καρρρράμπα !

Είναι αλήθεια ότι σας παραμέλησα τελευταία, αλλά...

....δεν το'ξερα να ζω για να γράφω αναρτήσεις για την πάρτη σας συνέχεια!!

Άλλωστε ήμουν πολύ busy να βρίσκω συγγενείς στο γνωστό ΧαριτοFacebook-σόι μου. Και εκεί που σκάλιζα το google για να δω τι και πώς, σκέφτηκα ότι ίσως εκτός από τους Haritos , Charitos, Xaritos μπορεί να υπάρχουν και...Jaritos.

Και γιατί 'Χαρίτος' με J παρακαλώ;

...μα επειδή στα ισπανικά το γράμμα 'J'
προφέρεται όπως το ελληνικό 'Χ' .

Kαι αν πιστέψω ότι πιθανόν να υπάρχουν και άλλοι συνονόματοι/ες σε ισπανόφωνες χώρες, έτσι θα έπρεπε να το γράφουν.

Λογικό; ('ναιιιιιιιιιι...')

Και ορίστε τι ανακάλυψα :

μια μάρκα...ΣΟΔΑΣ στο Μεξικό ονομάζεται ...JARRITOS ,
ήτοι.. 'Χαρρρίτος'

jondro gelio amigos

και η τύπισσα επιβεβαιώνει

Πόσους.... Χαρίτους
μπορείτε να βρείτε
σ'ένα μεξικάνικο περίπτερο;

το στάνταρ μέγεθος


το πιο παρδαλό

ΚΑΙ... γίγας!

Το επίσημο site της σόδας Jarritos
Γλώσσα : Αγγλικά
Χώρα : Μεξικό

γουστάρω αργία σήμερα..

και δε γράφω λέξη

το ποίημα της Δευτέρας

'My Hottest Night'
..αγνώστου!

χαλλόοου ksadelfia!

Και να που μάλλον βγαίνει κάτι καλό από τις ατέεεεεεεελειωτες ώρες αποβλάκωσης μπροστά στον υπολογιστή και ιδιαίτερα μέσα από τα ατέλειωτα κλικαρίσματα και 'refresh' στο μαζικό υπνωτικό ηλεκτρονικό χαπάκι, πασίγνωστο και μη εξαιρετέο faceBook..

Κι εκεί που θα περίμενα ακόμα ένα βαμπίρ να με δαγκώσει ή να 'πατήσω το forward που θα με αφήσει έκπληκτο για ακόμα μια φορά...' , με κάλεσαν να γίνω μέλος στο group με τίτλο "My Last Name Is Haritos" , και φυσικά τσίμπησα! Και τσίμπησα χοντρά γιατί ως μοναχοπαίδι και με τα πρώτα μου ξαδέλφια να βρίσκονται κυριολεκτικά 'αλλού κι αλλού', "μπήκα" στο group όπου είδα δεκάδες ομοιοπαθείς συνονόματους να ψάχνουν απεγνωσμένα αδέλφια/ξαδέλφια/μπατζανάκηδες και ούτω καθ'εξής με το ίδιο επώνυμο: Χαρίτος, Haritos. Charitos, Xaritos ή όπως αλλιώς μπορεί να γραφτεί αυτή η λέξη.
Και διαπίστωσα ότι τελικά αυτό το επώνυμο 'φοριέται πολύ', όχι μόνο σε σήριαλ (όρα Τρεις Χάριτες) ή σε μυθιστορήματα (ο δαιμόνιος Επιθεωρητής Χαρίτος). Καταπληκτικής ομορφιάς υποψήφιες μακρινές ξαδέλφες από την Αμερική ή την Αυστραλία, ροκάδες Χαριταίοι από Καλαμάτα και Θεσσαλονίκη, μια (δυστυχώς, μάλλον αρραβωνιασμένη, λέει) Χαρίτου με καταγωγή από Χίο και όλα αυτά είναι μόνο η αρχή! Παλεύουμε τώρα να βρούμε να συνδυάσουμε μέρη, αναμνήσεις, παππούδες, γιαγιάδες, μεταναστεύσεις.


Σαν να μην έφταναν όλ'αυτά, τ ρ ε λ λ ά θ η κ α όταν διαπίστωσα ότι έχει ήδη δημοσιευθεί κοτζάμ ΒΙΒΛΙΟ (έλεοςςςς!) με στοιχεία όλων των Χαριταίων που μετανάστευσαν στην Αμερική στις αρχές του περασμένου αιώνα μέχρι σήμερα. Και για να μη νομίζετε ότι όλα αυτά είναι φούμαρα και απλώς μια ευκαιρία για να γράψω μια 'πιασάρικη' ανάρτηση, το βιβλίο αυτό με τίτλο 'The Haritos Name In History' (diladi magkes, to ehume hasi - terma!) μπορεί κανείς να το παραγγείλει ΕΔΩ έναντι μερικών ψωροδολλαρίων
(έτσι που κατάντησαν κι αυτά).




Μπαίνω όμως τώρα στον πειρασμό να σας πω και τα άλλα νέα που βρίσκονται σε άμεση συνάφεια με το νέο ολοκαίνουργιο και -επιτέλους- μεγάλο 'faceBookικό μου σόι' :
Ο πλέον γνωστός συνονόματος (όχι! παρά τις 'κουφές' συμπτώσεις ΔΕΝ είμαστε συγγενείς τελικά, αμφότεροι το διαπιστώσαμε προ πολλών ετών στο Ισραήλ) , ανταποκριτής της ΕΡΤ στη Μέση Ανατολή Πάνος Χαρίτος εγκαινίασε τη δική του ιστοσελίδα, που αξίζει πολλά 'κλικ'.

Στο site του λοιπόν, υπάρχουν όλα τα άρθρα και οι ανταποκρίσεις του που κατά καιρούς έχουν δημοσιευθεί στον Τύπο, από την αρχή της καριέρας του έως και σήμερα, κατηγοριοποιημένα ανά θεματικές ενότητες και χρονολογική σειρά. Επίσης, έχουν αρχειοθετηθεί και είναι διαθέσιμα τα περισσότερα βίντεο των τηλεοπτικών του ρεπορτάζ από τις δημοσιογραφικές του αποστολές. Τα πάντα τοποθετημένα σε τάξη και εύκολα στην περιήγηση.
Η σωστή εκφορά του λόγου, η ψύχραιμη παρουσίαση της πραγματικότητας στην περιοχή και η εξ ίσου προσεκτική επιλογή ιστορικών κειμένων καθιστούν την ιστοσελίδα του Πάνου ένα χρήσιμο εργαλείο για τον έλληνα αναγνώστη που ενδιαφέρεται να μάθει 'τι στο καλό γίνεται εκεί πέρα τέλος πάντων..' , χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς και κορώνες.

