είμαι μια χαρά που...βαριέμαι να σας γράφω

τίς νοεί ;

μπαααααα...ουδείς. (...)

ρε μήπως;

Μετά μεγάλης μου λύπης παρατηρώ ότι οι αναρτήσεις με εικόνες και με λιγότερα -ή ακόμα και χωρίς- λόγια, 'φέρνουν' και τα περισσότερα σχόλια... (οράτε ακριβώς κατωτέρω!)

Να το εκλάβω ως μομφή;
Μήπως θέλετε να μου πείτε κάτι;
Πάνε τα λόγια μου χαμένα στην τελική;
Μήπως θα πρέπει απλώς να το...βουλώνω;

Και τι μου ήρθε και ρωτώ έτσι ξαφνικά;
Να, το σαββατοκύριακο που μας πέρασε είπα να κάνω ένα πείραμα.
Να λέω απλώς και μόνο τα απαραίτητα.
Να απαντώ στα sms μονολεκτικά (ναι/όχι/όχι/ναι).
Να μην βγαίνω έξω παρά μόνο για τα απολύτως απαραίτητα (αγορά προϊόντων άμεσης ανάγκης και εξ ίσου άμεσης ανάλωσης: τσιγάρα φερ'ειπείν).
Να μη βλέπω τηλεόραση.
Να μην ανάβω ραδιόφωνο.
Να μην ανοίγω συχνά το ψυγείο.
Να κοιμάμαι νωρίς.
Είπα να περάσω κι εγώ ένα παρασκευοσαββατοκύριακο ολικής στερήσεως -μην πω και ολικής αλέσεως- βρε αδερφέ, να δω κι εγώ πώς είναι.
Και δεν πέρασα καθόλου μα καθόλου άσχημα , ομολογώ.
Ανησυχητικό; Ε , δε θα αγχωθούμε κιόλας.

Μήπως θα έπρεπε να κάνω το ίδιο και με τις αναρτήσεις μου;
Όσο πιο λακωνικές , τόσο πιο δημοφιλείς; να το συζητήσουμε
Μήπως τελικά μιλάω στον τοίχο;
Λέμε τώρα

υ.γ.
ακόμα μια άσχετη ανάρτηση, αγαπητοί.
δεκτόν;
- Δεκτόν! (ανεφώνησαν)

η πρώτη φορά στη ζωή μου που έχω αγανακτήσει λόγω ζέστης!

και ο νούμερο 1 blogger είναι..

... ο Μαχμούντ!

Ύστερα από blog-hopping από ιστολόγιο σε ιστολόγιο, τελικά ο Μαχμούντ αλ-Γιούσεφ μας βάζει τα γυαλιά όλων εμάς που υποτίθεται ότι κάτι κάνουμε στη μπλογκόσφαιρα. Μπροστά στο blog του όλοι εμείς, αγαπητοί συνάδελφοι, είμαστε απλώς οδοντόκρεμες - και το εννοώ.
Με την ευκαιρία λοιπόν της παγκόσμιας μέρας του blogging που ήταν στις 14 Ιουνίου (να θυμόμαστε την ημερομηνία αυτή του χρόνου), επιβάλλεται ίσως να ρίξει κανείς μια ματιά στο 'κρυσφήγετο του Μαχμούντ' (Mahmood's Den) που έχει κανει άνω κάτω το μικροσκοπικό Βασίλειο του Μπαχρέην από τη μια, από την άλλη -χωρίς υπερβολή- άλλαξε τα φώτα της αραβικής μπλογκόσφαιρας ξεμπροστιάζοντας κοτζάμ Υπουργείο Ενημέρωσης..

Ήταν να μην αποφασίσει αυτός ο μηχανικός αεροπλάνων να πάρει σύνταξη και να κάτσει σπίτι του. Αντί να κάνει το φρόνιμο παιδί και να απολαμβάνει τη θέα του Περσικού Κόλπου από το σαλόνι του με τον κλιματισμό στο φουλ ενώ έξω ο κόσμος καιγόταν με 48 βαθμούς Κελσίου και 80% υγρασία, τον Ιούνιο του 2003 κάθησε κι έστησε τον δικό του διαδικτυακό κόσμο μέσα στην ιστοσελίδα του, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ είναι από τις πιο δημοφιλείς ολόκληρης της μπλογκόσφαιρας.
Και όχι μόνο επειδή είναι γραμμένη στα αγγλικά ή επειδή κατάφερε και έκανε γνωστή την ύπαρξή της σε διάφορους aggregators. Το κατάφερε γιατί είναι από τα πολύ λίγα αραβικά blog που είναι επώνυμα και οι ιδιοκτήτες τους δεν κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα για ευνόητους λόγους (το 'φρέσκο'..)

Το κρυσφήγετο του Μαχμούντ έγινε η 'πέτρα του σκανδάλου' όταν βγήκαν στη δημοσιότητα απόρρητα έγγραφα κυβερνητικών αξιωματούχων και άλλων υπηρεσιών, με σκοπό να προετοιμάσουν την κοινή γνώμη αλλά και τον πολιτικό κόσμο της χώρας να στραφεί κατά της οικονομικά και αριθμητικά ισχυρής σιιτικής/φιλοϊρανικής μειονότητας του λιλιπούτειου Βασιλείου, ούτως ώστε να αποκλεισθεί εντελώς από τα κέντρα αποφάσεων και να εξουδετερωθεί η ιρανική πολιτική και θρησκευτική επιρροή στο εσωτερικό του. Το σκάνδαλο που ξέσπασε (γνωστο ως BandarGate - ο δρ. Salah al-Bandar, τότε κυβερνητικός εμπειρογνώμονας για θέματα εσωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, τό'σκασε προς άγνωστη κατεύθυνση με τα απόρρητα έγγραφα παραμάσχαλα..-) και τα τμήματα των εγγράφων που έβγαιναν στη δημοσιότητα προκάλεσαν πλήθος αντιδράσεων , διαδηλώσεων κατά της κυβέρνησης και βέβαια πολλές αναρτήσεις του Μαχμούντ.
Τον Δεκέμβριο του 2006 το μπλογκ απαγορεύτηκε από την Κυβέρνηση και τότε έγινε το 'έλα να δεις'. Οι άραβες (ανώνυμοι) bloggers συνενώθηκαν, οι δημοσιογράφοι αγανάκτησαν και το Μπαχρέην έγινε πιο 'πανκ' από ποτέ.. Σαν να μην έφταναν όλ'αυτά, ο Μαχμούντ ξανανέβασε τις αναρτήσεις του από άλλο URL (σιγά το πράμα..).
Το BandarGate ξεχάστηκε, ο Μαχμούντ αλ-Γιούσεφ όμως έγινε ο Μεσσίας των αράβων bloggers. Και από τότε πήρε φόρα και δε δίνει λογαριασμό. Τα άρθρα του δεν κολλάνε σε θέματα που για την συντηρητική αραβική κοινωνία είναι κάτι παραπάνω από ταμπού. Τελικά οι κρατικοί λογοκριτές αναγκάστηκαν να κατεβάσουν την ουρά κάτω απ'τα σκέλια και να αφήσουν ήσυχο τον Μαχμούντ στο κρυσφήγετό του να λέει και να κάνει ό,τι θέλει. Κι ας υπάρχουν ακόμα 22 μπαχρεηνιώτικα blog που είναι ακόμα 'κλειστά' από την Κυβέρνηση.

