..ἔστιν οὐν ὀπερέτα

Τά βάλς ἔχουν ἀρχίσει πρό πολλοῦ στήν αἴθουσα τοῦ Δημοτικοῦ Θεάτρου Ρόδου, μέ τούς συντελεστές -χορωδούς καί σολίστ- νά περνᾶνε ὥρες πάνω στή σκηνή γιά τή μουσική βραδιά τῆς 1ης Νοεμβρίου. Καί ξέρω ὅτι πολλοί ἀπό σᾶς θά άναρωτιέστε -μά τέλος πάντων, τελικά αὐτό τό μπλόγκ ἔχει μετατραπεῖ σέ "καλλιτεχνική στήλη", καί πρός τί αὐτή ἡ ἐμμονή γι'αὐτή τήν ἐκδήλωση-. Ὅσοι μέ ξέρουν προσωπικά γνωρίζουν ὅτι δέν εἶμαι ὁ φοβερός λάτρης τῆς ἑλληνικῆς ὀπερέτας. Μερικοί ἴσως θά ὑποπτεύονται ὅτι ἡ προβολή αὐτῆς τῆς εκδήλωσης ἀπό αὐτό τό μπλόγκ ὀφείλεται στό ὅτι πρόεδρος τοῦ σωματείου πού τή διοργανώνει εἶναι ἡ μητέρα μου, Ἄννα Χαρίτου. Ὑπήρξαν ὄμως πάμπολλες ἐκδηλώσεις πού εἴχε διοργανώσει τό Σπίτι τῆς Εὐρώπης κατά τό παρελθόν καί οὔτε κἄν τις ἀνέφερα ποτέ, ὁπότε ...ἄτοπον.

Ἡ συγκεκριμένη ἐκδήλωση εἶναι ξεχωριστή καί ἐνώ φαινομενικά μοιάζει νά εἶναι "ἀκόμα μιά συναυλία στό Δημοτικό Θέατρο", οὐσιαστικά ἀποτυπώνει τή σημερινή ροδιακή κοινωνία πού χαρακτηρίζεται ἀπό τή συνύπαρξη πολλῶν πολιτισμῶν, θρησκειῶν καί καταγωγῶν. Εἶναι αὐτό πού κάποιοι θά ὀνόμαζαν "τό καλό παράδειγμα" μιᾶς σύγχρονης πολυπολιτισμικῆς ἐλληνικῆς ἐπαρχιακῆς κοινωνίας κοντά στά σύνορα, πού δίνει "ἐξετάσεις συμβίωσης" μέ ἀφορμή τή μουσική. Ἐμπνεύστρια τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος ὑπήρξε ἡ μουσικοσυνθέτης καί πιανίστα Μεμνουνέ, πού πρότεινε τήν πραγματοποίηση αὐτῆς τῆς ἐκδήλωσης καί πού εἴχε τό γενικό πρόσταγμα ὡς πρός τήν καλλιτεχνική ἐπιμέλεια τῆς συναυλίας. Συνοδοιπόροι της οἱ σολίστες Ζωή Κοκκαλᾶ, Ναταλί Ἐλευθερίου καί Γιῶργος Μανέττας, οἱ χορωδοί τῆς Senza Intermezzo τοῦ Μιχάλη Καλαεντζῆ, ἡ χορογράφος Ἐμινέ Κιαζίμ, ἡ σκηνοθέτης Σουζάνα Καρδούλια, καί ὅλοι αὐτοί μαζί μᾶς δίνουν τήν εὐκαιρία νά διαπιστώσουμε πόσο "δένει" τό ποικίλο...καλλιτεχνικό DNA πού προέρχεται ἐν μέρει ἀπό τό νησί μας καί ἐν μέρει ἀπό τό Ἰράν , τή Γερμανία, τήν Ἀλβανία, τήν Σκωτία, τήν Αἴγυπτο καί τήν Κύπρο. Καί ὅλα αὐτά συμβαίνουν σέ ἕνα νησί τοῦ Αίγαίου πού ἔχει σχῆμα.. μπακλαβᾶ, τόσο κοντά στά ἀπέναντι παράλια.
Αὐτή λοιπόν ἦταν ἡ αἰτία πού διάλεξα νά καλύψω τόσο διεξοδικά αὐτή τή συναυλία, ἔχοντας τήν εὐκαιρία νά δῶ ἀπό κοντά τόσο τίς εὐχάριστες στιγμές ὅσο καί τίς κατά καιρούς δυσκολίες -πού ὅπως εἶναι φυσικό κάθε ὀμαδική δουλειά ἔχει- ὑπό τό πρίσμα τοῦ ὑποψιασμένου ντόπιου πού λίγο-πολύ ξέρει τό ψηφιδωτό τῆς κοινωνίας πού ζεῖ.
Καί ὅλα πῆγαν μιά χαρά, ἀφού πάνω ἀπ'ὅλα ὅλοι εἴμαστε Ροδίτες Δωδεκανήσιοι καί μετά ὅλα τ'ἄλλα...

Κάθε ἄλλο λοιπόν παρά "καλλιτεχνική στήλη" ἔγινε αὐτό τό μπλόγκ μέ τό νά δίνει τόση ἔμφαση στά 100 χρόνια ἑλληνικῆς ὀπερέτας, χωρίς αὐτό νά σημαίνει βέβαια ὅτι δέν τῆς εὔχεται ...νά τά χιλιάσει!
Ἄραγε ὄμως, μερικές δεκαετίες πρίν αὐτή ἡ συναυλία μέ τή συγκεκριμένη σύνθεση πού ἔχει σήμερα, θά μποροῦσε εὔκολα νά πραγματοποιηθεῖ;

Τό βίντεο πού ἀκολουθεῖ γυρίστηκε κατά τή διάρκεια τῆς γενικῆς πρόβας στό Δημοτικό Θέατρο τό βράδυ τῆς περασμένης Τετάρτης, 22 Ὀκτωβρίου, καί εὐτυχῶς ὁλοκληρώθηκε χάρη στήν ὑπομονή ὅλων τῶν συντελεστῶν ἀλλά καί τοῦ φροντιστή τοῦ Θεάτρου, τοῦ ἀγαπημένου φίλου Σταμάτη Ἀγγᾶ, πού εἴχα νά τόν δῶ ἀπό τίς κινηματογραφικές προβολές τοῦ περασμένου χειμώνα.
Δυστυχῶς ἐκείνη τήν ἡμέρα ἀπουσίαζε ἀπό τή Ρόδο γιά ἐπαγγελματικούς λόγους ἡ Ναταλί Ἐλευθερίου, θά τή δείτε ὄμως τό Σάββατο!

Χρησιμοποιήθηκε μία (μόνο) ἐρασιτεχνική βιντεοκάμερα ἐνώ τό μοντάζ ἔγινε μέ τό ἐπίσης ἐρασιτεχνικό πρόγραμμα Pinnacle, πού παίδεψε πρωτίστως τόν Νῖκο Τζεδάκη ἐπί 9 (!!!) ὁλόκληρες ὥρες, αὐξάνοντας παραλλήλως τούς ἤδη ὑψηλούς βαθμούς μυωπίας μου.
Τελικά ὄμως μᾶς ἄρεσε πολύ ὅλο αὐτό καί μοῦ φαίνεται ὅτι μᾶς περιμένουν κι ἄλλα τέτοια!

Δεῖτε το!
Βάλαμε τόν καλύτερό μας ἑαυτό.

