λοιπόν, ΕΓΩ δεν μπορώ να περιμένω!

Δεν ξέρω για σας , εγώ όμως οφείλω να παραδεχτώ ότι έχω φτάσει στα όριά μου. Μου τη δίνουν οι πάντες και τα πάντα τις τελευταίες μέρες. Και ενώ όλοι οι 'ξένοι' ζηλεύουν που ζούμε στη Ρόδο το καλοκαίρι, δεν ξέρουν πόσο εκνευριστικό είναι να είσαι αναγκασμένος να δουλεύεις τη στιγμή που αυτά τα ξανθά χλωμά πρόσωπα τριγυρνάνε αμέριμνα στις παραλίες και στα μπαρ ενώ εμείς τρέχουμε να συμμαζέψουμε όσα ασυμμάζευτα έχουν συσσωρευτεί από όόόλο το χειμώνα. Και αυτό επιτείνεται περισσότερο όταν οι περισσότεροι έχουν την άκρη του μυαλού τους τη λανθασμένη εντύπωση ότι με το που μπαίνει αυτός ο έρμος ο Αύγουστος έρχεται το ...Τέλος του Κόσμου και ότι όόόόλες οι εκκρεμότητες πρέπει ντε και καλά να 'κλείσουν'.
Και ποιός σας είπε ρε παιδιά ότι το Σεπτέμβριο π.χ. δεν κλείνουν οι δουλειές;
Και ποιός σας είπε ότι έρχεται η Δευτέρα Παρουσία κατακαλόκαιρο;
(αυτό σηκώνει ιδιαίτερη ανάρτηση.... οσονούπω! Είπαμε, όχι όλα μαζί ρε παιδιά..).

Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να χαλαρώσω λίγο πριν το φευγιό μου, που ευτυχώς δεν αργεί. Ξέρω, μετά από το σεισμό και τις πυρκαγιές δεν είμαι στα χάι μου, αλλά δεν πρόκειται και να σκάσουμε κιόλας.
Η ζωή συνεχίζεται.
Και αφού έτσι κι αλλιώς δεν προβλέπεται να φτάσω 115 ετών (35+80) για να ξαναδώ τα δάση μας έτσι όπως ακριβώς τα θυμάμαι, ας αρκεστώ στις μυθοπλασίες..
Κι αν μπορώ, ας κάνω κι αλλιώς..

Το σαββατοκύριακο που μας έρχεται (2 και 3 Αυγούστου) θα προβληθούν στον θερινό κινηματογράφο 'Ρόδον' στο κέντρο της πόλης οι ταινίες που διακρίθηκαν στο περασμένο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας.
Η είσοδος θα είναι ελεύθερη και οι προβολές διοργανώνονται από τον Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου.
Κι αυτό είναι μια μικρή ευχάριστη ανάσα μετά από τα όσα πάθαμε (άραγε μήπως μάθαμε;) αυτό το καλοκαίρι.

Χωρίς να θέλω να αδικήσω τις υπόλοιπες ταινίες που θα προβληθούν από το Φεστιβάλ της Δράμας, μου...επιτρέπω να μεροληπτήσω υπέρ της ταινίας του καλού μου φίλου Γρηγόρη Ρέντη (που φτιάχνει το μαλλί, εδώ στ'αριστερά... αμάν ρε Greg!!), που θα προβληθεί την Κυριακή 3 Αυγούστου και έχει τίτλο 'Μου Ζήτησες Να Περιμένω'. Πρόκειται για την πρώτη κινηματογραφική απόπειρα του Γρηγόρη, όταν είχε πρωτομπεί στο California Institute of the Arts του Λος Άντζελες και απεικονίζει την καθημερινή ζωή σε ένα μοναστήρι σε κάποιο βουνό της Αρκαδίας, και εκτός από το Φεστιβάλ Δράμας, βραβεύθηκε και στο 48ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (2007) παρακαλώ!

Τα μόλις 9 λεπτά διάρκειάς της έχουν νομίζω ιδιαίτερη συμβολική σημασία για μας αυτό το καλοκαίρι, αφού γυρίστηκε μέσα στο πράσινο και ανάμεσα στους ήχους κάποιου δάσους, από τα πάμπολλα που... κατορθώσαμε να καταντήσουμε στάχτη στις περσινές πυρκαγιές της Πελοποννήσου.
Ένα είδος ρέκβιεμ και για τα δικά μας φαλακρά βουνά φέτος..

Και επειδή φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι από σας την Κυριακή που μας έρχεται όλο και κάπου θα τριγυρνάτε στις παραλίες, πήρα την άδεια του Γρηγόρη να σας την προβάλω εδώ στο μπλογκ.

Τα σχόλια δικά σας.

Ο Γρηγόρης τελειώνει του χρόνου τη σχολή του και οσονούπω θα είναι ένας σκηνοθέτης με βούλα, που λένε. Έχει ωστόσο στο ενεργητικό του την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους με τίτλο "Athenes" (οι γαλλομαθείς θα παρατηρήσουν ότι ο τόνος είναι λάθος βαλμένος, αλλά δεν είναι τυχαίο αυτό). Μια ταινία που παρουσιάζει την Αθήνα της δεκαετίας του 2000, με τη νέα γενιά που μιλάει σχεδόν συνθηματικά, να βρίσκεται μεταξύ εφηβείας και ωριμότητας με φόντο την μεταΟλυμπιακή πρωτεύουσα που άλλαξε και ψάχνεται κι αυτή μαζί με τους νέους ιθαγενείς της... (πωπω, τελικά γέρασα ε;..).

Όπου την πετύχετε, απλά δείτε την!
ειδικά αν είστε λίγο νεώτεροι από 30, λέμε τώρα...
Προς το παρόν όμως, αρκεστείτε στο τρέηλερ:

Ο Γρηγόρης μαζί με τους αφοσιωμένους συμφοιτητές και φίλους του (μάλιστα κουβαλήθηκαν από τη φοβερή και τρομερή Καλιφόρνια για να τον βοηθήσουν!) ήρθε πριν ένα μήνα στη Ρόδο και γύρισε την ταινία που θα παρουσιάσει ως 'πτυχιακή εργασία' στη σχολή του τον ερχόμενο Μάιο.
Είχα την τύχη να ζήσω τα γυρίσματα, αφού τα περισσότερα πλάνα τραβήχτηκαν στην πολυκατοικία που μένω. Και ελπίζω να μην κόψει τα πλάνα που εγώ μαζί με άλλους αγαπημένους φίλους κάναμε τους κομπάρσους

(έλεος Ρέντη, τέτοιο Ξε-Κα-Τί-Νια-Σμα
ΔΕΝ πρέπει να κοπεί στο μοντάζ!!).

Άριστα Δέκα περιμένουμε λοιπόν -και θέλω κόπια!-.
υ.γ. καλά, δεν είναι τελείως ΨΩΝΙΟ το πρώτο κομπαρσιλίκι να παίξει στο Χόλυγουντ;;;

Επίσης:
Γιάννη! Ναι , ΕΣΕΝΑ εννοώ!
Φέρε επιτέλους αυτό το έρμο το cd με τις φωτογραφίες από τα γυρίσματα στο Ενυδρείο!!!
Θέλω να τις φεησμπουκάρω πριν πάω στα χαρακώματα!!!

Βαστάτε Συντρόφια!
Οι μέρες της Λευτεριάς είναι κοντά!

λίγο πριν - λίγο μετά

Διανύουμε δυστυχώς ένα μακρύ, θερμό και πικρό καλοκαίρι.

Το βίντεο είναι από τη χθεσινή διπλή βομβιστική επίθεση που συνέβη στην φτωχή συνοικία Güngören της Κωνσταντινούπολης. Άφησε πίσω της 18 νεκρούς και πάνω από 120 τραυματίες ενώ καμία οργάνωση δεν ανέλαβε ακόμα την ευθύνη. Όλα αυτά συμβαίνουν λίγα εικοσιτετράωρα πριν την ανακοίνωση της απόφασης του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου της χώρας για το εάν και κατά πόσον το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ έχει ιδεολογικές αρχές συμβατές με τον κεμαλικό -μη θρησκευτικό- χαρακτήρα του κράτους. Και παράλληλα μέρες τώρα μαίνονται μάχες μεταξύ του τουρκικού στρατού και των κούρδων ανταρτών στις ανατολικές επαρχίες της χώρας αλλά και στο Βόρειο Ιράκ.

Το σενάριο που τείνει να γίνει πραγματικότητα είναι λίγο-πολύ γνωστό εδώ και καιρό. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που 'κρίνονται' οι ιδεολογικές 'σκοπιμότητες' της νεοϊσλαμιστικής -και συγχρόνως φιλοευρωπαϊκής- κυβέρνησης Ερντογάν. Και κρίνονται από το στρατιωτικό αντιισλαμιστικό κατεστημένο, που μέσα από παγιωμένους θεσμούς αλλά και από το ίδιο το Σύνταγμα που ισχύει σήμερα στη γείτονα, ελέγχει σε μεγάλο βαθμό -αν όχι εξ ολοκλήρου- και τη δικαστική εξουσία.

Οι μάσκες έχουν πέσει προ πολλού. Δεν είναι μυστικό ότι ο στρατός αλλά και μεγάλη μερίδα των εύπορων κυρίως πολιτών δεν βλέπουν με καλό μάτι την ισλαμίζουσα κυβερνητική πολιτική, η οποία παράλληλα επιμένει στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και - εφόσον θελήσει να μπει στην ΕΕ - θα πρέπει μοιραία να κάνει υποχωρήσεις σε πολλά θέματα, συμπεριλαμβανομένου και του Κυπριακού. Το εγχείρημα του Ερντογάν είναι πολύπλοκο, καθώς περαιτέρω άνοιγμα στην Ευρώπη θα σημαίνει παράλληλα και αποδυνάμωση του ισχυρού κεμαλικού κατεστημένου, των δυνάμεων δηλαδή που διαμόρφωσαν εξ ολοκλήρου την κρατούσα ιδεολογία του σύγχρονου τουρκικού κράτους.
Τι κι αν ο Πρόεδρος της χώρας προέρχεται από το ΑΚΡ. Τι κι αν..κυβερνά το ΑΚΡ. Τι κι αν το κόμμα αυτό στηρίχτηκε από την πλειοψηφία των ψηφοφόρων -έστω με ένα φαιδρά άδικο εκλογικό σύστημα-.
Το ιδεολογικά χρωματισμένο Ανώτατο Δικαστήριο θα είναι αυτό που θα αποφασίσει τελικά εάν ο Πρωθυπουργός της χώρας προέρχεται από ένα κόμμα ...παράνομο ή νόμιμο!