Πρόσφατα μάλιστα πρόσθεσε και βίντεο με συνεντεύξεις ή ο,τιδήποτε θα ενδιέφερε τον αναγνώστη από την καθημερινότητά του. Αυτά τα βίντεο τα μοντάρει ο ίδιος και όλος ο σχεδιασμός της ιστοσελίδας του (ή να πω 'διαδικτυακό περιοδικό';) είναι ένα one-man-show. Αν δούλευε σε κανονική εφημερίδα θα μπορούσε να είναι από αρχισυντάκτης μέχρι το παιδί για τα θελήματα.

Μαχμούντ επί τω έργω .. και Αλλάχ φυλάξοι

Τι άλλο θα μπορούσε να ονειρευτεί ένας blogger από το να φτάσει να γίνει θέμα στο.. CNN και στο AlJazeera; Όσο για το 'κλείσιμο' αλλά και το μετέπειτα αναγκαστικό 'άνοιγμα' του μπλογκ του Μαχμούντ αποτέλεσε 'δείκτης' για το βαθμό ελευθερίας στα σύγχρονα αραβικά Μ.Μ.Ε. γενικώς και διεθνώς! Και τελικώς αποδείχθηκε ότι ο συνάδελφος Μαχμούντ ήταν ο σωστός άνθρωπος στο σωστό τόπο και χρόνο, αφού το μικροσκοπικό αυτό Βασίλειο (με το αλκοόλ να ρέει άφθονο, τα κλαμπ να ανοίγουν από το απόγευμα, τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας σχεδόν για τα πάντα -πλην του Βασιλιά εννοείται-) θεωρείται ό,τι πιο προωθημένο μπορεί να επιδείξει η σύγχρονη αραβική πολιτειακή πραγματικότητα. Κόμματα, Κοινοβούλιο, ισχυρή περσική μειονότητα, υψηλότατο ποσοστό αποφοίτων πανεπιστημίου, δωρεάν κρατική ιατρική περίθαλψη, απουσία φορολογίας για τους πολίτες, ανύπαρκτη ανεργία και πληθωρισμός και -βέβαια- Χρήμα. Μα... πολύ χρήμα.

Δε χρειάζεται να σταθώ περισσότερο στο ποιές αναρτήσεις αξίζει να διαβάσει κανείς. Οι υποκατηγορίες είναι τόσες πολλές έτσι κι αλλιώς. Ο μη-άραβας αναγνώστης όμως μπορεί να καταλάβει τη διαφορά ξεφυλλίζοντας τις 'ετικέτες' με θέμα το Μπαχρέην - χωρίς να είναι απαραίτητο να ξέρει πρόσωπα και πράγματα.
Το ύφος του και αυτά που λέει , από πρώτο χέρι τα λένε όλα.

Προσωπικά έχω κολλήσει με το μπλογκ του και
....έχω σκάσει από τη ζήλια μου, το παραδέχομαι.


Τίτλος του blog : Mahmood's Den
Γλώσσα : Αγγλικά
Χώρα : Μπαχρέην

Για αρχή :
τα βίντεο του Μαχμούντ
και τις αναρτήσεις για την πολιτική πραγματικότητα του Μπαχρέην μετά το BandarGate.

τσαφ!

Εννοείται ότι δεν έχω συνέλθει ακόμα από το τριήμερο..
Η φωτογραφία τραβήχτηκε στη γειτονική Πάρο
(ενόσω εγώ ήμουν Νάξο)
από την 'αλλούκιαλλού' φίλη Ηλιάνα.

Και εκτός από το ότι είναι φοβερή
(η φωτογραφία - όπως και η φωτογράφος της εννοείται αυτό!) ,
ταιριάζει με την....παλέτα του blog !

(και τι σημαίνει "παλέτα";;; -
Ε , αυτό σηκώνει ιδιαίτερη ανάρτηση...
Υπομονή..)

η βλακεία σε 88 παραγράφους

Τα ψέμματα τελείωσαν και ξαφνικά χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω,βρέθηκα στο σούπερ-ντούπερ γκρι-πλαστικό αεροδρόμιο του El.Venizelos να περιμένω την πτήση της επιστροφής. Στα ράφια μπορούσες να βρεις μόνο μπαγιάτικες εφημερίδες -λόγω της αργίας του Αγίου Πνεύματος- και η ώρα δεν περνούσε με τίποτα. Παρηγοριά στην αναμονή, που δεν ήξερες πόσο άραγε θα κρατήσει, τα τσιγάρα μου -που τέλειωναν κι αυτά όπου να'ναι-. Μπροστά στο ταμείο του presspoint ένα μικρό λευκό βιβλίο με μικρά κεφαλαία γράμματα: 'ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΒΛΑΚΕΙΑΣ'.

Για να είμαι ειλικρινής, δε διαβάζω συχνά βιβλία. Και αν το επιχειρήσω, θα πρέπει ή να μού είναι χρήσιμο στη δουλειά μου ή να έχει γραφτεί από συγγραφέα που παρακολουθώ. Έτσι όμως στα καλά καθούμενα να πάρω την απόφαση να μπω στο μυαλό ενός άλλου ανθρώπου που για κάποιο λόγο αποφάσισε να γεμίσει καμμία κατοσταριά σελίδες, δεν είναι κάτι που κάνω χωρίς να έχω κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Άλλωστε, έχω αποδεχτεί ότι ανήκω 100% στη γενιά της ΕΡΤ και της ΥΕΝΕΔ και όχι της 'Θείας Λένας' του πάλαι ποτε ΕΙΡΤ.

Ο τίτλος του βιβλίου με ιντρίγκαρε και όσο ο υπάλληλος προσπαθούσε να εντοπίσει (στα αζήτητα) τα όχι και τόσο δημοφιλή κόκκινα BF, το ξεφύλλισα και πείσθηκα να το αγοράσω. Και ο κύριος λόγος; Δεν είχε κεφάλαια. Δεν είχε σειρά . Δε σε ανάγκαζε να περιμένεις ως το τέλος για να μάθεις τελικά τι συμβαίνει. Και η γραμματοσειρά ήταν Georgia 16άρα -ό,τι έπρεπε για μένα που είχα ξεχάσει και τα γυαλιά μυωπίας..- (αλήθεια , πότε επιτέλους θα σταματήσω να εντοπίζω τα ονόματα των γραμματοσειρών των κειμένων που διαβάζω;;;)

Το 'Εγχειρίδιο Βλακείας' του Διονύση Χαριτόπουλου το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Είναι ένα βιβλίο χρησιμότατο, μην πω ότι θα ήταν απαραίτητο στα σχολεία κάθε βαθμίδας (αρκεί να βρεθεί ο κατάλληλος εκπαιδευτικός..).
Στις 88 αριθμημένες παραγράφους του αναλύεται η έννοια της ηλιθιότητας των ανθρώπων, με χαρακτηριστικά παραδείγματα παρμένα από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Αρχίζω μάλιστα να πιστεύω ότι ο τόπος μας είναι δυστυχώς ιδεώδης προκειμένου να αναλυθεί η έννοια της βλακείας παγκοσμίως. Ο Χαριτόπουλος (προφανώς δεν ήταν τυχαίο ότι υπήρξε σύντροφος της φοβερής και τρομερής Μαλβίνας Κάραλη) ομαδοποιεί τους φαινότυπους των ηλιθίων, δρώντων είτε κατά μόνας είτε ομαδικώς.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που ένιωσα μεγάλη έκπληξη από τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Μού είχαν δημιουργηθεί πολλές απορίες τότε. Είχα εκπλαγεί από την άλογη λογική τους. Είχα θαυμάσει την αλληλεγγύη τους. Είχα απορήσει από την αδράνεια και τη δράση τους. Είχα γελάσει με τις αντιδράσεις τους. Αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είχα βρει πουθενά μια λογική εξήγηση, εμπεριστατωμένη και ξεκάθαρη για τα κίνητρά τους και τις βαθύτερες αιτίες που δημιουργούσαν τον συνεκτικό ιστό των 'δηλώσεων' και των 'βουλήσεών' τους.

Η βασική μου απορία λύθηκε στην παράγραφο υπ'αριθμόν 63.
Έτι περαιτέρω, οι απαντήσεις βγαίνουν αβίαστα εφόσον η παράγραφος 63 συνδυαστεί με την παράγραφο υπ'αριθμόν 70.
Και βάζω στοίχημα ότι θα έβρισκα κι άλλες πολλές απαντήσεις αν δεν έφευγε στην ώρα της (!!!) η πτήση της Ολυμπιακής.

Το 'Εγχειρίδιο Βλακείας' πωλείται έναντι 14 ευρω στα βιβλιοπωλεία (στο ίντερνετ πωλείται κατά τι φθηνότερα) και είναι πραγματικά τόσο απαραίτητο όσο και ο Τσελεμεντές για κάθε νιόπαντρη.
Ευχαρίστως μάλιστα να σας παρέθετα αυτολεξεί τις σχετικές περικοπές του. Αλλά τότε δεν θα το αγοράζατε και μπορεί ο αγαπητός Διονύσης να μου τραβούσε τ'αυτιά, αφού θα δημοσίευα το περιεχόμενο του Εγχειριδίου επειδή απλώς έτσι γούσταρα ..

Δυστυχώς έπρεπε να το εντοπίσω νωρίτερα.
Άλλωστε, ως γνωστόν, τα βασικά μειονεκτήματα κάθε βιβλίου είναι τα εξής δύο :
1) δεν μιλάνε
και
2) δεν ανοίγουν από μόνα τους...

βουβή χορωδία

Τελικά είναι γεγονός ότι δεν καταλαβαίνεις έναν τόπο αν δεν βρεθείς στις χαρές και στις λύπες του. Άλλωστε ένας τόπος είναι πρώτ'απ'όλα οι άνθρωποί του. Τα φαγητό και τα τοπία είναι ένα περιτύλιγμα. Έτσι, η πραγματική Νάξος με περίμενε σε ένα τραπέζι μιας βάφτισης στο ορεινό χωριό της Πάνω Ποταμιάς ("Πάνω" γιατί Ποταμιές υπάρχουν...άλλες δύο! Η "Κάτω Ποταμιά" και η ¨Μεσαία Ποταμιά"... και όλες η μια δίπλα στην άλλη, μέσα στα βουνά και ανάμεσα στα λαγκάδια).

Η οικογένεια της Μαριέτας είχε μεταναστεύσει στον Καναδά, όπως πολλές άλλες οικογένειες του νησιού. Έτσι το τραπέζι αποτέλεσε το συναπάντημα θείων και ξαδέλφων, νέων και γέρων. Ελληνικά ναξιώτικα και αγγλικά μπλέκονταν γλυκά με τους ήρεμους κυκλαδίτικους χορούς και τα αυτοσχέδια λόγια του λαϊκού οργανοπαίκτη -ειδικά φτιαγμένα για τον πατέρα και την κόρη που βαφτίστηκε, κάτι σαν μαντινάδα- .

