γύρισα;

Δεν κρύβω ότι έχω αποπροσανατολιστεί λίγο.

Κατ'αρχήν μού είναι φοβερά επώδυνο ότι ξαναήρθα στην ευρωΧώρα μας και με πιάνει ίλιγγος όταν μεταφράζω τις τιμές σε σέκελ -και μού φαίνονται όλα πανάκριβα- , παραξενεύομαι όταν βλέπω ότι μπορώ να μπαίνω όπου θέλω χωρίς να με σταματάει κανείς στην είσοδο να δει τι έχω στο σακίδιό μου ή δεν αδειάζω τις τσέπες μου -ακόμα έχω στ'αυτιά μου τη βαριεστημένη ερώτηση "έχεις όπλο;" και την επίσης βαριεστημένη απάντησή μου να βγαίνει σχεδόν μηχανικά "όχι"-, τσαντίζομαι λίγο όταν βλέπω ότι τα πάντα κινούνται σχετικά αργά στο δρόμο και νομίζω ότι έχω κουφαθεί όταν βλέπω περιπολικά της αστυνομίας να περνάνε χωρίς ούτε να σφυρίζουν ούτε να αναβοσβήνουν έστω τα φώτα από πάνω, ξαφνιάζομαι όταν βλέπω και παθαίνω να περάσω πεζός το δρόμο και κα-νέ-να αυτοκίνητο δε μου δίνει προτεραιότητα, μού φαίνεται περίεργο όταν διαπιστώνω ότι τα περισσότερα σκυλιά που βλέπω στο δρόμο είναι αδέσποτα, με ρίχνει όταν βλέπω κατσουφιασμένα νεαρά παιδιά στο δρόμο -ενώ θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον ικανοποιημένα που δεν πάνε στρατό στα 18 τους για τρία χρόνια τα αγόρια και δύο χρόνια τα κορίτσια-... και άλλα πολλά καθημερινά μικροπράγματα όπως η παντελής έλλειψη στη χώρα μας των απλών λέξεων "ευχαριστώ" και "παρακαλώ"...

Πάντα με παίρνει μερικές μέρες να επανέλθω στην εδώ πραγματικότητα, αλλά πού θα μου πάει, κι αυτή τη φορά θα τα καταφέρω. Άλλωστε, αύριο (σήμερα Δευτέρα 1/8 -καλό μήνα!) είναι εργάσιμη μέρα. Και το πρόβλημά μου είναι ότι αυτή τη φορά με τις αναρτήσεις του blog νομίζω ότι δε θα έχω και πολλά να πω δια ζώσης. Έχουν τα περισσότερα ειπωθεί ήδη.

Τελικά δεν έχω καταλήξει εάν οι blogοδιακοπές του Αυγούστου που μόλις πέρασε με ξεκούρασαν ή με άφησαν πιο κουρασμένο από πριν. Αλλά τι σημασία έχει να το σκέφτομαι; Ό,τι έγινε έγινε και όσο διαρκούσε το γούσταρα.
Ελπίζω απλώς να μη σας κούρασα.

Τα κεφάλια μέσα και μακάρι η πυξίδα (μου) να μη με προδώσει
...αυτή τη φορά
όχι - δε λέω αυτό το απαίσιο "Καλό Χειμώνα"
γιατί...δεν έχουμε χειμώνα ακόμα!

άντε μπάυ !

Σαλώμ Χανόχ - "Leat Leat" ("Σιγά Σιγά")

Ρίκι Γκαλ - "Hine Patakhti Khalon" ("Άνοιξα παράθυρο")

επιστρέφω Ελλάδα σήμερα

λιμάνι

Και έτσι για το καλό αποφασίσαμε να το παίξουμε λίγο κοσμικοί απόψε.
Το παλιό λιμάνι του Τελ Αβίβ, από το ψωρολίμανο της δεκαετίας του '20, έγινε τα τελευταία χρόνια "must" με τα καλά εστιατόρια και μπαρ, με τα κύματα να σπάνε αργά στην ακτή και τα φώτα να βλέπουν τη θάλασσα.

το λιμάνι με τον ηλεκτρικό σταθμό Ρήντινγκ στο βάθος

Και κάπου στο βάθος, πέρα από τα κύμματα, βρίσκεστε....εσείς.
Από παιδάκι όταν με έφερναν εδώ για βόλτα, πάντα το σκεφτόμουν ότι κοιτώντας βορειοδυτικά, κάπου εκεί είστε κι εσείς όλοι.

Και μετά από τα σνίτσελ και τον πουρέ -κλασσικό μενού για εδώ, και ανέκαθεν αγαπημένο μου- (μαμά ξέρεις τώρα τι θα μου μαγειρέψεις όταν γυρίσω. Και όχι λαχανοντολμάδες, γιατί έχω ξεσυνηθίσει τον χοιρινό κιμά...), το βράδυ συνέχισε με το λα-τρε-μέ-νο παγωτό στο Iceberg:

Πικρή σοκολάτα και Ρούμι με σταφίδες!
όπως πάντα

Και αυτός είναι ο ορισμός της έκφρασης "Σοφ α'Ντέρεχ"
(μτφ. "αυτό μόνο και τέλοςςς").

Ιουντήτ Ράβιτς - "Εσένα δε σε αγγίζω"

δεν αγγίζουμε τις αναμνήσεις.
τις αφήνουμε να βρίσκονται εκεί που πρέπει.