ἀπό τή γενική πρόβα τῆς 22.10.2008 -Δημοτικό Θέατρο Ρόδου

Ἡ συναυλία θα πραγματοποιηθεῖ στό Δημοτικό Θέατρο Ρόδου
τό Σάββατο 1/11/2008 στίς 20:30'

Γενική εἴσοδος : 15 ευρώ

Γιά κρατήσεις τηλεφωνῆστε :
6946 667736 και
6946 686885

"λᾶ" , "λὰ " ἤ ἁπλῶς "λά" ;;

Ἄν καί ἀκόμα δέν ἔχω ἐντελῶς πειστεῖ ὅτι χειμώνιασε, πλάκα-πλάκα σέ λίγο μπαίνει ὁ Νοέμβριος καί μάλιστα δυναμικά, μέ μία συναυλία πού γίνεται τήν πρώτη κιόλας μέρα του στό Δημοτικό Θέατρο Ρόδου. Καί γιά ὅσους δέν τό ἤξεραν -ἤμουν κι ἐγώ ἕνας ἀπ'αὐτούς- φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια ἀπό τό ανέβασμα τῆς πρώτης ἑλληνικῆς ὀπερέτας καί μέ αὐτή τήν εὐκαιρία τό πολιτιστικό σωματεῖο "Τό Σπίτι Τῆς Εὐρώπης στή Ρόδο" διοργανώνει μία μουσική βραδιά, στήν ὁποία ροδίτες καλλιτέχνες θα ἑρμηνεύσουν τραγούδια ἀπό ἑλληνικές ὀπερέτες πού ἄφησαν ἐποχή, ἕνα μουσικό εἴδος πού ἄν καί ξεχασμένο, δέν παύει νά ἀποτελεῖ καί αὐτό μέρος τῆς μουσικῆς μας κληρονομιᾶς. Στό εἴδος αὐτό πρωτοδοκιμάστηκε ἡ Μαρία Κάλλας τό 1940 στήν Ἐθνική Λυρική Σκηνή ἐνώ κατά τή διάρκεια τοῦ Μεσοπολέμου οἱ στάρ τῆς ὀπερέτας μονοπολοῦσαν τά πρωτοσέλιδα τῶν τότε καλλιτεχνικῶν στηλῶν τῶν ἐφημερίδων.

Τό βράδυ τῆς πρώτης βραδιᾶς τοῦ φετινοῦ Νοεμβρίου λοιπόν, ἡ Ζωή Κοκκαλᾶ, ἡ Ναταλί Ἐλευθερίου καί ὁ Γιῶργος Μανέττας, τρία νέα παιδιά ἀπό τό νησί μας, θά μᾶς μεταφέρουν μέ τή φωνή τους πολλές δεκαετίες πρίν, συνοδευόμενοι ἀπό τή γυναικεῖα χορωδία "Senza Intermezzo" πού τή διευθύνει ὁ Μιχάλης Καλαεντζῆς ἐνώ στό πιάνο τούς συνοδεύει ἡ Μεμνουνέ.
Ἕνα 100% ροδιακό καλλιτεχνικό γεγονός πού νομίζω ὅτι ἄν μη τι ἄλλο ἀξίζει μία ἀνάρτηση τουλάχιστον (ἄλλωστε, ταιριάζει καί μέ τό πολυτονικό, ἔτσι δέν εἶναι;)

Τήν περασμένη ἑβδομάδα βρέθηκα στίς πρόβες τῆς συναυλίας καί μέ τήν πολύτιμη βοήθεια τού Νίκου Τζεδάκη καί τῆς βιντεοκάμεράς του τραβήξαμε πλάνα, πήραμε συνεντεύξεις ἀπό τούς συντελεστές τῆς βραδιᾶς καί στή συνέχεια καθίσαμε, κόψαμε καί ράψαμε γιά νά πάρετε μιά ἰδέα πῶς μπαίνει ὁ φετινός χειμώνας στή Ρόδο μας...
Ἄντε, πατῆστε play!..

σκηνές ἀπό τίς πρόβες (9.10.2008)

Θά ἐρμηνευθοῦν τραγούδια τών ἑλλήνων μαῖτρ τοῦ εἴδους, Νίκου Χατζηαποστόλου καί Θεόφραστου Σακελλαρίδη πού ἄφησαν ἐποχή μέ τίς ὀπερέτες τους "Μοντέρνα Καμαριέρα", ''Η Πρώτη Ἀγάπη", "Ἐρωτικά Γυμνάσια", "Πίκ-Νίκ" χωρίς βέβαια νά λείπουν κομμάτια ἀπό τούς "Ἀπάχηδες τῶν Ἀθηνῶν" καί τόν "Βαφτιστικό".

Ἀξίζει νά σᾶς γράψω τά βιογραφικά τῶν παιδιῶν, μιᾶς καί εἴχα τήν εὐκαιρία νά δῶ ἀπό κοντά μέ τί πάθος ἔχουν ἐργαστεῖ γι'αὐτήν τήν εκδήλωση.
Ἡ σειρά εἶναι ἐντελῶς τυχαία.

Ἡ Ζωή Κοκκαλᾶ γεννήθηκε στόν Πειραιᾶ τό 1973, σπούδασε στό Ἐθνικό Ὠδεῖο καί στό Σύγχρονο Ὠδεῖο Ἀθηνῶν, ἀπ'ὅπου ἀποφοίτησε με πτυχίο πιάνου καί δίπλωμα μονωδίας. Ἐμφανίστηκε σέ πολλές συναυλίες καί μουσικές σκηνές τῆς πρωτεύουσας ἐνώ ἀπό τό 2004 ζεῖ καί ἐργάζεται μόνιμα στή Ρόδο διδάσκοντας στό Δημοτικό Ὠδεῖο Ρόδου. Αὐτή τήν περίοδο ἀσχολεῖται μέ τή μουσική ἐπένδυση θεατροποιημένων παραμυθιῶν, ἔχει ἐπανειλημμένως συνεργαστεῖ μέ τή Μικτή Χορωδία τοῦ Δήμου Ροδίων καί ἐδῶ κι ἕναν χρόνο ἐμφανίζεται σέ διάφορες συναυλίες μέ τόν Δημήτρη Γεωργαλλίδη.


Ἡ Ναταλί Ἐλευθερίου σπούδασε πιάνο, τραγούδι, μουσικολογία καί ἐθνομουσικολογία. Ἐργάστηκε στή Χορωδία τῆς ΕΡΤ (ὄπερα Aida, Μέγαρο Μουσικῆς Ἀθηνῶν 2001), συνεργάστηκε μέ τούς Μ.Θεοδωράκη-Μ.Φάμελλο-Γ.Κότσιρα-Β.Παπακωνσταντίνου-Γ.Μπέζο (Ἡρώδειο 2002), δισκογραφικά ἔκανε "Τά Ὄμορφα Μάτια πού Φορᾶς" (2001), "Μέ Κάνεις νά Χορεύω" (2001), τό ὁποῖο ἔφτασε στό νούμερο 4 τῶν ἑλληνικῶν charts, συμμετοχή στό Κάπως Αμήχανα τοῦ Κ. Λεμονίδη (2004) καί στή διασκευή "Ὠτοστόπ" (Eurorevisions ΕΡΤ 2006). Τόν ἐπόμενο μῆνα ἀναμένεται ἡ νέα της δουλειά μέ τό συγκρότημα "Ἡ Ὀρχήστρα τοῦ Πέμπτου Γαλαξία".
Στή Ρόδο ἦρθε τό 2003. Ἀπό τότε διευθύνει τή χορωδία τοῦ Α' ΚΑΠΗ Δήμου Ροδίων καί συνεργάζεται μέ τήν Πειραματική Χορωδία ὡς σολίστας. Στήν τελευταία συναυλία τῆς Πειραματικῆς Χορωδίας στό Παλάτι τῶν Ἱπποτῶν (Δεκέμβριος 2007) ἐνσάρκωσε τήν Carmen τοῦ Bizet καί τή Violetta ἀπό τήν ὄπερα La Traviata τοῦ Verdi, ἀποσπῶντας τίς καλύτερες κριτικές.

Ὁ Γιῶργος Μανέττας γεννήθηκε καί μεγάλωσε στή Ρόδο τό 1984. Ξεκίνησε τίς μουσικές του σπουδές στή βυζαντινή μουσική δίπλα στόν Παντελή Ἀναστασόπουλο καί τοῦ ἀπονεμήθηκε πτυχίο βυζαντινής μουσικῆς ἀπό τό Μελάνθειο Ὠδεῖο, ἐνώ ἀπό τό Ἑλληνικό Ὠδεῖο πῆρε πτυχίο Ἁρμονίας -μαθητεύοντας δίπλα στόν Βασίλη Κατταβενάκη-, πτυχίο Πιάνου -μέ δασκάλα τήν Ἄννα Μιχαλάκη-, καί δίπλωμα Μονωδίας -μαθητεύοντας δίπλα στήν Βίρπη Κοσκινιάτη-. Παράλληλα, περαίωσε τίς σπουδές του στό Παιδαγωγικό Τμῆμα Δημοτικῆς Ἐκπαίδευσης τοῦ Πανεπιστημίου Αἰγαίου. Τό 2007 παρακολούθησε μαθήματα μονωδίας στήν Ἕσση τῆς Γερμανίας δίπλα στόν τενόρο Σότο Παπούλκα καί φέτος πῆρε πτυχίο Ἀντίστοιξης ἀπό τό Ἑλληνικό Ὠδεῖο Ἀθηνῶν, μαθητεύοντας δίπλα στόν ἀρχιμουσικό Γιῶργο Ἀραβίδη, παρακολουθώντας παράλληλα μαθήματα διεύθυνσης ὀρχήστρας καί χορωδίας. Ἀπό φέτος ἐργάζεται στή Δημοτική Ἐκπαίδευση καί ζεῖ στή Ρόδο.


