για δες που γίναμε πλέον 'σόι' τεχνολόγων!
ε, διατί να το κρύψωμεν ;...

Το Χαριταίικο γκρουπ του faceBook είναι :
My Last Name Is Charitos
(αλλά πρέπει να έχετε λογαριασμό, αλλιώς δεν...)


Τίτλος της ιστοσελίδας : PanosHaritos.com
Χώρα: Ισραήλ/Παλαιστίνη/Ελλάδα
Γλώσσα: Ελληνικά

και Ποολύ μπέρδεμα να'ουμ'..

Beggin'
Frankie Valli&Four Seasons

"Νεβρόζ" ΔΕΝ πάει να πει "Έχω τα νεύρα μου"

Ευκαιρία για γιορτή!
Πάνω που τελειώνουν οι απεργίες και η 25η Μαρτίου δε μας βολεύει και πολύ (αφού πέφτει Τρίτη), δε σημαίνει ότι δεν έχουμε λόγους να το γλεντάμε.

Αυτές τις μέρες οι Πέρσες γιορτάζουν το Νεβρόζ, την Πρωτοχρονιά τους δηλαδή. Γεγονός όχι και τόσο γνωστό τοις πάσι όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς στο βίντεο :

...και όμως , να και μια φορά που ο Αχμαντινετζάντ τα είπε μια χαρά!
Οι διαφορές των ημερολογίων είναι πολύ σημαντικό πράγμα.
Έτσι, όπως μας λέει και ο Αλιρεζά Σεφατί στο προσωπικό του blog, η Τεχεράνη άδειασε για να πάει για σκι στα κοντινά χιονοδρομικά κέντρα.
Σκι στο Ιράν;;; Ε, ναι. Ιδού !



Το νεότευκτο blog του Αλιρεζά, νεαρού Πέρση γεννημένου και μεγαλομένου στις ΗΠΑ, παρουσιάζει την άποψη του μη-θρησκόληπτου ομογενούς για τα τεκταινόμενα στη χώρα του, ασκώντας κριτική στο τωρινό καθεστώς. Από την άλλη οι ομορφιές του Ιράν και του λαού του παρουσιάζονται από τα βίντεο των ελεγχόμενων ισλαμικών ΜΜΕ.
Αντιφατικό
Ε, και τι μας νοιάζει;

Ένας ενδιαφέρων και ισορροπημένος συνδυασμός, αρκεί να διατηρηθεί έτσι και στις επόμενες αναρτήσεις.

Καλή χρονιά, λοιπόν,
και αν τύχει ποτέ να σας καλέσουν
στο γιορτινό τραπέζι 'Χαφτ Σιν'
μην αρνηθείτε..
Χαλάλι τα κιλά..

το 'Χαφτ Σιν' της μαμάς του Πέρση blogger!

Τίτλος του blog : Alireza Sefati Blog
Χώρα : Ιράν/ΗΠΑ
Γλώσσα : Αγγλικά

το ποίημα της Δευτέρας

Είπα να βάλω μια 'τάξη' στις αναρτήσεις.

Γιατί;
Μα...γιατί έτσι θέλω!

Άλλωστε το γράφω και στον τίτλο του μπλογκ!

Αποφάσισα, λοιπόν, να αρχίζουμε την εβδομάδα με ένα ποίημα,
αρχής γενομένης από..σήμερα!

"Συναθώοι"
του Αλέξη Δάρα

και ιδού τα βραβεία..

Τελείωσε το 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
και τα βραβεία που απονεμήθηκαν στις 16 Μαρτίου μπορούμε να τα δούμε εδώ

Δεν έχω να πω τίποτα για τις ταινίες που βραβεύθηκαν και που δεν πρόλαβα να δω, εκτός από μία: την ταινία που βραβεύθηκε με το πρώτο βραβείο κοινού για την καλύτερη ξένη παραγωγή διάρκειας άνω των 45' . Και δυστυχώς, κατά τη γνώμη μου , δεν άξιζε να βραβευθεί.
Η ταινία 'Μέσ'απ'αυτά τα μάτια' δεν είπε τίποτα το καινούργιο, ούτε ήταν κάτι το ιδιαίτερο.

Μείναμε, λοιπόν, στα τετριμμένα και ...τέλος.
Το πρόβλημα είναι πως δεν μπορούμε να 'προσάψουμε' τίποτα σε καμμία κριτική επιτροπή, αφού μιλάμε για το Βραβείο Κοινού... (Κι αυτό ίσως είναι και το χειρότερο.)

Οψόμεθα του χρόνου..

..μην πυροβολείτε τους πιανίστες

Στις 8 Μαρτίου 2008 άρχισε ο 12ος διεθνής διαγωνισμός πιάνου 'Αρθούρος Ρούμπινσταϊν', που διοργανώνεται στο Ισραήλ. Φέτος οι διοργανωτές 'καταργούν' ουσιαστικά τα εισιτήρια, δίνοντας την ευκαιρία σε όλους όσους φοβούνται να βρεθούν ανάμεσα σε διασταυρούμενα πραγματικά πυρά, να δουν και να ακούσουν online τους διαγωνιζόμενους βιρτουόζους, πατώντας απλά το ποντίκι του υπολογιστή τους.
Εξ αιτίας της έκρυθμης κατάστασης στην περιοχή, η προσέλευση θεατών φαίνεται κάπως 'χλωμή' και οι διοργανωτές μετέφεραν τον διαγωνισμό από την 'προβληματική' Ιερουσαλήμ στα ασφαλέστερα (άραγε είναι;;) Τελ Αβίβ και Εϊλάτ,
Μήπως ο επόμενος διαγωνισμός το 2011 θα γίνεται με...τηλεπάθεια;

Όπως και να'χει, όμως, με παρόντες θεατές ή και χωρίς αυτούς, στις 27 Μαρτίου η κριτική επιτροπή θα αποφασίσει στο Mann Auditorium του Τελ Αβίβ ποιός θα είναι ο φετινός νικητής, οπότε και θα ακολουθήσει εορταστική συναυλία (κι αυτή ζωντανά στο ίντερνετ)


Στο βίντεο : ο τότε 21χρονος Ουκρανός και νυν 24χρονος Αυστραλός (τί άλλο πια μένει ν'αλλάξει;) Αλεξάντρ Γκαβρίλιουκ, νικητής του προηγούμενου 11ου διαγωνισμού 'Αρθούρος Ρούμπινσταϊν' που έγινε την άνοιξη του 2005.

