσει αὐτήν ἀκριβῶς τή συλλογική μνήμη ἑνός λαοῦ πού βιῶνει καθημερινά τά ἀποτελέσματα μιᾶς μεγάλης ἐθνικῆς τραγωδίας. Ἴσως πάλι μετά ἀπό χρόνια νά ἀναγκασθοῦμε νά ἀναθεωρήσουμε τίς ἀπόψεις μας γιά τήν τωρινή ἐκδοχή τῶν τότε γεγονότων, ἴσως ὄμως πάλι νά ἐπιβεβαιωθοῦν κάποιες ἀπόψεις ἤ νά συγκερασθοῦν οἱ τόσο ἐνδιαφέρουσες ποικίλες κρίσεις.
Καί τό ἴντερνετ σίγουρα...δέν ξεχνᾶ

Λέω νά τελειώσω αὐτή τή μικρή ὁμάδα ἀναρτήσεων πού ἀφοροῦν τή φετινή 35η ἐπέτειο τῆς εἰσβολῆς μέ -ἐπιτρέψτε μου- τήν πιό εἰλικρινή ἀνάρτηση πού διάβασα ἀπό τήν (ἀνώνυμη) κύπρια μπλόγκερ Psychia, πού κατά τά ταπεινά λεγόμενά της "κοσμεῖ τήν μπλογκόσφαιρα" ἀπό τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2006 διά τοῦ ἱστολογίου της μέ τίτλο Dr. Ψωνάρα's Corner.
Θά συμφωνήσω μέ τή διαπίστωσή της, καί γι'αὐτό ἀπό σήμερα, ἀφοῦ τῆς ὑποβάλλω τά σέβη μου, θά βρίσκονται οἱ ἀναρτήσεις της στή στήλη "Μοῦ εἴπαν" αὐτοῦ ἐδῶ τοῦ μπλόγκεως
(ὁρᾶτε δεξιά κάτω)

Τό ἀκόλουθο κείμενο μέ τίτλο "Λαός Συγκαμένος Ποτέ Κερδισμένος" εἶναι δικό της δημιούργημα καί ὄντως κοσμεῖ τήν κυπριακή μπλογκόσφαιρα ἐδῶ καί δυό μέρες.
Σᾶς συνιστῶ νά τοῦ ρίξετε μιά ματιά.

Τέλος , σᾶς ὑπόσχομαι ὅτι δέν θά συνεχίσω νά ἀναδημοσιεύω μέ τόσο μεγάλη συχνότητα κείμενα ἄλλων. Ὅταν ὄμως διαπιστῶνει κανείς πόσο δίκιο ἔχουν οἱ "ἄλλοι", τό καλύτερο πού ἔχει νά κάνει εἶναι νά σιωπᾶ..

Λαός Συγκαμένος Ποτέ Κερδισμένος

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα στα φανερά ή στα κρυφά, παίρνουμε όλοι από ένα δάχτυλο και αρχίζουμε να δείχνουμε συγκεκριμένα και αόριστα, ελπίζοντας πως φέτος θα δείξουμε τον αληθινό φταίχτη. Εσύ φταις. Όχι, εσύ φταις. Εκείνος φταίει. Εκείνοι. Εμείς. Οι άλλοι. Οι δίξε, οι μπήξε.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα στα φανερά ή στα κρυφά, παίρνουμε όλοι από μία στάση σώματος και την ασορτί της έκφραση ππροσώπου, και αρχίζουμε να επιδεικνύουμε, ελπίζοντας πως φέτος θα επιδείξουμε την αληθινή αλήθεια. Έτσι έγινε. Όχι, έτσι έγινε. Έγινε έτσι αλλά πριν έγινε αλλιώς.

Έχουμε για αξεσουάρ έναν κούσπο, με τον οποίο σκαλίζουμε, σκαλίζουμε και ξανασκαλίζουμε, και ο νους μας δεν βάζει πως, “δεν πρόκειται να βρω περτέλαιο τόσο επιφανειακά”, ούτε, ”και τι να το κάνω το πετρέλαιο άμα εάν και εφόσον το βρω, αμέσως μετά θα πεθάνω, γιατί έφαγα μια ζωή σκάβοντας και ξέχασα να τη ζήσω?”.

Παράλληλα, είμαστε αραγμένοι σε μια ξαπλώστρα απολαμβάνοντας το φραπέ μας και την μπίρα μας. Το χθες και το σήμερα μπλέκονται και γίνονται ένας σουρεαλιστικός αχταρμάς, και νιώθουμε τους μυς μας να πονάνε από το βάρος του δαχτύλου που κουβαλάμε, την παραθκιάνταλη επιδεικτική στάση σώματος, και το τσάππισμα, και βγαίνουμε άσχημοι στις φωτογραφίες λόγω της έκφρασης του προσώπου που έχουμε φορέσει για τις ανάγκες της ημέρας. Και δεν κάνουμε σε καμία περίπτωση μία παύση, να αναλογιστούμε γιατί έχουμε πιαστεί ολόκληροι και γιατί η μούρη μας μοιάζει με κώλο.

Το ένα μας πόδι είναι μπροστά και το άλλο είναι πίσω και περπατάμε χρονίως ωσάν τους συγκαμένους.

Πόσο πιο περίπλοκο μπορεί να γίνει το θέμα της εισβολής?

Αν, έτσι για αλλαγή, παίρναμε το δάχτυλο και το γυρνούσαμε πάνω μας, κι αν παίρναμε την επιδεικτική μας στάση και φάτσα και στηνόμασταν μπροστά στον καθρέφτη, επιδεικνύοντας τις αλήθειες μας στον εαυτό μας, και βλέποντας τα ροζιασμένα χέρια μας, τότε ίσως και να βλέπαμε την πραγματικότητα, ίσως τα πράγματα να απλοποιούνταν, να γίνονταν πιο ξεκάθαρα. Ίσως να τρώγαμε το χαστούκι που μας χρειάζεται για να συνέλθουμε από τη σβούρα που μας κατάντησε το προηγούμενο χαστούκι που φάγαμε, προ τριάντα πέντε χρόνων.