Ἡ Μεμνουνέ ἔχει πραγματοποιήσει περισσότερες ἀπό 200 ἐμφανίσεις στήν Ἑλλάδα καί στό ἐξωτερικό. Το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει ἔργα μπαρόκ, κλασσικῆς καί σύγχρονης μουσικῆς καθώς καί εὐρεῖα γκάμα ἑλληνικῆς μουσικῆς. Ἔχει τιμηθεῖ ἀπό τόν Δῆμο Ροδίων, τή Νομαρχιακή Αὐτοδιοίκηση Δωδεκανήσου, τό Τουρκικό Προξενεῖο τῆς Ρόδου, τόν Πολιτιστικό Ὀργανισμό τῆς πόλεως Μπόντρουμ Τουρκίας, τόν Ἐρυθρό Σταυρό, τόν Διεθνῆ Σύλλογο Ρόδου, τή Λογοτεχνική Συντροφιά Δωδεκανήσου καί ἄλλους πολιτιστικούς φορεῖς. Εἶναι ἀριστοῦχος μουσικός (σολίστ πιάνου καί ἀνώτερων θεωρητικῶν) μέ σπουδές στήν Ἑλλάδα καί στό ἐξωτερικό (Ἀγγλία, Αὐστρία, Οὐγγαρία καί Γαλλία) καί ἔχει δραστηριοποιηθεῖ στό χῶρο τῆς δισκογραφίας. Διδάσκει πιάνο ὅλων τῶν ἐπιπέδων, ἀνώτερα θεωρητικά καί σύνθεση στόν Δωδεκανησιακό Ὄμιλο Ρόδου καί στό Ἀττικό Ὠδεῖο Ἀθηνῶν καί τελευταῖα ἐμφανίζεται σέ μουσικές βραδιές ἐρμηνεύοντας δικά της ἔργα καί σέ μουσικά ἀφιερώματα. Ἔχει κυκλοφορήσει τό single της "Δύο Πράσινες Στάλες Φωτιᾶς" καί αὐτή τήν περίοδο ἐτοιμάζει καινούργια δισκογραφική δουλειά.
Αὐτή θά εἶναι ἡ δεύτερη φορά πού συνεργάζεται μέ τό πολιτιστικό σωματεῖο "Τό Σπίτι Τῆς Εὐρώπης στή Ρόδο".

Ἡ Χορωδία Senza Intermezzo ξεκίνησε τήν καλλιτεχνική της δραστηριότητα τόν Φεβρουάριο τοῦ 2008 ὑπό τή διεύθυνση τοῦ Μιχάλη Καλαεντζῆ καί ἡ πρώτη της ἐμφάνιση τόν περασμένο Ἰούνιο στά πλαίσια τῶν ἐκδηλώσεων τοῦ Διεθνοῦς Κέντρου Λογοτεχνῶν καί Μεταφραστῶν Ρόδου μέ θέμα "Ποίηση, Μελοποίηση, Δραματοποίηση" , ἐρμηνεύοντας τίς "Μικρές Κυκλάδες" τοῦ Ὀδυσσέα Ἐλύτη σέ μελοποίηση Μίκη Θεοδωράκη, 'ἔκλεψε' τήν παράσταση.Οἱ περισσότερες χορωδοί εἶναι καθηγήτριες μουσικῆς, σολίστ ἤ μαθήτριες κλασικοῦ τραγουδιοῦ καί οἱ πιό μικρές σέ ἠλικία εἶναι μαθήτριες τοῦ Μουσικοῦ Γυμνασίου Ρόδου.
Οἱ χορωδοί πού θά συμμετάσχουν στήν ἐκδήλωση τῆς 1ης Νοεμβρίου εἶναι:
Soprani- Κατερίνα Ἀντωνιάδη, Ἄννα Βούη, Ρένα Ἰωαννίδου, Χριστίνα Κλῦμπερ, Εύανθία Κρητικοῦ, Νίτσα Σακελλάκη, Ἄντζελα Σπανοῦ, Εἰρήνη Σταύρου, Εὔα Ροδίτη, Θεανώ Πατλάκα
Mezzo Soprani- Ἄρτεμις Κουμνάκη, Ρένα Κουρουβακάλη, Ντέπη Μιχαηλίδη, Ναταλία Μοράρη , Μαρία Πονίρη, Λιάνα Κουμνάκη, Μαρία Βαρέλη, Ἔφη Σταυριανοῦ
Contralti- Μαρία Θυμιανοῦ, Ζωή Μαλλιάκα, Μαρία Μπᾶκα, Σοφία Πάχου, Μαρίνα Ρουμπέτη, Εἰρήνη Κατταβενάκη, Νίτσα Κουρτίδου, Εἰρήνη Διακονικόλα

Την παράσταση σκηνοθετεί η Σουζάνα Καρδούλια και η χορογραφία είναι της Εμινέ Κιαζίμ (Σχολή Ακαδημαϊκού Μπαλέτου)

ἀντί πινακίου...

Δέν ἔχω μετρήσει ἀκριβῶς πόσες διαφορές ἔχουμε μέ τούς γείτονές μας ἀπό Ἀνατολάς , τό σίγουρο πάντως εἶναι ὅτι ὅταν τό θέμα ἔρχεται στό φαϊ, τότε ἔνθεν καί ἔνθεν ξεπροβάλλουν κάτι χαμόγελα ἄλλο πρᾶμα. Κι ἐπειδή διανύω μία περίοδο διαίτης καί πολλαπλῶν στερήσεων ἀπό γαστρονομικῆς τοὐλάχιστον ἄποψης, λέω νά τελειώσω τίς ἐκ Τουρκίας ἀναρτήσεις μέ κάτι πού να τρώγεται καί να χωνεύεται καί νά σᾶς φανεῖ καί χρήσιμο κάποια στιγμή (τά παράλια κοντά εἶναι).

Ἀφήνω τά λίγο πολύ γνωστά κεμπάπ καί σουτζούκ-λουκούμ γιά ἄλλους μπλόγκερ καί μπαίνω στό ψητό πού στήν προκειμένη περίπτωση εἶναι το φημισμένο παγωτό τῆς μακρυνῆς πόλης Καχραμάνμαρας (μτφ. Ἡρώων Ἄστυ) -ἤ ὅπως λεγόταν κατά τήν πρό Ἀτατούρκ ἐποχή- ἀπλῶς Μαράς (δηλαδή: Ἄστυ).
Μά τί σχέση ἔχει τό Μαράς μέ τά παράλια; Εἶναι μίιιιιλια μακρυά, στήν Κεντρική Ἀνατολία!
Καί ὄμως ἔχει! Γιατί τό παγωτό του βρίσκεται παντού, ὅπου δηλαδή ὑπάρχει παγωτατζίδικο ὀνόματι MADO, πού δέ σημαίνει τίποτε ἄλλο ἀπό τίς πρώτες συλλαβές τῆς ἁπλῆς φράσης Maraş Dondurması , ἤτοι Παγωτό τοῦ Μαράς (δηλαδή του Ἄστεως..).
Κι ἄν ἡ μοίρα σου τό λέει νά διαβεῖς ἅπαξ τό κατώφλι τοῦ MADO, τότε πάντα θά σέ τρώει τό...Μαράς νά γυρίσεις πίσω.

Αὐτό ρέ παιδιά δέν ἦταν παγωτό - Ἦταν ποίημα!

Ἰδού!

Δέν εἶναι ...Κόλασις;;

Λοιπόν, ἐγώ σέ τέτοια κόλαση σουβλίστηκα τό περασμένο σαββατοκύριακο.
Οἱ όδηγίες γιά νά ὑποφέρετε κι έσεῖς κρύβονται στίς έξῆς ἁπλές λέξεις, πού ἔτσι καί τίς άπομνημονεύσετε...καήκατε ὅπως κάηκα κι έγώ.
Sâde (προφέρεται "Σᾶαντέ") ΔΕΝ σημαίνει παγωτό βανίλια. Σημαίνει 'ἁπλό' παγωτό, παγωτό 'ἄσπρο' , χωρίς νά ἔχει κάποια ιδιαίτερη γεύση φρούτου ἤ γλυκοῦ. Εἶναι τό ἁπλό ἄσπρο παγωτό πού ἔχει ὄμως μία ἀνεπαίσθητη δόση μαστίχας.
Karadut ("Καραντοῦτ") εἶναι τό ἀγριοκέρασο -πού γιά τούς ἰταλομαθεῖς ἀντιστοιχεῖ στό Mirtillo.
Ἀκαταμάχητος συνδυασμός μέ σιρόπι βύσσινο ἤ σοκολάτας καί -ἄντε- καί λίγο φυστικάκι πασπαλιστό..