πιο χαμηλά-πιο χαμηλά-πιο χαμηλά (2)

Και μετά και από τη δεύτερη σωματική έρευνα που υπέστην πριν την πτήση από το Εϊλάτ στο Τελ Αβίβ, είναι πλέον σαφές ότι ο Μπάμπης με τις πάμπολλες σφραγίδες από τα ακατανόμαστα μέρη που έτυχε να περιπλανηθώ πριν ένα χρόνο αποτελεί την αιτία του κακού....

Και για να πω και του στραβού το δίκιο,
και ο πιο ανεύθυνος και τεμπέλης
αστυνομικός ασφαλείας στα ισραηλινά αεροδρόμια -
ε, ΠΩΣ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΑΓΝΟΗΣΕΙ ΤΟΣΕΣ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΣΦΡΑΓΙΔΕΣ;;;
Για να το κάνω και πιο λιανά :
Κι εγώ ο ίδιος αν θα έπρεπε να κάνω έλεγχο ασφαλείας
στον ίδιο μου τον εαυτό,
και με τον (ορ. ανωτέρω) Μπάμπη παραμάσχαλα
θα με πασπάτευα ώρες ολόκληρες...

Απλή οδηγία λοιπόν σε όσους προτίθενται να επισκεφθούν αυτή τη χώρα, ας δουν καλά καλά τις σφραγίδες του διαβατηρίου τους, αλλιώς ..λυπάμαι πολύ και λάθη με την απομάκρυνση από το ταμείο πληρώνονται.

Παρ'όλ'αυτά, μετά το πέρας και αυτής της (γνωστής για μένα πλέον) διαδικασίας -χωρίς αδικαιολόγητα σφυρίγματα κάτω από τη ζώνη αυτή τη φορά!- , πρότεινα στην αστυνομικίνα που τακτοποιούσε τα πράγματά μου οι αρμόδιες αρχές να αρχίσουν να προσφέρουν και άλλες υπηρεσίες στους πελάτες τους, γεγονός που θα καταστήσει τη χώρα δημοφιλέστατη ως προς την τουριστική της υποδομή και ανάπτυξη!
Με περίσσεια σοβαρότητα, της έκανα απλές επισημάνσεις που ελπίζω να εφαρμοσθούν συντόμως, με την ελπίδα να βρεθούν ευήκοα ώτα.

Παραδείγματος χάριν, μετά του σωματικού ελέγχου ασφαλείας, να προστεθούν και τα εξής :

πλύσιμο ρούχων

σιδέρωμα

μανικιούρ

και βέβαια.. χαλαρωτικό μασάζ

και τότε να δεις που η ELAL
θα ξεπληρώσει επιτέλους όλα της τα χρέη!

"χμ.. ενδιαφέρον ακούγεται!
εγώ πάντως θα το εισηγηθώ!"
με κοίταξε με νόημα η πρασινομάτα αστυνομικός..

Να δεις που θ' αρχίσει να μ'αρέσει σε λίγο

Απομένουν πλέον ώρες από την αναχώρησή μου για Ελλάδα και αρχίζει ένας μαραθώνιος καφέδων, ποτών κ.λ.π. στο Τελ Αβίβ, οπότε δεν υπόσχομαι να είμαι πολύ συνεπής με σας από δω και πέρα, αν και σας χρωστώ μερικές φωτογραφίες έξτρα.
Αλλά θα πρέπει λίγο λίγο να μπαίνει σε μια πιο νορμάλ ρέγουλα το blogging -που αυτό το καλοκαίρι του έδωσα και κατάλαβε-.
Δε λέω πάντως πως αυτή είναι η τελευταία ανάρτησή μου από το Ισραήλ (για να είμαι κι εγώ εντάξει)

άνευ τίτλου

χικ-χικ

Δε θα αναφερθώ πολύ στα μπαρ του Εϊλάτ, γιατί απλά παραείναι συμβατά.
Η περιοχή των μεγάλων ξενοδοχείων έχει καταληφθεί από τους γνωστούς και μη εξαιρετέους αντιπαθέστατους γαλλοεβραίους τουρίστες -για τους οποίους δεν θα επεκταθώ γιατί μοιραίως θα βγάλω όλο το ρατσιστικό μένος που θρέφει όλος ο ντόπιος πληθυσμός (και εγώ) και καθόλου άδικα γιατί απλά κάνουν ό,τι τους κατέβει και καταστρέφουν τα πάντα γύρω τους και σηκώνει ιδιαίτερη ανάρτηση αυτή η γαλλική λαίλαπα που έχει τρελλάνει τους ισραηλινούς-.
Επίσης παρατηρούνται τελευταία κρούσματα (κωμικο)τραγικής σνομπαρίας από τους 'πρωτευουσιάνους' τουρίστες από το Τελ Αβίβ (κι ας προέρχονται οι περισσότεροι από περιοχές της πόλης που καλά-καλά ούτε ο ταχυδρόμος δεν καταδέχεται να πάει και να ανοίξει το γραμματοκιβώτιο. Σσσιγά τα Ωά!).

Το real thing στο Εϊλάτ ήταν, είναι (και θα είναι φαίνεται) το παλιό εμπορικό κέντρο της πόλης, με τις γκρίζες κολώνες των 80s, με τα αιρ-κοντίσιον να στάζουν και με όλους να ανεβοκατεβαίνουν πάνω κάτω τα σκαλιά που κάθε τρία σκαλοπάτια σε βγάζουν και σε ένα διαφορετικό μπαρ (τα περισσότερα χωρίς καθορισμένο όνομα).