Σονάτα αρ.47 σε Σι Ελάσσονα του Γιόζεφ Χάυντν
Ιερουσαλήμ, Μάρτιος 2005

ΟΔΗΓΙΕΣ ΑΣΦΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΘΕΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΩΣ
ΤΟΥ ΥΨΗΛΟΥ ΒΑΘΜΟΥ ΔΥΣΚΟΛΙΑΣ
(και χαμηλού βαθμού ασφαλείας)
ΦΕΤΙΝΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΡΟΥΜΠΙΝΣΤΑΪΝ

ΠΡΩΤΟΝ: τσεκάρουμε τις ώρες που γίνονται οι συναυλίες ΕΔΩ
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: παρακολουθούμε ζωντανά τη συναυλία που θέλουμε πατώντας ΕΔΩ
ΤΡΙΤΟΝ: σε περίπτωση που δεν την προλάβουμε...no problem!
Όλες οι συναυλίες μαγνητοσκοπούνται και μας περιμένουν...ΕΔΩ
ΤΕΤΑΡΤΟΝ: αντιασφυξιογόνες μάσκες προς το παρόν
δεν απαιτούνται!

Η ιστοσελίδα του 12ου διεθνούς διαγωνισμού πιάνου Αρθούρος Ρούμπινσταϊν:www.arims.org.il
Χώρα: Ισραήλ
Γλώσσα: Αγγλικά

ξυπνήστε γειτόνοι..

"η πρόσβαση στην παρούσα ιστοσελίδα
έχει απαγορευθεί δυνάμει δικαστικής αποφάσεως"

Αυτή τη φράση και εικόνα βλέπει από σήμερα ο Τούρκος χρήστης του διαδικτύου -εφόσον έχει συμβόλαιο με τον κρατικό διαδικτυακό παροχέα Türk Telekom- όταν προσπαθεί να μπει στο γνωστό site www.YouTube.com
Η αιτία; Ένα βίντεο που αναφερόταν στη ζωή του Κεμάλ Ατατούρκ.
Το περιεχόμενο του βίντεο ούτε καν έχει περιγραφεί στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.

Εντός των ημερών αναμένεται να εφαρμόσουν τη σχετική απόφαση του Ποινικού Δικαστηρίου της Κωνσταντινούπολης και οι ιδιωτικές εταιρείες που προσφέρουν πρόσβαση στο ίντερνετ στη γειτονική ασιατική χώρα.
Και έτσι, η τιμή Του θα προστατευθεί!

Χαιρετίσματα..

εδώ Θεσσαλονίκη...

και να που βρέθηκα Θεσσαλονίκη.

Ο λόγος που ήρθα εδώ ήταν κατ'άρχήν τα γενέθλια της νονάς μου στις 6 Μαρτίου και το καταπληκτικό τετραήμερο που έλαχε σ'εμάς τους ροδίτες (7η Μαρτίου-Σαββατοκύριακο Αποκριάς-Καθαρή δευτέρα). Να όμως που η ΔΕΗ με τις συνεχείς διακοπές ρεύματος ανέβασαν κατά πολύ το βαθμό δυσκολίας του πάρτυ γενεθλίων και γενικώς μόλις παρά τρίχα γλύτωσα τον εγκλεισμό μου στο ασανσέρ του ξενοδοχείου. Από την άλλη είχα σκοπό να πάρω το τραίνο για Σκόπια (γιατί να πάω εκεί 'χρονιάρες μέρες'; γιατί έτσι ήθελα...άκου ΄κει ερώτηση!), αλλά τα δρομολόγια των τραίνων δε βόλευαν καθόλου μια ημερήσια εκδρομή, μιας και θα έπρεπε να διανυκτερεύσω στην ΠΓΔΜ και να ξυπνήσω στις 6 το πρωί για να προλάβω την αμαξοστοιχία της επομένης... Οπότε είπα να κάτσω στ'αυγά μου (προς το παρόν) και έτσι αποφάσισα να δω τι τρέχει στο Ολύμπιον και στο λιμάνι.
Πιστέψτε με , μου βγήκε σε καλό!

Καλωσήρθα λοιπόν
στο 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης
που διεξάγεται από τις 7 έως τις 16 Μαρτίου
και ορίστε τι έχω δει έως τώρα :

Το Φλιπάρισμα
(Flipping Out)
σκηνοθεσίας Yoav Shamir
Ισραήλ/Καναδάς(2007)



Ακολουθώντας τη συμβουλή του Μιχάλη Μάτσα των Two In The Soup, είπα να αρχίσω με τα 'σίγουρα'. Το ισραηλινό αυτό το ντοκυμαντέρ που είχε προβληθεί με επιτυχία στο τελευταίο Διεθνές Κινηματογράφου στο Βερολίνο πραγματεύεται το φαινόμενο των μαστουρωμένων νεαρών ισραηλινών που μετά από τη στρατιωτική τους θητεία αυτοεξορίζονται για μήνες στην ινδική ενδοχώρα για να ξεχαστούν και να ξεχάσουν. Το φαινόμενο του μετα-στρατιωτικού μαστουρώματος είναι κάτι σαν 'κοινό μυστικό' στη σύγχρονη ισραηλινή κοινωνία. Η ταινία αυτή αποφασίζει να 'βγάλει τ'άπλυτα στη φόρα' και το καταφέρνει.
Γρήγορες εναλλαγές εικόνων και μοντάζ που κρατάει το θεατή σε εγρήγορση, με αποτέλεσμα να μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει ότι στην Ινδία του 2007 ζει και υπάρχει μια μικρογραφία της σημερινής ισραηλινής κοινωνίας, που απλώς έχει μεταφέρει αναλλοίωτα τα προβλήματά της στην υποτροπική ινδική χερσόνησο. Έτσι, σε ινδικά ξενοδοχεία-καταφύγια για τους ναρκομανείς μέλλοντες μέσους ισραηλινούς αστούς συναντάμε τον μιλιταριστή που θεωρεί ότι απλά έκανε τη δουλειά του κατά τα 3 χρόνια της θητείας του, τον προβληματισμένο πολίτη που υποφέρει από τύψεις και θέλει να ξεχάσει τι πέρασε και τι θα τον περιμένει στην εφεδρεία έως ότου πατήσει τα 50 του, τον απλό καιροσκόπο που οι 'διακοπές' στην Ινδία θα του φέρουν εισόδημα πουλώντας χάπια και χασίσι (και το πιθανότερο είναι να καβατζάρει πελάτες όταν θα γυρίσει πίσω). Από την άλλη, ιουδαϊκές θρησκευτικές ομάδες εγκαταστάθηκαν στο μίνι-Ισραήλ της Ινδίας για να φέρουν στο σωστό δρόμο του Θεού τους 'χαμένους' νεαρούς εβραίους. Ακολουθεί το ισραηλινό ΟΚΑΝΑ που δημιούργησε στην Ινδία κέντρο απεξάρτησης και βέβαια δεν θα μπορούσε να λείπει και κάποιος στρατιωτικός εν αποστρατεία, από τον οποίο κανένας πρώην στρατιώτης δεν μπορεί να του ξεφύγει, φροντίζοντας να τον επαναπατρίσει όταν χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα. Το αποκορύφωμα: η επίσκεψη του (θρησκευόμενου) ισραηλινού υπουργού δικαιοσύνης (πραγματικό γεγονός!) μέσα στα ινδικά βουνά για να δει τη νεολαία της χώρας του σε παραλήρημα απελπισίας και ψυχασθένειας - με τα ναρκωμένα χαχανητά ως μόνιμη τρανς μουσική υπόκρουση-.
Μια ταινία που ελπίζω κάποτε να βρείτε την ευκαιρία να δείτε.