Η πρόσφατη Κυπριακή ιστορία είναι μία που δεν θέλω να ξέρω. Ούτε αυτή που ξέρεις εσύ θέλω να ξέρω, ούτε αυτή που ξέρει ο άλλος. Δεν θέλω άλλα μαθήματα ιστορίας και πολιτικής. Μπού-χτη-σα. Και δεν με ενδιαφέρει ποιοι έφταιξαν. Χέ-στη-κα. Έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι βλέπουν τα ραδίκια ανάποδα και οι υπόλοιποι θα τα δουν λίαν συντόμως.

Με ενδιαφέρει η παρούσα και η μέλλουσα Κυπριακή ιστορία. Με ενδιαφέρουν αυτοί που δεν έφταιξαν. Αυτοί που ζουν και δεν ζουν σήμερα, αυτοί που γεννήθηκαν εχτές και αυτοί που θα γεννηθούν αύριο. Σκάλισε και να σκαλίσεις, βγάλαμε κάλλους στα χέρια, σπάσανε, τρέξαν αίματα, μας έφυγε κι ένας δίσκος από τον σπόνδυλο, κι είμαστε τόσο ξεδιάντροποι που με το έτσι θέλω μεταφέρουμε αυτή τη μιζέρια σ’αυτούς που δεν φταιν σε τίποτα.

Εμείς είμαστε οι σημερινοί φταίχτες, τζαι τα κοπελλούθκια μας θα γίνουν οι αυριανοί, και το δικό μας φταίξιμο είναι ανάλογο των προηγούμενων. Η μιζέρια θα διαιωνίζεται εις τους αιώνες των αιώνων, αν δεν πάψουμε επιτέλους να πιθικίζουμε, τζαι να αφήκουμεν τον κούσπο να πνάσει! Να σταθούμεν όρθιοι, να πάρουμε μιαν ανάσα τζαι να δούμε πίσω μας τους αμέτρητους λούκκους τζαι παγίδες, τα πράσινα μίση τζαι τους κόκκινους δαίμονες που με τις ευχές μας πολλαπλασιάστηκαν. Ακολούθως να κάμουμε μια στροφή 180 μοιρών τζαι να δούμεν ομπρός μας το εύφορο έδαφος, το πράσινο τοπίο, την πανίδα να ζει και να μας δείχνει την ισορροπία του κύκλου της ζωής, τζαι να ευχαριστήσουμεν το πλάστη μας που μας εφώτισε τζαι δεν εσυνεχίσαμε την καταστροφή.

Τριαντα πέντε χρόνια. Τρεις γενιές. Κανούν, εν νομίζεις??

καί τοῦ χρόνου πάλι..

ἀγαπητέ κ. Τριβιζᾶ μας ,..

Περνῶντας τό ὁδόφραγμα γιά τούς πεζούς στό Λῆδρα Πάλας τελειώνουν τά ..ψέμματα καί μπαίνεις σέ αὐτό πού λέμε Ψευδοκράτος. Καί ὅλα ὅσα βλέπεις γύρω σου εἶναι..ψέμματα. Ψευδοαυτοκίνητα, ψευδοπερίπτερα, ψευδοκαφετέριες, ψευδοταξί, ψευδοτράπεζες, (ψευδο)πίνεις ψευδοκαφέδες, (ψευδο)πληρώνεις μέ τούρκικες ψευδολίρες, (ψευδο)προσανατολίζεσαι χάρη σέ ψευδοεπιγραφές (μά σέ ποιό ψευδοδρόμο εἴμαστε ρέ γαμώτο;).

Ἄν βρισκόταν κάπου στή γωνία ὁ Τριβιζᾶς θά μποροῦσε νά γράψει κοτζάμ παραμύθι μέ τόσα ψέμματα πού βρίσκονται γύρω τριγύρω. Αύτό σκεφτόμασταν τήν τελευταία φορά πού (ψευδο)περπατήσαμε ἐγώ καί ἔνα φιλικό ζευγάρι ἀπό τή Ρόδο στόν κατεχόμενο τομέα τῆς κυπριακῆς πρωτεύουσας γιά νά φτάσουμε μέχρι τόν ψευδοσταθμό τῶν ψευδολεωφορείων πού θά μᾶς πήγαινε στήν Κερύνεια μέ τό (παρ'ὅλ'αὐτά ἀληθινά πανέμορφο) λιμανάκι της.
Φτάσαμε στήν Ψευδοχώρα, ὅπως ἀκριβῶς τήν ἀποκαλοῦν τά ἐλλαδικά καί ἑλληνοκυπριακά ΜΜΕ (καί ὅλος ὁ κόσμος, πλήν Τουρκίας).

Παρ'ὅλ'αὐτά, τό μόνο προϊόν αὐτῆς τῆς Ψευδοχώρας, ἡ ὕπαρξη τοῦ ὁποίου δέν ἀμφισβητεῖται ἀπό τά ἐπίσημα χείλη τοῦ ἐλεὐθερου Νότου, εἶναι ὁ Τουρκοκυπριακός Τύπος (ἀκούσατε ποτέ γιά ψευδοεφημερίδες; ὄχι!). Καί αὐτό πού γενικῶς δέν ἀμφισβητεῖται εἶναι ὁ ἐντυπωσιακά δυσανάλογα μεγάλος ἀριθμός τῶν τουρκοκυπριακῶν ἐφημερίδων στό Ψευδοκράτος, τή στιγμή πού ὁ πληθυσμός στόν Βορρᾶ ἀνέρχεται μόλις στίς 160.000 κατοίκους, ἐνῶ π.χ. ἡ Αύστρία τῶν 6 ἐκατομμυρίων περίπου ἔχει νά ἐπιλέξει ἀνάμεσα σέ μόνο δύο (2) καθημερινές ἐφημερίδες ἐθνικῆς κυκλοφορίας!
Καί τώρα μερικοί θά σκεφτοῦν :
μά τόσες πολλές ἐφημερίδες ἀσχολοῦνται καθημερινά μέ ἕνα κάρο...ψέμματα;
Καί ἡ πληρωμένη ἀπάντηση:
μά μέ πόσα κάρο ψέμματα ἄραγε ἀσχολοῦνται οἱ ἐφημερίδες γενικῶς καί εἰδικῶς ἀνά τόν κόσμο; Ἐξαίρεση θά κάνουν στό κατ'ἐξοχήν Κράτος-Ψευδαίσθηση;
Ὄχι δά!