Πολύ πλάκα. Και εννοείται πως η αστυνομία έχει πάντα κάτι να κάνει στη γύρω περιοχή, αφού η πλειονότητα των θαμώνων είναι νεαρές και νεαροί Εϊλατιώτες γύρω στα 17-18, πριν πάνε στρατό, και ίσως γι'αυτό...έχουν τα νεύρα τους! Σήμερα μάλιστα ήμουν μάρτυρας σε έναν καβγά μεταξύ δύο τσαντισμένων ντόπιων γύρω στα 16 που και οι ίδιοι οι αστυνομικοί που πήγανε να τους χωρίσουν δεν κρατήθηκαν και έσκαγαν στα γέλια όταν ο καβγάς εξελίχθηκε σε ...αλληλοφτυσίματα. (έφτυναν ο ένας τον άλλον σαν τις καμήλες! κατουρήθηκα!)

Βαρέθηκα να ψυχαγωγούμαι με τον καημό των άλλων και η τύχη (η καλή μου τύχη) με έβγαλε στον πάνω όροφο του παλιού εμπορικού κέντρου, σε ένα μικρό (πολύ μικρό) μπαράκι που το είχε ένας αιθίοπας (!) , έπαιζε αιθιοπική μουσική (!!) και ήταν γεμάτο με αιθίοπες και αιθιοπίνες γύρω στα 25 να χορεύουν α-στα-μά-τη-τα!!!!! Τα χρώματα του μπαρ -που εννοείται πως δεν κατάφερα να μάθω πώς λέγεται. αν κάποιος από σας βρεθεί κάποτε στο Ε"ιλάτ, ας ρωτήσει για το αιθιοπικό μπαρ. είναι ένα μόνο- ήταν τα χρώματα της σημαίας της Αιθιοπίας (κόκκινο-κίτρινο-πράσινο). Ο ρυθμός απλά σε καθηλώνει. Δεν υπήρχε περιθώριο εκλογής ποτού (λόγω έλλειψης γενικώς) αλλά ούτε και συνεννόησης , αφού το μόνο που μίλαγαν εκεί μέσα ήταν αμχαρικά (αγγλικά ή εβραϊκά γρι!) .


Ήμουν ένα.....χλωμό πρόσωπο , ο μόνος λευκός στο μπαρ. Το να παραγγείλει κανείς ήταν απλώς χάσιμο χρόνου και χωρίς πολλά πολλά μου έδωσαν ένα ποτήρι ...Ούζο Ασμάρας! (ναι , αυτό το ήξερα. Το Ούζο -που είναι απαράλλαχτο με το δικό μας- είναι το εθνικό ποτό στην πρώην Βόρειο Αιθιοπία και νυν ανεξάρτητη Ερυθραία, που έχει πρωτεύουσα την Ασμάρα).

Έκατσα στη γωνία και χωρίς να το καταλάβω ο ρυθμός της μουσικής τους με έκανε πραγματικά να χαθώ. Θυμήθηκα την αγαπημένη μου Μαρίνα, που δε με πήρε μαζί της στην Αιθιοπία τον περασμένο Απρίλιο επειδή λέει παραείμαι οργανωτικός για τα γούστα της -κι ας ήξερε ότι μόνο εγώ θα μπορούσα να βρω το καλύτερο Ούζο Ασμάρας του Ντουνιά!...

Και να, τώρα πίνω Ούζο Ασμάρας στο Εϊλάτ, στο πιο παρακμιακό από τα παρακμιακά μπαρ του παλιού εμπορικού κέντορυ της πόλης.

Δεν πειράζει Μαρινίδου μου, είναι σαν να ήσουν κι εσύ εδώ απόψε.

Και ξαφνικά γίνεται ο χαμός με τους αιθίοπες, όταν ο dj έβαλε φαίνεται το τελευταίο χιτ των κλαμπ της Αντίς Αμπέμπα. Και μένω με το στόμα ανοιχτό ακούγοντας το τραγούδι του αιθίοπα 'Σάκη Ρουβά' ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων ονόματι Henok Abebe.
Σηκώθηκαν όλοι και αν θα ήταν δυνατόν να πετάξουν στο ταβάνι και να χορεύουν με τα πόδια στον αέρα, θα το έκαναν! Εννοείται πως ζήτησα (ο σπαστικός) να μου πουν το όνομα του τραγουδιού και του τραγουδιστή και....έτσι γίναμε όλοι μια μεγάλη οικογένεια (με ένα άσπρο μπάσταρδο, δηλαδή ..εμένα)

Μαρίνα μου, σου το αφιερώνω !

Henok Abebe

Και βέβαια, όλοι και όλες με χαιρέτησαν δια χειραψίας όταν έφευγα.
"Ετσι κάνουμε εμείς", μου εξήγησαν.

27 Αυγούστου 2008 μ.Χ.