Ο ουρανός από κάτω μας

(The Sky Below)
σκηνοθεσίας Sarah Singh
Ινδία/Πακιστάν (2007)

Η ταινία πραγματεύεται μια σχετικά άγνωστη σε εμάς πτυχή της Ιστορίας της Ινδίας και του Πακιστάν. Μετά το τέλος της αποικιοκρατίας στην ινδική χερσόνησο το 1947, η Βρετανία φρόντισε να κληροδοτήσει προβλήματα στην περιοχή, ενθαρρύνοντας τα θρησκευτικά πάθη με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το μουσουλμανικό Πακιστάν ως το αντίπαλο δέος της ινοδουιστικής Ινδίας. Τα τεχνητά σύνορα των δύο χωρών ανάγκασαν εκατομμύρια ανθρώπους να εγκαταλείψουν κακήν κακώς τις εστίες τους με μοναδικό κριτήριο αυτό της θρησκείας. Διαβάζοντας τους ελληνικούς υποτίτλους από τις μαρτυρίες των εσαεί προσφύγων και αλλάζοντας τα τοπωνύμια, ήταν σαν να ακούς έλληνες και τούρκους πρόσφυγες να διηγούνται αυτά που προηγήθηκαν και επακολούθησαν της ανταλλαγής του '22. Και τα συμπεράσματα των ειδικών ήταν ταυτόσημα με αυτά που κατά καιρούς ακούμε και εδώ. Η καταγραφή των τότε γεγονότων σε συνδυασμό με την αναγωγή της ιδεολογικοποίησης των θρησκευτικών διαφορών με σκοπό το εκάστοτε 'Εθνικό Συμφέρον' στο σημερινό Κασμίρ, όπου ο εμφύλιος σπαραγμός συνεχίζεται εδώ και χρόνια ανάμεσα στους ινδουιστές και τους μουσουλμάνους - με τις ευλογίες της Ινδίας και του Πακιστάν αντίστοιχα, εννοείται- καθιστά τον 'Ουρανό Από Κάτω' μια άκρως ενδιαφέρουσα πηγή πληροφοριών για το τί ακριβώς συμβαίνει σε αυτή την γωνιά του πλανήτη. Η (ινδή) δημιουργός , στη συζήτηση με το κοινό μετά την προβολή της ταινίας, δεν παρέλειπε να αποκαλεί την 'ανεξαρτησία του Πακιστάν' ως 'διχοτόμηση' της πάλαι ποτέ ενιαίας(;;) Ινδίας . Παρά την όχι και τόσο αμερόληπτη προσωπική της θέση προς τα γεγονότα, κατάφερε να μην χρωματίσει την ταινία, γεγονός που καθιστά αυτό το ντοκυμαντέρ ακόμα πιο ενδιαφέρον.
Ένας 'βομβαρδισμός' από πληροφορίες, μαρτυρίες και αναλύσεις, μεστά δεμένες με εντυπωσιακά πλάνα. Καλό έναυσμα για να ...το ψάξουμε το θέμα περισσότερο.

Πουούτζι

(Puujee)
σκηνοθεσίας Kazuya Yamada
Ιαπωνία (2006)

Ο Ιάπωνας Yoshiharu Sekino είναι ο ορισμός του 'ταξιδευτή'. Είχε βάλει σκοπό σκοπό να γνωρίσει τη φύση του ανθρωπίνου είδους , αρχίζοντας την περιπλάνησή του στην Αφρική - όπου 'πρωτοεμφανιστήκαμε' - και κατόπιν στην Ευρασία από όπου θα περνούσε στην Ασία και τέλος, στην Αμερική. Δεν άρχισε όμως με τη σωστή σειρά και το φθινόπωρο του 1999 γνώρισε στις στέπες της Μογγολίας τη μόλις 6 ετών Πουούτζι και την οικογένειά της, που ζει σε ένα 'γκερ' (μογκολική σκηνή) εκτρέφοντας αρνιά. Οι συγκυρίες έκαναν τον Ιάπωνα ταξιδευτή να αποτελέσει το νέο μέλος της μογγολικής αυτής οικογένειας, η οποία αποδέχθηκε με εξαιρετική ευγένεια και αξιοπρέπεια στο φτωχικό της 'γκερ' τόσο τον παράξενο επισκέπτη όσο και τον σκηνοθέτη της ταινίας. Περιγράφεται με ευαισθησία η τρόπον τινά 'καρμική' σχέση του παράξενου επισκέπτη με την πορεία της οικογένειας μέσα από απροσδόκητους θανάτους, δυσκολίες της νομαδικής ζωής, τα αποφασιστικής σημασίας γεγονότα της ζωής της μικρής Πουούτζι - του τυχερού παιδιού που γεννήθηκε την πέμπτη ημέρα της εβδομάδας , όπως σημαίνει το όνομά της στη μογγολική γλώσσα-.
Ιαπωνική ευαισθησία , που καταφέρνει να παρουσιάζει ακόμα και τα πιο σκληρά γεγονότα με χαρακτηριστική διακριτικότητα. Μογγολική ευγένεια, φιλοξενία και αξιοπρέπεια που αντιμετωπίζει και αυτή με εξαιρετική στωικότητα τα χτυπήματα της μοίρας. Ένα εξαιρετικό δείγμα ψυχολογικού ντοκυμαντέρ, χωρίς περιττούς αριθμούς και στατιστικές. Ελπίζω να βγει στη διανομή.