Καί ὄμως, οἱ τουρκοκυπριακές ἐφημερίδες ἀπασχολοῦν χρόνια τώρα στῆλες ἐπί στηλῶν τίς ἀντίστοιχες τῶν ἐλεύθερων περιοχῶν, μέ πρώτη καί καλύτερη τήν πιό ἀντί-mainstream ἐφημερίδα τοῦ Βορρᾶ πού ἀρχικά ὀνομαζόταν "Avrupa" , ἤτοι (ναί, καλά τό φανταστήκατε) "Εὐρώπη" ἑλληνιστί. Καί εἶναι ἀντι-mainstream σέ ἀντίθεση μέ τίς ἄλλες 7 ἀνταγωνίστριές της καί τίς ὀρδές τῶν ἑβδομαδιαίων καί μηνιαίων περιοδικῶν στά κατεχόμενα, πού τίς περισσότερες φορές γράφουν πάνω-κάτω τά ἴδια πράγματα, συντηρῶντας τό γνωστό κλίμα τῆς διχοτόμησης καί τῆς δικαιολόγησης τῆς παγκόσμιας ἀπομόνωσης τῶν Τουρκοκυπρίων, εὔκολο κανείς νά φανταστεῖ γιατί.

Ἡ Avrupa ἐπέλεξε νά κρατήσει τή δική της στάση ἀπέναντι στά μετά τήν ἀνακήρυξη τοῦ Ψευδοκράτους γεγονότα, ἀδιαφορῶντας στά κελεύσματα τῆς μητροπολιτικῆς Τουρκίας καί -κατά συνέπεια-ἔγινε στόχος τῶν ψευδοκυβερνήσεων. Ὁ ἀρχισυντάκτης της, Şener Levent, ἀπέκτησε ἕνα ἔντονο πάρε-δώσε μέ τίς τοπικές διωκτικές ἀρχές: συνελήφθηκε, προφυλακίστηκε καί ἐν τέλει ἀναγκάσθηκε νά κλείσει τήν Avrupa κατά τά τελευταία χρόνια τῆς θητείας τοῦ πάλαι ποτε Δερβέναγα τοῦ Βορρᾶ Ραούφ Ντενκτάς, ἐξ αἰτίας τῆς κριτικῆς στάσης τῆς ἐφημερίδας ἀπέναντι στήν πολιτική τοῦ Ψευδοκράτους σέ σχέση μέ τήν ἀθρόα ἔλευση τούρκων ἐποίκων στήν Κύπρο, πού ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τόν παραγκωνισμό, οἰκονομικό μαρασμό καί -ἀντίστοιχα- τήν ἀθρόα μετανάστευση τοῦ ντόπιου τουρκοκυπριακοῦ στοιχείου στή Μεγάλη Βρετανία.

Τό κλείσιμο τῆς Avrupa δέν ἔμεινε ἀπαρατήρητο. Ἡ ἀντίδραση τοῦ ἀμιγῶς τουρκοκυπριακοῦ παράγοντα στόν κατεχόμενο Βορρᾶ ἔγινε αἰσθητή καί κατάφερε νά θορυβήσει τίς ἀρχές τοῦ Ψευδοκράτους, οἱ ὁποίες μᾶλλον κατάλαβαν ὅτι οἱ Karasakal ("μαυρομουσάκηδες" ὅπως οἱ Τουρκοκύπριοι ἀποκαλοῦν τούς τούρκους ἐποίκους) δέν θά πρέπει νά φιμῶνουν τήν μόνη ἴσως ἀμιγῶς Τουρκοκυπριακή ἔντυπη φωνή τοῦ Βορρᾶ.
Ἔτσι, ὁ Şener Levent ξανάνοιξε τήν ἐφημερίδα του μέ μία μικρή διαφορά :
Ἄλλαξε τό ὄνομά της καί ἀπό Avrupa τήν μετωνόμασε σέ... Afrika, πραγματοποιῶντας μία πολύ μικρή ἀλλά ἔντονα σημειολογική γεωπολιτική ὑπέρβαση, μεταπηδῶντας ἀπό τήν ἤπειρο τῆς διανόησης καί τῆς δημοκρατίας στήν ἤπειρο τῆς ὑπανάπτυξης καί τῆς ἀνελευθερίας.
Καί γιά νά γίνει περισσότερο σαφής, ἐμπλούτισε τό λογότυπό της μέ μία...μαϊμοῦ (αὐτό κι ἄν εἶναι παγκόσμια πρωτοτυπία!).


Στήν ἐφημερίδα "Afrika", πού δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν ἐξ-Ἀφρικανισθεῖσα "Avrupa" μπορεῖ νά βρεῖ κανείς ἄρθρα πού μόνο στό Ψευδοκράτος δέν θά φανταζόταν ποτέ κανείς πώς θά μποροῦσαν ποτέ νά ἔχουν γραφεῖ καί δημοσιευθεῖ, ἐνώ πολύ συχνά ἀρθρογραφοῦν καί ἑλληνοκύπριοι δημοσιογράφοι (!!), δίνοντας μαθήματα δημοσιογραφίας σέ μία περιοχή πού ἐδῶ καί 35 συναπτά ἔτη βιῶνει μία συνταγματική ἀνωμαλία καί ἀποτελεῖ πεδίο ἐφαρμογῆς αὐτοῦ πού εὐγενικά θά ὀνομαζόταν ὡς "Γεωγραφία τῆς Κατοχῆς". Καί βέβαια τό κατοχικό καθεστώς φιλοξενεῖ συχνά-πυκνά τόν ἀρχισυντάκτη της στά ἀστυνομικά κρατητήρια καί στά ψευδοδικαστήριά του, πλήν ὄμως ἡ εὐρεία κυκλοφορία της ἐφημερίδας καί οἱ συχνές ἀναφορές σέ αὐτήν ἀπό τά διεθνῆ ΜΜΕ δέν ἐπιτρέπουν πιά τό κλείσιμό της ἔτσι εὔκολα.