Καί γιά νά μήν αφήνουμε κενά:
Τιμή;
οὔτε δύο εὐρώπουλα.

Ἀλλά τό ὄργιο δέν τελειώνει ἐδῶ.
Κι ἄν ἔχει κυκλοφορήσει ὅτι ἡ γείτων φημίζεται γιά τά Γιαουρτλοῦ καί τά Λαχματζοῦν της, πλανώμεθα πλάνην οἰκτράν.
Ἡ Τουρκία εἶναι ἡ χώρα τῆς...Φακῆς. Ναί, τῆς γνωστῆς σέ ὅλους μας φακῆς, πού ἐδῶ ἔχει ἀδίκως συνδεθεῖ μέ αὐτό τό ἀντιαισθητικό καφετί χρῶμα - καί δικαίως τά ἑλληνόπουλα τήν ἀπεχθάνονται ἔτσι πού τη βλέπουν -. Λοιπόν, ἡ φακή στήν Τουρκία, ἀγαπητοί, εἶναι κίτρινη καί οὐδεμία σχέση ἔχει μέ αὐτό πού ξέρουμε καί μέ ὅ,τι αὐτό ἴσως συνεπάγεται. Εἶναι μάλιστα τόσο δημοφιλής ὥστε τό συνηθέστερο πρῶτο πιάτο χειμώνα-καλοκαίρι , μεσημέρι-βράδυ εἶναι.....

ααααὐτό!

Οἱ Τοῦρκοι τή λένε Mercimek ("Μερτζιμέκ" -δέν ἀκούγεται καλύτερα;- ) καί τόσο τή λάτρεψα πού κουβάλησα δύο συσκευασίες τῶν δυόμισι κιλῶν ἀπό τίς κόκκινες φακές πού τρῶνε μετά μανίας στά ἀπέναντι παράλια. Ὅσο γιά τό πῶς μαγειρεύονται, ὁ Θεός τῆς φακῆς μοῦ ἀποκαλύφθηκε στό καράβι τῆς ἐπιστροφῆς, ὅταν μετά ἀπό πολύ μά πάρα πολύ καιρό ξανασυνάντησα μιά πολύ καλή φίλη συντοπίτισσά μου πού εἴχε πάει νά βρεῖ συγγενεῖς της στό ἀπέναντι λιμάνι τοῦ Μαρμαρίς, καί μοῦ ἔγραψε χαρτί καί καλαμάρι πῶς τελικά μαγειρεύεται αὐτή ἡ καταπληκτική φακή.
Ἀπό κουζίνα ἔχω μαῦρα μεσάνυχτα, ἄλλά μέσω αυτῆς τῆς λιγουρεμένης ἀνάρτησης, περιμένω ἐθελόντριες -καί μάλιστα σε δικό μου χῶρο!-

Ἀντιγράφω λοιπόν τό σημείωμα πού γράφτηκε στό καράβι...
...κι ἐσεῖς ξέρετε τί θά κάνετε :

Φακές...Τουρκίας
Δοσολογία για 4 άτομα -
Αδειάζουμε 2 μεγάλες κούπες κόκκινη φακή στην κατσαρόλα με νερό, τις πλένουμε και τις σουρώνουμε. Καθαρίζουμε 2 καρότα και 2 μεγάλες πατάτες και τα κόβουμε σε μικρά κομματάκια. Φακές, καρότα και πατάτες τα βάζουμε όλα μαζί στην κατσαρόλα και ανάβουμε σε μέτρια φωτιά για 20' έως 30'. Στη συνέχεια ανακατέβουμε όλο το μίγμα στο μπλέντερ ...ώσπου να γίνει η σούπα της φωτογραφίας. Αλάτι βάζουμε κατά το δοκούν, όπως και δε θα έβλαπτε αν μπει κι ένας κύβος ζωμού από βοδινό. Τώρα, αν προσθέσουμε και δύο ντομάτες στο μίγμα, τότε θα γίνει λίγο πιο κοκκινωπή η όλη κατάσταση... δεκτό κι αυτό.
-περί ορέξεως κολοκυθόπιτα-

Η κουζίνα μου , διαθέσιμη.
Αναμένω...

Turkish bus culture ἤ "πῶς δέ θά σέ λοξοκοιτᾶνε στά τούρκικα ΚΤΕΛ"

Δέν θά ἦταν ὑπερβολή νά πῶ, ὅτι αὐτό πού πραγματικά ζηλεύω, ὅποτε βρίσκομαι στήν Τουρκία εἶναι οἱ ἄριστες μέχρι ἀηδίας πλέον μετακινήσεις μέ τά ΚΤΕΛ τῆς γείτονος. Σε μία ἀχανῆ χώρα, πού κατά ἕναν ἀδιευκρίνιστο λόγο οἱ ἐσωτερικές ἀεροπορικές συγκοινωνίες παραμένουν ἀγκυλωμένες -μέ ὄχι πολύ συχνά δρομολόγια καί μέ ὑποχρεωτική στάση στό μακρυνό ἀεροδρόμιο τῆς Κωνσταντινούπολης- , τά λεωφορεῖα εἶναι αὐτά πού οὐσιαστικά "βγάζουν τό φίδι ἀπό τήν τρύπα".
Ἔτσι, μέ τά χρόνια ἀναπτύχθηκε μία ἰδιότυπη "turkish bus culture" πού ὅλοι τήν ἔχουν πάρει πάρα μά πάρα πολύ σοβαρά -ὅπως καί ἐγώ ἐπίσης ὅποτε ἰκανοποιῶ τίς ταξιδιωτικές μου ἐμμονές-.

ἀ-πα-ραί-τη-το τό λουστράρισμα τῶν παπουτσιῶν
πρίν νά μπεῖ κανείς στό λεωφορεῖο!
ἀπό τόν μικρό σταθμό λεωφορείων τῆς κωμόπολης Milas

Ἔτσι, τό νά κλείσεις εἰσιτήριο μέ μία ἀπό τίς δεκάδες ἰδιωτικές ἐταιρείες εἶναι ἕνα Θέμα -μέ θῆτα Κεφαλαῖο-, πού χρήζει καί τῆς ἀνάλογης ἐπισημότητας (ὅπως κάποτε ἦταν γιά μᾶς ἡ διαδικασία νά κλείσεις μιά θέση στήν πάλαι ποτε κραταιᾶ Ὀλυμπιακή). Ἐπιμελῶς ντυμένοι -μέ τό μαλλί προσεκτικά κουρεμένο ἤ ὅπωσδήποτε μέ τζέλ οἱ ἄντρες καί οἱ γυναῖκες εἴτε χτενισμένες εἴτε μαντηλοφορούσες- κάθονται στίς ἀριθμημένες θέσεις πού εἶναι ἤδη καθορισμένες στό μηχανογραφημένο εἰσιτήριο. Αὐτή ἡ ἀσυνήθιστη γιά τά δικά μας δεδομένα τάξη δικαιολογεῖται στό ὅτι οἱ θέσεις εἶναι κατά τέτοιο τρόπο κρατημένες ὥστε νά μήν τύχει νά κάτσει μιά γυναῖκα δίπλα σέ ἕναν ἄγνωστό της ἄντρα. Ὅταν μάλιστα ὁ ἐπιβάτης τυχαίνει νά εἶναι τουρίστας, ἡ θέση του εἶναι πάντοτε κρατημένη στό παράθυρο!

Τό ταξίδι ἀρχίζει καί ὁ "λεωφορειοσυνοδός" (πού τελεῖ χρέη ἀεροσυνοδοῦ καί εἶναι πάντοτε ἄντρας καί ποτέ γυναῖκα -γιά κάποιο λόγο πού τόσα χρόνια ἐπίσης δέν ἔχω καταλάβει- ) παίρνει τό μικρόφωνο, καλωσορίζει τούς ἐπιβάτες, ἀνακοινώνει σέ ποιά πόλη θά πᾶμε καί σέ πόση ὥρα θά φτάσουμε καί ἀμέσως μετά γυρνάει ἀπό κάθισμα σέ κάθισμα γιά νά προσφέρει κολόνια γιά τά χέρια τῶν ἐπιβατῶν. Καί ξαφνικά, ὅλο τό λεωφορεῖο μυρίζει πατσουλί, τό ὁποῖο μή σᾶς πῶ ὅτι μυρίζει καί ὠραῖα.
Ἐλάχιστοι εἶναι αὐτοί πού τό σνομπάρουν.