Ο στρατός θέλει να κυβερνήσει στην Τουρκία, όπως το κατάφερε πολλές φορές στο παρελθόν.
Αντίπαλός του όμως αυτή τη φορά δεν είναι οι 'διεφθαρμένοι πολιτικοί', όπως υποστήριζε παλιότερα.
Αντίπαλός του αυτή τη φορά είναι το θρησκευτικό αίσθημα που όλο και περισσότερο κερδίζει τον απλό λαό.
Αντίπαλός του δεν είναι η 'ανηθικότητα' των κυβερνώντων αλλά η ιδεολογία των κυβερνώντων, οι οποίοι -αν και δεν το λένε καθαρά (ακόμα)- σίγουρα δεν συμβαδίζουν 100% με το κεμαλικό όραμα, που ήταν μια Τουρκία απεξαρτημένη από το Ισλάμ και ένα κράτος που δεν θα έχει σχέση με το ιερατείο, με σκοπό να υιοθετήσει τις αρχές μιας σύγχρονης δυτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Και αυτή η αντιπαράθεση 'Κεμάλ-Ισλάμ' ούτε φαίνεται αλλά ούτε είναι μια απλή υπόθεση, αφού η Τουρκία καλείται έτσι να αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο τις ιστορικές της αντιφάσεις.

Εξιλαστήριο θύμα, ο κουρδικός αλυτρωτισμός και ο ένοπλος αγώνας τους που διαρκεί χρόνια. Έτσι σε περίπτωση που είτε κηρυχθεί παράνομο το ΑΚΡ την ερχόμενη Παρασκευή 1η Αυγούστου 2008 είτε βρεθεί μια άλλη δικονομική φόρμουλα για να περάσει και αυτό το καλοκαίρι κάπως ήρεμα, ο στρατός δεν πρόκειται να αφήσει ανεκμετάλλευτη την (τεχνητή;) αναζωπύρωση του κουρδικού 'μετώπου'..

Μήπως όμως κρίνει (πάλι) ότι δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή;
Και μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή, πόσες άλλες επιθέσεις 'αγνώστων' θα βλέπουμε από τις ειδήσεις έως ότου λυθεί αυτό το περίεργο πολιτικό παιχνίδι του σκύλου και της γάτας;

Τα ήρεμα μωρουδιακά λογάκια γίνονται κλάματα πανικού μετά τη δεύτερη και μοιραία για εκατοντάδες ανθρώπους βομβιστική επίθεση στη συνοικία Güngören της Κωνσταντινούπολης (28.7.08)

σουβενίρ

Αρχίζουν σιγά σιγά να ελέγχονται επιτέλους οι εστίες της πυρκαγιάς κι από 'δω και πέρα μόνο η μυρωδιά του καμμένου θα είναι αυτή που θα θυμίζει ότι κάποτε στη Ρόδο υπήρχαν 50.000 στρέμματα δάσους. Ένα δάσος που για να ξαναγίνει όπως ήταν μέχρι μόλις 5 μέρες πριν, θα χρειαστούν 80 ολόκληρα χρόνια μετρώντας από σήμερα, Κυριακή 27 Ιουλίου 2008.

Κρατήστε όσες φωτογραφίες προλάβατε
να πάρετε από εκείνο το δάσος.
Είναι πια συλλεκτικές.

Και είναι σίγουρο ότι επί μέρες τα κανάλια και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί θα θέλουν να βρουν υπεύθυνους και ανεύθυνους, ώσπου να ξεχαστούν όλα ξανά και -φευ- να ξανάρθει η ώρα των κάθε είδους Εκλογών.
Και τότε όλα θα φαντάζουν μακρινό παρελθόν.
Όσο για τη μυρωδιά του καμμένου... Α, καλά.. Αυτήν θα την έχουμε με τον καιρό συνηθίσει -μπορεί και να μας αρέσει τότε, ποιός ξέρει-.

Και είναι σίγουρο ότι θα δωθούν κάποιες χιλιάδες ευρώ για αποζημιώσεις.
Και είναι πάλι σίγουρο ότι θα θέλουμε να βρούμε άλλοθι στον εαυτό μας για τη συλλογική αδιαφορία μας, επιζητώντας την παραδειγματική τιμωρία αυτού του κάποιου που 'έφταιξε' γι'αυτή την άνευ προηγουμένου καταστροφή.
Και το 'καλό Κράτος' που δεν έκανε τίποτα τόσα χρόνια για να αποτρέψει την πυρκαγιά, που δεν έκανε αντιπυρικές ζώνες, που δεν δημιούργησε κανέναν μηχανισμό αποτροπής της καταστροφής, που δεν εφοδίασε το νησί με την κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή, που δεν είχε αρκετούς πυροσβέστες, οχήματα και αεροπλάνα και χρειάστηκε να μας λυπηθούν η μακρινή Ιταλία, η Γαλλία και η Κύπρος, αυτό το ίδιο αδιάφορο Κράτος θα φαίνεται ως 'Κράτος αρωγός' , με συγκινητικές εκδηλώσεις πένθους, με οικονομικές ενισχύσεις, με βαρύγδουπες δηλώσεις πολλών και διαφόρων, και βέβαια με υποσχέσεις.
Υποσχέσεις!

Υποσχέσεις πανταχόθεν, με σκοπό τη ψήφο μας..
Και εμείς βεβαίως θα τη δώσουμε τη ψήφο μας σε όποιον μας.. δώσει περισσότερα.
Κρατήστε λοιπόν τις φωτογραφίες και τα βίντεο πριν την πυρκαγιά και σε ώρα ανάγκης, ας τα παζαρέψουμε κι αυτά σε κάποιο παλιατζίδικο, με μυριάδες άχρηστα για πούλημα..
Και έπεται συνέχεια.

Φταίμε όλοι.

τα τελευταία βίντεο από την πυρκαγιά

βρέξε βρέξε!

Αυτός ο Ιούλιος έχει βαλθεί να μας τρελλάνει.

Ο σεισμός μας ταρακούνησε καλά καλά ενώ η μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε πριν τέσσερις ολόκληρες μέρες δε λέει να σταματήσει. Τι κι αν ήρθαν πυροσβέστες από Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τι κι αν πήρανε και τον έρμο τον παππού στο αυτόφωρο με τα ξερά χόρτα μες στις χούφτες του , τίποτα!
Η φωτιά , εκεί!

Και το συμπέρασμα είναι τόσο απλό και σταθερά επαναλαμβανόμενο:

Δεν υπάρχει Κράτος!

Και μην γουρλώνει κανείς τα μάτια του! Είναι σε όλους μας κοινό μυστικό ότι σε αυτή τη χώρα που ζούμε δε λειτουργεί τίποτα ή κάποια πράγματα γίνονται απλώς είτε από συνήθεια ή κατά τύχη.

Να μην απορούμε λοιπόν γιατί άραγε συνέβη σε μας μια τέτοια κακοτυχία, να εκκενώνονται χωριά, να καίγονται τα λιγοστά δάση που μας απέμειναν, να επιστρατεύεται ολόκληρος κρατικός μηχανισμός και επί μέρες να μη σταματάει αυτή η καταστροφή.
Αντιπυρικές ζώνες είχαμε;
Πόσους πυροσβέστες είχαμε;
Πόσα πυροσβεστικά οχήματα είχαμε;
Υπήρχε αντιπυρικό σχέδιο ή έστω ένας μηχανισμός που να παρακολουθεί επί μονίμου βάσεως την ύπαρξη εστιών φωτιάς; Υπήρχαν όλα αυτά και δυστυχώς δε δούλεψαν;

Μα ΦΥΣΙΚΑ και ΔΕΝ υπήρχε ΤΙΠΟΤΑ από όλα αυτά!

Δεν υπήρχε κανένας μα κανένας μηχανισμός που θα μπορούσε να αποτρέψει αυτό που μας συμβαίνει τόσες μέρες. Και ας μην τα ρίχνουμε στον κάθε παππού με αλτσχάιμερ που -στο κάτω κάτω- να κάψει πέντε χόρτα ήθελε και όχι πέντε χωριά...

Δεν ξέρω πώς μου ήρθε αυτό το 'φλας' και θυμήθηκα όλη αυτή την ιστορία που είχε δημιουργηθεί με τους 'υπέρ' και τους 'κατά' του λεγόμενου Ορεινού Φεστιβάλ που γινόταν κάθε χειμώνα στο δάσος κοντά στα Λάερμα (ένα γραφικό ορεινό χωριό που μόλις και τη γλύτωσε από παντελή καταστροφή). Δεν έχω καταλήξει ακόμα ποιά απ'τις δυο πλευρές είχε το δίκιο με το μέρος της και εάν τελικά αυτό το Φεστιβάλ είναι (σόρρυ...."ήταν" ήθελα να πω) "οικολογικό" ή μη.
Το σίγουρο είναι ότι το περσινό Ορεινό Φεστιβάλ ήταν και το τελευταίο, αφού το δάσος που υπήρχε τον Φεβρουάριο του 2008, τον Ιούλιο του 2008 είναι πλέον παρελθόν.


Εις μνήμην λοιπόν όλων των χορών που είχαν στηθεί τότε εκεί, το μόνο πράγμα που θα σώσει σήμερα ό,τι ίσως απομείνει από πράσινο, είναι μόνο ένας ...

..Χορός της Βροχής
(ναι, αυτός ο γνωστός χορός που διαβάζαμε στο Λούκυ Λουκ).

Γι'αυτό -γλετζέδες Ροδίτες μου- βγάλτε τώρα τ' αποκριάτικα απ'τις ντουλάπες και ας χορέψουμε όλοι μαζί όπως έκανε κάποτε η δοξασμένη φυλή των ιθαγενών Σιού μήπως και βρέξει και σωθούμε, γιατί αν περιμένουμε από κανέναν υπεύθυνο φορέα να κάνει κάτι, καλύτερα να χορεύαμε στο Ζάλογγο..

το βίντεο μου το επισήμανε ο παιδικός μου φίλος Νίκος,
ο οποίος πεισματικά μένει μόνιμα στην Αθήνα
και ..χορεύει μόνος του!

Buena λαθροVista Social Club!

Έπρεπε να το περιμένουμε.
Όπου πάνε, ανάβουν φωτιές.
Πήγαν Κρήτη, πήραν φωτιά τα λαγκάδια.
Ήρθαν εδώ, άναψαν τα βουνά.