Βρῆκα ἕνα δεῖγμα γραφῆς τῆς Afrika -εὐτυχῶς μεταφρασμένο στά ἑλληνικά- ἀπό τό ἀξιολογότατο blog www.foreignpress-gr.com , πού εἴχε δημοσιευθεῖ πέρσι, (καί μάλιστα στήν πρώτη της σελίδα!) κατά τή συμπλήρωση 34 χρόνων ἀπό τήν τουρκική εἰσβολή.
Τό ἄρθρο μέ τόν τίτλο "Αϊσέ, πότε θά τελειώσουν οἱ διακοπές σου;" τό ὑπογράφει ὁ τουρκοκύπριος δημοσιογράφος Bülent Aykut καί νομίζω ὅτι οἱ γραμμές πού ἀκολουθοῦν ἄξιζαν τόσο τόν κουραστικό μου πρόλογο ὅσο καί τήν ἀναδημοσίευσή τους.

Βάλτε τά κόκκινα γυαλιά σας γιά νά μήν σᾶς "ξεφύγουν οἱ λέξεις", κατά τή γνωστή ἀτάκα κάποιας πολύ παλιᾶς ἀσπρόμαυρης ἑλληνικῆς ταινίας..


«ΑΪΣΕ, ήρθες για διακοπές αλλά αυτές συνεχίζονται για τόσα χρόνια. Τι είδους διακοπές είναι αυτές;
Αν ο μακαρίτης πατέρας σου γνώριζε ότι οι διακοπές σου θα συνέχιζαν για τόσες δεκαετίες, ή δεν θα έστελνε ή μετά 2-3 χρόνια θα σε καλούσε να επιστρέψεις. Εσύ, όμως, παρακάθισες στο νησί και όχι μόνο αυτό αλλά κουβάλησες και 300.000 άλλους. Τελικά Αϊσέ και Μεχμέτ έρχονται, Αϊσέ και Μεχμέτ φεύγουν. Οι μισοί Τ/κ μετανάστευσαν. Μετά το ’74 δεν απέμεινε στο νησί φύση.

Ήρθες στο νησί για διακοπές αλλά τελικά κατάληξες να το διοικείς, ίδρυσες κόμματα, κινείς εκ του μακρόθεν την πολιτική κατάσταση, Όταν ήρθες Αϊσέ στο νησί, αυτό ήταν γεμάτο με ελιόδεντρα και εσπεριδοειδή. Τελικά τα περιβόλια και τις καλύτερες και ωραιότερες παραλίες τις μοίρασες στους φίλους σου, στους δικούς σου.
Αϊσέ, μάθε ότι τώρα εισάγουμε ελιές και εσπεριδοειδή. Τα περιβόλια έχουν γεμίσει με άσχημες οικοδομές, λαξεύονται τα βουνά, στέρεψαν οι πηγές.
Η νήσος της ηρεμίας μετατράπηκε σε νήσο του κουμαριού, της μαφίας, των πορνείων. Τα καλύτερα σημεία της νήσου τα παραχώρησες στους δικούς σου για να ανεγείρουν ξενώνες, χώρους φιλοξενίας. Τα στρατιωτικά θέρετρα βρίσκονται πάνω στο κύμα ενώ μας έχει απαγορεύσει ακόμη και να κοιτάμε τη θάλασσα.
Αϊσέ, δεν μπόρεσες να πετύχεις καλές σχέσεις με τους πολίτες. Τα αδέλφια σου που ήρθαν στο νησί, βλέπουν τους εαυτούς τους ως βασιλιάδες. Δεν μας αγαπούν άσχετα αν προσποιούνται το αντίθετο.
Αϊσέ, εδώ έχουν φωλιάσει οι ισλαμιστές, οι άνθρωποι του Εργκενεκόν και Σούσουρλουκ.
Ρεζίλεψες το νησί, Αϊσέ. Λεηλάτησες τις αρχαιότητες. Δολοφονίες σαν αυτή του Κουτλού Ανταλί παραμένουν ανεξιχνίαστες αφού δεν ενέργησες για σύλληψη των δραστών. Μήπως η δολοφονία είναι δουλειά της Εργκενεκόν; Δεν είναι δυνατόν να αναφερθούν όλες σου οι πράξεις των 34 ετών σε αυτή τη στήλη. Για να τις αναπτύξουμε, θα χρειαστούν τόμοι βιβλίων.
Πότε, Αϊσέ, θα τελειώσουν οι διακοπές σου; Προς Θεού μην έχεις κατά νου να παραμείνεις άλλα 16 χρόνια για να συμπληρώσεις τον μισό αιώνα. Σήμερα και πάλι θα ακουστούν οι λέξεις «Μητέρα Πατρίδα, Θυγατέρα Πατρίδα, Αδελφοσύνη».