ἌΑΑΑ!!! Ἀνάσανα!!

Στή συνέχεια τό πρόγραμμα λέει "τσάι ἤ καφές". Ὁ μέσος τούρκος ἐπιβάτης δέν καταδέχεται νά πιεῖ ἄλλο καφέ πλήν τοῦ "τούρκικου" βεβαίως, ὁπότε καί ὅλοι πίνου(με) τσάι, κι ἄς εἶναι καί Lipton.
Καί κάπου στά ἐνδιάμεσα ξανάρχεται ὁ λεωφορειοσυνοδός πού λέγαμε μέ κέικ, σοκολάτες ἤ κράκερ ἀνά χεῖρας...

ἐ , ναί ! Τσάι λοιπόν!

Στό μεταξύ, τά τελευταῖα χρόνια καί μετά ἀπό τίς ἀλλεπάλληλες ἐκρήξεις πού γίνονται κατά καιρούς ἀπό τούς (κακούς) Κούρδους, προστέθηκε καί ἄλλος ἕνας κανόνας στό σαβουάρ-βίβρ τῶν τουρκικῶν ΚΤΕΛ :
Ὁ καλός ἐπιβάτης πρέπει νά ἔχει κλειστό τό κινητό του καθ'ὅλη τή διάρκεια τοῦ ταξιδιοῦ -προφανῶς γιά νά μή στέλνει sms στούς τρομοκράτες πού καραδοκοῦν δίνοντάς τους ἔτσι κάποιο ὕποπτο ''στίγμα''!! -κάτι πού οὔτε κἄν οἱ τρομοκρατόπληκτοι δαιμόνιοι Ἰσραηλινοί δέν ἔχουν ἀκόμα ἐφαρμόσει!!-

"Παρακαλεῖσθε νά ἀπενεργοποιήσετε τά κινητά σας"

Κάπως ἔτσι, λοιπόν, ἰκανοποιεῖται ἡ ἀεροπορική στέρηση τῶν γειτόνων μας, ἐνώ οἱ ἐταιρείες λεωφορείων "ΚΤΕΛ" κάνουν ὅ,τι περνᾶ ἀπ'τό χέρι τους νά δώσουν τήν ψευδαίσθηση στούς ἐπιβάτες ὅτι στήν οὐσία μέ τά λεωφορεῖα τους ..."πετᾶς"! (κι ἄς πᾶνε τό πολύ μέ 50 χλμ/ὥρα, καί πολύ καλά κάνουν!)

Ἀπόδειξη;
....Μά οἱ στολές τοῦ "πληρώματος"!!!

Παπιγιόν καί γιλέκο γιά τόν "λεωφορειοσυνοδό"....

.....καί γραβάτα γιά τόν ὀδηγό!!
πού τόν λένε καί "kaptan"
(δηλαδή "καπετάνιο"ἤ "πιλότο" τουρκιστί, διαλέξτε)

Καθόλου δέ μέ χαλᾶνε ὅλ'αὐτά ἐμένα πάντως.
Ἀλλά ἤθελα νά'ξερα...
τόση τάξη ἐμεῖς ἄραγε θά τήν ἀντέχαμε ;;;

ἕνας αἰώνας σάν μιά στιγμή

Εἶχα πολύ καιρό να βρεθῶ στή Σμύρνη καί τήν πέτυχα στήν πιό ὠραῖα της ὥρα.
Ὅταν σουρούπωνε.

Ἡ ἀποβάθρα καί ὁ παραλιακός της πεζόδρομος γεμᾶτος κόσμο. Τά σύννεφα μπλάβιζαν φιλτράροντας τό φῶς τοῦ ἥλιου. Ἕνα φῶς πού παρά τή φαινομενική του ἀδυναμία, χρωμάτιζε ἐντονότατα τίς σκιές, τό νερό τῆς θάλασσας, τά πρόσωπα τῶν περαστικῶν, τούς τοίχους τῶν κτιρίων. Ἡ εὐφορία τῶν νέων παιδιῶν καί ἡ μεγάλη κίνηση στούς δρόμους καί στούς πεζόδρομους, οἱ περαστικοί μέ τά ψώνια στό χέρι, οἱ πλανόδιοι μαγαζάτορες καί τά ἡλεκτρικά φῶτα τῶν πεζοδρομίων πού ἄναβαν τό ἕνα μετά τό ἄλλο, σοῦ ἔδιναν τήν ἐντύπωση ὅτι κάτι τό πάρα πολύ σημαντικό σέ λίγο θά συμβεῖ.

Χωρίς νά τό θέλω καί χωρίς νά μοῦ ἔχει περάσει ποτέ ἀπ'τό μυαλό, ὅσες φορές κι ἄν εῖχα βρεθεῖ στό λιμάνι αυτῆς τῆς πόλης, ἀναρωτήθηκα ..

Μά ἄραγε πῶς εἶναι ἀλήθεια νά ἔχουν συμβεῖ ἐδῶ ὅλ'αὐτά..;

Καί ὅμως, σχεδόν πέρασε μόνο ἕνας αἰώνας ἀπό τότε

ἕνα island fever ἦταν καί πέρασε..

Ὅπως ἴσως θά καταλάβατε ἀπό τήν προηγούμενή μου ἀνάρτηση, τό ἀντίδοτο τοῦ ἀνίατου island fever πού μέ πιάνει κάθε τόσο, αὐτή τή φορά ἦταν ἡ Τουρκία, καί συγκεκριμένα τό Μπόντρουμ (ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπό τήν Κῶ) καί ἡ Σμύρνη, ὅπου βρέθηκα δυστυχῶς γιά λίγες μόνο ὥρες..

Ὅπως ἴσως θά θυμᾶστε ἀπό κάποια ἀνάρτηση πού εἶχα ἀνεβάσει πρίν καιρό, γιά μένα τό καλοκαίρι κάθε χρόνο τελειώνει καί ἀρχίζει μέ μία ..ἔφοδο στά "ἀπέναντι" παράλια.
Ἔχω τόσα πολλά νά σᾶς ἀραδιάσω, ἀλλά εἶμαι τόσο πτῶμα, πού τό μόνο πού μπορῶ νά κάνω αὐτή τή στιγμή εἶναι νά σᾶς δείξω μερικές ἀπό τίς φωτογραφίες πού τράβηξα ἀπό 'κει -καί πού προφανῶς θά εἶναι καί οἱ τελευταῖες "καλοκαιρινές" του 2008..-

Ἐκτός βέβαια ἐάν.. ἐπαναδιαψευσθῶ
(εἶχα γράψει ὅτι τό καλοκαίρι πέρασε,
πλήν ὅμως αὐτό εἶναι ἀκόμα ἐδῶ!)

görüşürüz....

Αὐτή τή φορά θά σᾶς ἀποχαιρετίσω γιά τό σαββαοτοκύριακο λίγο νωρίτερα ἀπό τό κανονικό γιατί ὁμολογῶ ὅτι ψιλομποὐχτησα καί μ'ἔχει ξαναπιάσει μιά ἰσχυρή δόση island fever.. Αὐτή τή φορά δραπετεύω χωρίς τό I-Love-To-Hate-You λάπτοπ μου, πλήν ὄμως ἡ ψηφιακή μου θά βρίσκεται ἀνά χεῖρας καί σέ ἐπιφυλακή...

Χωρίς πολλές-πολλές κουβέντες λοιπόν, σᾶς ὑπενθυμίζω ὅτι αὔριο, Σάββατο 11 Ὀκτωβρίου καί ὅταν ἡ ὥρα στήν Ἑλλάδα θά εἶναι 6 τό απόγευμα, θά μπορεῖτε νά δεῖτε τή βραβευμένη μέ Ὄσκαρ μικροῦ μήκους ταινία ἀνιμέησον πού σᾶς ἔχω διαλέξει στό Watch+Cut καί πού θά παραμείνει διαθέσιμη γιά ὅοοοολη τήν ἐρχόμενη ἑβδομάδα.