Ο λόγος για τα υπέργηρα παιδαρέλια Buena Vista Social Club, που ναι μεν ξεσήκωσαν τις μεσαιωνικές πέτρες στο Θέατρο της (επίσης) Μεσαιωνικής Τάφρου στην Παλιά Πόλη της Ρόδου, έφεραν όμως μαζί τους και τις μεγαλειώδεις φωτιές στο νότιο μέρος του νησιού.
Όπως ακριβώς έγινε και στην Κρήτη δηλαδή!
Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά τ'όνομα , λένε.
Ε, σ'αυτούς βγήκε τ'όνομα!
Έτσι, διέσχισαν το μισό πλανήτη για να κάνουν στάχτη όποιο μέρος της Ελλάδας πέρασαν - μεταφορικά και στην κυριολεξία -.

Δυστυχώς δεν πήγα να τους δω -δούλευα σαν το βόιδι χθες βράδυ μέχρι αργά- , αλλά δεν έμεινα με δεμένα τα χέρια. Έστειλα τον Δαιμώνιο Γκατζετάκια (με κεφαλαίο το Δ), ειδικά εκπαιδευμένο ως προς τη χρήση του σούπερ-ντούπερ κινητού του, και παρά τις απαγορεύσεις περί βιντεοσκοπήσεων κ.λ.π. , έκανε τη δουλειά του Μια ΧΧχχχαρά!

Και εννοείται πως κωλύομαι να αποκαλύψω περισσότερα, γιατί μπορεί τα ξαναμμένα γερόντια να προέρχονται από την προλετάρια Κούβα, όμως το εισιτήριο ακολούθησε πιστά τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς (30 ολόκληρα ευρω το μαγικό χαρτάκι παρακαλώ!) Άσε γιατί οι μέρες είναι πονηρές.. Μη μας την πέσει η κουβανέζικη ή -ακόμα χειρότερα!- η εγχώρια ΑΕΠΙ...

Αλλά το χαρτάκι άξιζε κάθε λεπτό του ευρώ!
Αφού κατάφεραν να ξεσηκώσουν εμάς τους Ροδίτες από το στημένο "ποτό - βλέμμα - ακινησία - δήθεν αδιαφορία - πορτοφόλι - τσιγάρο ή/και πούρο κατά περίπτωση" πάει να πει ότι οι Buena Vista Social Club έχουν υπεράνθρωπες δυνατότητες, ικανότητες, δεξιότητες και το απέδειξαν κιόλας.
Μου τα έλεγαν και δεν το πίστευα! Μα είναι δυνατόν όλοι -μα όλοι- να έχουν σηκωθεί και λίγο ακόμα θα ανέβαιναν στη σκηνή;
Αδέλφια, συνέλθετε! Τι έπαθε το DNA μας;;;;

Ιδού λοιπόν το προϊόν του βιντεο-εγκλήματος ,
και μάλιστα κατ'αποκλειστικότητα!!!

Οι Buena Vista Social Club αυτοπροσώπως,
στο Θέατρο της Τάφρου
22-7-2008
...και ήταν και καθημερινή!

υ.γ. Δαιμώνιε, τα σέβη μου!

επίλογος

Η πολυετής κατοχή έχει δημιουργήσει ένα δικό της status quo, που κανείς δεν μπορεί ούτε να αγνοήσει ούτε να κάνει πως δεν καταλαβαίνει.
Σε λίγες μέρες αρχίζουν ξανά οι συνομιλίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων ενώ η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δε φαίνεται ιδιαίτερα αισιόδοξη, αν κρίνουμε από όσα λέγονται κι ακούγονται από τα ΜΜΕ των δύο πλευρών. Λίγη αισιοδοξία όμως δε βλάπτει. Άλλωστε τι νόημα έχουν οι συνομιλίες εάν προδιαγράφεται μία (ακόμα) αποτυχία..

Δίνεται η εντύπωση ότι τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και αργά ή γρήγορα Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι φαίνεται ότι θα κληθούν να αποφασίσουν για το μέλλον της πατρίδας τους, όπως πριν λίγες μέρες μάς έδωσαν να καταλάβουμε σχετικές δηλώσεις αξιωματούχων των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Ανεξάρτητα όμως από τα χρονοδιαγράμματα και τις βαρύγδουπες δηλώσεις, έχω την αίσθηση ότι υπάρχουν ακόμα πολλές άλυτες απορίες για τον μέσο τρίτο παρατηρητή..
Είναι άραγε έτοιμοι οι Κύπριοι και από τις δυο πλευρές να πάρουν γενναίες αποφάσεις -κάτι που μοιραία σημαίνει αμοιβαίες υποχωρήσεις- ;
Θέλουν οι Κύπριοι -ανεξάρτητα από την εθνοτική τους καταγωγή- να απαλύνουν τις πληγές του παρελθόντος;
Θέλουν οι Κύπριοι να δουν με άλλο μάτι την έννοια 'Μητέρα Πατρίδα';
Τελικά, θέλουν (όλοι) οι Κύπριοι ένα κοινό μέλλον;


Το τελευταίο βίντεο του 7ημέρου είναι πάλι ενός ανώνυμου videographer (δανείστηκα τον όρο από ένα σχόλιο και τον υιοθέτησα.. ευχαριστώ Λουκία!..) με το ψευδώνυμο Triton79er που απλά ξύπνησε ένα πρωί, ανέβηκε σε κάποια στέγη της Λευκωσίας - δεν ξέρουμε σε ποιά απ'τις δύο.. - και η κάμερά του κατέγραψε τις πρώτες ακτίδες του (ενός και μοναδικού) ήλιου.

Ο ήχος είναι φυσικός και φαίνεται πως ήταν πολύ πρωί για να σκεφτεί να χρησιμοποιήσει τρίποδα. Ίσως γι'αυτόν ακριβώς το λόγο και το διάλεξα..

κατοχή sui generis

Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003, αλλά και το πιο πρόσφατο πανηγυρικό και μεγάλης συμβολικής σημασίας άνοιγμα της Λήδρας μετά από μισό αιώνα, είναι τα τελευταία επεισόδια της κυπριακής περιπέτειας.
Και βέβαια, τόσο το άνοιγμα στο Ληδρα Πάλας όσο και το άνοιγμα της Οδού Λήδρας ήταν μέρες χαράς και συγκίνησης για κάθε Κύπριο, ανεξάρτητα από την εθνοτική του καταγωγή. Τι καλύτερο από έναν πρόσφυγα να μπορεί να δει ξανά το μέρος που γεννήθηκε, τη γειτονιά που άφησε μια μέρα του Ιουλίου δεκαετίες πριν; Κι ας μην ξεχνάμε ότι πρόσφυγες έγιναν και οι Τουρκοκύπριοι, που εγκατέλειψαν τις εστίες τους που βρίσκονταν στη Λεμεσό, στη Λάρνακα και στην Πάφο. Η πίκρα της προσφυγιάς δεν έκανε διακρίσεις ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Και οι δύο πλήρωσαν -και μάλιστα ακριβά- τις επιλογές των ηγεσιών τους όπως και των πάσης φύσεως έξωθεν 'εγγυήσεων'.

Η ελεύθερη κυκλοφορία των Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων ικανοποίησε την ανθρώπινη περιέργειά τους να δουν ξανά τα σπίτια τους, να δουν τις γειτονιές τους, να διαπιστώσουν με τα μάτια τους όλα αυτά που άκουγαν φιλτραρισμένα από τις ηγεσίες τους επί χρόνια, να τα επιβεβαιώσουν ή να τα διαψεύσουν. Η πρωτοβουλία όμως του ανοίγματος των οδοφραγμάτων προήλθε από το κατοχικό καθεστώς, και αυτό το δεδομένο έχει τη δική του σημειολογία.
Ήταν η εποχή του 'Όχι" στο σχέδιο Ανάν από το Νότο και του αντίστοιχου 'Ναι' από τον Βορρά. Ήταν τότε που η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο ΟΗΕ άλλα περίμεναν από τους Ελληνοκυπρίους και άλλα έβλεπαν στην πράξη. Ήταν τότε που η δυσαρέσκεια των Τουρκοκυπρίων προς την ηγεσία του Ψευδοκράτους μεγάλωνε ενώ παράλληλα συνειδητοποιούσαν την οικονομική ανέχεια και τη διεθνή απομόνωση που τούς επιβλήθηκε από την Άγκυρα και το στρατό της. Το άνοιγμα του οδοφράγματος στο Λήδρα Πάλας στην ουσία είχε σκοπό να εξυπηρετήσει επικοινωνιακά το κατοχικό καθεστώς. Γι'αυτό το λόγο άλλωστε εκείνο το αποφάσισε και έως ένα βαθμό το κατάφερε.
Πώς κατάφερε - ή πώς τουλάχιστον προσπάθησε να 'κερδίσει' επικοινωνιακά με τη νέα κατάσταση που δημιουργήθηκε; Απάλυνε προς στιγμή τη δυσφορία των Τουρκοκυπρίων έναντι του καθεστώτος. Έδωσε στον έξω κόσμο την εικόνα ότι δήθεν το Ψευδοκράτος είναι αυτό που επιθυμεί τη λύση ενώ οι Ελληνοκύπριοι δήθεν επιθυμούσαν τη διχοτόμηση. Ακόμα περισσότερο, έδωσε την ψευδαίσθηση σε όσους δεν γνωρίζουν σε βάθος την κυπριακή πραγματικότητα, ότι με το πυροτέχνημα του ανοίγματος της Πράσινης Γραμμής 'το πρόβλημα λύθηκε κάπως' και ότι ακόμα και με εποίκους, με κατοχικό στρατό, με αγνοούμενους και με σπίτια που δεν κατοικούνται από τους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, 'όλα πάνε καλά', όχι βέβαια εντελώς καλά αλλά...΄κάπως καλά'
Η Ελληνοκυπριακή πλευρά, μετά το Όχι' στο σχέδιο, δεν είχε πολλά περιθώρια ελιγμών και ως νόμιμη κυβέρνηση του νησιού, όχι μόνο δεν αποθάρρυνε τους Τουρκοκυπρίους πολίτες της να έρχονται στις ελεύθερες περιοχές αλλά τους πρόσφερε διαβατήρια, νέες ταυτότητες και τους έδωσε την ευκαιρία να ενημερώσουν τις κτηματολογικές εγγραφές που αφορούσαν τα ακίνητά τους στον Νότο. Και πολύ καλά έκανε.
Αλλά το παιχνίδι των εντυπώσεων κατ'αρχήν το έχασε, γιατί το πρώτο βήμα για την ελεύθερη κυκλοφορία των Kυπρίων σε όλο το νησί ήρθε -και μάλιστα αναπάντεχα- από τους ...εισβολείς! Οξύμωρο; Και όμως..