Μας επισκέπτονται κάποιοι τραγουδιστές για παραστάσεις σε κανένα φεστιβάλ, ξενοδοχείο ή καζίνο και μετά δύο μέρες, αναχωρώντας δηλώνουν “Η Κύπρος είναι καταπληκτική, την αγαπώ”. Αν την αγαπάς, γιατί δεν βγήκες έξω από το ξενοδοχείο σου; Γιατί πέρασες τις ώρες σου στο νησί στην πλαζ, στο καζίνο και στην πισίνα του ξενοδοχείου;

Ποιες περιοχές της νήσου επισκέφθηκε ο καλλιτέχνης; Μήπως επισκέφθηκε τις αρχαιότητες, μήπως είδε την ανατολή του ηλίου από την Καρπασία; Μήπως πήγε στο Παντοπωλείο της Λευκωσίας; Γιατί, λοιπόν, λέει ψέματα; Φυσικά και θα αγαπήσει το νησί αν, δίνοντας μια συναυλία, τσεπώσει τα αφορολόγητα εκατομμύρια.
Μήπως αγαπούν την Κύπρο και του Κύπριους όσοι υπηρετούν ως φαντάροι στο νησί; Οι αξιωματικοί; Οι φοιτητές που σπουδάζουν εδώ;

Κανείς δεν μας αγαπά. Δεν μας αγαπούν ούτε οι γονείς των φοιτητών ούτε αυτοί που έρχονται στο νησί για κουμάρι.Τελικά, δεν πρέπει να μιλάμε για έλλειψη αγάπης, αλλά για μίσος. Επιπλέον σπάνε πλάκα με την τοπολαλιά μας. Μετά το 1974 δεν απέμεινε στο νησί ούτε φύση ούτε ιστορικά μνημεία ούτε αμπέλια ούτε περιβόλια.
Όλοι όσοι έρχονται, επαναλαμβάνουν το στερεότυπο: Σας λυτρώσαμε.

Εντάξει,

αλλά είναι κουραστικό να επαναλαμβάνεται αυτό για 34 τώρα χρόνια.

ὑ.γ. : τά σημεῖα τοῦ ἄρθρου μέ ἔντονη γραμματοσειρά ἀποτελοῦν καί αὐτά πιστή ἀπόδοση τοῦ δημοσιευθέντος κειμένου.

Ἱστοτόπος τῆς ἐφημερίδας Afrika : www.afrikagazetesi.net

Γλώσσα: Τουρκικά

Χώρα :ΔΞ/ΔΑ

35 χρόνια μετά τό 1974 - 15 χρόνια πρίν τό 2024

Πάντα εἴχα πρόβλημα μέ τά μαθηματικά. Ὁ χειρότερος μαθητής στήν τάξη στίς ἀφαιρέσεις καί στούς πολλαπλασιασμούς. Ὅσο γιά τίς διαιρέσεις, αὐτό ἦταν τό μεγάλο μου δράμα.

Ἐκεί ὄμως πού τά κουτσοκατάφερνα πάντα ἦταν στήν πρόσθεση. Εὐτυχῶς πού ἤμουν άρτιμελής στά δάχτυλα τῶν χεριῶν καί τῶν ποδιῶν καί κάπου τό θέμα σωζόταν στήν ἐπαλήθευση.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, ἀνήμερα στήν ἐπέτειο τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς στήν Κύπρο, ἐπαληθεύεται τό μαθηματικό μου φόρτε στήν πρόσθεση (δέν ἔχω καί κανένα ἄλλο ἄλλωστε..). Ἔτσι λοιπόν καί φέτος δέν ἔχουμε παρά νά προσθέσουμε ἄλλες 365 μέρες κατοχῆς στίς 12.784 μέρες πού εἴχαν συμπληρωθεῖ πέρσι, τό 2008. Γιατί ἄν ἄλλαξε κάτι ἀπό πέρσι σέ σχέση μέ φέτος στό Κυπριακό εἶναι μόνο τά νούμερα.

Καί ἄν θά καθόμουν νά γράψω τίς 7 ἀναρτήσεις πού εἴχα ἀνεβάσει πρίν ἕναν ἀκριβῶς χρόνο γιά τήν κατάσταση στό νησί, τά ἴδια ἀκριβῶς θα ἔγραφα, τά ἴδια σχόλια θά εἰσέπραττα καί τοῦ χρόνου πάλι, ὅταν πιά οἱ μέρες κατοχῆς θά ἔφταναν αἰσίως στίς 13.514 (12.784+365+365) βάζω στοίχημα ὅσα ριάλια γουστάρετε ὅτι τίποτα δέν θά ἔχει ἀλλάξει. Οὔτε τά κατοχικά στρατεύματα θά ἔχουν πάει σπίτι τους, οὔτε οἱ ἔποικοι στά χωράφια τους στήν μακρυνή Ἀνατολία, οὔτε οἱ Βρετανοί συνταξιούχοι θά πετοῦσαν one way γιά τή μουντή χώρα τους (φέαρ γουέλ μάη ντάρλιγκς..!!). Οἱ ἀναρτήσεις τῶν κυπριακῶν blog θά συνέχιζαν νά βρίσκουν ἐνόχους, θά ἀκολουθοῦσαν σχόλια ἐπί σχολίων μέ κύριο σημεῖο τριβῆς ἄν ὁ Κύπριος εἶναι καί Ἕλληνας, ἄν ὁ Ἕλληνας εἶναι καί Κύπριος καί ἄλλα τέτοια φιλοσοφικά (καί πάρα πολύ θλιβερά), ἐνώ λίγα χιλιόμετρα παραπέρα, στόν Βορρά, κόκκινες γιορτές πάλι θά δίνουν τά ρέστα τους. Καί ὅλα αὐτά θά συμβαίνουν ἐνώ αὐτός ὁ περιβόητος Φάκελος τῆς Κύπρου θά συνεχίζει νά παραμένει ἑρμητικά κλειστός.



Ὑπομονή λοιπόν μέχρι νά ἔρθει τό ...2024 (μετά Χριστόν), ὅταν δηλαδή θά ἔχουν ἐπιτέλους συμπληρωθεῖ 50 χρόνια ἀπό ἐκεῖνο τό πικρό καλοκαίρι τοῦ '74 καί ὅταν τό Foreign Office θά ἀνοίξει τά ἀπόρρητα ἀρχεῖα του καί θά δωθοῦν ἐπιτέλους (κάποια) στοιχεία γιά τό τί τέλος πάντων ἔγινε ἀκριβῶς ἐκεῖνες τίς ζεστές μέρες τοῦ Ἰουλίου -θέλει, δέν θέλει τό ἑλλαδικό καί κυπριακό πολιτικό κατεστημένο-.

Ἄν βέβαια τό σωτήριον ἔτος.. 2024 θά ἔχουν κάποια οὐσιαστική ἀξία ὅλα αὐτά.