Ακόμα και τα δάκρυα συγκίνησης των συγγενών (στις χαρές κλαίμε και στις λύπες γελάμε) κυλούσαν κι αυτά ήρεμα, όπως άκουγες το ρυάκι που βρισκόταν δίπλα στα τραπέζια. Και το περίεργα βαρύ ροζέ ντόπιο κρασί δεν αποκάλυπτε την ύπουλα γλυκιά επίδρασή του παρά μόνο το επόμενο πρωί..

Χαμένος στη μετάφραση, με τα βαριά ναξιώτικα και τα επίσης βαριά καναδεζοαγγλικά, κάποια στιγμή συγκεντρώθηκα στα λόγια των τραγουδιών (τα μόνα που μπορούσα να καταλάβω 100%) και στα αργά βήματα αυτών που χόρευαν.

Καημένε δεντρολίβανο
κανείς νερό δε σου ‘βάνε,
δε σου ‘βάνε κανείς νερό,
κι ήρθα και σε βρήκα ξερό.

Σε φίλο σ' άφησα πιστό,
μα σ’ άφησεν απότιστο
και σ’ άφησε να μαραθείς
απάνω π' άρχισες να ανθείς.

Πάνε δυο χρόνια που 'λειψά,
κι ο δεντρολίβανος διψά...

Δεν ξέρω πώς έγινε αυτό και με το τραγούδι του δενδρολίβανου το γλέντι κάπως κόπασε, τα λόγια λιγόστεψαν.
Παρατήρησα άλλους να δακρύζουν κι άλλους να σιγοτραγουδούν.
Ποτέ δεν είδα μια τόσο ομοιόμορφη βουβή χορωδία.
Τι κι αν τα λόγια παραήταν απλά..

Νάξος: call me "Star-Trek"..

Πόσο χαίρομαι που κατάγομαι από τον 'δημοφιλέστερο τουριστικό προορισμό της Ευρώπης'... Ποιόν εννοώ; Μα καλά πώς και δεν καταλάβατε ότι μιλάω για τη ..Ρόδο; Και όμως , το άκουγα και δεν πίστευα στ'αυτιά μου. Τόσο χάλια δηλαδή είναι όλα τα υπόλοιπα νησιά της Ελλάδας, που η απομονωμένη ακτοπλοϊκά Ρόδος είναι τόσο δημοφιλής; Είναι δυνατόν ο μέσος ευρωπαίος αυτό το καλοκαίρι να ξυπνάει και να κοιμάται με την ευχή να αντικρύσει τον καταγάλανο ουρανό της πατρίδας των Διαγοριδών...; Μιλάμε, πρέπει να ξεπαραδιάστηκε αυτός ο τρίσμοιρος ΕΟΤ για να καταφέρει να πληρώσει μια τόσο ψεύτικη δημοσκόπηση. Μόνο έτσι μπορώ να εξηγήσω το πολυδιαφημισμένο συμπέρασμα ότι 'ναι! είμαστε ο νούμερο ένα ταξιδιωτικός προορισμός' , δεδομένου του πολιτισμικού σοκ που περνάω αυτές τις μέρες στο πιο low-key νησί των Κυκλάδων, τη Νάξο, που αν και μεγαλύτερο από όλα τα νησιά του συμπλέγματος είναι το λιγότερο διαφημισμένο και λιγότερο τουριστικό -και όπως θα ανέμενε κανείς - αυτό που θα προσέφερε και τις φτωχότερες τουριστικές υπηρεσίες. Πόσο λάθος νόμιζα!

Είχα πολύ καιρό να ταξιδέψω με πλοίο εντός Ελλάδος - διόλου παράξενο για έναν ροδίτη που πλέον τα πλοία για μας είναι μια λύση τρίτης/τέταρτης ανάγκης γιατί απλά ...έχουν καταντήσει να είναι διακοσμητικά του λιμανιού μας, και μάλιστα μόνο τις πιο άβολες μέρες και ώρες -. Απόδειξη : για να καταφέρω να φτάσω στο κέντρο της χώρας μου, στο κέντρο των Κυκλάδων δηλαδή, έπρεπε να πετάξω με την Ολυμπιακή ως το Ελυθέριος Βενιζέλος, να ταλαιπωρηθώ με τις συγκοινωνίες για να φτάσω στο λιμάνι του Πειραιά και εκεί - εάν και εφόσον ήμουν τυχερός - να βρω εισιτήριο για το κατάστρωμα, και όλ'αυτά για να βρεθώ εντός των ορίων της Ελληνικής Επικράτειας.. Η μετακίνησή μου από τη Ρόδο ως τη Νάξο κράτησε 12 ολόκληρες ώρες , χώρια οι καθυστερήσεις , τη στιγμή που εάν θα έπαιρνα κάποιο από τα τσάρτερ από τη Ρόδο, θα έπινα εσπρέσσο στο κέντρο της Ρώμης μάξιμουμ ένα 3ωρο αργότερα...

Μπαίνοντας στο Blue Star Naxos άρχισα να αισθάνομαι το πολιτιστικό σοκ που θα επακολουθούσε. Το προσωπικό ευγενέστατο. Το πλοίο πεντακάθαρο. Κυλυόμενες σκάλες. Κλιματισμός στη σωστή θερμοκρασία. Καθόλου άσχημη η ιδέα να νοικιαστεί η καφετέρια και το εστιατόριο στο Flocafe και στα Goodys αντίστοιχα. Οι τουαλέτες πεντακάθαρες. Όσοι εργάζονταν στο πλοίο ήταν προθυμότατοι να βοηθήσουν για ο,τιδήποτε. Πραγματικά, κάθε ευρώ που ξόδευες μέσα στο πλοίο είχε αξία και ο ταξιδιώτης καταλάβαινε ότι βρισκόταν σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον.