Κι ένα παιδί θα μπορούσε να το ζωγραφίσει αυτό

(My Kid Could Paint That)
σκηνοθεσίας Amir Bar-Lev
ΗΠΑ (2006)

Ο Amir Bar-Lev γύρισε μια ταινία με έντονο δημοσιογραφικό ύφος για ένα παιδί-θαύμα, την 4χρονη Marla Olmstead, οι παιδικές ζωγραφιές της οποίας έχουν γίνει ανάρπαστες από συλλέκτες πινάκων αφηρημένης ζωγραφικής. Η ολοκλήρωση της ταινίας θα γινόταν ομαλά εάν δεν προβαλλόταν μία εκπομπή της γνωστής αμερικάνικης ειδησεογραφικής εκπομπής "60 Λεπτά" που , ούτε λίγο ούτε πολύ υπονοούσε εμμέσως πλην σαφώς ότι τελικά ο πραγματικός ζωγράφος των ακριβοπληρωμένων 'παιδικών ζωγραφιών' δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον πατέρα της! Η απροσδόκητη αυτή εξέλιξη έδωσε την αφορμή να ξεδιπλωθούν οι χαρακτήρες των γονιών της ανύποπτης Marla προσδίδοντας στον σκηνοθέτη το ρόλο ιδιότυπου ντετέκτιβ προκειμένου να διαπιστωθεί η γνησιότητα του ταλέντου της μικρής. Αν και δεν δίνεται σαφής απάντηση στο ζητούμενο, ο σκηνοθέτης αφήνει να εκφρασθούν όλες οι απόψεις τόσο για το ποιόν των γονέων αλλά - και αυτό μου έκανε εντύπωση - και για τον ίδιο τον σκηνοθέτη που επικρίνεται από έναν από τους συνεντευξιαζόμενους ότι και αυτός συμμετέχει στο έγκλημα της υπέρμετρης έκθεσης της ανήλικης στη δημοσιότητα - που έχει ως αποτέλεσμα την ουσιαστική 'ακύρωση΄ της παιδικότητάς της- .
Πολλά τα ηθικά διλήμματα όσον αφορά στο προς τα πού κλίνει η πλάστιγγα ανάμεσα στο οικονομικό κέρδος και στην αυτάρεσκη δημοσιότητα έναντι των αξιών της τιμιότητας, της δημοσιογραφίας και της κατανάλωσης εν γένει..
Η Marla , ύστερα από μια αμφιβόλου πειστικότητας μονταρισμένη από τους γονείς της κινηματογράφηση της ολοκλήρωσης ενός πίνακά της, συνεχίζει την παιδική της καριέρα και οι θεατές αφήνονται να συμπεράνουν, να αμφισβητήσουν (ή....μήπως να αγοράσουν;)
Ένα ντοκυμαντέρ κομμένο και ραμμένο για τη δεκαετία που διανύουμε.

Οι νύφες του Αλλάχ

(Brides of Allah - Shahida)
σκηνοθεσίας Nathalie Assouline
Ισραήλ (2008)

Η ισραηλινή σκηνοθέτης Nathalie Assouline πήγε με τον φακό της στις φυλακές με σκοπό να ακούσει τις παλαιστίνιες φυλακισμένες που συμμετείχαν σε επιθέσεις αυτοκτονίας κατά ισραηλινών πολιτών. Η ταινία προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ του Βερολίνου πριν λίγες εβδομάδες, όπου κέρδισε επαινετικά σχόλια. Η ταινία είναι βασισμένη σε συνεντεύξεις της σκηνοθέτιδος με τις φυλακισμένες, γεγονός που κατά τη γνώμη μου είχε ως αποτέλεσμα ούτε η ισραηλινή δημιουργός να καταφέρει να ρωτήσει αυτά που ίσως πραγματικά θα ήθελε, γεγονός που όπως ήταν αναμενόμενο, δεν έδωσε την ευκαιρία στις φυλακισμένες να δώσουν τη δική τους εκδοχή στο 'θέμα' της ταινίας, τις επιθέσεις αυτοκτονίας που γίνονταν ή σχεδιάζονταν από γυναίκες-μητέρες, γυναίκες-κόρες, γυναίκες-φορείς της ζωής που γίνονταν φορείς θανάτου στο όνομα της πατρίδας. Οι ερωτήσεις ήταν συχνά δεικτικές και έθεταν τις συνεντευξιαζόμενες σε θέση άμυνας. Η ταινία ατυχώς επικεντρώθηκε στην καθημερινότητα της φυλακής, ενώ το κύριο θέμα - δηλαδή η ζωή των γυναικών αυτών έξω από το κελί και πώς ωθήθηκαν να προβούν στις πράξεις τους - θίχθηκε επιδερμικά.
Να σημειωθεί ότι έχει γυρισθεί και προβληθεί πριν λίγες εβδομάδες από την κρατική ισραηλινή τηλεόραση ένα εξαιρετικό και πολύ αποκαλυπτικότερο ντοκυμαντέρ με το ίδιο ακριβώς θέμα (γυναίκες συνεργοί/ηθικοί αυτουργοί σε επιθέσεις αυτοκτονίας) και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (συνεντεύξεις στις φυλακές), με μία και μόνη -πλην όμως καταλυτική όπως αποδεικνύεται- διαφορά: σε εκείνες τις φυλακές βρίσκονταν αποκλειστικά οι βαρυποινίτισσες, οι οποίες δεν ανέμεναν ούτε χάρη ούτε πρόωρη αποφυλάκιση, και ως εκ τούτου δεν δείλιαζαν να μιλήσουν ανοιχτά για το τι τις ώθησε να προβούν στις πράξεις για τις οποίες φυλακίσθηκαν.
Εάν κάποτε τύχει να δουν τις 'Νύφες του Αλλάχ' οι ροδίτες θεασώτες- φίλοι της Κινηματογραφικής μας Λέσχης, θα αναγνωρίσουν τον μικρό Νουρ - το παιδί της φυλακισμένης Μανάρ Γάνεμ- την ιστορία του οποίου κατέγραψε η ταινία 'Πρώτη Εικόνα' του νεαρού παλαιστινίου κινηματογραφιστή Άκραμ αλ-Άσκαρ , που προβάλλαμε στη ΘΕΑΣ!Σ τον Νοέμβριο 2007 στο Αφιέρωμα στο Σύγχρονο Αραβικό Ντοκυμαντέρ! Στις 'Νύφες του Αλλάχ' καταγράφεται μεταξύ άλλων η ζωή του μικρού Νουρ στη φυλακή μαζί με τη μητέρα του, ενώ στην 'Πρώτη Εικόνα' είχε καταγραφεί η χρονική περίοδος αμέσως μετά τον αποχωρισμό από τη μητέρα του στις φυλακές 'Σαρόν'.
Οι 'Νύφες του Αλλάχ' απογοήτευσαν.