Ἁπλή ἀριθμητική.

γιατί ὄχι ἐδῶ;

Ξέθαψα ἀπό τό ἴντερνετ τό ἀκόλουθο κείμενο τοῦ Χρήστου Ἰακώβου, Διευθυντή τοῦ Κυπριακοῦ Κέντρου Μελετῶν (ΚΥΚΕΜ), πού ἀποτελεῖ περίληψη εἰσήγησης ἡμερίδας μέ θέμα "Ἑλληνισμός καί Δύση στή Νεώτερη Ἱστορία".

Λόγω των προσφάτων εγκαινίων του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης ήρθε στην επιφάνεια το γνωστό και πάγιο αίτημα της Ελλάδος για επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Τα Γλυπτά μετεφέρθησαν στο Βρετανικό Μουσείο στις αρχές του 19ου αιώνα από τον τότε πρέσβη της Βρετανίας στην Κωνσταντινούπολη και τοποθετήθησαν ως μουσειακό έκθεμα το 1936. Η στερεότυπη απάντηση που δίδει κατά καιρούς το Βρετανικό Μουσείο ότι δεν προτίθεται να παραχωρήσει την κυριότητα των Γλυπτών στο Ελληνικό κράτος, πέραν της πολιτικής διάστασης του θέματος που δημιουργείται, αποκαλύπτει ένα βαθύτερο φιλοσοφικό πρόβλημα σε σχέση με τον ρόλο που παίζει το Βρετανικό Μουσείο τόσο για τον τρόπο που αποδίδει ταυτότητα στην Βρετανία όσο και για τον τρόπο που χρησιμοποιείται το «άλλο» για να προσδιορίζει την Βρετανική «υπεροχή».

Το Βρετανικό Μουσείο αποκρυσταλλώνει και συμπυκνώνει, με μία πολιτιστική διάσταση, ό,τι ήταν η Βρετανία στο απόγειό της ως αποικιοκρατική δύναμη. Πολλές από τις αρχαιότητες που εκτίθενται δεν δωρίστηκαν αλλά εκλάπησαν για να εκτεθούν αργότερα στο Μουσείο και να αποτελούν σήμερα εργαλεία υπόμνησης και προβολής της δυτικής «ανωτερότητας», μία αντίληψη η οποία εξυφάνθη στους αιώνες της αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας. Από αυτή την άποψη το Βρετανικό Μουσείο ως τρόπος σκέψης και ως θεσμός πολιτιστικής έκφανσης αποτελεί συστατικό στοιχείο του αυτοκρατορικού τρόπου όρασης του υπολοίπου κόσμου και των αυτοκρατορικών – αποικιοκρατικών μηχανισμών εξουσίας. Με άλλα λόγια το Μουσείο προσφέρει ένα πλαίσιο αξιών, ανάμεσα στις οποίες η αυτοκρατορική ισχύς και εξουσία είναι οι πιο εμφανείς. Ένας απλός επισκέπτης στο Μουσείο δεν θαυμάζει πρωτίστως τα Γλυπτά ως μέρος του κλασσικού Ελληνικού πολιτισμού αλλά θαυμάζει την ικανότητα της Βρετανίας να τα κατέχει, να τα διασώζει και να τα μελετά.

Η ουσία της Βρετανικής άρνησης να επιστρέψει τα Γλυπτά του Παρθενώνα αναλύεται εντός του άνωθεν πλαισίου ως εξής: η σύγχρονη Ελλάδα δεν μπορεί να εκπροσωπήσει την κλασικό εαυτό της γι’ αυτό πρέπει να εκπροσωπηθεί. Το Βρετανικό Μουσείο θεωρεί ότι διεκδικεί το προνόμιο να διατηρεί στη σύγχρονη ευρωπαϊκή μνήμη, μέσω της αυτοκρατορικής - αποικιακής κληρονομιάς και το «φυσικό» ρόλο της πρώην Μεγάλης Βρετανίας, την τεράστια συμβολή στην διατήρηση της κλασικής ευρωπαϊκής κληρονομιάς και να αυτοναγορεύεται σε θεσμό με «συμβολή στην σύγχρονη μάθηση», κάτι που δεν μπορεί να κάνει η σύγχρονη Ελλάδα. Αυτό καλλιεργεί την εντύπωση ότι το Μουσείο, ως δυτικός πολιτιστικός θεσμός ευρίσκεται μονίμως στην υπηρεσία, σχεδόν στις προσταγές, της κλασικής ιστορίας και αρχαιολογίας, του χρόνου και της γεωγραφίας, μετασχηματίζοντας ακατάπαυστα την ζωντανή πραγματικότητα των Γλυπτών σε όργανο ικανοποίησης αυτοκρατορικών συνδρόμων.

Η κλασική Ελλάδα σε αντιδιαστολή προς την Βυζαντινή και νεώτερη εκδοχή του ελληνισμού αποτελεί δυτικοευρωπαϊκή επινόηση και από την εποχή της αποικιοκρατίας ο αρχαιοελληνικός πλούτος υπήρξε πάντα ένα θέλγητρο ρομαντισμού και σημείο αναφοράς για την Ευρωπαϊκή κουλτούρα.

Η κλασσική Ελλάδα στην δυτική πνευματική παράδοση ερευνάται, διδάσκεται και εκφράζεται έτσι με ορισμένους διακριτούς και αναγνωρίσιμους τρόπους ούτως ώστε να δίδει νόημα και αξία στη Δύση. Η κλασσική Ελλάδα που εμφανίζεται στο Βρετανικό Μουσείο είναι ουσιαστικά ένα σύστημα αναπαραστάσεων προσδιοριζόμενο από ένα σύνολο δυνάμεων οι οποίες την φέρνουν μέσα τα όρια της δυτικής γνώσης, της δυτικής συνείδησης και αργότερα της δυτικής αυτοκρατορίας.