Θυμάμαι τη Νάξο πριν χρόνια, το καλοκαίρι του 1995, έχοντας στη μύτη μου την καραβίλα κάποιου πρωτόγονου σκυλοπνίχτη που μας είχε κουβαλήσει πνέοντας τα λίσθια από τον Πειραιά, και το μόνο που θυμάμαι ήταν ένα κακόγουστα χτισμένο λιμάνι, με κάτι άθλιες καφετέριες μπροστά στη θάλασσα κι ένα εξ ίσου τριτοκοσμικό περίπτερο. Ε λοιπόν, 13 χρόνια μετά η σημερινή Νάξος δε θυμίζει σε τίποτα αυτά που είδα τότε. Ο παραλιακός δρόμος του λιμανιού διαπλατύνθηκε. Έκαναν έναν καλόγουστο και πεντακάθαρο πεζόδρομο και μοιραίως οι καφετέριες, τα ουζερί και τα εστιατόρια μπροστά στο λιμάνι αναβαθμίστηκαν και αυτά. Κοινός παρονομαστής σε όλα : η καθαριότητα, η γρήγορη εξυπηρέτηση και η ευγένεια όλων. Ούτε ένα σκουπίδι στο δρόμο. Ούτε μία 'παραφωνία' στο βλέμμο ή στον τρόπο που θα σε κοιτάξει ο σερβιτόρος.

Το μεγάλο πρόβλημα της Νάξου είναι η δυνατότητα να την επισκεφτείς ολόκληρη. Δεδομένου ότι είναι το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων παλαιότερα το να νοικιάσεις αυτοκίνητο ήταν εκ των ων ουκ άνευ. Μύθος και αυτό! Τα ΚΤΕΛ πλέον σε παίρνουν όπου θες με συχνότατα δρομολόγια και με φτηνότατο εισιτήριο.

Η ελληνική κακογουστιά είναι πραγματικά κοινός τόπος στον τρόπο που χτίζουμε. Συχνά δίνουμε την εντύπωση ότι απλώς συνομοτούμε κατά του τόπου μας. Και αυτό το φαινόμενο δεν θα μπορούσε να εκλείψει και από τη Νάξο φυσικά. Όμως, να που καπως ελέγχεται κι αυτό και γίνεται εμφανές στις παραλίες του νησιού, με τις ομπρέλες και τις παραλιακές καντίνες και μπαρ που - αν και δεν είναι πρότυπο καλού γούστου - εν πάση περιπτώσει - λίγο πολύ δεν αναιρούν την αιτία ύπαρξής τους που είναι η εξής απλή: να αναδείξουν την φυσική ομορφιά και να κρατήσουν τον ταξιδιώτη στο μέρος για το οποίο ήρθε , δηλαδή την παραλία καθεαυτή...

Το σοκ συνεχίζεται στην παλιά Χώρα, με τα γραφικά σοκάκια και τα κάθε είδους μαγαζιά και μπαρ. Η ζωντανή ροκ μουσική στα μπαρ της πόλης δεν έχει σκοπό να ξεσηκώσει την Οικουμένη με βραχνές οργισμένες φωνές. Ω του θαύματος, ανακαλύφθηκε η ηχομόνωση (για φαντάσου!!) και μπορείς να πιείς το ουζάκι σου ακριβώς από δίπλα χωρίς να σου σηκώνονται οι τρίχες των μαλλιών και των ποδιών σου. Και πάλι κοινός παρονομαστής: η ευγένεια και η καλή διάθεση όλων όσων σε εξυπηρετούν.

Oι ντόπιοι Ναξιώτες συμμετέχουν στο όλο θέμα που ονομάζεται διασκέδαση. Ίσως επειδή δε βιάστηκαν να γίνουν 'ο δημοφιλέστερος τουριστικός προορισμός της Ευρώπης', παρά τις ευρω-Σειρήνες από τη γειτονική Μύκονο και Σαντορίνη. Μια χαρά ζούσαν (και ζουν ακόμα) οι άνθρωποι με τη γεωργία και την κτηνοτροφία τους. Ο τουρισμός δεν αποτέλεσε ούτε και αποτελεί αυτοσκοπό των Ναξιωτών. Ο τουρισμός εξυπηρετεί πρώτ'απ'όλα τους εαυτούς τους και τον έχουν κόψει και ράψει στα μέτρα τους - και σ'όποιον αρέσει -. Αυτό είναι εμφανέστερο το βράδυ , στην συνοικία της Χώρας που βρίσκονται τα σχετικώς μεγαλύτερα ξενοδοχεία. Εντύπωση προκαλεί ότι ήδη από τις 11 το βράδυ δεν ακούγεται τί-πο-τα στην περιοχή, γιατί ο Ναξιώτης όταν φιλοξενεί , το κάνει με τους δικούς του όρους και μόνο! Και όταν αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να κοιμηθεί, αυτό ακριβώς δικαιούται να κάνει και ο μουσαφίρης του. Ξενοδοχεία και σπίτια βρίσκονται δίπλα-δίπλα και όποιος θέλει να ξεφαντώσει, το κάνει αλλά όχι από κάτω από τα μαξιλάρι κανενός.

Ύστερα από αυτή την 'επιστημονικης φαντασίας' πραγματικότητα που ζω αυτές τις μέρες, δεν έχω πλέον καμμία μα καμμία αμφιβολία ότι η δήθεν πανευρωπαϊκή δημοσκόπηση ήταν ακόμα μια πληρωμένη διαφήμιση , και συν τοις άλλοις πανάκριβη. Και έτσι για ακόμα μια χρονιά θα επαναπαυτούμε, ακόμα μια τουριστική περίοδος θα περάσει όπως και η προηγούμενη.

Νά'ναι καλά λοιπόν οι δημοσκοπήσεις που μας βγάζουν ασπροπρόσωπους και μας δίνουν και φέτος την ευκαιρία να αποφύγουμε για ακόμα μια φορά την αλήθεια... Άλλωστε, είμαστε φαίνεται ειδικοί να ζούμε τη βιτρίνα και να μη βλέπουμε μπροστά απ'τη μύτη μας...(σνιφ)

είναι αλτέρνατιβ να πηγαίνει κανείς Νάξο;

Και το σχέδιο ήταν μια χαρά και όλα κανονισμένα ρολόι. Η σωστή πτήση για Αθήνα με τη σωστή ώρα και τη σωστή τιμή. Η καταπληκτική απεργία των δικαστικών υπαλλήλων (συγχαρητήρια παιδιά, πάντα τέτοια!) που κολλάει όπως πρέπει με το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Και ορίστε που προέκυψε ένα καταπληκτικό 5νθήμερο από το πουθενά.