Ανεξάρτητα, όμως από το ποιός έκανε το πρώτο βήμα και ποιός ακολούθησε ποιόν -άλλωστε το θέμα πια ευτυχώς έχει μόνο θεωρητική σημασία- το άνοιγμα της Πράσινης Γραμμής είναι μια θετική εξέλιξη και τελικώς έδωσε την ευκαιρία στην νόμιμη κυβέρνηση -έστω, σε βάθος χρόνου- να διασκεδάσει τις αρνητικές γι'αυτήν εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν έξω από την Κύπρο μετά το "Όχι" στον Ανάν, κάνοντας συνείδηση στους Τουρκοκυπρίους πολίτες της ότι η κατοχή δεν τους έφερε με κανένα τρόπο ούτε οικονομική ευημερία ούτε καλύτερη ποιότητα ζωής.

Όμως , από τον Απρίλιο του 2003 μέχρι σήμερα πέρασαν σχεδόν 5 χρόνια και η sui generis κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο νησί δεν έχει προηγούμενο σε καμιά άλλη χώρα που βρίσκεται υπό κατοχή. Όσα εστιατόρια και καφετέριες τυχαίνει να βρίσκονται κοντά στα φυλάκια θησαυρίζουν. Τουρίστες έρχονται στον Νότο και μετά ξεκλέβουν μερικές μέρες -ή μένουν αποκλειστικά- στον Βορρά πληρώνοντας εκεί τα μισά λεφτά. Οι Τουρκοκύπριοι απέκτησαν τα νόμιμα δικαιώματά τους ως πολίτες της νόμιμης κυβέρνησης του νησιού, διατήρησαν όμως και τα δικαιώματά τους ως πολίτες του Ψευδοκράτους. Ανάλογα κέρδη για τους Ελληνοκύπριους δεν υπάρχουν και όσο συνεχίζεται αυτή η 'μεσοβέζικη' κατάσταση, φοβάμαι ότι θα επαληθευθεί το ρητό 'ουδέν μονιμότερο του προσωρινού'. Και το πιθανότερο που θα μπορούσε κανείς να περιμένει θα ήταν μια 'βελούδινη' εκ νέου διχοτόμηση, με τους εποίκους να βρίσκονται εκεί που βρίσκονται, τους αγνοούμενους να συνεχίζουν να αγνοούνται, τους ξένους να αγοράζουν ελληνοκυπριακά ακίνητα το ένα μετά το άλλο και το ανέμελο 'σούρτα-φέρτα' στη Λήδρας να συνεχίζει αδιάκοπα...
'Για η καμήλα ψοφά , για ο Αγάς πεθαίνει' θα πετούσε την ατάκα ο Νασρεδδίν Χότζας, και δεν θα είχε καθόλου άδικο - δυστυχώς!! -

Μα αυτό τελικά είναι η λύση;
Ποιόν εξυπηρετεί αυτή η πλαστή ευδαιμονία;
Μέχρι πότε θα χρωματίζεται με 'παλ' χρώματα μια αδίστακτη στρατιωτική κατοχή;
Και δεν είναι τυχαίες οι ακραίες θέσεις που εξέφρασαν λίγες μέρες πριν στα Κατεχόμενα ο Τούρκος Πρωθυπουργός και η τοπική ηγεσία. Έπεται μήπως συνέχεια;

Στο βίντεο σήμερα, το άνοιγμα της Οδού Λήδρας χωρίς σχόλια. Με φυσικό ήχο, όπως είχε μεταδοθεί από το ευρωπαϊκό ειδησεογραφικό κανάλι Euronews.
Έτσι , για να θυμηθούμε τα ...παλιά

η μία και η άλλη

34 χρόνια διαίρεσης δεν είναι λίγα και τα αποτελέσματά της είναι πια ολοφάνερα σε κάθε επισκέπτη της κυπριακής πρωτεύουσας. Αρκεί να περπατήσει κανείς κατά μήκος του εμπορικότερου δρόμου της πόλης, την Οδό Λήδρας, και σε λιγότερο από 'ένα τσιγάρο δρόμο' μεταφέρεται τρεις δεκαετίες πίσω. Είναι σαν να έχεις πατήσει pause σε μια βιντεοκασέτα του '80, να πατάς πάνω-κάτω τα κουμπιά του τηλεκοντρόλ και το βουβό πλάνο να μην αλλάζει με τίποτα.
Ενώ όλα αυτά τα χρόνια η μόνη επαφή που είχε κανείς με τον Βορρά ήταν κάποια 'κλεφτά' βίντεο ξένων τουριστών από τις κατεχόμενες πόλεις, στο μεταξύ αναπτύχθηκαν δύο τελείως διαφορετικές 'Λευκωσίες', η μια δίπλα στην άλλη.
Η μία να θέλει να ξεχάσει την άλλη. Η μία να θέλει να αγνοεί την άλλη. Και τώρα που οι μάσκες έπεσαν και τους χωρίζει μόνο μια σφραγίδα σε κάποιο μικρό λευκό χαρτί, προσπαθεί να γνωρίσει η μια την άλλη από την αρχή.

Έτσι η νότια πλευρά της πόλης έγινε ευρωπαϊκή, υιοθέτησε το ευρω, έβαλε τα καλά της στην Εθνάρχου Μακαρίου -που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την Πατριάρχου Ιωακείμ και τα καφέ του Κολωνακίου- , πεζοδρόμησε τη Λήδρας και τα στενά σοκάκια της 'Λαϊκής Γειτονιάς', καθάρισε τα άλλοτε αδικημένα στενά της συνοικίας της Φανερωμένης, φώτισε τα νεοκλασσικά κτίρια μέσα στα τείχη, γέμισε με μπαράκια δίπλα ακριβώς στα φυλάκια της Νεκρής Ζώνης, κλάδεψε τις πρασιές της, έγινε έδρα πολυεθνικών και πανίσχυρων τραπεζών, απέκτησε επιτέλους την αίγλη της πρωτεύουσας και -δικαιωματικά πλέον- σνομπάρει τη.. 'φτηνιάρικη' Λεμεσό (όπως λένε πολλοί Λευκωσιάτες..).
Αλλά το βράδυ κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει την τεράστια φωτεινή 'σημαία' του Φευδοκράτους που χτίστηκε πέτρα-πέτρα από τον κατοχικό στρατό στην πλαγιά του Πενταδάκτυλου. Ο ευκολότερος τρόπος για να μη χαθεί κανείς στη Λευκωσία -μιας και δεν υπάρχει κοντά κάποια θάλασσα που πάντα βοηθά στο να προσανατολιστείς- είναι αυτή η τεράστια πέτρινη σημαία της απέναντι πλευράς που το βράδυ παίρνει φως και δεν μπορεί με κανένα τρόπο να περάσει απαρατήρητη..

Με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων οι Λευκωσιάτες διαπίστωσαν ότι αυτή η τεράστια επιβλητική σημαία που δέσπωζε όλες αυτές τις 12.784 νύχτες τους δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα ηλεκτροδοτούμενο προπέτασμα μιας ταπεινής κωμόπολης, μιας άλλης Λευκωσίας που σε τίποτα δε θυμίζει αυτό που είναι η κυπριακή πρωτεύουσα σήμερα.
Είναι η Λευκωσία των μικρών σιδεράδικων και των καταστημάτων ρούχων με μπλουζάκια 'Κάλβιν Κλάιν' και 'Αρμάνι' που φτιάχνονται κάπου στην Ανατολία, των φτηνών μεταχειρισμένων κινητών τηλεφώνων. Είναι η Λευκωσία με τα παγκάκια που κάθονται κοντοκουρεμένοι βαριεστημένοι φαντάροι που απλά περιμένουν να περάσει η ώρα για να γυρίσουν στο στρατόπεδο. Είναι η πρωτεύουσα του ψευδοκράτους που η έλλειψη αρκετών αυτοκινήτων απάλλαξε το καθ'ύλην αρμόδιο 'Υπουργείο' του να φροντίσει να εγκαταστήσει φωτεινούς σηματοδότες στους δρόμους. Γέμισε με καρβουνιασμένες ψησταριές στα σκοτεινά σοκάκια, το μόνο που 'φωτίζει' τα στενά και αφιλόξενα σοκάκια της βόρειας πλευράς της πόλης.
Είναι η Λευκωσία της λίρας Τουρκίας.

Αν και πέρασαν 5 χρόνια από τότε που άνοιξαν τα οδοφράγματα, οι τεράστιες διαφορές δεν φαίνεται να αμβλύνονται. Έκπληκτοι οι μεν συνεχίζουν να παρατηρούν διακριτικά τους δε. Πώς ντύνονται, πώς κινούνται στο δρόμο, πώς βλέπουν ο ένας τον άλλον. Εύλογα δημουργείται η απορία πόσα χρόνια θα πρέπει να περάσουν για να συμπλεύσουν αυτές οι ουσιαστικά διαφορετικές πόλεις που ας ελπίσουμε ότι ίσως κάποτε θα πρέπει να αποτελέσουν δύο συνοικίες της μίας και ενιαίας πρωτεύουσας όλου του νησιού.

Συνεργασία ανάμεσα στο Δήμο του Νότου και τον 'Δήμο' του Βορρά, αν και πολύ περιορισμένη, υπάρχει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο από κοινού ψεκασμός και των δύο 'Λευκωσιών' προκειμένου να αντιμετωπιστεί η επιδρομή κουνουπιών πέρσι το καλοκαίρι.
Παρατηρώντας όμως τα απορημένα μάτια του τουρκοκύπριου όταν 'μένει ξερός' από τις τιμές στα κλασάτα μαγαζιά της Λήδρας ή το ελαφρύ μειδίαμα του ελληνοκύπριου όταν στον Βορρά πληρώνει τον καφέ στο 1/10 της τιμής των καφετεριών του Νότου , δε χωρεί αμφιβολία ότι για να ταιριάξουν τα κομμάτια αυτού του παζλ θέλει ακόμα πολλή δουλειά...

Τα δύο σημερινά βίντεο παρουσιάζουν -δίχως ίχνος υπερβολής- τις δύο Λευκωσίες, όπως ακριβώς είναι σήμερα.

η μία



και η άλλη

είναι μειονέκτημα η λήθη;

Σήμερα, 20 Ιουλίου 2008, συμπληρώνονται δώδεκα χιλιάδες επτακόσιες ογδόντα και τέσσερις μέρες από εκείνο το πικρό καλοκαίρι του '74, όταν σε μια μέρα χιλιάδες συμπατριώτες μας έχασαν τα πάντα. Τους ανθρώπους τους, τα σπίτια τους, τους τάφους των προγόνων τους, το παρελθόν τους και μαζί με όλα αυτά το μέλλον τους. Οι αναμνήσεις υπάρχουν ακόμα. Εδώ και τριάντα τέσσερα χρόνια χιλιάδες αγνοούνται και νεκροί δεν έχουν βρει ακόμα τάφο.

Ένα νησί - ένα απέραντο μνημόσυνο.