Η Βρετανία έχει ανάγκη την κλασική Ελλάδα γιατί την παρουσιάζει περισσότερο ως ένα εταίρο που ελευθερώνει το πνεύμα από τη στείρα εξειδίκευση και ανακουφίζει την κατάθλιψη ενός μονομερούς πνευματικού λόγου και μιας εθνικιστικής αυτοεπικέντρωσης. Κατά βάθος, μέσα από την Βρετανική πολιτική άρνηση επιστροφής των Γλυπτών προβάλλει η ισχυρή αίσθηση ότι τα Γλυπτά του Παρθενώνα είναι περισσότερο μέρος της Βρετανικής αυτοκρατορικής ταυτότητάς παρά της σύγχρονης Ελλάδας.

Πραγματικά αναρωτιέμαι, πόσο δυναμισμό μπορεί να διαθέτει ένα κράτος όταν προσπαθεί με πολιτικά μέσα να διατηρεί την χαμένη αυτοκρατορική του αξιοπιστία διεθνώς μέσω των μαγικών εικόνων που επιτρέπει ο σφετερισμός αρχαιοτήτων οι οποίες ανήκουν σε ένα άλλο πολιτισμό. Η Βρετανία μπορεί να παραμένει όσο θέλει ιδιοκτήτης των Γλυπτών του Παρθενώνα, ποτέ όμως δεν θα μπορέσει να γίνει η πατρίδα τους.

ἀπό τήν τελετή ἐγκαινίων τοῦ Μουσείου τῆς Ἀκρόπολης
"Ἀντικατοπτρισμοί"/ προβολές video.
Σκηνοθεσία: Ἀθηνᾶ-Ραχήλ Τσαγγάρη.

true colors

Νά μέ συγχωρέσουν οἱ ἀπανταχού φάν τοῦ Μάικλ Τζάκσον, ἀλλά ὀφείλω νά τούς πῶ πώς δέν ὑπῆρξα ποτέ θαυμαστής του. Παραδέχομαι ὅτι ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τούς φοβερότερους χορευτές, πού κυριολεκτικά "ἔγλυφε" τή σκηνή μέ τά βήματά του. Ἡ φωνή του ἦταν ἀμίμητη, ἡ ἐμπορική του ἐπιτυχία στόν χῶρο τῆς πόπ μουσικῆς θά εἶναι γιά δεκαετίες ἀσυναγώνιστη, ἀλλά αὐτή τήν ὑστερία γύρω ἀπό τό ὄνομά του καί τήν κατά κοινή ὁμολογία ἀναγόρευσή του σέ Ἴνδαλμα -καί μάλιστα μέ γιῶτα κεφαλαίο- δέν τήν ἀντιλαμβάνομαι.

Κατ'ἀρχήν, ὁ Μάικλ Τζάκσον δέν πρέπει νά θεωρεῖται ὅτι πέθανε πρίν λίγες μέρες.
Στήν πραγματικότητα πέθανε ἀπό τή στιγμή πού ἀποφάσισε νά μήν εἶναι αὐτός πού ἦταν.
Καί αὐτό συνέβη χρόνια καί χρόνια πρίν, ὅταν ἀποφάσισε νά λευκανθεῖ καί νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τό στίγμα τοῦ ἀφροαμερικανοῦ. Μέ ἄλλα λόγια, ἐπιχειρῶντας νά ἀλλάξει τά γονίδιά του, κατά ἕναν περίεργο καί μοναδικό τρόπο τελικά.. "δικαίωσε ἔμπρακτα" τή ρατσιστική λαίλαπα πού ἐπικρατοῦσε στήν ἀμερικανική κοινωνία, καί μάλιστα ἅκαιρα: στή δεκαετία τοῦ '80, ὅταν δηλαδή οἱ φυλετικές διακρίσεις ἐπισήμως τουλάχιστον ἀνῆκαν στό ἀπώτερο παρελθόν τῆς Ἱστορίας τῶν ΗΠΑ.

Ἔδειχνε σάν νά μήν μποροῦσε νά διαχειριστεῖ τήν ἐπαγγελματική του ἐπιτυχία, τήν οἰκονομική του ἄνεση, ἀκόμα καί τήν ἐκκεντρική γιά πολλούς προσωπική του ζωή, θέλοντας σώνει καί καλά νά εἶναι "κάτι ἄλλο" ἀπό αὐτό πού ἦταν. Ἀπό τήν ἄλλη, ὅλοι τόν θαύμαζαν γιά αὐτό ἀκριβῶς πού ἦταν, ἐνῶ αὐτός ἀπεχθανόταν ὅ,τι ἦταν καί -ἀπό ἕνα σημεῖο καί μετά- ὅ,τι νόμιζε πώς τελικά ἦταν.
Μιά ὁλόκληρη ζωή ἐγκλωβισμένη σέ μιά μεγάλη παρεξήγηση, πού δέν λύθηκε ποτέ -εὐτυχῶς γιά τό star system καί γιά ὅσους ἔβγαλαν καί θά βγάλουν ἀκόμα περισσότερα λεφτά ἀπ'αὐτήν ἀκριβῶς τήν παρεξήγηση- .

Ἀντικείμενο θαυμασμοῦ;
Μά ὡς πρός τι;

αὐτός ἦταν

Καί ἦρθε τό ξαφνικό τέλος (φυσικό ἤ μή, δέν θά τό μάθουμε ποτέ) μέ τό ἐπίχρυσο φέρετρο.. Είσιτήρια καί κληρώσεις ἀνά τήν Ὑφήλιο γιά μιά θέση μπροστά σέ ἕνα...φέρετρο. Τά ἴδια του τά ἀδέλφια νά τραγουδοῦν συγκινημένα βλέποντας τόν ..τηλεοπτικό φακό καί πάντα σέ ζωντανή μετάδοση, γιά νά τούς βλέπει ὅοολος ὁ κόσμος.
Ἄν κάτσει κάποιος καί σκεφτεῖ τί εἴδαν τά ματάκια μας τά τελευταία εἰκοσιτετράωρα, δέν θά ἔχει παρά νά διαπιστώσει πώς τελικά, ἀκόμα καί τό πιό μακάβριο καί ἄθλιο θέαμα γίνεται μιά χαρά καί καθῶς-πρέπει κερδοφόρο "event" μέ τή σωστή δόση ἰλουστρασιόν.
Τίποτα περισσότερο καί τίποτα λιγότερο.