Προορισμός : Νάξος. Ένα νησί που δεν έχω μείνει ποτέ - παρά μόνο ένα μισάωρο πριν χρόοοονια όταν τελικά είχα καταλήξει στα Κουφονήσια (θέμα που 'σηκώνει' άλλη ανάρτηση) - όπου όμως εδώ και μερικά χρόνια έχει εγκατασταθεί η αγαπημένη μου Μαριέτα, ένας άνθρωπος που επέπρωτο να γίνουμε φίλοι στη Δυτική Όχθη τον χειμώνα του 2002 (που κι αυτό πάλι σηκώνει τουλάχιστον μία αν όχι τρεις-τέσσερις αναρτήσεις). Το περιτύλιγμα του 'τέλειου εγκλήματος' είναι βεβαίως βεβαίως και το συγγενικό μου σπίτι που βρίσκεται στο πιο 'κομβικό σημείο' της πρωτεύουσας : επί της οδού Ερμού , δυο βήματα κυριολεκτικά από τα πάντα...

Η μόνη παραφωνία στο σχέδιο απόδρασης ήταν ο εθνικός αερομεταφορέας που με καθήλωσε επί ένα ολόκληρο δίωρο στο αεροδρόμιο και τελικώς έφτασα στο Ελ.Βενιζέλος στις ...3 το πρωί αντί για τη 1 και τέταρτο.

Και σιγά σιγά το τέλειο σχέδιο αλλάζει άρδην.
Αποτέλεσμα;
Βρίσκομαι στην έρημη Ερμού από κάτω από το σπίτι να χτυπάω κουδούνια για να ξυπνήσουν και να μου ανοίξουν, αλλά εις μάτην.
Στο τέταρτο χτύπημα είπα να μη συνεχίσω. Ευτυχώς τα τραπεζάκια του παραδίπλα κεντρικού cafe δεν τα μάζευαν τη νύχτα, και είπα με τον εαυτό μου πως δεν αποκλείεται να με βρει εκεί το πρωί, ώσπου να έρθει η ώρα να πάω στο λιμάνι του Πειραιά και να πάρω το πλοίο για Νάξο (σημειωτέον , είχα ΗΔΗ το εισιτήριο του πλοίου στη τσέπη - για τέτοια οργάνωση μιλάμε, όχι αστεία..).

Κι εκεί που άρχισε να γλαρώνει το μάτι μου και να χαλαρώνει και το πόδι μου στην καρέκλα που έβαλα απέναντί μου, μέσα στο σκότος δύο αστυνομικοί να με κοιτούν καλά καλά. "Καλησπέρα" , είπα. "Τα στοιχεία σου" , είπαν. Χωρίς πολλά πολλά έδειξα διαβατήριο (την ταυτότητα την έχω χαμένη εδώ και καιρό) . "Γιατί διαβατήριο; Θα ταξιδέψεις;", είπαν. "Ναι! Πώς το καταλάβατε;" είπα. "Διακοπούλες; Διακοπούλες; Για πού το βάλαμε;"είπαν. "Νάξο", είπα. "Και θες διαβατήριο για Νάξο;" είπαν.
Η συζήτηση δεν καταλάβαινα πού πήγαινε. Ίσως θα έπρεπε να ρίξω καμιά ξεγυρισμένη γενική εις -έως για να δείξουμε τέλος πάντων ότι είμεθα και ενός επιπέδου είμεθα.
Εν πάση περιπτώσει , ήθελαν να εξακριβώσυν τα στοιχεία μου. με το δίκιο τους οι άνθρωποι. Τι γυρεύει ένας άνθρωπος μόνος του σε ένα παγκάκι της Ερμού , με ένα σακίδιο και μια μικρή βαλίτσα και με το διαβατήριό του στις 4 το πρωί - και σαν να μην έφταναν όλα αυτά - να μιλάει και κάπως λόγια , στον πληθυντικό ευγενείας. Είναι οπωσδήποτε ύποπτο.

Πέρασα το τεστ τελικά (η χαριστική βολή : το απόκομμα της θέσης του αεροπλάνου και το αχρησιμοποίητο εισιτήριο του πλοίου) και οι άνθρωποι έφυγαν κι εγώ είπα ότι θα έπρεπε να μεταφερθώ στα ΜακΝτόναλντς του Συντάγματος που έχει πιο πολύ κόσμο.

Σέρνοντας τη βαλίτσα με τις ρόδες που ακούγονταν σε όλη την Ερμού, ο σεκιουριτάς της περιοχής ξεπροβάλλει από κάποια γωνία. "Εντάξει με την εξακρίβωση;" ρωτάει. Μα τι γίνεται; Το έμαθε όλη η γειτονιά; "Εντάξει", λέω ( τι να πω). Και τότε αρχίσε μια λογοδοιάρροια ο άνθρωπος με το πόσο στη τσίτα είναι οι αστυνομικοί που δεν μπορούν να βρουν αυτόν τον δολοφόνο του ηθοποιού, που "μα πώς κυκλοφορείς κι εσύ βρε παιδί μου τέτοια ώρα έξω" , που "είσαι και μελαχροινός , κι αυτοί ψάχνουνε κι αυτόν τον Αιγύπτιο , πανάθεμά τον" και "πόσο συντετριμμένες ήταν οι πωλήτριες της Ερμού την ημέρα που μαθεύτηκε ο φόνος". Ζω ένα θέατρο του παραλόγου; Οι ρόδες ευτυχώς δε με καθυστέρησαν πολύ..