Σαν σπαστικός έλληνας τουρίστας που θέλει να ξέρει πού βρίσκεται και ποιό είναι το παρελθόν κάθε τόπου που τυγχάνει να κάνει διακοπές -και πάντα με την κρυφή ελπίδα ότι κάπου υπάρχει και κάποιο ελληνικό παρελθόν- (δε θα ξεχάσω την έκπληξή μου όταν διαπίστωσα ότι τόσο η Βαρκελώνη όσο και το.. Μπαχρέην υπήρξαν κατ'αρχήν αρχαίες ελληνικές αποικίες!!!!) , πήρε το μάτι μου ένα μικρό κτίριο στο κέντρο του Εϊλάτ : το Μουσείο της πόλης!
Και περιμένοντας να περάσει λίγο το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει όλος ο κόσμος εδώ -να πέσει δηλαδή λίγο ο υδράργυρος, όσο βέβαια αυτό είναι δυνατόν-, μπήκα μέσα να...σωθώ. Ρωτώντας πόσο είναι το εισιτήριο, όλοι κατάλαβαν ότι μιλούσα για το εισιτήριο των συναυλιών του Φεστιβάλ Τζαζ και μετά ενθουσιάστηκαν όταν τους εξήγησα ότι εννοούσα το εισιτήριο του Μουσείου.
"Ε, καμία σύγκριση με τα δικά σας μουσεία πάντως", είπε η υπάλληλος.
Και αυτό μού είχε γίνει σαφές ήδη από την είσοδό του, με όλα αυτά τα πέτρινα και πολύχρωμα ζωγραφισμένα ψάρια-σύμβολο της Ερυθράς Θάλασσας, που εννοείται πως δεν ήταν αρχαιολογικά ευρήματα.

Και όμως, αυτό το μικρό Μουσείο έχει το προνόμιο ότι αντί να περιγράφει την Ιστορία είναι -ουσιαστικά- μέρος της Ιστορίας. Είναι σαφές ότι κάθε έλληνας αρχαιολόγος στην καλύτερη περίπτωση θα κάγχαζε ειρωνικά εάν υπήρχε ένα ελληνικό μουσείο που τα εκθέματά του θα χρονολογούνταν το 1949 το πολύ.
Η απαρχή της Ιστορίας αυτής της πόλης είναι λοιπόν το 1949 (μ.Χ.) και είναι συνιφασμένη με την ισραηλινή 'έξοδο' στη στρατηγικής σημασίας Ερυθρά Θάλασσα. Η στρατιωτική επιχείρηση με το όνομα "Οβντά" περαιώθηκε με την κατάληψη της μικρής αυτής λωρίδας ακτής 15 περίπου χιλιομέτρων -'σφήνα' ανάμεσα στην αιγυπτιακή χερσόνησο του Σινά και το ιορδανικό λιμάνι της Άκαμπα- από μια μικρή ομάδα κουρασμένων στρατιωτών που όμως είχαν.. ξεχάσει(!) κάπου στο δρόμο τη σημαία του νεότευκτου τότε εβραϊκού κράτους.

Η λύση ήταν απλή:
πήραν ένα λευκό πανί, βρήκαν κάποια μπουκαλάκια μελάνι και ζωγράφισαν με τα χέρια τους την ισραηλινή σημαία, που στην Ιστορία θα μείνει ίσως η μόνη 'χειροποίητη σημαία από μελάνι'. Στη συνέχεια κατέβασαν την ιορδανική σημαία που βρισκόταν στη στέγη του μοναδικού κτιρίου στην έρημη ακτή, του προκεχωρημένου δηλαδή φυλακίου της ιορδανικής αστυνομίας που ονομαζόταν μέχρι εκείνη τη στιγμή Ουμ Ράσρας, και κάπως έτσι..ερασιτεχνικά άρχισε η ιστορία της μικρής αυτής πόλης, που έμελλε να γίνει το πιο ήρεμο σημείο να μένει κανείς σε αυτό το ταραγμένο μέρος -ίσως γιατί το μόνο με το οποίο έπρεπε να πολεμήσει κανείς ήταν η απόσταση και η υπερβολική ζέστη-.