Η διεθνής κοινότητα τότε κώφευσε. Η παρανομία συνεχίζεται μέχρι τώρα. Ο Τούρκος Πρωθυπουργός επιχαίρει σήμερα με στρατιωτικές φανφάρες στον κατεχόμενο Βορρά, την ίδια στιγμή που η Χαρήτα Μάντολες, γυναίκα-σύμβολο του αγώνα των συγγενών των αγνοουμένων, μόλις χθες -34 ολόκληρα χρόνια μετά την εισβολή- κήδεψε τον πατέρα, τον σύζυγο και τους δυο γαμπρούς της αφού ταυτοποιήθηκε το DNA των κουφαριών τους μέσα από ομαδικούς τάφους κάπου στο Βορρά, από υγρούς λάκους με σκόρπια πεταμένα κόκκαλα ανθρώπων.

Μόλις χθες αποκαλύφθηκαν ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για άλλον ένα ομαδικό τάφο ανάμεσα στα κατεχόμενα χωριά, του Ασώματου και του Κοντεμένου.
Πώς μπορεί να ξεχάσει κανείς τόσο πόνο.

Η σημερινή ταινία είναι ένα φωτογραφικό οδοιπορικό στα τόσο μακρινά και τόσο κοντινά σύγχρονα 'Ματωμένα Χώματά' μας. Γυρίστηκε το 2003, μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, 29 χρόνια μετά από εκείνο το καλοκαιριάτικο πρωινό που ο χρόνος σταμάτησε. Οι αναμνήσεις ξαναζωντάνεψαν για τους ξεριζωμένους, όταν αντίκρυσαν ακόμα μια φορά μετά από δεκαετίες ό,τι άφησαν πίσω τους. Οι πληγές είναι ακόμα ανοιχτές.

Είναι μειονέκτημα η λήθη;

Scrabble για λίγους

'Νευρικά' και γρήγορα πλάνα από τη δικοινοτική Λευκωσία αμέσως μετά την απόρριψη του σχεδίου Αννάν και τα λόγια έδιναν κι έπαιρναν στις δύο αντίπερα όχθες της πόλης.

Και αν αντιπαρέλθει κανείς τις όχι και τόσο ακριβείς λεζάντες του αμερικανού κινηματογραφιστή, το βίντεο αυτό κάνει ένα ειλικρινές 'still' στις απόψεις μεγάλου τμήματος νέων ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Πόσα πραγματικά άλλαξαν από τότε μέχρι σήμερα, που το σχέδιο αποτελεί παρελθόν και οι συνομιλίες άρχισαν ξανά, μετά διακόπηκαν, μετά ξανάρχισαν, αργότερα ξανασταμάτησαν και τώρα είναι κάπου στην αρχή για ακόμα μια φορά;

Το 'ΟΧΙ' έπρεπε να ήταν 'ΝΑΙ';
Ή, εάν θα γινόταν 'ΝΑΙ', θα ήταν το ίδιο 'ΝΑΙ' με αυτό των άλλων;
Άραγε πώς μπορείς να ορίσεις το μέλλον του τόπου σου με μια απλή άρνηση ή κατάφαση;

Ειλικρινής παράθεση ιδεών, αμοιβαία καχυποψία ή απλώς αμφίσημες λέξεις;
Μπορεί η λήθη να συμβαδίσει με την ειλικρίνεια;
Και τελικά τι σημαίνει η απλή λέξη 'μαζί' ;

Και κάτι που πληροφορήθηκα μόλις σήμερα από μια φίλη στην Κωνσταντινούπολη.

Δυστυχώς η πλατφόρμα του YouTube συνεχίζει να μην είναι προσβάσιμη για τους χρήστες του διαδικτύου στην Τουρκία και έτσι εκεί δεν έχουν τη δυνατότητα να δουν τα βίντεο που βλέπετε όλοι εσείς και να τα σχολιάσουν.

μόνο ήχοι

Το σημερινό βίντεο δεν είναι ούτε επαγγελματικό, ούτε μονταρισμένο και δεν διεκδικεί κανένα βραβείο.
Γυρίστηκε από κάποιον ανώνυμο χρήστη του YouTube, με το ψευδώνυμο 'midnightgardener', με μια απλή βιντεοκάμερα χειρός.
Και το κοριτσάκι, είναι μάλλον η κόρη του.

Φυσικός ήχος από τα στενά σοκάκια της παλιάς Λευκωσίας την ώρα της απογευματινής προσευχής των μουσουλμάνων. Το διάλεξα γιατί με μετέφερε ξανά στη γειτονιά της Φανερωμένης και στην περιοχή του τζαμιού Ομερίγιε, που βρίσκονται δίπλα δίπλα στην ελεύθερη πλευρά της πόλης και ούτε ένα χιλιόμετρο μακριά από τα φυλάκια του 'Βορρά'. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται και το μεγάλο τζαμί της 'άλλης' εξ ίσου παλιάς Λευκωσίας -που παλαιότερα ήταν η ενετική εκκλησία της Αγίας Σοφίας-.
Από εκεί ακούγεται και η προσευχή.
Και ο φακός της κάμερας κάνει τις ίδιες κινήσεις της κόρης του ματιού.

Η ζωή κυλάει κανονικά, τα αυτοκίνητα περνούν το ένα μετά το άλλο, ο κουρέας παίζει μπουζούκι αφού πελάτες δεν υπάρχουν.
Πόρτες, άλλες ανοιχτές κι άλλες κλειστές..

Οι ήχοι έχουν κι αυτοί τη δική τους ιστορία.

..e la merda viaggia liberamente..

Στη Λευκωσία το μόνο που δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς είναι τα αποτελέσματα της κατοχής. Όσο και να θέλεις να μην το βλέπεις, είναι μπροστά σου. Δρόμοι κομμένοι στα δύο, φυλάκια των μεν και των δε. Η στρατιωτική παρουσία δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Ακόμα και μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, το παράδοξο συνυπάρχει με το λογικό. Ή μήπως το παράδοξο έγινε λογικό έτσι ξαφνικά;

Η ταινία 'The Green Line' του Ιταλού νεαρού κινηματογραφιστή Esteban Vivaldi γυρίστηκε τον Ιούνιο του 2004, ένα χρόνο και κάτι μήνες μετά την απόφαση του κατοχικού καθεστώτος να ανοίξει στις 23 Απριλίου 2003 το οδόφραγμα του Ledra Palace -του ξενοδοχείου που εδώ και χρόνια δεν φιλοξενεί τουρίστες αλλά τους αξιωματούχους της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ και βέβαια.... (τι άλλο) συνομιλίες. Πολλές συνομιλίες-.

Μια γλυκόπικρη ματιά στην παράλογη Λευκωσία, μια πόλη που το μόνο που λειτουργεί ενιαία,χωρίς διαχωρισμούς και άσχετα με το τι συμβαίνει στον έξω κόσμο, είναι το... αποχετευτικό της σύστημα (ναι , αυτό είναι κοινό..)
Το ξεχασμένο από τα '70s αεροπλάνο της Cyprus Airways στο πάλαι ποτε διεθνές αεροδρόμιο της πρωτεύουσας, που σήμερα βρίσκεται στη Νεκρή Ζώνη.
Η ταξιδιάρικη διάθεση κάποιου που φεύγει από το νησί ακόμα περισσότερο μπερδεμένος.

6 κόμμα 4 τρομάρες σήμερα...

Ήταν δυνατός, ήταν μεγάλης διάρκειας και μας ξύπνησε πολύ νωρίς..
Και να πω την αλήθεια δεν ήξερα τι να κάνω.
Όλο το σπίτι πήγαινε σήμερα πέρα-δώθε στις 6 και μισή το πρωί...

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν να.....βάλω κάτι πάνω μου!
Ακόμα θυμάμαι τις σκηνές απείρου κάλους live πορνό στην ΕΡΤ , και μάλιστα μέρα-μεσημέρι, όταν τα συνεργεία διάσωσης μάζευαν τους ομοιοπαθείς Καλαματιανούς χρόνια πριν, έναν πραγματικά ζεστό (καυτό-θερμό) Σεπτέμβρη. Και πλάκα-πλάκα το να ψάχνεις να βάλεις το κάτιτις πάνω σου σε τέτοιες δύσκολες στιγμές είναι σίγουρα το καλύτερο αγχωλυτικό!

Η διαίσθησή μου για άλλη μια φορά έπεσε μέσα, όταν μόλις προχτές είχα πει στη Μαρία ότι με τέτοιο φως που έχει ο ήλιος και με αυτή τη συννεφιά/κουφόβραση , αυτό που περιμένω είναι ένας γερός σεισμός. Και έπεσα (πάλι) μέσα. Θυμάμαι με τους μεγάλους σεισμούς το 1987, είχε βγει η φήμη μεταξύ αστείου και σοβαρού ότι μιλούσα στο κινητό με τον Εγκέλαδο (κι ας μην υπήρχαν τότε κινητά...).

Λοιπόν, Ροδίτες και Ροδίτισσες, ας κρύψουμε τα περίεργα εσώρουχα για άλλες μέρες κι ας συμπτήξουμε για τα πλέον απαραίτητα τις ώρες που ξοδεύουμε στην τουαλέτα γιατί οι απανταχού ζωντανές συνδέσεις των καναλιών καραδοκούν, αγαπητοί και αγαπητές!! (Να εκμυστηρευθώ ότι κρατιόμουν όλη μέρα ώσπου να φτάσει το μεσημέρι για να επισκευθώ τα ενδότερα;;; Σσσστ!!)
Προτείνω μάλιστα να ρίξουμε μια ματιά σ'αυτές τις πυτζάμες που κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους ακόμα και όταν έχουμε κατά νουν να κάνουμε τα πλέον απαραίτητα (jumpers και pampers - 2 σε 1 !!)
Με τον κλιματισμό ανοιχτό στην κρεβατοκάμαρα είναι ό,τι πρέπει - και προστατεύουν και το κρανίο σε περίπτωση που θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι .

Ορίστε λοιπόν!

Μετά το ταρακούνημα σήμερα, πού να με πάρει ύπνος.
Τηλεόραση - αμέσως!
Και ενώ οι εξ Αθηνών δημοσιογράφοι μας ψαχνόντουσαν επί 45 λεπτά να ξυπνήσουν κι αυτοί κομμάτι (ναι , ήταν πολύ νωρίς για σεισμό ρε παιδιά) , το Τουρκικό Σεισμολογικό Ινστιτούτο είχε έτοιμες όλες τις λεπτομέρειες για το σεισμό που μας ταρακούνησε λίγα λεπτά αργότερα.