Στα ΜακΝτόναλντς είχε λιγοστό κόσμο και πλέον είχα πάρει απόφαση ότι εκεί θα με έβρισκε το πρωί. Και τώρα , πώς έγινε στις 4 και μισή το πρωί να ξεφυτρώσουν από το πουθενά τρεις παιδικοί μου φίλοι από το νησί; Ε, αυτό θα παραμείνει για πάντα ανεξήγητο! Πώς είναι δυνατόν κάθε φορά μα κάθε φορά που απομακρύνομαι από τα πάτρια να συναντώ συμπατριώτες στα πιο απίθανα μέρη; Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, δεν παύει όμως να είναι αξιοπερίεργο.

Η παραμονή στο κέντρο της Αθήνας μέχρι να έρθει η ώρα για το πλοίο που θα με πήγαινε Νάξο , ήταν από μόνο του ένα καλό item .
"Ε , σε ποιόν άλλον θα συνέβαινε αυτό το σκηνικό αν όχι σε σένα...", λένε.
Δεν το πολυκαταλάβα, να πω την αλήθεια.
"Ε, τι δεν κατάλαβες τώρα.. Αφού είσαι ίσως ό,τι πιο alternative κυκλοφορεί.."
Αλτέρνατιβ;
Εγώ;
Είναι καλό αυτό;
Για καλό το είπαν πάντως.

Σε μισή ώρα φεύγει το πλοίο (να'ναι καλά ο ΟΛΠ που έχει φροντίσει να έχει ίντερνετ στο 70s μαζικό καφενείο) και τελικώς ο κύριος Φασούλας μας με λυπήθηκε..

υ.γ.1 ξέρω , ήταν μια άλλ'αντ'άλλων ανάρτηση , αλλά σκασίλα μου.
υ.γ.2 άντε μπάϋ και άντε γειά.

μα σάάάς παρακαλώ κύριε Φασούλα μας, άστε με να κάνω τριήμερο όπου γουστάρω....

μιάσματα ανευρέθησαν

Ξαφνιάστηκα όταν έμαθα ότι ...σήμερα , Παρασκευή 6 Ιουνίου, θα γίνει η κηδεία του ηθοποιού Νίκου Σεργιανόπουλου.
Μα εγώ νόμιζα ότι αυτή η διαδικασία της κήδευσης του παντοιοτρόπως άτυχου αυτού ανθρώπου είχε ήδη αρχίσει από την πρώτη στιγμή που το ανακοίνωσαν στην τηλεόραση! Για ποιά κηδεία μιλάμε; Ειδικά χτες, που βρέθηκα να βλέπω τις μεσημεριανές εκπομπές στα ιδιωτικά κανάλια, είδα πάσης φύσεως νεκροθάφτες να πετσοκόβουν ό,τι απέμεινε από το κατακρεουργημένο σώμα του διάσημου ηθοποιού. Δημοσιογράφους, ψυχολόγους, κοινωνιολόγους και πολλούς 'ειδικούς'. Οι σκηνές που περιγράφονταν ήταν τόσο απελπιστικά αιμοσταγείς με σκοπό να ικανοποιήσουν ακόμα και το πιο απαιτητικά ανθρωποφάγο τηλεοπτικό κοινό. Ο σκοπός επετεύχθη και οι μετρήσεις της AGB έπιασαν κόκκινο. Ακόμα κι εγώ που το μεσημέρι το μόνο που κάνω είναι να κοιμάμαι, έμεινα άναυδος με την ωμότητα των περιγραφών, που μόνο ένα θρίλερ θα μπορούσε να ζηλέψει. Έφτασα στο σημείο να πάρω τηλέφωνο μια φίλη για να τη ρωτήσω εάν 'έβγαλε την τηλεόραση από την πρίζα', να μην ακούσει μέρα μεσημέρι η 9χρονη κόρη της τα τεκταινόμενα. Ομολογώ πως κι εγώ τόσο πολύ ταράχτηκα με τον ορυμαγδό των λεπτομερειών και τον τρόπο που τα έλεγαν που δε σας κρύβω ότι έπεσα ράκος στο κρεββάτι και... λίγο έλειψε ν'αφήσω και το φως αναμμένο στο σαλόνι, όπως τον παλιό καλό καιρό που σαν παιδί φοβόμουν τις αθώες σκιές...

Δε λέω, δε δολοφονείται κάθε μέρα ένα ευρέως αναγνωρίσιμο πρόσωπο και μάλιστα με τέτοιο τρόπο, που στην ουσία 'αποκαθηλώνει' κάθε είδωλο και ρίχνει στα μούτρα μας και τις πιο προσωπικές στιγμές ενός ανθρώπου που έγινε 'αντικείμενο πόθου' και θαυμασμού από τόσο πολύ κόσμο. Και βεβαίως η προσωπικότητα ενός διάσημου ενδιαφέρει το ευρύ κοινό. Και είναι σίγουρο ότι ένα τέτοιο γεγονός δεν θα περνούσε ποτέ στα 'ψιλά'. Αλλά, τέλος πάντων. πότε επιτέλους θα μάθουμε την έννοια της λέξης 'μέτρο'΄;

Πλήθος συμπερασμάτων για την σύγχρονη ελληνική κοινωνία θα μπορούσε κανείς να συγκεντρώσει ακούγοντας όσα λέγονταν. Και πίσω από την καλά σκηνοθετημένη θλίψη και πιασάρικη συμπόνοια που φέρνει νούμερα τηλεθέασης, δεν υπήρχε καμμία αμφιβολία πως στην Ελλάδα του 2008 εάν είσαι ναρκομανής ή/και ομοφυλόφιλος δεν σου επιτρέπεται ούτε να γεννιέσαι , ούτε να ζεις και - φευ - ούτε καν να πεθάνεις με ησυχία. Λίγο έλειψε να ειπωθεί ανοιχτά ότι ...καλά να πάθει ο ταλαίπωρος αυτός άνθρωπος, αφού έτσι επέλεξε (!) να ζει. Η χρήση του ρήματος 'επιλέγω' -σε όλους τους χρόνους, φωνές και διαθέσεις- ήταν τόσο συχνή στα Λαϊκά Δικαστήρια των καναλιών, που άρχισα να σκέφτομαι μήπως θα έπρεπε να συμβουλευθώ τον Μπαμπινιώτη.