Προς Παραδειγματισμό

(Ibret Olsun Diye)
σκηνοθεσίας Necati Sonmez
Τουρκία (2007)

Η θανατική ποινή καταργήθηκε με νόμο στην Τουρκία μόλις το 2002. Από τη δημιουργία του σύγχρονου τουρκικού κράτους εκτελέσθηκαν δι'απαγχονισμού 712 άτομα. Κατά τα πρώτα χρόνια της τουρκικής ανεξαρτησίας στήνονταν δημόσια αγχόνες ακόμα και στις πλατείες των μεγάλων πόλεων, ενώ αργότερα οι εκτελέσεις γίνονταν στις διάσπαρτες ανά την επικράτεια φυλακές θανατοποινητών. Μάρτυρες στις εκτελέσεις ήταν ο εισαγγελέας, ο δήμιος, ο ιμάμης και -εφόσον το επιθυμούσε ο μελλοθάνατος- ο δικηγόρος του.. Στην ταινία μίλησαν δικηγόροι που είχαν παραστεί στην εκτέλεση των πελατών τους, δικαστές που είχαν καταδικάσει σε θάνατο τους κατηγορουμένους και η μαρτυρία ενός θανατοποινήτη που τελικά δεν εκτελέσθηκε επειδή εν τω μεταξύ είχε ψηφισθεί ο νόμος για την μετατροπή της θανατικής ποινής σε ισόβεια κάθειρξη. Οι φυλακές θανατοποινητών μετατράπηκαν όλες σε μουσεία για να ξεχαστεί το αντευρωπαϊκό σωφρονιστικό παρελθόν της γείτονος.
Θα περίμενε κανείς να επιβεβαιωθούν τα όσα είχαν κινηματογραφηθεί στο γνωστό 'Εξπρές του Μεσονυκτίου' -δε θέλει και μεγάλη φαντασία να το συμπεράνει κανείς ακούγοντας την αφήγηση του προχωρημένης ηλικίας δικηγόρου να μιλάει για τις τελευταίες στιγμές των πελατών του-. Ωστόσο, η κάμερα συμπεριφέρθηκε με περίσεια λεπτότητα στο τότε σωφρονιστικό σύστημα της Τουρκίας. Θα περίμενε κανείς να δει ακόμα και τις σημερινές συνθήκες εγκλεισμού των ισοβιτών. Φευ..
Η ταινία επιχορηγήθηκε από το Τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού. Οπότε (τώρα), όλα καλά..

Το Παραμύθι του Κατμαντού

(Fairytale of Kathmandu)
σκηνοθεσίας Neasa Ni Chianain
Βόρειος Ιρλανδία (2007)

Η σκηνοθέτης Neasa Ni Chianain , θαυμάστρια του ιρλανδού ποιητή Cathal O'Searcaigh αποφασίζει να τον ακολουθήσει στο Νεπάλ, όπου διαμένει κάθε χρόνο για κάμποσους μήνες επί σειρά ετών καθότι, όπως ισχυρίζεται, εκεί τού είναι ευκολότερο να συγκεντρωθεί στο έργο του. Η ομοφυλοφιλία του ποιητή είναι γνωστή στη χώρα του, γεγονός το οποίο ο ίδιος έχει δηλώσει επανειλημμένως. Η σκηνοθέτης και ο θεατής ανακαλύπτουν τον κοινωνικό περίγυρο του ποιητή στην απομακρυσμένη αυτή χώρα, που αποτελείται αποκλειστικά από πολυάριθμους νεαρούς νεπαλέζους που τους επιχορηγεί επί σειρά ετών, έναντι σεξ (τι άλλο;). Η γεναιοδωρία του ιρλανδού ποιητή είναι γνωστή στο Κατμαντού, με αποτέλεσμα ο κύκλος των γνωριμιών του να πληθαίνει κάθε φορά που καταφθάνει στην νεπαλική πρωτεύουσα.
Δεν άντεξα να δω όλη την ταινία και ειλικρινά αγανάκτησα όταν ο ιρλανδός διανοούμενος κλήθηκε να δώσει τον ορισμό της λέξης 'σεξοτουρισμός' ισχυριζόταν ότι με τον τρόπο αυτό ήθελε να ξεπεράσει κάποια ερωτική απογοήτευση που είχε πριν χρόνια στη χώρα του. Αγανάκτησα ακόμα περισσότερο όταν οι πάμφτωχοι εραστές του επαινούσαν τον χρηματοδότη τους για τη μεγαλοψυχία του.. Έλεος.
Είναι αλήθεια ότι είχα την περιέργεια να δω ποιά θα ήταν η τελική προσέγγιση της σκηνοθέτιδος, αλλά η 'θεοποίηση' ενός τριτοκλασσάτου-και βάλε..- δήθεν Καβάφη a l'irlandaise με έβγαλε κακήν-κακώς έξω από την αίθουσα. Και, σόρρυ, δεν με ενδιαφέρουν καθόλου τα ψυχικά του τραύματα. Όσο για το γύρισμα , τίποτα το σπουδαίο.