Όσοι μένετε Ρόδο ή τέλος πάντων η τηλεόρασή σας πιάνει τα τουρκικά κανάλια, σας δίνω μερικές χρήσιμες οδηγίες για να μην περιμένετε άδικα τις δικές μας ενημερωτικές εκπομπές..
Στη συχνότητα που πιάνετε ένα από τα 4 κανάλια της TRT , της κρατικής τουρκικής τηλεόρασης δηλαδή κάντε τα εξής απλά :
1. πατήστε το κουμπί για το Τέλετεξτ
2. μετά επιλέξτε τη σελίδα για τον καιρό (Hava Durumu) και
3. μετά επιλέξτε την υποσελίδα με τίτλο "Son Depremler" (δηλαδή "Τελευταίοι Σεισμοί").
Ενώ οι δημοσιογραφάρες της ΕΡΤ και των λοιπών καναλιών στην κυριολεξία ψάχνονταν να δουν τί θα πουν, με ένα κουμπί και σε 3 δευτερόλεπτα όλες οι απορίες είχαν λυθεί..

Τώρα , όσοι δεν πιάνετε τα τούρκικα κανάλια (που - σημειωτέον είναι πολύ χρήσιμα για να μάθει κανείς τον καιρό στα Δωδεκάνησα, αφού η ΕΜΥ λέει συνήθως άλλ'αντ'άλλων για το μακρινό μας τροπικό αρχιπέλαγος...), υπάρχει ευτυχώς και το ίντερνετ!
Λοιπόν , για να μη χάνουμε χρόνο- οι μέρες είναι πονηρές, όταν νιώσετε ότι το σπίτι κάνει κούνια και αν θέλετε να δείτε πόσο κουνηθήκατε, δείτε τη σελίδα του Ινστιτούτου Σεισμολογίας του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου στην Κωνσταντινούπολη (Boğaziçi Üniversitesi) πατώντας ακριβώς ΕΔΩ (η σελίδα είναι στα αγγλικά, οπότε προμπλέμ γιοκ!)
Στη σελίδα αυτή καταχωρούνται οι τελευταίοι 200 σεισμοί που σημειώνονται σε όλους τους Νομούς της Τουρκίας και στα παράλια (μας), το μέγεθός τους , το εστιακό τους βάθος , η ακριβής ώρα που συνέβησαν και - όπως διαπίστωσα σήμερα - εντός 10 λεπτών από την 'τραμπάλα' έχουν όλα καταγραφεί...

Και , παιδιά, ψυχραιμία!
Μετά από χρόνια θα γελάμε , όπως γελάμε και τώρα όταν θυμόμαστε ότι κάάάάποτε , το 1987 , ένα βράδυ όλη η Ρόδος βρέθηκε "παντελώς τυχαία" στο Μόντε Σμιθ μετά το Ράδιο-Αρβύλα ότι τα μεσάνυχτα (ΝΤΑΝΝΝΝΝ!) θα γίνει σεισμός και θα πνιγούμε όλοι οι Τσαμπίκοι σαν τα ποντίκια!!!

Μπάαααα;
Τί; Δεν ήσουν κι ΕΣΥ εκεί;;;;

Online Αναλυτικό Δελτίο
Πρόσφατων Σεισμικών Δονήσεων : http://www.koeri.boun.edu.tr/scripts/lasteq.asp

Online Χάρτης Πρόσφατων Σεισμικών Δονήσεων
http://www.koeri.boun.edu.tr/sismo/map/en/index.html

Ιστοσελίδα : www.koeri.boun.edu.tr
Χώρα: Τουρκία
Γλώσσα : Τουρκικά / Αγγλικά

ήρθαν - ήρθαν...!

Πάνω που έλεγα ότι θα καθόμουν να γράψω μια ανάρτηση με αρχή, μέση και τέλος αφού θα έπινα ένα νορμάλ καφεδάκι να φύγουν οι ντάγκλες καλοκαιριάτικα, για κακή (κάκιστη) τύχη μου είπα να δω ο έρμος τι εστί τέλος πάντων Starbucks.

Ναι ήρθαν και εδώ.
Αντικατέστησαν ένα κακόγουστο πάλαι ποτε 'πανηγυράδικο για ξανθά χλωμά πρόσωπα' που λειτουργούσε το καλοκαίρι με διάφορους 'λίγο κρασί -λίγο θάλασσα -και τ'αγόρι μου' κακοφωνίξ τύπους. Αντικατέστησαν επίσης και ένα μάλλον 'γκαντέμικο' νεοκλασικό που δεν είχε φτουρίσει ούτε ΚΑΝ ως Τράπεζα (φαντάσου δηλαδή!) το οποίο είναι μόλις λίγα μέτρα από το 'primetime καφεποτείον'..
Μα δεν είναι παντελώς κουφό να υπάρχουν δύο ίδια μαγαζιά σε μια τόσο μικρή πόλη το ένα σχεδόν δίπλα από το άλλο;
Έχω μπερδευτεί!

Αλλά αυτό το μπέρδεμα δεν είναι τίποτα σε σχέση με το α-πί-στευ-το αλαλούμ που αντιμετώπισα για να παραγγείλω..
Τι λέξεις!
Τι ορολογία!
Τι δυσνόητοι επιθετικοί προσδιορισμοί!

Έχασα τουλάχιστον ένα τέταρτο για να αποφασίσω τι ΔΕΝ θέλω και άλλο ένα δεκάλεπτο για να πω ότι τελικά θέλω 'αυτό'. Δεν θυμάμαι τι παρήγγειλα δηλαδή. Και τελικά κατέληξα με ένα τεράστιο πλαστικό ποτήρι με έναν καφέ που (μετά συγχωρήσεως) ήταν σχεδόν αυτό που εμεις οι νησιώτες ονομάζουμε 'καραβίσιο'. Τι εννοώ; Απλά, κάπως αρωματικότερος από έναν απλό nescafe με μπόλικο γάλα, κρύο και -αν θυμάμαι καλά- και κανα δυο παγάκια.. Οι άλλοι φίλοι πήραν κάτι γλυκά-πετιμέζι (εννοείται ρε παιδιά πως δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε καν το όνομά τους! εννοώ, τα ονόματα των καφέδων που πήραν να πιουν και κάτι άλλα κεϊκ που κι αυτά ήταν βρε παιδί μου... τι να πω). Από την άλλη, τα παιδάκια που γεννήθηκαν-δε γεννήθηκαν το '95 (μα πολλαπλασιάζονταν τότε οι άνθρωποι;;;;) τρέχουν πανευτυχή στο νέο hotspot της πόλης! Άρα , προφανώς γερνάω και ας το πάρω απόφαση.

Όπως ακριβώς πήρα απόφαση να αφήσω τον ακριβοπληρωμένο μου καραβίσιο φραπέ με παραξεχασμένο γάλα και ανύπαρκτο αφρό (ΠΩΣ ΜΕ ΚΟΒΕΙΣ ΣΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ;) και να τρέξω να προλάβω το περίπτερο από δίπλα με τον ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΣΠΑΣΤΟ ΦΡΑΠΕ (ναι, αυτόν που πίνουν στην οικοδομή! τόσα και τόσα σπίτια χτίστηκαν με δαύτον!) ΜΕ ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΣΧΕΔΙΑΚΙ ΤΟΥ ΚΟΛΟΣΣΟΥ (κάποτε έβγαινε και σε πατατάκια! όχι , για να δεις ποιάς ΕΣΟ είμαι..) και βρήκα απλώς την υγειά μου με μόνο 80 λεπτά του ενός ευρώ..!
Και τέλος οι ντάγκλες.

Τι γίνεται ρε παιδιά; Ούτε καφέ πιά;

χ + ψ = 2008 μετά από ποιόν ;

Πέρασε ίσως στα ψιλά εδώ στην Ελλάδα. Όμως τα θρησκόληπτα αμερικάνικα media αλλά και σοβαρές εφημερίδες όπως η New York Times από χθες απασχολούνται πολύ σοβαρά με την ερμηνεία ενός άγνωστου μέχρι πρότινος αρχαίου εβραϊκού χειρογράφου πάνω σε πέτρινη στήλη. Η στήλη βρέθηκε πριν χρόνια στην ιορδανική πλευρά της Νεκράς Θάλασσας, πουλήθηκε (μάλλον έναντι πινακίου φακής) σε ελβετό συλλέκτη, ο οποίος μόλις πριν ένα χρόνο περίπου διεπίστωσε ότι το κείμενο αυτό θα δημιουργούσε πλήθος προβληματισμών αλλά και μεγάλη αμηχανία στην παγκόσμια θρησκειολογική κοινότητα. Με την ευκαιρία μάλιστα της ανακοίνωσης των ισραηλινών αρχαιολόγων που μετέφρασαν το κείμενο αυτό των 87 σειρών στα πλαίσια εργασιών ενός αρχαιολογικού συνεδρίου, τα ρεπορτάζ των ισραηλινών ΜΜΕ ασχολούνται με το περιεχόμενο του κειμένου, θέτοντας ένα μεγάλο ερωτηματικό στο εάν και κατά πόσον ήταν ορθή ή μη η 'επαλήθευση' των μεσσιανικών προφητειών στο πρόσωπο του Ιησού.

Σας μπέρδεψα;

Ας το πούμε απλά :
Το κείμενο που βρέθηκε στα χέρια του ελβετού συλλέκτη εξιστορεί γεγονότα που αφορούσαν έναν εβραίο 'Μεσσία' που έζησε αιώνες πριν τον Ιησού. Ο 'Μεσσίας' αυτός είχε κάνει θαύματα, θεωρήθηκε ότι θα απελευθερώσει τους Εβραίους από τον ζυγό των Ρωμαίων, στο πρόσωπό του 'επαληθεύθηκαν' οι ρήσεις των προφητών Δανιήλ, Χαγάι και Ζαχαρία και - το σπουδαιότερο - αφού (φυσικά) μαρτύρησε και θανατώθηκε από τους Ρωμαίους (για την αντικαθεστωτική του δράση), αναστήθηκε 3 μέρες μετά τον θάνατό του...
Το κείμενο που μεταφράστηκε ονομάστηκε από τους ισραηλινούς αρχαιολόγους "Το όραμα του Αγγέλου Γαβριήλ" - τυχαία τα θυμάμαι όλ'αυτά; - , επειδή η επίμαχη φράση σχετικά με την ανάσταση του 'Μεσσία' αναφέρει τον Αρχάγγελο Γαβριήλ να απευθύνεται σε αυτόν αποκαλώντας τον 'Υπουργό των Υπουργών' (Sar Ha'Sarin) και να του αποκαλύπτει τη μοίρα του: τη ζωή , το θάνατο αλλά και την ανάστασή του!
Και για να είμαστε και 'ok', διαβάστε την ερμηνεία του κειμένου που μεταφράστηκε πρόσφατα πατώντας εδώ