η χειροποίητη σημαία από μελάνι στο φυλάκιο του Ουμ Ράσρας το 1949

αντίγραφο της μελάνινης σημαίας στο Μουσείο του Εϊλάτ

Οι πρώτοι κάτοικοι της απομακρυσμένης αυτής πόλης δεν ήταν ούτε ιδεολόγοι ούτε και ήθελαν να είναι εδώ. Το Εϊλάτ, που πήρε το όνομά του από το ομόνυμο λιμάνι του Βασιλιά Σολομώντα και στο οποίο έρχονταν προϊόντα από το κράτος της ερωμένης του -που δεν είναι άλλη από τη Βασίλισσα του Σαβά- έχει ...ένοχο παρελθόν καθότι για αρκετά χρόνια φιλοξενούσε αποκλειστικά ισραηλινούς βαρυποινίτες (και αυτή η..αμαρτωλή λεπτομέρεια επιμελώς αποκρύπτεται στο Μουσείο).
Κατόπιν ήρθαν εργάτες των γειτονικών μεταλλουργείων της Τίμνα και μετά εγκαταστάθηκαν εβραίοι από το Μαρόκο και τις χώρες της Νοτίου Αμερικής. Και φαίνεται πως το 'χειροποίητο' της σημαίας που πρωτοανέβηκε εδώ, δημιούργησε ένα περίεργο κάρμα στο ζεστό Εϊλάτ αφού ό,τι βλέπει κανείς σήμερα εδώ είναι φτιαγμένο κυριολεκτικά 'στο χέρι',
Η φύση μάλλον έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να σαμποτάρει όποιον ήθελε να χτίσει εδώ τη ζωή του. Παράλληλα, η μακρινή απόσταση από τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας -και κατά συνέπεια και από τις γνωστές φασαρίες μεταξύ ισραηλινών και παλαιστινίων- κατέστησαν το Εϊλάτ σχεδόν 'αναίσθητο' σε ό,τι συνέβαινε στο βορρά. Μετά την κατάληψη του Σινά από τους ισραηλινούς το 1967, η πόλη ξαφνικά έγινε το διοικητικό κέντρο μιας ολόκληρης χερσονήσου και παράλληλα άρχισε να αναπτύσσεται και ο τουρισμός, αφού στην ουσία δεν υπήρχαν ...γείτονες.
Και άρχισε να δημιουργείται μια Λιλιπούπολη, με ένα μικρό αεροδρόμιο στο...κέντρο της, με μεγάλα ξενοδοχεία το ένα δίπλα στο άλλο, με δρόμους που φαίνονται σαν να είναι υπολογισμένοι με το μέτρο για να...χωρέσουν όλα μαζί και το ένα δίπλα στο άλλο. Έτσι, περπατώντας στους δρόμους βλέπεις ένα μπακάλικο δίπλα από μια τράπεζα, που είναι απέναντι από μια σειρά εστιατορίων, που από πάνω της είναι η εφορία και πίσω από αυτήν ένα πάρκο που στο τέρμα του είναι άλλο ένα ξενοδοχείο και κάπου στο τέλος του δρόμου να και το φυλάκιο που σε πάει στην Ιορδανία - που κι αυτό με τη δειρά του βρίσκεται σε απόσταση 16 χιλιομέτρων από το αντίστοιχο φυλάκιο των Αιγυπτίων. Και στη μέση τριγυρνάνε ανέμελοι ισραηλινοί τουρίστες που ψωνίζουν ψωνίζουν ψωνίζουν και ψωνίζουν. Και περιέργως όλα αυτά γίνονται με τον πιο φυσικό τρόπο, ενώ τα αεροπλάνα πετάνε πάνω από το κεφάλι σου -γιατί το αεροδρόμιο δεν είναι δυνατόν να μεταφερθεί πουθενά αλλού αφού ...δεν υπάρχει χώρος, τι να κάνουμε!!!
Η Λιλιπούπολη του Εϊλάτ αναπτύχθηκε περισσότερο μετά την υπογραφή Συνθήκης Ειρήνης με την Αίγυπτο και την ισραηλινή απόσυρση από το Σινά ενώ η υπογραφή αντίστοιχης Συνθηκης Ειρήνης με την Ιορδανία τη δεκαετία του '90 κατέστησε την πόλη το ασφαλέστερο αστικό κέντρο της ισραηλινής επικράτειας (τηρουμένων πάντα των αναλογιών..)
Τα σύνορα είναι ανοιχτά με τις δύο αυτές αραβικές χώρες και ενώ παντού μπορεί να γίνεται ένας χαμός, οι Εϊλατιώτες και οι Εϊλατιώτισσες δεν παίρνουν πια χαμπάρι.. Και αυτό φαίνεται από τις χαμογελαστές φωτογραφίες των πρώτων κατοίκων της πόλης που φιγουράρουν στους τοίχους του...Μουσείου(!!!!), κάτι που βρήκα αστείο αλλά συγχρόνως και πολύ συγκινητικό.
Για φαντάσου οι φάτσες μας μια μέρα να αναρτηθούν σαν ...αρχαιολογικά εκθέματα! Δεν φανταζόμουν ποτέ να μπω σε Μουσείο και να βλέπω χαμόγελα (πλην βεβαίως αυτού της ...Τζοκόντα)

Και ανάμεσα σε όλες αυτές τις φωτογραφίες, βρέθηκαν μερικές που πραγματικά αποτέλεσαν ιστορία.. Όπως η πρώτη Εϊλάτισσα που κέρδισε τα εθνικά καλλιστεία το 1971, υποβασταζόμενη από ντόπιους γκόμενους...



...και μια γραπτή ανακοίνωση του Δημάρχου του Εϊλάτ τον Ιανουάριο (έχει σημασία που τονίζω το μήνα -διαβάστε παρακάτω...) του 1960, η οποία είναι η εξής:

"Δια της παρούσης ανακοινώνεται στους κατοίκους ότι την προβλεπόμενη ποσότητα ζάχαρης του μηνός Δεκεμβρίου (;) μπορείτε να παραλάβετε από τους κατά τόπους φούρνους κατόπιν αδείας του γραφείου του Υπουργείου Εσωτερικών στο κτίριο 253.

Επίσης σας εφιστάται η προσοχή περί της τιμής των πορτοκαλιών στο Εϊλάτ.
Παρακαλείσθε όπως μην καταβάλετε περισσότερο
από 24 αγκορότ (υποδιαίρεση της τότε ισραηλινής λίρας) το κιλό.
Ι. Λέβι
Δήμαρχος"

Περιέργως φαίνεται πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται κάπως συντομότερα απ'όσο φανταζόμουνα... Φεύγοντας από το Μουσείο πήρε το μάτι μου μια τωρινή ανακοίνωση της Δημαρχίας, υπενθυμίζοντας ότι στο Εϊλάτ ισχύει ειδικό δασμολόγιο σε όλα τα προϊόντα και δεν υπάρχει επιβάρυνση ΦΠΑ (Εεεεεε Ροδίτες, καλημέρα!) και έβγαλα φωτογραφία τον τιμοκατάλογο βασικών προϊόντων....έτσι, για την Ιστορία :