Δέ σᾶς λέω ἀπό τώρα ποιά εἶναι, ἔτσι γιά σπάσιμο

Ἀλλά ἐπειδή εἶστ'ἐσεῖς, νά κι ἕνα βιντεάκι ...bonus

ἡ Γοῦπυ Γκόλντμπεργκ μέ τίς τσαχπῖνες καλόγριες-χορωδούς της
(μήν ξεχνᾶμε καί τήν ἐπικαιρότητα..)
..τά λέμε

ἄαγκρρρρρρρρρ

Εἶναι γεγονός ὅτι δέν ἔχω φτάσει στό ἐπίπεδο νά σᾶς βλέπω ἕναν-ἕναν τί κάνετε ὅταν "μπαίνετε" στό μπλόγκ μου, ἀλλά δέ θέλει μεγάλη φαντασία νά καταλάβω ὅτι οἱ περισσσότεροι, ἄν ὄχι ὅλοι σας, θά ἔχετε προσέξει πώς ὅλες οἱ ἀναρτήσεις τῆς πρώτης σελίδας δέν εἶναι ὅπως πρίν. Ναί, οἱ μεγαλύτεροι ἀπό σᾶς θά ἀναγνωρίσατε τίς ὀξεῖες, τίς περισπωμένες καί τά πνεύματα, ἐνώ οἱ ἄλλοι, κυρίως ὅσοι γεννηθήκατε τό '80 καί μετά, θά ἔχετε ἀπορήσει μέ αὐτά τά περίεργα διακοσμητικά κατσουνάκια πού ξεπρόβαλαν ἔτσι ξαφνικά... Καί βέβαια γελάσατε, ὁ καθένας γιά διαφορετικούς λόγους - no problem!-

Λοιπόν, εἶναι γεγονός ὅτι ἡ ἀλλαγή αὐτή ἔγινε τελείως αὐθόρμητα καί χωρίς καμμία συνεννόηση μαζί σας, ἀλλά στό κάτω-κάτω blogger εἶμαι καί τό κέφι μου θα κάνω!
Σωστά;
Ἐν πάση περιπτώσει ὄμως, νομίζω ὅτι ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων, σᾶς ὀφείλω μία ἐξήγηση γιά ὅλ'αὐτά, μιᾶς καί γνωριζόμαστε μήνες τώρα.. Καί ὁπωσδήποτε δέν εἶναι λίγο πρᾶμα νά ...ἀλλάξει "νύχτα" τό ὄνομα κοτζᾶμ μπλόγκ μέ μέση μηνιαῖα ἐπισκεψιμότητα 934 κλικαρισμάτων!

Ἀφορμή γιά τήν ἀλλαγή αὐτή στάθηκε μιά πρόσκληση πού μοῦ ἦρθε μέ email ἀπό ἕναν πολιτιστικό φορέα τῆς πόλης, πού περιεῖχε ἕνα κείμενο μόλις πέντε (5) ἀράδων.
Ὥς εδώ, καλά. Τό ἁπλό ὄμως αὐτό κειμενάκι κατάφερε νά συμπεριλάβει:
α) τρία (3) ὀρθογραφικά λάθη πού ἔβγαζαν μάτι ,
β) ἕνα (1) λάθος ρῆμα πού βρισκόταν σέ λάθος θέση καί μέ λάθος νόημα καί
γ) ἕνα (1) ὀνοματεπώνυμο , πού κι αὐτό ἀκόμα πάλι, λάθος ἦταν γραμμένο..
Βεβαίως καί γέλασα καί ὕστερα τό ἔσβησα -ἐννοεῖται αὐτό...-

Λίγες μέρες ἀργότερα, σερφάροντας σέ ἰστοσελίδες κυπριακῶν ἐφημερίδων, ἔμεινα μέ τό στόμα ἀνοιχτό διαβάζοντας τήν πρόταση τοῦ Κύπριου Εὐρωβουλευτή Μάριου Ματσάκη, ὁ ὁποῖος οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ζητοῦσε ἀπό τό ἐκεί Ὑπουργεῖο Παιδείας νά... ἀλλάξει τό ἑλληνικό ἀλφάβητο - προφανῶς γιά νά ''συσπειρώσει'' τούς ἀπανταχοῦ ἀγράμματους τῆς Κυπριακῆς Ἐπικρατείας -
Γιά νά μή σᾶς τά πολυλογῶ, ἀντιγράφω τήν πρόταση τοῦ ἐκλεκτοῦ αὐτοῦ ἀνδρός, ὅπως ἀκριβῶς δημοσιεύθηκε τόν περασμένο Ἀπρίλιο στά κυπριακά ἔντυπα μέσα :

Την απλοποίηση της ελληνικής γραφής ζητά ο Ευρωβουλευτής Μάριος Ματσάκης, με σχετική εισήγηση που υπέβαλε προς τον υπουργό Παιδείας της Κύπρου Ανδρέα Δημητρίου. Την πρόταση του κοινοποίησε και στους Έλληνες ευρωβουλευτές. Ο κ. Ματσάκης προτείνει στον Κύπριο υπουργό τη σύσταση μιας ολιγομελούς επιτροπής γλωσσολόγων, οι οποίοι θα μπορούσαν, εμπεριστατωμένα να ενδιατρίψουν επί του θέματος και να δώσουν μια επιστημονικά έγκυρη πρόταση για τον εκμοντερνισμό/απλοποίηση της Ελληνικής γραφής. Στην επιστολή του ο Κύπριος ευρωβουλευτής παραθέτει τα εξής:
1.Να καταργηθούν τα γράμματα 'η' και 'υ' και να αντικατασταθούν από το γράμμα 'ι'.
2.Να καταργηθεί το γράμμα 'ω' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'ο'.
3.Να καταργηθούν οι εξής συνδυασμοί γραμμάτων και να αντικατασταθούνως εξής:
'αι' σε 'ε',
'ει' σε 'ι',
'οι' σε 'ι',
'υι' σε 'ι',
'αυ' σε 'αβ'
και 'ευ' σε 'εβ'
4.Να καταργηθεί η χρήση του 'γγ' και να αντικατασταθεί από το 'γκ'.
5.Να καταργηθεί το τελικό γράμμα 'ς' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'σ'.

Ως αποτέλεσμα των ανωτέρω αλλαγών, αναφέρει ο ευρωβουλευτής, το Ελληνικό αλφάβητο θα έχει μόνο 21 γράμματα (α, β, γ, δ, ε, ζ, θ, ι, κ,λ, μ, ν , ξ , ο , π, ρ, σ, τ, φ, χ, ψ) και ένα μόνο δίψηφο (το 'ου'). Ο κ. Ματσάκης υποστηρίζει ότι η απλοποίηση της Ελληνικής γραφής καθίσταται αναγκαία μέσα στα πλαίσια μιας τάσης ενωτικής πορείας των γλωσσών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Επιπλέον, μια τέτοια αλλαγή θα καταστήσει την Ελληνική γραφή πιο απλή και πολύ πιο εύχρηστη, ιδιαίτερα όσον αφορά την χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και σε σχέση με μεγάλο αριθμό ατόμων που έχουν διάφορες μορφές δυσλεξίας'.

ἕνας Μάριος Ματσάκης ... καί μισός!

Αὐτάαααα!

Μπορεῖ τό θέμα νά φαίνεται ἀστεῖο (κατ' ἀσφαλέστατες πληροφορίες ξεκαρδίστηκαν ἀκόμα καί τά ὀρεσίβια ἀγρινά τῆς Μεγαλονήσου), ἀλλά κάπως ἔτσι ἄρχισε αὐτή ἡ "πλάκα" τή δεκαετία τοῦ '70, μέ τά γνωστά ἀποτελέσματα τῆς ...γλωσσικῆς ἀποψίλωσης τοῦ 1982 καί τῆς σημερινῆς ἄγνοιας τῶν νέων παιδιῶν, πού γράφουν αὐτή τή γλώσσα μᾶλλον κατά τύχη καί -δικαίως πιά- δυσκολεύονται νά καταλάβουν γιατί ἡ λέξη π.χ. "Εὐρώπη" δέν θά ἔπρεπε νά γράφεται "Εβρόπη" ἤ "Αιβρώπυ" ἤ "Evropi" (δέν κάνω πλάκα... Ὁ 10χρονος γιός μιᾶς φίλης μέ ρώτησε τίς προάλλες αὐτό ἀκριβῶς τό πράγμα καί δέν ἠξερα τί νά ἀπαντήσω στήν ἐρὠτηση-καταπέλτης: "Δηλαδή, ἄν γράψω Evropi δέν θά τό καταλάβει ἡ δασκάλα; Ἀφού ξέρει...ἀγγλικά! ).