Και γιατί οι 87 αυτές αράδες είναι τόσο σημαντικές;

Ιδού η συνέχεια:
Οι απανταχού θρησκειο-σκεπτικιστές αρχίζουν ακόμα μια φορά να βάζουν στο μικροσκόπιο την αυθεντικότητα της μεσσιανικής φύσης του Ιησού, εάν και κατά πόσον για πρώτη φορά επαληθεύθηκαν οι προφητείες των Εβραίων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης στο πρόσωπο του Ιησού, αν και κατά πόσον ο Χριστιανισμός βασίζεται σε ανιστόρητα μυθεύματα ή όχι. Και τα επιχειρήματα αυτά προστίθενται σε άλλες ιστορικές αλήθειες που διαψεύδουν τις χριστιανικές διδαχές - με πρώτη και καλύτερη :
ο Βασιλιάς Ηρώδης (ναι, αυτός που έσφαξε όλα τα αρσενικά μωρά όταν γεννήθηκε ο Ιησούς) είχε ήδη πεθάνει 4 ολόκληρους αιώνες πριν τα Χριστούγεννα. Τυχαία μάλιστα άκουσα σε ισραηλινό ραδιοφωνικό σταθμό κάποιον ραββίνο να επιχαίρει για το 'φιάσκο που έπαθαν οι χριστιανοί σε όλο τον κόσμο, αφού 87 χειρόγραφες αράδες διαψεύδουν ένα ολόκληρο θρησκευτικό οικοδόμημα'... Από την άλλη, κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να δεχθεί με ορθολογικό τρόπο την ιστορία του Αδάμ και της Εύας, τη δημιουργία του Παραδείσου, την εξορία των πρωτόπλαστων από αυτόν επειδή τούς μίλησε ένα φίδι - και αυτά είναι κόκκος άμμου σε σχέση με όλα τα παραφυσικά που εξιστορούνται στην Παλαιά Διαθήκη.

Έτσι, από την άλλη, εάν δεχθούμε την γενικότερη χρονολογική αμφισβήτηση, που τώρα αρχίζει να βρίσκει όλο και σοβαρότερα ερείσματα στις αρχαιολογικές διαπιστώσεις, τότε και η εβραϊκή χρονολογική αφετηρία είναι εξ ίσου αμφισβητήσιμη.
Εάν δηλαδή θεωρήσουμε ότι τελικώς η εφαρμογή των μεσσιανικών προφητειών από το έτος 0 έως και το έτος 33 μ.Χ. αμφισβητείται επειδή η αρχαιολογική σκαπάνη αποδεικνύει ότι τελικώς δεν αποκλείεται ο Ιησούς να 'ήρθε δεύτερος!!', τότε γιατί να μην αμφισβητηθεί εξ ίσου ότι λανθασμένα διανύουμε το έτος 5768 από τότε που ο Θεός δημιούργησε το Σύμπαν, τη στιγμή που πλήθος Γεωλόγων πολλά έχουν να μας πουν για εκατοντάδες αιώνες πριν από την 'Κτήση' της Παλαιάς Διαθήκης;

Και εν τέλει πού μας οδηγούν όλα αυτά;

Γιατί κάθονται τόσοι άνθρωποι και ξοδεύουν τόση φαιά ουσία;

Τελικά, κάποιος πολύ σοφός άνθρωπος μού είχε πει κάτι πολύ απλό όταν ακόμα ήμουν στο Γυμνάσιο και τότε βέβαια δεν είχα πολυκαταλάβει πόσο χρήσιμο θα μου ήταν στην πορεία:

Η ερώτηση 'Γιατί' λύνει ακόμα και τα πιο δυσεπίλυτα προβλήματα.

Αν αρχίζεις να ρωτάς : 'Γιατί το κάνω αυτό', 'Γιατί σκέφτομαι αυτό', 'Σε τι αποσκοπεί αυτό ή το άλλο' , το πρόβλημα απογυμνώνεται από παραπλαντητικά περιτυλίγματα και τελικά μια εξ ίσου απλή-απλούστατη απάντηση δίνει λύση σε όλα, ή τουλάχιστον απλοποιεί το θέμα.
Έτσι κι εγώ αποφάσισα να απλοποιήσω όσο μπορώ το θέμα και νομίζω ότι κατέληξα σε μια λύση που από τη μια με καλύπτει λογικά και από την άλλη δε με ξεβολεύει
(άλλωστε, κάθε 'λύση' σε αυτό ακριβώς αποσκοπεί, σωστά;).

Άραγε, η καθαυτή έννοια της 'Θρησκείας' είναι ζήτημα ιστορικό; αρχαιολογικό; γεωγραφικό; πολιτικό; γεωλογικό; λογοτεχνικό; άπτεται της Φυσικής;
Σύμφωνοι, είναι απαραίτητο να εξετάσει κανείς τις θρησκευτικές διδαχές και ως προς τις άλλες 'ανθρώπινες' - 'ορθολογιστικές' επιστήμες, αφού -τι να κάνουμε- είμαστε άνθρωποι και το μυαλό μας έχει δεδομένες ικανότητες και πιθανώς άλλες τόσες δυνατότητες. Αλλά μήπως όλα αυτά που τελικώς αποδεικνύονται ορθολογικά και που στην ουσία διαψεύδουν τα 'γεγονότα' που περιέχουν οι Γραφές μάς δείχνουν ότι η όλη έως τώρα προσέγγισή τους από τους θεολόγους, τα ιερατεία και (δυστυχώς) τους πολιτικούς ήταν απλώς λανθασμένη -και, κυρίως, επιζήμια για εκατομμύρια ανθρώπους που έχασαν ακόμα και τη ζωή τους στο όνομα της θρησκευτικής πίστης- ;

Ας κάνουμε τον κόπο να σκεφτούμε τι θα μπορούσε να αποφύγει η ανθρωπότητα αν κάναμε μια απλή απλούσταση υπόθεση :
Τι θα γινόταν εάν , για παράδειγμα, ο όρος 'Γη της Επαγγελίας' ΔΕΝ θα σήμαινε αναγκαστικά αυτό που γεωγραφικά οι Ρωμαίοι είχαν οριοθετήσει ως 'Παλαιστίνη' ;
Εάν δηλαδή η 'Γη της Επαγγελίας' θα ήταν η ενδιάθετη κατάσταση του ανθρώπου να είναι σε θέση να πραγματώνει τους κανόνες του ηθικού δικαιικού οικοδομήματος που υιοθέτησε και να ζει σε αρμονία με τους συναθρώπους του και με το φυσικό του περιβάλλον (ορισμός που νομίζω πως είναι ουσιαστικότερος και 'θρησκευτικότερος' από τον γεωγραφικά ορθότατο προσδιορισμό του όρου), ούτε λίγο ούτε πολύ ΔΕΝ θα υπήρχε αυτό που λέμε σήμερα "Μεσανατολικό Πρόβλημα", ΔΕΝ θα γίνονταν Σταυροφορίες, ΔΕΝ θα υπήρχε Ιερά Εξέταση και κατ'επέκταση ούτε Ολοκαύτωμα, ούτε 11η Σεπτεμβρίου, ούτε χαμός στο Ιράκ, ούτε ακριβό πετρέλαιο, ούτε στρατιωτικοί εξοπλισμοί, ούτε ανεργία, ούτε πληθωρισμός, ούτε....ούτε...ούτε... και ούτω καθ'εξής...
Και τι μας νοιάζει εμάς εάν ένας λαός θα φτάσει επιτέλους στη χώρα του; Μα αυτό μόνο ήθελε να μας πει η Παλαιά Διαθήκη; Για ένα τόσο απλό θέμα γίνεται τόσος ντόρος; Τόσοι και τόσοι λαοί στην Ιστορία πολέμησαν και είτε κέρδισαν είτε έχασαν τις δικές τους πατρίδες. Είναι δυνατόν αυτό τελικά να είναι το περιεχόμενο μιας Θρησκείας όπως της δικής μας, που οι πιστοί της προέρχονται από πανσπερμία λαών και υπηκοοτήτων;
Και από την άλλη , δεν αδικούνται τα ηθικά διδάγματα και φιλοσοφικοί προβληματισμοί που υπάρχουν στο σύνολο της εβραϊκής θεολογικής γραμματείας με το να επικεντρώνεται το θέμα στον 'ορθολογιστικότατο' γεωγραφικό προσδιορισμό της 'Γης του Ισραήλ' (ερωτηματικό! και μάλιστα μεγάλο)


Οι αρχαιολόγοι θα ψάχνουν, θα βρίσκουν και θα συνεχίσουν να διαψεύδουν τις Γραφές.
Το μόνο όμως που σίγουρα θα διαψεύδεται θα είναι η επικρατούσα ανθρώπινη ορθολογιστική ερμηνεία των Γραφών.
Και στη συνέχεια με τα τόσα λογικά άτοπα που θα συσσωρευθούν (και τέτοια υπάρχουν ήδη πολλά!) η παραδοσιακή ιερατική εφαρμογή των Γραφών κάθε θρησκείας ολοένα και θα χάνει την επιρροή της.

Και το αποτέλεσμα;
Το σύνολο των ηθικών κανόνων - που δεν είναι τίποτα άλλο από τη 'Θρησκεία' αυτή καθαυτή, δε θα καταφέρνει να φτάνει στον αποδέκτη του, που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον άνθρωπο, επειδή τα γεγονότα που εξιστορούνται στις Γραφές δεν είναι... 'ιστορικά/αρχαιολογικά/γεωλογικά επαρκώς αποδεδειγμένα' !

Μα πρέπει να είναι;

Αυτό λέγεται 'ορθολογισμός' (!!;;)

εξ Ecofilms ορμώμενοι..