Νερό (μικρό μπουκάλι) - 6 σέκελ / Νερό (μεγάλο μπουκάλι) - 9 σέκελ / Αναψυκτικά ανθρακούχα 330ml - 7 σέκελ / Αναψυκτικά τύπου νέκταρ - 7 σέκελ / Μπύρα (Μακάμπι-Γκόλντσταρ 1/3) - 11 σέκελ / Μπύρα (Κάρλσμπεργκ-Τούμποργκ) - 12 σέκελ / Μπύρα (Χάινεκεν) - 14 σέκελ / Παγωτό ξυλάκι - 3 σέκελ / Παγωτό πύραυλος - 9 σέκελ / Αντιηλιακή κρέμα - 10 σέκελ.
Και για να τα ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, ένα ευρώ στοιχίζει σήμερα 5,20 σέκελ.
και αυτά είχα να πω - και τέλος -

(ΕΕΕεεεεεε εκεί στο ELLADA, ακούτε;;;)

Μια όμως που μιλάμε για Ιστορία, η σημερινή μέρα, 27 Αυγούστου 2008, είναι όντως ιστορική μέρα για το Εϊλάτ, και στάθηκα πολύ τυχερός που την έζησα από κοντά.
Το μοναδικό μετάλλιο που κέρδισε το Ισραήλ στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου το έφερε ένας Εϊλατιώτης. Ο νεαρότατος και σεμνότατος Σάχαρ Τσουμπέρι ήρθε στην πόλη του με το χάλκινο μετάλλιο στην ιστιοσανίδα και μόλις βράδιασε έγινε μια σεμνή σεμνότατη τελετή στο λιμάνι της πόλης με εκατοντάδες Εϊλατιώτες να πανηγυρίζουν σαν τρελλοί! Και διαβάστηκαν και λόγοι, και έπεσαν και χειροκροτήματα και -άμα λάχει- έγινε και ένας χαμός με τα πυροτεχνήματα.
Θρίαμβος με τα όλα του!

Ακολουθούν λοιπόν και τα δικά μου -χειροποίητα!-
μελλοντικά μουσειακά κομμάτια (του Εϊλάτ..)
που τα μοιράζομαι μαζί σας
αυτήν ακριβώς τη στιγμή!

Ζούμε ..Ιστορία, λοιπόν!

ο Ολυμπιονίκης από το Εϊλάτ Σάχαρ Τσουμπέρι με το μετάλλιό του..

..οι συμπολίτες του..


....και τα πυροτεχνήματα!!!

και αν δεν το προσέξατε,
και το blog ζει ιστορικές στιγμές,
ΑΥΤΟ είναι ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
ΠΟΥ ΜΕΤΑΦΟΡΤΩΝΩ!!!!
σόρρυ για τον ήχο και για κάποια ατυχή πλάνα,
αλλά ο ερασιτέχνης έχει πάντα την κατανόηση του κοινού...
ε;

μένω μέσα - τέλος

Μετά τα πρωινά (βλ. ανάρτηση) το μόνο που θέλω είναι να κάθομαι στο μπαλκόνι και να χαζεύω τα φώτα.

Κι ας πάνε τα πλήθη να ακούνε τζαζ στο φεστιβάλ στο λιμάνι.

"Τζαζ" , δόξα τω Θεώ , διαθέτουμε μπόλικη.

Τέλος

από το δωμάτιο του ξενοδοχείου μου

πιο χαμηλά-πιο χαμηλά-πιο χαμηλά..

Εϊλάτ

Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση έως τη μέρα της επιστροφής στα πάτρια εδάφη και οι σπασμωδικές κινήσεις συνεχίζονται. Έτσι τελείως ξαφνικά αποφάσισα να αφήσω για άλλη μια φορά το Τελ Αβίβ και να πετάξω με εσωτερική πτήση στο τουριστικό θέρετρο Εϊλάτ, που βρίσκεται πάνω στη μόλις 15 χιλιομέτρων περίπου ισραηλινή ακτή επί της Ερυθράς Θάλασσας στο νοτιότερο άκρο της χώρας. Άλλωστε υπάρχει και λόγος γιατί όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος διοργανώνεται αυτές τις μέρες το Διεθνές Φεστιβάλ Τζαζ, το κυριότερο μουσικό γεγονός κάθε Αύγουστο. Έτσι, μια και δυο, κλείνω εισιτήρια, βρίσκω ξενοδοχείο -πράγμα δυσκολότατο, αφού είτε λόγω του Φεστιβάλ είτε λόγω της τελευταίας εβδομάδας πριν ανοίξουν τα σχολεία δεν πέφτει καρφίτσα στη λιλιπούτεια αυτή λωρίδα ακτής με τα πολλά και μεγάλα 5άστερα ξενοδοχεία-.

Όπως παρατήρησα στο αεροδρόμιο, ήμουν ο μόνος μη ισραηλινός επιβάτης. Και αυτό έχει σημασία γιατί πάλι κατάφερα να τραβήξω το ενδιαφέρον του ελέγχου ασφαλείας με το που άνοιξα το στώμα μου και μίλησα εβραϊκά αφ'ενός και αφ'ετέρου ο Μπάμπης έκανε πάλι το θαύμα του με τις πάμπολλες σφραγίδες πάνω στις σελίδες του. Και άρχισε για μένα μια περιπέτεια άνευ προηγουμένου, που η πρώτη ανάκριση στο αεροδρόμιο της Ρόδου έμοιαζε με ...κοζερί.
"Και γιατί μιλάτε εβραϊκά;"
"Και γιατί θέλετε να πάτε στο Εϊλάτ;"
"Και πότε..."
"Και με ποιούς..."
"Και γιατί..."
"Μα γιατί..."
"Και πώς...".
Για κάποιο ανεξήγητο λόγο οι απαντήσεις μου ή δεν έπειθαν ή φαίνονταν απίστευτα ύποπτες για να είναι αληθινές.
"Ξέρετε, η πτήση μου φεύγει σε 5 λεπτά. Θα πετάξω;"
"Ελπίζω πως ναι" απάντησε ξερά η ξανθιά αστυνομικίνα.