Ὄντως εἶναι πιό εὔκολο νά γράφει κανείς μέ ἕνα (1) τόνο, ὅπως ἄλλωστε εἶναι σίγουρα εὐκολότερο νά μουγκρίζεις παρά νά ἀρθρώνεις λέξεις -ἴσως καί πιό ἀποτελεσματικό, ὅπως σέ πάμπολλες περιπτώσεις ἐπανειλλημένως ἀποδεικνύεται- , ἀλλά τελικά στό βωμό τοῦ ψευτοπροοδευτισμοῦ κάποιων πολιτικάντηδων ἤ στήν ἰδεολογικοποίηση τῆς ἀγραμματοσύνης γιατί θά πρέπει νά μή χρησιμοποιοῦμε ἕναν τόσο ἀνεπτυγμένο κώδικα γραπτῆς ἐπικοινωνίας πού τυχαίνει νά ἔχει ἡ ἑλληνική γλώσσα;
Ἐπειδή εἶναι ἁπλῶς ...ντεμοντέ;
Καί δέν ....προάγει τήν "ἑνωτική πορεία" τῆς Ἁγίας Ἐ.Ἑ. ;;
Καί ἐπιτέλους, ποιός ἔξυπνος απεφάνθη ὅτι ἡ "προοδευτικότητα" τελεῖ σέ σχέση ἀναλογίας μέ τήν ἀγραμματοσύνη;

Ἐ, ἄς μιλάμε μέ τά δάχτυλα, νά τελειώνουμε!

Ἔτσι λοιπόν, ἀποφάσισα νά κάνω τή ζωή μου ἀκόμα πιό δύσκολη , δεδομένων τῶν γνωστῶν ἀντιξοοτήτων πού ἀντιμετωπίζω τελευταία (καί ἐννοῶ τά τρία κακά τῆς μοίρας μου πού σᾶς τά 'χω ἤδη πεῖ ἐδῶ) καί νά προσπαθῶ νά ξαναθυμηθῶ αὐτά πού ἄρχισα νά μαθαίνω στήν Τρίτη Δημοτικοῦ , ἐν ἔτει 1981, καί πού ἕνα χρόνο μετά -τό 1982 δηλαδή- μοῦ εἶπαν νά τά ξεχάσω, γιατί αλλιῶς....Πιπέρι Στο Στόμα!!!
Καί ὅλ'αὐτά γιά νά ταλαιπωρηθῶ μετά διπλά, ὅταν τό ἴδιο ἐκπαιδευτικό σύστημα θεώρησε τή γνὠση τοῦ πολυτονικοῦ συστήματος ὡς προϋπόθεση γιά νά μέ ἀναγορεύσει "φοιτητῆ"... Καί αὐτό τό πάθημά (μου) ἀκολουθεῖ ἔκτοτε ὅλους τούς ταλαίπωρους μαθητές τοῦ σημερινοῦ Λυκείου, πού -ὅπως συχνά διαπιστώνω- ἔχουν -ἄθελά τους βέβαια- μαῦρα μεσάνυχτα στήν ἴδια τους τή μητρική γλώσσα. Μιά γλώσσα πού δέν διδάχθηκαν, ἐπειδή (λέει) εἶναι "ὀπισθοδρομικό" νά γράφεις σωστά, εἶναι "συντηρητικό" νά ξέρεις ἀπό ποῦ προέρχεται μιά λέξη, εἶναι -τέλος πάντων- πιό χρήσιμο...

νά ..μουγκρίζεις παρά νά μιλᾶς!

Καἰ τώρα, στό "διά ταῦτα''.
Ὄχι , μήν ἀγοράσετε Τζάρτζανο γιά νά διαβάζετε τίς ἀναρτήσεις μου.
Ἡ γλώσσα παραμένει δημοτική, ὅπως τήν ἔμαθα στό σχολεῖο καί τή μιλάω καθημερινά.
Ἐπέλεξα νά χρησιμοποιῶ ἀπό ἐδῶ τό πολυτονικό σύστημα ἐπειδή εἶναι ὁ πιό ἐξελιγμένος κώδικας γραπτῆς ἐπικοινωνίας γιά τήν ἑλληνική γλώσσα.
Κι ἀφού μιᾶς καί τό blogging εἶναι ...γράψιμο, γιατί νά ἀρκοῦμαι σέ ἡμίμετρα;;;
Ἄλλωστε, καί μόνο ἀπό αἰσθητικῆς πλευρᾶς νά τό δεῖ κανείς, ἡ ἑλληνική γλώσσα γραμμένη ἔτσι σάν νά γίνεται ὀμορφότερη.

Ὅσο γιά τά λαθάκια πού μοιραία θά κάνω, περιμένω τίς διορθώσεις σας!


Ἀρκετά γιά σήμερα...
Ρίξτε ὄμως καμμιά ματιά (ὅταν σᾶς ἔρθει τό κέφι)
στήν ἰστοσελίδα www.polytoniko.org
καί τότε τα ξαναλέμε..

Ὥς εὐ παρέστητε....

"συγγνώμη , λάθος..."

Σέ μιά ἐποχή πού ἡ προστασία τῶν προσωπικῶν δεδομένων ἔχει πάει περίπατο, πού οἱ τράπεζες μᾶς κάνουν ὅ,τι θέλουν (λίγο πρίν καταρρεύσουν κι αὐτές δηλαδή..) καί μέ τήν τρομολαγνεία νά κατατρέχει ὅλη τήν πολιτισμένη Δύση, δέ νομίζω ὅτι θά μποροῦσα νά βρῶ πιό κατάλληλη ταινία γι'αὐτήν τήν ἑβδομάδα στό δεύτερο 'μαγαζί' μου , τό Watch+Cut ἀπό τή μαύρη κωμωδία ἀνεξάρτητης καναδικῆς παραγωγῆς "The Wrong Number" ("Ὁ Λάθος Ἀριθμός").

άπό τήν ταινία

Σύμφωνοι , δέν πῆρε ποτέ κανένα βραβεῖο, οὔτε ὑπογράφεται ἀπό κάποιο μεγάλο ὄνομα. Μπορεῖ καί σκηνοθετικά νά μήν ἔχει τά φοβερά πλᾶνα.

Συνήθως ὅμως οἱ ἁπλές ἀλήθειες
δέν περιτυλίγονται μέ περγαμηνές..

Ἀξίζει ἴσως ἕνα κλικαρισματάκι ἐδῶ.

Εἶναι ἤδη online καί σᾶς περιμένει.
Ἑλπίζω νά σᾶς ἀρέσει..

"ἀ-" στερητικόν

Δέν ξέρω πῶς νά σᾶς τό πῶ καί δέν ξέρω ἄν θά πρέπει νά καταφύγω σέ καμμιά καφετζοῦ, ἀλλά τόση γκαντεμιά μαζεμένη λίγες φορές στή ζωή μου ἔχω άντιμετωπίσει καί μάλιστα συγχρόνως.

Ἡ άρχή ἔγινε μέ ἕνα άναπάντεχο πρήξιμο στό δάχτυλο τοῦ δεξιοῦ χεριοῦ πού δέν ἔλεγε νά εύθυγραμμιστεῖ μέ τά ὑπόλοιπα, καί μάλιστα σέ μία περίοδο πού ἡ δουλειά ἔτρεχε (κι ἔτρεχα κι έγώ νά τήν προλάβω).
"Ἄμέσως ἐξετάσεις αἵματος, νά άποκλείσουμε τήν πιθανότητα άρθρίτιδας!!!" ἰατρός εφη
Κι ἐγώ χάζευα ἀπό τή μιά 'τή γραμμή τῆς ζωῆς' καί στίς δύο παλάμες γιά νά σιγουρευτῶ ἄν ἦταν ὄντως τόσο μακρυά ὅσο θά ἤθελα καί ἀπό τήν ἄλλη τήν ἡμερομηνία γεννήσεως στό διαβατήριό μου (δηλαδή τόν γνωστό πιά Μπάμπη) (μά ἐπιτέλους ποῦ εἶναι αὑτή ἡ ταυτότητά μου; τήν ἔχασα;)
γιά νά αναρωτηθῶ:
Μά... μήπως εἶναι πολύ....νωρίς νά ἀποκτήσω ἀρθρίτιδα στά καλά καθούμενα;
Καί τότε πῶς ἐξηγείται αὑτό τό ἀγκυλωμένο δάχτυλο πού δέ λέει νά συνέλθει;
Πανικός ἐννοείται καί βούρ στό μικροβιολόγο.