Ολοκληρώθηκε την περασμένη Κυριακή 29 Ιουνίου 2008 το φετινό Ecofilms, το μοναδικό κινηματογραφικό φεστιβάλ που γίνεται στο νησί , ένας θεσμός που με τα χρόνια έχει αποκτήσει γερές βάσεις στο ελληνικό πολιτιστικό γίγνεσθαι και που έμελλε να κάνει τη Ρόδο σημείο αναφοράς στην κινηματογραφική πραγματικότητα της χώρας. Η καλλιτεχνική του διευθύντρια Λουκία Ρικάκη πίστεψε στον τόπο μας, τον αγάπησε, έγινε δημώτης του (κυριολεκτικά!) και η επιμονή της επί τόσα χρόνια έφερε την επιτυχία.
Από την άλλη, ο Δήμος της Ρόδου φέτος έκανε κι αυτός ό,τι ήταν δυνατό για να βγάλει την πόλη μας ασπροπρόσωπη όσον αφορά την υλικοτεχνική της υποδομή και παρά τις γνωστές οικονομικές του δυσκολίες, ανακαίνισε το άρτι παραπαίον Δημοτικό μας Θέατρο, και επιτέλους (φέτος) δεν χρειαζόταν να παρακαλάμε να ΜΗΝ μας πιάσει συχνουρία κατά τη διάρκεια των προβολών (αφού μέχρι πέρισυ οι τουαλέτες ήταν ένα περιττό διακοσμητικό αξεσουάρ), δεν χρειαζόταν να έχουμε λάβει γνώση των προειδοποιήσεων της ΕΜΥ για να κανονίσουμε την....πορεία μας γενικώς (ναι! ο κλιματισμός μέσα στην αίθουσα ήταν υπαρκτός επιτέλους!) και οι ιθύνοντες εν τέλει ανακάλυψαν ότι αυτές οι άχρηστες κούτες που έχασκαν κάπου καταχωνιασμένες σε κάποιο υπόγειο έκρυβαν μέσα έναν ανέλπιστο θησαυρό : τις εδώ και κάποια χρόνια αγορασμένες μεγαφωνικές εγκαταστάσεις (οπότε, συν τοις άλλοις, ακούγαμε και καλύτερα! φευ!).

Όμως το φετινό φεστιβάλ Ecofilms είχε ακόμα μία πρωτοτυπία που θα ήταν κρίμα να περάσει απαρατήρητη. Για πρώτη φορά το ροδίτικο στοιχείο δεν συμμετείχε μόνο ως θεατής μπροστά στην οθόνη, αλλά και ως ενεργός παράγοντας. Ήταν η πρώτη φορά που ένας νέος ερασιτέχνης ντόπιος κινηματογραφιστής , ο Γιώργος Τζεδάκης, πρόβαλε την μικρή του ταινία που την έκανε μόνος του με τη βοήθεια του αδερφού του, γυρνώντας στους δρόμους της πόλης και μοντάροντάς την επί πολύ καιρό με τη βοήθεια της ερασιτεχνικής ομάδας νέων κινηματογραφιστών CineΑπόπειρα που δημιουργήθηκε μερικά χρόνια πριν από τον κινηματογραφιστή Κωνσταντίνο Ηλιόπουλο.
Η μόλις 5λεπτη ταινία του Γιώργου, με τον τίτλο 'Dark' δεν πήγαινε για κανένα Όσκαρ ούτε συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ, ήταν όμως μια ειλικρινής και 'παρθένα' προσπάθεια ενός ανθρώπου με μεράκι και κέφι να πειραματιστεί. Ήταν η πρώτη 100% ροδίτικη ταινία που προβλήθηκε ποτέ στο διαδίκτυο, μέσα από το ειδικό ιστολόγιο που δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 2007 και αν θα δείτε τα σχόλια που είχε προκαλέσει, διαβάζοντας τις κουβέντες που αντάλλαξαν μέσω του διαδικτύου οι θεατές της στο σχετικό blog, δημιούργησε από μόνη της νέα δεδομένα στον τρόπο που επικοινωνούμε εμείς οι επαρχιώτες και απομονωμένοι νησιώτες όταν κρίνουμε και κρινόμαστε.
Πρωτοτυπία επίσης ήταν ότι ο Δήμαρχος της πόλης είχε θεωρήσει ότι αυτή η προσπάθεια ενός ντόπιου κινηματογραφιστή είχε τη δική της σημασία για άλλους ερασιτέχνες που θα ήθελαν να ασχοληθούν περισσότερο με την κάμερα και επέλεξε να κλικάρει πρώτος στο ιστολόγιο για να δει το ταινιάκι - κάτι που πολλοί βρήκαμε συμπαθητικότατη και ιδιαίτερα ευαίσθητη κίνηση προς έναν σεμνό ερασιτέχνη.
Ξέρω ότι αυτά θα ακούγονται σε πολλούς λίγο 'σαν παραμύθι', ίσως αρκετά 'επαρχιώτικα' για να΄γινονται 'θέμα'. Αλλά γιατί να μην παραδεχτούμε επιτέλους ότι "Ναι, είμαστε επαρχιώτες" και ότι "Ναι, δεν είναι κακό να προβάλουμε έστω και με μια δόση υπερβολής ή συναισθηματισμού ένα μικρό προϊόν δημιουργίας ενός ανθρώπου δικού μας, που γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στον τόπο μας." ;
Όταν το φεστιβάλ είδε αυτή τη δραστηριότητα που αναπτύχθηκε από τους ερασιτέχνες κινηματογραφιστές της πόλης μας, από μόνο του έσπευσε να προβάλει αυτή τη μικρή ταινία την πρώτη μέρα των προβολών, τη Δευτέρα 23-06-2008, στις 6 και μισή το απόγευμα. Και γι'αυτό είναι που αξίζει συγχαρητήρια όχι απλώς η καλλιτεχνική του διευθύντρια αλλά και ο θεσμός αυτός καθαυτός του σημαντικού για μας περιφερειακού φεστιβάλ για έναν και μόνο λόγο:
απέδειξε ότι μετά από τη σταθερή παρουσία του εδώ, στη δυσπρόσιτη γεωγραφικά Ρόδο, διετέλεσε τον κύριο σκοπό του - να δημιουργήσει γόνιμο έδαφος για νέους ανθρώπους που μένουν στον τόπο που υπάρχει αυτός ο θεσμός και που θα επέλεγαν τον κινηματογράφο ως μέσο αυτοέκφρασης και αυτοέκθεσης στο κοινό, εκπαιδευμένο ή μη.
Τα πρώτα βήματα δεν είναι ποτέ γρήγορα ούτε -αν θέλετε- επιτυχή 100%.
Είναι όμως βήματα, που είναι πάντα προτιμώτερα από κάθε δειλό Σημειωτόν.

Παρ'όλα τα ελπιδοφόρα και άκρως αισιόδοξα συμπεράσματα, την ημέρα της προβολής πολύ λίγοι ήρθαν για να δουν αυτό το μικρό και σεμνό ταινιάκι - που συμβαίνει να γνωρίζω προσωπικά με πόση αγάπη και πείσμα ολοκληρώθηκε - , όχι γιατί αντιμετώπισε την αδιαφορία των ντόπιων θεατών (η επισκεψιμότητα του ειδικού blog που είχε προβληθεί το ταινιάκι online και τα σχόλια που έχουν καταγραφεί εκεί δείχνουν το αντίθετο).
Ίσα ίσα! Ήταν απλά επειδή οι θεατές δεν ενημερώθηκαν για την ίδια την προβολή μιας ντόπιας ταινίας από το φεστιβάλ.

Περίμενα η τοπική κινηματογραφική λέσχη να αφιερώσει έστω μια αράδα στα ενημερωτικά της email γι'αυτή τη μικρή αλλά σημαντική πρωτοτυπία του φετινού Ecofilms, διάρκειας μόλις 5 λεπτών και 35 δευτερολέπτων.
Ή μήπως τελικά ζούμε στο Χόλυγουντ και τα εκ των ων ουκ άνευ αξεσουάρ κάθε ροδίτικου νοικοκυριού ξαφνικά έγιναν -φερ'επείν- δύο τιτλέζες, μία μηχανή μοντάζ και πεντ'έξι κλακέτες να κόβουμε τα πλάνα; Όχι, πείτε μου να δω τι θ'αγοράζω στους γάμους που με καλούν δηλαδή...

Για όσους λοιπόν δεν βρέθηκαν -ελλείψει πληροφόρησης- στην άδεια αίθουσα του ανακαινισμένου Δημοτικού Θεάτρου Ρόδου τη Δευτέρα, 23/6/2008 στις 6:30' το απόγευμα για να δουν την πρώτη ταινία που έγινε στο νησί μας, από συντοπίτη μας ερασιτέχνη κινηματογραφιστή, μέλος του ΔΣ της κινηματογραφικής λέσχης και που προβλήθηκε σε διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ που γίνεται επί χρόνια εδώ, κάντε ένα κλικ και απλά, δείτε την.





Φέτος όμως είχαμε και μία ακόμα ευχάριστη πρωτοτυπία, που απέδειξε άλλη μια φορά πόσο σημαντικός είναι τελικά αυτός ο καλοκαιρινός κινηματογραφικός θεσμός του Ιουνίου.
Το Βραβείο Κοινού το κέρδισε ο 'δικός' μας Άγγελος Σπάρταλης, που αν και δεν απέβαλε ποτέ τη βαριά κρητική προφορά του παρότι έμεινε στη Ρόδο αν δεν κάνω λάθος πάνω από 5 χρόνια, δεν μπορώ να μην τον πω 'συντοπίτη μου'.
Ακόμα τον θυμάμαι όταν είμασταν τινι τρόπω γειτονάκια στην Παλιά Πόλη με άλλο μαλλί (!!) κάθε βδομάδα, να παλεύει να τελειώσει τους πίνακές του , μετά να πασχίζει να εμφανίσει όλες τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει, να τρέχει με το μηχανάκι πάνω-κάτω για κάποιο λόγο -δεν έχει καμμία σημασία για ποιόν ακριβώς- και ούτω καθ'εξής..
Δεν θα ξεχάσω τότε που είχε κάνει στην κυριολεξία ΑΝΩ ΚΑΤΩ κοτζάμ Παλιά Πόλη της Ρόδου, όταν έβαλε τους πάντες στη διαδικασία να γίνουν κομπάρσοι στην πρώτη του ταινιούλα ονόματι 'The Net' και να τρέχουν όλοι πανικόβλητοι στα σοκάκια και στην Τάφρο. Μιλάμε για μούρλα , αλλά ωραία μούρλα!!

Η δημιουργικότητά του (και η τρέλλα του , την οποία έχει κάνει Σημαία -και γι'αυτό τον αγαπάμε 100%!) βρήκε διέξοδο στον κινηματογράφο και στο δυσκολότατο είδος του animation.
Η μικρού μήκους ταινία του με τίτλο 'Ερατώ' κέρδισε το κοινό (ακόμα και τα σπασμένα γαλλικά που ακούγονται, έχουν κι αυτά τη χάρη τους στο κάτω-κάτω!) κι ας αδικήθηκαν άλλες επαγγελματικότερες από αυτήν, προσωπικά εμένα διόλου δεν με πείραξε!
Χαλάλι σου! Βραβεύθηκε το ταλέντο σου, το μεράκι σου, η σπιρτάδα σου στη σύλληψη του θέματος και του σεναρίου σου και η...τρέλλα σου (λίγο τό'χεις;)
Πολύ χάρηκα που πήρες βραβείο βρε Άγγελε!
Συγχαρητήρια!

Ιδού , λοιπόν η Ερατώ




και του χρόνου!