Στην Άκρη του Κόσμου

(At the Edge of the World)
σκηνοθεσίας Bergsteinn Bjorgulfsson - Ari Alexander Ergis Magnusson
Ισλανδία (2007)

Αιφνιδιαστική πτήση στο νοτιοδυτικό άκρο της Ισλανδίας, ονόματι Breidavik, όπου στις αρχές της δεκαετίας του '50 το Ισλανδικό Κράτος δημιούργησε ένα αναμορφωτήριο ανήλικων αγοριών. Το αναμορφωτήριο έκλεισε το 1979, τα όσα συνέβαιναν όμως εκεί, στη μέση του πουθενά, βγήκαν στη δημοσιότητα μόλις πέρυσι, τον Σεπτέμβριο του 2007, όταν οι τότε ανήλικοι τρόφιμοι και νυν 55-60 χρονών άνδρες αποφάσισαν να λύσουν τη σιωπή τους και να φέρουν τα πάνω-κάτω στην εφησυχασμένη ισλανδική κοινωνία.
Αρχικά η ταινία επρόκειτο να αποτελέσει μια απλή καταγραφή του προ 50ετίας σωφρονιστικού συστήματος της Ισλανδίας. Το οπτικό υλικό του ντοκυμαντέρ άρχισε να συλλέγεται το 2001. Η ταινία είχε φτάσει στο στάδιο του μοντάζ όταν πέρυσι ένας από τους τρόφιμους αποκαλυψε στην Ισλανδική τηλεόραση τους βιασμούς, τους εξευτελισμούς και τη σωματική βία που είχε υποστεί τόσο αυτός όσο και όλα τα άλλα αγόρια όσον καιρό βρίσκονταν εκεί τόσο από τον εκάστοτε διευθυντή όσο και από τους υπαλλήλους του ιδρύματος. Οι σκηνοθέτες, αμήχανοι από την απροσδόκτηση αυτή εξέλιξη, άλλαξαν άρδην το περιεχόμενο της ταινίας και συνέλεξαν τις μαρτυρίες των τροφίμων και των γέρων πια, γονιών τους. Ένας οχετός αποκαλύψεων βγήκε στο φως της δημοσιότητας, ενώ είναι πλέον αργά να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι διευθυντές, αφού δεν ζουν πια.
Η ταινία 'Στην Άκρη του Κόσμου' στάθηκε αφορμή να ανοίξει έντονο δημόσιο διάλογο στην -ασφυκτικά 'τακτοποιημένη'- ισλανδική πολιτική πραγματικότητα αναφορικά στο σωφρονιστικό σύστημα της χώρας. Ορίσθηκε εξεταστική επιτροπή για τα όσα συνέβησαν στο απομακρυσμένο αναμορφωτήριο του Breidavik, ένα άλλο αναμορφωτήριο αρρένων έκλεισε μετά τον θόρυβο που δημιουργήθηκε και αυτούς τους μήνες πρόκειται να ψηφισθεί νομοσχέδιο που θα αναθεωρεί εκ βάθρων την υπάρχουσα σωφρονιστική νομοθεσία, αντικαθιστώντας την με κατ'οίκον (!!) επιμόρφωση των ανηλίκων παραβατών.
Η ταινία, εκτός από τις συγκλονιστικές μαρτυρίες, μας δίνει πλήθος πληροφοριών για την άγνωστη αυτή χώρα. Εύστοχο μοντάζ, εμβόλιμες σκηνές από τα κινηματογραφικά 'Επίκαιρα' της δεκαετίας του '50 -'60 (τόσο, μα τόσο ίδια με τα δικά μας 'Επίκαιρα' της εποχής!).
Η συζήτηση των σκηνοθετών με το κοινό κράτησε περισσότερο απ'όσο είχε προγραμματισθεί.
Ελπίζω να βραβευθεί.

Παιδιά στην Εξορία

(Children in Exile)
σκηνοθεσίας Chris Swider
ΗΠΑ (2007)

Μια σχετικά άγνωστη πτυχή της σύγχρονης Πολωνικής Ιστορίας περιγράφει η εξαιρετική αυτή ταινία. Η Σοβιετική Ένωση καταλαμβάνει το μεγαλύτερο τμήμα της Πολωνίας. Το σταλινικό καθεστώς πραγματώνει τις γνωστές ναζιστικές μεθόδους εξαφάνισης μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων. Στόχος των σοβιετικών: οι πολωνοί αξιωματικοί και οι οικογένειές τους, οι γυναίκες τους και τα ανήλικα παιδιά τους. Με τραίνα μεταφέρθηκαν χιλιάδες πολωνοί πολίτες κάθε ηλικίας σε Κολχόζ (σοβιετικές γεωργικές μονάδες) διάσπαρτα σε όλη την αχανή Σοβιετική Ένωση. Ο κομμουνιστικός παράδεισος σε όλο του το μεγαλείο! Ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από τη σκληρή καθημερινότητα των γέρων σήμερα ανήλικων κρατουμένων, που το μόνο έγκλημα που είχαν διαπράξει ήταν ότι οι γονείς τους ήταν πολωνοί πολίτες και που οι πατεράδες τους υπηρετούσαν στον πολωνικό στρατό. Και βέβαια, η απορία που έχουν όλοι είναι ίσως και δική σας, που διαβάζετε αυτές τις γραμμές: γιατί δεν έγιναν ευρέως γνωστά όλα αυτά; Ευτυχώς ποτέ δεν είναι αργά!
Ανάμεσα στους συνεντευξιαζόμενους στην ταινία είναι - όλως περιέργως!- ο τελευταίος 'Ηγέτης' της πάλαι ποτε Λαϊκής "Δημοκρατίας" της Πολωνίας , στρατηγός Βόιτσλαβ Γιαρουζέλσκι, ο τελευταίος "πιστός φίλος" της αξέχαστης Σοβιετικής Ένωσης να...παραδέχεται ότι ακόμα και εκείνος (!) εξορίσθηκε σε ηλικία 16 ετών με τους γονείς του στα μαζικά αναμορφωτήρια-στρατόπεδα συγκεντρώσεως του σταλινισμού. Θέμα προς συζήτηση; (Δείτε το τρέηλερ..)
Αν κρίνω από την προσέλευση του κοινού και από τα δυνατά χειροκροτήματα στην αίθουσα, το βραβείο κοινού θα ήταν σίγουρο εάν η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ.
Εξαιρετικά εκπαιδευτική ταινία για τους πάσης φύσεως νοσταλγούς ή συμπαθούντες.