Καί βέβαια τό σόου μπροστά στό φέρετρο του Βασιλιά ἦταν -ἐννοεῖται- ἐπιτυχημένο!
Τόσο ἐπιτυχημένο πού ἀκόμα κι ἄν ὁ Μάικλ Τζάκσον αὐτοπροσώπως τό'βλεπε ἀπό μιά γωνιά, πολύ μά πάρα πολύ θα τοῦ ἄρεσε..
(καί αὐτό θά ἦταν -ἀκόμα ἕνα- λάθος του)


Δέν ξέρω πῶς καί γιατί, ἀλλά τό πρῶτο τραγούδι πού μοῦ ἦρθε στό μυαλό σάν...μουσική ὑπόκρουση τῆς ξαφνικῆς εἴδησης τοῦ θανάτου τοῦ Μάικλ Τζάκσον, ἦταν τό True Colors τῆς Cindy Lauper. Δέν ξέρω ἄν τό εἴπαν προχθές τό βράδυ στό ἐπικήδειο σόου.
Προφανῶς ὄχι.
Ἡ λέξη "χρώμα" δέν θυμᾶμαι νά εἰπώθηκε ἀπό κανέναν συγκινημένο θνητό,
γιά εὐνόητους λόγους.

Ὁ Βασιλιάς τῆς πόπ ἔφυγε ἀλλά τά χρώματά του δέν τά χάρηκε.
Δέν τοῦ ἄρεσαν.
Δέν τά εἴδε.
Καί ἔδειξε σάν νά μήν ἦταν σέ θέση νά ἀκολουθήσει τίς ἁπλές ὀδηγίες τῶν στίχων αὐτοῦ τοῦ τραγουδιοῦ, πού εἶναι γραμμένο σέ τόσο ἁπλά ἁπλούστατα ἀγγλικά.
(οἱ στίχοι: ἐδῶ)

True Colors (Ἀληθινά Χρώματα) μέ τή Cindy Lauper
ἀπόσπασμα ἀπό τηλεοπτικό σόου

Προσέξτε τά σκηνοθετημένα χειροκροτήματα ,
τίς διαφημιστικές κραυγές τῆς παρουσιάστριας στό τέλος τοῦ βίντεο
καί τήν ἔκφραση τῆς ἑρμηνεύτριας.

si... vive..

Τελικά τό μπλόγκινγκ εἶναι μιά συνήθεια πού ἔτσι καί τήν κολλήσεις δέν τήν ἀποχωρίζεσαι εὔκολα. Ἀκόμα κι ὅταν τό καθημερινό σου πρόγραμμα δέ σ'ἀφήνει νά ἀνασάνεις καί τό μόνο πού δέν μπορεῖς νά προλάβεις εἶναι νά κάτσεις κάτω νά γράψεις δυό γραμμές, νά'σου κι ἔρχεται τό μικρόβιο τῆς ἀνάρτησης καί δέν μπορεῖς νά ἡσυχάσεις ἄν δέν πατήσεις τό κουμπί τῆς "δημοσίευσης".
Τί νά κάνω, δέν ἔχω παρά νά παραδεχτῶ τελικά ὅτι ἔχω ἐξαρτηθεῖ γιά τά καλά.

Πάντως μέ μεγάλη ἀνακούφιση διαπιστώνω μέ τόν καιρό ὅτι τελικά δέν εἶμαι ὁ μόνος ἀσθενής. Ἡ μπλογκόσφαιρα -κακά τά ψέμματα- θά μποροῦσε νά ἀποτελέσει ἕνα ἀχανές σανατόριο μέ τίγκα στούς θαμῶνες. Καί ἄν ἔπρεπε νά διαλέξω ποιόν τρόφιμο θά πρέπει νά ἔχω στό διπλανό κελί, θά διάλεγα αὐτομάτως τό ὁμοιοπαθές καί ὡς ἐκ τούτου προσφιλέστατόν μου Δεσποινάριον (ποιό ἄλλο;).

Τό Δεσποινάριον, λοιπόν πού λέτε, μπλογκάρει ἀσταμάτητα ἀκόμα καί τώρα πού τριγυρνάει σά χαμένο στά σοκάκια τῆς Ρώμης, ἔχοντας προσωρινά ἐγκαταλείψει τή βάση του στήν Οὐάσιγκτων, λόγω θερινῶν διακοπῶν. Καί σήμερα μοῦ ἔστειλε ἕνα email ἀπό τήν Αἰώνια Πόλη μέ συνημμένη τή φωτογραφία πού ἀκολουθεῖ.

"Μεσα στα πολλα που ειδα γραμμενα στους τοιχους, ειδα και αυτο.
Προφανως για σενα θα το ειχανε γραψει!
Τσαο."

Θά συμφωνήσω λοιπόν κι ἐγώ μέ τή σειρά μου μέ τόν ἄγνωστο Ρωμαῖο συντάκτη.

Ναί, ζῶ!
Ἄν καί τελευταία παραμέλησα τό μπλογκάκι μου λόγω αὐξημένης ὑγρασίας καί φόρτου δουλειᾶς (σᾶς ἔχω πεῖ πώς ὁ Ἰούλιος εἶναι ὁ χειρότερος μὴνας γιά τό συνάφι μου;), παρ'ὅλ'αὐτά συνεχίζω νά ζῶ, μετρῶντας μιά μιά τίς μέρες ὥσπου νά φτάσει ἐπιτέλους αὐτός ὁ ρημάδης ὁ Αὔγουστος!

Ξέρετε ὅτι ἔχω κάνει ὅλα κι ὅλα 3 μπάνια;
Πῶς νά μήν ἀγανακτῶ;

Γκράτσιε Δεσποινάριον!
Μπατσιόνι!! (φιλάκια)