Αποτέλεσμα;
Πάει η πτήση που είχα κλείσει εισιτήριο και για πρώτη φορά στη ζωή μου σε όλα αυτά τα χρόνια που έρχομαι στο Ισραήλ έζησα αυτό που λέγεται "σωματικός έλεγχος ασφαλείας πριν την πτήση". Και ομολογώ πως σήμερα μετάνιωσα την ώρα και τη στιγμή που η τύχη με έφερε στο σημείο να μιλάω μια ξένη γλώσσα (και μάλιστα τη συγκεκριμένη) τόσο σκανδαλωδώς καλά. Να μου έλειπε αυτό το προνόμιο και να μου έλειπαν όλα, έλεγα από μέσα μου όσο βρισκόμουν σε αυτό το δωμάτιο να με πασπατεύει ο αστυνομικός και να βλέπω άλλους δύο να ανοίγουν τη βαλίτσα και τα πορτοφόλια μου. Δεν είχα τίποτα να κρύψω, αλλά σε καμία περίπτωση δεν εύχομαι σε κανέναν να περάσει αυτή την αγχωτική εμπειρία, που αισθάνεσαι ότι δεν εξαρτάται τίποτα από σένα και κάποιοι άλλοι που δεν ξέρεις καν πώς τους λένε έχουν τον απόλυτο έλεγχο.

Το αποκορύφωμα έφτασε όταν ο άνθρωπος της ασφάλειας μου ζήτησε να κατεβάσω το παντελόνι μου λίγο πιο πάνω από τα γόνατα. "Μιλάς σοβαρά;" τον ρώτησα ενώ την ίδια στιγμή έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν είναι δυνατόν να άκουσα ό,τι άκουσα και ότι τα εβραϊκά μου επιτέλους ίσως και να με προδίδουν. "Λυπάμαι, δεν μου είναι ευχάριστο ούτε σε μένα αλλά προβλέπεται", είπε με ύφος. Εσείς τι θα κάνατε;



Ο ανιχνευτής μετάλλου με άγγιζε στο πουκάμισο, στη μέση και όταν έφτασε στο εσώρουχο (!!) άρχισε να.... σφυρίζει σα δαιμονισμένος!
Ο άνθρωπος της ασφάλειας γούρλωσε τα μάτια του ενώ εγώ έβλεπα μια το σώβρακό μου, μια τον ανιχνευτή μετάλλου και μια τον αστυνομικό και δεν ήξερα τι να υποθέσω.
"Δεν ήξερα ότι τα αρχ... μου έχουν και τέτοιες ιδιότητες" είπα κατακόκκινος -μα πώς μου ήρθε να ξεστωμίσω τέτοιο πράγμα και μάλιστα σε τέτοιες συνθήκες-.
"Δεν ξέρω τι να πώ" αναφώνησε κι αυτός ο έρμος σαστισμένος αστυνομικός. Και τότε μου ήρθε η φαεινή ιδέα να του πω :
"Να δεις που θα φταίει το μεταλλικό κουμπί του τζην μου. Για να το κατεβάσουμε πιο κάτω και να δεις που θα σταματήσει να ουρλιάζει."
Και τελικά αυτό ήταν και το όλο θέμα....
Η σιγή του ανιχνευτή συνοδεύτηκε με ένα δυνατό ξεφούσκωμα του αστυνομικού και εγώ πραγματικά δεν θυμάμαι να έχω αισθανθεί περισσότερο εξευτελισμένος από ποτέ.

Αφού δεν βρήκαν τίποτα το ύποπτο στα πράγματά μου και ο σωματικός έλεγχος σταμάτησε ευτυχώς μόνο εκεί, ήρθε μια αστυνομικίνα και μου τακτοποίησε τα ρούχα μου ξανά στη βαλίτσα μου. "Ευτυχώς κι εσύ κορίτσι μου, γιατί ποτέ δεν μπορώ να τακτοποιήσω όπως πρέπει τα πράγματά μου σε μια βαλίτσα". "Αααα, σας ξέρω εσάς τους έλληνες άνδρες. Χαϊδεμένοι, όλα η μαμά ή η γυναίκα. Ούτε ένα αυγό δεν κάνετε", είπε η μικροκαμωμένη μελαχροινή αστυνομικίνα που φαίνεται σαν κάτι να ήξερε παραπάνω. Και ο ρωσοεβραίος συνάδελφός της που ξαφνικά εμφανίστηκε πίσω από κάποια κουρτίνα μονολογούσε φωναχτά σχεδόν γελώντας "Μα , επιτέλους, δεν θα κάνεις ΚΑΝΕΝΑ γραμματικό λάθος; Σε ακούω τόση ώρα και έχω βάλει στοίχημα ότι δε μπορεί - πού θα πάει, θα την πατήσεις σε κάποιο ρηματικό τύπο!".
"Αυτό ακριβώς φαίνεται πως είναι και το πρόβλημά μου εδώ πέρα. Ότι μιλάω καλύτερα κι από σένα" του κάνω -και συμφώνησε...
Τουλάχιστον είχε επίγνωση, και ίσως περισσότερο χιούμορ από τους υπόλοιπους.