Η γκρίζα διαφυγή που βρήκε ο άτυχος αυτός άνθρωπος δεν ήταν δυνατόν ποτέ να είχε αποτελέσει 'επιλογή' του. Κανένας άνθρωπος δεν καταφεύγει επειδή το επέλεξε ούτε στην υπεκφυγή των ναρκωτικών ούτε στις πλατείες, στα πάρκα και σε πιάτσες κάθε είδους για να βρει υποκατάστατα αγάπης. Θέλω να πιστεύω ότι κατά βάθος όλοι μας (ακόμα) αναζητούμε θαλπωρή στις προσωπικές μας σχέσεις και προσδοκούμε ένα υγιές στενό περιβάλλον που θα μας αποδέχεται με τα συν και με τα πλην μας - γιατί όλοι ανεξαιρέτως έχουμε και από τα δύο, τι να κάνουμε -. Θέλω να πιστεύω ότι και αυτός ο άνθρωπος δεν αποτελούσε εξαίρεση από τον κανόνα, ανεξάρτητα από τις σεξουαλικές του προτιμήσεις ή οιεσδήποτε έξεις του, που στο κάτω-κάτω δεν νομίζω ότι αποτελούν αντικείμενο ενδιαφέροντος για κανέναν από μας.
Μας ενδιαφέρουν όμως τα κριτήρια που η κοινωνία μας, η δημοκρατική -λέει- κοινωνία της Ελλάδας του 2008, κρίνει και επικρίνει ό,τι δεν ταιριάζει στον μέσο όρο του DNA της. Και ιδού που το θύμα αποκαλύφθηκε ότι ήταν ναρκομανής. Και ιδού που αποδείχθηκε ότι ο διάσημος ζεν-πρεμιέ έπαιζε όντως θέατρο κάνοντας τον ερωτευμένο με γυναίκες μπροστά στο φακό. Και ιδού που ο δολοφόνος του θα ήταν κατά 99.9% αλλοδαπός

Και... Ζήτω!
Τα μιάσματα της πόλης εντοπίσθηκαν!
Εντοπίσθηκαν από εμάς, τους πολλούς, που είμαστε αλάνθαστοι, ηθικοί και ως εκ τούτου μονίμως κρίνοντες.
Για όλα φταίνε τα πρεζόνια, οι πούστηδες και οι ξένοι.
Κανένα έλεος σε αυτούς. Να καούν στην πυρά. Να εξαφανιστούν. Να μην υπάρχουν. Να κατακρεουργούνται δημοσίως μέσα από γκλαμουράτες εκπομπές μέρα-μεσημέρι, πριν καν ακόμα 'φάνε χώμα' στην κυριολεξία.
Άλλωστε τι μας νοιάζει εμάς;
Τι μας νοιάζουν εμάς οι μειονότητες;
Δημοκρατία δεν έχουμε;
Η πλειοψηφία δεν είναι αυτή που πάντα κερδίζει;
Ούτως ή άλλως, εμείς - δηλαδή οι πολλοί - είναι που θα πάμε στον παράδεισο! Άλλωστε αυτό είναι το μόνο σίγουρο!
Και όσο για τους άλλους; Να φάνε πόρτα στα μούτρα
γιατί εμείς ..'δεν τους παίζουμε'

Ελληνοκυπριακό PR σε κατοχικό Καζίνο;

Εκπληκτικά τραγικό και απίστευτο αυτό που διάβασα στο blog του καλού φίλου Μαρίνου Κλεάνθους από την Κύπρο.

ο διευθυντής δημοσίων σχέσεων
του καζίνο Malpas στην κατεχόμενη Κερύνεια
είναι Ελληνοκύπριος!

Όσο απίστευτο και να ακούγεται, όσο ανατριχιαστικά κυνικό και να είναι, ο άνθρωπος που φέρεται ότι προσελκύει πελάτες στο παράνομο κατοχικό καθεστώς στο βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι - ούτε λίγο ούτε πολύ - Ελληνοκύπριος.
Με τον ιδρώτα του προσώπου του λοιπόν, γεμίζει τον κορβανά του Ψευδοκράτους, ενισχύοντας έτσι το καθεστώς που κατέχει την ίδια του την πατρίδα.

Ονομάζεται Φάνης ή Φάνος Δρουσιώτης και η βιβλιογραφία γι'αυτόν φαίνεται πως είναι πλούσια, ενώ κατά το πρόσφατο παρελθόν διετέλεσε και ..εκφωνητής των ειδήσεων στα ελληνικά του 'Bayrak', του επίσημου ραδιοσταθμού του Ψευδοκράτους...

Διαβάστε περισσότερα γι'αυτήν την ενδιαφέρουσα προσωπικότητα στους ακόλουθους συνδέσμους:
http://www.simerini.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=320364
http://bigmarket.gr:8080/bigmarket/adDetails.actn?idx=12&bzreqadid=a190_8811_4080
http://www.casinoinfo.gr/casinoworld/cypruscasinos/malpascasino/index.html
http://denksexnw.blogspot.com/2007/11/blog-post_22.html
http://www.go2.com.cy/main/default.aspx?newsid=76017&tabid=1
http://www.diapliktismoi.com/forum/viewtopic.php?p=520&sid=3c14bf6e8fb44267ed6c8f7bb2d07414
http://www.greekamericannewsagency.com/gana/index.php?option=com_content&task=view&id=1878&Itemid=83

Αν πάλι έχετε facebook και θέλετε να γίνει...φίλος σας , κοπιάστε... που λένε και στο νησί του:
http://www.facebook.com/profile.php?id=599458841&ref=ts

Δεν έχω παρά να ευχηθώ.....καλές δουλειές στον -αν μη τι άλλο- απίστευτο αυτόν Ελληνοκύπριο, αν και πιστεύω ότι δεν χρειάζεται τις ευχές κανενός από μας!
Είναι γνωστό ότι οι Έλληνες και οι Κύπριοι που δουλεύουν σκληρά στο εξωτερικό, διαπρέπουν πάντοτε...

Συγχαρητήρια και εις ανώτερα, καμάρι μας!

Τίτλος blog: Το Ιστολόγιό μου
Χώρα: Κύπρος
Γλώσσα: Ελληνικά