Ἀποτέλεσμα;
Οὐρικό ὀξύ ἀνεβασμένο.
Ὑπέρ-ἀνεβασμένο, γιά νά'μαι εἰλικρινής.
Γιά νά εἶμαι ἀκόμα πιό εἰλικρινής, ἄν καθόταν κάποιος νά μέ...στύψει, μόνο οὐρικό ὀξύ θά ἔβγαινε!
Κομμένα λοιπόν τά κρέατα, οἱ πίτσες, τά delivery, τά McDonalds καί γιά δύο μῆνες -ἐκτός ἀπό ἕνα ξεγυρισμένο χαπάκι τήν ἡμέρα- θά κάτσω καί θά τρώω αὐτά τά ἄνοστα πράγματα πού κατά σύμπτωση ὀνομάζονται "ὑγιεινή διατροφή".
Μιά διατροφή μέ τήν ὁποία πρό πολλοῦ εἶχα κόψει διπλωματικές σχέσεις.
Εἴχαμε μα-λώ-σει , πῶς νά τό πῶ ἀλλιῶς.
Δέν εἶχα παρά νά συμφιλιωθῶ μέ αὐτή τήν ἄρτι ἐπιβληθεῖσα διατροφική στέρηση λοιπόν
Κι ἄς ἔτρεχαν τά σάλια μου τίς προάλλες βλέποντας μιά ταινία στήν τηλεόραση πού τό μόνο πού με εἶχε κρατήσει νά τή βλέπω (σπάνια βλέπω ταινίες στήν τηλεόραση) ἦταν....τά φαγητά πού ἔτρωγαν οἱ ἠθοποιοί.. Μιλάμε γιά τέτοια κατάντια δηλαδή! Πᾶνε οἱ ξεγυρισμένες μακαρονάδες μέ ντομάτες καί κρέμες γάλακτος νά ξεχύνονται στά κουταλοπήρουνα.
Ὅσο γιά τά τηγανητά σνίτσελ πού καταβρόχθιζα γιά ἕνα ὁλόκληρο μῆνα στό Τέλ Ἀβίβ, τά πηχτά χούμους καί τά παχιά κνάφε - ὅλ'αὐτά δέν εἶναι τίποτα περισσότερο ἀπό μιά γλυκόπικρη μακρινή ἀνάμνηση, πασπαλισμένη μέ ζάχαρη ἄχνη - ναί , αὐτή τή ζάχαρη πού χόρευε πάνω ἀπό τίς κρέπες σοκολάτας γιά τό τέλος...-.
Πᾶνε ὅλα!
Καί ὅλη αὐτή ἡ τραγική στέρηση θά διαρκέσει -λέει- ὥς τόν Νοέμβριο. Καί μόνο τότε θά δοῦμε πόσο οὐρικό θά ἔχει παραμείνει..

(μά συγγνώμη , τόσο κόπο ἔκανα γιά νά ἔχω ὅσο οὐρικό ἤθελα!
Καί τώρα πρέπει νά τό ..ἀποβάλω;
Δικό μου δέν εἶναι;)

Καί πάνω λοιπόν πού ἄρχισα νά ζῶ ΚΑΙ μέ αὐτούς τούς περιορισμούς,
ἀκριβῶς "στά καπάκια!" ἐνέσκυψε ΑΚΟΜΑ ἕνας..

Ἦταν βράδυ καί ὀδηγούσα ἀπό τήν πόλη πρός τά ἔξω. Καί ξαφνικά, πάνω στό φανάρι, χτυπάει τό κινητό. Καί ἐννοείται ὅτι τό σήκωσα -ὅπως κάνω πάντα δηλαδή ὅταν ὀδηγῶ-. Καί βέβαια ἄναψα μηχανικά καί ἕνα τσιγάρο (φταίω 'γω; ἀφοῦ ἡ κουβέντα σήκωνε τσιγάρο!). Καί ξέδεσα καί τή ζώνη τοῦ αὐτοκινήτου (γιατί ἔπρεπε νά τά πῶ ἔξω ἀπό τά δόντια, καί πῶς νά τά πεῖς ἔξω ἀπό τά δόντια ὅταν εἶσαι δεμένος; γίνονται αὐτά;). Καί ἡ κουβέντα πῆγε πολύ μακρυά, ὅπως ἄλλωστε κι ἐγώ, γύρω στά 10 χιλιόμετρα ἔξω ἀπό τήν πόλη... Ἐν πάση περιπτώσει, τελείωσε κι αὐτή ἡ κουβέντα -καί ὅπως ἄλλωστε στίς περισσότερες αὐτοῦ τοῦ εἴδους δέν ὀδήγησαν σέ κανένα συμπέρασμα-. Ἔκλεισα καί τό κινητό, ἔσβησα καί τό τσιγάρο καί ξανά πρός τή δόξα τραβοῦσα..

Ἐκείνη τή στιγμή ὄμως, στόν καθρέφτη εἶδα κάτι τό ἐξαιρετικά ἐνδιαφέρον, πού νομίζω ὅτι ἀξίζει νά σᾶς το πῶ. Ἕνα πολιτικό ὁλόασπρο αὐτοκίνητο νά βρίσκεται ἀκριβῶς ἀπό πίσω μου, νά σφυράει , νά μοῦ ἀναβοσβήνει τά φῶτα καί ἕνα χέρι ἀπό μέσα νά μοῦ δείχνει "σταμᾶτα, σταμᾶτα!" ἐνώ ὁ συνοδηγός ἀνέβαζε στήν ὀροφή τοῦ αὐτοκινήτου αὐτή τή λάμπα τῶν περιπολικῶν πού αναβοσβήνει!!
"Νά κάνω ἄκρη νά περάσουν οἱ ἄνθρωποι" σκέφτηκα.
Κι ἔτσι ἀκριβῶς ἔκανα, ὡς νομοταγής πολίτης πού πάνω ἀπό'λα εἶμαι..

Καί τότε συνέβη τό ἀναπάντεχο.
Οἱ ἄνθρωποι ἐμένα ἤθελαν.
"Γιατί δέ σταματᾶτε τόσην ὥρα; Σᾶς κυνηγᾶμε ἀπό τό κέντρο τῆς πόλης πού ἀνοίξατε τό κινητό καί ἔχουμε περάσει τά ὄρια τοῆ Δήμου κι ἐσεῖς ἀκόμα νά το κλείσετε!!"
Ἔμεινα.
"Μά ... δέ σας εἶδα!
Καί γιά ἕνα λεπτό!
Γιατί ἐσεῖς δέν εἶστε μέ τό περιπολικό;", ρωτάω καί μέ ὕφος.
Καί βέβαια είσπράττω καί ἕνα ἀνάλογο ὕφος -καί καλά νά πάθω...-

Ἀποτέλεσμα ;
Ἡ ἄδεια ὀδηγήσεώς μου ἔγινε καί αὐτή μιά γλυκόπικρη ἀνάμνηση ἀπό τό παρελθόν καί θά παραμείνει στά ἀσφαλῆ χέρια τῆς Τροχαίας γιά 30 συναπτές ἡμέρες καί νύχτες... Τό 'κυκλοφοριακό' μητρῶο μου ἐπιβαρύνθηκε μἐ 3 βαθμούς (μοῦ ἀπομένουν δηλαδή 22 πόντοι γιά νά ἐξωστρακιστῶ ἀπό τούς δρόμους διά παντός -ἤ μήπως καί λιγότεροι , μά ποῦ ἔχω καταχωνιάσει αύτές τίς κλήσεις πού ἔχω φάει κατά καιρούς;;;)... Καί νά καί μιά προστιμάρα 100 εὐρώ...


Ἐκτός λοιπόν ἀπό τό ὅτι τό μόνο πού μπορῶ νά τρώω ἐλεύθερα καί ἄνευ οὐδενός περιορισμοῦ εἶναι ἀέρας καί μάλιστα κοπανιστός , ὁ φετινός Ὀκτώβριος τἀ ἔφερε ἔτσι ὥστε νά μήν μπορῶ οὔτε νά κινηθῶ ἐλεύθερα. Καί μόνο πού σκέφτομαι ὅτι θά ξαναπιάσω τό τιμόνι μόνο ΜΕΤΑ τήν...παρέλαση τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, μέ πιάνει μία κάποια τρέλλα!

Μετά ἀπ' ὅλ' αὐτά, ἔ , δέ θέλει καί πολύ νά καταλάβει κανείς ὅτι οἱ ἀναρτήσεις ψιλοαραιώσανε τελευταῖα.

Ἔπρεπε νά ..εὐθυγραμμιστεῖ
καί τό ρημάδι τό δάχτυλο ἄλλωστε!..