Και ύστερα τους ανακοίνωσα ότι μετά από όλα αυτά, το μόνο που δε θέλω να κάνω είναι να ρηλαξάρω στο Εϊλάτ. Μια και δυο πήγα στο τσεκ-ιν και τους είπα να μου δώσουν τα λεφτά μου πίσω και τις προβλεπόμενα τακτοποιημένες βαλίτσες μου και να πάω από κει πού'ρθα και τέλος, ως εδώ, τέρμα. Και τότε έκαναν τα αδύνατα δυνατά να με πείσουν να ..πετάξω! "Τώρα που έγινε ο έλεγχος και όλα πήγαν μια χαρά, τώρα θα μείνεις εδώ;".
Κι από τη μια σκέφτηκα, γιατί να τους κάνω τη χάρη να μου χαλάσουν το κέφι;
Κι από την άλλη, να είμαι ξανά το καλό παιδί -τη μια να με κρατάνε μιάμιση ώρα με χαζές ερωτήσεις και να με κάνουν να αισθάνομαι σαν κοινός εγκληματίας και τρομοκράτης και μετά να πάω να κάνω διακοπές επειδή πάλι έτσι αποφασίσανε-;
Κι από την άλλη πάλι, κι αυτοί εδώ οι αστυνομικοί έχουν την ευθύνη τόσων ανθρώπων που πετούν. Αν συμβεί καμιά στραβή, τότε τι; Στο κάτω κάτω, ξέρω ότι δεν βρίσκομαι στην Ελβετία και πάλι καλά που υπάρχει αυτός ο έλεγχος, που τον περνάνε όλοι οι επιβάτες ανεξαρτήτως υπηκοότητας λίγο ή πολύ κι έτσι έχουμε όλοι το κεφάλι μας ήσυχο, κι ας είναι δυσάρεστη η όλη διαδικασία. Είναι αλήθεια ότι το παράκαναν, αλλά μπορώ να καταλάβω ότι δεν έχουν περιθώρια να αφήνουν τίποτα στην τύχη. Και γιατί να με εμπιστευτούν; Με ξέρανε κι από πριν μήπως; Και η περίπτωσή μου σε συνδυασμό με τις αλλόκοτες σφραγίδες του Μπάμπη όπως και να το κάνουμε είναι πράγματα που δεν περνούν απαρατήρητα. Δεν ήξερα τι να σκεφτώ και πώς να διαχειριστώ αυτή την κατάσταση όπως πρέπει. Ήταν σαν να έδινα εξετάσεις στο Συνταγματικό Δίκαιο... Όλες οι απαντήσεις είναι εν δυνάμει σωστές..

Τελικά επιβιβάστηκα.
Η αλλαγή παραστάσεων πάντα κάνει καλό σε τέτοιες στιγμές. Ήταν μια αργή πτήση. Τουλάχιστον εμένα έτσι μου φάνηκε. Από τις φορές που δεν ήθελα να σκέφτομαι τίποτα. Να μη δουλεύει το μυαλό. Να μην κινείται.

Ανοίγει η πόρτα του αεροπλάνου και με το που βγαίνεις έξω σου έρχεται στα μούτρα ο λίβας των 45 βαθμών Κελσίου να καίει ακόμα και το άσπρο των ματιών σου. Μια εμπειρία που νομίζω στην Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να τη ζήσει κανείς. Όμως ευτυχώς ο αέρας της ερήμου δε φέρνει καθόλου υγρασία, κάνοντας υποφερτή την όλη κατάσταση. Αποκαμωμένος από την αγχωτική αυτή εμπειρία του σωματικού ελέγχου, σώριασα τα πράγματα στην είσοδο του δωματίου και αποφάσισα να ξεχαστώ στο νερό της θάλασσας.
Και αυτό έκανα.



Όχι, δε θα μου χαλάσει κανένας τις τελευταίες μέρες των διακοπών.
Σκέψεις εκλογίκευσης των γεγονότων με απασχόλησαν όλο το μεσημέρι, μπαινοβγαίνοντας από τα δροσερά νερά της Ερυθράς Θάλασσας. Πάλι καλά και οι νεαρές ρωσοεβραίες και έδιναν ευρωπαϊκό χρώμα στο όλο σκηνικό, με την τεράστια ιορδανική σημαία (τη μεγαλύτερη σημαία της Μέσης Ανατολής όπως υποστηρίζουν οι άραβες γείτονες) να κυματίζει στην απέναντι πλευρά της ακτής, στο ιορδανικό "Εϊλάτ" που ονομάζεται Άκαμπα.
Κι εγώ να έχω πλέον πεισθεί ότι το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνω όταν γυρίσω στη γενέτειρα είναι να κάνω μια ξεγυρισμένη δίαιτα και ν'αφήσω επιτέλους τ'αστεία και τα delivery.
Και στον επόμενο έλεγχο να κάνω τα σωστά.. γραμματικά λάθη που εμμέσως πλην σαφώς με συμβούλεψε ο ρωσοεβραίος αστυνομικός, για να γλυτώνω τα ξεβρακώματα.

Και η ζωή συνεχίζεται.

η Άκαμπα όπως φαίνεται στο βάθος από δω
με την Ιορδανική σημαία των πολλών τετραγωνικών