Μέσ'απ'αυτά τα μάτια

(As Seen Through These Eyes)
σκηνοθεσίας Hilary Helstein
ΗΠΑ (2007)

Το Ολοκαύτωμα όπως το βίωσαν οι επιζώντες, εβραίοι και τσιγγάνοι, ανήλικοι αιχμάλωτοι που κατάφεραν και άντεξαν τα πάνδεινα με βοήθεια το έμφυτο καλλιτεχνικό τους ταλέντο. Οι επιζώντες των στρατοπέδων συγκεντρώσεως και των γκέτο της Πολωνίας και της Λιθουανίας, ανακάλυψαν το ταλέντο τους στη μουσική, στη ζωγραφική και στη γλυπτική κατά τον εγκλεισμό τους στο Άουσβιτς, στο Μάουτχαουζεν, στην Τερέζιενστατ και στο Βίλνιους. Έγιναν άθελά τους όργανα της ναζιστικής προπαγάνδας, που στόχευε να πείσει τη διεθνή κοινότητα για το σεβασμό της Γερμανίας προς τις φυλετικές και θρησκευτικές μειονότητες και τελικά πρόλαβαν και σώθηκαν.
Είναι γεγονός ότι η τραγωδία του Ολοκαυτώματος έχει περιγραφεί πολλάκις στον κινηματογράφο και οι ιστορίες που περιγράφονται στην ταινία ήταν όλες γνωστές. Η μόνη πρωτοτυπία στο 'Μεσ'απ'αυτά τα μάτια' είναι ίσως ότι οι περισσότεροι από τους συνεντευξιαζόμενους επιζώντες εβραίους και τσιγγάνους εικαστικούς έφυγαν από τη ζωή ένα με δύο χρόνια πριν την ολοκλήρωση της ταινίας. Η πρώτη γενιά δεν υπάρχει πια.
Η ταινία, αν και τεχνικά άρτια, έπασχε στο σενάριο και έχω την αίσθηση ότι μάλλον κούρασε το κοινό.

Φεύγω από τη Θεσσαλονίκη
κι έτσι δυστυχώς δεν προλαβαίνω να δω περισσότερες ταινίες.
Αλλά τώρα που ξέρω το δρόμο ,
ελπίζω του χρόνου να δω από την αρχή ως το τέλος
το 11ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης.
Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία για μένα
κι ελπίζω να το ευχαριστηθήκατε κι εσείς
έστω και μόνο μέσα από τις αναρτήσεις μου.
-τώρα.... τα κεφάλια μέσα ως την επόμενη αργία..-

μισός αιώνας και μία δεκαετία

Λόγω των ημερών , δε βλάπτει να γυρίσουμε 60 χρόνια πίσω.

Τα σχόλια είναι μάλλον περιττά. Τα δημοσιεύματα και οι φωτογραφίες των ελληνικών ταμπλόιντ εκείνης της εποχής, που κρινόταν και τελικά πραγματοποιήθηκε η Ενσωμάτωση των νησιών μας με το Ελληνικό Κράτος, μιλούν από μόνα τους.

Άλλωστε, αν το καλοσκεφτούμε, από τότε έχουμε να χαμογελάσουμε σε ό,τι αφορά τα εθνικά μας θέματα (εξαιρώντας βέβαια τις κατά καιρούς ανούσιες αθλητικές ή μουσικές διακρίσεις που έχουμε την τάση να τις αναγάγουμε σε 'εθνικές νίκες' - έλεος, παιδιά!). Και το μέλλον δυστυχώς διαφαίνεται δυσοίωνο αφού Κυπριακό και 'Μακεδονικό' είναι ζητήματα μάλλον χαμένα από χέρι (ή μήπως όχι;).

Χρόνια πολλά σε όλους (δωδεκανήσιους και μη)

..ως έπος ειπείν

Όποτε με ρωτάνε φίλοι από το εξωτερικό "Μα τι είναι τελικά ο ελληνικός κινηματογράφος; Μόνο σιωπές του Αγγελόπουλου;" , η πρώτη ταινία που μου έρχεται στο μυαλό είναι η γνώστη σε όλους μας 'Κάλπικη Λίρα'.
Δεν ξέρω πολλά από σινεμά. Παλεύω να θυμηθώ ονόματα ηθοποιών, ακόμα και των πιο γνωστών. Με το που πέφτουν οι τίτλοι τέλους μιας ταινίας , δεν είναι λίγες οι φορές που δεν θυμάμαι καλά-καλά κανέναν από τους συντελεστές της. Και μπορώ να δω μια ταινία ξανά και ξανά και κάπου στη μέση να καταλάβω ότι 'κάποτε την είχα ξαναδεί...'
Αλλά αυτή η ταινία, ανεξάρτητα από τους γνωστούς ηθοποιούς (που έτσι και αρχίσω και τους ξεχνάω κι αυτούς, τότε πάει να πει ότι το Αλτσχάιμερ μού χτυπάει την πόρτα), περιγράφει τόσο καλά την ελληνική πραγματικότητα (που στην ουσία, αν το σκεφτούμε, πολύ λίγο άλλαξε από τότε ως σήμερα, 60 περίπου χρόνια μετά) και ποτέ δε με κούρασε όσες φορές και να την έχω δει. Άλλωστε αν τότε οι λίρες ήταν κάλπικες, τα σημερινά χαρτονομίσματα δε θυμίζουν Monopoly;

"Μπορεί η λίρα να ήταν κάλπικη. Η αγάπη μας όμως ήταν αληθινή".
Απλά λόγια μιας απλούστατης σκηνής.
(από τις λίγες φορές που ..λάτρεψα το YouTube)

Ας παρηγορηθούμε..

Στο χορό του ιστορικού copyright μπήκαν και οι βούλγαροι, ωρυώμενοι για την προέλευση του λαϊκού τραγουδιού Слънце (διαβάζεται 'Σλντσέ' και σημαίνει - απλούστατα- 'Ήλιος") .

Τα σκοπιανά ΜΜΕ ισχυρίζονται ότι το τραγούδι αυτό (με τους ίδιους στίχους και βέβαια ίδια μα ολόιδια μελωδία) είναι 'μακεδονικό'.
Από την άλλη, η Βουλγαρική Τηλεόραση επαναλαμβάνει ότι το τραγούδι είναι χαρακτηριστικό δημοτικό του νοτιοδυτικού νομού της χώρας, δηλαδή της Μακεδονίας του Πιρίν.
Είπατε τίποτα;

Στο βίντεο , ο αμφιβόλου υπηκοότητας 'Ήλιος' με τη φωνή της (ας μην πάρω κι όρκο..) βουλγάρας Ίβα Νταβίντοβα και με υπέροχα πλάνα από την ορεινή σκοπιανοβουλγαρική μεθώριο...

Μάρτης - γδάρτης , αλλά καλού-κακού ας προμηθευτούμε αντηλιακό..